เกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น EP40 (จบ) : เกียร์สีขาว (16/07/2018)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น EP40 (จบ) : เกียร์สีขาว (16/07/2018)  (อ่าน 106185 ครั้ง)

ออฟไลน์ catka12

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-0
 o13 เยี่ยมยอดค่ะ  o13

ออฟไลน์ uyong

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 362
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
คุณสมบัติพร้อมขนาดนี้ o1
หมอไป๋บุคคลผู้ไม่รู้ว่าตนเองหน้าตาดี :pig4:

ออฟไลน์ ciaiwpot

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
แค่บัดดี้จริงหรอ
รอดูต่อไป

ออฟไลน์ พลอยสวย

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-5
ฮ็อตทั้งคู่เลย

ออฟไลน์ day9day

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-9

ออฟไลน์ loveview

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1915
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-10
ดูท่าว่าหมอโฟคจะมาแปลกๆ

ออฟไลน์ พัดลม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 542
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-2
สนุกดีค่ะ หน้าสนใจ หน้าติดตาม อ่านมาตั้งแต่ตอนแรกแล้ว

มองหาทุกครั้งที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณนะที่เขียนให้อ่าน :L2:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
มีคนมาหลงไป๋อีกคนแล้ว   :o8: :-[ :impress2:

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 687
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
ละมุนจัง ชอบบบบบบ  :z2: :z2:

ออฟไลน์ jum1201

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-5
สนุกจ้า มาต่อเร็วนะคะ  :mew1: :mew1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ hikkie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 88
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
นี่เห็นไป๋มีคนดูแล ขอเผื่อแผ่มายังเพื่อนว่านด้วยนะคะ

ออฟไลน์ ninepinta

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 79
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
เกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น



ตอนที่ 7 : 950



            “ขอบคุณครับ”



            ไป๋ผงกหัวอย่างเป็นมารยาทหลังจากที่บรรณารักษ์เอาบัตรนักศึกษาของเขาไปแสกนและอนุญาตให้เขาเข้าห้องสมุดได้แล้ว ความจริงเขาไม่ได้มาห้องสมุดเพราะขยันหรอก แต่ที่นี่มันเงียบแล้วก็แอร์เย็นดี เขาก็มาหาที่นั่งเล่นทำอะไรไปเรื่อยเปื่อย

 





            ตอนแรกเขาว่าจะมานั่งเล่นเอื่อยเฉื่อย แต่พอไปเดินดูชั้นหนังสือแล้วก็อดที่จะหยิบมาอ่านดูไม่ได้ คาบแรกของวิชาเคมีที่เรียนพูดเรื่องโครงสร้างอะตอมเป็นหลัก ด้วยความสงสัยเขาเลยลองไปรื้อหาหนังสือเท็กบุ๊ควิชาเคมีมาลองอ่านดูว่าเนื้อหาจะตรงกับสิ่งที่อาจารย์สอนไหม เผื่อจะพอคาดเดาได้ว่าเทอมนี้จะเรียนเนื้อหาลึกและเยอะประมาณไหน



 



            ‘หือ’



            พอเดินกลับมาที่โต๊ะอีกทีเขาก็ได้แต่อุทานในใจอย่างสงสัย เพราะหนังสือแลปที่เขาวางทิ้งไว้เพื่อจองโต๊ะตอนนี้มีกระดาษสีเหลืองสดสอดอยู่ เขาจำได้ว่าตอนเขาออกไปไม่มีกระดาษอะไรเสียบไว้นี่นา ทำไมอยู่ดีๆ กระดาษใบนี้ก็โผล่มา

 





                To… ไป่ไป๋

 

                                ผมหาคุณเจอแล้ว คราวนี้ผมจะไม่ปล่อยให้คุณหลุดมือไปอีกแน่

 

                                                                                                                                                From… 950

 





            ‘อะไรวะ’



            ไป๋หยิบกระดาษขึ้นมาอ่านอย่างไม่เข้าใจ เขาพยายามหันไปมองคนรอบๆ อย่างจับผิด แต่ก็ไม่เจอใครที่น่าสงสัยแม้แต่คนเดียว อันที่จริง เขาไม่เจอใครที่เขารู้จักแม้แต่คนเดียวด้วยซ้ำ



            หาคุณเจอแล้วนี่หมายความว่าอะไร แล้วไม่ปล่อยให้คุณหลุดมือไปอีกนี่คืออะไรกันแน่ เขาเคยไปเจอกับใครอะไรเมื่อไหร่กันวะ ไป๋ได้แต่บ่นงงๆ ในใจ แต่ก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้สักที รอบตัวของเขาตอนนี้มีแต่เรื่องประหลาด ไอ้อิฐเอย ไอ้โฟคเอย ข้าวต้มปลาหมึกปริศนาเอย แถมยังมาเจอไอ้ 950 โรคจิตอะไรนี่อีก



            ไป๋ตัดสินใจเดินกลับเอาหนังสือไปเก็บอย่างหมดอารมณ์อ่านต่อ สุดท้ายเขาก็ได้แต่ถ่ายรูปสารบัญเก็บไว้เพื่อเอาไปเทียบกับตารางสอนที่อาจารย์ให้มา ไป๋เดินกลับมาหยิบหนังสือแลปกับชีทเลคเชอร์เมื่อเช้าพร้อมกับเดินออกจากห้องสมุดทั้งที่เพิ่งเข้ามาได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง



            ‘ตกลงไอ้ 950 นี่มันคือใครกันแน่วะ’

 





            “เฮ้ยยย ไอ้ไป๋ รอเดี๋ยว”



            เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามา ไป๋ที่เพิ่งกินข้าวเสร็จและกำลังจะเดินกลับหอหันไปมองตามเสียงก็เจอกับเพียว เพื่อนโรงเรียนเก่าอีกคนที่เขาคุ้นหน้าดี ไอ้เพียวนี่เป็นเพื่อนสนิทไอ้อิฐ อารมณ์เดียวกับที่เขาสนิทกับไอ้ว่าน เขาเจอหน้าไอ้เพียวมาตั้งแต่ม.สี่  ความจริงพวกเขา ไป๋ อิฐ เพียว ว่าน ก็ถือว่าคุ้นหน้าคุ้นตากันหมด เพียงแต่ตอนม.ปลายไม่ค่อยจะได้พูดคุยเป็นเรื่องเป็นราวกันเท่าไหร่ คือยังไงดี จะเรียกว่าทะเลาะก็ไม่ใช่ เรียกว่าแข่งขันกันเอาชนะจะดีกว่า



            “อ๊าว ไอ้เพียว เรียนที่นี่ด้วยเหรอวะ”



            ไป๋เอ่ยทักไปอย่างไม่รู้ ความจริงคือเขาไม่ค่อยเล่นเฟสบุ๊คเลยแทบไม่ค่อยรู้ความคืบหน้าของชีวิตคนอื่นเท่าไหร่ แถมเพื่อนในเฟสก็มีอยู่แค่หลักร้อยต้นๆ ได้ เวลาว่างเขาชอบอ่านหนังสือมากกว่า ถ้าเขาอยากรู้อะไรก็ถามไอ้ว่านเอา ขานั้นเป็นสายโซเชียลโดยตรง



            “เออ ติดคณะเดียวกับไอ้อิฐเนี่ย มึงจะไปไหนเนี่ย ได้ข่าวว่าเป็นเดือนคณะแพทย์หนิมึง”



            “กำลังจะกลับหอหวะ แล้วมึงทำไรเนี่ย”



            “กูซ้อมบาสอยู่หวะ ว่าจะลงแข่งกีฬาเฟรชชี่”



            เพียวเอ่ยตอบพร้อมพยักเพยิดไปทางสนามบาส หันไปดูก็พบกับคนหน้าคุ้นที่ยืนถือลูกบาสมองมาอยู่ก่อนแล้ว ไอ้คิงคองอิฐนั่นเอง



            “ไม่เปลี่ยนเลยนะพวกมึงเนี่ย ลงทุกรายการทุกสนามจริงๆ” ไป๋เอ่ยตอบอย่างรู้จักกันดี ไอ้พวกนี้มันบ้าแข่งกีฬา มีอะไรก็แข่งหมด



            “แล้วมึงลงแข่งอะไรบ้างเปล่าวะ” ไอ้เพียวถามต่อ



            “คนอย่างกูเนี่ยนะจะแข่งกีฬา ไม่หรอกหวะ ลงไปก็แพ้ อายเขาเปล่าๆ”



            ไป๋ตอบมาอย่างติดตลก ความจริงไอ้เพียวก็น่าจะรู้ความห่วยด้านกีฬาของเขาดี ที่การเรียนมัธยมปลายของเขาไม่ได้เกรดเฉลี่ยสะสม 4.00 ก็เพราะวิชาพละนี่แหละ เขาไม่เคยได้สี่สักที



            “เล่นกีฬาบ้างสิวะ ร่างกายจะได้แข็งแรง”



            “เออ กูก็ไปวิ่งๆ ตามฟิตเนสบ้าง แต่ก็ไม่ชอบเหงื่อหวะ แม่งน่าหงุดหงิด” เขาตอบไปตรงๆ



            “สดชื่นดีออก เหงื่อออก” อีกฝ่ายตอบแย้ง



            “เออๆ มึงซ้อมต่อเหอะ เดี๋ยวกูกลับหอละ เพื่อนที่สนามรอมึงกันแย่ละ”



            เขาเอ่ยตัดบท ความจริงเขาเริ่มเกรงใจไอ้สายตาคนในสนามบาสคนเดียวที่เขารู้จักมากกว่า แม่งมองมาที่เขาไม่หยุดเลย



            “มึงว่างไหม ไปเล่นบอร์ดเกมกับพวกกูหน่อยดิ กูกับไอ้อิฐว่าจะไปเล่นเกมคาทานที่ร้านบอร์ดเกมหน้ามอ แต่มันต้องเล่นสามคนหวะ กูยังหาเพื่อนอีกคนไม่ได้เลย”



            “ไม่ดีกว่าหวะ กูเพลียๆ อยากกลับไปนอน”

 





            “ทำไมวะไอ้หมอ มึงก็ไปเล่นเป็นเพื่อนไอ้เพียวมันหน่อยดิวะ มันชวนกูยิกๆ มาทั้งวันแล้วเนี่ย มีเพื่อนเป็นวิศวะมันเสียหายมากมายนักเหรอวะ”



            เสียงของบุคคลที่สามดังขึ้นจากข้างหลังเขา ไม่ใช่ใครอื่น ไอ้อิฐนั่นเอง มันเดินอ้อมสนามบาสจากอีกฝั่งมาหาพวกเขาทั้งสองคน



            “เออ ไปเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ กูอยากเล่นมากเนี่ย รอกูแป๊บเดียว เดี๋ยวพวกกูอาบน้ำไม่เกินสิบห้านาทีก็เสร็จละ” ไอ้เพียวสำทับมาอีกคน



            “...”



            ไป๋เงียบอย่างไม่รู้จะตอบอะไรดี ความจริงเขาไม่ได้สนิทกับสองคนตรงหน้านี้ในระดับที่พอจะไปกินข้าวหรือนั่งเล่นด้วยกันได้ เขาแค่รู้จัก แต่ไม่ได้รู้สึกสนิทใจอะไรขนาดนั้น



            “เอาน่า เล่นเสร็จเดี๋ยวกูไปส่งที่หอ เปิดเทอมใหม่มึงจะรีบกลับหอไปทำไมวะ ไปหาอะไรทำให้มันสมกับเป็นชีวิตเฟรชชี่หน่อยดิ ร้านนี้นมเย็นอร่อยนะเว้ย” เพียวพูดต่อเมื่อเห็นไป๋กำลังตัดสินใจ



            “งั้นกูขอชวนไอ้ว่านไปด้วยอีกคนได้มะ” ไป๋เอ่ยตอบมาในที่สุด



            “เออๆ รีบโทรรีบชวนแล้วกัน เดี๋ยวพวกกูไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อน มึงก็หาที่รออยู่แถวนี้แล้วกัน ห้ามเบี้ยวนะมึง กูกับไอ้เพียวจองโต๊ะที่ร้านไว้แล้ว บอกไอ้ว่านไปเจอกันที่ร้านบอร์ดเกมหน้ามอเลย”



            ไอ้อิฐพูดอย่างตัดบทพร้อมลากเพื่อนสนิทกับอาบน้ำเปลี่ยนชุด แต่มันก็ยังไม่วายเอ่ยดักคอเขาไว้เป็นอย่างดี ความจริงเขาไม่ได้อยากไปหรอก แต่เกรงใจมันเมื่อวานที่ปากหมากับมันไว้เยอะ แถมไปออกตัวไว้อีกว่ามันจับได้เขาเป็นบัดดี้ นอกจากหน้าแตกแล้วยังรู้สึกผิดยกกำลังสองอีกด้วย







               นายพินต้า






               ติดตามและพูดคุยกับนักเขียนได้ที่ www.twitter.com/ninepinta

               พูดคุย : ขอบคุณทุกท่านที่มาอ่านนิยายของผม นิยายที่ผมเขียนอาจจะดูดำเนินเรื่องช้าไปหน่อย ไม่หวือหวาวูบวาบ แต่ผมอยากพาทุกคนจมไปในโลกของไป๋ด้วยกันนะ ผมอยากให้นิยายของผมรสชาติเหมือนชาหอมๆ ในตอนบ่าย อาจจะไม่เข้ม ไม่จัดจ้าน แต่กินอบอุ่นเบาสบาย ดื่มแล้วยังหวนคิดถึงกันได้ตลอด ใครที่อ่านแล้วรู้สึกว่าช้าต้องอดใจแล้วค่อยๆ ไปด้วยกันนะ ชารสชาติดีต้องค่อยๆ จิบถึงจะอร่อยรู้รส ^ ^ อย่าลืมคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้กันหน่อยนะ สำหรับนักเขียนแล้ว คอมเมนท์จากคนอ่านนี่แหละที่มีค่ามากๆ เลย : )

ออฟไลน์ ninepinta

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 79
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
มีคนมาเม้นให้เยอะขึ้นเยอะเลย ดีใจมากกกกก มาเม้นกันเยอะๆ น้าาาาาา รออ่านทุกคนเยยยยยย


 :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4:

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1425
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
อิฐคงแอบชอบมานานแล้วแน่ๆแต่โนสนโนแคร์แบบไป๋คงจีบยากหน่อย
แต่ม.ปลายจีบไม่ทันมาจีบตอนมหาลัยอีกที
แต่จริงๆไป๋อาจไม่ได่ใส่ใจสังเกตมากพอ ถ้ามาคิดดีๆก็คงจะรู้ว่ามีอิฐมาวนเวียนวอแวมานานแล้ว

ออฟไลน์ พัดลม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 542
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-2
ไป๋โนสนโนแคร์กับสิ่งรอบข้างจริงๆ

แบบนี้คนที่จะจีบก็ต้องพยายามหน่อยนะ

เป็นกำลังใจให้คนเขียนนะค่ะ :L2:

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 687
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
จีบไป๋คงยาก เปลี่ยนมาจีบเราแทนดีไหมมมม  o22

ออฟไลน์ day9day

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-9
อื่ออออออออออออ

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
สงสัยว่าทำไมต้องเป็น 950 เลขห้องหรอ 555555
ยังคงสงสัยว่าใครไม่เป็นบัดดี้ของไป๋กันแน่ระหว่าอิฐกับโฟค แต่ดูเหมือนอิฐจะแอบชอบไป๋อยู่แล้วรึป่าว

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ciaiwpot

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
ใครอีกนะ

ออฟไลน์ ซีเนียร์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-2

ออฟไลน์ hikkie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 88
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
มีแต่ตัวละครลับ คนส่งข้าวเอย 950 เอย แต่เดาว่าเป็นคนเดียวกันละก็เดาว่าเป็นอิฐด้วย
เฉลยมาไม่ใช่นี่ได้เงิบ

ออฟไลน์ ninepinta

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 79
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
เกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น



             ตอนที่ 8 : คาทาน



            “ไอ้เชี่ยยย ไป๋ มึงเอาอีกแล้วนะ”



            เสียงไอ้ว่านบ่นออกมาอย่างหงุดหงิดเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวันนี้ เพราะมันแพ้อีกแล้ว มันบ่นอุบอย่างหงุดหงิดเพราะวันนี้มันยังไม่ได้ชนะแม้แต่เกมเดียว หมอไป๋ครองตำแหน่งชนะเลิศตลอดรายการ ส่วนไอ้อิฐกับไอ้เพียวนี่ไม่ต้องสืบ แข่งกันได้ที่โหล่กันไปมา พวกมันทำหน้าเบ้ตั้งแต่ฟังกติกาแล้ว ดูเหมือนพวกมันจะไม่ค่อยชอบอะไรที่ต้องคิดซับซ้อนเท่าไหร่



            “เอาน่าว่าน มึงโง่หนะ มึงยอมรับเถอะ” ไป๋เอ่ยด่าเพื่อนสนิทไปอย่างเคยชิน



            “ฮ่าฮ่าฮ่า นี่มึงหลอกด่าพวกกูด้วยเปล่าวะ ถ้าที่สองอย่างไอ้ว่านนี่ถือว่าโง่แล้วพวกกูนี่จะเรียกว่าอะไร ใช่ไหมวะไอ้อิฐ ฮ่าฮ่าฮ่า” เสียงของเพียวหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ส่วนไอ้อิฐก็ยิ้มแปลกๆ ไม่รู้วันนี้มันไปอารมณ์ดีอะไรมา



            “ไป๋ อีกเกมเลยมึง รอบนี้กูไม่แพ้มึงแน่” เสียงของว่านพูดอย่างมุ่งมั่นพร้อมกับทำท่าจะเก็บอุปกรณ์เพื่อเริ่มเล่นใหม่อีกรอบ



            “พอเหอะไอ้ว่าน นี่สามทุ่มกว่าแล้วนะ กูว่ากลับหอกันเหอะ พรุ่งนี้มีเรียนอีก” เขาเอ่ยขัดเพื่อนอย่างเบาๆ นี่พวกเขาก็นั่งตูดแฉะเล่นเกมนี่มาสองชั่วโมงกว่าแล้ว

 





            “ขอโทษนะคะ พอดีพวกเราแข่งกันที่โต๊ะว่าใครเล่นบอร์ดเกมแพ้จะต้องมาขอไลน์คนอื่น แล้วผลออกมาคือเราแพ้”



            เสียงผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นขัดระหว่างที่เขากับว่านกำลังเถียงกันอยู่เรื่องจะเล่นกันต่ออีกเกม ผู้หญิงตรงหน้านี่ถือว่าน่ารักใช้ได้ ดูจากชุดนักศึกษาแล้วไม่ใช่มหาวิทยาลัยเขา แต่เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลเท่าไหร่



            และคนที่เธอเดินมาขอไลน์คือ... ไอ้อิฐ





 

            “มีแฟนแล้วเหรอคะ”



            เสียงนั้นเอ่ยต่อเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไป ถึงแม้ว่าจะประโยคที่พูดจะติดกึ่งเกรงใจ แต่อวัจนภาษาที่ทอดมาไม่ได้เขินอายเลย ออกจะติดขี้เล่นยั่วเย้าเสียด้วยซ้ำ



            “เปล่าครับ ผมยังโสด”



            ไอ้อิฐตอบด้วยเสียงเรียบๆ หันไปดูที่โต๊ะฝั่งโน้นก็เห็นเพื่อนผู้หญิงกำลังนั่งลุ้นกันอย่างสนใจ ท่าทางอาจจะไม่ใช่แค่เล่นเกมแพ้



            “งั้นขอไลน์หน่อยสิคะ”



            เจ้าของเสียงหวานพูดพร้อมกับส่งโทรศัพท์มือถือให้ไอ้อิฐกดพิมพ์ หน้าจอที่เปิดค้างอยู่เป็นหน้าเพิ่มเพื่อนของโปรแกรมแชตสีเขียวแล้ว ไป๋ได้แต่นั่งมองอย่างสนใจว่าไอ้เถื่อนจะรับมืออย่างไรต่อไป



            “ผมโสดครับ แต่พอดีผมชอบผู้ชาย”





 

            “ไอ้เชี่ยยย อิฐ มึงชอบผู้ชายจริงๆ เหรอวะ”



            ทันทีที่ฝ่ายสาวเจ้าเดินยักไหล่ออกไปแบบไม่ได้เสียหน้าอะไรมากนัก ไอ้ว่านก็ก้มหน้าลงกระซิบกระซาบทันที ทำไมมันถึงตกข่าวเรื่องประธานชมรมกีฬาสุดฮอตของโรงเรียนชอบผู้ชายไปซะได้



            “กูพูดไปงั้นแหละ” ไอ้อิฐตอบออกมาเสียงเรียบๆ สายตาของมันมองมาที่เขาทั้งๆ ที่กำลังเอ่ยตอบคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะอีกคน



            “เชี่ยยย พูดเล่นไรของมึงเนี่ย” หมอว่านบ่นออกมาอย่างงงๆ



            “ปฏิเสธอย่างนี้แหละ จบง่ายดี พูดอย่างอื่นมันจบยาก”



            “เชี่ยวชาญจริงนะมึง โดนขอบ่อยหละสิ แต่ว่าเพื่อนเขาก็น่ารักดีนะเว้ย ถ้ามึงไม่ชอบเขา มึงให้ไลน์ไปขอจีบเพื่อนเขาก็ยังดี” ไอ้ว่านเอ่ยพูดพลางหันไปมองที่โต๊ะฝั่งโน้น



            “มึงอยากจีบไหมหละ เดี๋ยวกูเดินไปขอให้เลย อยากได้คนไหนบอกมา” ไอ้อิฐตอบกลับมา



            “ช่างแม่งเหอะ กูไม่หล่ออย่างมึงนี่หว่า จีบไปเขาก็ไม่เอากูหรอก”



            ไอ้ว่านบ่นไปเรื่อยเปื่อย พลางหันไปยิ้มให้กับโต๊ะของสาวๆ เมื่อเห็นว่าฝั่งโน้นจับสังเกตได้ว่ามันแอบมองอยู่ ส่วนไป๋ก็ได้แต่หันไปมองนอกร้านอย่างเงียบๆ ในขณะที่บุคคลสุดท้ายในโต๊ะได้แต่นั่งพิมพ์อะไรยุกยิกในมือถือตั้งแต่ผู้หญิงคนนั้นเดินมาที่โต๊ะแล้ว



            “กลับกันเหอะ กูง่วงแล้ว”



            ไป๋พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าไอ้ว่านบ่นเสร็จเรียบร้อย คราวนี้ไม่มีใครขัดขวางอะไรเขา ไอ้เพียวเรียกพนักงานมาเก็บเงินค่าเวลาเล่นเกมกับขนมที่สั่งมากิน ส่วนไอ้ว่านก็หันไปเก็บอุปกรณ์บนโต๊ะเข้ากล่องเกมเพื่อเตรียมคืนให้ทางร้าน

 





            “ไอ้ไป๋ เดี๋ยวมึงกลับกับไอ้อิฐดิ อยู่หอเดียวกันไม่ใช่เหรอ ไอ้ว่านจะได้ไม่ต้องย้อนไปย้อนมา”



            ไอ้เพียวพูดแนะนำ ความจริงสิ่งที่มันพูดก็ถูก ไอ้ว่านนอนอยู่หอใน ในขณะที่เขาอยู่หอนอก ถ้าให้ไอ้ว่านไปส่ง มันก็ต้องวนไปส่งเขารอบหนึ่งก่อนแล้วค่อยวนเข้ามออีกที แต่ไอ้อิฐมันก็ต้องกลับหออยู่แล้ว ไม่ว่าเขาจะกลับด้วยหรือไม่ก็ตาม



            “อ๊าว ไหนมึงบอกจะไปส่งกูไง”



            เขาเอ่ยทวงแบบไม่จริงจัง ความจริงไอ้เพียวเป็นคนเอ่ยว่าจะมาส่งเขาแท้ๆ เขาก็ทวงมันไปอย่างงั้นแหละ เขารู้ว่ามันอยู่หอนอกที่ต้องขับไปอีกทางหนึ่งเลย



            “นั่งรถถูกๆ ของกูแล้วคนรวยๆ อย่างมึงจะคันสินะครับ”



            ไอ้อิฐพูดออกมาอย่างติดกวนประสาท เขาก็บ่นไปเรื่อยเปื่อย แต่ไอ้อิฐก็กวนกลับเขามาเช่นกัน ความจริงคือรถไอ้อิฐก็ถือว่าถูกสุดในสามคัน แต่ความจริงนั่งคันไหนมันก็ถึงหอเขาเหมือนกันหมดนั่นแหละ



            “เออๆ กูก็บ่นไปงั้นแหละ ไอ้ว่านมึงเขาหอเลยก็ได้จะได้ไม่ต้องลำบากวนไปวนมา”



            ไป๋เอ่ยออกมาในที่สุด ความจริงเขาก็ไม่รู้จะเรื่องมากไปทำไม ไอ้อิฐมันก็ดูท่าทางไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรมากมาย



            “เอางั้นนะ” ว่านถามทวนออกมาเพื่อความแน่ใจ



            “เออ ติดรถไอ้อิฐกลับไปนี่แหละง่ายดี” เขาตอบอย่างตัดรำคาญออกมาในที่สุด

 





            “หมอเรียนยากไหม”



            เสียงคนขับเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาภายในรถที่มีแต่เสียงแอร์ดังหึ่งๆ ไอ้ว่านกับไอ้เพียวแยกกลับไปแล้ว เขาติดรถกลับมากับไอ้อิฐสองคน พอได้มานั่งใกล้ๆ มันก็ได้สังเกตว่าที่ต้นแขนมันมีรอยสักด้วย ครบสูตรความเป็นแบดบอยจริงๆ



            “ปีหนึ่งก็เรียนเหมือนมึงนั่นแหละ เรียนแต่วิชาพื้นฐาน”



            เขาตอบ ความจริงไอ้อิฐก็น่าจะรู้นะว่าเขาเรียนเหมือนกับมัน วิชาแลปฟิสิกส์เขายังมีเรียนชนกับคณะวิศวะอยู่เลย แต่คนอย่างมันคงไม่ได้ดูตารางเรียนหรอก วิชาแลปที่ว่าก็ยังไม่ได้เริ่มเรียนเสียด้วย



            “เหรอ เห็นมีแต่คนบอกว่าหมอเรียนยาก” มันพูดแบบรำพึงเบาๆ



            “ปีสองขึ้นไปนั่นแหละถึงเริ่มยาก ปีหนึ่งก็สบายสุดแล้ว”



            “...”



            “เออ ความจริงปั่นจักรยานกลับหอมันก็อันตรายจริงๆ นั่นแหละ กูเพิ่งรู้ว่าตอนกลางคืนรถมันเยอะขนาดนี้” ไป๋เริ่มเอ่ยพูดขึ้นบ้าง



            “มึงน่าจะขับรถไปเรียน”



            “กูก็ว่างั้นแหละ เดี๋ยวอาทิตย์หน้ากูจะเอารถมาเรียนละ”



            “อืม ดี จะได้ปลอดภัยเวลากลับหอดึกๆ”



            “...”



            “ความจริงกูเป็นคนกวนตีนนะ ถ้าบางทีกูเผลอพูดไรไป กูก็ไม่ได้คิดอะไรนะเว้ย มันแค่แบบ นิสัยกูไม่ค่อยดีเท่าไหร่” ไอ้อิฐพูด



            “เออ กูก็เป็นพวกปากหมาเหมือนกัน”



            บรรยากาศระหว่างพวกเขาดีขึ้นนิดหน่อย ความจริงไอ้อิฐก็ไม่ใช่คนนิสัยเลวร้าย สมัยอยู่โรงเรียนเก่าพวกเขาชิงดีชิงเด่นกันเรื่องชมรมก็จริง แต่มันก็แค่การแข่งขันกันแบบเด็กๆ ไม่เคยถึงขั้นทะเลาะเบาะแว้งกันใหญ่โต เพราะไม่ว่ายังไง ต่างฝ่ายต่างก็ทำชื่อเสียงให้กับโรงเรียนทั้งคู่



            “...”



            “เออ กูไปแล้ว ขอบคุณมากเว้ยที่มาส่ง ไว้เจอกัน”



            ไป๋ตัดสินใจพูดขึ้นเมื่อเห็นว่ารถจอดนิ่งสนิทดีแล้วและไม่เห็นว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรต่ออีก ความจริงเขาว่าจะไปหาซื้อขนมติดห้องไว้สักหน่อยเลยจะเดินแวะไปที่ร้านสะดวกซื้อใต้หอสักหน่อยก่อนขึ้นห้อง แยกกันตรงนี้เลยก็น่าจะได้



            “เดี๋ยว”



            “มีไรเปล่าวะ”



            “พอดีกูมีเรื่องขอให้ช่วยหน่อยหวะ”



            “ว่า”



            “คือไอ้เพียวมันชอบเด็กคณะมึงอะ มันเลยให้กูมาถามว่าจะขอให้มึงช่วยมันจีบหน่อยได้เปล่า พอดีมันไม่มีคนรู้จักอยู่ในคณะแพทย์เลย มีแค่มึงกับไอ้ว่านสองคน” อิฐพูดขึ้นมาเมื่อไป๋หันไปมองหน้าเพื่อรอฟังคำตอบ



            “หือ”



            “แต่ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะเว้ย เดี๋ยวไอ้เพียวกับกูหาวิธีอื่นกันก็ได้” อีกฝ่ายรีบพูดต่อเมื่อเห็นว่าเขาเงียบไป



            “ที่มึงชวนกูไปเล่นบอร์ดเกมก็เพราะเรื่องนี้สินะ”



            ไป๋ยิ้มขึ้นมาเมื่อค้นพบเหตุผลที่ไอ้อิฐมาทำตัวแปลกๆ กับเขาได้แล้ว ที่แท้มันจะตีสนิทเขาเพื่อช่วยไอ้เพียวจีบคนในคณะแพทย์นี่เอง



            “เออ ก็ประมาณนั้น” อิฐตอบแบบง่ายๆ



            “ใครวะ”



            “น้ำหอม ดาวคณะมึงอะ”



            “อ๋อ”



            “เออ”



            “กูก็ไม่ค่อยสนิทนะ แต่เอาเป็นว่ากูจะช่วยทำที่ช่วยได้แล้วกัน”



            ไป๋รับปากไปแบบไม่คิดมาก ช่วยเท่าที่จะช่วยได้ก็ครอบคลุมความหมายชัดเจนแล้ว คือเขาจะช่วยเท่าที่อยากจะทำพอ ที่เหลือเดี๋ยวค่อยโยนให้ไอ้ว่านไปละกัน



            “เออ ขอบคุณแทนไอ้เพียวด้วย เดี๋ยวบอกมันให้ มันคงดีใจมาก มันนี่เพ้อถึงดาวคณะมึงให้กูฟังทุกวัน” อิฐพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่เขาเห็นไม่ค่อยบ่อยนัก ความจริง ไอ้อิฐนี่เวลายิ้มก็ดูมีความเลวน้อยลงไปเยอะเลย



            “ความจริงบอกกูแต่แรกก็ได้นะ ไม่ต้องมาลำบากชวนกูไปเล่นบอร์ดเกมให้วุ่นวาย”



            “เอาน่า จะได้สนิทกันไว้ ยังไงมึงกับว่านก็เด็กโรงเรียนเดียวกับกูกับไอ้เพียวนะ มีอะไรจะได้ช่วยกัน”



            “เออ โชคดีมึง งั้นกูไปแล้ว ฝากบอกไอ้เพียวด้วยแล้วกันว่ามีอะไรให้ช่วยก็บอกมา” เขาพูดพร้อมเปิดประตูก้าวออกจากรถ



            “ฝันดี”

 





            ไป๋เถลไถลเดินเลือกของกินมาติดห้องไว้สักพักหนึ่งก็เดินกลับขึ้นหอมาด้วยขนมและเครื่องดื่มเต็มสองถุงได้ พอออกจากลิฟท์เลี้ยวหักมุมมาก็เห็นลูกบิดประตูห้องของตัวเองมีของแขวนไว้อยู่ก่อนแล้ว เดินเข้าไปก็เจอว่าเป็นนมรสจืดขวดหนึ่งแขวนไว้เหมือนกับข้าวต้มปลาหมึกเมื่อวานเลย เพียงแต่วันนี้มีมีกระดาษแปะไว้ที่ถุงหนึ่งใบด้วย





 

                To… ไป่ไป๋

 

                                นมนี่เป็นเครื่องดื่มที่ดีต่อสุขภาพ... ผมพูดถูกใช่ไหมครับหมอ?

 

                                                                                                                                                From… 950

 






            ‘สรุปว่าคนที่เอาข้าวต้มมาแขวนเมื่อวานคือไอ้ 950 นี่เอง’







               นายพินต้า







               ติดตามและพูดคุยกับนักเขียนได้ที่ www.twitter.com/ninepinta

               อ่านจบแล้วเม้นหน่อยนะ นะนะนะนะนะ อ้อนวอนสุดฤทธิ์ นักเขียนกดรีเฟรชเข้ามารออ่านคอมเม้นทุกชั่วโมงเลยนะ เม้นหน่อยนะ นะนะนะนะนะ จะรออ่านนะ เม้นเยอะๆ จะได้มาต่อไวไวไง :P

ออฟไลน์ ninepinta

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 79
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
กราบขอบพระคุณทุกท่านที่เข้ามาเม้น ตอนเวลาคนมาเม้นเกี่ยวกับตัวละครที่เราเขียน มันฟินมากๆ เหมือนมีคนกำลังคุยเรื่องเดียวกับเราอยู่ เม้นเยอะๆ น้าาาาาาาาาาาาาาาา อยากอ่านมากๆ เลยยยยย

 :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4:

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
950 เป็นอิฐรึป่าววววว
จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ สู้ๆค่ะ

ออฟไลน์ SM_day

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-2
อิฐตอนแรกกับตอนนี้ดูย้อนแย้งกันชอบกล ห้ะๆ

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-2
 :pig4: :pig4: :pig4:

950 กับ อิฐ  คงจะเป็นคนละคนกัน  เพราะคนที่เอานมมาแขวนไม่น่าจะใช่อิฐ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
สงสัยละ ว่า  950  เป็นใคร    :z3:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด