[^._.^]ノ彡 Dear Mr.Lion #คุณสิงโตที่รัก Final Chapter [Update 18/10/61]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [^._.^]ノ彡 Dear Mr.Lion #คุณสิงโตที่รัก Final Chapter [Update 18/10/61]  (อ่าน 41860 ครั้ง)

ออฟไลน์ Tiffany

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1206
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
เมื่อไหร่คุณสิงโตจะตะปบเหยื่อซักทีน้า

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8519
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19
  :z3:


ลิซีา !!!

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4529
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
ติดตามต่อค่ะ
แฟนเลวๆแบบนั้น ลืมมันไปเถอะคี

ออฟไลน์ naoto

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
บทที่ 16

พื้นที่ของฮาร์นาสมีทั้งส่วนที่เป็นป่าธรรมชาติ ปล่อยให้พวกสัตว์ใช้ชีวิตอย่างอิสระ มีวงจรห่วงโซ่อาหารตามระบบนิเวศน์ และส่วนที่กั้นเขตดูแลสัตว์แต่ละชนิดแยกกันคล้ายกับสวนสัตว์เปิด ตรงส่วนนี้จะมีรั้วตาข่ายเหล็กกั้นเป็นแนว และมีไฟฟ้าด้วย ภารกิจประจำวันของพวกอาสาสมัครทุกโปรแกรมคือ ช่วยตรวจสอบรั้วกั้นนี้ หากมีจุดไหนชำรุดจะได้รีบแจ้งให้ช่างมาซ่อมแซม

เฮเลนขับรถพาพวกเราไปยังบริเวณรั้วซึ่งกั้นแบ่งส่วนพื้นที่ให้พวกสัตว์ชนิดต่างๆ สตีฟกับอาสาอีกกลุ่มหนึ่งจอดรถรออยู่แล้ว พวกเรากระจายกันช่วยกันตรวจสอบความเรียบร้อยของรั้วในส่วนที่ได้รับมอบหมาย ระหว่างนั้นเฮเลนก็สอนวิธีสังเกตอาการผิดปกติของสัตว์ชนิดต่างๆ เผื่อพวกเราจะได้ช่วยกันสังเกตหากว่ามีสัตว์ตัวไหนป่วย

โซเฟียกับมาเรียนน่ากลัวผมจะฝืนแบบวันนั้นอีก พวกเธอเลยคอยถามว่าไหวไหม เดินๆ ไปแล้วก็บอกให้ผมหยุดรออยู่ตั้งหลายครั้ง

กว่าจะตรวจรั้วประจำวันเสร็จก็แปดโมงเช้า พวกเรานั่งรถกลับมาถึงส่วนกลางแล้วไปกินอาหารเช้า ร็อบขอตัวไปดูลิซ่าที่หมู่บ้านอาสาก่อน เขาบอกว่า ตอนแรกเจนกับคอร์เดีย รูมเมทของเธอจะอยู่เฝ้า แต่ลิซ่าออกปากเองว่า เธอแค่ปวดท้อง นอนพักเดี๋ยวก็หาย พวกเพื่อนๆ ไม่ต้องอยู่ด้วยก็ได้จะเบื่อกันเปล่าๆ ทั้งสองคนก็เลยออกไปทำงาน

ผมฟังแล้วก็นึกชมว่า คุณหนูลิซ่ามาดเหมือนพวกควีนบีในซีรีย์ไฮสคูล ที่จริงแล้วก็เป็นคนรักเพื่อนเหมือนกัน

พวกเราลงมือกินอาหารเช้ากันไปก่อน อาหารเช้าของฮาร์นาสเป็นอาหารง่ายๆ ประเภทซีเรียล, ขนมปัง เนยถั่ว แล้วก็ข้าวโอ๊ตต้ม คงเพราะตื่นแต่เช้าและไปออกแรงเดินกันมาเป็นชั่วโมง เราทุกคนเลยเจริญอาหารเป็นพิเศษ ขนาดผมที่ชินกับอาหารเช้าแบบไทยยังจ้วงข้าวโอ๊ตต้มร้อนๆ จนเกลี้ยงชาม

พอพวกเรากินอาหารเสร็จ ร็อบก็เดินกลับมาพอดี ผมโบกมือให้เขามานั่งที่โต๊ะแล้วถามว่า
“ร็อบรีบมากินอาหารเช้าเถอะครับ ลิซ่าเป็นไงบ้าง”

“มีคนไปเยี่ยมไข้ สงสัยจะดีขึ้นทันตาเลยละครับ นี่ก็ลุกตามแมทออกไปทำงานแล้ว ยังดีที่เขียนโน๊ตแปะบอกผมไว้หน้ากระท่อม” ร็อบยักไหล่ก่อนจะทรุดนั่งแล้วลงมือกินอาหารเช้าที่พนักงานของฮาร์นาสเอามาเสิร์พให้ เขากินค่อนข้างเร็วเพราะใกล้จะได้เวลาต้องไปอบรมเรื่องการเตรียมอาหารให้ชีตาร์ที่โรงเตรียมอาหาร

ผมยังห่วงเรื่องคุณลิซ่าอยู่นิดหน่อย แต่เห็นร็อบบอกว่าไม่เป็นอะไร ก็เลยไม่ได้ถามเขาอีก


พวกเราเดินไปที่โรงเตรียมอาหารซึ่งเป็นตึกชั้นเดียวสีส้มที่ผมเคยมาตอนช่วยแมทกับเควินเอาอาหารไปเลี้ยงสิงโต แต่วันนี้จะไม่ใช่แค่มาหิ้วถังอาหาร แต่ต้องลงมือหั่นเนื้อชิ้นติดกระดูกโตใส่ถังเหล็กขนาดใหญ่ กลิ่นเนื้อปนเลือดนั้นค่อนข้างสาบ ทำเอาโซเฟียกับมาเรียนน่าแอบย่นจมูก แต่ผมกับร็อบทนไหว เราสองคนจึงรับหน้าที่หั่นเนื้อให้พวกเธอด้วย

หลังจากนั้นพวกเราก็ช่วยกันเข็นถังเหล็กติดล้อขึ้นไปบนรถกะบะ ขับออกไปที่เขตดูแลชีต้า พวกชีต้าในพื้นที่ตรงนี้เป็นชีต้าที่อยู่ในธรรมชาติ ไม่คุ้นเคยกับมนุษย์เหมือนชีต้าในเขตอนุบาลอย่างเจ้าไพรด์หรือเอวาที่ผมเคยเล่นด้วย อาสาสมัครจึงได้แต่ยืนดูอยู่นอกรั้วกั้น ปล่อยให้สต๊าฟพื้นเมืองที่พวกสัตว์คุ้นเคยมากกว่าเข้าไปเปิดถังอาหารให้

ผมมองดูพวกชีต้าสิบกว่าตัวที่กระโดดคาบเนื้อชิ้นโตที่พวกเราช่วยกันหั่นจนเมื่อยแขนเมื่อกั้ไปกิน เห็นพวกมันแทะเนื้อกินท่าทางเอร็ดอร่อยแล้วก็รู้สึกหายเหนื่อยขึ้นมานิดหนึ่ง

ให้อาหารชีต้าแล้ว เราก็กลับมาที่ส่วนกลางเพื่อเตรียมพาพวกชีต้าในส่วนอนุบาลไปเดินเล่นออกกำลัง แน่นอนว่ามีเจ้าไพรด์ไปด้วย สองสาวเพื่อนผมกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ เจ้าจอมแสบก็ดูเหมือนจะชอบสาวสวยมากกว่าหนุ่มหล่อ มันเลยเดินคลอเคลียตามติดพวกเธอไม่ห่าง จนเบนหัวเราะ หันมาแซวผมว่า
“คีตกกระป๋องเสียแล้ว”

พวกผมเสร็จภารกิจช่วงเช้าตอนใกล้เที่ยง พาเจ้าไพรด์กับเพื่อนๆ ของมันกลับไปส่งบ้านแล้วก็เดินกลับมากินอาหารกลางวัน เบนบอกว่า วันนี้พวกกลุ่มอาสาสมัครเก่าออกไปทำงานในส่วนที่ใกล้ป่าเปิด ห่างออกไปหลายกิโล ผมเลยคิดว่าคงได้เจอแมทตอนเย็นโน่นเลย แต่ปรากฏว่าพอกินอาหารกลางวันเสร็จกำลังจะเดินไปที่ส่วนอนุบาลชีจ้า ก็เห็นแมทขับรถเข้ามาพอดี

คุณสิงโตเบรกรถกึก แล้ววิ่งไปเปิดประตูข้างคนขับ อุ้มลิซ่าซึ่งหมดสติ หน้าซีดเผือดตัวอ่อนปวกเปียกลงมา

ผมกับร็อบเห็นแล้วรีบวิ่งเข้าไปหาทันที “ลิซ่าเป็นอะไรครับ!” พี่ชายของเธอเป็นคนออกปากถาม

“ทำงานอยู่แล้วเป็นลมน่ะครับ สงสัยว่าจะอ่อนเพลียเกินไป”
แมทว่าแล้วเดินดุ่มๆ ตรงไปที่คลีนิก มีร็อบเดินจ้ำตามไปด้วยท่าทางร้อนใจ ผมมองตามหลังพวกเขา แมทอุ้มคุณลิซ่าเหมือนที่อุ้มผมเมื่อวันก่อนเปี๊ยบเลย ก็อย่างที่บอกว่าเขาเป็นคนใจดี คอยห่วงทุกคน ที่เขาดูแลผมวันก่อนก็เพราะเหตุผลนี้แหละ

................................................................

งานช่วงบ่าย อาสาสมัครเราต้องช่วยกันทำความสะอาดส่วนอนุบาลชีต้าที่ยังไม่ปล่อยออกสู่ธรรมชาติ เหมือนวันที่ผมมาช่วยเบน ร็อบกลับมาสมทบกับพวกเราตอนเริ่มทำความสะอาด พอผมถามว่าน้องสาวเขาเป็นอย่างไรบ้าง หนุ่มผมบลอนด์ก็ส่ายหน้า

“ร่างกายยังอ่อนเพลียแล้วฝืนออกไปทำงานเอาท์ดอร์ ก็เลยหน้ามืดนั่นแหละครับ คุณหมอที่คลินิกบอกให้นอนพักไปก่อน ที่แมทก็ช่วยเฝ้าให้” ร็อบบอกด้วยเสียงอ่อนใจ ก่อนจะเปรยว่า “ปกติเวลาไม่สบาย ยัยลิซ่างอแงจะตาย นี่ถึงกับฝืนตามแมทออกไปทำงานจนเป็นลม สงสัยรอบนี้ยัยนั่นจะคิดจริงจัง เฮ้อ”

ผมได้แต่ฟังไม่ได้ตอบกลับไปว่าอะไร

พวกเราช่วยกันลงมือทำความสะอาดที่อยู่ของเจ้าไพรด์กับเพื่อนๆ วันนี้อาสาสมัครมาช่วยทำความสะอาดหลายคน เจ้าพวกจอมแสบเลยวิ่งป่วนไปทั่ว แต่สุดท้ายไม่รู้ทำไมพวกมันถึงไปรวมตัวกันอยู่รอบๆ ร็อบ นัวเนียจนเขาแทบทำงานไม่ได้ โซเฟียกับมาเรียนน่าเห็นแล้วก็คุยภาษามือกันหงุงหงิง ก่อนจะหันมาบอกผมว่า “สงสัยเสือจะคุ้นเคยกับเสือด้วยกัน”

ร็อบหิ้วกระสอบใส่เศษดินกับใบไม้แห้งไปทิ้งโดยมีเจ้าเอวาแกล้งกัดปลายกระสอบลากตัวไปด้วย เขาหันไปบ่นมันเสียงกลั้วหัวเราะก่อนจะเดินมาหาผม “คีเป็นอะไรรึเปล่าครับ ทำไมบ่ายนี้ดูเงียบๆ ยังเจ็บขาอยู่หรือ”

“เปล่าครับ ไม่ได้เจ็บขาแล้ว” ผมฝืนยิ้มพลางส่ายหน้าปฏิเสธ

ผมไม่เจอแมทจนกระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น ร็อบเดินไปดูคุณลิซ่าที่คลินิกแล้วก็กลับมาบอกว่า คุณสิงโตช่วยพาคุณลิซ่าไปส่งที่หมู่บ้านอาสา แล้วก็คงจะอยู่เป็นเพื่อนเธอจนกว่าเจนกับคอร์เดียรูมเมทของเธอจะกลับมา

พวกเรากินอาหารเย็นเสร็จแล้วก็นั่งประชุมกันตอนค่ำ พูดถึงสิ่งที่ทำวันนี้และฟังบรีฟกิจกรรมที่จะทำในวันรุ่งขึ้น จากนั้นก็แยกย้ายกันกลับที่พัก ร็อบอาสาจะเดินมาส่งผมที่ลอจ์ด แต่ผมปฏิเสธไปบอกว่า ใกล้แค่นี้ผมเดินกลับเองได้ วันนี้เขาวิ่งวุ่นทั้งวันแล้ว ควรจะรีบกลับหมู่บ้านอาสาไปพักผ่อน

ผมเดินช้าๆ พยายามไม่ลงน้ำหนักขาขวามาก ตอนนี้ฟ้ามืดสนิทแล้ว ดวงดาวเหนือศีรษะส่องแสงระยิบระยับ เห็นทางช้างเผือกทอดยาวพาดผ่าน ถ้าอยู่กรุงเทพคงไม่มีทางได้เห็น ผมหยุดยืนนิ่งอยู่กลางทุ่งหญ้า เงยหน้ามองท้องฟ้ายามราตรีของนามิเบียอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะถอนสายตากลับมาแล้วเดินกลับที่พักคนเดียว

อยู่ดีๆ ก็รู้สึกโหวงในใจแบบแปลกๆ ผมคงจะเริ่มคิดถึงบ้านเสียแล้วละมั้ง

............................TBC....................................


ตอนนี้ปิดท้ายแบบหน่วงหน่อยๆ ขอแปะภาพทางช้างเผือกวิบวับฮีลลิ่งจิตใจผู้อ่านละกันนะคะ


Photo by Hugo Kemmel on Unsplash

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน และขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับคอมเมนท์ค่า


ออฟไลน์ Tiffany

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1206
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
สงสัยต้องเปลี่ยนใจมาเชียร์ร็อบแล้วหละ พ่อสิงโตต้วมเตี้ยมเหรอเกิน

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3390
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
พ่อสิงโตรุกหน่อย รุกหน่อย อย่ามัวแต่ใจดีกับคนอื่นให้มากนัก เดี๋ยวเขาก็เข้าใจผิดหมดหรอกค่ะ

ออฟไลน์ kokoro

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1149
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +138/-2
คราวนี้ลูกแมวจะพอจับความรู้สึกตัวเองได้ไหมนะ
ว่ามีความหวง ไม่อยากให้พี่สิงโตดูแลคนอื่นใช่ไหมล่ะ

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8519
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
อีสิงโตดีกะเขาไปทั่วเลย น้องน้อยใจละ

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 946
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +525/-0
ขอบคุณครับ +1 ให้นะครับ :a2:

ออฟไลน์ naoto

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
บทที่ 17

คืนนั้นแมทกลับห้องตอนดึกมาก ผมเข้านอนไปแล้วพักหนึ่งจึงได้ยินเสียงไขกุญแจ ตามด้วยเสียงประตูเปิด ผมรีบดึงผ้าห่มมาปิดหน้าแล้วพลิกตัวหันไปอีกด้าน อีกฝ่ายจรดปลายเท้าเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าเตียงฝั่งผม ผมหลับตานอนนิ่ง เขาจึงผละเดินเข้าห้องน้ำไปโดยระวังให้เกิดเสียงน้อยที่สุด

ผมหลับตาฟังเสียงน้ำฝักบัวไปสักพักก็ผล็อยหลับไปจริงๆ ตื่นขึ้นมาตอนเช้ามืด ก็ไม่เจอแมทแล้ว เห็นแต่โน๊ตทิ้งไว้บนโต๊ะ เขียนว่า

[เมื่อคืนเห็นคีหลับแล้ว เลยไม่อยากปลุก
วันนี้ฉันต้องไปช่วยเควินรับตัวลูกสิงโตที่จะส่งมาจากแอฟริกาใต้ ต้องออกไปตั้งแต่ตีสี่ คงกลับมาค่ำๆ
คีเทคแคร์นะ ไว้เจอกัน, L.M.]

ผมอ่านโน้ตแผ่นนั้นด้วยความรู้สึกแปลกๆ อาจจะเป็นเพราะเพิ่งเคยเห็นลายมือแมทเป็นครั้งแรก ลายมือภาษาอังกฤษของเขาอ่านง่ายและเป็นระเบียบ ลงเส้นหนักนิดหนึ่ง ให้ความรู้สึกมั่นคงเหมือนเจ้าตัวคนเขียนนั่นแหละ
จะว่าไป ผมก็ยังไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับแมทเท่าไหร่เลยนี่นะ

ผมเดินไปเปิดกระเป๋าเดินทาง หยิบหนังสือเล่มบางที่ติดมาเผื่อจะอ่านฆ่าเวลาออกมา สอดกระดาษแผ่นนั้นเก็บไว้อย่างระมัดระวัง หลังจากนั้นก็เดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตา แล้วออกไปช่วยตรวจรั้วกั้นเขตซึ่งเป็นภารกิจยามเช้า

พอเปิดประตูห้อง ก็เห็นร็อบกำลังวิ่งเหยาะๆ เข้ามาพอดี “อ้าว ร็อบ ต้องไปทำภารกิจแต่เช้า ยังมาวิ่งจ็อกกิ้งอีก ไม่เหนื่อยเหรอครับเนี่ย” ผมถามเขาอย่างแปลกใจ พอจะดูออกว่าหนุ่มอเมริกันคนนี้เป็นสปอร์ตแมน แต่นี่ก็ออกจะฟิตเกินไปหน่อย

“ไม่ได้จ็อกกิ้งหรอก ผมมารับคีนั่นแหละ”
ร็อบตอบพลางยิ้มกว้าง สีหน้าของเขาสดชื่นพอๆ กับอากาศยามเช้า มองแล้วรู้สึกสบายใจดีเหมือนกัน
“เมื่อคืนผมแวะไปดูลิซ่า ยัยนั่นบอกว่า วันนี้แมทต้องออกไปช่วยเควินรับลูกสิงโตใหม่ตั้งแต่ก่อนรุ่งสาง ผมคิดว่า คีคงไม่มีคนเดินไปเป็นเพื่อน ก็เลยวิ่งมารับน่ะ” 

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ขอบคุณนะครับ”
ผมยิ้มตอบ อดนึกในใจไม่ได้ว่า แมทบอกคุณลิซ่าเรื่องไปรับลูกสิงโตด้วยเหมือนกันสินะ

ผมเดินไปด้วยกับร็อบ โซเฟียกับมาเรียนน่ารออยู่ที่ลานจอดรถแล้ว พอออกไปตรวจรั้วกั้นเขตเสร็จ พวกเราก็กลับมากินอาหารเช้า หลังจากนั้นก็ฟังบรีฟเรื่องคาราคัล สัตว์ที่เป็นเมนหลักของวันนี้
 
สตีฟกับเฮเลนอธิบายประวัติของคาราคัลว่า พวกมันเป็นแมวป่าที่มีจุดเด่นตรงใบหูใหญ่เรียวและมีขนปลายยาวชี้ออกมา หลังหูเป็นสีดำ เป็นที่มาของชื่อของพวกมันซึ่งมาจากภาษาตุรกี karakulak แปลว่า หูดำ* คาราคัลพบในพื้นที่แห้งแล้ง ตั้งแต่เขตซาวันน่าและป่าละเมาะในแอฟริกา ไปจนถึงใกล้ชายฝั่งเหนือทะเลทรายซาฮารา และยังพบในทะเลทรายของอินเดียด้วย

เฮเลนสรุปตอนท้ายว่า “ตอนนี้วิกฤติที่คุกคามพวกคาราคัล คือ ปัญหาการถูกมนุษย์รุกล้ำเข้าไปแย่งพื้นที่อยู่อาศัยเพื่อทำการเกษตร พอพวกมันไม่มีพื้นที่หากิน ก็ต้องเข้ามาฆ่าสัตว์เลี้ยงในฟาร์มกินเป็นอาหาร แล้วก็ถูกมนุษย์ล่าอีกทอด วนเป็นลูกโซ่แบบนี้ จำนวนคาราคัลในธรรมชาติจึงลดลงมากในช่วงหลัง”

ผมฟังแล้วก็ถอนใจออกมาอีกเฮือก โซเฟียที่นั่งอยู่ด้านหลังถึงกับยืดตัวมา เคาะไหล่ผมแล้วแซวว่า
“วันนี้คีถอนหายใจบ่อยจริง ลมจะหมดตัวหรือยัง”

ผมย่นจมูกใส่เธอ “ผมไม่ใช่ลูกโป่งนะ ลมจะได้หมดตัวเพราะถอนหายใจเยอะน่ะ”

ร็อบที่นั่งอยู่ข้างผมหาวแล้วเอ่ยเสียงยานคาง “สงสัยคีจะเบื่อนั่งเลคเชอร์เหมือนผมแน่ๆ เลย เดี๋ยวตอนบ่ายเราออกไปดูคาราคัลกัน คียังไม่เคยเห็นนี่นะ” เขาหันมาถาม ผมยิ้มแล้วพยักหน้า
............................................................................

ช่วงบ่ายพวกเราออกไปดูคาราคัลที่อยู่ในพื้นที่กั้นเขตตามธรรมชาติ แต่ไม่ได้ลงมือทำงานอะไรมากนักเพราะส่วนอนุบาลคาราคัลไม่ได้มีพื้นที่มากเท่าส่วนของชีต้าที่เราไปทำความสะอาดเมื่อวาน มีแค่กรงกั้นสำหรับตัวที่ป่วยหรือลูกคาราคัลที่เพิ่งเกิดได้ไม่นานเท่านั้น

พวกสต๊าฟคงกลัวว่าอาสาสมัครอาจจะเบื่อที่ไม่ได้ขยับแข้งขยับขา เลยจัดกิจกรรมตอนเย็นให้เป็นช่วงสันทนาการ เปิดสนามเล่นเกมกันที่ลานตรงส่วนกลาง พวกรักบี้หรือแข่งโยนลูกลงตะกร้าอะไรแบบนี้ แบ่งอาสาสมัครออกเป็น 2 ทีม  ร็อบเป็นมือหนึ่งของทีมเรา ส่วนผมโดนโซเฟียลากไปนั่งเชียร์ข้างสนามเพราะห่วงว่า ข้อเท้ายังไม่หายดี

พอกินอาหารเย็นเสร็จ ตกค่ำก็ถึงเวลาแยกย้าย ผมโบกมือลาพวกเพื่อนๆ แล้วเดินกลับที่พัก ความจริงร็อบอาสาจะเดินมาเป็นเพื่อนเหมือนเมื่อเช้า แต่ผมบอกว่า ใกล้แค่นี้ผมเดินกลับเองได้ เขากลับไปพักเถอะ

ระหว่างที่เดินอยู่คนเดียว ผมอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าไปพักที่หมู่บ้านอาสาเหมือนกันน่าจะสะดวกกว่า ตอนเช้าก็เดินออกมาพร้อมเพื่อนๆ ตอนเย็นก็กลับไปกับพวกเขา หมู่บ้านอาสาบรรยากาศเหมือนเข้าค่าย ถึงจะต้องเดินจากส่วนกลางไปไกลหน่อย และไม่สะดวกสบายเท่าที่ลอจ์ด แต่ก็คงสนุกดี
   

ผมเดินคิดไปเรื่อยๆ จนมาถึงที่ลอจ์ด กำลังจะหยิบกุญแจห้องแล้วก็ต้องชะงัก ร่างสูงหนาของใครอีกคนยืนอยู่ด้านหน้าที่พักของเรา แสงไฟจากตะเกียงส่องให้เห็นแค่เงาสลัว แต่ผมรู้ดีว่าเจ้าของเงานั้นเป็นใคร

พอเห็นผม เจ้าตัวก็รีบเดินเข้ามาหา ใบหน้ารกด้วยหนวดยิ้มทักทาย ก่อนจะเอ่ยถามว่า “กลับมาแล้วหรือ ฉันช่วยเควินพาลูกสิงโตใหม่เข้าส่วนอนุบาลสิงโตเพิ่งจะเสร็จ ขากลับเลยเดินอ้อมมาอีกทาง ไม่เห็นคีอยู่ในห้อง ยังคิดว่าจะเดินย้อนไปรับ”

ผมยิ้มให้ แปลกใจที่รู้สึกเหมือนไม่ได้เห็นแมทมานาน ทั้งที่ความจริงเราไม่เจอกันแค่ 24 ชั่วโมงเท่านั้นเอง
“ผมกินอาหารเย็นเสร็จแล้วก็เดินกลับมา นี่คุณกินอาหารเย็นหรือยังครับ”

ผมถามพลางเงยหน้ามองเขาให้ชัดๆ ใบหน้าของคุณสิงโตดูเหนื่อยนิดหน่อย เขาพยักหน้า “กินมาจากข้างนอกแล้ว เควินให้เตรียมทางครัวอาหารใส่กล่องไปเพราะวันนี้ต้องออกเอาท์ดอร์ทั้งวันน่ะ”
   
“กินแล้วก็ดีครับ เมื่อคืนคุณนอนน้อย รีบเข้าห้องไปพักผ่อนเถอะ”

ผมบอกแล้วทำท่าจะหยิบกุญแจห้อง แต่แมทกลับเอื้อมมือมาแตะข้อศอก เรียกผมไว้ก่อน “ฉันเหนื่อยแต่ยังไม่อยากนอน คีง่วงหรือยัง ถ้ายังไม่ง่วง ออกไปนอนดูดาวด้วยกันไหม”

ผมกะพริบตาปริบ “นอนดูดาวหรือครับ?”

ใบหน้ารกด้วยหนวดนั้นยิ้มกว้าง “อืม ปกติเวลาเหนื่อยๆ ฉันชอบลากที่นอนปิกนิกออกไปนอนดูดาวข้างนอกน่ะ ตั้งแต่คีมาฮาร์นาส ยังไม่เคยได้ดูดาวจริงจังสักที ถ้าไม่เหนื่อย ก็ไม่สบาย ไม่งั้นก็เมาจนต้องเข้านอนเร็วทุกคืน แอฟริกาเป็นพื้นที่ที่ท้องฟ้าเคลียร์ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก ไม่มีมลพิษบดบัง เห็นดาวชัด ถ้าไม่ได้ดูดาวก็น่าเสียดายแย่”

“ผมเหนื่อยกับไม่สบายนั่นจริง แต่ที่เมา...แค่คืนเดียวเองนะครับ แมทเล่นเหมารวมแบบนี้ ฟังแล้วผมเป็นพวกขี้เหล้าเลย” ผมแกล้งบ่นแต่ก็ยอมตกลงออกไปดูดาวกับเขาโดยดี


แมทเข้าห้องพักไปหยิบแผ่นรองนอนสนามแบบพับได้ออกมาปูตรงพื้นระเบียงด้านหน้า ไม่ลืมเตือนให้ผมหยิบแจ็กเก็ตแบบมีฮู้ดมาสวมกันน้ำค้างด้วย แล้วพวกเราก็ลงไปนอนหงายเอาแขนรองศีรษะ มองท้องฟ้าด้วยกัน

ท้องฟ้าที่ฮาร์นาสเป็นสีดำสนิท ดวงดาวดารดาษเต็มท้องฟ้าราวกับเม็ดทรายบนชายหาด แข่งกันส่องแสงระยิบระยับ ทางช้างเผือกสีขาวพาดผ่านจากขอบฟ้าด้านหนึ่งไปอีกด้าน วิวสวยจับใจไม่ต่างจากที่ผมยืนมองท้องฟ้าตอนเดินกลับมาห้องพัก แต่วันนี้เห็นชัดกว่าแล้วก็ดูดาวสบายกว่านิดหน่อย คงเพราะได้นอนหงายมองฟ้า ไม่ต้องยืนแหงนคอตั้งบ่าเหมือนเมื่อคืนวาน

“สวยไหม”
   
“สวยมากครับ”

แมทถามออกมาลอยๆ แล้วผมก็ตอบโดยไม่ได้หันไปมองเขาเหมือนกัน พวกเราเงียบกันไปอีกครู่หนึ่ง แมทจึงเอ่ยขึ้นมาว่า “ไม่ได้เจอหน้าคีตั้ง 2 วัน เหงาเหมือนกันนะ” 
   
“เอ๋?” ผมกะพริบตาปริบ คราวนี้ผมต้องหันศีรษะไปมองคนที่นอนอยู่ข้างๆ ให้ชัด “เหงาหรือครับ?”

“อืม” พี่ยักษ์ตอบแล้วหันมาสบตา “มาอยู่ที่นี่ 2 เดือนกว่า ฉันไม่ค่อยได้คุยกับใครเท่าไรน่ะ ตอนกลางวันเจอพวกสต๊าฟกับอาสาสมัครคนอื่นบ้าง แต่พอกลับมาห้องตอนเย็นก็อยู่คนเดียว ตอนแรกยังคิดว่าสบายดี แต่พอคีมาอยู่ด้วย แล้วไม่ได้เจอกัน กลับรู้สึกเหงา...แปลกดีนะ”

“คงเพราะอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมตามติดแมทเหมือนลูกเป็ดตามแม่ละมั้งครับ พอไม่มีผมเดินตาม แมทเลยไม่ชิน ผมก็...ไม่ค่อยชินเหมือนกัน”

ความจริงพอเขาพูดคำว่า เหงา ออกมา ผมก็เข้าใจอะไรยุ่งๆ ที่วนอยู่ในหัวมาตลอด 2 วัน ที่ผมรู้สึกเหมือนจะคิดถึงบ้านเมื่อคืน ก็คงเพราะเหงาเหมือนกัน ตอนอยู่เมืองไทย ผมมีป๊าม้ากับเจ้เคธ แล้วก็เคยมีพี่เมธ แทบจะไม่เคยอยู่คนเดียว พอมาอยู่ที่นี่ ผมเลยยึดแมทไว้แทนคนในครอบครัวโดยอัตโนมัติ

ถึงแม้ตอนกลางวันพวกเราจะแยกกันไปทำงาน แต่ตอนเช้ากับตอนเย็นผมก็ยังเจอเขา เมื่อวานตอนกลับมาห้องแล้วเห็นไฟปิดมืด ผมถึงได้รู้สึกใจหาย เหมือนเวลากลับบ้านแล้วไม่มีใครอยู่

คุณสิงโตยิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำตอบของผม เขาพลิกตัวนอนตะแคง เท้าแขนเอามือรองศีรษะ “ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้เรา 2 คน คงไม่เหงาแล้วละ เมื่อตอนกลับมากับเควิน ฉันเจอสตีฟ เขาบอกว่าอาสาสมัครกลุ่มนี้มีหลายคน เขากับเฮเลนกลัวว่าจะดูแลไม่ทั่วถึง เห็นฉันกับคีสนิทกันอยู่แล้ว ก็เลยชวนฉันไปช่วยเป็นพี่เลี้ยงดูแลกลุ่มของคี” 

“แมทจะมาเป็นพี่เลี้ยงให้กลุ่มผมหรือครับ” ผมเบิกตากว้าง 

“อืม ฉันตอบตกลงไปเรียบร้อยแล้วด้วย” แมทพยักหน้า แกล้งเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ “ทีนี้ฉันก็ไม่ต้องเป็นผู้ปกครองไปส่งเด็กขึ้นรถโรงเรียนแล้วนะ จะไปเป็นคุณครูบ้าง”

“ดีจังเลยครับ ถ้าอย่างนั้นก็ฝากตัวด้วยนะครับ คุณครู” ผมตอบกลับไปแบบขำๆ ในใจรู้สึกโล่งโปร่งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากนั้นพวกเราจึงนอนดูดาวด้วยกันต่อ แมทชี้กลุ่มดาวต่างๆ แล้วอธิบายให้ผมฟัง สลับกับผมเล่านิทานเกี่ยวกับดวงดาวของไทยให้เขาฟังบ้าง

ไม่รู้ผมคิดไปเองหรือเปล่า แต่ท้องฟ้าคืนนี้ดูสวยกว่าท้องฟ้าเมื่อคืนหลายเท่าเลย


............................TBC....................................

ตอนนี้มายาวเป็นพิเศษ เพราะอยากเปิดพื้นที่ให้คุณสิงโตทำคะแนนบ้างค่ะ หลังจากตอนที่แล้วมัวไปใจดีจนทำน้องคีกับคุณผู้อ่านแทบจะเปลี่ยนใจย้ายไปทีมจากัวร์กันหมด (ฮา)

รอบนี้ไม่มีภาพสัตว์ป่า ขอแปะปกใหม่ที่เพิ่งไปคอมมิชชั่นมานะคะ



Cover Commission โดยคุณ Movideae ค่ะ
https://www.facebook.com/movideae
(กดลิ้งเข้าไปชมผลงานนักวาดได้ทางแฟนเพจนะคะ)

ตั้งใจไว้ว่าอยากได้ปกนิยายที่เป้นแนวนิทาน ออกมาน่ารักสมใจมากๆ

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน และขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับคอมเมนท์ค่า

*Note : ขอบคุณข้อมูลคาราคัล จากเวบไซต์โลกสีเขียว
http://www.verdantplanet.org/
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-08-2018 01:18:11 โดย naoto »

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8519
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10

ออฟไลน์ ข้าวสวย

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ยังคงเชียร์จากัวร์ เพราะหมั่นไส้คุณสิงโตจิตใจดีเรี่ยราด  5555555555555 :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ anonymous

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
พึ่งได้เข้ามาอ่านค่ะ  ..วันนี้อ่านรวดเดียวตั้งแต่ตอนแรกเลยค่ะ น่ารักมากๆ  ปกก็น่ารักด้วยค่ะ

แอบอยากบอกว่าเราเห็นภาพปกใน TW ค่ะ เลยตามมาหานิยายอ่านต่อค่ะ ^^

ออฟไลน์ Tiffany

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1206
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
พ่อสิงโตกลับมาทำคะแนนแล้ว

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3149
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
คุณสิงโตมัวแต่ไปใจดีกับคนอื่น จนน้องน้อยใจแล้วเนี่ย เราเกือบจะยกน้องให้ร๊อบแล้วนะ
แต่ต่อไปนี้คงมาเฝ้าน้องแจแล้วสินะ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19
 :katai1:


เร่งเครื่องหน่อย พี่สิงห์

ออฟไลน์ naoto

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
บทที่ 18

“อ้าว แมท มอร์นิ่งค่ะ ไม่เจอตั้ง 2 วัน มาส่งคีหรือคะ”
   
โซเฟียร้องทักมาแต่ไกลเมื่อเห็นคุณสิงโตกับผมยืนอยู่ที่ลานจอดรถ เช้านี้พวกผมตื่นเร็ว จึงเดินมาถึงก่อน แล้วก็ยืนคุยกันไปเรื่อยเปื่อยระหว่างรออาสาสมัครคนอื่น ร็อบที่เดินตามหลังสองสาวมาทำหน้าแปลกใจ ก่อนจะเอ่ยว่า “ผมกำลังจะเดินไปรับคีที่ลอด์จพอดีเลย ความจริงแมทไม่ได้ต้องเดินมาส่งคีก็ได้นะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมเดินไปให้รับเอง คุณจะได้ไม่ต้องเดินไปเดินกลับ” 

แมทปฏิเสธเสียงกลั้วหัวเราะ “ไม่ต้องเดินไปเดินกลับแล้วครับ วันนี้ผมจะไปกับพวกคุณด้วย สตีฟกับเฮเลนขอให้ผมไปเป็นผู้ช่วยสต๊าฟน่ะ ต่อไปพวกคุณได้เห็นหน้าผมจนเบื่อแน่ๆ”

“อ๋อ แบบนี้นี่เอง” หนุ่มผมบลอนด์พยักหน้ารับรู้แล้วหันมาทางผม “มิน่า วันนี้คีหน้าตาสดใส มี ‘คุณพ่อ’ ไปด้วยแบบนี้ก็อุ่นใจดีเนอะ” เขาแกล้งแซวแถมยังเอื้อมมือมาขยี้ผมผมเบาๆ แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้เหลือบตามองแมทไปด้วย

ผมทำหน้ามุ่ย พลางออกปากบ่น
“ร็อบทำเหมือนผมเป็นเด็กอีกคนแล้ว ทุกคนเลิกเล่นมุขคุณพ่อมาส่งลูกไปโรงเรียนเสียทีเถอะครับ เบื่อแล้วละ”

แมทขยับเข้ามาใกล้ ประคองหลังผมที่ถอยหนีมือของร็อบ ก่อนจะวางมือบนศีรษะ ช่วยจัดทรงผมของผมให้หายยุ่ง แล้วปลอบว่า “คุณร็อบแค่ล้อเล่นน่ะ คีไม่ได้เป็นลูกฉันจริงๆ สักหน่อย แล้วฉันก็ยังไม่อยากเป็นคุณพ่อที่มีลูกโตขนาดนี้ด้วย คีน่ารัก ทุกคนก็เลยอยากแกล้ง...เท่านั้นเอง” ประโยคท้ายคุณสิงโตละสายตาจากผมเงยหน้าขึ้นไปมองร็อบบ้าง

ผมมองผู้ชายตัวโต 2 คนที่ขนาบข้างตัวสลับไปมาอย่างงุนงง ก่อนหน้านี้ผมเคยคิดว่าแมทกับร็อบไม่ค่อยสนิทกัน เลยดูวางตัวสุภาพห่างเหินกันนิดหนึ่ง เช้านี้พวกเขาคุยกันหลายคำ แถมยังพูดไปยิ้มไปด้วย แต่ไหงมันยิ่งดูมาคุแบบแปลกๆ ละเนี่ย
   
เฮเลน สต๊าฟของฮาร์นาสที่ดูแลกลุ่มเรามาตะโกนเรียกขอแรงพวกผู้ชายไปช่วยกันขนถังอาหาร เพราะเช้านี้พอตรวจรั้วเสร็จแล้วพวกเราจะเลยไปให้อาหารพวกสิงโตด้วย แมทกับร็อบขยับตัวไปช่วยทันที ผมเองก็ทำท่าจะเดินไปบ้าง แต่ถูกเบรคเสียก่อน

“คีไม่ต้องไปหรอก รออยู่นี่แหละ” / “คีอยู่ที่นี่เถอะครับ เดี๋ยวผมไปเอง”

แมทกับร็อบหันมาบอกผมแทบจะพร้อมกันเป็นเสียงเดียว แล้วต่างฝ่ายต่างก็ขมวดคิ้วใส่กัน เดินไปช่วยขนของโดยไม่พูดอะไรอีก

โซเฟียที่ยืนคุยภาษามือกับมาเรียนน่าอยู่ด้านหลังผมหัวเราะคิก ก่อนจะทำหน้าขึงขัง เอ่ยเสียงต่ำเหมือนพิธีกรพากษ์มวย
“Let the War…Begin!!!”

“สงครามอะไรครับ โซเฟีย สองคนนั้นเป็นอะไรของเขาน่ะ”
ผมถามแต่เพื่อนสาวชาวสเปนไม่ยอมตอบ เอาแต่อมยิ้มแล้วคุยภาษามือกับภรรยาตัวเองต่อท่าทางหนุงหนิง ผมเลยได้แต่ระบายลมหายใจพรืดแบบกึ่งขำกึ่งอ่อนใจ พวกผู้ใหญ่พวกนี้เป็นอะไรกันหมดเนี่ย!

……………………………………………………….

   
เช้าวันนี้กลุ่มของพวกเราออกไปตรวจรั้วแล้วก็เลยไปให้อาหารสิงโตด้วย จึงกลับมากินอาหารเช้าสายกว่าวันก่อนๆ พอมาถึงโรงอาหาร อาสาสมัครกลุ่มอื่นก็ออกไปปฏิบัติงานกันหมดแล้ว ผมแอบโล่งใจที่ไม่ต้องเจอหน้าคุณลิซ่า เพราะดูท่าผมกับแม่สาวอเมริกันผมบลอนด์คนนั้นคงเข้ากันไม่ได้จริงๆ ถึงผมจะสนิทกับพี่ชายเธอพอสมควรก็เถอะ
   
กินอาหารแล้วพวกเราก็มานั่งเรียนภาคทฤษฎียามสาย วันนี้เป็นเรื่องตัวเมียร์แคท หรือก็คือเจ้าทิโมนในไลอ้อนคิง การ์ตูนเรื่องโปรดของผมนั่นแหละ (แน่นอนว่าแมทยังเก็บมาแซวผมอยู่)

เมียร์แคท (Meerkat) เป็นสัตว์ตระกูลเดียวกับพังพอนและชะมด อยู่เป็นฝูงตามแถบทะเลทรายในทวีปแอฟริกา พบมากในแอฟริกาใต้ บอตสวานา แล้วก็นามิเบีย พวกมันโชคดีกว่าสัตว์สปีชี่อื่น เพราะความเสี่ยงสูญพันธุ์ยังต่ำ แต่ก็ยังถูกจับไปขายเพื่อไปเป็นสัตว์เลี้ยงของพวกที่ชอบเลี้ยงสัตว์แปลกๆ อยู่ดี
   
ช่วงบ่ายเราไม่ต้องไปดูแลพวกเมียร์แคท เพราะสต๊าฟส่วนกลางมาขอแรงให้อาสาสมัครกลุ่มเราไปช่วยขุดบ่อน้ำ สำหรับให้พวกสัตว์ในส่วนป่าเปิดใช้ดื่มกิน การขุดบ่อน้ำนี่ไม่ใช่แค่ขุดดินลงไปแล้วเอาน้ำมาใส่เฉยๆ แต่ต้องขุดร่องตื้นๆ ลากยาวจากบ่อน้ำบาดาลที่ทางฮาร์นาสขุดนานแล้ว ฝังท่อต่อน้ำไปยังบ่อน้ำซึ่งเพิ่งขุดใหม่ 

เห็นว่าอาสาสมัครกลุ่มก่อนหน้าพวกเราช่วยกันขุดร่องไปจนเกือบจะถึงจุดที่จะขุดบ่อน้ำใหม่แล้ว แต่พวกเขาขุดไปเจอช่วงดินซึ่งมีก้อนหินฝังอยู่ ขุดต่อไม่ได้ต้องรอรถแทรกเตอร์มาไถหน้าดินเอาหินออกไป อาสาสมัครกลุ่มนั้นครบกำหนดกลับพอดี งานเลยยังคั่งค้างจนตกมาถึงพวกเรา 

พวกผมนั่งรถกะบะคันใหญ่ไปจนถึงส่วนป่าเปิด สตีฟลงจากรถแล้วชี้ให้พวกเราดูร่องรอยของร่องน้ำที่ขุดและฝังท่อเอาไว้ เขาบอกว่า อาสากลุ่มเก่าทำงานกันหลายวัน ขุดร่องไว้เกือบ120 เมตรแล้ว เหลืออีกแค่ประมาณ 30 เมตรกับตัวบ่อน้ำเท่านั้น แต่วันนี้พวกเราคงต้องทำงานกันทั้งบ่าย ถ้าใครไม่ไหวก็ขอพักได้ ห้ามฝืน

พอสตีฟพูดมาถึงตรงนี้ แมทที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็หันมามองผมทันที ผมรีบเอ่ยขัดก่อนที่เขาจะเตือน
“ไม่ต้องมองผมแบบนั้นเลยครับ แมท ข้อเท้าผมหายแล้วน่า ผมทำไหว ถ้าไม่ไหวจะบอกครับ” 

“ดีมาก” พี่หนวดยิ้มแยกเขี้ยวเมื่อถูกผมดักคอ

รถแทรกเตอร์ที่จ้างมาไถหน้าดินเอาหินออกไปทำงานเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่ช่วงเช้า พวกเราไปถึงแล้วก็ลงมือขุดร่องฝังท่อน้ำต่อได้เลย กลุ่มเรามีกันเกือบยี่สิบคน แต่ทางสต๊าฟก็เตรียมเครื่องไม้เครื่องมือไว้พร้อม ผมหยิบจอบไปแซะดินเป็นร่องตามที่ทำเครื่องหมายไว้

ผมเป็นเด็กเมือง ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งเคยจับจอบจับเสียมกับเขา ท่าทางเลยยังเก้ๆ กังๆ โซเฟียกับมาเรียนน่าก็ไม่ต่างกัน แต่แมทกับร็อบดูโปรมาก สองคนนั้นฟาดจอบไม่กี่ทีก็ขุดร่องดินไปได้เป็นฟุต แมทน่ะผมไม่แปลกใจ เขามาฮาร์นาสหลายรอบแล้ว คงชินงาน แต่ร็อบนี่สิ

ชายหนุ่มผมบลอนด์ยิ้มกว้างเมื่อผมออกปากถาม “ที่บ้านผมทำฟาร์มน่ะ ถึงสมัยนี้จะใช้เครื่องจักรกันหมดแล้ว แต่พ่อผมเขาอยากให้ลูกเรียนรู้จากพื้นฐานจริง เลยหัดให้จับจอบจับเสียมตั้งแต่เด็ก ผมมีแปลงข้าวโพดเป็นของตัวเองตั้งแต่เกรดสี่เลยนะ” เขาบอกเสียงอวดๆ

ผมฟังแล้วหัวเราะ “งั้นพวกเราคงต้องฝากความหวังไว้ที่แมทกับร็อบแล้วละครับ” ผมเหลือบมองร่องน้ำส่วนที่ตัวเองเพิ่งจะขุดไปได้ไม่เท่าไหร่ แล้วก็ถอนใจเฮือก

สุดท้ายพวกเราก็ต้องพึ่งแมทกับร็อบจริงๆ อาสาสมัครคนอื่นหมดแรงขอไปนั่งพักหลบแดดใต้ร่มไม้กันหมดแล้ว สองคนนั้นยังขุดดินต่อเหย็งๆ ทำท่าอย่างกับจะแข่งกันว่า ใครขุดได้ไกลกว่า แต่ดูแล้วคงจะเหนื่อยอยู่เหมือนกันเพราะเห็นเหงื่อซึมเปียกแผ่นหลังกันทั้งคู่

โซเฟียกับมาเรียนน่าให้ผมยกกระติกน้ำไปให้พวกเขา ผมรีบยกไปให้ ยืนห่างออกไปหน่อยจะได้ไม่เกะกะ
“แมท! ร็อบ! พักดื่มน้ำกันก่อนนะครับ”

แมทกับร็อบโบกมือ คุณสิงโตเป็นคนตอบกลับมา “อีกเดี๋ยวหนึ่ง คีวางกระติกไว้ตรงนั้นแล้วกลับไปเข้าร่มเถอะ”
   
ผมเดินกลับไปหาโซเฟียกับมาเรียนน่า เห็นสองสาวมองไปที่แมทกับร็อบ ผมก็เลยหันกลับไปดู อ้อ แมทกับร็อบคงเปียกเหงื่อจนรำคาญ พอกินน้ำแล้วเลยยกแก้วเทน้ำที่เหลือล้างหน้าล้างตัวเสียเลย
   
“วิวดีจังน้า...” โซเฟียนั่งเท้าคางพลางทำตาลอย

ผมเลิกคิ้ว แซวเธอว่า “นึกว่าคุณจะไม่สนใจหนุ่มๆ เสียอีก เดี๋ยวมาเรียนน่าก็หึงหรอก”

โซเฟียหรี่ตา ทำเสียงจิ๊กจั๊กขัดใจ “ไม่หึงหรอกจ้ะ บอดี้งามๆ แบบนี้ ถึงไม่ชอบผู้ชายก็ถือเป็นอาหารตาจ้ะ หนุ่มน้อย หรือคีว่าไม่ใช่?”

ผมมองชายหนุ่มร่างสูงสองคนที่กำลังขุดดินอยู่ อืม คนหนึ่งผิวขาว ผมบลอนด์ตัดสั้น ท่าทางปราดเปรียว อีกคนก็ตัวสูงหนา ผมดำสนิทยาวระต้นคอจนต้องมัดไว้ ผิวสีนวลอมเหลืองเกรียมแดดนิดๆ เซ็กซี่กันไปคนละแบบ...

วิวดีจริงๆ นั่นแหละ ผมคิดแต่ไม่ยอมตอบโซเฟียไปให้ถูกแซวหรอก


............................TBC....................................


ก่อนอื่นต้องขออภัยที่หายไปเกือบสิบวันนะคะ สัปดาห์ที่แล้วเราเจอพายุโรคภัยไข้เจ็บเข้าไปเต็มๆ เลยค่ะ

ประเดิมจากต้นสัปดาห์ ที่ตัวเองไวรัสลงลำไส้ ทำเอาท้องเสียอย่างหนักไป 2 วันติด แล้วพอไปหาหมอกินยา ดีขึ้นมานิดหนึ่ง ลูกลิงวัยอนุบาลที่บ้านก็ติดเชื้อไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์เอ ต้องแอทมิทโรงพยาบาลต่อ กว่าจะหายดีทั้งแม่ทั้งลูก ยัยแม่ก็เกือบหมดสภาพ เพิ่งจะได้เปิดคอมจิ้มคุณสิงโตต่อนี่ละค่ะ

ต้องขออภัยที่ให้รอด้วยนะคะ

ศึกระหว่างทีมสิงโตและทีมจากัวร์ก็ประกาศอย่างเป็นทางการแล้ว แม้คนกลางจะยังคงไม่รู้อะไรต่อไปก็ตาม (น้องคีเพิ่งอกหักเลยปิดประตูหัวใจเสียมิดชิด เรื่องรักๆ ใคร่ๆ น้องไม่สนเลยจริงค่ะ ถถถถ)

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและคอมเมนท์ด้วยนะคะ /โค้ง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8519
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
เชียร์สิงโต ทำคะแนนไวๆก็ดีนะ

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3390
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
Daddy สู้ๆ 55 น้องยิ่งเข้าใจผิดงาสอยากเป็นDaddy อยู่

 :L2: :pig4:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
เชียร์พี่สิงค่ะ พี่สิงรีบทำให้น้องหวั่นไหวเร็ว ๆ นะคะ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ darling

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1782
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-7
สนุกค่ะอ่านรวดเดียวจบ รอตอนต่อไปจ้ะ  :mew1:

ออฟไลน์ naoto

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
บทที่ 19

เนื่องจากทำงานกลางแดดจ้ามาเกือบตลอดทั้งบ่าย ตกเย็นพวกเราจึงหมดเรี่ยวหมดแรงกันทุกคน เฮเลนกับสตีฟเห็นว่าวันนี้อาสาสมัครทำงานหนักแล้ว จึงยกเลิกการประชุมสรุปงานประจำวัน แถมยังบอกว่า พรุ่งนี้เป็นวันอาทิตย์ ตามปกติฮาร์นาสจะมีกิจกรรมที่โบสถ์ประจำฟาร์ม เพราะฉะนั้นจึงงดภารกิจตรวจรั้วกับคลาสเรียนตอนเช้าด้วย

นี่แปลว่าพวกเราตื่นสายได้หน่อย ไม่ต้องลุกตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้น ทุกคนฟังแล้วหน้าตาแช่มชื่นขึ้นมาทันที

ผมรีบกินอาหารเย็นแล้วโบกมือลาพวกเพื่อนๆ ก่อนจะเดินกลับมาที่ลอจ์ดกับแมทในสภาพสะโหลสะเหล คุณสิงโตเองก็ท่าทางเหนื่อยมาก แต่ก็ยังชวนผมคุยจนกระทั่งกลับถึงห้องพัก ผมขอใช้ห้องน้ำก่อนเพราะเหนียวตัวเต็มที พอได้อาบน้ำสระผมเสร็จค่อยสดชื่นขึ้น

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นแมทนั่งอยู่ที่เตียง ยกมือนวดต้นคอและบ่าของตัวเองอยู่ ใบหน้ารกๆ ขมวดคิ้วมุ่น

“ปวดไหล่ละสิครับ วันนี้คุณกับร็อบขุดดินกันไม่หยุดเลย”

ผมออกปากทักกึ่งบ่นกึ่งอ่อนใจ เห็นเขากับร็อบฟาดจอบกันไม่ยั้ง ต่อให้เป็นผู้ชายตัวโตแข็งแรงแค่ไหนก็ต้องปวดกล้ามเนื้อกันบ้างละ “คุณมียาทาแก้ปวดเมื่อยบ้างไหมครับ ทาเสียหน่อย ถ้าไม่มี ผมมีติดกระเป๋ามานะ เดี๋ยวผมเอาให้”

แมทยิ้มแหย เอียงคอบีบไหล่ตัวเองอีกทีแล้วพยักหน้ายอมรับ “สงสัยจะต้องทายาจริงๆ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ยอกทั้งหลังแน่ คีช่วยหยิบยาให้หน่อยนะ”

“ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นคุณไปอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวทายาแล้วจะได้นอน”

ผมบอกเขาและคุณสิงโตทำตามอย่างว่าง่าย ระหว่างที่เขาอาบน้ำ ผมก็เปิดกระเป๋าเป้หยิบยาทาแก้ปวดกล้ามเนื้อออกมาวางไว้ให้บนเตียงเขา ครู่หนึ่งแมทจึงเดินออกมา สวมกางเกงใส่นอนขายาวตัวนุ่ม แต่ท่อนบนไม่ได้ใส่เสื้อ คงกะว่าจะทายาก่อน เขาพาดผ้าขนหนูผืนเล็กคลุมศีรษะไว้ แล้วทรุดนั่งลงตรงขอบเตียง หยิบหลอดยาขึ้นมาบีบ แล้วทาตรงบ่ากับต้นคอ

ผมนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงฝั่งตัวเอง มองเขาทายาแล้วก็เตือนว่า

“ค่อยๆ ทาทีละน้อยก่อนนะครับ เดี๋ยวพอทาแล้วจะร้อนขึ้นนิดหนึ่ง”

แมทพยักหน้ารับรู้ พอทายาที่ไหล่เสร็จ เขาก็บีบยาเพิ่มอีกหน่อยแล้วเอื้อมแขนข้ามไหล่ พยายามทายาที่หลัง

“ปวดหลังด้วยหรือครับ” ผมเห็นแล้วก็ออกปากถาม

“อืม ตรงสะบักน่ะ จังหวะที่ยกจอบขึ้น กล้ามเนื้อคงตึงไปหน่อย” คุณสิงโตงึมงำกลับมาระหว่างที่เอี้ยวตัวพยายามจะทายา ผมเห็นเขาเอื้อมแขนลำบากก็เลยขยับลุกเดินเข้าไปยืนชิดขอบเตียง

“ผมทาให้ไหมครับ น่าจะถนัดกว่า”

คุณสิงโตชะงักไปนิดหนึ่ง เขานิ่งไปเหมือนชั่งใจ แล้วจึงยิ้ม พยักหน้าตกลง “ดีเหมือนกัน รบกวนหน่อยนะ”

“ไม่รบกวนหรอกครับ แค่นี้เอง” ผมบอกแล้วหยิบหลอดยามาจากมือเขา

แมทขยับตัวหันหลังเพื่อให้ผมทายาได้สะดวก เขาคงเพิ่งสระผมมา เส้นผมยาวค่อนข้างหมาดชื้นถูกปล่อยระแผ่นหลัง แต่ผู้เป็นเจ้าของกลับรวบมันขึ้นแล้วใช้ยางรัดไว้ง่ายๆ

ผมมองแผ่นหลังกว้างที่อยู่ตรงหน้าแล้วก็กะพริบตาปริบ

แมทเป็นคนหุ่นดี ไม่ได้ล่ำบึกแบบพวกที่เล่นฟิตเนสกินเวย์โปรตีนปั้นหุ่น แต่เป็นกล้ามเนื้อสมส่วนจากการออกกำลังกายกลางแจ้งอยู่เสมอ ผิวเหลืองนวลถูกแดดบ่มจนกลายเป็นสีน้ำตาลอ่อน ถ้าเมื่อตอนบ่ายเรียกว่า วิวดี ภาพตรงนี้ตอนนี้ก็เป็นภาพซูมคมชัดระดับ Full HD ที่ถ้าโซเฟียมาเห็นต้องกรี๊ดสลบแน่

ผมรีบสลัดศีรษะความคิดฟุ้งซ่าน เปิดหลอดยาทาแก้ปวด ขยับเข้าไปใกล้ แล้วทายาตรงสะบักของคนตรงหน้า “ปวดตรงนี้รึเปล่าครับ”

“อืม แล้วก็ไปทางขวาอีกหน่อย”

ผมก้มตัวลงไป เลื่อนมือไปทายาตรงจุดที่เขาบอก กดปลายนิ้วลงน้ำหนักเพื่อให้ยาซึมเข้าผิวเร็วขึ้น “เจ็บไหมครับ ผมกดแรงไปหรือเปล่า”

“ไม่เจ็บ น้ำหนักมือคีกำลังพอดีเลย” แมทตอบแล้วก้มคอลง มุมนี้ผมไม่เห็นสีหน้าของเขา แต่เสียงทุ้มที่ได้ยินก็ราบเรียบเป็นปกติ มีแต่ผมนี่ละมั้งที่ใจเต้นแรงขึ้นมานิดหนึ่ง

พอมาดูใกล้ๆ แบบนี้ถึงรู้ว่า ผิวแมทเนียนละเอียดแบบผิวคนเอเชีย ซึ่งต่างจากผิวคนตะวันตกที่ค่อนข้างหยาบ ส่วนนี้เขาคงได้มาจากคุณพ่อ เหมือนเส้นผมสีดำสนิทหยักศกสวยที่พวกผู้หญิงเห็นแล้วต้องอิจฉา จะว่าไปคุณสิงโตนี่เป็นลูกครึ่งที่เก็บแต่ข้อดีของทั้งสองเชื้อชาติมาครบเลยแฮะ

ผมทายาแล้วนวดไล่จากสะบักขึ้นไปที่ไหล่และต้นคอให้ด้วย แมทส่งเสียงครางในคอ ท่าทางจะสบายจริงๆ

“คีนวดเก่งนะเนี่ย”

“ตอนเด็กผมโดนพ่อกับแม่ใช้ให้นวดให้บ่อยๆ น่ะ”

ผมตอบกลับ พยายามปรับเสียงตัวเองไม่ให้มีเค้าประหม่า นึกดีใจที่อีกฝ่ายหันหลังให้ เขาจะได้ไม่เห็นสีหน้าประหลาดๆ ที่ผมเป็นอยู่ พอทายาเสร็จ ผมก็ผละถอยห่างออกไปนิดหนึ่ง แล้วบอกเขาว่า “เสร็จแล้วครับ ถ้าพรุ่งนี้ยังปวดเมื่อยอยู่ค่อยทายาอีกรอบแล้วกันนะ คืนนี้รีบนอนก่อน ร่างกายจะได้พัก”

แมทหันกลับมา ใบหน้ารกด้วยหนวดนั้นคลี่ยิ้มกว้าง “อืม แต้งกิ้วนะ คี”

“ยินดีเสมอครับ” ผมก้มหน้าเลี่ยงสายตาเขา รับคำเสียงอุบอิบ แล้วเดินเอายาไปเก็บในกระเป๋าเป้ นึกบ่นหัวใจตัวเองที่ยังเต้นถี่ไม่เลิกสักที

Calm Dawn Kita! แค่ทายาให้ แมทก็ทำตัวเหมือนปกติ ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย เลิกเขินได้แล้ว!

...............................................................


เช้าวันต่อมาพวกเราไม่ต้องไปตรวจรั้วตอนเช้า ความจริงผมลืมตาตื่นขึ้นมาตอนฟ้าสางเพราะเริ่มเคยชินแล้ว แต่จะลุกก็กลัวจะกวนคนที่ยังนอนหลับสนิทอยู่เตียงข้างๆ เลยนอนเล่นต่อไปอีกหน่อย นอนไปนอนมาก็เผลอหลับต่อ ตื่นอีกทีตอนฟ้าสว่างแล้ว แมทลุกขึ้นไปดูนาฬิกาแล้วบอกว่าเกือบแปดโมง วันนี้พวกเราตื่นสายกันจริงๆ

ผมกับแมทเดินไปกินอาหารเช้าที่โรงอาหาร ผมอยากไปดูกิจกรรมที่โบสถ์บ้าง แมทก็เลยพาเดินไป
โบสถ์ของฮาร์นาสอยู่ทางเดียวกับหมู่บ้านอาสา ห่างจากส่วนกลางไปประมาณกิโลครึ่ง ระหว่างเดินไปโบสถ์ ผมถามแมทว่า เขานับถือคริสต์ใช่หรือเปล่า เขาตอบว่า ใช่ นับถือตามคุณแม่ที่เป็นคนเยอรมัน ตอนเด็กๆ ก็ไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์ แต่พอทำงานแล้วก็มัวแต่ยุ่ง เลยกลายเป็นคนห่างวัดไปโดยปริยาย

เดินกันจนเหงื่อเริ่มซึมหลัง พวกเราก็มาถึงโบสถ์ซึ่งเป็นตึกชั้นเดียวสีเปลือกไข่ ผนังปูนก่อไว้แค่ครึ่งเดียวเพื่อให้แสงและลมผ่านได้ หลังคามุงสังกะสีอย่างง่ายๆ ได้ยินเสียงร้องเพลงกับเสียงปรบมือเป็นจังหวะดังแว่วออกมา ผมยืนหลบอยู่ตรงซุ้มทางเข้าซึ่งไม่มีประตู ยื่นหน้าเข้าไปดูข้างใน

ในโบสถ์เป็นห้องโล่ง ผนังด้านในสุดมีไม้กางเขนซึ่งหล่อปูนแล้วเอาหินก้อนใหญ่ๆ มาติดตกแต่ง แล้วก็มีม้านั่งไม้ตั้งเรียงกันอย่างเรียบง่าย คนที่อยู่ในโบสถ์นอกจากจะมีสต๊าฟของฮาร์นาสกับพวกอาสาสมัครบางคนแล้ว ยังมีคนนามิเบียพื้นเมืองอีกจำนวนหนึ่ง ดูท่าทางคงเป็นชาวบ้านที่อาศัยอยู่บริเวณใกล้ฟาร์ม พวกเขาพาเด็กๆ มาด้วย และตอนนี้ทุกคนก็กำลังร้องเพลงกันท่าทางสนุกสนาน

แต่คนที่ทำให้ผมแปลกใจที่สุด คือชายหนุ่มผมบลอนด์ที่กำลังร้องเพลงกับพวกเด็กๆ อยู่แถวหน้าสุด

“ร็อบมาโบสถ์ด้วยเหรอครับเนี่ย”

ผมอุทานเบาๆ กับแมทที่ยืนอยู่ข้างกัน พี่ยักษ์เองก็ทำหน้าแปลกใจ “นั่นสิ ดูไม่ออกเลยว่าคุณร็อบจะเป็นพวกเข้าโบสถ์วันอาทิตย์”

จังหวะนั้นร็อบหันมาเห็นพวกเรายืนอยู่ตรงซุ้มทางเข้าพอดี เขายิ้มกว้างทักทายแล้วโบกมือให้ ก่อนจะขยับบอกสต๊าฟของฮาร์นาสให้ช่วยมาเป็นต้นเสียงแทน แล้วเดินมาหาพวกผม “คี แมท มาโบสถ์ด้วยหรือครับ ผมนึกว่าคีนับถือศาสนาพุทธเสียอีก”

“ผมนับถือพุทธจริงๆ ครับ แต่ศาสนาพุทธไม่ถือเรื่องเข้าโบสถ์วิหารของศาสนาอื่น ผมอยากลองมาดูกิจกรรมที่โบสถ์บ้าง ก็เลยให้แมทพามา ไม่นึกว่าจะเจอร็อบอยู่ที่นี่ด้วย”

หนุ่มอเมริกันยิ้มกว้าง “บ้านผมค่อนข้างเคร่งน่ะ ปกติแด็ดกับมัมก็ไปจอยกิจกรรมที่โบสถ์ชุมชนทุกอาทิตย์ แถมยังลากผมไปด้วยประจำ มียัยลิซ่านี่แหละที่ชอบโดด ยิ่งโตยิ่งดื้อ ไม่ยอมไปท่าเดียว เมื่อเช้าผมไปชวนมาโบสถ์ยังโดนแหววใส่” เขาบ่นถึงน้องสาวแล้วทำหน้าแหย

ผมยิ้มตอบแล้วถามไปอีกเรื่อง “จริงสิ เมื่อคืนคุณปวดกล้ามเนื้อหรือเปล่าครับ ผมมียาทาแก้ปวดกล้ามเนื้อนะ เห็นเมื่อวานคุณกับแมททำงานหนักที่สุด แมทยังบ่นปวดหลัง ผมต้องทายาให้เลย”

ผมเสนอเพราะเป็นห่วง แต่ไหงร็อบฟังแล้วถึงหรี่ตา เหลือบมองแมทที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมแวบหนึ่ง แล้วถึงค่อยหันกลับมาตอบ “จะว่าไปผมก็ปวดหลังอยู่เหมือนกัน พอคีถามขึ้นมาแล้วก็นึกได้ว่า น่าจะทายาสักหน่อย ถ้าอย่างนั้นคีช่วย...”

“ถ้าคุณปวดกล้ามเนื้อ ที่ห้องพยาบาลมียาครับ ทั้งแบบทาแบบพ่นสเปรย์ น่าจะสะดวกกว่า” แมทเอ่ยแทรกขึ้นมา

ร็อบเดาะลิ้น กำลังจะอ้าปากพูดตอบ แต่เด็กๆ ที่ดูเหมือนจะติดใจพี่ชายใจดีวิ่งมาดึงแขนชวนเขากลับไปร้องเพลงด้วยต่อ เขาเลยต้องโบกมือลาพวกผม “ไว้เจอกันตอนบ่ายนะครับ คี”

ผมมองตามชายหนุ่มผมบลอนด์ที่ถูกเด็กๆ ลากกลับไปแล้วจึงค่อยหันมาถามพี่ยักษ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ “ห้องพยาบาลมียาพ่นแก้ปวดกล้ามเนื้อด้วยเหรอครับ แล้วทำไมเมื่อคืนคุณไม่บอกผมละ ผมจะได้เดินไปเอามาให้ ยาพ่นน่าจะใช้สะดวกกว่า”

“เมื่อคืนฉันลืมน่ะ” คุณสิงโตตอบหน้าตาเฉย



............................TBC....................................



จริงๆ คุณสิงโตก็ร้ายนะคะ (หัวเราะ) แอบสงสารคุณจากัวร์เล็กๆ

ฉากทายานั่นบิ้วอยู่หลายวันเหมือนกันค่ะ น้องคีเขิน คนเขียนก็เขิน มีแต่พี่แมทนี่แหละที่ทำหน้านิ่งอยู่ได้

ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามด้วยค่ะ หากท่านผู้อ่านอ่านแล้วรู้สึกอย่างไร คอมเมนท์ได้ท้ายตอน หรือในทวิตเตอร์ #คุณสิงโตที่รัก ก็ได้ค่ะ

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านด้วยค่า /โค้ง

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-09-2018 01:04:04 โดย naoto »

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8519
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
อีสิงโตมันร้ายเหมือนกันนะเนี่ยะ อิอิอิ ร้ายหน้าตายมากๆ 5555

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2447
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +225/-3
ศึกชิงนาย

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19
 :katai2-1:

ขี้หวง

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 946
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +525/-0
ขอบคุณครับ กด +1 ให้นะครับ :a9:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด