อาคเนย์ ◈ THE END
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: อาคเนย์ ◈ THE END  (อ่าน 171108 ครั้ง)

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่3 [05/02/62] *หน้า3
«ตอบ #90 เมื่อ06-02-2019 18:04:52 »

รอวันที่เนย์เอาคืนบูอยู่นะ อิอิ

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • ขอบคุณนักเขียนที่คนที่สร้างทุกตัวละครขึ้นมานะคะ(♡˙︶˙♡)
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 682
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่3 [05/02/62] *หน้า3
«ตอบ #91 เมื่อ06-02-2019 21:47:50 »

สงสารเนย์ บูใจร้ายเกินไปแล้ว

ออฟไลน์ kratai_rabbit

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่3 [05/02/62] *หน้า3
«ตอบ #92 เมื่อ06-02-2019 22:22:56 »

อ่านนจบตอนแบบจุกๆ ดีใจที่อัพ มาต่ออีกเร็วๆ น้าาา :katai2-1:

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8893
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่3 [05/02/62] *หน้า3
«ตอบ #93 เมื่อ07-02-2019 00:07:17 »

 :pig4:

ออฟไลน์ MsMin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่3 [05/02/62] *หน้า3
«ตอบ #94 เมื่อ07-02-2019 06:51:30 »

เราชอบดราม่าและความtragic
แต่ของงแบบดื้อๆเลยนะคะ ในหัวมันมีแต่คำว่าทำไม ทำไม ทำไม!
เราว่าตัวละครมีความผีเข้าผีออกอยู่นะ ¡¿

okมันมีปมที่เป็นต้นเหตุของเรื่องอยู่ในอดีตล่ะ แต่ ...
1) ตอนเปิดฉากมาคือสองคนนี้ตื้บกันแบบเป็นอริเลยคือเล่นกันปางตายอ่ะ แล้วเนย์รักบูยังไง? ถ้าอยากฆ่าอีกฝ่ายความรักมันอยู่ตรงไหน
2) เนย์ ถึงจะโดนแม่บอกให้มาแต่ถ้าตื้บกันขนาดนี้มรึงยอมมาได้ไงอ่าาา ไม่กลัวตายเหรอ แถมมาถึงทำลายข้าวของหาเรื่องโดนตื้บเล่นอีก (ภาวนาให้รอดจนจบเรื่องนะเนย์)
3)บู เกลียดเนย์จนถึงขั้นทำร้ายร่างกายนะ แต่ลงท้ายยอมให้มาอยู่ห้องด้วย เนย์บอกจะย้ายออกก็เอาแม่มาอ้าง
อ้างถึง
   “แม่มึงยอมหรือไง” คนตรงหน้าเอ่ยถาม พลางใช้ส้อมเขี่ยผักในจานไปมา

   “กูจะไม่บอกแม่ แต่จะย้ายออกไปเงียบๆ”

   “เหอะ! สักวันเขาก็ต้องรู้ เป็นกูนี่สิที่งานงอก”

   “แล้วมึงจะเอายังไง”

   “ต่างคนต่างอยู่ แค่อย่ายุ่งกับกูก็พอ”

แค่เสี้ยววินาทีเดียวที่บทสนทนาเกือบจะมุ้งมิ้ง
ยอมให้อยู่ห้องเดียวกัน ถึงจะต่างคนต่างอยู่แต่ก็หมายความว่าไม่ได้เกลียดจนอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ ดูจากคำพูดเหมือนเป็นฝ่ายพูดจาประนีประนอมด้วยซ้ำ
แต่ 3) อยู่ๆก็ข่มขืน พาเพื่อนมารุมข่มขืนด้วย อันนี้เป็นการกระทำของคนที่เกลียดซะยิ่งกว่าเกลียด อยากให้อีกคนย่อยยับพินาศไปเลย โอโหอารมณ์swingมาก

มองไม่เห็นอนาคตเลยว่าลงท้ายจะรักกันยังไง ทำร้ายกันมากขนาดนี้ เอาใจช่วยไม่ถูก ยอมให้ Bad end อ่ะ

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 609
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่3 [05/02/62] *หน้า3
«ตอบ #95 เมื่อ07-02-2019 10:10:15 »

ถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ใจพังมาก แค่ทำร้ายร่างกายกันจนแข้งขาหัก มันก็ดูหนักแล้ว นี่ถึงขั้นจะให้เพื่อนมาร่วมวง....
มันเลวร้ายเกินไป และยิ่งคิดถึงช่วงเวลาที่เคยมีความสุขตอนเด็กๆด้วยกัน ยิ่งบีบหัวใจ สงสารเนย์ ไม่ทำได้ไหมบูรพา ขอร้องล่ะ
 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-02-2019 23:14:27 โดย Ac118 »

ออฟไลน์ gackmanas

  • I Remember your Eyes..
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่3 [05/02/62] *หน้า3
«ตอบ #96 เมื่อ07-02-2019 12:22:07 »

คุณจิตติ.. ต้องรีบมาาาาาาา..  :katai4:

ออฟไลน์ sunsweet25

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 3
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่3 [05/02/62] *หน้า3
«ตอบ #97 เมื่อ07-02-2019 16:57:12 »

ฮื่ออออ สงสารเนย์แต่แบบทะเลาะกันไปมาเรื่องก็ไม่จบคนเจ็บนี่ก็เห็นจะเป็นเนย์นี่แหละ อิบูรอิคนใจร้าย

ออฟไลน์ sunsweet25

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 3
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่3 [05/02/62] *หน้า3
«ตอบ #98 เมื่อ07-02-2019 18:32:29 »

ยิ่งเคยรักกันยิ่งสงสารเนย์ กอดเนย์บีบใจมากเลยค่าาา

ออฟไลน์ sunsweet25

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 3
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่3 [05/02/62] *หน้า3
«ตอบ #99 เมื่อ07-02-2019 18:56:55 »

อิบูรอิคนเลวว อิคนใจร้ายสงสารเนย์ หนีไปเนย์ฮื่อออทำไมน้องเนย์หน้าสงสารขนาดนี้ค่ะ น้ามตามาเลยยยย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่3 [05/02/62] *หน้า3
« ตอบ #99 เมื่อ: 07-02-2019 18:56:55 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ มาดามพีพี

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 55
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่3 [05/02/62] *หน้า3
«ตอบ #100 เมื่อ08-02-2019 00:15:38 »

ฮืออออ ใจสั่น จุกอยู่ในอก

ออฟไลน์ yuizy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่3 [05/02/62] *หน้า3
«ตอบ #101 เมื่อ13-02-2019 13:46:03 »

 :jul1:มองไม่เห็นหนทางที่จะกลับมารักกันได้เลย

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่3 [05/02/62] *หน้า3
«ตอบ #102 เมื่อ13-02-2019 17:50:34 »

โอ๊ยยยยยย เนย์ชั้นสงสารแกจังว่ะ อ่านไปน้ำตาก็ไหลไป บูแกจะทำจริง ๆ หรือขู่กันแน่ว่ะ คุณจิตติรีบมาต่อนะคะ

ออฟไลน์ Jittirain12

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 353
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1238/-18
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #103 เมื่อ13-02-2019 23:11:37 »



CHAPTER 4
ALL OR NORTHING



สิ่งดีๆ ในชีวิตของมนุษย์มีอยู่มากมาย
สำหรับผมแล้ว มันอยู่ในอดีต



   ‘พวกมึง เลิกเรียนแล้วไปร้องคาราโอเกะกันเถอะ’

   ‘ขอบายว่ะ พอดีมีนัดดูหนัง’

   ‘กับใคร’

   ‘ไอ้เนย์’

   ‘โอ๊ยยยยยยย เบื่อผัวเมียคู่นี้ว่ะ เมื่อไหร่จะคบกันสักทีวะ รำคาญ’

   ‘ผัวเมียบ้านพ่อมึงสิ!’ ผมตวาดลั่นหลังได้ยินประโยคเอ่ยแซวของเพื่อน ใบหน้ารวมไปถึงสองหูร้อนผ่าวไม่กล้าสบตากับใคร จะได้ยินก็แต่เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นมาไม่ขาดสายของเพื่อนร่วมกลุ่มก่อนทุกคนจะแยกย้ายไปตามแพลนที่วางไว้

   ผมกับบูเป็นเพื่อนที่ตัวติดกันมาตั้งแต่เด็ก ต่อให้ชีวิตจะมีเพื่อนใหม่เข้ามามากมายแต่ก็ไม่มีใครที่แย่งตำแหน่งคนสนิทของเราไปได้ ทุกเย็นหากวันไหนเรียนหนักและอยากผ่อนคลายหน่อยเรามักจะพากันไปเดินห้าง หาของกินอร่อยๆ กินกันหรือไม่ก็จองตั๋วหนังเตรียมไว้เพื่อดูแก้เครียด วันนี้เองก็ไม่ต่าง

   ‘เชี่ย ทำไมไม่มีคนเลยวะ’ ไอ้ตัวดีบ่นงุบหลังเราก้าวเข้ามาภายในโรงหนังทั้งสองมือเต็มไปด้วยป๊อปคอร์นและแก้วเครื่องดื่ม

   ‘หนังมันใกล้ออกโรงแล้วป่ะ อีกอย่างแม่งก็เป็นหนังอินดี้ด้วย’

   ‘ดีๆ งั้นงานนี้ถือว่าป๋าเหมาโรงให้อาคเนย์แล้วกันนะครับ’

   ‘โอ๊ย ยอมใจความหน้าด้าน’

   เพียงเท่านั้นเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นมาผะแผ่ว แม้แต่ตอนนี้แทรกตัวไปยังแถวของเก้าอี้จำนวนมากบูรพาก็ยังไม่หยุดหัวเราะ ต้องรอกระทั่งหนังฉายความสนใจทั้งหมดจึงถูกดึงดูดไปทั้งหมด

   นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราดูหนังรักด้วยกัน ทว่าวันนี้บางอย่างแตกต่างออกไป อาจเพราะบรรยากาศเงียบสนิทของโรงหนังที่แทบไม่มีคนเลย เสียงเพลง หรือแม้แต่ไดอาล็อกของตัวละครที่รับส่งกันไปมาส่งผลให้คนดูอินกว่าปกติ

   ไม่รู้ว่าตอนไหนที่ฝ่ามือของผมถูกเกาะกุมด้วยฝ่ามืออบอุ่นของเขา เลยอดไม่ได้ละสายตาจากหน้าจอกลับมาที่เสี้ยวหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง ซึ่งเจ้าตัวก็มองอยู่ก่อนแล้ว

   ‘มีอะไร’ ผมเอ่ยถาม หัวใจเต้นเร่าแทบทะลุอกยามมองลึกเข้าไปในสายตาฉ่ำปรือ

   ‘โคตรโรแมนติกเลย’ จมูกสันโด่งโน้มมาชิดข้างหู ขยับริมฝีปากพูดเสียงผะแผ่วจนรู้สึกสะท้านไปทั้งกาย แต่ผมก็ต้องทำตัวให้เป็นปกติที่สุด

   ‘กะ...ก็ดูหนังไปดิ’

   ‘ถ้าไม่ดูแล้วทำอย่างอื่นได้มั้ย’

   ‘ให้ทำอะไรวะ อย่ามาตลกน่า’

   ‘มึงก็ลองคิดดูดิเพลงเพราะแบบนี้ บรรยากาศโรแมนติกขนาดนี้ ตัวละครรักกันจนคนดูแทบสำลักตาย มึงไม่คิดอะไรเลยเหรอวะ’

   ‘ก็คิด...คิดว่าน่ารักดี’ ผมก้มหน้างุดไม่กล้าสบตากับเขา

   ‘ใช่กูก็คิดแบบนั้น มึงอ่ะโคตรน่ารักเลยรู้ตัวป่ะ’

   ยอมรับว่าประมวลผลแทบไม่ทัน กว่าจะรู้ตัวริมฝีปากก็ถูกครอบครัวโดยคนตัวสูงซะแล้ว แถมที่ตลกก็คือผมไม่คิดจะขัดขืน หนำซ้ำยังเป็นฝ่ายรุกจูบเป็นบางครั้งเพราะไม่สามารถควบคุมความรู้สึกมากมายที่ตีวนอยู่ในหัวได้

   รัก ใช่...ที่ผ่านมาผมรักเขา และคิดว่าเขาเองก็ใจตรงกัน

   เรายังเด็กมาก เป็นแค่เด็กอายุ 16 ที่ไม่รู้หรอกว่าความรักแท้จริงเป็นแบบไหน ทว่าสำหรับตอนนี้ความรักในวัยมัธยมของผมมีแต่เขาเท่านั้นที่ผมอยากมอบให้

   หนังความยาวสองชั่วโมงจบลงอย่างรวดเร็ว แต่ฉากรักบนเตียงของเราไม่ได้จบลงเพียงสั้นๆ เท่านั้น หลังตัดสินใจโทรบอกแม่ว่าจะกลับดึก โรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่งก็เป็นที่หมายต่อไป

   ที่นี่เราได้จูบกันเนิ่นนานโดยไม่ต้องกลัวใครมาเห็น ได้ลองในสิ่งที่ไม่เคยลอง ผมอยากโตเป็นผู้ใหญ่มาตลอด อยากทำอะไรก็ได้ที่คนมองเห็นว่าโตแล้ว อยากลองดื่มเหล้า อยากมีเซ็กซ์กับคนที่รัก อยากเป็นตัวของตัวเองโดยไม่มีอะไรมาตีกรอบให้ผมต้องเป็น

   และวันนี้ก็คือวันที่ผมได้ปลดปล่อย ถึงจะไม่รู้จักว่าแอลกอฮอล์รสชาติเป็นยังไง ทว่ากับจูบที่หวานล้ำของบูรพา ผมได้รู้จักมันแล้ว

   ซึ่งเราก็ปล่อยให้มันเกิดขึ้นจนถลำลึกไปไกล แต่ผมไม่เสียใจ...ผมไม่เสียใจที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้

   แม้เขาจะไม่เคยบอกรักผมตลอดเวลาที่เรามีความสัมพันธ์กันเลยก็ตาม

   ครั้งแรกของผมมันเจ็บมาก แต่เราต่างก็มีความสุขร่วมกัน ได้กอดก่ายกันไว้ทั้งตัว ร่างกายทุกส่วนแนบชิดส่งมอบความอบอุ่นมาให้ ก่อนมันจะจบลงพร้อมกับน้ำตาด้วยความปิติยินดี

   ได้แต่หวังว่าวันหนึ่งเขาจะบอกรักผมหรือเริ่มต้นความสัมพันธ์ในรูปแบบใหม่ที่เป็นมากกว่าเพื่อน แต่รอแล้วรอเล่าจนเวลาล่วงเลยไปหลายเดือนผมกลับไม่ได้ยินประโยคนั้น มันเลยมีวันหนึ่งที่กลับมานั่งคิด หรือควรเป็นผมเองที่เป็นฝ่ายบอกกับเขา

   หลังรวบรวมความกล้าอยู่นานในที่สุดเราก็มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันตามลำพังในห้อง มีคำพูดสวยหรูมากมายที่เตรียมเอาไว้เพื่อบอกกับเขา แต่มีประโยคหนึ่งที่เรียบง่ายและเข้าถึง นี่แหละคือสิ่งที่ผมอยากบอกเขาที่สุด

   อาคเนย์รักบูรพา...

   แต่เขากลับหยุดความฝันเพ้อเจ้อของผมไว้เพียงประโยคเดียว

   ‘เนย์ กูเป็นแฟนกับจีนแล้วนะ’





   เฮือก!!

   ผมสะดุ้งตื่นจากฝัน มันเป็นฝันที่เกิดจากความทรงจำในอดีต แม้จะผ่านพ้นมานานและไม่เคยคิดถึงมานานแล้ว ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายจิตใต้สำนึกของผมจะกลับไปกังวลอยู่กับภาพจำเดิมๆ ที่แสนเจ็บปวด

   ครั้งหนึ่งบูรพากับอาคเนย์เคยเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน

   แต่ครั้งหนึ่งความรู้สึกรักของผมในครั้งนั้นกลับเป็นเพียงจินตนาการเพ้อฝันและจบลงอย่างรวดเร็ว

   กว่าจะผ่านพ้นเมื่อคืนมาได้ผมต้องพยายามอย่างหนักด้วยการสะกดกลั้นน้ำตาตัวเอง ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้ผลเพราะร่างกายมันเอาแต่ร้องสะอื้นไม่หยุด ขณะที่ไอ้บูเลือกเดินหนีออกจากห้องโดยไม่คิดหันกลับมามอง ถึงจะไม่ได้ทำร้ายให้รู้สึกเจ็บทางร่างกายก็จริง แต่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก็ไม่ต่างกับมีใครสักคนหยิบมีดมาแทงที่อกเท่าไหร่

   ผมร้องไห้จนปวดหัว เรี่ยวแรงแทบไม่หลงเหลือให้ลุกขึ้นยืน ต้องสะกดจิตตัวเองอยู่นานให้ฝืนเปลือกตามองให้ชัด สิ่งแรกที่เห็นผ่านดวงตาทั้งสองข้างคือแสงไฟบนเพดาน มันสว่างจ้าจนต้องหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัสในการมอง

   รอบกายมีแต่ความว่างเปล่า ไอ้บูเองก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้ หลงเหลือเพียงตัวผมที่นอนหมดสภาพบนพื้นข้างเตียง ร่างกายชาดิกไร้ความรู้สึก และมักเจ็บทุกครั้งที่พยายามกัดฟันขยับส่วนใดส่วนหนึ่ง

   น้ำตาที่เคยเหือดแห้งไหลลงมาอีกครั้งอย่างกลั้นไม่อยู่ ผมกัดปากตัวเองแน่น ยอมทนต่อความเจ็บชาด้วยการใช้แขนดันพื้นและพยุงตัวเองขึ้นนั่ง ก่อนจะค่อยๆ ขยับปลายเท้าให้หายจากอาการชาแล้วกัดฟันลุกเพื่อยืนตัวตรง แม้จะรู้สึกได้ว่าการทรงตัวนั้นโงนเงนไม่ต่างจากคนเมา

ผมก้าวสองขาสั่นเทาไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า โดยไม่คิดสนใจกับสิ่งรอบกาย เพราะหัวใจแหลกเหลวนี้มันเอาแต่สั่งให้หนีไปให้เร็วที่สุด ไป...จากความเจ็บปวดที่เคยได้รับแต่ไม่รู้จักเข็ดหลาบสักที

มือข้างหนึ่งเอื้อมเกาะขอบประตูไว้แน่น สายตามุ่งตรงไปยังห้องส่วนตัวที่มักใช้หลับนอนในช่วงหลายคืนก่อน ถึงมันจะอยู่ติดกับห้องของไอ้บู แต่อย่างน้อยก็ยังรู้สึกปลอดภัยกว่ารวมถึงมีเวลามากพอสำหรับขอความช่วยเหลือจากใครสักคน 

พรุ่งนี้ก็หาย พรุ่งนี้คงดีขึ้น

กว่าจะลากสังขารมาถึงเตียงได้เรี่ยวแรงทั้งหมดก็อันตรธานหายไป ดวงตาที่ไม่เคยเหือดแห้งจากน้ำตาปรือขึ้นมองอย่างนึกฝืนเมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องทำอะไรต่อ ผมเอื้อมมือคว้าเอาโทรศัพท์มือถือที่วางไว้อยู่ตรงโต๊ะโคมไฟข้างหัวเตียง

เพื่อนคนเดียวที่คิดออกในตอนนี้ก็คือไอ้ดิน ถึงจะอยู่ในก๊วนแก๊งปาร์ตี้แต่มันก็เป็นคนเดียวที่ผมพอจะพึ่งพาและยอมให้มันเห็นสภาพย่ำแย่ในตอนนี้ได้ ไม่คิดเลย...หลังกดหน้าจอเพียงเสี้ยววินาทีสายตาพร่าเบลอนั้นจะสังเกตเห็นข้อความแจ้งเตือนปรากฏอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว

สายไม่ได้รับ 5 สาย จาก...แม่

ลืมไปซะสนิทว่าแม้ในวันที่แทบไม่เหลือใครผมยังคงมีแม่ คนที่คอยห่วงใยเสมอไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนหรือทำอะไร เลยไม่รอช้ากดไปยังเบอร์เดิมๆ ที่เคยโทรหาทุกคืน รอสายไม่นานอีกฝ่ายก็กดรับ

 [เนย์ วันนี้โทรหาไม่รับเลยนะ มัวแต่เที่ยวอยู่ล่ะสิ] แม่เริ่มต้นบทสนทนาด้วยการแซวตามความเคยชิน

“แม่...” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามเค้นออกมาอย่างยากลำบาก

ต้องอดทนแค่ไหนไม่ให้ตัวเองร้องไห้

ทรมานแค่ไหนที่ต้องคุยกับเขาให้เป็นปกติที่สุด ผมอยากบอกแม่ แต่ก็กลัวว่าสุดท้ายจะทำให้เขาเสียใจที่มีลูกชายเป็นแบบนี้

[เป็นอะไรเนย์ ไม่สบายเหรอลูก]

“ปะ...เปล่าครับ แม่เป็นไงบ้าง”

[ดีจ้ะ เมื่อวานไปเที่ยวกับเพื่อนๆ หายเครียดไปเลย แล้วเนย์ล่ะลูกโทรมาแต่เช้า ที่โน่นน่าจะเพิ่งตีห้าเองนะ ได้นอนบ้างหรือยัง”

“ผมนอนแล้ว แม่...ผมหนาว แม่มากอดผมหน่อยสิ”

ไม่มีใครอยากกอดผมนอกจากแม่ ไม่มีใครอยากอยู่เคียงข้างผมอีกแล้ว

[ขี้หนาวจริงๆ เลยเรา ห่มผ้าหนาๆ ลูก แอร์ก็อย่าไปเปิดให้อุณหภูมิมันต่ำมากเดี๋ยวจะไม่สบายเอา แล้วบูล่ะเขาโอเคมั้ย อยู่ด้วยกันก็รักกันไว้นะ]

แม่จะรู้มั้ยคำว่ารักมันได้ตายจากหัวใจเราไปนานมากแล้ว ผมต้องทำยังไง ทำยังไงกับชีวิตที่เหลืออยู่...

[เนย์ฟังแม่อยู่หรือเปล่า เงียบไปเลย]

“คะ...ครับแม่ ผมกับบูโอเคครับ มันทำดีกับผมทุกอย่างเลย”

ต้องโกหกต่อไปจนกว่าจะตายเหรอ

[ดีแล้ว]

ทนอยู่กับคนแบบนั้นมาได้ยังไงตั้งนาน คนที่ทะเลาะทุบตี เตะต่อยหรือแม้กระทั่งฆ่ากันให้ตาย คนที่ยัดเยียดคำว่าฆาตกรมาให้ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูผิดไปหมด จะรักกันได้ยังไง แค่หวังไม่ให้เกลียดยังยากเลย

เจ็บจังเลยแม่...ผมเจ็บแต่กลับบอกใครไม่ได้

“มะ...แม่แค่นี้ก่อนนะครับ ผมง่วงแล้ว” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเริ่มสั่นพร่า พยายามอย่างมากเพื่อควบคุมตัวเองไม่ให้ร้องไห้โฮออกมา

ต้องแสดงน้ำเสียงให้ปลายสายรับรู้ว่ามีความสุขแค่ไหนเวลาที่พูดถึงคนชื่อบูรพา

ต้องโกหกหน้าตายยังไง ขณะที่ข้างในมันเจ็บยิ่งกว่าเพราะหัวใจเต็มไปด้วยแผลเหวอะหวะ

ผมไม่รู้จะพูดยังไง มันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้ระบายความในใจกับตัวเอง แต่ปากกลับพูดอีกอย่างหนึ่งซึ่งขัดแย้งกับความจริงอย่างสิ้นเชิง

[โอเค ฝันดีนะครับสุดหล่อของแม่]

“ผมรักแม่นะ”

[รักเหมือนกันเลย]

“รักแม่”

[แม่รู้แล้ว]

รัก

สายถูกตัดไปนานแล้วแต่ผมยังคงจมจ่อมอยู่ในที่แห่งเดิม ตลกดีเหมือนกัน ผมนึกถึงตัวเองในอีกห้าหรือสิบปีข้างหน้าไม่ออกเลย ตอนที่ได้โตเป็นผู้ใหญ่และออกไปใช้ชีวิตของตัวเอง ถึงตอนนั้นผมจะยังเป็นอาคเนย์ที่ยังยิ้มและหัวเราะอย่างมีความสุขได้อยู่มั้ย

ยังจดจำภาพเลวร้ายที่ผ่านมาได้อยู่หรือเปล่า

   ผมอยากผ่านไปครับแม่ แต่มันยากเหลือเกิน

   ย้อนอดีตไม่ได้ เดินไปข้างหน้าก็ไม่ได้ ทำได้อย่างเดียวคือจมอยู่กับความเจ็บปวดและคงต้องยอมรับมัน

   อีกเบอร์ที่ผมตั้งใจติดต่อก็คือไอ้ดิน สำหรับตอนนี้มันได้กลายเป็นที่พึ่งสุดท้ายสำหรับผมแล้ว หลังรอสายอยู่นานผมก็ได้ยินเสียงครางเสียงงัวเงียตอบกลับมา

   [อือ...]

   “ดิน กูเนย์เองนะ”

   [รู้แล้ว แต่ช่วยโทรมาในเวลาที่คนปกติเขาตื่นหน่อยได้มั้ยวะ นี่มันตีห้าครึ่งมึงบ้าป่ะ]

   “คือกู...กูมีเรื่องนิดหน่อย จะ...จะเป็นอะไรมั้ยถ้ากูจะขอไปอยู่กับมึง” น้ำเสียงที่กลอกลงไปแหบพร่าเต็มที ซึ่งดูเหมือนอีกฝ่ายจะจับสังเกตได้จึงตอบกลับมาด้วยความตื่นตระหนก

   [มึงมีปัญหาอะไรป่ะวะ ทำไมเสียงแม่งเป็นอย่างนั้น]

   “กูรู้สึกไม่สบายนิดหน่อย เลยอยากขอ...ไปนอนด้วยสักคืน”

   [ได้ดิ ตอนนี้ก็ยังได้]

   “งั้น...เดี๋ยวกูไปหานะ...”

   หลังพูดคุยกันสั้นๆ ผมรวบรวมแรงที่เหลืออยู่ไปยังตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อแขนยาวขึ้นมาสวมเพื่อคลายความหนาวเหน็บที่ค่อยๆ เกาะกุมทุกอณูผิว ดีที่ไอ้บูไม่อยู่ห้อง เดาว่าคงกำลังสุมหัวอยู่กับเพื่อนแล้วเล่าเรื่องของผมอย่างสนุกปาก ที่ผ่านมามันชอบทำอย่างนั้นอยู่แล้ว ยังจะคาดหวังอะไรอีก

   ข้าวของส่วนตัวต่างๆ ผมตัดใจทิ้งเอาไว้แล้วเลือกหยิบเฉพาะของที่จำเป็นติดตัวไปเท่านั้น ไม่กี่นาทีให้หลังจึงรีบลงไปด้านล่างแล้วเรียกแท็กซี่ไปยังจุดหมายที่ตั้งใจเอาไว้

   สีหน้าของไอ้ดินย่ำแย่มากหลังเห็นสภาพผมที่ยืนโงนเงนแทบจะล้มอยู่หน้าประตูห้อง มันเลยอาสาช่วยประคองเข้าไปภายใน

   “นอนก่อนเถอะ หน้ามึงไม่ไหวแล้วล่ะกูว่า” เจ้าตัวไม่ถามอะไรด้วยซ้ำนอกจากไล่ให้ไปพัก

   สงสัยคงไม่ชินล่ะมั้ง ปกติผมไม่เคยแสดงด้านที่อ่อนแอให้มันเห็นเลยสักครั้ง แม้กระทั่งตอนที่บาดเจ็บหนักหนาที่สุดในชีวิตผมก็ยังสามารถยิ้มได้ แตกต่างกับตอนนี้ราวกับคนละคน

   “ขออาบน้ำก่อนได้มั้ย”

   “เออ ได้หมดแหละ ผ้าเช็ดตัวอยู่ที่ตู้เดี๋ยวกูหยิบให้”

   “ไม่...ไม่เป็นไร ขอบใจมึงมากนะ พอดีของกูก็มีอยู่ กูรบกวนไม่นานหรอกพรุ่งนี้ก็จะย้ายไปที่หอพักใหม่แล้ว”

   “กูไม่ได้ซีเรียส มึงจะอยู่นานแค่ไหนก็ได้”

   “อย่าบอกใครนะว่ากูมาหามึง”

   “ไม่บอกหรอก ไปอาบน้ำเถอะ”

   
อ่านต่อด้านล่างค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-08-2019 21:31:10 โดย Jittirain12 »

ออฟไลน์ Jittirain12

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 353
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1238/-18
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #104 เมื่อ13-02-2019 23:11:59 »



ผมใช้เวลาอาบน้ำนานนับชั่วโมง มันไม่ง่ายเลยที่ต้องสลัดภาพย่ำแย่ในอดีตออกไปจากหัวแล้วโฟกัสเพียงปัจจุบัน ต่อให้อยากลืมใจแทบขาดก็มักมีเสี้ยวหนึ่งที่คำพูดของไอ้บูแทรกเข้ามาให้รู้สึกเจ็บทุกครั้งไป ดังนั้นผมเลยใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำค่อนข้างนาน

   พอทุกอย่างเสร็จสิ้นก็จัดการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นจึงเดินตรงไปยังโซฟาซึ่งอยู่ตรงห้องนั่งเล่นพร้อมกับล้มตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยอ่อน

   “เฮ้ยไอ้เนย์ไปนอนเตียงไป อยู่แบบนี้เดี๋ยวก็เมื่อยแย่หรอก” เจ้าของห้องบอกเสียงเครียด

   “ไม่เป็นไรกูนอนได้ หนักกว่านี้กูก็นอนมาแล้ว”   

   “เนย์กูถามจริง มึงมีปัญหาอะไรหรือเปล่าวะ”   

   “เปล่า” ผมส่ายหน้าหวือ

   “อย่ามาปฏิเสธเลย ตาแม่งบวดหนักขนาดนี้ แล้วไหนจะรอยนิ้วมือที่คอมึงอีก อย่าบอกนะว่าไปมีเรื่องกับไอ้บูมาอีกแล้ว”

   คราวนี้ผมไม่ตอบนอกจากเม้มปากเงียบ จิกนิ้วลงไปบนฝ่ามือตัวเองเพื่อควบคุมอารมณ์ไม่ให้เผลอร้องไห้ออกมาอีก

   “มันทำอะไรมึงมั้ย” ไอ้ดินถามกลับ เหมือนพอเดาออกว่าก่อนหน้าที่ผมจะมาที่นี่เกิดอะไรขึ้นบ้าง “ถามก็ช่วยตอบด้วยจะได้ช่วยกันแก้ปัญหา” เจ้าตัวยังคงคาดคั้นเอาคำตอบ ผมรู้ว่ามันห่วงแต่ก็น้ำท่วมปากเกินกว่าจะเล่า   

   “อืม” ด้วยไม่รู้ต้องทำยังไงเลยเอ่ยตอบประโยคเดิมๆ เป็นคำตอบ ตอนนั้นเองที่น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหล่ลงมาไม่ขาดสาย ความพยายามที่ผ่านมาพังทลายลงอีกครั้ง

   “มันซ้อมมึงเหรอ”

   “อือ”

   “แล้วทำมากกว่านั้นมั้ย”

   “ไม่ แค่พูดอะไรนิดหน่อย แต่มันดันแทงใจดำกูนี่สิ”

   “ไอ้เหี้ยเอ๊ยกูจะตามไปเอาคืนให้มึง”

   ไอ้ดินลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีโมโห สองมือกำหมัดไว้แน่นพุ่งไปหยิบกุญแจรถตรงเคาน์เตอร์ แต่สองเท้ากลับหยุดชะงักตรงหน้าประตูเมื่อผมทักท้วงเอาไว้ซะก่อน

   “เอาคืนแล้วได้อะไรวะไอ้ดินในเมื่อกูเจ็บไปแล้ว...”

   ที่ผ่านมาผลัดกันทำร้ายกันมาตลอด แล้วเป็นไง ไม่เห็นจะมีอะไรดีขึ้น

   “มึงเจ็บมันก็ต้องเจ็บด้วยไง”

   “อย่าเลย”

   “มึงไม่เหมือนไอ้เนย์ที่กูรู้จักเลยว่ะ”

   “คนที่มึงรู้จักไม่ใช่อาคเนย์ตัวจริงหรอก เพราะจริงๆ แล้วกูกลัวไอ้บู กูเลยไม่อยากให้ใครเอาคืนอีก”

   “...”

   “ไอ้ดิน มึงช่วยกูด้วยนะ” ผมไม่เคยแสดงท่าทีอ่อนแอขนาดนี้มาก่อน ไม่เคยแม้กระทั่งเอ่ยขอร้องต่อหน้าเพื่อน ทว่านี่กลับเป็นครั้งแรกที่ผมเปิดปากบอกอีกฝ่ายตรงๆ “กูเจ็บจนแทบทนไม่ไหวแล้ว”

   “มึงไม่ต้องกลัว อยู่ห้องกูต่อไปเรื่อยๆ ก็ได้” คนฟังเดินกลับมายังโซฟาอีกครั้ง มันกอบกุมมือของผมเอาไว้ บีบกระชับไปมาอยู่หลายครั้งราวกับต้องการปลอบใจว่าผมไม่ได้โดดเดี่ยวอีกแล้ว อย่างน้อยตอนที่ต้องการความช่วยเหลือจากใครสักคนชีวิตก็ยังมีมัน

   “หลับเถอะ”

   “พรุ่งนี้กูจะเป็นยังไง”

   “นั่นเป็นเรื่องของพรุ่งนี้ อย่าเพิ่งกังวลกับมัน”

   “ขอบคุณนะ”

   “เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนสิ”

   ผมหลับตาลง ปล่อยตัวเองจมลงในภวังค์ที่ลึกที่สุด











   ปัง-ปัง-ปัง!

   เสียงเคาะประตูถี่ระรัวฉุดให้ต้องฝืนปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก มันรบกวนการนอนของผมค่อนข้างมาก แม้ยามนี้แสงอาทิตย์จะโผล่พ้นขอบฟ้าแล้ว แต่ผมก็ยังรู้สึกเจ็บจนไม่อยากลุกไปไหนอยู่ดี

   ทว่าเมื่อไม่มีใครยอมลุกไปเปิดประตูจังหวะการเคาะถี่ในคราแรกยิ่งเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงขึ้นทุกที ส่งผลให้คนด้านในกึ่งเดินกึ่งสบถออกมาไม่หยุด

   “ซวยแล้วไอ้เนย์”

   แทบจะเป็นเสี้ยววินาทีด้วยซ้ำที่ไอ้ดินวิ่งหน้าตื่นจากประตูมาถึงตัวผมด้วยความรวดเร็ว มันพยายามเขย่าแขนผมพร้อมกับดึงให้ลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงที่แทบเป็นศูนย์ในตอนนี้กลับเป็นอุปสรรคค่อนข้างมาก

   ในใจอยากถามออกไปมากๆ ว่าเกิดอะไร แต่ไม่ทันได้เอ่ยเราต่างก็ได้คำตอบในที่สุด

   “แม่งเอ๊ย!” เสียงของมัน...

   ประตูห้องถูกเปิดอย่างง่ายดายโดยฝีมือของใครคนหนึ่ง หากเป็นบูรพามันคงไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะสะเดาะกลอนห้องคนอื่นแม้ไม่ได้รับอนุญาต   

   “กูบอกมึงแล้วไม่ใช่หรือไงว่าอย่าเสือกเรื่องของกูให้มันมากนัก” น้ำเสียงทุ้มต่ำตะคอกดังลั่น สีหน้าเองก็ดูเดือดดาลได้ที่ราวกับว่าใครอยู่ตรงนี้คงถูกฆ่าตายทั้งหมด   

   “บูมึงปล่อยไอ้เนย์มันไปเถอะ อย่าทำอะไรมันเลย”

   “...”

   “มันไม่สบายถือว่ากูขอร้อง” น้ำเสียงเว้าวอนสะท้อนก้องในหู ซึ่งก็เป็นเพียงชั่วขณะเท่านั้นที่อีกฝ่ายแสดงท่าทีโอนอ่อนผ่อนตาม แต่เพียงไม่นานริมฝีปากได้รูปกลับกระตุกยิ้มเย็น

   “มึงไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะขอร้องกูได้ไอ้ดิน อยู่เฉยๆ ซะถ้าไม่อยากเจ็บตัว”

   “ไอ้บูกูขอ เพื่อนใครใครก็รัก”   

   “นี่ไม่ใช่เรื่องของมึง”

   “ไอ้เนย์เคยเป็นเพื่อนมึง ถ้ายังมีจิตสำนึกอยู่บ้างก็ปล่อยมันไปเถอะ”

   “ปล่อยเหรอ แล้วสิ่งที่พวกมึงทำกับกูล่ะจะให้เอาคืนยังไง ทำเหมือนที่พวกมึงรุมกระทืบกูที่ผับดีมั้ย”   

   “ไม่ต้องมาขู่กูหรอก อยากเคลียร์ก็ไปเคลียร์กันข้างนอก แต่ตอนนี้ไอ้เนย์มันไม่สบาย มึงทำมันขนาดนี้ยังไม่สาแก่ใจอีกเหรอ”

   “ยัง!”

   “กูขอร้องล่ะ”

   “มึงขอร้องใช่มั้ย ได้ กูจะให้ตามที่ขอ”

   ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

   “ดิน!!”

   กำปั้นหนักๆ เหวี่ยงลงบนใบหน้าเจ้าของห้องส่งผลให้ร่างของคนถูกกระทำเซถอยไปด้านหลัง แต่ไอ้บูไม่หยุดแค่นั้น มันตามไปซ้ำอีกหลายหมัดจนหน้าของไอ้ดินแตกยับไม่เหลือชิ้นดี

   ผมแหกปากร้องลั่นให้อีกฝ่ายหยุดแต่ก็ไม่ได้ผล หมัดแล้วหมัดเล่าระดมใส่หน้าไม่ยั้งจนร่างสูงโปร่งล้มลงไปกองแทบสลบคาพื้นอยู่รอมร่อ ด้วยเป็นห่วงเพื่อนผมเลยไม่รอช้ารวบรวมแรงทั้งหมดที่มีลุกขึ้นแล้วโถมตัวไปห้ามคนเลือดร้อนในที่สุด

   “ไอ้บู...พอเถอะกูขอ”

   “พูดได้แล้วเหรอ กูนึกว่าจะตายห่าไปแล้วซะอีก” แต่คำตอบที่ได้กลับไม่ใช่การเอ่ยด้วยความเห็นใจอย่างที่คิด

   “อึก...อย่าทำอะไรไอ้ดินเลย”

   “กูจะไม่ทำมากกว่านี้ แต่มึงต้องไปกับกู” มันไม่รอฟังคำทัดทานก็รีบรั้งผมขึ้นบ่าแล้วพากลับคอนโดโดยไม่รอฟังความเห็นใดๆ อีก










   “อาบซะ”

   “ฮืออออ...” ผมร้องครางออกมาเมื่อร่างกายสัมผัสกับน้ำอุ่น ก่อนจะปรือตาขึ้นด้วยความยากลำบากเมื่อพบว่าตัวเองถูกพามาแช่อ่างสีขาวในห้องน้ำแสนคุ้นเคย

   “กูอาบแล้ว”

   “คิดว่ามันสะอาดเหรอ ยิ่งจิตใจสกปรกอย่างมึงคงต้องใช้เวลาล้างนาน”

   “กูไม่อาบ”

“อยู่นิ่งๆ” เสียงทุ้มบอกกับผม

ตอนนั้นเองที่ความคิดในหัวถูกตีกระจายแล้วปล่อยให้ความกลัวแทรกซึมเข้ามาแทนที่

“อะ...ไอ้บู จะ...จะทำอะไรกู ออกไป ออกไปนะ” ผมพยายามใช้มือที่ไร้เรี่ยวแรงดันไหล่กว้างให้ผละห่างจากตัว แต่มันกลับทำตาขวางด้วยความไม่พอใจก่อนปาสบู่ใส่หน้า

“กูจะถูสบู่ให้”

“อย่ายุ่ง”

“ไอ้เหี้ยเอ๊ย”

มันสบถเสียงดังพลางลุกขึ้นเต็มความสูง ไม่นานก็เปิดประตูเดินออกไปโดยไม่เหลียวหลังมามองแม้แต่เสี้ยว

ความเงียบปกคลุมไปทั่วพื้นที่ ผมนั่งตัวสั่นอยู่ในอ่างอาบน้ำ ก้มดูร่างกายของตัวเองตั้งแต่บนลงล่าง ตามแขนและขาเต็มไปด้วยร่องรอยของการถูกบีบเค้นด้วยความรุนแรง ไม่มีตรงไหนน่าดูเลยสักนิด

ยิ่งลองเอามือลูบผิวตัวเองไปมาก็ยิ่งเห็นได้ชัดว่าร่องรอยเหล่านี้ไม่มีทางหายไปในเร็ววัน ผมเอนหลังพิงกับอ่าง หลับตาลงอีกครั้งพร้อมทบทวนความรู้สึกของตัวเอง



   ‘เนย์! เนย์ได้ยินเสียงแม่มั้ย’
   ‘อาคเนย์’
   ‘เนย์เป็นยังไงบ้าง มันยังโอเคอยู่ป่ะ’
   ‘ขอให้ปลอดภัย’
   ‘รถคันที่มันขับไปเละเป็นซากเลย รอดมาได้ยังไงวะ’
   ‘เพราะเนย์หรือเปล่าทุกอย่างเลยเป็นแบบนี้’
   ‘ใช่แหละ เพราะเนย์’
   ‘ใครคืออาคเนย์’
   ‘อ๋อ ฆาตกรคนนั้นอ่ะนะ ไม่น่ารอดมาเลย’




   ความมืดมิดกับกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้งอยู่ใกล้จมูก ผมถูกบีบอัดอยู่ ณ ที่ไหนสักแห่งที่มีอากาศบางเบาจนรู้สึกหายใจไม่ออก ของเหลวบางอย่างไหลหยดจากหน้าผากลงมาถึงปลายจมูก ผมพยายามอย่างมากเพื่อกระเสือกกระสนออกมาจากความอึดอัดนี้แต่ก็ทำได้แค่จินตนาการ

   ความเจ็บพลันแล่นไปทั่วอก จังหวะการหายใจถี่กระชั้นอ้าปากกอบโกยออกซิเจนเข้าไปทว่าก็ต้องแลกกับความเจ็บปวดบริเวณซี่โครงอย่างแสนสาหัส นานเข้าก็เริ่มคิดได้ว่าควรขอความช่วยเหลือ ‘ช่วยด้วย...’ คือประโยคที่ผมเอ่ยออกไปซ้ำๆ

   ช่วยผมด้วย ช่วยเธอด้วย ช่วยเราด้วย...

   ไม่รู้ว่าพอจะมีใครได้ยินบ้างมั้ย แต่เราอยู่ทางนี้

   สติเลือนรางมันบอกกับผมว่าควรถอดใจได้แล้ว เพราะการรอคอยอันยาวนานใช่ว่าจะสัมฤทธิ์ผล หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที ผมนับเลขในใจเหมือนนับแกะ ถึงยังไงก็ไม่มีทางถอดใจแม้จะได้ยินเสียงกล่อมมากมายในหูตลอดเวลาก็ตาม...

   กระทั่งเกิดแสงไฟสว่างวาบในม่านสายตา สมองและร่างกายทุกส่วนก็เหมือนถูกสับสวิตช์ไม่รับรู้สิ่งใดอีก ในช่วงเวลาที่อยู่กึ่งกลางระหว่างความเป็นและความตายตอนนั้นผมนับเลขไปเท่าไหร่กัน ถ้าจำไม่ผิดผมนับเลขไปทั้งหมด 2,126 ครั้ง

   นี่คือการรอคอย ผมรอดมาได้แต่เธอจากไป

   ผมเกลียดตัวเอง

วันนั้นฝนตกค่อนข้างหนัก ถนนลื่น และผมก็ขับรถเร็ว

ผมเพิ่งอยู่แค่ ม.ปลาย ยังไม่มีใบขับขี่ด้วยซ้ำแต่เพราะเพื่อนๆ ในโรงเรียนขับกันก็เลยทำตามบ้าง ไม่คิดเลยว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้ทำมัน

ผมเคยขับรถได้ รักบูรพาได้ เดินเคียงข้างกับมันได้ พูดได้เต็มปากเลยว่าชอบทุกอย่างในอดีต อยากพาตัวเองกลับไปแล้วหยุดเวลาไว้แค่ตรงนั้น ที่นั่นมีพ่อด้วยนะ ครอบครัวเรายังอบอุ่นอยู่เลย ภาพของพ่อที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะกินข้าวพร้อมกับสวมเสื้อเชิ้ตตัวเดิมๆ ที่เคยใส่เป็นสิ่งที่ผมรักที่สุด

แม่ทำขนมจีนให้ เรานั่งกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน เล่าเรื่องราวที่พบเจอในแต่ละวันให้กันฟัง บางวันมีเรื่องตลก ส่วนบางวันก็มีเรื่องเศร้าเล็กน้อย แต่ผมก็ยังอยากนั่งฟังอยู่ดี

เสียดาย...

ไม่ว่าจะสุขหรือเศร้า มันไม่มีอีกแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าที่อยู่รายรอบ

“ฮึก...”

ตอนที่ความคิดเหล่านี้พลุ่งพล่านอยู่ในหัว ผมค่อยๆ เอนตัวลง ปล่อยให้น้ำเข้ามาแทนที่ในทุกส่วนของร่างกายแม้กระทั่งใบหน้า การอยู่กับตัวเองมันก็ดีเหมือนกัน ได้ถามคำถามที่สงสัยมานานแต่ไม่ได้คำตอบสักที เลยอยากทบทวนคำตอบย้ำๆ อีกครั้งให้แน่ใจ

ผมชอบอดีต ดังนั้นผมเลยอยากกลับไป

กลับไปเหมือนวันนั้น วันที่ทุกอย่างยังเป็นของอาคเนย์...



‘อยากตายหรือไงวะ’
‘จะอยู่ก็ไม่ได้ ตายก็ไม่ได้ มึงต้องการอะไร!’
‘เงียบซะ’
‘มึงอยากให้กูทรมานกูก็เป็นอยู่นี่ไง อยากให้กูตายกูก็จะทำ ยังอยากให้ชดใช้อะไรอีก ฮึก...มันยังไม่พออีกเหรอ มันควรจบแล้วไม่ใช่เหรอ’
‘…’
‘บู อึก...ฆ่ากูเถอะ ถ้ามึงสงสารกู ถ้ามึงสมเพชกู’
‘…’
‘ช่วยด้วย ช่วยฆ่ากูที’




ผมเคยกอดขาของบูรพาเพื่อขอให้มันฆ่าเมื่อนานมาแล้วแต่ก็ไม่เป็นผล ทว่าการไว้ชีวิตในและวันกลับนำมาซึ่งความเจ็บปวดมหาศาลยิ่งกว่าความตาย แค่คำพูดที่ตอกย้ำว่าผมเป็นฆาตกรซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันก็ทำให้ผมไม่สามารถละทิ้งทุกอย่างในอดีตและเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อีก ดังนั้นตอนนี้ผมจะไม่ขอร้องมัน แต่จะเลือกทางเดินจากการตัดสินใจด้วยตัวเอง

ความจริงไม่จำเป็นต้องมีบูรพากับอาคเนย์ก็ได้

สำหรับผม บูรพาอยู่ได้ด้วยตัวเอง

ส่วนอาคเนย์...

อยู่ได้เพียงในอดีตที่ผ่านมา


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-08-2019 21:32:10 โดย Jittirain12 »

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #105 เมื่อ13-02-2019 23:33:42 »

ได้แต่หวังว่าคนที่ตาย จะไม่เกี่ยวข้องกับบู  :hao5:

ออฟไลน์ fun_la_ong

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 55
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #106 เมื่อ13-02-2019 23:35:25 »

สู้ๆนะคะจิตติ เป็นกำลังใจให้ทั้งจิตติและอาคเนย์ ✌️

ออฟไลน์ เข็มวินาที

  • Those who make the worst use of their time are the first to complain of its shortness
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 190
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #107 เมื่อ14-02-2019 00:50:55 »

เป็นกำลังใจให้จิตติกับอาคเนย์ค่า

ออฟไลน์ littlemagiz

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #108 เมื่อ14-02-2019 05:39:58 »

ดีใจที่กลับมาอัพแล้ววว ก่อนหรือหลังรีไรท์ ตอนบูมาทวงเนย์ที่ห้องดินก็ทำเราใจวูบเหมือนเดิมเลยค่ะ

ออฟไลน์ mab

  • ชื่อ mab ไม่ได้ชื่อ map
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 694
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #109 เมื่อ14-02-2019 07:43:57 »

เนย์ต้องอยู่เพื่อตัวเองบ้างนะลูก :katai1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
« ตอบ #109 เมื่อ: 14-02-2019 07:43:57 »





ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #110 เมื่อ14-02-2019 07:46:12 »

อ่านของเก่า.........
แล้วมาอ่านของใหม่ ชื่อเรื่องไม่ใช่ชื่อเดิม
แต่น้ำตา มันก็ยังซึมออกมาเหมือนเดิม
สงสารเนย์ ...........  :mew2: :mew2: :mew2:
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #111 เมื่อ14-02-2019 08:42:43 »

เนย์รักตัวเองมาก ๆ นะ

ออฟไลน์ gackmanas

  • I Remember your Eyes..
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #112 เมื่อ14-02-2019 09:32:33 »

ถ้าเรื่องคล้ายเดิม.. คนที่ตายนี้น่าจะเป็นแฟนของบูรพา..
ง่าาา.. น้องอาคเนย์ ของพี่..  :hao5:

ออฟไลน์ Tuffina

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #113 เมื่อ14-02-2019 10:14:18 »

สงสารน้องเนย์  :hao5: เป็นกำลังใจให้คุณจิตตินะคะ

ออฟไลน์ BlueHoney

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #114 เมื่อ14-02-2019 10:48:21 »

 :hao5: //// :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5445
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #115 เมื่อ14-02-2019 11:46:59 »

เนย์ไม่ได้ตั้งใจใช่ไหม

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #116 เมื่อ14-02-2019 19:55:31 »

บูอย่ากลืนน้ำลายตัวเองนะ

ออฟไลน์ jing_sng

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 761
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #117 เมื่อ14-02-2019 21:04:13 »

คุ้นๆ กะชื่อเลยเข้ามาอ่านอีกรอบ ใช่จริงๆ ด้วย เวอร์ชั่นเก่าหน่วงมากนะ แต่ก็ชอบ สงสัยลึกๆ เป็นคนซาดิส จะรออ่านแบบใหม่นะ

ออฟไลน์ MsMin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #118 เมื่อ15-02-2019 08:14:11 »

สู้ๆนะจิตติ เราเอาใจช่วยอยู่ อยากอ่านนิยายนะ เชื่อว่าดึงมาดราม่าแล้วเรียกน้ำตาได้แน่นอน

เราเริ่มรู้ละว่าต่อจากนี้เนย์น่าจะสะบักสะบอมซ้ำแล้วซ้ำอีก เตรียมใจละ
แค้นอะไรขนาดนี้อ่ะบู หนีไปแล้วยังจะไปตามกลับมาอีก ตามกลับมาทำไม?อยากดูแล ไม่น่าใช่ อยากทรมานต่อ? หรือยังสองจิตสองใจ ช่วยสงสารน้องเนย์ของเราเถอะ ไม่เหลืออะไรจะให้แล้ว
แล้วเนย์คือไปโรงพยาบาลก่อนมั้ย พี่ว่าไม่ไหวนะ จมน้ำก่อนหรือช้ำตายก่อนดีเลือกไม่ถูกแล้ว

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 666
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
Re: อาคเนย์ ◈ ตอนที่4 [13/02/62] *หน้า4
«ตอบ #119 เมื่อ15-02-2019 08:23:04 »

เข้ามาร้องกันอีกรอบ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด