❖ SECRECY ❖ ลับรัก [บทส่งท้าย] : 13/03/2562 p.15
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [บทส่งท้าย] : 13/03/2562 p.15  (อ่าน 99590 ครั้ง)

ออฟไลน์ klaew

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1274
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-2
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Two.] : 14/07/2561 p.3
«ตอบ #90 เมื่อ17-07-2018 05:46:20 »

Hot!!   :m25:
เพราะความคิดถึงสินะ

ออฟไลน์ m_ilk_y

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Two.] : 14/07/2561 p.3
«ตอบ #91 เมื่อ17-07-2018 07:51:10 »

 :haun4:
ตอนฝุ่นบอกว่าชอบเอวของปิน คิดดีไม่ได้เลย อร๊ายยยย

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4041
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +330/-6
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Two.] : 14/07/2561 p.3
«ตอบ #92 เมื่อ17-07-2018 19:51:15 »

น่ารักๆ

ออฟไลน์ Toon_TK

  • เ ด็ ก อ้ ว น
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 782
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Two.] : 14/07/2561 p.3
«ตอบ #93 เมื่อ17-07-2018 23:23:03 »

ชอบบบบบ

ออฟไลน์ ex-soulL

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +190/-6
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #94 เมื่อ05-09-2018 20:27:51 »

Chapter Three.

ขาหมูถูกตุ๋นจนเปื่อยในน้ำต้มยำที่ถูกปรุงได้อย่างลงตัวเดือดปุดๆ อยู่ในหม้อ มือเล็กใช้ช้อนตักน้ำขึ้นมาชิมรสชาติเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ก่อนใบหน้าจะแสดงออกว่าพึงพอใจ ต่อมาเตาจึงถูกปิด ผักชีซึ่งถูกหั่นเตรียมไว้ในจานถูกลงโรยใส่ในหม้อเป็นลำดับสุดท้าย

ต้มยำขาหมู...ของโปรดปิน

หมับ

“อื้อ หอม” เสียงพูดข้างหูมาพร้อมกับท่อนแขนที่สอดมารัดรอบเอว ใบหน้าของปินซุกอยู่กับไหล่เล็ก เสียงเอ่ยแหบพร่าอย่างคนเพิ่งตื่น

“หอมก็รีบไปอาบน้ำ จะได้กินข้าว” ฝุ่นคนต้มยำในหม้ออีกเล็กน้อยจากนั้นจึงวางทัพพีลงบนจานข้างๆ เตา

“ง่วง” หมาน้อยงอแง

“ใครบอกให้เล่นเกมจนดึกดื่น”

“ก็นานๆ ผมจะได้พัก”

“แล้วสรุปนี่จะนอนต่อหรือกินข้าว”

คนถูกกอดหมุนตัวกลับไปหาคนด้านหลัง ขณะที่ปารินทร์ยังคงยืนตาปรือคล้ายกับจะหลับต่อทั้งอย่างนี้

“ฝุ่นทำต้มยำขาหมูแบบนี้จะนอนต่อได้ยังไง”

แม้จะพูดแบบนั้นแต่ดวงตาของคนง่วงก็ยังไม่ลืมขึ้น ฝุ่นได้แต่ส่ายหัวให้กับท่าทางที่เหมือนเด็กน้อยนี้อย่างอ่อนใจ มือเล็กยกขึ้นวางประกบแก้มของปินเอาไว้ทั้งสองข้าง

“ถ้าง่วงมากก็นอน ค่อยตื่นมากินก็ได้”

“ผมทั้งอยากนอนและอยากกินในเวลาเดียวกัน ทำยังไงดี” ดวงตาเรียวรีลืมขึ้นหนึ่งข้างพร้อมทั้งหัวเราะน้อยๆ ขณะที่ฝุ่นถอนหายใจดังเฮือก

“งั้นก็ไปกินในความฝัน” ประโยคนี้เรียกเสียงหัวเราะจากคนฟังให้ดังขึ้น

“ฮ่ะๆ ผมอาบน้ำก่อนดีกว่า จะได้รู้สึกตื่นกว่านี้”

“อืม” ฝุ่นรับคำ ทว่าคนที่บอกจะไปอาบน้ำกลับไม่ได้ผละออก ท่อนแขนที่ยังโอบรอบเอวกระชับขึ้นอีกจนร่างกายแนบชิดกันยิ่งกว่าเดิม จากนั้นปลายจมูกโด่งก็กดลงบนแก้มเนียนทั้งด้านซ้ายและขวา

“ตอบแทนสำหรับต้มยำขาหมู” ปินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ตอบแทนหรือเอาเปรียบกันแน่”

“ตอบแทนสิ หอมของปิน ปารินทร์ นักร้องซูเปอร์สตาร์เชียวนะ” พูดเองก็หลุดหัวเราะเอง

“ไม่เห็นจะอยากได้” ฝุ่นแสร้งทำหน้าเอือมระอาทั้งที่ข้างในนั้นกำลังยิ้ม

นั่นสิ ถูกปินหอมทั้งที่นี่นะ

“โธ่ แกล้งพูดเอาใจผมหน่อยก็ได้”

“เลิกเล่นแล้วไปอาบน้ำได้แล้ว”

ต้องทำเป็นพูดด้วยเสียงเข้มขึ้นเจ้าหมาตัวโตถึงได้ยอมปล่อยแล้วขยับถอยหลัง

“ไปจริงๆ แล้ว”

ฝุ่นมองตามแผ่นหลังกว้างไปกระทั่งลับสายตารอยยิ้มบางจึงผุดขึ้นบนใบหน้า อีกหนึ่งวันหยุดของปินที่จะได้ใช้เวลาร่วมกันทั้งวัน เป็นอะไรที่ดีเหลือเกิน

ดีกว่าอยู่คนเดียวมากโขเลยล่ะ



‘หากได้ยินคำนั้น แล้วต้องสูญเสียทุกอย่าง
หากได้ฟังคำนั้น แล้วฉันไม่เหลืออะไร
หากว่าเธอรู้สึก อย่างที่ฉันวาดฝันเอาไว้
ต่อให้โลกต้องแตกสลาย ต่อให้โลกนี้พังทลาย
...ฉันยอม’


“เพราะไหม ฝุ่นชอบหรือเปล่า”

“...”

“ฝุ่น”

“หะ หือ” คนถูกเรียกสะดุ้งเล็กน้อยพลางดึงสายตาซึ่งไม่รู้ว่าโฟกัสอยู่ที่ไหนให้กลับมาสนใจใบหน้าของคนข้างตัว

“ผมถามว่าเพราะไหม ไม่เพราะเหรอ?”

ท่าทางนิ่งเงียบนั้นทำให้คนที่คาดหวังเริ่มใจแป้ว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน รู้สึกเหมือนประกาศผลสอบแล้วคะแนนออกมาน้อยทั้งที่คิดว่าตัวเองทำข้อสอบได้

“เพราะสิ เพราะมาก ดีมากเลย” ฝุ่นพูดจากใจจริง จากความรู้สึกทั้งหมดโดยไม่ได้อวยปินเลยแม้แต่น้อย

เสียงของดนตรี เสียงของปิน ทุกท้วงทำนองและเนื้อร้อง...มันดีมากจริงๆ

“ไม่ต้องกลัวว่าผมจะเสียใจ ถ้ามันไม่ดีฝุ่นก็พูดออกมาเลย ผมพร้อมฟัง” คราวนี้กลายเป็นฝุ่นที่ขมวดคิ้ว

“ที่พูดเนี้ยไม่ได้พูดเอาใจ เพลงมันเพราะจริงๆ...ทำไม ไม่เชื่อเหรอว่าพูดจริง” ปลายหางเสียงเข้มขึ้นคล้ายกับไม่พอใจจนปินต้องรีบเอ่ยเสียงเบา

“ก็ตอนแรกฝุ่นทำเหมือนไม่ชอบ”

“ยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”

“สรุปว่าเพราะใช่ไหม”

เมื่ออีกคนยืนยันว่าอย่างนั้นจึงลองถามย้ำเพื่อความมั่นใจ ความกังวลก่อนหน้านี้ค่อยๆ เบาบางลง

“อื้อ ก็ต้องเพราะอยู่แล้ว ทุกคนตั้งใจขนาดนี้”

เพราะอยู่ด้วยกันจึงเห็นถึงความตั้งใจอันมากมายของปิน และไม่ใช่เพียงแค่คนเบื้องหน้าแต่คนเบื้องหลังก็ทุ่มเทกับทุกรายละเอียดไม่แพ้กัน

“ผมก็ตั้งใจ”

“รู้แล้ว”

“งั้นขอรางวัลให้คนตั้งใจหน่อย”

ใบหน้าคนพูดขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาเปล่งประกายคล้ายกับลูกหมาตอนเห็นกระดูก ท่าทีดูทะเล้นจนฝุ่นถอนหายใจใส่

“เล็กๆ น้อยๆ ก็เอานะคนเรา”

“เอาหมดแหละ แม่สอนให้เป็นคนรู้คุณค่าของทุกอย่าง”

ฝุ่นถึงกับส่ายหัวให้กับคนที่ยกแม่ขึ้นมาอ้าง อ่อนใจกับความตอดเล็กตอดน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมตามใจด้วยการเคลื่อนหน้าเข้าไปจูบ เพียงแค่ริมฝีปากแตะกันเสียงดูดดึงก็ดังขึ้น สัมผัสอ่อนหวานดำเนินไปยาวนานกว่าที่ตั้งใจเพราะหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์

“พอเลย เดี๋ยวก็เลยเถิด”

มือบางดันอกปินเอาไว้นิดๆ เบรกจูบที่กำลังจะนำพาอารมณ์บางอย่างไปไกลให้หยุดอยู่เพียงเท่านี้

“แล้วเลยเถิดไม่ได้เหรอ”

เสียงเอ่ยถามเจือความเว้าวอน ดวงตาเรียวรีจับจ้องมองปากสีสดที่ฉ่ำไปด้วยน้ำสีใสจากตัวเองโดยไม่วางตา

“ก็ได้อยู่แล้ว แต่อยากให้พักผ่อนมากกว่า”

ประโยคนั้นทำให้ปินถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะดึงสายตาให้เลื่อนขึ้นไปสบกับคนพูด

“นี่ไง ผมพักอยู่”

“นอนให้เยอะๆ นอนชดเชยช่วงเวลาที่จะไม่ได้นอน”

“ฝุ่นพูดซะผมเห็นภาพ” ปินทำหน้าขยาดพร้อมทั้งเอนตัวกลับมานั่งหลังตรง จากนั้นจึงทิ้งน้ำหนักไปยังพนักโซฟาด้านหลังอย่างหมดแรง

แค่พูดเรื่องงานก็เหนื่อยขึ้นมาทันใด

“ก็มันจริง เวลาทำงานได้นอนวันละกี่ชั่วโมงกัน...ดูแลตัวเองให้มากๆ ใช้ร่างกายหนักขนาดนี้สักวันจะป่วยเอา”

“ครับ แม่ครับ จะนอนแล้วครับ”

ถ้อยคำกึ่งประชดประชันนั้นได้รับสายตาเขียวปั๊ดตอบกลับ ฝุ่นมองแรงเสียจนคนพูดไม่อาจควบคุมความขันของตัวเองเอาไว้ได้

“ฮ่ะๆ เดี๋ยวผมเอาไอแพดไปเก็บแล้วเอาผ้าห่มกับหมอนออกมาปูนอนดีกว่า อยากนอนบนพื้น จะได้ดูทีวีไปด้วย”

การแกล้งคนร่างเล็กถูกหยุดไว้เพียงเท่านั้นก่อนปินจะเอ่ยไปอีกเรื่องพลางดึงตัวออกจากพนักโซฟาแล้วหยิบไอแพดมาไว้ในมือ

“เอาไอแพดไปเก็บเถอะ เดี๋ยวไปเอาผ้าห่มกับหมอนมาให้”

ไม่มีเหตุผลที่ต้องปฏิเสธ ปินรับคำด้วยการพยักหน้าจากนั้นจึงหยัดกายขึ้น ฉวยโอกาสที่อีกคนเผลอก้มลงไปหอมแก้มนิ่มเร็วๆ แล้วเดินไปทางห้องทำงานโดยมีเสียงบ่นดังตามหลังมาให้ได้ยกยิ้ม



“อื้อ แบบนี้จะเอาหมอนข้างมาทำไม” ฝุ่นส่งเสียงในลำคอพร้อมทั้งดิ้นน้อยๆ ทว่าแรงรัดรอบตัวก็ไม่ได้คลายออกแม้แต่นิดเดียว

“นั่นสิ มีฝุ่นหมอนข้างก็ไม่จำเป็นแล้ว”

คนที่นอนกอดหมอนข้างประจำกายเอ่ยตอบท่าทีสบายๆ สวนทางกับคนถูกกอดที่อึดอัดจนแก้มแดงเรื่อ

“ไม่เห็นต้องกอดแน่นขนาดนี้ หายใจไม่ออก”

“อ้าว อย่างนี้ต้องผายปอด”

ใบหน้าที่ตั้งท่าจะจู่โจมเข้ามาทำให้ฝุ่นรีบมุดหลบเป็นพัลวันพร้อมทั้งส่งเสียงโวยวายไม่หยุด

“หยุดนะปิน ถ้าไม่เลิกแกล้งจะงดจูบหนึ่งอาทิตย์”

กึก

“โอเคๆ บทลงโทษฝุ่นนี่โหดชะมัด” เพราะรู้ถึงความเด็ดขาดของอีกคนดีการแกล้งจึงชะงักราวกับถูกกดปุ่มหยุด

ปินคลายอ้อมแขนออกเหลือเป็นเพียงกอดหลวมๆ ให้ฝุ่นได้มีพื้นที่ในการหายใจมากขึ้น

จริงอยู่ที่อีกคนช่างเอาใจทั้งด้วยหน้าที่และนิสัยส่วนตัว แต่หากฝุ่นได้พูดคำไหนทุกอย่างจะเป็นไปตามนั้น ไม่มีอ่อนข้อ ฉะนั้นหากไม่หยุดคงไม่ได้จูบเจ้าตัวเป็นอาทิตย์จริงๆ

แบบนั้นได้ใจขาดตาย

“ก็ชอบแกล้งกันนัก” ฝุ่นบ่นทั้งยังหอบหายใจจากการดิ้นเล็กน้อย

“ฝุ่นน่าแกล้งนี่” หมาตัวใหญ่ยิ้มแฉ่ง

“น่ากงน่าแกล้งอะไรล่ะ จะนอนก็นอนจะดูหนังก็ดูหนัง ห้ามเล่นอีก เข้าใจไหม”

“เข้าใจครับบบ”

ฝุ่นได้แต่ส่ายหัวด้วยความอ่อนใจแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเอียงหัวกลับไปซบอกกว้างของคนขี้แกล้งแล้วนอนดูหนังไปด้วยกันอย่างเงียบๆ

วันหยุดของซูเปอร์สตาร์ก็มีเพียงเท่านี้

--

เมื่อเพลงใหม่ถูกปล่อยออกไปตารางงานของปิน ปารินทร์ ก็หฤหรรษ์จนแทบไม่มีเวลาแม้แต่เข้าห้องน้ำ บางคราวก็ได้กลับมาพักที่ห้องชุดสุดหรูบ้างหากสถานที่ทำงานอยู่ใกล้ จึงยังพอมีเวลาเห็นหน้าฝุ่นให้ได้ชื่นใจนิดๆ แม้จะเป็นเพียงเวลาไม่กี่นาทีก็ตาม

“เดือนนี้ไม่มีวันหยุดนะ แต่พี่ก็พยายามจัดตารางให้ปินได้กลับไปพักที่ห้องบ่อยๆ นอนอยู่แต่ในรถแบบนี้คงเบื่อตาย”

“อืม” คนที่หลับตาพักอยู่ทำได้เพียงส่งเสียงรับในลำคอเพราะอ่อนล้าเกินกว่าจะพูดอะไร ขณะที่คนเป็นผู้จัดการก็ได้แต่มองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความเห็นใจ ทว่าก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้

เป็นเวลากว่าเที่ยงคืนกับการเล่นดนตรีที่เพิ่งเสร็จสิ้น ปินไม่อาจกลับไปพักที่ห้องเนื่องจากสถานทำงานของพรุ่งนี้เช้าอยู่ไกลกันไม่น้อย ที่นอนในค่ำคืนนี้จึงต้องเป็นรถนอนซึ่งมีทุกอย่างครบครันอย่างที่เจ้าตัวแสนจะคุ้นเคย

“เดี๋ยวพี่ไปหาน้ำผึ้งมะนาวมาให้จิบ”

ปินได้แต่พยักหน้ารับ กระทั่งสัมผัสได้จากการเคลื่อนไหวว่าผู้จัดการลงจากรถไปแล้วจึงค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นพลางบิดขี้เกียจเพื่อคลายความเมื่อยล้าของร่างกาย

เหนื่อย...อยากคุยกับฝุ่น

รู้สึกแล้วก็ไม่รอช้าที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาอีกคน

“ทำงานเสร็จแล้วเหรอ” รอเสียงสัญญาณดังเพียงไม่กี่ครั้งปลายสายก็กดรับจนคนโทรหายกยิ้ม

“รอโทรศัพท์ผมอยู่เหรอ”

“...เปล่าสักหน่อย” เอ่ยปฏิเสธหากแต่เสียงกลับเบาลงอย่างไม่น่าเชื่อถือ

“แล้วนี่ทำไมยังไม่นอน” เพราะมีเวลาคุยไม่มากนักปินจึงไม่เซ้าซี้เรื่องนั้นต่อ

“ก็ยังไม่ง่วง”

“ทำไมยังไม่ง่วง”

“ก็ยังไม่ง่วง จะให้ว่ายังไงล่ะ” น้ำเสียงนั้นกระเง้ากระงอด บ่งบอกว่าคนถูกถามจี้เริ่มไม่พอใจ

ไม่พอใจที่กำลังจะถูกต้อนให้จนมุม

“นึกว่าที่ยังไม่ง่วงเพราะผม”

ใบหน้าของปินประดับด้วยรอยยิ้มบาง ขณะในหัวกำลังจินตนาการถึงสีหน้าของคนในสายไปพร้อมกัน

คิดถึง

“ไม่เกี่ยวสักหน่อย”

“คิดถึงผมไหม”

“...” คนถูกถามนิ่งเงียบไปหลายวินาที กระทั่งเสียงทุ้มต้องเอ่ยเรียกอีกครั้ง

“ฝุ่น”

“หืม”

“นึกว่าสายหลุดไปแล้ว”

“ยังอยู่”

“สรุปคิดถึงผมไหม” ปินถามย้ำเมื่อยังไม่ได้คำตอบ

“คำตอบก็เหมือนทุกครั้งที่ถามนั่นแหละ”

“ฝุ่นก็พูดสิ ต่อให้ไม่ต่างจากทุกครั้งผมก็ยังอยากได้ยิน”

“...คิดถึง”

เพียงเท่านั้นรอยยิ้มบางก็กลายเป็นกว้างขึ้นจนเต็มหน้า ถึงแม้จะได้ยินคำนี้ทุกครั้งที่คุยกันแต่ความอิ่มเอมก็มีมากไม่แตกต่างจากครั้งก่อนๆ เลยสักนิด

“ผมก็คิดถึงฝุ่นนะ”

ขณะที่คำตอบกลับซึ่งเป็นคำเดิมก็ยังคงทำให้ฝุ่นใจเต้นได้เหมือนทุกครั้งเช่นเดียวกัน

“วันไหนจะได้กลับห้อง” ฝุ่นถามเสียงเบา

“พรุ่งนี้ก็ได้กลับแล้ว”

“จริงเหรอ” น้ำเสียงนั้นเจือความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

“อื้ม แต่คงจะดึกมาก ได้นอนสามสี่ชั่วโมงเหมือนเคย”

“เท่านั้นก็ยังดี”

“ฝุ่นว่ายังไงนะ” เพราะอีกคนพูดอยู่ในลำคอปินจึงถามขึ้นอีกครั้งเนื่องจากไม่ค่อยได้ยิน

“เปล่า ปินพักผ่อนเถอะ ทำงานมาทั้งวันแล้ว”

“อยากคุยกับฝุ่นมากกว่านี้ แต่จะไม่ไหวแล้ว เหนื่อยมาก”

คราวนี้ความเหนื่อยล้าถูกส่งออกมาผ่านทางน้ำเสียง มือก็นวดคลึงขมับไปในคราวเดียวกัน ยามที่ปลายสายก็รีบตอบกลับมาด้วยความเป็นห่วง

“รีบนอนนะ อย่าลืมกินวิตามินด้วย”

ฝุ่นยำเตือนด้วยเพราะรู้ว่าปินชอบละเลยการกินวิตามินบำรุงหากไม่บังคับ

“อื้อ ฝันดีนะครับ”

“ฝันดี”

เมื่อวางสายแล้วร่างสูงก็หยัดกายขึ้นเพื่อไปชำระร่างกาย หลังจากกลับออกมาก็พบเข้ากับผู้จัดการซึ่งนั่งรออยู่พร้อมแก้วน้ำเล็กๆ ในมือ

“จิบสักหน่อย คอจะได้ไม่แห้ง”

“ขอบคุณครับ” ปารินทร์รับมาพลางทรุดตัวนั่งลงบนพื้นที่สำหรับนอนในคืนนี้

“พี่เตรียมวิตามินไว้ให้แล้วนะ เสร็จแล้วอย่าลืมทานล่ะ”

ประโยคนั้นทำให้ปินชะงัก คิดถึงคนที่เพิ่งจะคุยกันแล้วก็ระบายน้อยๆ อยู่หลังขอบแก้ว

“ครับ” ผู้จัดการวัยกลางคนพยักหน้ารับก่อนจะหยัดกายขึ้นเพื่อไปพักในส่วนของตัวเอง

--

“วันนี้เรียนทำขนมอินทนิลไป แต่ทำไมทำวุ้นต่อล่ะหืม” น้ำเสียงอ่อนโยนจากครูผู้สอนทำขนมเรียกให้คนที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตาละสายตาขึ้นไปมอง

“...” ฝุ่นเงียบ ครุ่นคิดกับการหาคำตอบอยู่ชั่วครู่

“คนรักชอบทานวุ้นเหรอจ๊ะ”

คำว่าคนรักทำให้คนถูกถามไปต่อไม่ถูก ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนไม่อาจอธิบายให้คนนอกเข้าใจได้จึงได้แต่ตอบคำถามนั้นออกไปเสียงเบา

คนรักเหรอ

“...ครับ พอดีเขากลับดึก เลยอยากทำขนมที่สามารถกินแบบแช่เย็นได้”

ตอนกลับมาปินคงไม่มีเวลาแม้แต่จะทานอะไรเลยคิดว่าจะแช่เย็นไว้รอตอนเช้า เอาไว้ให้อีกคนเอาไปทานบนรถพร้อมข้าวกล่องที่จะเตรียมให้

“ที่มาเรียนทำขนมไทยเพราะเขาใช่ไหมหืม” คนสอนต่อด้วยรอยยิ้ม

“ครับ พอดีเขาชอบทานขนมไทย”

“ฝุ่นนี่น่ารักจังเลยนะ ถ้าอย่างนั้นครูไม่กวนแล้ว ใช้ครัวได้ตามสบายนะจ๊ะ เดี๋ยวครูจะไปช่วยดูแลเด็กอีกคลาสก่อน” ฝุ่นพยักหน้ารับ เมื่ออีกฝ่ายออกไปจากห้องจึงหันกลับมาสนใจการเคี้ยวผงวุ้นในหม้อต่ออย่างตั้งใจ



02.38 น.

ร่างสูงที่เดินแต่ละก้าวอย่างเหนื่อยล้าถอนหายใจเฮือกยามมาหยุดอยู่หน้าห้อง เพียงเห็นบานประตูความเหนื่อยนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้ม ก่อนปารินทร์จะไม่รอช้าที่จะกดรหัสและสแกนนิ้วมือเพื่อเปิดประตูเข้าไป

ไฟในห้องสว่างโล่ เครื่องปรับอากาศทำงานเย็นจัด ทว่ากลับไร้เสียงของการเคลื่อนไหว สองขายาวจึงก้าวตรงไปทางห้องนั่งเล่น และภาพที่เห็นก็ทำให้เกิดรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า

ฝุ่นนั่งหลับอยู่บนโซฟาโดยมีหมอนโลมาประจำตัวอยู่ในอ้อมแขนเหมือนเด็กน้อย

“อื้อ กลับมาแล้วเหรอ” เมื่อร่างกายลอยสูงขึ้นคนที่เผลอหลับไปก็รู้สึกตัวตื่นก่อนจะพบว่าตัวเองกำลังถูกอุ้มด้วยใครอีกคน
จุ๊บ

“ครับ” ปินประทับจูบลงบนริมฝีปากเล็กก่อนตอบกลับ

“ไม่ต้องอุ้มหรอก ปล่อยเถอะ”

“เดี๋ยวผมจะพาฝุ่นไปนอน” ปินไม่ฟังคำพูดนั้น โดยที่ขาก็ก้าวยาวๆ ไปทางห้องนอนด้วยจังหวะมั่นคง

“เดินเองได้”

“ฝุ่นอย่าดื้อสิ”

คำพูดพร้อมด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ทำเอาถูกอุ้มถึงกับไปต่อไม่ถูก ดวงตากลมโตเลื่อนลงมองเพียงคอเสื้อ หัวใจเต้นถี่รัวขึ้นเล็กน้อยเนื่องจากความคิดถึง

ประตูห้องนอนถูกเปิดด้วยความร่วมมือจากร่างเล็ก กระทั่งถึงเตียงนอนฝุ่นก็ถูกวางลงโดยที่คนอุ้มก็ทรุดตัวนั่งลงข้างกัน

“หิวหรือเปล่า” ปินส่ายหน้าตอบคนที่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “เดี๋ยวอาบน้ำให้”

ข้อเสนอนั้นคงถูกตอบรับในทันใดหากเป็นเวลาปกติ แต่นี่เป็นเวลาเกือบจะตีสาม อีกทั้งพรุ่งนี้ยังมีงานแต่เช้าปินจึงทำได้เพียงปฏิเสธ

“กลัวว่าจะไม่แค่อาบน้ำ ฝุ่นนอนเถอะ เดี๋ยวผมจัดการตัวเองแป๊บเดียว”

“แต่ว่า...” คำแย้งนั้นถูกดักทางด้วยจูบอ่อนหวานที่ทาบทับลงมา การกระทำซึ่งบ่งบอกชัดว่าปินไม่ต้องการให้พูดอะไรทำให้ฝุ่นได้แต่ลอบถอนหายใจแล้วตอบสนองจูบนี้กลับแทนการดูแลเรื่องอาบน้ำ

“ผมขออาบน้ำไม่นาน”

สัมผัสวาบหวามผละออกจากกันจนเกิดเสียงดังจุ๊บตามด้วยคำพูดของปิน จากนั้นร่างสูงจึงหยัดกายขึ้นแล้วสาวเท้าไปทางห้องน้ำเร็วๆ เนื่องจากพลังงานใกล้จะหมดลงทุกที

ฝุ่นมองตามหมาที่มีสภาพอ่อนล้าไปด้วยความเป็นห่วง แม้ความรู้สึกง่วงจะยังมีอยู่ทว่าก็ไม่อาจข่มตาลงได้หากปินไม่ได้เอนตัวลงเคียงกัน



เวลาหกโมงเช้านาฬิกาประจำกายก็เขย่าตัวปลุกเบาๆ ให้คนขี้เกียจตื่นรู้สึกตัว แขนยาวดึงร่างเล็กลงมากอด นิ่งงันได้เพียงห้านาทีเสียงเรียกก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ปิน เดี๋ยวสายนะ”

“อื้อ เหนื่อยจัง”

ฝุ่นได้แต่ทอดมองคนที่กอดตัวเองอยู่ด้วยความเห็นใจ หากแต่เป็นเพราะหน้าที่ที่ปินไม่อาจเลี่ยงจึงไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้

“ค่อยไปหลับต่อบนรถนะ ตอนนี้ต้องตื่นแล้ว”

มือนิ่มไล้ไปตามกรอบหน้าแกร่งแผ่วเบาพร้อมทั้งเสยผมยุ่งเหยิงของคนที่ยังไม่ตื่นไปทางด้านหลัง

“อือ” เสียงตอบรับอย่างเหนื่อยหน่ายดังขึ้น ก่อนแทนแขนที่รัดแน่นจะคลายออกให้ฝุ่นได้ขยับตัวขึ้นมานั่ง ไม่นานนักปารินทร์ก็ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งตาม

“จูบหน่อย” เด็กงอแงร้องขอทั้งที่ตายังเปิดลืมได้ไม่เต็มที่และฝุ่นก็แสนเต็มใจให้ในสิ่งที่อีกฝ่ายร้องขอ

“มีพลังขึ้นบ้างหรือยัง” ร่างเล็กเอ่ยถามยามผละริมฝีปากออกห่าง

“นิดหน่อย”

เสียงถอนหายใจดังเฮือกมาพร้อมกับการขยับตัวลงจากเตียง ปินยืนจูนสติตัวเองอยู่ชั่วครู่กระทั่งอีกคนก้าวลงมายืนข้างกันแล้วสอดมือเข้าหาจึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ยังไม่ทันได้เอ่ยถามแรงรั้งจากคนข้างตัวก็ทำให้ต้องก้าวตาม สภาพคล้ายกับเด็กถูกพ่อแม่จูงพาไปที่ไหนสักแห่งเพราะกลัวหลง

ซึ่งสถานที่ที่ฝุ่นพาไปก็คือห้องน้ำนั่นเอง

“รีบอาบน้ำนะ เดี๋ยวเจ็ดโมงพี่หวานจะมารับ”

“อืม”



“วันนี้มีวุ้นเหมียวด้วย” ดวงตาเรียวรีเบิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อหลังจากทานข้าวเสร็จกล่องขนมก็ถูกหยิบมาวางลงตรงหน้า

เพราะปินคิดว่าจะไปนอนต่อบนรถข้าวกล่องของฝุ่นจึงถูกกินตั้งแต่อยู่ห้อง

“เอาไว้ทานบนรถนะ คนละกล่องกับพี่หวาน”

“ผมจะกินคนเดียวหมดเลย”

“อย่าขี้เหนียว” คนถูกว่าหัวเราะร่วน อยากหยิบขนมที่คนตรงหน้าทำให้มากินเสียเดี๋ยวนี้ทว่าก็ไม่มีเวลามากพอจะทำอย่างนั้น

“ผมต้องไปแล้ว” โทรศัพท์ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะสั่นครืดคราดบอกให้รู้ว่าเวลาระหว่างกันได้หมดลง

“อื้อ” ฝุ่นรับคำพร้อมทั้งถือกระเป๋าและถุงกล่องขนมไปส่งอีกคนที่หน้าประตู “ดูแลตัวเองด้วยนะ”

“ฝุ่นก็เหมือนกันนะ”

พูดจบก็โน้มตัวลงไปจูบหน้าผากเนียนทิ้งท้าย ก่อนจะรับของทั้งหมดมาไว้ในมือแล้วเดินออกจากห้องพร้อมรอยยิ้ม

--

ระหว่างคนที่ตัวเองดูแลไม่อยู่ฝุ่นก็สามารถทำทุกอย่างได้ตามที่อยากทำ โดยหนึ่งในสิ่งที่ควรจะทำอยู่เสมอก็คือการดูแลสุขภาพด้วยการออกกำลังกาย

ห้องฟิตเนสส่วนกลางซึ่งมีไว้สำหรับพนักงานนั้นใหญ่โตและครบวงจร ด้วยเพราะแต่ละห้องต่างมีห้องออกกำลังกายส่วนตัวที่นี่จึงไม่ค่อยมีผู้คนนัก ฝุ่นเลยชอบนัดเจอเพื่อนเพื่อคลายความเบื่อจากการไม่มีอะไรทำอยู่บ่อยครั้ง

“คิดถึงจัง ไม่ได้เจอฝุ่นมาสักพักเลย”

ประโยคทักทายดังขึ้นเมื่อร่างเล็กในชุดออกกำลังกายเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า

“ใครกันล่ะที่ไม่ว่าง” คนไม่ว่างได้แต่ยิ้มแหย จากนั้นจึงทรุดตัวนั่งลงข้างกัน

“ก็ช่วงนี้คนของเราว่าง เลยไม่ค่อยมีเวลาได้เจอฝุ่นไง” คนหน้าหวานพูดเสียงอ้อมแอ้ม แก้มเนียนป่องทั้งสองข้างแดงเรื่อตามประสาคนขาวจัดที่ผิวขึ้นสีได้ง่าย

บลูคือคนซึงมีหน้าที่แบบเดียวกันและถูกฝึกมาด้วยกันจึงมีความสนิทสนมมาตั้งแต่ตอนนั้นกระทั่งถึงตอนนี้ หากให้ฝุ่นอธิบายถึงคนที่เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนก็คงต้องบอกว่าอีกฝ่ายมีความน่ารักอยู่มาก ทั้งหน้าตาและนิสัยที่แม้แต่คนแบบเดียวกันยังอดเอ็นดูไม่ได้

“แต่วันนี้ว่างใช่ไหม”

“อื้อ ว่างจนถึงวันเสาร์เลย”

“ดีแล้วล่ะ ออกกำลังกายเสร็จจะได้ไปนั่งเล่นที่ร้านกาแฟด้วยกัน”

นอกจากจะมีฟิตเนสแล้วยังมีร้านกาแฟเล็กๆ อยู่ในตึกนี้ เรียกได้ว่าที่นี่มีทุกอย่างครบครันโดยไม่จำเป็นต้องออกไปข้างนอก

“เอาสิ ว่าแต่ฝุ่นเถอะ ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง”

“ก็ไม่เป็นยังไง เรื่อยๆ” ได้ยินคำตอบแล้วคนฟังก็ยิ้มรับอย่างสดใส

สดใสจนทำให้คนที่อยู่ใกล้อยากยิ้มตาม

“ดีจัง”

“บลูก็คงดีเหมือนกันสิ หน้าตาสดใสเชียว”

คำพูดดูไม่มีอะไร หากแต่ดวงตาของฝุ่นทอความล้อเลียนเล็กๆ ให้คนถูกมองเม้มปากเข้าหากันด้วยความขัดเขิน

“ก็นิดหน่อย ช่วงนี้เขาว่างเลยได้ดูแลบ่อยๆ น่ะ”

ฝุ่นยิ้มตามท่าทีของเพื่อนแต่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเอ่ยเตือนอีกฝ่ายสักเล็กน้อย

“บลู...”

“หืม”

“อย่าแสดงออกให้มากล่ะ อย่าลืมว่าเราทำให้เขารู้ไม่ได้...โดยเฉพาะกับเบื้องบน”

เพียงเท่านั้นรอยยิ้มกว้างก็จืดจางลงกลายเป็นเพียงยิ้มบาง ทว่าคนที่รู้ว่าฝุ่นเตือนด้วยความหวังดีก็พยักหน้ารับ สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วปัดเป่าความรู้สึกขุ่นๆ ให้หายไป

“อื้ม เราไม่ลืมกฎสำคัญที่ว่าห้ามรักคนที่ตัวเองต้องดูแลได้หรอก”

“...เราก็จะพยายามไม่ลืมเหมือนกัน”

คนทั้งสองต่างยิ้มด้วยความรู้สึกที่เข้าใจซึ่งกันและกัน

ห้ามไม่ได้หรอก รู้ตัวว่าห้ามกันไม่ทันแล้ว สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดจึงคือการพยายามไม่แสดงออกให้มากเกิน และไม่ให้เบื้องบนรู้อย่างเด็ดขาด

ระหว่างที่ดูแลอีกคนนี้ ถึงจะรักก็ห้ามพูดอะไรทั้งนั้น


TBC.

เซอร์ไพร์สสสสสส กลับมาแล้วค่า>////<
ยุ่งกับพี่หินนานจนใกล้จะเสร็จแล้วเลยมีเวลามาเขียนหมาปิน เย้ๆ
ใครคิดถึงกันก็คอมเมนต์มาหน่อยเร๊ว
ย้ำว่าเรื่องนี้คงไม่ม่ามากขนาดนั้น
ไม่ต้องกลัวท้องอืดกันนะคะ อิอิ
ฝากแท็ก #secrecyลับรัก
ฝากแฟนเพจ ฝากทวิตเตอร์ด้วยเนอะ
ถ้าอยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆ ต้องส่งกลจมาเยอะๆ น้า
เยิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

   

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1672
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #95 เมื่อ05-09-2018 20:43:00 »

พี่ฝุ่นน่ารักก ดูแลดี๊ดี

ออฟไลน์ TheWanFah

  • ความใกล้ชิด บางครั้ง ทำให้เราเผลอคิดไปเอง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1130
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #96 เมื่อ05-09-2018 21:07:53 »

บลูได้ดูแลใครนะ
ผุ่นน่ารักมาก มีทำอาหารที่ปินชอบ

ออฟไลน์ VIP4ever

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #97 เมื่อ05-09-2018 21:28:06 »

เขินๆๆๆๆๆ :impress2:

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #98 เมื่อ05-09-2018 22:05:02 »

คิดตึ๋ง.....งงงงงงงงงงงง    :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8460
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #99 เมื่อ05-09-2018 22:53:10 »

 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
« ตอบ #99 เมื่อ: 05-09-2018 22:53:10 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ mypink801

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1627
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #100 เมื่อ05-09-2018 23:40:22 »

ทำไมดูดราม่า รักแต่บอกไม่ได้ งื้อออ
ชอบหมาปิน หมาสุดๆ ขี้อ้อนน่ารักก  :mew1:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #101 เมื่อ06-09-2018 00:43:41 »

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #102 เมื่อ06-09-2018 03:13:31 »

อ้อนจังเลยจังหนูปิน  :hao3:

ออฟไลน์ jimmyjimmy

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2002
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-17
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #103 เมื่อ06-09-2018 09:00:32 »

เป็น ความรัก ที่อยู่ ข้างใน เนอะ... พี่ฝุ่นน้อง มัน ก้อ คิด ไม่ ต่าง นะ.. รอเวลาจ้า

ออฟไลน์ chun22

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #104 เมื่อ06-09-2018 10:24:58 »

ติดตามๆๆๆๆๆ :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ NCJung

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 992
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-5
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #105 เมื่อ06-09-2018 20:21:08 »

นึกว่าตาฝาด​ ที่ไหนได้​ หมาปินมาแล้วจริงๆด้วย​ // รับรู้ถึงลางความดราม่าอยู่เนืองๆ

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2498
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-5
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #106 เมื่อ06-09-2018 23:07:59 »

อบอุ่นหัวใจ

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 787
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #107 เมื่อ06-09-2018 23:51:45 »

 :o8: รักกัน เหมืิอนต้องแอบคบเลยอ่าา

ออฟไลน์ boboman

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1238
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #108 เมื่อ07-09-2018 07:40:20 »

หมาปินขี้อ้อนจริงๆเลยยย
ฝุ่นกะบลูน่ารักมากก สงสารด้วย ชะตาเดียวกันเลย รักเขาแต่ห้ามบอก น้องงง TT
รอตอนหน้านะคะ ชอบมากกก ><

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3641
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #109 เมื่อ08-09-2018 11:01:58 »

มี 2 คู่หรอ อิอิ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
« ตอบ #109 เมื่อ: 08-09-2018 11:01:58 »





ออฟไลน์ klaew

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1274
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-2
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #110 เมื่อ08-09-2018 11:46:22 »

หม่นตอนท้าย
ถ้ารักกันก็ไม่ได้เหรอออออออ

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Three.] : 05/09/2561 p.4
«ตอบ #111 เมื่อ08-09-2018 12:16:02 »

โอ้ยยยยย สงสาร
รักก็บอกให้รุ้ว่ารักไม่ได้ งื้อออ

ออฟไลน์ ex-soulL

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +190/-6
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Four.] : 11/09/2561 p.4
«ตอบ #112 เมื่อ11-09-2018 19:44:28 »

Chapter Four.

“ตัวอุ่นๆ นะ”

เห็นใบหน้าที่ซีดเซียวกว่าปกติฝุ่นจึงลองเอามือแนบไปตามซอกคอและข้างแก้มของอีกคน เมื่อพบว่าปินมีอาการไม่ต่างจากที่คิดนักคิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันใด

“มือฝุ่นเย็นหรือเปล่า” ปินจับมือเล็กออกมากุมไว้หลวมๆ พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง

“ไม่เย็น ยังไงก็กินยากันไว้ก่อนเลย ถ้ารู้สึกว่าอาการหนักขึ้นต้องรีบบอกพี่หวาน เข้าใจไหม” คิ้วได้รูปยังคงไม่คลายออกจากกันซ้ำยังขมวดแน่นขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“ผมแข็งแรงดี ฝุ่นไม่ต้องห่วงหรอก”

“แข็งแรงแค่ไหนถ้าทำงานหนักขนาดนี้ก็มีสิทธิ์ป่วยได้ทั้งนั้น”

ตลอดทั้งเดือนปารินทร์ทำงานหนักติดต่อกันทุกวัน กว่าจะได้นอนเวลาก็ล่วงเข้าสู่วันใหม่ บางวันเตียงนอนยังไม่ทันอุ่นก็ต้องลุกขึ้นไปทำงานต่อแล้ว

“อาทิตย์หน้าตารางโปรโมตเพลงเสร็จงานผมก็น้อยลงแล้ว” ปินพยายามพูดให้คนตรงหน้าสบายใจ

“กลัวว่าร่างกายจะไม่ไหวไปถึงตอนนั้นน่ะสิ”

“เป็นห่วงผมเหรอ” รอยยิ้มเย้าหยอกจุดขึ้นบนใบหน้า ขณะมือหนาก็แกว่งไปมาเบาๆ

“ยังจะเล่น รีบกินข้าวซะ เดี๋ยวจะไปเอายามาให้”

คนถูกถามถือโอกาสเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน ยังไม่ทันที่ปินจะได้พูดอะไรต่อมือเล็กก็ดึงออกจากการเกาะกุม จากนั้นฝุ่นก็หมุนตัวออกจากห้องทานอาหารไปอย่างรวดเร็ว

คนที่มองตามได้แต่โคลงหัวกับท่าทางนั้น ทว่าไม่นานความยิ้มแย้มหยอกเย้าที่มีต่ออีกคนก็เลือนหาย ความกังวลถูกฉายออกมาแทนที่

เขากำลังจะไม่สบาย...ปินรู้ตัวเองดี



“อย่าลืมว่าถ้ารู้สึกไม่ดีให้บอกพี่หวานทันที”

“รู้แล้วครับ ย้ำหลายรอบจัง”

แววตาที่มองคนตรงหน้าโอนอ่อน ความเป็นห่วงซึ่งฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่สวยทำให้รู้สึกอารมณ์ดีทั้งที่อาการปวดตุบกำลังเล่นงานอยู่รอบหัว

“ที่ย้ำเพราะว่าคนแถวนี้ดื้อไง”

จุ๊บ

“ก็ดื้อกับฝุ่นแค่คนเดียว” จูบปากสีสดเร็วๆ แล้วผละออกพร้อมกับยิ้มกว้าง ขณะที่คนถูกสัมผัสก็รู้สึกร้อนที่แก้มราวกับกลายเป็นคนป่วยเสียเอง

“ไม่ต้องมาพูด ลงไปได้แล้ว พี่หวานรอนานแล้ว”

“ขอกำลังใจก่อนไปทำงานหน่อยครับ” คนพูดโน้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกห่างกันเพียงไม่กี่เซ็น

ปินแกล้งทำด้วยคิดว่าฝุ่นคงจะขยับหนีแล้วพูดด้วยเสียงดุๆ ทว่ามันกลับผิดคาดเมื่ออีกคนดันปลายจมูกเข้าหาคลอเคลีย ริมฝีปากแตะกันเล็กน้อย

“ถ้ากลับมาแล้วไม่ป่วยจะให้ชุดใหญ่”

แมวขี้ยั่วถอยห่างออกไปแล้วแต่สัมผัสบางเบานั้นยังคงตรึงอยู่ที่เดิมในความรู้สึกของปิน

“แมวฝุ่นขี้ยั่ว”

ฝุ่นทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เหมือนตัวเองไม่ได้ทำอะไรจนปินคิดว่าหากไม่ติดงานเขาคงดึงเจ้าตัวมาฟัด ทำให้เหมียวตัวแสบครวญครางอยู่ใต้ร่างด้วยความมันเขี้ยว

“ผมไปทำงานแล้วดีกว่า”

ยิ่งอยู่นานก็รั้นแต่จะทรมานเพราะอยากทำอะไรมากกว่านี้ปินเลยคิดว่ารีบออกจากห้องตอนนี้คงเป็นเรื่องที่ดีกว่า

“อืม อย่าลืม...”

“ถ้ารู้สึกไม่ดีให้บอกพี่หวานทันที ผมจำได้แล้วน่า” คำพูดของฝุ่นยังไม่ทันถูกเอ่ยจนจบเสียงทุ้มก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน

“จำได้แล้วก็ทำด้วย”

“ครับผม ไปจริงๆ แล้ว” เมื่อใบหน้าเล็กกดลงรับปินก็ส่งยิ้มให้ทิ้งท้าย จากนั้นจึงหมุนตัวเปิดประตูแล้วก้าวออกจากห้องไป



“ไหวหรือเปล่าปิน”

ภาวิดาเอ่ยถามเด็กหนุ่มด้วยความเป็นห่วงเมื่อหลังจากเสร็จงานปินก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องแต่งตัวด้วยท่าทางหมดแรง

“พอไหวครับ”

“ผ่านคืนนี้ไปก็จะดีขึ้นแล้วล่ะ อดทนหน่อยนะ”

เธอได้แต่เอ่ยปลอบเนื่องจากไม่อาจทำอะไรได้มากกว่านั้น ขณะที่คนป่วยได้แต่พยักหน้ารับ ลมหายใจที่ออกจากจมูกกลายเป็นลมร้อนจนปินหลับตาแน่น

อดทนไว้ก่อนปารินทร์



เสียงกริ่งจากหน้าห้องดังขึ้นทำให้คนซึ่งนั่งกอดเข่าดูทีวีอยู่ลุกพรวด ขาเรียวก้าวเร็วๆ ไปทางประตู ก่อนฝุ่นจะรีบเปิดมันออกด้วยความรวดเร็ว

“ฝากด้วยนะฝุ่น พรุ่งนี้มีงานสำคัญ เดี๋ยวหลังจากนั้นคงได้พาไปเช็กอาการที่โรงพยาบาล”

“ผมไม่ได้เป็นอะไรขนาดนั้น” คนป่วยที่ไม่เจียมตัวเอ่ยแทรกทั้งที่ตัวเองกำลังถูกประคองอยู่

“ไม่เป็นอะไรแต่เกือบวูบกลางงาน”

เปลือกตาของคนที่เพิ่งรู้เรื่องนี้เบิกกว้าง ในอกเกิดความวูบโหวงเนื่องจากมีความเป็นห่วงมากล้น ทว่าสิ่งที่แสดงออกได้มีเพียงความนิ่งเฉย

“เดี๋ยวผมดูแลปินต่อเองครับ พี่หวานกลับไปพักเถอะ”

ผู้จัดการคนเก่งรับคำพร้อมทั้งปล่อยแขนออกจากร่างสูงเมื่อฝุ่นขยับเข้ามาประคองปินต่อ

“เจอกันพรุ่งนี้” ปินพยักหน้ารับกระทั่งประตูห้องปิดลงแล้วเหลือเพียงตัวเองและอีกคนอยู่ด้วยกันสองต่อสอง

“ไปพักในห้องนะ” ร่างสูงใหญ่อ่อนแรงถูกพาไปยังห้องนอน

“ฝุ่นจะไปไหน” แขนเล็กถูกรั้งเอาไว้ขณะที่คนป่วยนั่งอยู่บนเตียง

“จะไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้”

“ผมอยากอาบน้ำ”

“ไม่ได้” ฝุ่นเอ่ยปฏิเสธทันทีด้วยสีหน้าจริงจัง

“วันนี้อากาศร้อน ผมเหนียวตัวมาก”

ปลายหางเสียงเจือความเว้าวอนด้วยปินรู้ดีว่าสิ่งที่ขอนั้นขัดแย้งกับอาการป่วย ทั้งสีหน้าของแมวเหมียวตัวนี้ยังเรียบนิ่งจนน่าหวั่นเกรง

“จะอาบได้ยังไงในเมื่อไม่สบายแบบนี้” ไม่เพียงแค่หน้าแต่เสียงก็เรียบนิ่งไม่ต่างกัน

“น้ำอุ่นก็ได้ แป๊บเดียวเอง...นะครับ”

เกิดความเงียบขึ้นยาวนานเป็นสาที สองสายตามองสบก่อนจะเป็นปินที่ทำลายความเงียบนั้นด้วยการเอื้อมมืออีกข้างไปลูบมือเล็กที่ตัวเองจับไว้เบาๆ

“สัญญาว่าจะรีบอาบแล้วรีบกินยานอนเลย”

เห็นความวูบไหวอยู่ในดวงตาคู่สวยปินจึงรอคำตอบอย่างใจเย็น ไม่นานนักฝุ่นก็ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา

“ให้เวลาห้านาที ห้ามอาบนานกว่านั้น”

“ครับ” เจ้าหมาป่วยรับคำด้วยรอยยิ้มกว้าง ดูเริงร่ากว่าที่ควรจะเป็นจนฝุ่นมองค้อน ระหว่างพาคนแสนดื้อไปอาบน้ำก็ย้ำซ้ำๆ ว่าห้ามใช้เวลานานกว่าที่บอกเอาไว้

ตลอดคืนฝุ่นข่มตานอนไม่หลับ ต้องคอยตื่นขึ้นมาดูแลคนป่วยทุกๆ ชั่วโมง ยิ่งเมื่อความร้อนจากตัวปินมีทีท่าว่าจะสูงขึ้นยิ่งกระวนกระวายอยู่ไม่สุข ตอนเกือบรุ่งจึงกลายเป็นนั่งเฝ้าไม่ไปไหนกระทั่งถึงเวลาที่อีกฝ่ายต้องตื่นไปทำงาน

“ตัวร้อนขึ้นกว่าเมื่อวานนะ ไหวหรือเปล่า”

ร่างเล็กซึ่งยืนติดกระดุมเสื้อให้ปารินทร์เอ่ยถามขึ้น แม้จะพยายามปกปิดความเป็นห่วงใยเอาไว้แค่ไหน สุดท้ายมันก็ยังเล็ดลอดออกมาให้คนถูกเป็นห่วงได้เห็น

ปินยกยิ้ม อาการปวดตุบรอบหัวที่มากขึ้นกว่าเมื่อวานเหมือนจะเบาบางลงด้วยเพราะท่าทางของคนตรงหน้า

“ไหว เดี๋ยวบ่ายๆ ก็ไปหาหมอแล้ว ฝุ่นไม่ต้องห่วงนะ” มือซึ่งกำลังจะกลัดกระดุมเม็ดสุดท้ายชะงักไปเล็กน้อย

“ใครเป็นห่วง”

แต่งตัวให้ร่างสูงเรียบร้อยฝุ่นก็ขยับถอยห่าง ทำทีเป็นหมุนตัวเอาชุดคลุมอาบน้ำอีกคนไปเก็บขณะที่ปินก็ก้าวตามอย่างไม่ยอมแพ้

“แมวปากแข็ง”

“ใครปากแข็ง” คนถูกว่าหมุนขวับกลับมาเมื่อเห็นว่าปินอยู่ใกล้กว่าที่คิดก็ถอยหลังหนีด้วยความตกใจ

“คนแถวนี้ไง” ใบหน้าหล่อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“มัวแต่พูดอะไรอยู่นี่ รีบไปทานข้าวทานยาได้แล้ว” ฝุ่นเลี่ยงเดินไปอีกทางโดยไม่เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จากหมาป่าที่กำลังจะเผยตัวออกมา

“ปวดหัวจัง”

“ปิน”

คนที่ได้ยินคนป่วยพึมพำหมุนตัวกลับ ขาก้าวเข้าไปใกล้ปารินทร์แทบจะทันใด ก่อนจะโดนท่อนแขนใหญ่โอบแล้วรั้งเข้าหา

“ไหนบอกไม่ได้เป็นห่วงผมไง”

ใบหน้าซีดเซียวยิ้มกว้าง ดวงตาที่แดงเรื่อกลับเป็นกระกายสวนทางกับสภาพของร่างกายลิบลับ

“นี่แกล้งกันเหรอ”

ฝุ่นที่เพิ่งประมวลผลได้ถามกลับเสียงขุ่น ถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายป่วยอยู่จะทุบให้ช้ำในกันไปข้าง

มาเล่นกับความรู้สึกแบบนี้ได้ยังไง...

“ก็ฝุ่นปากแข็ง”

“ไม่ได้ปากแข็ง”

“นี่แหละปากแข็ง...เป็นห่วงก็บอกว่าเป็นห่วง บอกให้ชื่นใจหน่อยสิครับ” หมาตัวใหญ่เอ่ยอย่างออดอ้อน ท่อนแขนที่อยู่รอบเอวเล็กขยับรัดแน่นขึ้น

“พูดแล้วจะหายป่วยหรือเปล่า”

“ฝุ่น” เสียงเรียกชื่อนั้นทอดยาวด้วยความอ่อนใจ “ทำไมแมวตัวนี้ใจร้ายนัก”

ปินคลายอ้อมแขนออกพร้อมทั้งก้าวถอยหลังเนื่องจากรู้สึกเหมือนพลังทางร่างกายหายไปหมดกับคำพูดตัดรอนนั้น

“เลิกเล่นแล้วไปทานข้าวทานยาได้แล้ว” ฝุ่นกอดอกแล้วเอ่ยด้วยเสียงเข้มขึ้น ไม่สนใจต่อท่าทางเหงาหงอยของคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารในยามเช้าแปลกไปจากทุกวัน ยิ่งด้วยเพราะอาการป่วยของปินทุกอย่างจึงยิ่งเงียบ กระทั่งคนต้องออกไปทำงานยืนอยู่หน้าประตู

“ผมไปทำงานแล้วนะ” เสียงทุ้มที่แหบกว่าปกติเล็กน้อยเอ่ยบอก

“อืม” ฝุ่นรับคำเพียงสั้นๆ

แกร๊ก

เสียงประตูเปิดออกเมื่อไม่มีการล่ำลาที่มากกว่านั้น

“ปิน”

คนถูกเรียกชะงัก คิ้วเข้มเลิกขึ้นโดยอัตโนมัติ ทว่าเมื่อหันกลับมาจะถามคนเรียกว่ามีอะไรสิ่งที่คือคำตอบกลับเป็นปากนุ่มหยุ่นที่แนบเข้ามาหา

ไม่เพียงแค่แนบแต่ลิ้นเล็กยังลุกล้ำเข้ามาอย่างไม่กลัวเชื้อไข้ที่อาจแพร่ไปสู่ตัวเองได้

“เป็นห่วง” ฝุ่นกระซิบชิดริมฝีปากของอีกคนก่อนจะทาบทับปากเข้าหาหนักๆ ทิ้งท้าย

“นึกว่าจะไม่ได้ยินซะแล้ว” ปินยกยิ้มจากนั้นจึงเป็นฝ่ายจูบคนร่างเล็กกลับ

“ตัวใหญ่อย่างกับหมี ทำมางอนเรื่องแค่นี้”

“ผิดเหรอที่ผมอยากให้ฝุ่นเป็นห่วง”

“ก็รู้อยู่แล้ว จะมาทำเป็นถามทำไม” ฝุ่นคิดว่าตัวเองไม่ได้ปกปิดความรู้สึกมากมายขนาดนั้น และคนตรงหน้าก็รับรู้ดีเพียงแต่ก็ยังแกล้งให้ต้องพูดออกมา

“ผมอยากได้ยินจากปากของฝุ่นไง”

“ก็บอกไปแล้ว”

“ได้ยินแล้วชื่นใจ” คนพูดแสร้งทำหน้าชื่นใจจนคนมองกลอกตามองบน

“ชื่นใจแล้วก็รีบหายป่วยด้วย”

“จะพยายามครับ...ผมสายแล้ว โทรศัพท์สั่นไม่หยุดเลย ยังไงเดี๋ยวตอนไปหาหมอจะโทรหรือไม่ก็ไลน์หานะ”

ปินยังอยากอยู่อย่างนี้ ไม่อยากก้าวออกจากห้องไปทำงานเลยสักนิดแต่เป็นเพราะหน้าที่จึงไม่อาจเลี่ยงได้ จำต้องตัดใจขยับห่างจากร่างนุ่มนิ่มทั้งที่ยังอยากอยู่ด้วย

“อื้ม”

--

“หมอสั่งให้แอดมิดดูอาการสักสองคืน” ประโยคทีได้ยินมาตามสายโทรศัพท์ทำเอาใจคนฟังหล่นวูบ

“...”

“ยังไงเดี๋ยวพี่จะส่งคนไปรับฝุ่นนะ คงต้องให้มาช่วยดูแลปินหน่อยเพราะพี่ต้องดูเรื่องตารางงาน วุ่นวายไปหมดเลยล่ะ”

“ได้ครับ” ฝุ่นแทบจะรับคำในทันที และเมื่อผู้จัดการของปินวางสายไปก็รีบเดินเข้าไปยังห้องนอน เก็บของที่จำเป็นทั้งของตัวเองและอีกคนเอาไว้พร้อม ยามคนที่มารับมาถึงก็รีบลงไปขึ้นรถอย่างรวดเร็ว

ระหว่างทางฝุ่นถือโอกาสเช็กความเคลื่อนไหวในโซเชียล คงเพราะข่าวยังไม่ถูกเผยแพร่จึงยังไม่มีกระแสใดๆ

ลมหายใจหนักอึ้งถูกพรูออกมาแผ่วเบาเมื่อคิดไปว่าหากการเข้าโรงพยาบาลของปินถูกเผยแพร่สิ่งใดจะตามมา

ความวุ่นวายของทั้งแฟนคลับและนักข่าว...

เปลือกตาสีอ่อนหลับลงอย่างไม่อยากคิด



“ฝุ่น”

คนที่อยู่ในชุดของโรงพยาบาลเอ่ยเรียกทันทีที่เห็น ถึงใบหน้าจะยังขาวซีด บนหลังมือมีเข็มน้ำเกลือ แต่ดวงตาเรียวรีกลับเป็นประกาย

“ฝุ่นมาพอดี ฝากปินแป๊บนะ พี่ไปคุยโทรศัพท์ก่อน”

การล้มป่วยของซูเปอร์สตาร์ที่ตารางงานถูกวางเอาไว้แล้วสร้างความปวดหัวให้กับผู้จัดการซึ่งเป็นคนดูแลส่วนนี้โดยตรงไม่น้อย ภาวิดาต้องคุยกับผู้ใหญ่ไม่ได้หยุดหย่อน เมื่อฝุ่นมาถึงจึงรีบฝากฝังปินเอาไว้ ก่อนจะออกไปรับโทรศัพท์ที่อื่น

“ไหนบอกว่ายังไหว” ร่างเล็กเอ่ยถามพร้อมทั้งเดินไปทรุดตัวลงบนเก้าอี้ข้างเตียงของคนป่วย

“ก็ยังไหว หมอแค่อยากดูอาการเฉยๆ ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” ปินเอ่ยแย้งทั้งที่ตัวเองทำได้เพียงนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง

“ดูสภาพตัวเองก่อนพูดหน่อยไหม” ฝุ่นโคลงหัวด้วยความอ่อนใจ

“ผมไม่เป็นอะไรหรอก แค่มาเปลี่ยนที่นอนก็เท่านั้น”

คนป่วยยังคงพูดได้พร้อมรอยยิ้มบาง ดวงตาสวยทอดมองคนที่อยู่ตรงหน้า รู้ดีว่าปารินทร์พยายามแสดงออกไม่ให้คนอื่นต้องเป็นห่วง แต่ถึงเจ้าตัวจะพยายามแค่ไหนก็ห้ามความรู้สึกนั้นที่เกิดขึ้นไม่ได้

เป็นห่วงจะแย่แล้ว

“เป็นไปได้ก็อย่าเปลี่ยนเป็นที่นี่อีกเลย” ฝุ่นพูดออกไปเสียงเบา แทบอยากจะเว้าวอนขอหากไม่ต้องปกปิดความรู้สึกทั้งหมดของตัวเอง

และความสั่นไหวอันมากมายจากดวงตาคนพูดปินรับรู้ถึงมันได้เป็นอย่างดี

“ผมขอโทษนะที่ทำให้ฝุ่นเป็นห่วง” คราวนี้คนเป็นห่วงไม่ปากแข็งเอ่ยคำปฏิเสธ

“...”

“ต่อไปจะดูแลตัวเองให้มากขึ้นครับ” มือใหญ่วางแนบลงบนแก้มเนียน ใช้ปลายนิ้วลูบเบาๆ แทนคำปลอบโยน

การทำให้อีกฝ่ายเกิดความกังวลไม่ใช่เรื่องที่ทำให้รู้สึกดีเลยสักนิด

แกร๊ก

เสียงเปิดประตูขัดจังหวะทำให้คนทั้งสองผละออกจากกันแล้วกลับมานั่งและนอนอยู่ในท่าที่ไม่ได้ดูใกล้ชิดกันเกินกว่าคนดูแลกับผู้ถูกดูแล

“ข่าวออกไปแล้วนะ คงมีความวุ่นวายมากมายเกิดขึ้น แต่เราจะรักษาความเป็นส่วนตัวด้วยการไม่ให้ทั้งแฟนคลับและนักข่าวมาที่นี่นอกจากจะมีการแถลงข่าว เดี๋ยวค่ายจะส่งคนมาเฝ้าหน้าห้องและกระจายตัวตามจุดต่างๆ เผื่อมีใครบุกขึ้นมา คนจากทางฝุ่นก็จะมาด้วย”

ภาวิดาเดินเข้ามาหาพร้อมทั้งรายงานความเคลื่อนไหวทั้งหมดอย่างยาวเหยียด

ฝุ่นเหลือบตามองคนบนเตียงเล็กน้อยจากนั้นจึงส่งเสียงรับคำในลำคอ

บริษัทเขาถือความปลอดภัยมาเป็นอันดับหนึ่ง กับปินซึ่งเป็นคนที่มีชื่อเสียงจึงยิ่งต้องใช้ความปลอดภัยขั้นสุด เผลอๆ อาจมากกว่าความปลอดภัยที่ค่ายเพลงของปินต้องรักษาเสียอีก

“พี่ให้งดเยี่ยมด้วยนะ นอกจากทีมหมอ คนในครอบครัวปิน พี่ ฝุ่น แล้วก็คุณธนกรณ์ จะไม่มีใครได้เข้ามาในห้องนี้อีก”

“แบบนั้นก็ดีเหมือนกันครับ” ปินเห็นด้วยเนื่องจากการให้เยี่ยมอาจนำพาความวุ่นวายมาให้

“ว่าแต่ปินจะให้คนไปรับแม่กับน้องที่ชลบุรีหรือเปล่า”

“ไม่ดีกว่าครับ ไม่อยากให้แม่นั่งรถนาน ผมนอนโรง’บาลแค่สองวันเอง”

แม่และน้องของปินอยู่อีกจังหวัดที่ไม่ได้ไกลจากกรุงเทพมากนัก หลังจากหมอสั่งให้แอดมิทชายหนุ่มก็โทรบอกแม่แล้วเรียบร้อย ถึงแม้คนทั้งสองจะอยากมาหาแค่ไหนแต่ด้วยไม่อยากให้ผู้ให้กำเนิดต้องปวดแข้งปวดขากับการนั่งรถจึงบอกว่าไม่ต้องมา

“โอเค นี่นักข่าวโทรมาจนพี่รับสายจะไม่ทันแล้ว อีกหน่อยพยาบาลน่าจะมาเช็ดตัวให้ปินแต่ฝุ่นจัดการแทนไปเลยนะ เซฟไว้ก่อนเพื่อความสบายใจ”

“ได้ครับ” คนที่ต้องทำหน้าที่แทนพยาบาลตอบรับเบาๆ

“เดี๋ยวพี่คงเคลียร์งานอยู่ที่ห้องสำหรับคนเฝ้านานเลย มีอะไรฝุ่นก็เรียกนะ”

“ครับ”

หลังจากผู้จัดการวัยกลางคนเดินผ่านเข้าไปยังห้องพัก คนป่วยก็กลับมาเริงร่า ดวงตาเรียวจ้องมองใบหน้าคนข้างเตียงด้วยความระยิบระยับ

“มองอะไร” ฝุ่นถามขึ้นเมื่อเห็นความไม่น่าไว้ใจนั้น

“มองพยาบาลจำเป็นของผมไง”

“...”

“ฝุ่นน่าจะใส่ชุดนางพยาบาลด้วยนะ แบบนั้นผมคงจะหายป่วยทันทีเลย”

“ทะลึ่ง” เสียงตวาดดังขึ้นพร้อมกับแก้มเนียนที่เหมือนจะร้อนผ่าวเพราะในหัวเผลอคิดภาพตามคำพูดอีกคน

ฝุ่นหน้าแดงซ่านพาให้คนมองรู้สึกเอ็นดูจนอยากจับมาฟัดแก้มแรงๆ แต่เนื่องจากสังขารไม่เอื้ออำนวยจึงทำได้เพียงนอนนิ่ง
“แล้วฝุ่นคิดอะไรเหรอ หน้าแดงเชียว” ปินเอ่ยพลางหัวเราะแผ่วๆ

“ไม่ได้คิด”

ก๊อก ก๊อก

คงถูกหมาป่าไล่ต้อนจนจนมุมหากเสียงเคาะประตูไม่ดังขึ้นราวกับเป็นเสียงช่วยชีวิต ทางด้านปินที่รู้สึกแสนเสียดายก็ลอบถอนหายใจ ขณะที่ฝุ่นรู้สึกโล่งอกเสียมากกว่า

“ดิฉันมาเช็ดตัวให้คนไข้ค่ะ” พยาบาลท่าทางใจดีที่อายุอานามดูไม่น้อยเดินเข้ามาพร้อมอ่างใบเล็กในมือ

“เดี๋ยวจัดการเองครับ ผมเป็นคนดูแลเขา” ฝุ่นหยัดกายขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินอ้อมไปหาอีกฝ่าย

“ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวอีกสักครู่ดิฉันจะมาเก็บอุปกรณ์นะคะ”

“ครับ”

วางอ่างลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงแล้วพยาบาลก็ค้อมตัวให้เล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้อง ทิ้งความเป็นส่วนให้กับคนไข้และผู้ดูแลอย่างรู้หน้าที่

ครืด

เสียงรูดผ้าม่านรอบเตียงดังขึ้นเมื่อฝุ่นจัดการรูดมันเพื่อป้องกันภาพไม่เหมาะสมที่อาจจะมีคนเปิดประตูเข้ามาเจอ

“ไม่ถอดข้างล่างด้วยเหรอ”

ปินแสร้งถามยามเสื้อถูกดึงปมเชือกออกจนหมดแล้วร่างเล็กก็หมุนตัวไปบิดน้ำออกจากผ้าโดยไม่แตะต้องส่วนล่างแม้แต่น้อย

“เช็ดข้างบนก่อนแล้วค่อยถอด”

คนถูกถามตอบกลับพร้อมทั้งหมุนกายกลับมา จากนั้นจึงค่อยๆ ใช้ผ้าหมาดเช็ดตามใบหน้าซีดเซียวให้คนป่วยอย่างแผ่วเบา

“ถอดพร้อมกันเลยสิ ผมไม่ว่า”

“ป่วยอยู่ยังจะมาหื่น”

ฝุ่นตั้งใจทำสีหน้าเอือมระอาให้คนตรงหน้ารับรู้ แต่ถึงอย่างนั้นปินก็ไม่มีแววว่าจะสะทกสะท้าน

“หื่นที่ไหน แค่เปลือยต่อหน้าฝุ่นยังไม่เรียกว่าหื่นหรอก”

“...”

“ต้องทำอะไรมากกว่านั้นอีกเยอะถึงจะเรียกว่าหื่นได้”

“ถ้าไม่หยุดพูดจะให้พี่หวานมาเช็ดตัวให้”

เจ้าหมาแสนกวนยอมปิดปากฉับเพราะคำขู่ รู้ว่าฝุ่นสามารถทำอย่างนั้นได้จึงปล่อยให้พยาบาลจำเป็นเช็ดตัวให้ต่อโดยไม่ก่อกวนอะไรอีก

กระทั่งถูกเช็ดตัวส่วนบนให้ทุกซอกทุกมุมแล้วกางเกงกำลังจะถูกถอด มือเล็กจับอยู่ตรงปมเชือก ฝุ่นใช้แรงดึงเพียงนิดมันก็หลุดออก ต่อมาขอบกางเกงก็ถูกดึงลงไปทางปลายเท้าให้กายของปารินทร์เหลือเพียงเสื้อและชั้นในที่ติดกาย

“ถอดกางเกงในด้วยสิ ฝุ่นจะไม่เช็ดปินน้อยให้เหรอ”

“ทำไมต้องเช็ด” คิ้วได้รูปขมวดมุ่น เริ่มเหนื่อยกับคนขี้แกล้งจนอยากโยนผ้าใส่หน้าหล่อๆ นั่น

“อย่างนั้นปินน้อยก็ไม่สะอาดสิครับ”

“ตรงนั้นเจ้าของก็ค่อยไปทำความสะอาดในห้องน้ำเองไหม”

“ผมป่วยนะ ไม่มีแรงทำหรอก”

เสียงพูดนั้นอ่อนอ่อยเหมือนคนไม่มีแรงอย่างที่เจ้าตัวว่า แต่ฝุ่นซึ่งอยู่กับอีกฝ่ายมาไม่น้อยรู้ดีว่าปินกำลังแกล้งทำ เห็นท่าทางไม่หยุดเล่นนั้นแล้วจึงจำต้องปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ปิน ไม่เล่นนะ...ถ้าเช็ดแล้วเกิดมีอารมณ์ขึ้นมาจะทำยังไง”

กับส่วนนั้นซึ่งถูกกระตุ้นได้ง่ายอย่างที่สุดเพียงแค่แตะต้องมันก็พร้อมจะตื่นเพริด จะให้เช็ด ถู ลูบ คลำ ไม่ต้องเดาก็รู้เลยว่าการเช็ดตัวจะไม่จบลงเพียงเท่านี้

“ฝุ่นรู้ดีที่สุดนี่ว่าต้องทำยังไง”

“รู้ แต่อยากให้พักผ่อน หน้าซีดจนไม่รู้จะซีดยังไงแล้วรู้ตัวไหม” ท้ายประโยคเจือไปด้วยความเป็นห่วงจนคนที่ยังคงเล่นนิ่งงัน

“...”

“เช็ดตัวแล้วก็พักผ่อน หายแล้วอยากจะเล่น อยากจะแกล้ง อยากจะทำอะไรจะให้ทำเต็มที่ โอเคหรือเปล่า”

เสียงพูดนั้นไม่ได้ฟังดูดุหรือหงุดหงิด หากแต่มันกลับเต็มไปด้วยความวอนขอ

ขอให้หายป่วย อยากได้อะไรจะทำให้ทั้งนั้น

“ฝุ่น” คนถูกถามไม่ตอบทว่าเอ่ยเรียกให้ฝุ่นรับคำ

“หืม”

“จูบหน่อย” คำร้องขอที่ไม่น่าเกิดในสถานการณ์ตอนนี้ดังขึ้น

ฝุ่นไม่เข้าใจสิ่งที่ปินเรียกร้องนัก ดวงตาเรียวซึ่งมักบ่งบอกสิ่งที่เจ้าตัวคิดคราวนี้ถูกปกปิดให้ไม่อาจคาดเดาได้

สุดท้ายแล้วใบหน้าเล็กก็ยอมโน้มลงไปใกล้ บดเบียดริมฝีปากเข้าหาให้อีกคนเริ่มต้นจูบโดยไม่เอ่ยตั้งคำถามให้มากความ
กลีบปากสองคู่ขบเม้มดูดซับ ปลายลิ้นชื้นแฉะเกาะเกี่ยวกันลึกซึ้ง จูบอ่อนหวานดำเนินไปเรื่อยๆ จวบจนกระทั่งคนบนเตียงเป็นฝ่ายผละออกแล้วไล้ปลายนิ้วไปตามริมฝีปากบางเบาๆ พร้อมทั้งเอ่ยขึ้น

“ขอบคุณนะครับ”

“ขอบคุณอะไร” ฝุ่นถามด้วยความไม่เข้าใจ

“ขอบคุณที่เป็นห่วง ขอบคุณที่ใส่ใจ” ปินยิ้มแบบที่ไม่ได้เจือด้วยความขี้เล่นแบบก่อนหน้า

เป็นยิ้มที่ออกมาจากความรู้สึกทั้งหมด

“...”

“ผมดีใจที่มีฝุ่นนะ”

มี...ที่ไม่รู้ความหมายว่ามีในแบบไหนกลับทำให้คนฟังอุ่นซ่านไปถึงหัวใจ บางอย่างในตาของคนพูดราวกับเป็นบางอย่างที่ตัวเองมีและหวังรอคอยจากอีกคน

ฝุ่นเลื่อนสายตาลงมองอกของปินแทนใบหน้า ถึงจะไม่มีความชัดเจนระหว่างกันมากกว่านั้นแต่ก็ยังเป็นสุขกับตรงนี้

“เหมือนกัน”

TBC.

มาต่อแล้วววว ขยันฝุดๆ เล้ย
คราวนี้หมาปินป่วย ต้องการกำลังใจมักๆ
ฝากติชมและเป็นกำลังใจให้หมาปิน(และคนเขียน)ด้วยนะคะ
จะได้มาบ่อยๆ เลยยย
ฝากแท็ก #secrecyลับรัก ด้วยค่า


   

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1672
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Four.] : 11/09/2561 p.4
«ตอบ #113 เมื่อ11-09-2018 20:18:15 »

เจ้าปินอย่าป่วยอีกนะสงสารพี่ฝุ่น

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Four.] : 11/09/2561 p.4
«ตอบ #114 เมื่อ11-09-2018 20:34:22 »

 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ klaew

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1274
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-2
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Four.] : 11/09/2561 p.4
«ตอบ #115 เมื่อ11-09-2018 20:42:52 »

ไม่รู้จะสงสารใครดีระหว่างพี่ฝุ่นกับน้องปิน
แต่น้องปินนี่หนักไปทางกวนจนจะไม่อยากสงสารกลายๆละ แต่น่าเห็นใจนางอยู่ไม่น้อย
ก็คนมันห่างกันนานเลยคิดถึง

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Four.] : 11/09/2561 p.4
«ตอบ #116 เมื่อ11-09-2018 20:45:13 »

ยิ่งป่วยยิ่งอ้อนหนักมากเลยปิน

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Four.] : 11/09/2561 p.4
«ตอบ #117 เมื่อ11-09-2018 20:52:58 »

แอบลุ้นฉากเช็ดตัวอ่ะ 555  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ VIP4ever

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Four.] : 11/09/2561 p.4
«ตอบ #118 เมื่อ11-09-2018 20:57:46 »

ละมุนมาก ขออย่าดราม่าเลยนะ พลีสสสสสส
 :monkeysad:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8460
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Four.] : 11/09/2561 p.4
«ตอบ #119 เมื่อ11-09-2018 21:04:07 »

 :hao6: :hao6: :hao6:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด