[เรื่องสั้น]- - >> ลักพาตัว << - - (ตอนเดียวจบ)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น]- - >> ลักพาตัว << - - (ตอนเดียวจบ)  (อ่าน 2379 ครั้ง)

ออฟไลน์ candleguard

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-1
***************************************************************************************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************

Share This Topic To FaceBook

ออฟไลน์ candleguard

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-1
- - >> ลักพาตัว << - - (เเสงเทียนอันตรธาน)


ภายในคลินิกอันเงียบสงบ ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาศึกษาภาษาจีนกลางด้วยตนเองอยู่ ใช่แล้ว ผมคือหมอภาษ ลูกชายของหมอภาณุ ผมรับช่วงต่อคลินิกจากพ่อเมื่อหลายปีมาแล้ว

ผนังข้างหนึ่งของคลินิกทำด้วยกระจกใสบานใหญ่ และมีประตูผลักออกไปด้านข้าง แม่ของผมซึ่งเป็นอดีตนางพยาบาลได้ปลูกต้นไม้ใส่กระถางไว้มากมายจนตอนนี้มันโตกลายเป็นพุ่มขนาดย่อมที่ข้างคลินิก

ก๊อกๆ ๆ

ผมเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ อ๋อ ลูกชายร้านซักอบรีดในซอยนี่เอง เด็กน้อยเคาะประตูด้านข้างก่อนจะผลักเข้ามา (ขออธิบายเล็กน้อย คลินิกผมมีทางเข้าออกสองทาง ทางหนึ่งคือ ประตูกระจกใหญ่สองบาน อีกทางคือประตูกระจกบานเล็กสำหรับเปิดออกไปข้างบ้านแล้วจะเจอพุ่มไม้ที่ปลูกไว้)

กรุ๊งกริ๊งงงงง

เสียงกระพรวนเล็กๆ ที่แขวนไว้เหนือประตูส่งเสียงกังวาน ผมยิ้มให้เด็กชายอายุราวสิบขวบหน้าตาออกแนวอีสาน

“ลุงหมอครับ ลูกขนไก่มันลอยเข้าไปในหน้าต่างชั้นสองอ่ะครับ ลุงหมอช่วยหยิบให้หน่อยได้มั้ยครับ”

“ได้สิ รอแป๊บนึงนะ”

หลังจากเด็กน้อยได้ลูกขนไก่แล้ววิ่งจากไปอย่างร่าเริง ผมก็กลับมานั่งที่เดิมอีกครั้ง พลางมองไปยังกระจกข้างบานใหญ่ที่หันเข้าหาถนนเข้าซอยเล็กๆ ซึ่งมีพุ่มไม้ของแม่ผมอยู่ ผมมองข้ามซอยไปยังร้านขายของชำขนาดกลาง … เกือบลืมไปเลย นานเท่าไหร่แล้วนะที่เด็กคนนั้นหายตัวไป

ผมนั่งรำลึกถึงเด็กชายคนหนึ่งซึ่งเคยอาศัยอยู่ที่ร้านขายของชำนั้น…













เพื่อนบ้านฝั่งซ้ายของผมนั้นเป็นร้านขายของชำ ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกจะมีกันทั้งหมด 8 คน แต่เมื่อหลายปีก่อน อากง อาม่า ของบ้านนั้นก็เสียชีวิตลง ทำให้เหลือสมาชิกอยู่เพียง 6 คน ผมยังจำได้ดีถึงตอนที่ตามพ่อไปร่วมงานศพแบบจีน เด็กชายอายุสิบสองคนหนึ่งแอบไปนั่งร้องไห้อยู่หลังโบสถ์คนเดียว

เอาล่ะ …กลับเข้าเรื่อง ทำไมเด็กคนนี้ถึงน่าสนใจน่ะเหรอ

เด็กคนนี้มีชื่อว่า เทียนซื่อ เป็นภาษาจีนกลางแปลว่าฟ้าประทาน พ่อผมเป็นคนตั้งให้เองเพราะท่านเป็นพ่อทูนหัวของเด็กคนนั้น

น้องเทียนเป็นเด็กร่าเริงแจ่มใส มีรอยยิ้มที่สว่างไสวดุจพระอาทิตย์ยามเช้า ทุกครั้งที่เด็กคนนั้นยกมือไหว้พร้อมส่งยิ้มทักทาย ผมอดไม่ได้ที่จะนึกเอ็นดูอยู่เต็มหัวใจ

ทุกๆ เย็นเทียนจะนั่งรถสองแถวกลับบ้านเองพร้อมน้องชาย พอลงจากรถก็จะสวัสดีทุกคนที่เดินผ่านตั้งแต่ร้านน้ำปั่นมาจนถึงคลินิกนี้ ผมยังเคยแซวเด็กชายเลยว่า ถ้าลงสมัครนายกเทศบาลเมื่อไหร่อย่าลืมมาบอกเลขพรรคนะ เดี๋ยวจะไปลงคะแนนเสียงให้ แหม ก็เล่นไหว้หาเสียงเช้าเย็นแบบนี้รับรองว่าถ้าลงสมัครจริงๆ รับรองคะแนนเสียงแถบนี้ชนะคู่แข่งกระจุยชนิดไม่ต้องมานั่งติดป้ายฟิวเจอร์บอร์ด หรือ จ้างรถเปิดเพลงหาเสียงให้หนวกหูชาวบ้านเลย

โดยเฉพาะในเทศกาลกินเจ ผมและพ่อมักจะตั้งตารอเป็นพิเศษ ก็ขนมจีนน้ำยาเจบ้านนั้นน่ะธรรมดาซะที่ไหน ฝีมือน้องเทียนเลยนะ ชมกันปากซอยยันท้ายซอยเชียวล่ะ

เด็กอะไร ทั้งนิสัยดี มารยาทดี ทำอาหารเก่ง แถมยังหน้าตาน่ารักอีก! ใช่…ไม่มีคำอธิบายไหนจะเหมาะไปกว่าคำนี้อีกแล้ว ก็เทียนมีผมสีดำ และ ตาสีดำขลับที่ค่อนข้างโตตัดกับผิวขาวแบบคนมีเชื้อสายจีน รูปร่างผอมค่อนไปทางบางนิดหน่อย และ ที่ดูดีที่สุดคือรอยยิ้มกว้างสดใสละลายใจผู้คน กับ ความช่างพูดของเด็กคนนี้









แล้วเวลาก็ผ่านมาอีกหลายปี เปลี่ยนเด็กชายคนหนึ่งให้กลายเป็นเด็กหนุ่มม.ปลายผูกเนกไทซะเท่ แต่ยังไงความน่ารักทั้งนิสัยและหน้าตาก็ยังเหมือนเดิม

วันนี้ดูเหมือนจะต่างไปจากทุกวันเพราะแทนที่เทียนกลับมาบ้านแล้วจะไม่ออกมาเลย กลายเป็นว่าหายเข้าไปครู่เดียวก็กลับออกมาพร้อมพี่สาวสองคน และ น้องชายอีก 1 คน พร้อมไม้แบตในมือคนละอัน มาเล่นตรงซอย

ผมเงยหน้าจากการจัดยาให้คนไข้มามองแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาจัดต่อพลางยิ้มนิดๆ เมื่อใดที่ผมเห็นเด็กคนนี้ ผมมักจะรู้สึกสนุกสดชื่นเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปเป็นวัยรุ่น แม้ว่าตอนนี้ผมจะอายุเลยสามสิบมาสองปีแล้วก็ตาม

“ย่ะ!! ไม้ตายลูกเบี้ยวเฉี่ยวฝาท่อ”

อื้อฮือ … ชื่อท่า ผมเงยหน้าขึ้นจากหนังสือเมื่อได้ยินเสียงดังลอดเข้ามา

“เอาอีกแล้วนะเทียน! เจ้บอกแล้วไงให้เสิร์ฟตรงๆ ”

“เทียนก็เสิร์ฟตรงๆ แล้วนะ แต่ทำไมมันเฉียงก็ไม่รู้ .. เอางี้ เจ้ยืนเฉียงๆ แล้วกัน จะได้รับได้ไง” เด็กหนุ่มยิ้มเผล่ ผู้เป็นพี่สาวเลยได้แต่ส่ายหน้าพลางยิ้มบางๆ

“เอาใหม่ เวลาตีน่ะ ตีให้หน้าไม้มันตรงๆ แบบนี้….”

ผมละสายตาจากเด็กสี่คนนั้นหันกลับมาสนใจหนังสือตรงหน้าต่อ





กรุ๊งกริ๊งงง… คนไข้มาแล้ว





ขณะที่ผมกำลังซักถามอาการคนไข้ ก็เห็นวัตถุขาวๆ ลอยมาตกในดงต้นไม้ แล้วก็ตามคาด เทียนวิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดที่หน้ากระจกก่อนจะยกมือไหว้แล้วชี้ไปที่พุ่มไม้สุดรกของผมด้วยท่าทางเกรงอกเกรงใจ

เอาเถอะ ปกติผมก็ไม่ได้สนใจไอ้พุ่มไม้นั่นอยู่แล้ว จะทำอะไรก็ตามใจแล้วกัน ผมยิ้มตอบเด็กหนุ่ม พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินนำคนไข้เข้าไปตรวจด้านใน เป็นการบอกเป็นนัยว่าผมไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้นหากเขาจะทำอะไรกับต้นไม้ของแม่ผม









ผ่านไปอีกหลายวัน ทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติสุข ผมกวักมือเรียกเด็กหนุ่มในเย็นวันหนึ่งเมื่อเขาเดินกลับบ้านผ่านหน้าคลินิก

“หวัดดีครับลุงหมอ มีอะไรหรอครับ” เสียงนุ่มน่าฟังดังขึ้น

“ช่วงนี้เรายังผ่านร้านAAA อยู่หรือเปล่าเทียนเทียน” ผมเกริ่นยิ้มๆ

“อ๋อออออ ผ่านทุกวันครับ ลุงหมอจะฝากซื้อหมึกซึมยี่ห้อ police เหมือนเดิมใช่มั้ย” เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง ถามอย่างรู้ทัน

ผมยิ้มบางๆ ยื่นเงิน 200 ให้ แล้วพูดว่า

“งั้นก็รบกวนหน่อยนะ ลุงขอสีน้ำเงินกับแดงอย่างละ 5 กล่อง ขอบใจมาก”

“ครับ ได้ครับ งั้นผมไปนะบ๊ายบาย” หลังรับเงินไปแล้วเจ้าตัวก็เดินออกจากคลินิกเข้าบ้านตัวเองไป ผมมองหมึกขวดสุดท้ายที่ใกล้หมด ก่อนจะหยิบมันมาเขย่าเบาๆ อย่างใช้ความคิด เด็กคนนี้โตขึ้นไปจะเป็นแบบไหนนะ ได้ข่าวว่าจะสอบหมอ อืม…คงเป็นหมอที่ดีคนหนึ่งเลยทีเดียว

หลังจากที่ได้หมึกซึมมาสิบขวดสมใจ ผมก็ยังคงดำรงชีวิตอย่างสงบสุขในคลินิกเล็กๆ นี้เรื่อยไป เฝ้าดูสิ่งรอบตัวจากกระจกบานใหญ่ มองสิ่งที่ดำเนินไปด้วยใจเยือกเย็น













ในวันหนึ่งที่ฝนตกหนัก ผมคิดจะปิดคลินิกเร็วสักหน่อยเพื่อหลีกเลี่ยงรถติด ขณะที่กำลังลุกจากโต๊ะหน้ากระจก ผมก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่ร้านขายของชำเพื่อนบ้านผม รถยุโรปหลายคันแล่นมาจอดในซอย ก่อนที่ชายในชุดสูทดำหลายคนจะลงจากรถ เดินฝ่าฝนเข้าไปในร้านขายของชำ ผมขมวดคิ้วรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล ขณะที่คิดจะกางร่มเดินไปดู เหล่าชายฉกรรจ์สวมแว่นดำร่างบึกบึนก็จ้ำออกมาจากร้าน พลางถูลู่ถูกังลากเอาเด็กหนุ่มที่ผมคุ้นตาออกมาด้วย คนในบ้านวิ่งตามออกมา แต่ชั่วอึดใจเดียว พวกมันก็จัดการยัดตัวเด็กหนุ่มเข้าไปในรถก่อนจะขับออกไปอย่างรวดเร็วจนผมได้แต่ตะลึงก้าวขาไม่ออก





มันเกิดอะไรขึ้น...?









ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ผมไม่เคยได้เห็นรอยยิ้มทักทายพร้อมมือที่ยกไหว้อย่างนอบน้อมอีกเลย …

เรื่องการลักพาตัวอันอุกอาจนี้รู้กันไปทั้งละแวก แต่ก็ไม่มีใครช่วยอะไรได้ ผมไม่รู้ว่าบ้านนั้นได้แจ้งความหรือทำการสืบหาบ้างหรือยัง ร้านขายของชำที่เคยมีแต่เสียงหัวเราะเฮฮาก็ดูหดหู่เงียบเหงา ดอกไม้นานาพันธุ์ที่เคยชูช่องดงามถูกปล่อยปละละเลยจนกลายเป็นแค่ซากสีน้ำตาลแห้งเหี่ยว ย้ำเตือนความทรงจำให้คนที่ผ่านไปมาได้ระลึกว่าครั้งหนึ่งมันเคยเป็นดอกไม้ที่สวยงามแค่ไหน เจ๊เนี๊ยะของบ้านนั้นล้มป่วยลง แม่ของเทียนคงทำใจไม่ได้ที่จู่ๆ ลูกชายสุดที่รักถูกฉุดออกไปต่อหน้าต่อตา แม้ว่าอีกฝ่ายจะทิ้งกระเป๋าที่เต็มไปด้วยเงินดอลลาร์ไว้ให้ด้วยก็ตาม





แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทุกอย่างก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป…

นับจากเหตุการณ์วันนั้นจนถึงวันนี้เวลาก็ล่วงเลยมา 7 ปีแล้ว ผมแต่งงานกับนางพยาบาลที่น่ารักคนหนึ่ง ตอนนี้เธอกำลังตั้งท้องลูกคนที่สองอยู่ ผมมีความสุขมาก แต่ในใจลึกๆ ก็ยังสงสัย เด็กคนนั้นจะเป็นอย่างไรบ้างนะ

หลายครั้งที่ผมเห็นพี่น้องของเขาถือไม้แบตออกมาจะเล่นกัน แต่สุดท้ายก็เลิกเล่น มองมาที่พุ่มไม้คลินิกผมที่เทียนชอบตีลูกขนไก่มาติดบ่อยๆ ก่อนจะกอดกันร้องไห้โฮจนผมตกใจต้องรีบเดินออกไปปลอบโยน

ตอนนี้พี่สาวสองคนของเขาเรียนจบ ทำงานแล้ว ส่วนน้องชายคนเล็กก็ขึ้นม.ปลาย ถ้าตอนนี้เขายังอยู่ล่ะก็คงได้เป็นนักศึกษาแพทย์ปี 1 แล้วล่ะมั้ง

ผมครุ่นคิดขณะมองเด็กอีสานคนนั้นตีแบตกับเด็กคนอื่นๆ ตรงที่ที่เทียนเคยตีแบตกับพี่น้องเมื่อ 7 ปีก่อน

เช้าวันที่อากาศแจ่มใสวันหนึ่งในฤดูหนาว ผมจิบกาแฟยามเช้าที่ภรรยาชงให้พลางนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอคนไข้อยู่ในคลินิก





กรุ๊งกริ๊งงงงง





“สวัสดีครับลุงหมอ นี่ของฝากนะครับ”

ผมเงยหน้าขึ้น เห็นเพียงแผ่นหลังของชายคนหนึ่งไวๆ ผู้ชายคนนั้นทิ้งกล่องใบหนึ่งเอาไว้บนเคาน์เตอร์ แล้วหันหลังจากไปราวกับเร่งรีบจะไปทำอะไรสักอย่าง เสียงของชายคนนั้นช่างคุ้นหูเหลือเกิน

“เดี๋ยว! คุณครับรอก่อน!” ผมพยายามร้องเรียกชายหนุ่มคนนั้นเอาไว้แต่ก็ไม่ทัน ชายคนนั้นเดินตรงไปยังร้านขายของชำ ผมรีบผลักประตูกระจกวิ่งตามออกไป

“ป๊าครับ! ม๊าครับ! ผมกลับมาแล้ว!” ผมได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังออกมา ผมหยุดอยู่หน้าร้านพลางชะโงกเข้าไปดูก็เห็นชายคนนั้นสวมกอดเจ้เนี๊ยะของร้านไว้แน่น

“อาเทียน! อาเทียน! ฮือๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ” เจ้เนี๊ยะคนสวยที่หลังจากลูกชายหายตัวไปก็มีท่าทางหดหู่เศร้าหมองมาตลอด วันนี้เธอยิ้มทั้งน้ำตาร้องไห้กอดร่างตรงหน้าไม่ยอมปล่อย

“ม๊า เทียนกลับมาแล้ว” ร่างนั้นกอดตอบแน่น ขณะที่ผมกำลังลังเลว่าจะเดินเข้าไปขัดด้วยความสงสัย หรือ จะกลับไปที่คลินิกปล่อยให้สองแม่ลูกอยู่ด้วยกันไปก่อน เด็กหนุ่มคนหนึ่งก็เดินเข้ามาจากด้านหลังผม

“อ้าว ลุงหมอ หวัดดีครับ มาซื้ออะไร… ฮะ…ฮะ…ฮะ…เฮีย!!” ร่างสูงวิ่งผ่านผมเข้าไปในบ้าน แล้วคว้าชายในชุดสูทผู้มีผมสีอ่อนคนนั้นไว้

“นี่เฮียจริงๆ ใช่มั้ย! เฮียเทียนจริงๆ เหรอเนี่ย”

“ไท่ โตขึ้นเยอะเลยนะ”

“ฮะ…เฮีย หายไปไหนมา… ไท่…ไท่…แงๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ”

“โตแล้วยังขี้แยไม่หายเลยนะเรา … ม๊าครับ แล้วป๊ากับเจ้ๆ ล่ะ”

“ป๊าไปธนาคาร ส่วนเจ้ๆ ไปทำงาน แล้วนี่เทียนหายไปไหนมาฮึลูก ม๊าคิดถึงเรามากเลยนะ ฮือๆ ๆ ”

“ไท่ก็คิดถึงเฮียมากเหมือนกัน แงๆ ๆ ๆ ”

ขณะที่ผมกำลังซาบซึ้งกับภาพตรงหน้า จู่ๆ ผมก็ถูกกระชากที่แขนดึงให้ออกห่างจากปากประตูอย่างแรง ก่อนที่ชายในชุดสูทสีดำนับสิบคนจะกรูกันเข้าไปในบ้าน

“คุณเทียนครับ หมดเวลาแล้ว” ชายคนที่เดินนำเข้าไปคนแรกพูดขึ้น

“เดี๋ยว ผมขอรอเจอพ่อกับพี่สาวก่อนเถอะนะ ขอร้องล่ะ”

“คนพวกนี้เป็นใครน่ะลูก” ชายนับสิบคนถือกระเป๋าหนังสีดำหลายใบไปวางซ้อนกันบนโต๊ะ สองคนสุดท้ายช่วยกันแบกหีบเหล็กเข้ามาในบ้าน

“ได้เวลากลับแล้วครับ” ร่างในสูทดำที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของคนทั้งหมดมองไปที่นาฬิกาข้อมือก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างหลัง

“เดี๋ยวก่อน! ผมขอ…” ชายหนุ่มผมสีอ่อนพยายามขอต่อรองกับชายชุดดำท่ามกลางความงงงวยของแม่และน้องชายตัวเอง ผมที่ถูกกักให้อยู่นอกบ้านได้ยินแต่เสียงที่ดังลอดออกมาเท่านั้น

ชายชุดดำสองคนตรงเข้าล็อกแขนชายผมสีอ่อนไว้คนละข้าง ก่อนจะลากออกไป ผมเห็นใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้นชัดเจนยามที่เขาถูกลากไปที่รถ ผมพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากคนที่ดึงผมเอาไว้ไม่ยอมให้เข้าไปยุ่งแต่ก็ไม่สำเร็จ

“แกจะเอาลูกฉันไปไหนอีก เอาคืนมา เอาลูกชั้นคืนมา!!!”

“ปล่อยนะ! จะพาพี่กูไปไหน ไอ้พวกชั่ววววววว” สองแม่ลูกถูกการ์ดกันเอาไว้ เทียนถูกจับยัดใส่รถ ชายที่ดึงตัวผมไว้ผละออกไป ไม่นานรถนับสิบคันก็แล่นจากไป

“เทียนนนนนนนน!!” เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดของคนเป็นแม่ดังไล่หลังรถพวกนั้นไป









จากวันนั้นผมได้แต่เก็บความสงสัยกลับมาที่คลินิกเพราะแม่บ้านเดินมาตามผมไปรักษาคนไข้จึงไม่ได้อยู่ดูต่อว่าเกิดอะไรขึ้น เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ ทำไมเมื่อหลายปีก่อนถึงโดนจับตัวไป แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับมาแล้วก็หายไปอีก ใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ผมได้แต่สงสัยแต่ไม่กล้าเดินไปถาม เพราะมันไม่ใช่กงการอะไรที่ผมจะมีสิทธิ์ไปยุ่ง แต่แล้ววันนี้ฟ้าก็ส่ง’ ไท่’ น้องชายของเทียนมาตอบข้อสงสัยให้ผมถึงคลินิก

“ลุงหมอครับ ช่วยตรวจ Essay ให้หน่อยได้มั้ยครับ” เจ้าตัวขอร้องด้วยใบหน้าซึมๆ พอผมช่วยแก้เสร็จ ก็เลยถามเรื่องในวันนั้น

“ผมไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผมได้เจอเฮียแป๊บเดียวพวกคนชุดดำก็มาลากเฮียออกไปแล้วกันผมกับแม่เอาไว้ พวกมันทิ้งเงินดอลลาร์ไว้สามสิบกล่อง กับ หีบ…ทองแท่ง เหมือนเมื่อหลายปีก่อนที่พวกมันทิ้งเงินเอาไว้ แต่คราวนี้มันมากกว่าครั้งก่อนเป็นร้อยๆ เท่าเลยครับลุงหมอ .. ป๊าบอกว่าเงินก้อนแรกนั่นคงเป็นค่าตัวเฮียช่วงเจ็ดปีที่ผ่านมา ส่วนเงินก้อนนี้คงเป็น…”

“ค่าตัวตลอดชีวิตสินะ” ผมต่อให้ …นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย

“ผมไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ไม่เข้าใจเลย คนพวกนั้นเอาตัวเฮียไปทำไม ใครต้องการตัวเฮีย แล้วเฮียไปรู้จักพวกมันได้ยังไง มันเป็นใคร งงไปหมดแล้ว!”

“ใจเย็นๆ ถึงลุงจะไม่รู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไงมายังไง แต่ลุงคิดว่าเจ้าเทียนคงไม่น่าจะเป็นอะไรหรอก ไม่อย่างนั้น วันนั้นคงกลับมาให้เห็นหน้าไม่ได้หรอก”

“มันก็จริงครับ …” เด็กหนุ่มเดินกลับไปอย่างหงอยๆ

จริงสิ! ผมยังไม่ได้เปิดกล่องที่ได้รับมาในวันนั้นเลยนี่นา

“ป้านาครับ กล่องที่ผมตั้งไว้บนเคาน์เตอร์วันก่อน ป้าเอาไปเก็บไว้ไหนครับ” ผมถามแม่บ้านประจำคลินิก

“อ๋อ กล่องนั้นน่ะเอง ป้าเอาไปเก็บให้ที่ห้องหนังสือค่ะ เดี๋ยวป้าไปเอามาให้นะคะ”

ป้านายกกล่องลงมาให้ พอผมเปิดออกก็พบว่าภายในเต็มไปด้วยหมึกสำหรับเติมปากกาหมึกซึมที่ผมมักจะฝากเด็กคนนั้นซื้อบ่อยๆ จู่ๆ สายตาผมก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ม้วนเป็นแท่งทรงกระบอกเสียบอยู่มุมกล่อง ผมจึงหยิบมันขึ้นมาคลี่อ่าน









สวัสดีครับลุงหมอ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ ผมเทียนเองยังจำได้ไหม ผมแอบสอดจดหมายฉบับนี้ไว้ในกล่อง ลุงหมอช่วยอ่านแล้วไปบอกพ่อแม่ผมทีเถอะครับ เพราะผมไม่สามารถบอกอะไรพ่อแม่ผมโดยตรงได้เลยเนื่องจากมีคนคอยจับตาดูไม่ให้ผมพูดอะไรที่ไม่สมควรออกมา

เมื่อเจ็ดปีก่อน ผมไปส่งเพื่อนสนิทที่สนามบิน แล้วก็ได้พบกับนักธุรกิจที่เครื่องบินดีเลย์คนหนึ่ง ดูเหมือนเขาจะถูกชะตากับผมมาก ผมเพิ่งมารู้ทีหลังว่าเขาเป็นผู้มีอิทธิพลใหญ่ในโลกมืด ผมไม่รู้ตัวเลยว่าถูกสะกดรอยตาม ในที่สุดเขาก็สั่งให้ลูกน้องมาลักพาตัวผมไปต่อหน้าต่อตาพ่อแม่เมื่อเจ็ดปีก่อนนั้นเอง

ผมคงเขียนอธิบายโดยละเอียดไม่ได้ เพราะต้องคอยระวังการจับตาดูของบอดี้การ์ด เอาเป็นว่าเจ็ดปีที่ผ่านมา แม้จะมีเรื่องเกิดขึ้นกับผมมากมาย แต่ผมก็ยังมีชีวิตอยู่ ผมยังสบายดีแม้จะถูกกีดกันไม่ให้ติดต่อกลับไปที่บ้านเลยก็ตาม ผมไม่กล้าหนี เพราะเขาขู่จะฆ่าครอบครัวผม…

สุดท้ายนี้ฝากบอกครอบครัวผมด้วยว่าขอโทษที่ทำให้กลุ้มใจและเป็นห่วง และคงต้องฝากบอกพวกเขาด้วยว่า ลาก่อน ผมคงไม่ได้กลับมาไทยอีกต่อไปแล้ว…









ขอบคุณที่เอ็นดูผมมาตลอดนะครับ

เทียนซื่อ


[/i]






-The End-

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2636
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-0
แล้วกัน..นนนนนน  :hao4: :hao4: :hao4:

ออฟไลน์ rsmrypngpth

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 76
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
อ้าว เป็นการเล่าเรื่องจากบุคคลภายนอกโคตรๆ เหมือนเรื่องราวคร่าวๆ แล้วรายละเอียดกะไปหาอ่านเอาจากนิยายแนวๆ นี้เอา ก็แปลกดีคะ

ออฟไลน์ candleguard

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-1
อ้าว เป็นการเล่าเรื่องจากบุคคลภายนอกโคตรๆ เหมือนเรื่องราวคร่าวๆ แล้วรายละเอียดกะไปหาอ่านเอาจากนิยายแนวๆ นี้เอา ก็แปลกดีคะ

ขอบคุณค่ะ เรื่องนี้เป็นงานที่เราลองเปลี่ยนคนเล่าดูค่ะ อยากจะรู้ว่าถ้าให้คนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอกเล่าหรือใช้มุมมองเเบบพระเจ้าเล่า ผลตอบรับจะออกมาเป็นยังไงน่ะค่ะ^^

ออฟไลน์ TheWanFah

  • ความใกล้ชิด บางครั้ง ทำให้เราเผลอคิดไปเอง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
สงสารเทียน

ออฟไลน์ tasteurr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
สงสารครอบครัวเทียน  :mew6:

ออฟไลน์ aoihimeko

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-8

ออฟไลน์ Mayana

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 448
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1

ออฟไลน์ supermyrainbow

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
อยากอ่านชีวิตของเทียนหลังลักพาตัวไปเลยอ่ะ
 :katai1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Pinkii

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
มุมมองแปลกดีค่ะ เจ๋ง ชอบๆ :katai2-1: :katai2-1:

  :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ van16

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 812
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1

ออฟไลน์ lostinthelight

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 109
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
โถ่น้องเทียน :m15: :m15: :m15:

ออฟไลน์ Cyclopbee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 231
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
สนุกดีนะคะ เขียนต่อได้เลย ถึงชีวิตของเทียน

ออฟไลน์ mickeyz.min

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 782
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3724
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
การเล่าเรื่องเป็นบุคคลนอก น่าสนใจเลย

ออฟไลน์ Fufufeel

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
เป็นการเล่าเรื่องที่แปลกดีค่ะ เราชอบมากเลย ตอนแรกๆก็ระแวงว่าหมอจะเป็นคนลักพาตัวไปซะอีก55555 แต่มาเฟียคนนั้นพาเทียนไปทำไมน้า :hao6: ชอบแล้วลักพาตัวอย่างงี้เลยพ่อคุณ

ออฟไลน์ mellowshroom

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1021
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
เล่าผ่านคนอื่นมันก็ได้อ่ะนะ แต่เราจะไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นนะสิ

พวกสาเหตุ หรือความรู้สึกของคนที่กระทำกับโดนกระทำเนี่ยยย

เพราะคนอื่นคือคนอื่น ถึงจะอยู่ในเหตุการณ์ หรือช่วงเวลาเดียวกัน

แต่ความรู้สึก หรือเหตุผลการตัดสินใจมันไม่เหมือนกัน มันเลยค้าคางใจอ่าา :ling1:

ไม่รู้อธิบายไปจะเข้าใจมั้ย 555 คนเขียนเขียนมาสนุกแล้ว เขียนดีมากๆ

แต่อยากให้มาต่อในส่วนของคุณผู้มีอิทธิพลกับน้องเทียนอีกน่ะ  :hao7:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด