❖ SECRECY ❖ ลับรัก [บทส่งท้าย] : 13/03/2562 p.15
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [บทส่งท้าย] : 13/03/2562 p.15  (อ่าน 99089 ครั้ง)

ออฟไลน์ chanitsa.le

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 11
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Four.] : 11/09/2561 p.4
«ตอบ #120 เมื่อ11-09-2018 21:10:59 »

หวานขนาดนี้ มาม่าจะชามใหญ่ขนาดไหนนนนนน :katai1:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Four.] : 11/09/2561 p.4
«ตอบ #121 เมื่อ12-09-2018 02:43:15 »

ได้ทีล่ะอ้อนใหม่เชียวนะ ปิน  :hao3:

ออฟไลน์ mypink801

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1627
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Four.] : 11/09/2561 p.4
«ตอบ #122 เมื่อ12-09-2018 06:48:17 »

หมาปินขี้อ้อนนนน
ฝุ่นน่ารักกก เป็นศิลปินขนาดนี้มาม่าต้องหนักแน่ๆ  :ling3:

ออฟไลน์ m_ilk_y

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Four.] : 11/09/2561 p.4
«ตอบ #123 เมื่อ12-09-2018 07:59:14 »

 :katai1:
โอ๊ยยย รอปินหาย แล้วฝุ่นโดนจัดชุดใหญ่ กิกิ


ออฟไลน์ Rumraisin

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 679
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Four.] : 11/09/2561 p.4
«ตอบ #124 เมื่อ12-09-2018 11:52:48 »

หมาปินป่วยก็ยังจะแกล้งแมวฝุ่นอีก ขอบคุณค่ะโซแอล รอหมาปินแมวฝุ่นตอนหน้าค่ะ :กอด1:

ออฟไลน์ benceii

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 60
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Four.] : 11/09/2561 p.4
«ตอบ #125 เมื่อ12-09-2018 12:12:49 »

มีไม่กี่ตอนแต่กลิ่นความดราม่าฟุ้งมาก อยากอ่านดราม่าจัด ๆ กับความรักต้องห้ามนี้
เพราะดูแล้วว่าถ้าหมาปินกับพี่ฝุ่นจะรักกันได้ต้องมีคนเสียสละในบางสิ่งบางอย่าง จะรอนะคะ

ออฟไลน์ boboman

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1238
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Four.] : 11/09/2561 p.4
«ตอบ #126 เมื่อ12-09-2018 12:47:27 »

หมาปินขี้อ้อนนนปนสำออยหน่อยๆ 5555555
กลัวว่าเมื่อคนของทางฝุ่นมาที่โรงบาลความจะแตกจังวุ้ย ไม่น้า

ออฟไลน์ ex-soulL

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +190/-6
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #127 เมื่อ15-09-2018 20:40:34 »

Chapter Five.

“นอนได้แล้ว”

“ฝุ่น ผมเพิ่งตื่นเองนะ” เสียงเรียกชื่อนั้นอ่อนอ่อยทั้งยังเจือด้วยเสียงหัวเราะอย่างอ่อนใจ

ร่างเล็กซึ่งนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ไปไหนคอยแต่จะกำชับให้นอนทั้งที่เขาเพิ่งตื่นได้ไม่ถึงชั่วโมง

“ก็นี่มันเวลานอน”

“ผมหลับไปตอนหัวค่ำ ตอนนี้เลยตาสว่างน่ะสิ”

เวลาสี่ทุ่มซึ่งควรเป็นเวลานอนกลับกลายมาเป็นเวลาตื่น ด้วยเพราะฤทธิ์ยาและการพักผ่อนจึงทำให้รู้สึกว่าไข้ลดลงบ้างแล้ว แม้จะยังปวดหัวอยู่แต่ก็ไม่มากเท่าตอนกลางวัน

“หลับตาลงเดี๋ยวก็หลับเอง” พยาบาลที่แสนเคร่งเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้ต่อการจะให้นอน

“ให้ผมได้คุยกับฝุ่นอีกนิดเถอะ”

“จะคุยอะไร”

“จะว่าไปแล้วนี่ก็ถือเป็นเดทแรกของเราเลยนะ” ดวงตาของปินโอนอ่อน ริมฝีปากฉีกยิ้มบางๆ ขณะมองหน้าอีกคนยามเอ่ยพูด

“...”

“ที่นี่ทำให้เราได้อยู่ด้วยกันข้างนอกเป็นครั้งแรกเลย”

“...” คนฟังนิ่งเงียบเนื่องจากไม่รู้จะพูดอะไรโดยที่ดวงตาก็มองสบกับคนบนเตียงอย่างไม่ละไปไหน

ก็จริง นอกจากในห้องแล้วเราก็ไม่เคยได้ออกไปไหนด้วยกันเลยสักครั้ง

“การเข้าโรงพยาบาลก็มีข้อดีเหมือนกันแฮะ”

“ไม่เห็นจะเป็นเรื่องดีตรงไหน” ฝุ่นพูดเสียงเบาพร้อมทั้งดึงสายตาไปมองทางอื่นเพื่อคลายบรรยากาศรอบตัวให้เบาบางลง

เมื่อกี้มันคล้ายกับมีมวลความรู้สึกโอบล้อมให้ดำดิ่ง

“ดีสิ ผมได้พักด้วย”

ปินยังคงพูดด้วยรอยยิ้ม ถึงจะอ่อนแรงและปวดหัวไม่น้อยแต่ก็ยังเป็นสุขกับการได้พักร่างกาย ทั้งยังมีพยาบาลคนพิเศษมาคอยดูแลอยู่แบบนี้

“พักแบบอื่นจะดีกว่าไหม” ดวงตาคู่สวยเลื่อนกลับมามองหน้าคนป่วยอีกครั้ง

ไม่อยากให้ป่วยเลยสักนิด

“มองในแง่ดีไง” คนฟังโคลงหัวอย่างไม่เห็นด้วยกับความคิดนั้นนัก

“อยากทานอะไรหรือเปล่า พี่หวานซื้อผลไม้ไว้ให้เยอะแยะเลย”

ผู้จัดการคนเก่งกลับไปนอนที่บ้านเนื่องจากมีครอบครัวต้องดูแล และด้วยเพราะตรงนี้มีทั้งฝุ่นและบอร์ดี้การ์ดหน้าห้องภาวิดาจึงสามารถวางใจได้

“ผมอยากกินนม”

“ช็อกโกแลต?”

“รู้ใจจัง”

คนแสนรู้ใจแสร้งทำหน้าเอือมระอาก่อนจะหยัดกายขึ้นแล้วเดินไปทางห้องครัวเพื่อหยิบนมที่ไม่ได้ถูกแช่เย็นมาให้ปารินทร์

จะไม่รู้ได้อย่างไร ในเมื่อปินชอบกินนมช็อกโกแลตเป็นชีวิตจิตใจ

“กินเสร็จแล้วก็แปรงฟันนอน”

มือหนารับกล่องนมที่ถูกเจาะให้เรียบร้อยมาไว้ในมือ ปากอ้างับหลอด จากนั้นกลิ่นช็อกโกแลตที่แสนโปรดปรานก็อบอวลอยู่ในประสาทสัมผัส

ปินอมยิ้ม ไม่ได้ยินประโยคนั้นของอีกคนเพราะมัวแต่สนใจสิ่งที่อยู่ในปาก

“ได้ยินหรือเปล่า”

ดวงตาคนถูกถามเลื่อนขึ้นมอง โดยไม่ต้องบอกฝุ่นก็เดาได้จากความเลิกลั่กว่าเมื่อกี้คนป่วยไม่ได้ฟัง

“กินนมกล่องนี้หมดแล้วต้องไปแปรงฟันนอน”

“ต้องรอย่อยด้วยสิครับ” ปินผละปากออกจากหลอดแล้วเอ่ยตอบ

“ดื้อ” คนถูกว่ายิ้มรับ

“ให้ผมได้อยู่กับฝุ่นแบบนี้อีกหน่อยนะ พอตอนเช้าพี่หวานก็มาแล้ว”

ได้ยินประโยคนั้นคนที่เคร่งกับการพักผ่อนก็พูดอะไรไม่ออก ใจค่อยๆ พ่ายแพ้ให้กับคนตรงหน้า คล้ายกับว่ายังไงก็ต้องยอมปินอย่างไม่อาจแข็งใจต่อเหตุผลนั้นได้

“ยังไงกินเสร็จก็ต้องไปแปรงฟัน จะได้ทำความสะอาดปินน้อยด้วย”

ถึงแม้จะไม่ได้ตอบรับออกมาชัดเจนแต่ปินก็แปลความหมายจากประโยคนี้ได้ว่าฝุ่นอนุญาตให้ยังไม่นอนได้

“ฝุ่นทำให้สิ” เอ่ยแล้วก็กลับมาดูดนมต่อราวกับพูดเรื่องทั่วไป

“ปิน” ฝุ่นเรียกอีกคนเสียงเรียบ

“สัญญาว่าจะไม่ให้มันตื่น...นะครับ” ปินพูดทั้งที่หลอดยังคาอยู่ในปาก ดวงตาเรียวฉายแววระยิบระยับอย่างไม่น่าเชื่อถือ

“เชื่อได้ที่ไหน” ฝุ่นพึมพำพร้อมทั้งถอนหายใจ

ไม่ได้มีปัญหากับการต้องดูแลปินเนื่องจากเป็นหน้าที่ตัวเอง ต่อให้จะมากกว่านี้ก็ทำให้เพียงแต่กลัวว่าการทำความสะอาดนั้นจะไปกระตุ้นอารมณ์บางอย่างให้ตื่นขึ้น

นมช็อกโกแลตหมดลงแล้วร่างเล็กจึงหยิบกล่องไปทิ้งขยะก่อนจะเดินกลับมาพยุงคนไม่สบายเข้าห้องน้ำ ให้ปินแปรงฟันพร้อมทั้งฉี่ให้เรียบร้อย จากนั้นจึงถอดทั้งกางเกงโรงพยาบาลและกางเกงชั้นในของคนร่างสูงออก ตอนนี้ปินน้อยที่ไม่น้อยจึงปรากฏอยู่ตรงหน้า

“ฝุ่น”

“หืม?” มือที่เอื้อมไปหยิบฝักบัวชะงักเล็กน้อย

“ความจริงแล้วฝุ่นก็ไม่ได้ทักทายปินน้อยมากสักพักแล้วนะ” คนฟังหันกลับมาหาคนพูด ดวงตาคู่สวยเข้มขึ้นกับประโยคที่ได้ยิน

“ป่วยอยู่ห้ามหื่น”

“ผมแค่พูดเฉยๆ”

ปินยักไหล่พลางยกยิ้มน้อยๆ ถึงอยากจะทำอย่างที่ใจคิดทว่าสภาพร่างกายก็ไม่ไหว คนที่เจียมสังขารตัวเองดีจึงทำเพียงยืนนิ่งให้ฝุ่นทำความสะอาดส่วนนั้นอีกทั้งยังพยายามข่มจิตข่มใจไม่ให้รู้สึกยามถูกมือเล็กสัมผัสไปมา

ไม่น่าเลย...

ปินได้แต่โอดครวญอยู่ในใจ เพราะการอยากแกล้งฝุ่นเล่นๆ กลับกลายเป็นแกล้งตัวเองเสียมากกว่า

--

วันต่อมา
21.01 น.

“ดึกแล้ว จะหยิบกีตาร์ขึ้นมาทำอะไร”

ร่างเล็กที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินตรงมายังเตียงคนป่วย ฝุ่นถามขึ้นเมื่อเห็นว่ามีกีตาร์ที่พี่หวานเอามาให้อยู่ในแขนของอีกคน นิ้วแกร่งสะกิดสายมันให้เกิดเสียงคลอเบาๆ

“ผมอยากร้องเพลง”

“ดึกแล้วก็ควรพักผ่อน ดีขึ้นใช่ว่าจะหายสนิท” คิ้วได้รูปขมวดมุ่น

“ผมหายแล้วน่า พรุ่งนี้หมอก็ให้กลับบ้านแล้ว” ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้ม เสียงกีตาร์เริ่มดังเป็นทำนองเพลงมากยิ่งขึ้น

“ถึงจะหายแล้วก็ควรพัก ก็เพราะพักผ่อนน้อยไม่ใช่หรือไงถึงได้ป่วยแบบนี้”

ปินมองคนพูดที่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าผุดผ่องเนื่องจากเพิ่งอาบน้ำดูอ่อนใสจนไม่น่าเชื่อว่าอีกฝ่ายจะอายุยี่สิบเจ็ด

ฝุ่นมักเข้มงวดและจริงจังกับการดูแลเขาอยู่เสมอ ยิ่งในยามที่กำลังป่วยทุกอย่างก็ยิ่งเคร่งมากขึ้น ดูได้จากสีหน้าท่าทางในตอนนี้

“ฝุ่น...ตรงนี้ เวลานี้มีแค่เรา วางหน้าที่นั้นลงแล้วเป็นฝุ่นแบบที่อยากเป็นเถอะนะ”

“...”

“ผมขอแค่เวลานี้ ได้ไหม”

ตลอดเวลาสองปีกว่าความสัมพันธ์ระหว่างกันไม่ได้ก่อเกิดความอึดอัดแต่มันก็ไม่ได้มีอิสระพอจะทำได้ทุกอย่าง

ครั้งแรกกับการอยู่ด้วยกันข้างนอก ปารินทร์อยากใช้ช่วงเวลานี้แบบคนธรรมดาคนหนึ่ง

ขณะที่ฝุ่นซึ่งได้ยินดังนั้นก็นิ่งเงียบ ภาพปินส่งยิ้มให้จางๆ ปรากฏอยู่ตรงหน้า โดยไม่ทันจะได้ตอบอะไรเสียงดนตรีก็ดังขึ้นเป็นทำนองเพลงที่แสนจะคุ้นหู

ตั้งแต่ฉันได้พบเธอ แรกวันพบเธอ
แสนเป็นสุขล้น
คงจะเป็นสวรรค์เบื้องบน
ส่งของขวัญล้ำค่า ให้เธอกับฉันมา
ไม่ต้องการเลยสิ่งใดแล้ว แค่มีเธอก็สุขใจ


โอ้เธอคือวันใหม่ คือแรงบันดาลหัวใจ
คือสิ่งมหัศจรรย์ คือฝันที่ฉันเฝ้ารอ

เสียงร้องนุ่มทุ้มเป็นสิ่งที่คนฟังรู้ซึ้งถึงอานุภาพอยู่แล้ว หากแต่เมื่อมันรวมกับสายตาสื่อความหมายและรอยยิ้มน้อยๆ กลับยิ่งรุนแรงมากขึ้นจนฝุ่นเหมือนจะยืนไม่อยู่

จะมองไปที่ใด โลกช่างสดใส โอ้ชีวิตช่างมีคุณค่า
และมีสิ่งดียิ่งกว่า ตั้งแต่ฉันได้มีเธอ


เพลงจบลงพร้อมเสียงดนตรี หลงเหลือเพียงความเงียบงันทว่าความรู้สึกฝุ่นราวกับถูกตรึงอยู่ในวินาทีเมื่อครู่

คือสิ่งมหัศจรรย์ คือฝันที่ฉันเฝ้ารอ...งั้นเหรอ

“ไม่ค่อยได้ร้องเพลงแนวนี้เลยแฮะ” ปินพูดกับตัวเองด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ

“...”

“ฝุ่นว่าโอเคไหม”

“...ก็โอเค” กว่าจะดึงสติซึ่งจมจ่อกับความรู้สึกนั้นให้กลับมาได้ก็เป็นเวลาที่ปินเลิกคิ้วขึ้นเนื่องจากรอคอยคำตอบ

“อยากฟังเพลงไหนอีกไหม เดี๋ยวผมร้องให้ฟัง” คนถูกถามส่ายหัวช้าๆ

“อยากร้องเพลงอะไรก็ร้องเถอะ”

“งั้นฝุ่นนั่งลงก่อน ผมเตรียมร้องให้ฟังหลายเพลงเลย”

ท่อนแขนเล็กถูกจับก่อนจะเกิดแรงรั้งให้ต้องทรุดตัวนั่งลงตรงปลายเตียง โดยมีคนป่วยในชุดโรงพยาบาลพร้อมด้วยกีตาร์นั่งหันหน้าเข้าหา

ฉันนั่งยิ้มลำพังหัวเราะลำพัง
สดชื่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
ตั้งแต่ได้พบกับเธอนั้น
เรื่องจริงกับความฝันเกิดขึ้นด้วยกันทันตา



ฉันอยากจะหยุดเวลานี้
ตั้งแต่วินาทีที่ชีวิตมีเธอเข้ามา
เธอทำให้คนที่เหนื่อยล้า
นั้นกล้าจะเปิดหัวใจ


หยุด หยุดชีวิตหยุดกับคนนี้
แม้ว่าใครจะดีสักแค่ไหน
หยุด หยุดความรักทั้งหัวใจ
จะหยุดอยู่กับเธอคนเดียว


“จะร้องเพลงจีบกันรึไง” ฝุ่นถามขึ้นเมื่อเพลงจบลง

ด้วยได้ฟังเพลงแรกแล้วจึงตั้งสติกับเพลงที่สองได้ แต่ถึงอย่างนั้นหัวใจก็สั่นไหวไม่น้อยกับความหมายของเนื้อเพลง

“แล้วจีบได้ไหมครับ” ใบหน้าหล่อโน้มเข้ามาใกล้ ดวงตารีเป็นประกายแพรวพราว

“ระดับปิน ปารินทร์ต้องจีบใครด้วยหรือ”

“มันไม่ได้อยู่ที่ว่าผมเป็นใคร แต่อยู่ที่คนบางคนต่างหาก”

“...” ฝุ่นไม่กล้าถามว่าคนบางคนนั้นคือใครทั้งที่ใจแสนอยากรู้

“ผมไม่ได้อยากเป็นปิน ปารินทร์สำหรับเขา...แต่อยากเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง”

ความรู้สึกซึ่งถูกซ่อนเอาไว้ในส่วนลึกคล้ายกับกำลังจะปรากฏขึ้นให้รับรู้ ถึงจะเป็นเพียงระหว่างกันทว่าก็เพียงพอแล้วสำหรับใจดวงน้อย

ฝุ่นรู้...ปินรู้

และเรารู้ว่าควรทำอย่างไร เป็นอย่างไร และจะอยู่กับมันอย่างไร

“ดึกแล้ว พักผ่อนเถอะ”

ฝุ่นเอ่ยเปลี่ยนเรื่องพร้อมทั้งขยับกายลงจากเตียงด้วยวิธีการที่คิดว่าดีที่สุดสำหรับสถานการณ์นี้ แต่แล้วแขนก็ถูกรั้งเอาไว้ให้ต้องหยุดชะงัก โดยที่ปินไม่ยอมปล่อยกระทั่งต้องหมุนกายกลับไปหา และราวกับอีกคนรออยู่ก่อนแล้ว สัมผัสนุ่มนวลจึงแนบลงบนริมฝีปากในวินาทีต่อมา

“กู๊ดไนต์คิสครับ” ปินทำเพียงแค่แนบชิดแล้วผละออกก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม

“อย่าให้มันมากนัก”

“...”

“โดนเอาคืนบ้างเดี๋ยวจะหนาว”

ถึงแมวตัวนี้จะไม่ได้มีฤทธิ์หรือพลังเยอะ แต่มันก็มีวิธีการเอาคืนในแบบของมัน

“ทำไมครับ ฝุ่นจะทำอะไร”

หมาป่าซึ่งคิดว่าตัวเองมีกำลังมากกว่าย่ามใจ และเมื่อการจู่โจมแบบไม่คาดคิดเกิดขึ้นจึงทำได้เพียงนิ่งงัน มองใบหน้าเล็กอย่างพูดอะไรไม่ออก

ความรู้สึกที่ปลายลิ้นนุ่มตวัดเลียกลีบปากเบาๆ ติดอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน

โดนแมวเลียปากงั้นหรือ

“กู๊ดไนต์”

ฝุ่นเอ่ยทิ้งท้ายก่อนกีตาร์ที่วางอยู่บนเตียงจะถูกเอาไปเก็บให้บ่งบอกว่าอีกคนไม่มีสิทธิ์ทำอย่างอื่นนอกจากนอน ต่อมาไฟในห้องก็ถูกปิดลงเหลือเพียงดวงเดียวที่ส่องแสงสลัวๆ จากนั้นฝุ่นจึงเดินกลับมายังโซฟาตัวใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากเตียงคนป่วยนัก

มีห้องสำหรับคนเฝ้าไข้ ทั้งยังมีเตียงนอนให้ครบครันแต่ด้วยกลัวหากเกิดอะไรขึ้นแล้วจะไม่รู้คนดูแลจึงเลือกนอนตรงนี้

“ฝุ่น”

“หืม” คนถูกเรียกที่กำลังจะเอนกายลงนอนหันหน้าไปทางคนเรียก

“ระวังผมจะเอาคืน”

“ไม่ระวังได้ไหม...เพราะรอให้เอาคืนอยู่”

แมวฝุ่นขี้ยั่ว!

--

ซูเปอร์สตาร์คนดังนอนโรงพยาบาลเพียงสองคืน เมื่ออาการไข้ดีขึ้นและไม่มีอาการอื่นแทรกซ้อนอย่างที่กังวลหมอก็อนุญาตให้กลับบ้านได้ แต่ถึงอย่างนั้นก่อนกลับก็ต้องมีการแถลงข่าวเล็กๆ สำหรับแฟนคลับหลายคนที่เป็นห่วงและอยากรู้อาการ

“สาเหตุการป่วยมากจากอะไรครับ”

“อย่างที่ทุกคนคงพอจะทราบกันอยู่แล้ว มาจากการทำงานหนักแล้วก็พักผ่อนน้อยครับ”

“ตอนนี้หายดีหรือยังคะ”

“ก็ประมาณ 90% ครับ ยังคงต้องพักอีกหนึ่งวันเพื่อให้ร่างกายเต็มที่ที่สุด” แม้จะได้ออกจากโรงพยาบาลวันนี้หากแต่ปินก็ยังต้องพักร่างกายอีกสักนิดเพื่อความมั่นใจ

“แต่ก็ยืนยันว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วใช่ไหมคะ”

“ครับ แข็งแรงแล้ว ขอบคุณสำหรับกำลังใจจากทุกคน”

“ฝากอะไรถึงแฟนๆ ที่เป็นห่วงจนถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับหน่อยครับ”

“ไม่ต้องห่วงนะครับ ตอนนี้ทุกอย่างโอเคแล้ว สัญญาว่าจะพยายามไม่ทำให้ทุกคนเป็นห่วงอีก แล้วก็หวังว่าจะไม่มีใครต้องมาป่วยแบบผม...แล้วเจอกันวันมะรืนครับ”

นักข่าวยังอยากถามมากกว่านี้ทว่ามีสิทธิ์เพียงเท่านั้นจึงจำต้องทำเพียงเก็บภาพต่อ และเมื่อซูปเปอร์สตาร์ลงจากโต๊ะแถลงข่าวฝูงสื่อมวลชนก็เคลื่อนย้ายไปตามแฟนคลับ ปินให้เวลาส่วนตัวกับแฟนคลับอีกสักพัก เนื่องจากบอกไปแล้วว่าไม่รับของมีค่าวันนี้จึงมีแต่จดหมายและดอกไม้แทบทั้งหมด

“กลับบ้านกันดีๆ นะครับ”

เมื่อทุกคนตะโกนตอบรับร่างสูงจึงโบกมือลาพร้อมทั้งแปะมือที่แฟนคลับยื่นมาหาให้ทั่ว ก่อนจะก็ออกจากตรงนั้นโดยมีผู้จัดการส่วนตัวอย่างพี่หวานเดินนำไปขึ้นรถ

ครืด

เสียงประตูรถถูกเลื่อนเปิดและปิดลงในนาทีเดียวกัน จดหมายบางส่วนในมือใหญ่ถูกฝุ่นยื่นมือมารับไปเก็บไว้ให้เรียบร้อย

“กลับห้องเลยนะ” ภาวิดาหันมาถาม

“ครับ”

--

“ช่วงนี้งานของปินก็จะลดลงบ้างแล้ว แต่เดี๋ยวเดือนหน้าจะมีถ่ายแบบ พี่คงต้องฝากฝุ่นดูเรื่องอาหารการกิน แล้วก็เรื่องออกกำลังกายด้วยนะ”

“ได้ครับ”

“โอเค วันนี้ไม่มีอะไรแล้ว ปินพักผ่อนเถอะ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน”

คนทั้งสองเดินไปส่งผู้จัดการคนเก่งที่หน้าประตู โดยภาวิดาย้ำเรื่องงานพรุ่งนี้กับปินอีกเพียงเล็กน้อยก่อนจะก้าวออกจากห้องไป ขณะที่คนเพิ่งทำงานเสร็จก็เดินกลับมาทิ้งตัวลงบนโซฟา

หลังจากหายป่วยปินก็กลับมาทำงานตามตารางที่รันไว้ตามปกติ ถึงจะไม่มากเท่าช่วงที่เพลงถูกปล่อยออกไปแต่ก็ยังมีงานทุกวัน

“กลับมาเหนื่อยๆ ไปอาบน้ำหน่อยไหม” ร่างเล็กเอ่ยถามพลางทรุดตัวนั่งลงข้างๆ

“เมื่อกี้เปิดตู้เย็นเจอไอติมกะทิด้วย วันนี้ฝุ่นเรียนทำไอติมมาเหรอ”

แทนที่จะลุกขึ้นอาบน้ำอย่างที่อีกคนบอกปินกลับไม่สนใจประโยคนั้น ทั้งยังขยับตัวมาทิ้งหัวลงบนตักเล็ก นอนมองหน้าฝุ่นไปพลางๆ ยามรอคำตอบ

“อืม แต่ต่อไปจะไม่ทำขนมให้แล้วเพราะปินต้องคุมน้ำหนัก” ได้ยินดังนั้นใบหน้าหล่อก็บูดบึ้ง ตามมาด้วยเสียงบ่นพึมพำ

“โธ่ แบบนั้นผมก็ตายพอดี ทำให้กินวันละคำสองคำก็ได้”

“จะให้กินแค่อาทิตย์ละครั้ง ต่อไปนี้จะทำอาหารคลีนให้นะ ต้องออกกำลังกายทุกวันด้วย”

ปินถอนหายใจดังเฮือก ร่างสูงที่ทอดกายนอนหงายพลิกตัวไปอีกด้าน ใบหน้าซุกเข้ากับแผ่นท้องบาง

“เฮ้อ พี่หวานไม่น่ารับงานถ่ายแบบนั่นเลย”

“แล้ว...” คนที่อยากรู้อะไรบางอย่างกำลังจะพูดออกมา แต่ก็ต้องหยุดค้างเอาไว้เนื่องจากเกิดความไม่แน่ใจขึ้นกระทันหันว่าควรถามหรือไม่

“แล้วอะไรครับ” ปินพลิกหน้ากลับมาถาม คิ้วเข้มเลิกขึ้นนิดๆ

“มันต้องโชว์ขนาดนั้นเลยเหรอพี่หวานถึงต้องให้ฟิตหุ่น”

พอได้ยินประโยคนั้นก็คล้ายกับว่าริมฝีปากคนฟังอยากจะยกยิ้ม หากแต่ด้วยกลัวจะทำให้แมวขี้หวงรู้ตัวจึงทำเป็นไม่รับรู้ถึงความหวงที่แฝงมาแล้วตอบด้วยสีหน้าปกติ

“ก็นิดนึงครับ มีถอดเสื้อด้วยละมั้ง”

“ถ้าถึงขั้นถอดเสื้อก็ไม่นิดนะ ไม่เคยถ่ายแบบที่ต้องถอดเสื้อออกเลยไม่ใช่เหรอ”

ราวกับดวงตาคู่สวยโตขึ้นกว่าที่เป็น อีกทั้งคำถามยังเจือความร้อนรนอยู่เล็กๆ

“ยังไม่แน่ใจเลย คงต้องดูหน้างานอีกที...ว่าแต่ฝุ่นถามทำไมหืม”

ปินแสร้งถามเหมือนไม่รู้เรื่องราวทั้งที่กำลังกลั้นยิ้มจนปวดแก้ม

ความเหนื่อยล้าจากงานถูกบรรเทาลงด้วยท่าทางน่ารักที่ไม่รู้ตัวนี้จนรู้สึกเหมือนไม่ได้ออกไปทำงานมาอย่างไรอย่างนั้น

“ก็...ถามเฉยๆ”

“อืมมม”

“อืมอะไร ไปอาบน้ำได้แล้ว จะได้มากินข้าว”

ท่าทางไหวหวั่นที่เผลอแสดงออกถูกกลบเกลื่อนด้วยเสียงราบเรียบ บทสนทนาเบี่ยงหัวไปเป็นเรื่องอื่น และปินก็ยอมปล่อยผ่านด้วยการยันตัวขึ้นนั่ง

“อาบให้หน่อยครับ” คนอ้อนขอยิ้มตาใส

“โตขนาดนี้ยังจะมาให้อาบให้อะไรอีก”

“ฝุ่นก็รู้ว่าผมไม่ได้หมายถึงอาบน้ำแบบนั้น”

“ไม่รู้” ฝุ่นเบือนหน้าหนี ไม่มองหน้าคนที่ส่งสายตาอย่างมีความหมายมาหา แต่แล้วปลายคางก็ถูกนิ้วแกร่งเชยให้หันกลับ ปินขยับใบหน้ามาใกล้จนปลายจมูกแตะกันแผ่วเบา

“อาบน้ำให้ปินหน่อย”

หมาป่าเจ้าเล่ห์

ฝุ่นว่าอีกคนอยู่ในใจขณะที่แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าว ใจเต้นตึกตักกับคำแทนตัวนั้น ร่างกายแข็งทื่อขึ้นทันใดเมื่ออีกคนดันปลายจมูกบี้กันไปมา

“ว่าไงครับ”

“จะให้อาบก็ให้ลุกสิ”

สุดท้ายก็เป็นฝุ่นที่ต้องผละหนี ทำเป็นลุกขึ้นยืนด้วยเพราะไม่อาจทนกับความใกล้ชิดที่แสนสั่นไหวหัวใจนี้ได้

ถึงจะเคยใกล้ชิดกันถึงไหนต่อไหนแต่สถานการณ์เมื่อกี้มันแตกต่างกับความใกล้ชิดในแบบนั้น

“ฝุ่นอาบด้วยกันนะ”

“ไม่อาบได้ด้วยเหรอ”

ปินยกยิ้มกับคำตอบที่ได้ยิน จากนั้นมือใหญก็เอื้อมไปจับมือเล็กแล้วออกแรงรั้งให้เดินเข้าห้องนอนไปด้วยกัน

“ไหนบอกว่าจะให้อาบให้ไง”

เพียงแค่ก้าวเท้ามาหยุดอยู่ใต้ฝักบัวหมาตัวใหญ่ก็แปลงร่างเป็นปลาหมึกที่ยื่นมือมายุบยับตามร่างกาย ท่าทางคล้ายกับจะเป็นฝ่ายอาบน้ำให้กันเสียมากกว่า

“อาบด้วยกันก็ได้”

เสียงทุ้มดังอยู่ข้างหูจากทางด้านหลัง ตามมาด้วยสัมผัสบางเบาตรงหัวไหล่ให้กายเล็กสั่นสะท้าน จากเพียงแค่นาบริมฝีปากลงบนผิวเนื้อปินก็เริ่มขบเม้มดูดดึง มือเคลื่อนไหวไปตามสีข้าง บีบตรงนั้นเคล้นตรงนี้ตามที่ใจอยากทำ

“อื้อ” เสียงร้องดังขึ้นเมื่อฟันซี่คมกัดลงบนต้นคออย่างไม่เบาแรงนัก

“มันเขี้ยวแมวฝุ่น” ปินพึมพำ ต่อมามือเล็กก็ยกขึ้นยันกับผนังเนื่องจากถูกดันมาชิด โดยมีร่างสูงตามติด ลมหายร้อนคลอเคลียอยู่บริเวณหลังคอไม่ห่าง

คอบางระหงซึ่งมีรอยจางๆ จากกิจกรรมครั้งก่อนถูกเติมเต็มให้ร่องรอยเหล่านั้นกลับมาเข้มดั่งเดิม

สีกลีบกุหลาบแดงช้ำถูกแต่งแต้มไปทั่วราวกับจิตรกรกำลังสร้างสรรค์ผลงานด้วยความสุนทรีย์ บางครามันเกิดความซ่านเสียว บางคราก็เจือไปด้วยความเจ็บแปลบ แต่ถึงอย่างนั้นคนถูกกระทำก็แสนยินดีจะรับเอาไว้

ฝุ่นกัดปากเมื่อฝ่ามือใหญ่ละจากสะโพกขึ้นมายังแผ่นอก เม็ดตุ่มไตถูกลูบไล้บีบบี้ ยามที่ปลายลิ้นร้อนก็ค่อยๆ ปาดไล้ไปตามใบหู

“อะ อือ” ความรู้สึกที่ถูกกระตุ้นขึ้นอีกหนึ่งระดับเรียกเสียงครางในลำคอเล็กให้ดังแผ่ว จุดอ่อนไหวทั้งสองถูกเล่นงานพาให้อารมณ์วาบหวามโหมกระหน่ำ

หมาป่าที่กำลังค่อยๆ กลืนกินลูกแมวยกยิ้มเมื่อเห็นท่าทางนั้น ก่อนร่างขาวเนียนจะถูกจับพลิกให้แผ่นหลังแนบกับผนังแล้วริมฝีปากได้รูปก็ฉกวูบลงไปจูบ

มือบางวางลงบนไหล่กว้างพลางบีบเบาๆ เมื่อถูกสัมผัสอย่างเร่าร้อน ส่วนล่างชูชันขยับเข้ามาแนบชิด อีกทั้งปินยังดันให้ส่วนนั้นถูไถกันไปมาจนก่อเกิดความรู้สึกบางอย่างที่หมุนวนอยู่ตรงท้องน้อย

ทุกอย่างคงจะดำเนินไปด้วยการนำพาของร่างสูงหากนี่ไม่ใช่ฝุ่นซึ่งถูกฝึกฝนเรื่องนี้มาเป็นอย่างดี...

ร่างเล็กผละริมฝีปากออกแล้วทรุดตัวนั่งลงโดยไม่ให้อีกคนตั้งตัว จากนั้นมือนุ่มก็เคลื่อนเข้ากอบกุมส่วนร้อนผ่าว คนที่ถูกแตะต้องเกร็งร่างกายขึ้นทันใด

“ฝุ่น” เสียงเรียกชื่อนั้นแหบพร่าเมื่อรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้

ปินยื่นนิ่งทั้งที่ข้างในกำลังสั่นไหว ดวงตาเรียวรีมองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า กลางกายถูกขยับรูดรั้ง กระทั่งมันรู้สึกเกือบจะเต็มที่บางสิ่งซึ่งรุนแรงกว่ามือหลายเท่าก็เข้ามาครอบครอง

“อืมมม” เสียงครางต่ำดังก้อง ฝ่ามือใหญ่สอดเข้าหากลุ่มผมนิ่มทางด้านหลัง ใบหน้าแกร่งเชิดหงาย

ปินรู้ถึงความเก่งกาจนี้ของฝุ่นดี แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยคุ้นชิน ไม่เคยรู้สึกน้อยลงแม้จะมีอะไรกันมาถึงสองปี

ลิ้นเล็กรองอยู่ส่วนใต้ ขยับพลิกซ้ายขวา ขณะเคลื่อนริมฝีปากเข้าออกช้าๆ

จากผู้นำที่กลายมาเป็นผู้ตามถึงกับกัดฟันกรอด ยิ่งเมื่อส่วนปลายถูกปาดไล้ตามรอยแยกร่างสูงใหญ่ก็เกร็งจนขาสั่น มือที่วางอยู่บนผมของอีกคนกำแน่น เมื่อรู้ตัวจึงรีบคลายออกด้วยกลัวว่าฝุ่นจะเจ็บ

“อืม...ขอโทษครับ ฝุ่นเจ็บหรือเปล่า” คนที่ไม่อาจพูดตอบทางสายตา

ปินควรจะคลายใจกับคำตอบนั้นแต่การถูกมองแบบนี้และเห็นตัวตนตัวเองอยู่ในปากเล็กๆ นั่นมันสร้างความปั่นป่วนมหาศาลจนไม่อาจใจเย็นต่อไปได้

ป๊อก

เสียงส่วนนั้นหลุดออกจากปากเมื่อมือหนารั้งแขนฝุ่นให้ลุกขึ้นยืน ปินดันอีกคนกลับไปชิดผนัง ท่อนแขนใหญ่ข้างหนึ่งช้อนขาเรียวขึ้น ส่วนอีกข้างก็ประคองส่วนใหญ่โตพร้อมทั้งดันสะโพกเข้าหาช่องทางแคบโดยไม่แม้แต่จะเบิกทาง

“อึก” ความคับแน่นนั้นพาให้คนที่เป็นฝ่ายรองรับอึดอัดและจุกเสียด แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้บาดเจ็บเนื่องจากร่างกายทั้งสองรู้จักกันเป็นอย่างดี

ปินพยายามใจเย็นด้วยการก้มลงไปจูบคนอายุมากกว่า ถึงจะดูสวนทางกับการกระทำแรกอยู่บ้าง แต่ก็แก้ตัวทีหลังระหว่างรอให้ฝุ่นปรับตัว

กระทั่งความอึดอัดระหว่างกันดีขึ้นสะโพกสอบจึงเริ่มขยับ แน่นอนว่าเพราะมีสารหล่อลื่นเพียงเล็กน้อยมันจึงฝืดเคืองในจังหวะแรก แต่ด้วยตัวฝุ่นที่ถูกฝึกฝนและด้วยความเชี่ยวชาญของปินทุกอย่างจึงค่อยๆ รื่นไหลขึ้นตามลำดับ

จากการเคลื่อนไวช้าๆ ก็เปลี่ยนเป็นเร็วจนไม่อาจจูบกันได้อีก

“อะ อ๊า” เสียงครางหวานดังเล็ดลอดโดยไม่มีการอดกลั้น ท่อนแขนเรียวโอบรอบลำคอแกร่ง ใบหน้าสวยโน้มไปพิงกับอกกว้าง ร่างกายสะท้อนขึ้นลงจากการตอกตรึง

ตัวตนซึ่งถูกโอบรัดด้วยความอุ่นร้อนปล่อยน้ำมาหล่อลื่นทีละน้อยจนช่วยให้การสอดกายไม่ติดขัด เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องพอๆ กับเสียงครางและเสียงหอบหายใจจากคนทั้งสอง

ฝุ่นหลับตาลงแน่น ขนอ่อนในกายลุกชัน ทุกการหวดสะโพกของปินทำให้ร่างกายสั่นสะท้าน ทว่ายามทุกสิ่งกำลังเป็นไปอย่างลื่นไหล อยู่ดีๆ อีกคนก็ผ่อนจังหวะลงมาเป็นเพียงหมุนวนให้คนที่กำลังจะถึงปลายทางชะงักค้าง

“ปะ ปิน” ฝุ่นผละใบหน้าออกจากอกกว้างแล้วเงยขึ้นมองคนตรงหน้า แววตาเป็นประกายเว้าวอนโดยไม่รู้ตัว

“ว่าไงครับ”

คนขี้แกล้งเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม ขณะที่ฝุ่นเริ่มขมวดคิ้ว เมื่อความต้องการไม่ถูกตอบสนองจึงลองพยายามขยับเอง แต่ด้วยขาอีกข้างพาดอยู่กับแขนอีกคนและปินก็เคลื่อนไหวสะโพกอย่างไม่ให้ความร่วมมือจึงไม่อาจทำอะไรได้

“อย่าแกล้ง อื้อ”

จริงอยู่ที่แบบนี้ก็ทำให้รู้สึกเสียวซ่านไม่ต่าง แต่มันไม่มากพอสำหรับเวลานี้ที่ต้องการมากกว่านั้น

“แกล้งอะไรกันครับ”

“ถ้าไม่ทำก็ปล่อย จะทำเอง”

คนฟังถึงกับหยุดทุกการเคลื่อนไหวเพราะประโยคนั้น ก่อนปินจะหลุดหัวเราะออกมาทั้งที่กำลังอยู่ในอารมณ์หวามไหว

“ทำไมใจร้อนจังหืม” ฝุ่นไม่หัวเราะหรือยิ้มตาม ใบหน้าติดจะบึ้งตึงด้วยซ้ำ

“ก็แกล้งอยู่นั่น”

“โอ๋ๆ ผมแกล้งหน่อยเดียวเอง ทำแล้วครับทำแล้ว...ไว้รอบสองแมวฝุ่นค่อยโชว์ฝีมือแล้วกัน” คนหงุดหงิดไม่สนใจอะไรนอกจากการเคลื่อนกายซึ่งสานต่อจากจังหวะเมื่อครู่

เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการความขุ่นเคืองในอกก็จางหาย ความรุนแรงจากการสอดประสานพาให้อารมณ์ที่ค้างคาดำเนินต่อ ปินตอกตรึงสะโพกเข้าหาหนักๆ เพียงไม่กี่นาทีเสียงครางหวีดหวานก็ดังขึ้น กายบางเกร็งกระตุก ความต้องการของฝุ่นถูกปลดปล่อย

ขณะที่ร่างสูงยังคงขยับกายต่ออีกเล็กน้อยก่อนจะดึงแก่นกายออกในจังหวะสุดท้าย รีดเค้นทุกหยาดทางด้านนอกเนื่องจากไม่อยากให้อีกคนต้องลำบากทำความสะอาด

หลังจากที่ขาถูกวางลงบนพื้นฝุ่นก็ทิ้งตัวไปหาคนตรงหน้าอย่างหมดแรง

จุ๊บ

“ผมเปิดน้ำนะ” สัมผัสหนักๆ กดลงตรงกลางหัวเล็ก ก่อนมือหนาจะเอื้อมไปเปิดน้ำเพื่อดับความร้อนซึ่งอบอวลอยู่รอบกาย

“อื้อ” ฝุ่นตัวสั่นเมื่อน้ำที่ไหลกระทบกายเย็นเฉียบ

“หนาวเหรอ เปิดน้ำอุ่นไหม”

ปินตระกองกอดอีกคนเข้าหาตัวราวกับจะให้ความอบอุ่น ฝุ่นจึงเงยหน้าขึ้นแล้วตอบคำถามนั้นด้วยการส่ายหัว

“จะทำอีกรอบหรือเปล่า” คิ้วเข้มเลิกขึ้นกับคำถามที่ได้ยิน

“ทำไมครับ”

“จะได้ยังไม่อาบน้ำ”

“งั้นเดี๋ยวค่อยอาบ” หมาป่าแสนเจ้าเล่ห์ระบายยิ้ม


TBC.

ตอนนี้มาพร้อมเอ็นซี~ -////-
ความจริงเหนื่อยมาก ไม่อยากเขียน NC แล้ว
แต่ด้วยสงสารหมาปิน กลัวน้อยหน้าคนอื่นเขา
กลัวคนไม่รู้ว่ามีความสามารถ เลยฮึบเขียนออกมา
(เอ๊ะ หรือกลายเป็นโชว์ค.สามารถพี่ฝุ่นนะ5555)
ตอนนี้อาจมึนๆ งงๆ บางที่เพราะเขียน+ตรวจขณะดูบอล
หลังๆ อาจยิ่งหนักเพราะลุ้นมาก
สมาธิไปกับบอลหมดเลย555555
พิดพลาดจุดไหนยังไงก็บอกกันมาได้นะคะะะ
อย่าลืมแท็ก #secrecyลับรัก ด้วยยย
ถ้ากำลังใจน้อยหมาปินอาจไม่ได้โชว์ความสามารถอีกน้า


   


ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #128 เมื่อ15-09-2018 21:09:46 »

แกล้งมาก ๆ ระวังฝุ่นทำเอง แบบ ให้หมาปินรับบ้างนะ 555555555555

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2346
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #129 เมื่อ15-09-2018 21:24:02 »

ไม่รู้หมาหรือแมวใครเชี่ยวกว่าใครเลย    :hao6:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
« ตอบ #129 เมื่อ: 15-09-2018 21:24:02 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3360
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #130 เมื่อ15-09-2018 22:03:09 »

ทำไมเขิน..นนนน   :-[ :-[ :-[

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #131 เมื่อ15-09-2018 22:41:03 »

 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8459
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #132 เมื่อ15-09-2018 23:09:51 »

 :jul1: :haun4: :pighaun:

ออฟไลน์ Veesi3

  • coHon3 {ต้นฝ้าย}
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 787
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #133 เมื่อ15-09-2018 23:33:45 »

น่ารักไปอีก ความจริงเรียกว่าคู่รักลับๆ ได้เลยนะคู่นี้

ออฟไลน์ Lotsa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 58
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #134 เมื่อ15-09-2018 23:38:09 »

ฮื้อออออออ จาเปงลมมมมม แมวฝุ่นน่ารักอ่ะ ชอบ

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1672
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #135 เมื่อ16-09-2018 01:34:42 »

ว้ากกกก พี่ฝุ่นอ้อนได้แบบใมกสสแทดาแสกมกวก

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #136 เมื่อ16-09-2018 03:17:14 »

นี่ขนาดพึ่งหายป่วยนะเนี่ย ความหื่นไม่เคยลดเลยนะ หนูปิน  :hao3:

ออฟไลน์ memozy

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #137 เมื่อ16-09-2018 07:11:18 »

ผลงานโซแอลเยี่ยมสุดๆ
ชอบเรื่องนี้ หมาปิน แมวฝุ่น
งื้อออออ รอตอนต่อไปอยู่นะ
ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆค่ะ  :o8: :-[ :impress2:

ออฟไลน์ klaew

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1274
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-2
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #138 เมื่อ16-09-2018 07:15:09 »

เต็มอิ่มม่ะคุณปิน..
แมวฝุ่น...น่ารักอ่ะ เห็นภาพเลยแฮะ

ออฟไลน์ boboman

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1238
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #139 เมื่อ16-09-2018 07:17:28 »

โง้ยยย ความสามารถของหมาปินนน
ขี้แกล้งจริงๆ เชียว 55555 แมวฝุ่นก็แซ่บนา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
« ตอบ #139 เมื่อ: 16-09-2018 07:17:28 »





ออฟไลน์ jimmyjimmy

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2002
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-17
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #140 เมื่อ16-09-2018 07:31:32 »

น้องปินขี้อ้อน.. พี่ฝุ่นสัญญาแล้ว.. หายป่วยให้หมด...

ออฟไลน์ สีหราช

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +161/-1
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #141 เมื่อ16-09-2018 16:26:26 »

 :L2:

ออฟไลน์ mypink801

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1627
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #142 เมื่อ16-09-2018 21:29:34 »

หมาปินก็ไม่น้อยหน้านาาาาาา  :hao6:

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 922
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +526/-0
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Five.] : 15/09/2561 p.5
«ตอบ #143 เมื่อ18-09-2018 10:51:36 »

ขอบคุณครับ +1 ให้นะครับ :a2: :katai2-1: o13

ออฟไลน์ ex-soulL

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +190/-6
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Six.] : 28/09/2561 p.5
«ตอบ #144 เมื่อ28-09-2018 23:33:19 »

Chapter Six.

“ช่วงนี้เจอที่ฟิตเนสบ่อยเว้ย มีงานอะไรถามจริง” ไหล่ถูกกระแทกจากทางด้านหลัง ก่อนคนทักทายจะเดินอ้อมมาหยุดอยู่ตรงหน้า เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนร่วมอาชีพที่สนิทปารินทร์ก็แสร้งทำหน้าเบื่อหน่าย

“ทีมึงไม่มีงาน ยังมาส่องสาวที่ฟิตเนสเฉยๆ ได้เลย”

“เรื่องส่องสาวกูไม่เถียง แต่ด่าเรื่องไม่มีงานนี่มันเจ็บ” คนถูกว่าแสดงท่าทางเกินความจริงจนปินโคลงหัว

ธนทัตคือเพื่อนร่วมอาชีพและเป็นเพื่อนร่วมค่ายที่ฝึกซ้อมมาด้วยกัน แม้อีกฝ่ายจะเพิ่งเป็นนักร้อง แต่ชื่อเสียงก็อยู่ในขั้นเป็นที่รู้จัก มีฐานแฟนคลับไม่น้อย

“นี่เป็นนักร้องหรือนักแสดง”

“ฮ่ะๆ สรุปว่ามีงานอะไร”

“ก็เหมือนมึงนั่นแหละ”

“ถ่ายแบบ?”

“อืม” ธนทัตทำหน้าแปลกใจ ก่อนจะชวนเพื่อนคุยอีกเล็กน้อยถึงได้แยกย้ายไปหาเทรนเนอร์ของใครของมัน



ฟอด

“อื้อ ทำอาหารอยู่เห็นไหม”

ฝุ่นซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารเย็นร้องออกมายามถูกอีกคนจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว ขณะที่เมื่อร่างเล็กทำอะไรไม่ได้ปินยิ่งแกล้งหนักขึ้น กดปลายจมูกไปทั้งแก้มซ้ายขวา

“ปิน!” เสียงวางทัพพีลงบนจานเปล่าดังพอๆ กับเสียงเรียกชื่อหมาแสนซน ถึงอย่างนั้นร่างสูงก็ไม่หยุดการกระทำ อีกทั้งท่อนแขนยังรัดเอวบางแน่นขึ้น

ฟอด ฟอด ฟอด

“เรียกทำไมครับ” ปินเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มแฉ่งอย่างไม่สะทกสะท้านต่อสายตาเขียวปั๊ด

“ทำไมถึงได้ขี้แกล้งนัก”

“ก็ผมคิดถึงฝุ่น ไปออกกำลังกายกับคุยงานที่ตึกมาทั้งวันเลย” ตึกคือสถานที่ที่เข้าใจความหมายกันดีว่าคือค่ายเพลง

แม้จะไม่มีอีเวนต์หรืองานอื่นๆ แต่ก็ต้องเข้าตึกไปคุยงาน บ้างก็ซ้อมร้องเพลงหรือซ้อมดนตรี ไม่ก็ไปออกกำลังกายเช่นวันนี้

“คิดถึงอะไร แยกกันไม่กี่ชั่วโมง” น้ำเสียงฟังดูคล้ายกับเอือมระอาทว่าแววตากลับสวนทางอย่างปิดไม่มิด

คำหวานที่ถูกพูดด้วยท่าทีปกติพาให้ใจคนฟังเต้นด้วยจังหวะที่เร็วขึ้น เลือดสูบฉีดขึ้นมายังแก้มทั้งสองข้าง

“ไม่กี่ชั่วโมงที่ไหน ตั้งหลายชั่วโมง ว่าแต่เย็นนี้ฝุ่นทำอะไร”

“สปาร์เก็ตตี้เส้นโฮลวีทซอสอกไก่”

“น่ากินจัง”

“งั้นก็รีบอาบอาบน้ำ จะได้มาทาน”

“ผมหมายถึงคนทำ” ริมฝีปากสีสดเม้มเข้าหากันอย่างไม่รู้จะพูดอะไร

ไม่ได้ถูกประโยคเสี่ยวๆ นั้นเล่นงานแต่เป็นเพราะดวงตาเรียวที่ทอความกรุ้มกริ่ม ปากได้รูปอมยิ้มน้อยๆ พร้อมด้วยปลายนิ้วแกร่งที่คลึงขึ้นมาตามแนวกระดูกกลางหลัง

“ไปอาบน้ำ” ฝุ่นพยายามดึงสติตัวเองไม่ให้ไหวหวั่นไปกับสัมผัสตรงหน้า

จุ๊บ

“โอเคครับ คนทำค่อยกินหลังทานข้าวก็ได้” ทาบริมฝีปากลงมาเร็วๆ แล้วร่างสูงก็ผละออกห่าง จากนั้นจึงหมุนตัวเดินออกจากห้องครัวไปราวกับสายลม ทิ้งให้ฝุ่นได้แต่มองตามก่อนจะระบายยิ้มอ่อนใจ



“ร่างกายผมเปลี่ยนไปบ้างไหม” เสียงทุ้มดังขึ้นเหนือหัวคนที่นอนเกยอยู่บนอก หลังจากคนทำอาหารถูกกินจนเรียบร้อยโรงเรียนหมาปิน

ฝุ่นนิ่งคิดขณะสมาธิถูกรบกวนด้วยมือหนาที่ลูบไหล่ไปตามแผ่นหลัง ภาพที่ทำให้ได้เห็นสิ่งที่ปินถามชัดเจนที่สุดคงภาพแห่งความร้อนแรงเมื่อครู่

ร่างใหญ่เปลือยเปล่าไปทุกสัดส่วน ทุกการขยับ ทุกการเคลื่อนไหว...

“ก็...กล้ามท้องชัดขึ้น”

“ดีใจจังที่ฝุ่นสังเกตเห็น” เกิดรอยยิ้มภูมิใจเล็กๆ บนใบหน้า

ปกติแล้วการออกกำลังกายก็เป็นสิ่งที่พยายามทำอยู่เสมอหากมีเวลา แต่ช่วงนี้พยายามหนักขึ้นกว่าเคย เมื่ออีกคนเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงนั้นจึงรู้สึกดีใจไม่น้อย

“ก็อยู่ด้วยกันทุกวัน”

“ปกติถ้าอยู่ด้วยกันจะไม่ค่อยเห็นถึงความเปลี่ยนแปลง แสดงว่าฝุ่นเป็นคนช่างสังเกตมากเลยนะ” ริมฝีปากบางล่างถูกขบกัดเนื่องจากคำพูดของปารินทร์

จริงอย่างที่อีกฝ่ายว่า ทุกอย่างที่เป็นปินเขาสังเกตมันทั้งหมด

“ใครก็รู้ทั้งนั้น ไปถามพี่หวานดูสิ” ร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อยเพื่อคลายความอึดอัดของตัวเอง

“ถามทำไม พี่หวานไม่ใช่เมียผมสักหน่อย”

ถามทำไม ไม่ใช่เมีย

งั้นคนที่ถูกถามก็เป็น...

แรงกัดบนปากเพิ่มมากขึ้นจนรู้สึกชาหนึบ หัวใจคนฟังเต้นถี่รัว คล้ายกับจะมากกว่าตอนที่มีอะไรกันเมื่อครู่

“หึ ไปอาบน้ำกันไหม” ปารินทร์เอ่ยเปลี่ยนเรื่อง แต่ถึงอย่างนั้นเสียงหัวเราะในลำคอก็ยังดังออกมาให้ได้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังรู้สึกสนุกกับคำพูดเมื่อครู่

“อาบก็ได้ แต่ห้ามแกล้ง” ฝุ่นหันหน้ากลับมามองคนข้างตัว ปลายคางวางลงบนอกแกร่ง 

“แกล้งอะไร เห็นผมเป็นคนอย่างนั้นเหรอ” คิ้วเข้มเลิกขึ้น ขณะที่ดวงตาทอประกายวิบวับอย่างสวนทางกับคำพูด

“เห็นเป็นยิ่งกว่านั้นอีก” เสียงหัวเราะทุ้มดังขึ้น ไม่ปฏิเสธคำกล่าวว่าทั้งยังขยับลงจากเตียงแล้วช้อนร่างบางขึ้นอุ้ม เรียกเสียงอุทานด้วยความตกใจของฝุ่นให้ดังขึ้น

“ปิน! บอกว่าอย่าแกล้งไง”

“ไม่ได้แกล้ง แค่จะพาไปอาบน้ำ”

“ก็พาไปดีๆ สิ จะอุ้มทำไม”

“ผมอยากอุ้มเมียตัวเองนี่ครับ”

ผ่าง

ฝุ่นรู้สึกเหมือนสมองโดนน็อคเอ๊าท์ คล้ายกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางหัว พาให้ร่างกายแข็งทื่อ ประสาทการรับรู้ดับสิ้น
ไม่รู้ตัวว่าถูกพาเข้าห้องน้ำมาตอนไหน ไม่รู้แม้แต่ว่าร่างสูงกำลังอาบน้ำให้

เมีย...

“เสร็จแล้ว ไปแปรงฟันกัน”

ฝุ่นได้แต่เดินตามเจ้าของมือที่เอื้อมมาจับแล้วออกแรงรั้งให้เดินตามอย่างล่องลอย ดวงตาเลื่อนมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลานิ่งงัน

เป็นเมียปินงั้นเหรอ

--

วันถ่ายแบบ

“ฝุ่นทำอาหารคลีนอร่อยจนผมไม่คิดว่าตัวเองกินคลีนเลย” ปินมองอาหารตรงหน้าก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ยามมุมปากคลี่ออกเป็นรอยยิ้ม

อาหารในเช้านี้คือสลัดอกไก่ย่างซึ่งส่งกลิ่นหอมฉุย รสชาติที่เคยลิ้มลองติดอยู่ในความคิด เป็นหนึ่งในเมนูอาหารคลีนที่โปรดปรานก็ว่าได้

“งั้นเดี๋ยวทำให้กินตลอด ต้มยำขาหมูก็คงไม่ต้องทำแล้ว”

“ไม่ได้สิ ไม่ได้กินมาเป็นเดือน ผมอยากกินจนใจจะขาด” ความยิ้มแย้มแปรเปลี่ยนเป็นอาการงอแงเล็กๆ ทำเอาคนมองโคลงหัวด้วยความอ่อนใจ

“กลับมาค่อยทาน”

“อยากรีบถ่ายรีบเสร็จเพราะรู้ว่าฝุ่นทำของโปรดไว้ให้นี่แหละ”

ตลอดหนึ่งเดือนอาหารที่ทานเข้าไปล้วนเป็นอาหารดีต่อสุขภาพ ถึงแม้ความยากจะถูกลดทอนลงด้วยฝีมือการทำอาหารของอีกคน ทว่าก็ยังอดคิดถึงเมนูทั่วไปที่มักกินอยู่เป็นประจำไม่ได้

“วันนี้ก็มีแค่งานถ่ายแบบไม่ใช่เหรอ”

“ครับ”

“เสร็จแล้วก็รีบกลับสิ” ได้ยินคนร่างเล็กเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาทั้งยังทำทีเป็นหยิบน้ำสลัดมาราดกลบเกลื่อนความรู้สึกในคำพูดตัวเอง

“จะกลับทันทีเลย” เพียงเท่านั้นคนฟังที่สนใจเพียงอาหารก็ไม่อาจกลั้นมุมปากให้ฉีกยิ้ม และคนที่เห็นรอยยิ้มนั้นก็ไม่คิดล้อเลียนให้แมวตัวนี้เขินอายจนเลิกแสดงท่าทีนี้



“ดี...ดีมาก...เยี่ยม...นั่นแหละ เพอร์เฟกต์!...โอเค เปลี่ยนชุดได้”

นักร้องหนุ่มยืนนิ่งให้ทีมงานเข้ามาซับหน้า ต่อจากนั้นภาวิดาจึงเข้ามาพาไปยังห้องแต่งตัว หลังจากเปลี่ยนชุดแล้วก็มานั่งให้ช่างทำผมทรงใหม่ ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ได้พักไปในตัว

“เซตต่อไปนี่ต้องบอกว่าแซ่บสุด ขุดความแบดความเจ้าเล่ห์ออกมาให้สุดเลยนะคะ” ปินยกยิ้มทั้งที่ยังหลับตาเนื่องจากป้องกันละอองสเปรย์

“กังวลมากครับ กลัวทำออกมาได้ไม่ดี”

“ต๊าย รูปออกมาสวยทุกรูปขนาดนี้อย่าถ่อมตัวสิคะ อีกอย่างก็ฟิตหุ่นมาซะเฟิร์มขนาดนี้”

“จริงค่า น้องปินหุ่นดีขึ้นจริงๆ นะ ปกติก็ดีอยู่แล้วแต่ตอนนี้กล้ามยิ่งชัดไปหมด” ผู้ช่วยช่างก็ร่วมกันผสมโรงชม ทำเอาคนถูกชมหลุดหัวเราะ

“ตัวผมจะลอยแล้ว”

“ปีนี้ปังทั้งงานเพลงและงานอื่นๆ เลย ต้องกวาดศิลปินแห่งปีแน่”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ”

“ได้ยินข่าวแว่วๆ ว่าจะมีแฟนมีตที่กับถ่ายแบบที่จีนด้วยใช่ไหม”

“ครับ” คนถูกถามรับคำพร้อมทั้งยิ้มรับบางๆ สองช่างร้องออกมาอย่างตื่นเต้นและคงพูดคุยมากกกว่านั้นหากทีมงานไม่เดินมาเร่งให้บทสนทนาจำต้องหยุดแล้วเหลือเพียงการตั้งใจทำงาน ไม่กี่นาทีต่อมานักร้องหนุ่มก็อยู่ในเสื้อผ้าหน้าผมชุดใหม่สำหรับการถ่ายแบบเซตต่อไป

“โอเค คอนเซปต์เซตนี้จะเป็นแนวผู้ชายแบดบอยหน่อยๆ มีความเซ็กซี่น่าค้นหา ฟีโรโมนฟุ้ง พี่ขอสายตาแบบที่มองแล้วผู้หญิงอยากเดินตาม ประมาณนั้นนะ” ปารินทร์พยักหน้ารับอย่างตั้งใจ ใช้เวลาทำสมาธิอีกเล็กน้อยจึงส่งสัญญาณว่าพร้อมให้ช่างภาพลั่นชัตเตอร์

เสื้อผ้า ท่าทาง และสายตานั้นทำให้ทีมงานหลายชีวิตที่อยู่หลังกล้องถึงกับแอบกรี๊ดไม่มีเสียง ปินไม่รู้ว่าตัวเองมีสเน่ห์มากเพียงใดเนื่องจากตกอยู่ในภวังค์ของความตั้งใจ ขณะที่ภาวิดาก็ระบายยิ้มด้วยความชื่นชม

ในการทำงานปารินทร์ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลย



20.21 น.

“ขออีกจาน” หมาตัวโตหิวโซยื่นจานข้าวที่ไม่เหลือข้าวสักเม็ดมาตรงหน้า เพิ่มสกิลการอ้อนขอด้วยรอยยิ้มกว้าง

“หิวขนาดนั้นเลย” ร่างเล็กเอ่ยถามพลางตักข้าวในโถเพิ่มให้อีกเต็มจาน

“เพราะหิวด้วยเพราะอร่อยด้วย” ขาหมูถูกตุ่นจนเปื่อยในน้ำซุปต้มยำแซ่บๆ อร่อยเลิศรสจนคนที่ทานแต่อาหารรสชาติเบาท้องมาหนึ่งเดือนรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์

รสมือฝุ่นไม่มีตกเลย เมนูนี้ยิ่งราวกับถอดสูตรมาจากต้นตำรับ...ต้นตำรับของแม่ที่เขากินมาตั้งแต่เด็ก

“คงเพราะหิวมากกว่ามั้ง ยังไม่ทันจะอาบน้ำเปลี่ยนชุดก็มานั่งกินข้าวซะแล้ว”

คนที่เพิ่งกลับจากการถ่ายแบบยังคงอยู่ในชุดลำลองตัวที่ใส่ออกไปในตอนเช้า ผมเผ้าก็ยังคงแข็งทื่อ ดีที่ว่าหน้าถูกทำความสะอาดมาแล้วเรียบร้อย

“ผมไม่ได้กินต้มยำขาหมูมาเดือนนึงแล้วนี่นา”

“ต่อไปก็กินแบบปกติได้แล้ว แต่ยังไงก็ต้องควบคุมนะ ไม่ใช่ว่าจะตามใจปากตัวเองทุกอย่าง”

“รู้แล้วครับ~ ฝุ่นนี่เข้มเหมือนเป็นพี่หวานสองเลย” ปินกลืนอาหารลงคอก่อนจะพูดด้วยสีหน้าล้อเลียน

“ขนาดเข้มยังดื้อขนาดนี้”

“ดื้อที่ไหน เป็นคนดีที่สุดแล้ว” คนฟังถึงกับโคลงหัว แต่ถึงอย่างนั้นในใจก็แอบยิ้มอยู่ในใจกับท่าทางของคนตรงหน้า

หมาปินที่เอร็ดอร่อยกับการทานข้าวดูไม่เหมือนนักร้องคนดังที่เห็นหน้าผ่านทางทีวีและป้ายโฆษณาที่ถูกติดอยู่ทั่วบ้านทั่วเมือง

ไม่ว่าปินจะเป็นใครสำหรับโลกภายนอกแต่ในโลกใบเล็กของเขาอีกคนเป็นเพียงผู้ชายธรรมดาๆ เสมอ



“อื้อ อาบน้ำก่อน กลิ่นสเปรย์เซตผมตลบอบอวลไปหมด” ร่างเล็กเบี่ยงตัวหนีจากคนที่กำลังแปลงกายเป็นหมาป่าซึ่งจู่โจมเข้ามาจากด้านหลัง ทว่าก็หนีไปไม่ได้ไกลเพราะเอวถูกท่อนแขนใหญ่รัดเอาไว้

“ขี้เกียจ” ตอบสั้นๆ ก่อนจะเริ่มคลอเคลียร่างในอ้อมแขนต่อ

“ไม่ได้ปิน อาบน้ำก่อน อยากทำอะไรค่อยทำ” ฝุ่นยังคงพยายามหยุดยั้งสัมผัสนั้นด้วยเพราะอยากให้อีกคนสบายตัวกว่านี้

“ทำก่อนค่อยอาบไม่ได้เหรอ”

“ไม่ได้” ได้ยินคำตอบที่ถูกเอ่ยอย่างเด็ดขาดริมฝีปากได้รูปก็หยุดชะงัก เสียงถอดถอนหายใจดังตามมา ก่อนปารินทร์จะยอมตัดใจในที่สุด

“งั้นฝุ่นอาบให้นะ”

“อืม” คนถูกร้องขอรับคำโดยง่าย เพียงเท่านั้นคนแสนขี้เกียจก็มีความกระตือรือร้นขึ้นมาเล็กน้อย

ทั้งสองเดินเข้ามาในห้องแต่งตัว ร่างสูงถอดชุดที่ใส่อยู่ออกลงตะกร้ากระทั่งร่างกายเปลือยเปล่า ไม่มีความเขินอายต่อคนที่ยืนอยู่ด้วยเลยสักนิด

“จะแช่น้ำหรือจะ...” ประโยคคำถามถูกเอ่ยไม่จบเมื่อฝุ่นหมุนตัวกลับมาเห็นร่องรอยบางอย่างบนแผ่นอกแกร่ง มันสะดุดตาเสียจนร่างกายที่ไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ของปารินทร์ไม่ถูกให้ความสนใจ

รอยซึ่งคล้ายกับลิปสติกผู้หญิง...

“ฝุ่นจะถามว่าจะแช่น้ำหรืออาบฝักบัวรึเปล่า” คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างสงสัยเมื่ออยู่ดีๆ ร่างเล็กก็มีท่าทีแปลกไป

“...อืม” สายตาที่จดจ้องเพียงรอยนั้นถูกดึงกลับขึ้นไปยังใบหน้าหล่อเหลา แต่สติและความอยากรู้กลับไม่แปรเปลี่ยนตาม
“แช่อ่างสักหน่อยก็ได้ ไหนๆ วันนี้ก็มีเวลาแล้ว”

“...”

“ฝุ่น” ปินเรียกชื่อพลางสาวเท้าเข้าไปใกล้เมื่ออีกคนยังคงนิ่ง

“หะ หืม”

“เป็นอะไรหรือเปล่า”

“เปล่า” ฝุ่นปฏิเสธพร้อมทั้งพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติ

จะสงสัยทำไมในเมื่อไม่มีสิทธิ์รู้

“แต่ฝุ่นท่าทางแปลกๆ มีเรื่องอะไรไหม” ฝ่ามือใหญ่วางนาบลงบนหน้าผากเล็ก พอพบว่าคนตรงหน้าไม่ได้ตัวร้อนก็วางใจไปได้เปราะหนึ่ง

“ไม่มี แค่คิดถึงเรื่องทำขนมนิดหน่อย”

“แน่ใจนะ”

“แน่สิ จะให้คิดเรื่องอะไรล่ะ” ฝุ่นถามกลบเกลื่อนและมันก็ดูเหมือนจะได้ผลเมื่อความสงสัยในดวงตารีมลายหายไป

“ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว งั้นเราไปอาบน้ำกันเถอะ” พอพูดถึงเรื่องนี้หางหมาป่าก็โผล่ออกมาทันควัน

“ตอนแรกยังบอกว่าขี้เกียจ”

“ก็ตอนนี้ผมเปลี่ยนใจแล้ว ฝุ่นถอดเสื้อผ้าเร็ว” คนตัวโตเร่งเร้าทั้งยังยื่นมือมาจับชายเสื้อจะดึงขึ้นให้แต่ฝุ่นรั้งเอาไว้ก่อน

เผลอเป็นไม่ได้เลย

“เข้าไปก่อน เดี๋ยวตามไป”

“ไม่เอา ถอดเลย จะอายกันทำไม ทีผมยังไม่อาย” ปารินทร์เอ่ยง่ายๆ ดวงตาเลื่อนลงมองตัวเองที่กายเปลือยเปล่าเป็นการยืนยันคำพูด

“ก็เพราะตัวเองหน้าด้านไง”

“ไม่เถียง” ไม่มีคำปฏิเสธหลุดออกจากปากเพราะนั่นคือความจริง สำหรับปินแล้วเมื่ออยู่กับฝุ่นความเขินอายก็ราวกับไม่มีอยู่บนโลก ท่าทางที่ทำให้คนฟังส่ายหน้าแล้วก้าวถอยหลังออกห่าง

“เข้าไปแปรงฟันรอก่อน เดี๋ยวตามไป”

“ก็ได้”

เป็นอีกครั้งที่หมาตัวโตถูกปราบด้วยแมวตัวน้อย ร่างสูงรับคำก่อนจะกดจูบลงบนปากเล็กเร็วๆ จากนั้นจึงเดินผ่านไปยังห้องน้ำทั้งอย่างนั้นโดยไม่คิดที่จะหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันกายแต่อย่างใด

คนมองคงรู้สึกอ่อนใจหากรอยที่ได้เห็นไม่รบกวนจิตใจจนรู้สึกวูบโหวง มันอาจเป็นรอยที่มาจากการทำงานแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหวั่นใจกับที่มา

ลักษณะนั้นไม่ใช่แค่การเอาลิปมาเขียนหรือแตะ ส่วนหนึ่งจางไปแล้วแต่อีกส่วนที่ยังอยู่พอให้ได้เห็นว่าเป็นรูปปากคน

เปลือกตาสีอ่อนหลับลง ริมฝีปากสีสดขบเม้มเข้าหากัน จากนั้นจึงสลัดความว้าวุ่นข้างในออก หมุนตัวไปถอดเสื้อผ้าแล้วหยิบชุดคลุมอาบน้ำมาสวม เสร็จเรียบร้อยจึงเดินตามปารินทร์เข้าไป

“ฝุ่นจะใส่ชุดคลุมทำไม ยังไงก็ต้องถอดอยู่แล้ว” คนที่นอนรออยู่ในอ่างทักขึ้น

“ใครจะถอดเสื้อผ้าเดินไปเดินมาโทงๆ เหมือนคนแถวนี้ล่ะ”

“ก็เราอยู่ด้วยกันสองคน จะถอดก็ไม่เห็นเป็นอะไร”

“ไม่อายกันก็อายผีอายสางบ้าง”

“บอกแล้วไงครับว่าไม่อาย ฝุ่นถอดชุดคลุมออกแล้วก็ลงมาได้แล้ว”

เสียงทุ้มเอ่ยเร่งเร้า พาให้ฝุ่นมองคนตรงหน้าด้วยความเอือมระอา แต่ถึงอย่างนั้นมือเล็กก็เลื่อนไปกระตุกเชือกผู้เอวออกแล้วเปลื้องชุดคลุมให้พ้นตัว ต่อหน้าสายตาวาววับของหมาป่าที่มองไม่วางตา

น้ำในอ่างไหวระลอกเป็นวงยามร่างเล็กก้าวเท้าและทรุดตัวนั่งลงไป

“เขยิบมาตรงนี้สิ” ตรงนี้ของปินถูกชี้ชัดผ่านทางสายตา และฝุ่นที่ไม่มีสิทธ์ปฏิเสธก็ขยับกายไปตรงนั้น นั่งลงทับขาแกร่งซึ่งทอดยาวอยู่ใต้น้ำให้บางส่วนแนบชิดกันสนิท

จุ๊บ

“วันนี้ผมกังวลเรื่องการถ่ายแบบนิดหน่อย กลัวว่าจะทำออกมาไม่ดี แต่สุดท้ายมันก็ผ่านไปได้ โล่งใจมากเลย” สัมผัสบางเบาเกิดขึ้นตรงแก้มเนียน ขณะที่ปินเล่าเรื่องวันนี้ให้ฟังอย่างที่ชอบทำ

“ถ้าตั้งใจยังไงก็ออกมาไม่แย่หรอก”

“อีกสองวันผมจะได้หยุด แต่หลังจากนั้นคงยุ่งจนหัวหมุนเพราะต้องเริ่มวางแพลนและซ้อมแฟนมีตที่จีน” พูดถึงจีนแล้วฝุ่นก็ใจกระตุกไปชั่ววูบ

ต้องห่างกันอีกแล้ว

“ที่บอกว่าไปสองเดือนน่ะเหรอ”

“อื้ม” คนถูกถามรับคำแบบกลั้นยิ้ม

“แค่แฟนมีตต้องไปอยู่ขนาดนั้นเลย”

“ก็...มีงานอย่างอื่นด้วยครับ”

“งานอะไร”

“ผมก็ยังไม่แน่ใจ เดี๋ยวรอพี่หวานคอนเฟิร์มอีกที” ปารินทร์เลี่ยงการตอบรายละเอียดได้อย่างแนบเนียน “แต่ตอนนี้ไม่ต้องสนใจเรื่องงานแล้ว มาสนใจเรื่องของเราดีกว่า”

ทั้งยังทำให้ฝุ่นไขว้เขวด้วยเรื่องอื่น

“ไม่เห็นมีอะไรต้องสนใจ” ฝุ่นเองก็เปลี่ยนอารมณ์ตามทันใด ดวงตาคู่สวยกลอกขึ้นมองบน ประโยคที่เอ่ยถูกตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“มีสิ ก็เรื่องนี้ไง” เรื่องนี้ที่ว่าถูกอธิบายด้วยมือหนาที่ซุกซนอยู่ใต้น้ำ บั้นท้ายเนียนถูกลูบไล้แผ่วเบา แต่ฝุ่นยังคงนิ่ง ทำเป็นไม่รับรู้เรื่องอะไรกระทั่งคนทำได้ใจ อธิบายหนักขึ้น

“อื้อ!” มือเล็กรีบตะครุบแขนอีกคนเอาไว้เมื่อมันถูกเลื่อนมาทางด้านหน้า “ไหนบอกจะอาบน้ำ ผมยังไม่ได้สระเลยนะ”

ปารินทร์เลิกคิ้ว แสร้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้กลับ

“ช่างมัน เดี๋ยวค่อยสระ”

“อ๊ะ” แรงที่จับไม่มากพอจะรั้งมือของปินเอาไว้ได้ เสียงร้องจึงดังขึ้นเมื่อกลางกายเล็กถูกสัมผัส

ฝุ่นกัดริมฝีปาก สะโพกเริ่มไม่อยู่นิ่งเพราะการปลุกเร้า

“ปะ ปิน อาบน้ำก่อน” ถึงอย่างไรความเป็นห่วงก็ยังมีมากพอจะลองบอกอีกครั้ง แต่หมาแสนดื้อก็ไม่คิดฟัง มือที่เคลื่อนไหวไม่ยอมหยุดซ้ำยังขยับมากขึ้น

“ผมยังมีเวลาอาบน้ำอีกมาก” คนหน้าหล่อระบายยิ้มอ่อนโยน ทว่าการกระทำกลับไม่เป็นไปในทางเดียวกัน ราวกับรอยยิ้มนั้นคือภาพลวงตาที่หลอกล่อให้คนมองตายใจ

ริมฝีปากบางถูกกัดกลั้นเสียงอันน่าอาย มือซึ่งยังคงวางอยู่บนท่อนแขนแกร่งกำแน่น ฝุ่นสัมผัสได้ว่าจังหวะการเคลื่อนไหวค่อยๆ เร็วขึ้น สุดท้ายเมื่อทนไม่ไหวจึงเอนตัวไปอิงคนที่อายุน้อยกว่า ส่งเสียงอึกอัก ซบหน้าเข้ากับอกกว้าง

กระทั่งถึงจุดที่ไม่อาจทานทนร่างกายก็เกร็งกระตุก ปลดปล่อยความต้องการออกมาจนหมด

“นิสัยไม่ดี” ฝุ่นว่าให้อีกคนยามที่ยังคงหอบหายใจน้อยๆ

ฟอด

“ผมนี่เป็นคนดีที่หนึ่งแล้ว” ปารินทร์พูดด้วยเสียงกลั้วหัวเราะหลังจากกดจูบลงบนหัวเล็ก

“ขี้แกล้ง”

“แกล้งเพราะฝุ่นน่าเอ็นดู ผมชอบแกล้งฝุ่นจริงๆ ห้ามใจไม่ได้ทุกที”

“จะไม่ว่า...ถ้าแกล้งกันแค่คนเดียว” คนฟังอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้าง หัวใจที่เต้นด้วยจังหวะปกติเปลี่ยนเป็นถี่รัวเมื่อได้ยินประโยคที่คล้ายกับจะออดอ้อนซึ่งนานๆ ทีจะได้ยิน

“แกล้งใครคนเดียวครับ” นิสัยชอบแกล้งกำเริบอีกหน ปินแสร้งถามให้ร่างเล็กหลุดคำที่รอคอย

คำที่จะพูดทีฝุ่นนั้นลีลาเหลือเกิน เจ้าตัวไม่ค่อยชอบเรียกแทนตัวเองด้วยชื่อจึงไม่ค่อยพูดมันออกมานัก

“...”

“ว่าไง ให้ผมแกล้งใครแค่คนเดียว” ฝุ่นขยับหน้าซุกอกของปินยิ่งขึ้น เงียบอยู่เป็นนาที กัดริมฝีปากจนความเจ็บเปลี่ยนเป็นชาหนึบ

“ฝุ่น” สุดท้ายก็พูดออกมาเสียงเบา

“อะไรนะ” ปินถามย้ำขณะยิ้มเต็มหน้า ท่อนแขนโอบกระชับคนบนตักเข้าหาตัวกว่าเดิม

“แกล้งฝุ่นแค่คนเดียวนะ”

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

ประโยคนั้นทำให้คนฟังใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนที่ซบกันอยู่จะได้ยิน ปินไม่แข็งแกร่งพอจะต้านทานความน่ารักนี้ได้ จากเป็นคนแกล้งคล้ายกับจะถูกเอาคืนแบบน็อคเอ๊าท์ ได้แต่นิ่งงันอยู่อย่างนั้นกระทั่งฝุ่นผละหน้าออกแล้วช้อนสายตาขึ้นมอง

“ปิน” เห็นปารินทร์นิ่งงันจึงลองเอ่ยเรียก ไม่มั่นใจนักว่าตัวเองไม่สมควรจะพูดแบบเมื่อครู่หรือเปล่า

พรึบ

“อ๊ะ!” การจู่โจมนั้นรวดเร็วจนฝุ่นไม่ทันได้ตั้งตัว

ปินเอื้อมมือไปปล่อยน้ำออกจากอ่างก่อนจะรั้งร่างเล็กให้ยืนขึ้น จากนั้นจึงเอื้อมมือไปเปิดฝักบัวตรงอ่างให้น้ำรินรดทั้งสองร่าง ถือโอกาสชำระผมอันแข็งทื่อไปพร้อมกัน

“ผมจะตายเพราะความน่ารักของฝุ่นแล้ว” ใบหน้าหล่อซบลงกับไหล่เล็ก ท่อนแขนตระกองกอดฝุ่นเอาไว้แน่น

น่ารักเกินไป ต้านทานไม่ไหวเลยจริงๆ

“...” ขณะที่ฝุ่นก็เม้มปากเข้าหากัน ไม่คาดคิดว่าคำพูดตัวเองจะส่งผลต่ออีกคนได้รุนแรงขนาดนั้น

 ไม่ใช่แค่เขาที่น่ารัก แต่ท่าทางของหมาปินในตอนนี้ก็ดูน่ารักไม่แพ้กัน

ร่างเล็กผละออกห่าง สองสายตาสบกันท่ามกลางสายน้ำ ก่อนจะเป็นฝุ่นที่เขย่งปลายเท้าขึ้นไปจูบคนที่สูงกว่า โดยปินก็ตอบรับสัมผัสนั้นในทันที

เสียงจูบดังคลอกับเสียงน้ำ ความเย็นฉ่ำรอบกายเริ่มเปลี่ยนเป็นร้อนระอุ ยามฝุ่นเคลื่อนใบหน้าลงมายังซอกคอปินยิ่งรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว

จุ๊บ จุ๊บ

เสียงดูดดึงดังขึ้นเมื่อปากบางขบเม้มไปตามผิวเนื้อ ฝุ่นระมัดระวังร่องรอยอย่างเต็มที่ ทว่าภาพลิปสติกสีแดงกลับวาบเข้ามาในหัว ตอนนี้มันเลือนไปแทบจะทั้งหมดเพราะสายน้ำแต่ยังคงชัดเจนในความคิดของคนเห็น

ดวงตาคู่สวยสั่นระริก ความคิดสองฝั่งตีกันสับสนวุ่นวาย ทว่าสุดท้ายด้านร้ายก็เป็นฝ่ายชนะเมื่อฝุ่นเผลอออกแรงมากไปจนเกิดรอยบนลำคอแกร่ง

คนทำตัวแข็งทื่อ สิ่งที่ทำลงไปคือความผิดอันร้ายแรงเพราะปินเป็นที่จับจ้องของคนทั้งประเทศ

“ฝุ่น” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกเมื่ออยู่ดีๆ คนตรงหน้าก็ยืนนิ่ง

“ขอโทษ” แต่แล้วคำขอโทษก็ทำให้คนฟังงงยิ่งกว่าเดิม

“ขอโทษเรื่องอะไรครับ”

“...รอย” ปารินทร์เอามือจับคอตัวเอง

“แล้วยังไง”

“มันเป็นรอย” ฝุ่นเงยหน้าขึ้นมองคนที่สูงกว่าด้วยแววตาสั่นไหว ทางด้านคนที่รู้สาเหตุก็ระบายยิ้มพร้อมทั้งถอนหายใจออกมาแผ่วเบา

“โธ่ฝุ่น ไม่เห็นเป็นอะไรเลย”

“แต่ทุกคนจะเห็น มัน...”

“อย่าคิดมาก เดี๋ยวเวลาออกงานผมเอารองพื้นกลบรอยไว้ก็ได้” ปินที่รู้สาเหตุของท่าทางนิ่งงันนั้นเอ่ยพูดด้วยท่าทีสบายๆ

“...”

“ผมดีใจจะตายที่ฝุ่นทำมัน”

“...”

“เหมือนว่าผมได้เป็นของฝุ่นจริงๆ”

ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันฝุ่นระมัดระวังการทิ้งรอยจนบางครั้งก็รู้สึกเหมือนเป็นการมีอะไรกันที่ไม่สมบูรณ์ มีบางอย่างติดค้าง และมันก็คือสิ่งนี้ที่อยากให้ร่างเล็กทำมาตลอด

สัญลักษณ์ที่เป็นสิ่งบ่งบอกว่าเราเป็นของใครบางคน

“ให้ผมได้เป็นของฝุ่นนะ”

ฝุ่นนิ่งค้าง หัวใจเหมือนจะหยุดเต้นให้กับประโยคซึ่งแสนจะเว้าวอน

ให้ได้เป็นของฝุ่นงั้นเหรอ...

หมดสิ้นแล้วความอดทน ฝุ่นให้ในสิ่งที่อีกคนต้องการในทันใด

TBC.

ลืมหมาปินแล้วหรือยังงงง ><
มาช้าเพราะมีงานเขียนหลายอย่างค่ะ
แต่ยังไงก็ไม่ทิ้งหมาปินแน่นอนนน
แล้วเจอกันตอนหน้าน้า
ขอกำลังใจคนละเมนต์ด้วยยย จุ๊บ


   


ออฟไลน์ benceii

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 60
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Six.] : 28/09/2561 p.5
«ตอบ #145 เมื่อ28-09-2018 23:48:11 »

หมาปินต้องโชว์ความสามารถพิเศษเยอะ ๆ นะลูก

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Six.] : 28/09/2561 p.5
«ตอบ #146 เมื่อ29-09-2018 01:12:07 »

หมาปินอ้อนมากๆๆๆ

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8459
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Six.] : 28/09/2561 p.5
«ตอบ #147 เมื่อ29-09-2018 01:38:12 »

 :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Six.] : 28/09/2561 p.5
«ตอบ #148 เมื่อ29-09-2018 02:48:32 »

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ klaew

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1274
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-2
Re: ❖ SECRECY ❖ ลับรัก [Chapter Six.] : 28/09/2561 p.5
«ตอบ #149 เมื่อ29-09-2018 02:59:51 »

ทำไมจู่ก็รู้สึกเจ็บปวด ทั้งๆ ที่ตอนนี้ก็หวานชื่นแท้ๆ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด