Love Story ธันว์-ไนท์...หัวใจใกล้กัน ตอนจบ [22-01-2018]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Love Story ธันว์-ไนท์...หัวใจใกล้กัน ตอนจบ [22-01-2018]  (อ่าน 14129 ครั้ง)

ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-01-2018 09:09:27 โดย Bboyseries »

ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries
Re: Love Story ธันว์-ไนท์...หัวใจใกล้กัน
«ตอบ #1 เมื่อ07-01-2018 06:58:29 »


บทนำ

“เฮ้ย หน้าใหม่นี่หว่า ส่งสายตาให้แบบนี้ใช่ชัวร์ต้องจีบหน่อยแล้ว”
“กูว่ามึงพอเหอะธันว์ ที่คั่วๆ อยู่มึงยังสับรางยังแทบไม่ทัน หาเรื่องปวดหัวไปถึงไหนวะ”
“อะแน่ะ หึงเหรอจ๊ะที่รัก แค่เช็คเรตติ้งหน่อยเดียวน่าอย่าเพิ่งงอน”
“หึงเชี่ยไรล่ะ แล้วเลิกเรียกกูที่รัก กูไม่ได้อดอยากขนาดจะเอาคนเจ้าชู้มั่วไม่เลือกอย่างมึงมาเป็นแฟน เข้าใจ๊”
“ปากดีนะมึง สักวันกูจะจับทำเมียจริงๆ”
“ว่าแล้วยังไม่สำนึกนะ...”
“ผัวชื่อธันว์จ๊ะเมียไนท์ ขออนุญาตจีบเด็กใหม่ก่อนนะ เด็กหน้าเก่าอย่างเรานั่งรอตรงนี้แหละ เดี๋ยวมานะจ๊ะ”

มือซึ่งสวมถุงมือสำหรับออกกำลังกายของธันว์ตบที่แก้มผมเบาๆ
ก่อนที่มันจะพาร่างสูงเท่ของมันในชุดเล่นเวท
นั่นคือเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นเดินไปยังใครคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามายังฟิตเนสคลับประจำของผมกับมัน

ผมกับธันว์เจอกันที่ออกกำลังกายแห่งนี้เมื่อสามปีก่อน
ไม่ต้องสงสัยนะครับว่าใครเข้าหาใคร ดูจากพฤติกรรมมันเมื่อครู่คงพอจะรู้แล้วล่ะว่ามันพาหน้าหล่อๆ มาหลีผมเอง

วันนั้นผมก็เป็นคนรักสุขภาพหน้าใหม่ไม่ต่างจากเด็กหนุ่มวัยรุ่นหน้าใสที่ธันว์เดินเข้าไปหานั่นล่ะ
ส่วนธันว์ เปรียบไปมันก็เหมือนรุ่นพี่ เพราะตอนรู้จักกันมันบอกว่ามันเข้าๆ ออกๆ
ในที่แห่งนี้จนรู้จักมักคุ้นกับใครมากหน้าหลายตาเป็นอย่างดี
ถึงมันไม่บอกผมก็น่าจะคิดได้ เพราะดูจากสัดส่วนกล้ามเนื้อที่ลงตัวพอดีจนน่าอิจฉาของมัน
รวมถึงท่าทีการเป็นหนุ่มเฮลท์ตี้สุดฮอตของคลับออกกำลังกายที่นี่
ที่เยื้องกรายไปไหนก็มีแต่คนทักทาย ก็น่าจะเดาได้ไม่ยากว่ามันน่าจะเป็นสมาชิกของที่นี่หลายปี
 
จะว่าไปหากวันนั้นไม่ได้มันเขามาช่วยสอนช่วยเทรนดุจเทรนเนอร์ผู้ช่ำชองให้ผม
ผมก็ไม่รู้หรอกว่าตัวผมเองจะได้สัดส่วนรูปร่าง
ซึ่งดูดีขึ้นมาประมาณหนึ่งเช่นวันนี้หรือเปล่า

เหตุที่ผมมาที่นี่ก็เพราะมีเป้าหมายการเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดูดีในแบบฉบับคนที่กำลังมีความรัก
ซึ่งเกิดขึ้นกับใครคนหนึ่งตอนเจอกันในงานประเพณีกีฬาเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างมหาวิทยาลัยงานหนึ่ง
ซึ่งจากการที่ธันว์เข้ามาช่วยสอนช่วยเทรนด์ผมทำให้เราสองคนสนิทกันได้ไม่ยาก

ฟิตเนสคลับแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่เฉพาะกลุ่ม หญิงแท้ ชายแท้ หญิงเทียม ชายเท็จ
สถานที่แห่งนี้เปิดกว้างและต้อนรับทั้งนั้น หากว่าคิดจะเข้ามาใช้บริการและทำตามกฎที่เจ้าของคลับวางไว้
ผมกับธันว์จัดอยู่ในประเภทชายเท็จ พูดง่ายๆ ก็คือพวกชอบไม้ป่าเดียวกัน
การที่ธันว์เข้ามาตีซี้กับผม
จุดประสงค์ของมันซึ่งแฝงมาในมาดเทรนเนอร์
ก็คือการหว่านจีบเหยื่อเพื่อเช็คเรตติ้งของมันอย่างที่มันกำลังทำในตอนนี้นั่นแหละ

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 746
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
Re: Love Story ธันว์-ไนท์...หัวใจใกล้กัน
«ตอบ #2 เมื่อ07-01-2018 07:06:02 »

คนที่ไนท์ชอบคือใครรร ธันว์ทำตัวน่าตีมาก ไนท์จัดการ----

ออฟไลน์ Pithchayoot

  • พิชญ์ชยุตม์
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-2
Re: Love Story ธันว์-ไนท์...หัวใจใกล้กัน
«ตอบ #3 เมื่อ07-01-2018 07:11:37 »

เรื่องใหม่ของพี่บอยใช่ป่ะฮะ


ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries
Re: Love Story ธันว์-ไนท์...หัวใจใกล้กัน
«ตอบ #4 เมื่อ07-01-2018 07:15:38 »



ตอนที่ 1

“เฮ้ย ธันว์จะกลับยังวะ ไม่กลับกู กูกลับก่อนนะมึง” ผมเดินตรงเข้าไปทักธันว์ตอนที่มันกำลังสวมร่างเป็นเทรนเนอร์หนุ่มสอนสมาชิกคลับรายใหม่อยู่ในมุมเล่นเวท ส่งยิ้มนิดๆ ให้คนที่อยู่ข้างกายมันเมื่อฝ่ายนั้นหันมามองหน้าผม

“มึงอย่ามายิ้มใสไอ้ไนท์ น้องซีนี่ของกู คิดจะแย่งมีเรื่องแน่ไอ้น้อง” ธันว์หยุดสอนชี้หน้าผมแล้วเปลี่ยนไปโอบไหล่น้องใหม่ที่ชื่อซี

“หวงก้างยังกะหมานะมึง หวัดดีซี อย่าไปบ้าจี้เชื่ออะไรมันมากไอ้ธันว์มันเจ้าชู้ตัวพ่อเลยล่ะ” ผมว่ากลับ หันไปทักทายซี ซึ่งทักทายผมกลับเช่นกัน พร้อมถาม

“หวัดดีครับพี่ไนท์ นัดกับพี่ธันว์ไปไหนต่อหรือเปล่าครับ”

“นัดให้มันถีบหัวส่งตอนมันเจอหน้ากิ๊กมันอ่ะดิซี เห็นคนอื่นดีกว่าพี่ตลอด” ธันว์ตอบซีแต่ส่งแววตาบางอย่างมาให้ผมซะงั้น เอากะมันสินั่น มันเป็นอะไรของมันขึ้นมา

“เอ๊า อย่างมึงนอกจากหน้าตากะหุ่นแล้วมีดีอะไรให้กูเห็น ไปล่ะ ไม่กลับก็อย่ากลับ ไว้เจอกันซี” ผมว่าให้พร้อมบอกลาซี ก่อนแยกตัวไปยังห้องล็อกเกอร์เพื่อเตรียมตัวอาบน้ำจะกลับห้อง

กว่าจะถึงห้องล็อกเกอร์ก็ใช้เวลามากอยู่ เพราะผมต้องหยุดพูดคุยทักทายกับคนรู้จักหลายคนเช่นกัน จะว่าการที่ผมเป็นสมาชิกที่คลับฟิตเนสแห่งนี้จนครบสามปีก็ทำให้ผมรู้จักใครต่อใครไม่น้อยกว่าไอ้ธันว์เท่าไหร่นัก ด้วยนิสัยผมเป็นคนง่ายๆ ไม่ค่อยมีฟงมีฟอร์มอะไรกะใครเท่าไหร่ล่ะมั้ง เลยทำให้ผมทำคะแนนนิยมตีตื้นไอ้ธันว์มัน ใครยิ้มมาก็ยิ้มตอบ ใครทักมาก็หยุดคุย ใครขอไลน์ขอเบอร์ ถ้าดูแล้วไม่น่าจะเป็นพวกก่อกวนก็ให้ไปซะหมด เฮ้อ แต่ก็มีหนึ่งคนที่ผมพยายามใช้ความเฟรนด์ลี่เข้าจีบ แต่จนแล้วจนรอด ผ่านเวลามาสามปีแล้วก็ยังไม่ยอมใจอ่อนที่จะคบผมเป็นแฟนอย่างเปิดเผยซะที ใครที่ว่านั่นก็คือคนที่ทำให้ผมหันมาออกกำลังกายเพื่อฟิตหุ่นไว้มัดใจนั่นล่ะ

ใครคนนั้นชื่อโชน แรกเริ่มรู้จักกันโชนเป็นนิสิตปีสองของมหาวิทยาลัยมีชื่อที่หนึ่ง ส่วนผมเพิ่งเรียนจบในอีกสถาบันและเพิ่งเข้าทำงานฝ่ายไอทีในบริษัทเอกชน เราสองคนเป็นศิษย์ต่างสถาบันกันแต่ที่ได้เจอกันวันนั้นเพราะต่างคนต่างไปร่วมงานประเพณีกีฬาเชื่อมความสัมพันธ์กันอย่างที่ผมเล่าผ่านมาแล้วตอนต้น

โชนไม่ใช่คนหล่อมาก แต่หน้าตาแลดูมีเสน่ห์ให้ผมเข้าหา ต่างจากธันว์ซึ่งถือได้ว่าเป็นคนหล่อจัด แต่ทำไมผมถึงเฉยๆ กับมันก็ไม่รู้ อาจจะเพราะอุปนิสัยเจ้าชู้ของมันล่ะมั้งที่ทำให้ผมมองข้ามหน้าตาที่คมใสของมัน ส่วนผมก็แค่คนธรรมดา ไม่กล้าพูดหรอกว่าตัวเองหน้าตาดี แต่ความเฟรนด์ลี่ที่มีก็เรียกใครต่อใครให้เข้าหาได้ไม่ยาก ว่าไปนั้น เง้อ

ผมตามจีบโชนตั้งแต่แรกเจอ โชนเพียงตอบรับมิตรภาพให้แค่คำว่าเพื่อน และลองคุย ลองคบดูแบบเปิดใจเผื่อเลือก ซึ่งข้อตกลงที่โชนยื่นมาคือห้ามมีการผูกมัด เรียกร้อง หรือแง่งอนกันในเชิงคนรัก หากว่าเขาจะคุยกับใครต่อใครไปด้วย หากผมรับได้ การคบหาดูใจจากเจ้าตัวก็เกิดขึ้นได้เช่นกัน

ด้วยความที่ผมเป็นคนง่ายๆ ไม่ค่อยอะไรนัก จึงไม่ได้ซีเรียสเรื่องข้อผูกมัด ยืดอกยอมรับข้อตกลงที่ว่าและเดินหน้าสานสัมพันธ์กับโชนเรื่อยมา และจากที่รูปร่างหน้าตาแค่คนธรรมดาจึงเริ่มคิดหาทางปรับปรุงบุคลิกตัวเองด้วยการย่างกรายเข้าไปเป็นสมาชิกฟิตเนสคลับที่ธันว์เข้าๆ ออกๆ นี่ จนได้สานสัมพันธ์กับธันว์ในรูปแบบเพื่อนสนิทมาจนวันนี้    

เริ่มต้นธันว์มันก็มาจีบผมจริงๆ น่ะแหละ แต่ผมมีเป้าหมายของหัวใจอยู่แล้วจึงไม่ได้ไหวเอนอะไรกับวาจาหว่านจีบ ตอนแรกก็คิดว่าธันว์มันจะถอดใจเลิกยุ่มย่าม และมองหาเหยื่อเสน่ห์รายใหม่ไปตามเรื่อง แต่มันก็ไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อธันว์มันยังคงสวมบทเทรนเนอร์ช่วยฝึกช่วยสอนผมอยู่ทุกครายามที่ผมก้าวเข้ามาเจอมันในสถานออกกำลังกายนี่ บทบาทการหว่านจีบผ่านไปในช่วงเวลาหนึ่ง เมื่อดอกรักไม่สามารถเบ่งบานขึ้นมาได้ตอนรู้ไส้รู้พุงกันหลายๆ เรื่อง ผมกับธันว์จึงกลายเป็นคู่ซี้ตัวติดกันในรูปแบบของการเป็นเพื่อนแทน แต่มีบ้างหลายครั้งที่ธันว์มันเทียวหยอกเทียวเหย้าว่าจะรวบหัวรวบหางผมยามที่เราสองคนนัดเที่ยวด้วยกัน การที่ผมรู้ว่ามันก็หว่านเสน่ห์เกย์หล่อแบบนี้ไปเรื่อยจึงไม่คิดจะถือสาอะไร รู้ว่ามันแค่คงหยอกเหย้าไปอย่างนั้น เพราะยามที่มันเห็นใครเข้าตาทั้งที่ฟิตเนสคลับ หรือที่เที่ยวอื่นๆ มันก็หว่านเสน่ห์ไปเรื่อย ไม่ได้ใส่ใจนักหรอกว่ามันจะไปสานต่อกับใครที่ไหนอย่างไร แต่มันคงยังไม่คิดจริงจังและหยุดที่ใครล่ะมั้ง เพราะมันไม่เคยเอ่ยถึงใครในกรณีพิเศษให้ผมฟังสักที มีก็แต่หลายครั้งที่รถไฟชนของมันชนกันสนั่น ร้อนถึงผมนั่นล่ะที่เคยรับบทแสดงตัวว่าเป็นคนรักมันตัวจริงเพื่อให้มันหลบหลีกการโดนราวีได้แบบพอเอาตัวรอดไปวันๆ ก็เคยปรามให้มันเพลาๆ ลงบ้างในเรื่องคบซงคบซ้อน แต่มันก็ย้อนตลอดว่า


“มึงมาเป็นเมียกูดิ แล้วกูจะหยุด”

“เรื่องไรกูมีคนที่กูตามจีบอยู่แล้ว”

ประโยคนี้ล่ะที่ผมปิดปากในเชิงหมาหยอกไก่มันลงได้ แน่นอนว่าคนที่ผมตามจีบคือโชน
ผมเคยปรึกษาธันว์ในเรื่องโชนว่าการมาฟิตหุ่นแบบนี้จะทำให้โชนสนใจผมมากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่หรือเปล่า
ธันว์มันบอกแค่ว่าการมาออกกำลังกายถึงใครไม่สนใจแต่อย่างน้อยมันก็ได้สร้างสุขภาพที่ดีๆ ให้ตัวเอง
ก็ไม่น่าเชื่ออ่ะนะ ว่าคนเจ้าชู้เจ้าเล่ห์อย่างมันจะมีมุมมองความคิดแบบนี้ก็เป็น

นึกถึงโชนใช่สิ ผมเคยนัดธันว์ไปวิ่งออกกำลังกายในสวนสาธารณะกลางกรุงในวันหนึ่ง บังเอิญที่วันนั้นโชนเองก็ไปวิ่งด้วย ทั้งธันว์และโชนเจอกันครั้งแรกในวันนั้น สองคนทักทายทำความรู้จักกันพอประมาณ
โชนบอกเริ่มล้าขอตัวแยกกลับ ผมจึงขอตามติดโชนไปด้วย
โดยแยกจากธันว์ในทันที นี่หรือเปล่าที่สาเหตุไอ้ธันว์มันว่าผมเมื่อครู่

………………………………………………….

“ไหนว่าจะกลับไงไอ้ไนท์ มายืนอ่อยใครแถวนี้วะ”
เสียงธันว์ทักมาในตอนที่ผมเพิ่งคุยกับคนรู้จักที่บังเอิญเดินสวนกันเสร็จ
น้ำเสียงและหน้าตามันดูไม่เข้าท่าเลยสักนิดจึงว่าสวน

“ปากหมานะมึง กูมาออกกำลังกายไม่ได้มาเช็คเรตติ้งเหมือนมึง”

“เดี๋ยวต่อยหน้าแหก กูก็มาออกกำลังกาย”

“หรา…แต่กูเห็นมันไม่ใช่อย่างนั้นนี่หว่า แล้วน้องซีอะไรนั่นของมึงไปไหนซะล่ะ” ผมลากเสียงล้อเลียนในตอนแรกแล้วถามถึงคนที่ธันว์มันคั่วล่าสุด

“เห็นบอกเจอคนรู้จัก แยกไปทักแล้วก็หายไปเลย เลยไม่รู้ทักถึงไหนละ”
ธันว์มันตอบกลับมาหน้าขรึม ผมจึงอดหัวเราะไม่ได้ เข้าใจละว่าทำไมมันถึงเดินมาปากหมากับผมแบบนี้

“ไงล่ะเรตติ้งตกอ่ะดิมึง ถึงว่ามาพาลเอากะกู จะอยู่ต่อหรือจะกลับล่ะทีนี้”

“อยู่ทำไม แล้วก็หยุดหัวเราะ ไปกลับ กูกลับด้วย”
ธันว์เดินกอดคอผมเข้าไปในห้องล็อกเกอร์ ไปถึงด้วยความเหนียวตัวอยากล้างคราบเหงื่อเต็มทนผมจึงผลักมันออกจากร่าง จัดการถอดเสื้อเพื่อเตรียมตัวจะอาบน้ำ

“หุ่นดีเข้าหน่อยรีบโชว์ใหญ่เลยนะมึง”
ธันว์เดินมาว่ายกกำปั้นชกที่อกแข็งของผมเป็นเชิงผลัก
เม้มปากมองตาขวางก่อนจะเดินผ่านผมไปไอ้นี่พาลใหญ่แฮะ
สงสัยจะถูกใจนายซีนั่นซะล่ะมั้ง โดนทิ้งปล่อยเกาะถึงกับกร่างว่าผมแบบนี้

……………………………………………..

หลังอาบน้ำชำระตัวและแต่งกายกันเสร็จผมกับธันว์เดินออกมาหาอะไรกินริมถนนใกล้ๆ สถานออกกำลังกาย
วันนี้เป็นวันศุกร์ต้นเดือน ร้านอาหารในศูนย์การค้าซึ่งสถานออกกำลังกายของเราตั้งอยู่ล้วนแต่ดูหนาตาจึงไม่อยากเข้าไปเพิ่มความแออัดให้อีก เราสองคนมีไลฟ์สไตล์คล้ายกันในเรื่องกินง่ายอยู่ง่ายจึงเลือกร้านก๋วยเตี๋ยวต้มยำเป็นที่ฝากท้อง

“ออกกำลังกายแล้วมายัดห่าเส้นใหญ่ชามพิเศษ กูล่ะเชื่อมึงเลยไอ้ไนท์”
ธันว์มันว่าผมตอนผมสั่งรายการก๋วยเตี๋ยวที่ต้องการไป
ส่วนธันว์มันขอแค่เกาเหลาต้มยำชามธรรมดาลูกชิ้นปลาล้วน

“เผือกไรล่ะ เรื่องของกู” ผมว่า ก็คนมันหิว ไม่ได้จะฟิตหุ่นไปประกวดนายแบบที่ไหน
อะไรที่พอจะยัดเข้าปากเพื่อให้ท้องหายร้องผมทำได้หมดแหละ เว้นเสียจากอะไรที่เกี่ยวกับกุ้ง

“ปากดี อย่างงี้ไงก่อนมาเจอกูหุ่นถึงดูไม่ได้”

“ได้ไม่ได้ก็ทำให้คนบางคนเข้ามาจีบล่ะว้า”
ธันว์ถึงกับสำลักน้ำเปล่าที่เพิ่งยกดื่มตอนผมเอ่ยสวนกลับ
เห็นภาพผมล่ะอดหัวเราะไม่ได้ คิดจะมาว่าผมโดนผมสวนเข้าให้ ไปไม่เป็นเลยสิมึง

“เดี๋ยวๆ คืนนี้กูจะมอมเหล้าจับทำเมีย”
มันเช็ดปากเช็ดคอชี้หน้าคาดโทษผม
ซึ่งผมชินซะแล้ว จึงถือเป็นเรื่องตลกไปเอ่ยหยอกเหย้าไปกับมันระหว่างรอก๋วยเตี๋ยวมาส่ง

“อารมณ์ค้างมาจากน้องซีขนาดจะมอมเหล้าเพื่อนเลยเหรอจ๊ะที่รัก”

“โหย พูดงี้คืนนี้ไปนอนกะกูเลยดีกว่ามั้ย ยั่วนะมึง”

“มึงแม่งก็หยอดกูอยู่ได้ทุกวัน วันไหนกูหื่นขึ้นมาจริงๆ จะรู้สึก”

“วันนี้ล่ะ ไม่ต้องวันไหนหรอกกูรออยู่”

“รออีกหนึ่งปีสิ หากเข้าปีที่สี่กูจีบโชนไม่ติด มึงอาจเป็นตัวเลือกเพื่อทำการพิจารณา”

“น้อยๆ หน่อย ไอ้น้อง มีคนรอให้พี่เลือกเป็นแถว เรื่องอะไรกูจะไปรอมึง หยอดหน่อยเอาใหญ่เลยนะเรา”

“ว้า แย่จัง เสียใจนะเนี่ย”

“จ้า เสียใจ ไอ้สัตว์” ธันว์ยื่นมือมาตบหัวผมหลังพูดจบ
“เชี่ย ตบหัวกูทำไมเนี่ย” ผมว่ามัน งงใจว่าพูดอะไรผิดไป
สักพักเด็กเสิร์ฟเอาก๋วยเตี๋ยวที่สั่งมาส่ง แปลกใจกับลูกชิ้นกุ้งซึ่งอยู่ในชาม ก็บอกไปแล้วว่าไม่เอา ใส่มาทำไมน๊อ

“เป็นไรวะ” ธันว์มันเอ่ยถาม มันคงเห็นสายตาฉงนที่มองชามก๋วยเต๋ยวของผมนั่นล่ะ

“กูบอกเขาไม่ใส่ลูกชิ้นกุ้ง แต่มึงดูดิ เต็มชามกูเลย” ผมบอก แต่เอาวะ แค่ไม่จับเข้าปากก็หมดปัญหา
ในจังหวะที่กำลังจะปรุงรสชาติ ธันว์มันก็ยื่นช้อนมาตักลูกชิ้นกุ้งออกจากชามผมไปใส่ชามเกาเหลามันซะหมดทุกก้อน
ผมเงยขึ้นมองมัน มันดันส่งสายตาเจ้าเล่ห์ตอบกวน

“ไม่แดกกูแดกเอง ของโปรดเว้ย”

“โปรดเชี่ยอะไร มึงสั่งลูกชิ้นปลาล้วน” ผมด่ามัน ซึ่งมันก็ลอยหน้าสวนกลับ

“กูแค่ไม่อยากแดกเยอะมึงมีปัญหามั้ย แต่ตอนนี้กูได้มาฟรี แดกสักวันคงไม่ตาย”

“นิสัยนะมึง” ผมว่ามัน มันไม่ตอบอะไรได้แต่ผิวปากปรุงเกาเหลาไปอย่างอารมณ์ดี
ใช่สิ ได้ของฟรีเพิ่มล่ะกินได้ขึ้นมาทันที
ผมส่ายหน้าให้กับความเจ้าเล่ห์ของมัน ก่อนจะลงมือจัดการกับก๋วยเตี๋ยวชามโตจนเกลี้ยง
ทานกันเสร็จ ธันว์มันขอแยกตัวออกขอกลับก่อน เห็นท่าทางรีบๆ ของมันจึงอดแซวไม่ได้

“ไม่เที่ยวกันต่อเหรอ ไหนบอกจะมอมเหล้ากูไงจ๊ะที่รัก”

“มึงอย่ามาปากดีตอนนี้ไอ้ไนท์ วันไหนกูชวนล่ะอ้างไม่ว่าง วันไหนกูรีบล่ะเอาใหญ่เชียว” มันชี้หน้าว่าผม

“แล้วมึงจะรีบไป นัดใครว่าอีกล่ะ อย่าจ้ำจี้กันจนเช้าล่ะมึง เกรงใจกูบ้าง” ผมไม่วายแซว

“เรื่องของกู” ธันว์มันบอกหน้าตึงก่อนรีบเดินจากไป ผมได้แต่ยิ้มน้อยๆ มองตามหลัง
เชื่อเหอะวันศุกร์แบบนี้มันคงนัดใครไว้เที่ยวดื่มกินน่ะแหละ ถึงได้รีบหนีหน้าผมแบบนี้
เฮ้อ ถ้ามันจะเลิกเจ้าชู้สักนิดก็คงดี
ว่าแต่ผมจะไปคาดหวังในเรื่องนี้ทำไมล่ะ ก็ผมไม่ได้ชอบมันนี่นา แปลกๆ แฮะใจ

ผมติดต่อพูดคุยกับโชนในระหว่างเดินทางกลับบ้านโดยรถเมล์ปรับอากาศสาธารณะ
อย่างว่าล่ะนะ ชีวิตของคนเพิ่งเริ่มต้นทำงาน จะให้มีรถขับหรูๆ เท่ๆ ก็คงยากอยู่
ต่างจากธันว์กับโชน สองคนนั่นภาษีทางสังคมของชีวิตดูต่างจากผมเยอะ มีรถขับ มีคอนโดอยู่
ส่วนผมอาศัยอยู่แค่ในอพาร์ทเม้นธรรมดา ซึ่งไม่ได้ติดหรูมากมาย แต่ก็เงียบสงบสบายใจ
ภาษีสังคมที่ดีหน่อยของผมก็แค่ดีกรีเด็กต่างจังหวัดที่สอบติดและเรียนจบจากมหาวิทยาลัยอันดับต้นๆ ด้วยเกรดเฉลี่ยที่พาตัวเองสอบสัมภาษณ์เข้าทำงานในแผนกไอทีของบริษัทเอกชนมีชื่อของประเทศได้เท่านั้นล่ะ

ส่วนโชนกับธันว์ สองคนยังคนว่างงานอยู่ โชนให้เหตุผลว่าเพิ่งจะเรียนจบมาเลยขอเวลาผ่อนคลายสมองสักหน่อย แล้วค่อยคิดไปต่อในเรื่องอนาคต ผมคิดว่าทางบ้านคงจะช่วยซับพอร์ตโชนในเรื่องการเงินน่ะแหละ ถึงได้มีความคิดเช่นนี้ได้
ไม่แปลกหรอก ฐานะทางบ้านก็ธรรมดาซะที่ไหน

ส่วนธันว์ให้เหตุผลว่ายังไม่เจองานที่ใช่เลยยังไม่อยากทำ
ฐานะทางบ้านมันก็ใช่ย่อย มีอันจะกินซะจนทำตัวล่องลอยได้จนน่าอิจฉา
แต่หากคนไม่รู้จักมันเข้าขั้นลึกซึ้งอย่างผม ก็คงมองมันเป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไปน่ะแหละ
เพราะอย่างที่บอกว่าไลฟ์สไตล์ของมันดันมาคล้ายกับผมในการดำเนินชีวิตในสังคมคนเมืองซะอย่างนั้น
มันสามารถร่วมหัวจมท้ายไปกับผมบนรถเมล์ แท็กซี่ BRT BTS ได้ทุกที่หากว่าสถานที่ที่เราสองคนจะไปกันรถสาธารณะเหล่านี้เข้าถึง ต่างจากโชนซึ่งวิธีการเดินทางส่วนใหญ่ไปกับการขับรถหรูส่วนตัวเสียมากกว่า
ซึ่งบางครั้งบางคราวการนัดเจอกับโชนก็ทำให้ผมเกร็งไปไม่น้อยกับการวางตัว
ต่างจากธันว์ ซึ่งผมไม่เคยรู้สึกเกร็งใดๆ เลยในการพบเจอ
แต่ทำไมผมเลือกที่จะบอกหัวใจนะว่าโชนคือคนที่ผมสนใจและต้องการในเรื่องความสัมพันธ์ด้านคนรัก อืม แปลกดี

ผมกลับถึงห้องก็ดึกมากหน่อย อาจเป็นเพราะเป็นศุกร์ต้นเดือนด้วยล่ะมั้งรถราบนท้องถนนถึงแน่นมากกว่าทุกๆ วัน
ธันว์มันขาดการติดต่อไปจากผมตั้งแต่แยกกันจนป่านนี้มันยังไม่ไลน์มาหยอดหรือกวนประสาทอะไรผมอย่างเช่นทุกวันที่มันเคยทำ หรือว่ามันแอบนัดซีเอาไว้แล้วไปเที่ยวด้วยกันก็ไม่รู้แฮะ ถึงได้ลืมกิจวัตรที่มักจะทำกับผมบ่อยๆ ไปซะอย่างนั้น

“ร้ายนะมึงไอ้ธันว์” ผมเอ่ยว่าในตอนเช็คอ่านไลน์แต่ไร้ซึ่งข้อความจากธันว์
คิดเลยเถิดไปว่าป่านนี้มันคงสนุกอยู่กับซี หรือใครๆ จนลืมผมเข้าให้แล้ว
แต่เอ ผมก็ไม่ใช่แฟนมันจริงๆ นี่นา จะมารู้สึกน้อยอกน้อยใจและถวิลหาการติดต่อกลับมาจากมันทำไมหว่า คนที่ผมควรคิดถึงตอนนี้ควรเป็นโชนสิ ซึ่งขณะนี้เจ้าตัวก็บอกเล่าว่ากำลังเที่ยวแฮงต์เอ้าท์อยู่กับเพื่อนกลุ่มใหญ่เช่นกัน

ผมเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
มองดูหน้าจอ นี่มันจะตีสองแล้วนี่นา และคนที่โทรเข้ามาก็คือธันว์ นั่นไง ผับบาร์ใกล้จะปิด นึกถึงกูเลยนะมึง

“ว่าไง ร้านไม่ปิดไม่คิดจะกลับบ้านนะมึง” ผมด่าธันว์มันออกไปตอนกดรับสาย ซึ่งมันก็หยอกเหย้ากับมาตามนิสัย

“หวงหรือห่วงละจ๊ะที่รัก”

“มึงเมามากป่ะเนี่ย ดื่มไปเท่าไหร่ไอ้ธันว์ ขับรถระวังเจอด่านตรวจนะมึง”
ผมเอ่ยออกไป เชิงห่วงใยมันจริงๆ คิดว่ามันน่าจะขับรถไปในการออกเที่ยวครั้งนี้ ซึ่งมันก็จริงเมื่อมันตอบกลับมา

“แล้วทำไมกูต้องขับเอง เมาไม่ขับโว้ยไม่ต้องห่วง”

“แล้วมึงจะให้ใครที่ไหนขับให้มึง” ผมถาม ใจกระตุกนิดๆ ตอนมันตอบมา

“มาเที่ยวกับใครก็คนนั้นแหละขับกลับให้ ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ”

“ห่าเอ้ย เจ้าเล่ห์ชิบ” ผมว่ากลับ

“พูดไม่เพราะเลยนะที่รัก” ธันว์ว่าเชิงหยอกเหย้า เราสองคนจึงปั่นประสาทกันอีก

“ให้กูพูดเพราะกับคนขี้เมาเจ้าชู้อย่างมึง กูยอมกัดลิ้นตายซะยังดีกว่า แล้วเรียกกูที่รักแบบนี้ ไม่กลัวคนข้างๆ แหกอกเอาเหรอ”

“กูมันขั้นเทพขนาดไหนมึงก็น่าจะรู้ จะให้ใครจับได้ไงว่าแอบมาคุยโทรศัพท์กับที่รัก”

“ขั้นเทพบ้านมึงดิ รถไฟชนกันทีไรลำบากให้กูต้องช่วยทุกที”

“อ้าว ไม่ให้ที่รักช่วยแล้วจะให้ใครที่ไหนมาช่วย พูดไม่คิดนะเรา”

“พอๆๆ เลิกเพ้อ ท่าจะเมาหนักนะมึง ยังไง มีอะไรอีกมั้ย ไม่มีกูจะนอน”

“โหย อุตส่าห์หลบตัวมาโทรคุย ไล่กูซะละ ถ้าเป็นน้องโชนโทรมาล่ะคงคุยถึงเช้าเลยนะมึงน่ะ”

“อันนั้นมันแน่นอนสิวะ ว่าแต่โชนเขามีมารยาทมากกว่ามึง ดึกดื่นขนาดนี้เขาไม่มาโทรศัพท์ป่วนชาวบ้านเหมือนมึงหรอก”

“รีบออกตัวให้กันเลยนะ พูดจาไม่รักษาน้ำใจกูบ้างนะเว้ย”

“รักษาทำไม มึงไม่ได้เป็นอะไรกะกูนี่ แค่เพื่อนห่างๆ อย่ามาทำตัวเรียกร้องไอ้น้อง”

“เออ ปากดีเข้าไว้ วันไหนกูหายไปอย่าร้อนรนก็แล้วกัน”

“เรื่องเหอะ คนอย่างมึงอ่ะนะจะกล้าหายไปจากกู นอกจากกูแล้วมึงจะเหลือใครให้มึงโทรหายามตีหนึ่งตีสองแบบนี้บ้างครับไอ้คุณธันว์ ที่คบๆ คุยๆ แบบน้ำแตกแยกทางคิดเหรอว่าพวกนั้นจะฟังมึง”

“มั่นใจขนาดนั้น เดี๋ยวสักวันกูเปิดตัวแฟนขึ้นมาแล้วมึงจะช้ำหนักไอ้ไนท์”

“หากเป็นงั้นจริงกูจะยอมบวชไม่ศึกเลยเหอะ เจ้าชู้เจ้าเล่ห์แบบมึง ใครที่ไหนมันจะมาคบจริงจัง”

“จ้า พ่อคนดีของน้องโชน แล้วยังไง วันนี้เซย์ไฮกันหรือยัง”

“คุยกันแต่หัววันแล้ว ว่าแต่มึงเหอะ หาเหยื่อไม่ได้แล้วหรือเปล่าถึงต้องโทรมาหากูแบบนี้”

“ดูถูกไปหน่อยมั้ง ที่โทรมาก็แค่คิดถึงว่าที่รักจะนอนไม่หลับหากว่ายังไม่รายงานตัว เห็นปากดีแบบนี้ ไม่ห่วงซะก็ดี”

“หรา…ห่วงกูหรา… โทรมาเอาตอนร้านจะปิดแบบนี้ กูคงชื่นใจตายล่ะ”

“ทำประชด แล้วโทรศัพท์มึงตังค์หมดไง ทำไมไม่โทรหากูเอาเองล่ะถ้าอยากคุยแต่ค่ำๆ หรือมัวแต่คุยกับสุดที่รักของมึงจนลืมกูเนี่ย”

“อ้าว กูก็บอกแล้วมึงมันแค่เพื่อนห่างๆ แยกย้ายกันมา ก็ต่างคนต่างไป ทำไมกูจะต้องเอาเวลาพักผ่อนกูไปโทรหามึง”

“เสียดายโว้ย ขับรถไม่ไหว ไม่งั้นกูจะขับไปจับมึงกดทำเมียซะตอนนี้เลยไอ้ห่า ว่ากูตลอด”

“ขับไม่ไหวหรือเกรงใจใครจ๊ะ อย่ามาตีเนียน แค่นี้ก่อนนะกูจะนอนต่อแล้ว ร้านปิดจะไปไหนยังไงก็ดูแลตัวเองบ้าง ไว้เจอกัน”

“อืม ฝันดี”

ธันว์วางสายไปแล้ว ตลอดเวลาที่คุยกันแม้จะพูดจากวนส้นเท้ากันยังไงสุดท้ายก่อนตัดสายสัญญาณถ้อยคำเชิงห่วงใยของผมและน้ำเสียงเชิงอ่อนโยนของมันก็ส่งผ่านไปให้กันและกันอยู่ดี


โปรดติดตามตอนต่อไป


ห่างหายไปจากที่แห่งนี้ไปนานพอสมควร สวัสดีปีใหม่เพื่อนนักอ่านครับ
ปี 2018 นี้ ขอกลับมาวิ่งเล่นในบอร์ดนี้ด้วย Love Story เรื่องนี้นะครับ
เนื่องจากหายไปนาน หากมีข้อผิดพลาดประการใด ต้องขออภัย และขอคำแนะนำไว้ที่นี่ด้วยครับ



ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries

ตอนที่ 2

เช้าวันใหม่ ผมตื่นสายหน่อยเพราะเป็นวันหยุด
หยิบโทรศัพท์มาเช็คความเคลื่อนจากคนรู้จัก
ไม่มีข้อความจากธันว์ แต่มีข้อความจากโชน

“ตื่นยังครับพี่ไนท์ เย็นนี้ว่างมั้ย เจอกันป่าว”
ผมนิ่งคิดตอนอ่านข้อความนั้นจบ
นานทีปีหนโชนจะเป็นฝ่ายนัดผม
อันที่จริงหากไม่นับว่าต้องไปออกกำลังกายกับไอ้ธันว์ผมก็ว่างแหละ
แต่ก่อนจะตอบอะไรโชนขอเช็คตารางเวลาธันว์ก่อนก็น่าจะดี

“ตื่นยังวะธันว์” ผมส่งข้อความนี้ผ่านไลน์ไปหามันแทนการโทรศัพท์คุย
เพราะเดาไม่ถูกว่ามันอยู่แห่งหนใดตอนนี้
เกรงใจเหมือนกันหากจะโทรไปแล้วมันยังนอนหรือกำลังอยู่กับใคร
สถานะข้อความผมมีคนเปิดอ่านแล้ว สักพักจึงมีข้อความตอบกลับมา

“ตื่นนานแล้ว ว่าไงวะ”

น่าจะเป็นธันว์น่ะแหละที่เปิดอ่านและพิมพ์ตอบกลับมา ผมจึงเริ่มพิมพ์สนทนา

ผม “เย็นนี้ว่าไง ต้องไปฟิตเนสป่าว”
ธันว์ “กูก็ไปของกูประจำ ทำไม”
ผม “อืม วันนี้กูว่าจะพักว่ะ”
ธันว์ “มีนัดสิมึง กะใคร น้องโชนเหรอ”
ผม “แสนรู้นะมึง”
ธันว์ “เชี่ย กูไม่ใช่หมา”
ผม “หรา กูไม่ไปเล่นด้วยสักวันคงไม่เหงานะที่รัก”
ธันว์ “ยั่วกูอีกละ มึงไม่มาอ่ะดีกูจะได้จีบใครได้อย่างสบายใจ”
ผม “ทำเหมือนกูไปแล้วมองเห็นหัวกูนักนี่”
ธันว์ “อ๊ะๆ ไหนบอกไม่คิดอะไรกะกูไง กำลังน้อยใจสิท่า”
ผม “มึงอย่ามามั่ว”
ธันว์ “เขินเหรอจ๊ะ”
ผม “เขินบ้านมึงน่ะสิ ไม่ได้คิดก็ไม่ได้คิดโว้ย”
ธันว์ “จ้า ปากแข็งเข้าไป ว่าแต่นัดกันไปไหนวะ”
ผม “ยังไม่ได้นัด โชนแค่ส่งไลน์มาถามว่าว่างมั้ย อยากเจอ เลยไลน์มาหามึงก่อนนี่แหละ”
ธันว์ “ห่วงความรู้สึกกูขนาดนี้บอกว่าไม่คิดอะไรกะกู คนไรว้า ปากกะใจไม่ตรงกัน”
ผม “เข้าข้างตัวเองอีกละ กูแค่ไม่อยากให้มึงรอ”
ธันว์ “โธ่ กูเคยรอมึงงั้นสิ มึงไม่มากูก็เล่นของกูได้”
ผม “นี่ไง ก็เหี้ยแบบนี้ไงกูถึงไม่อยากคิดอะไรด้วย”
ธันว์ “ไอ้ห่า ทำมาอ้างนิสัยกู พอกูหยอด ก็บอกรอน้องโชนโน่น นั่น นี่”
ผม “เออๆๆ คุยกะมึงมากพาลจะกินข้าวไม่ลง แค่นี้นะ
กูไลน์มาบอกว่าเย็นนี้ไม่ว่างไปฟิตเนสแค่นั้น ลามปามไปกันใหญ่มึงนี่”
ธันว์ “โอเค เที่ยวให้สนุกนะจ๊ะคนดี”

ผมไม่ส่งข้อความโต้กลับ เอาจริงๆ ทุกครั้งที่ธันว์มันออดอ้อนผมมันก็ทำให้รู้สึกดีอยู่หรอก
แต่มันไม่สม่ำเสมอนี่สิทำให้ผมเบื่อมัน วันดีคืนนี้ ก็เขี่ยหัวผมทิ้ง
แล้วไปหยอดคำหวานกับใครต่อใครแบบไม่เกรงใจผมก็บ่อย
เฮ้อ แล้วผมจะมานั่งสับสนกับตัวตนมันทำไมกันล่ะ ก็ในใจผมมีโชนอยู่ทั้งคนนี่นา

“เย็นนี้พี่ว่าง เจอกันที่ไหนดีอ่ะโชน”

ผมส่งข้อความกลับไปหาโชน หลังปัดความรู้สึกสับสนต่อตัวตนของไอ้ธันว์ทิ้ง
โชนส่งข้อความตอบกลับมาว่าสวนรถไฟ เพราะเจ้าตัวมีนัดเตะบอลกับกลุ่มเพื่อนที่นั่น

“เดี๋ยวโชนจะพาพี่ไนท์ไปเจอกลุ่มเพื่อนโชนด้วย”
นี่คือข้อความต่อมาที่โชนส่งถึงผม ผมจึงส่งตอบกลับไปขำๆ

“จะให้เพื่อนช่วยดูเหรอว่าพี่ผ่านการอนุมัติการคบเป็นแฟนมั้ย”

“อย่างงั้นมั้งครับ” โชนตอบกลับมาสั้นๆ ผมเป่าปากส่ายหน้าหน่อยๆ
คนอย่างผมการจะขอใครสักคนคบหามันยากเย็นขนาดนี้เชียวหรือ
ว่าไปไอ้ห่าธันว์เมื่อไหร่มันจะเลิกเจ้าชู้ซะทีนะ
บางทีผมก็เหนื่อยเกินไปแล้วกับการวิ่งตามโชน

เฮ้อ สุดท้ายผมก็วกกลับมาคิดถึงคนใกล้ใจอย่างไอ้ธันว์จนได้สิน่า
เป็นอะไรอีกแล้วเนี่ยใจ

ผมมาหาโชนในตอนเย็นยังสวนรถไฟตามที่นัด
โชนพาใครคนหนึ่งมาแนะนำให้ผมรู้จัก
บอกเป็นเพื่อนในกลุ่มเตะบอลด้วยกันคือต้าร์

“หวัดดีพี่ไนท์ เตะบอลด้วยกันป่าว”
ต้าร์ทักผม ผมปฏิเสธไปเพราะไม่ได้เอาชุดมา

“ไม่อ่ะ ไม่ได้เตรียมชุดมา”
“พี่พักไหน ไกลป่าว ขับรถกลับไปเอาดิ พวกผมยังไม่เริ่มเตะหรอก
ยังมาไม่ครบกลุ่มเลย” ต้าร์บอกต่อ ผมกลืนน้ำลายลงคอ
ท่าทางผมเหมือนคนมีรถขับอย่างนั้นเหรอ

“พี่ไนท์ไม่ได้ขับรถมา” โชนออกตัวให้ผม

“รถมึงไง รถกูก็ได้” ต้าร์เสนอ โชนไล่ส่งเจ้าตัวไปยังสนามบอล

“มึงอย่ามาเซ้าซี้พี่ไนท์ไอ้ต้าร์ ไปที่สนามโน่นไป”
“เออๆๆ งั้นเดี๋ยวมึงรีบตามมาล่ะ” ต้าร์ว่าแล้ววิ่งกลับไปรวมกลุ่มที่รออยู่
คล้อยหลังโชนจึงหันมาเอ่ยกับผม

“พี่ไนท์หัดขับรถมั้ย เดี๋ยวโชนช่วยสอน”

“ไม่อ่ะ ชาตินี้พี่ไม่รู้ว่าจะมีรถขับหรือเปล่า” ผมตอบไปตามความจริง
ยังไม่มีความคิดที่อยากจะมีรถขับจึงเฉยๆ กับเรื่องนี้

“รถโชนไง เผื่อวันไหนเราไปเที่ยวต่างหวัดกัน จะได้ขับให้โชนนั่ง” โ
ชนเสนอมา ผมนึกถึงภาระหน้าที่การทำงานจึงว่า

“งานพี่ยุ่งตายโหง คงหาเวลาไปต่างจังหวัดยากอ่ะ”

“เฮ้อ จะให้ไปต่อดีมั้ยเนี่ย” โชนเอ่ยว่า ผมรู้สึกใจเสียหน่อยๆ
ซึ่งมันคงแสดงออกมาทางหน้าตานั่นล่ะ โชนจึงหัวเราะเอ่ยต่อ

“ผมล้อเล่นเองพี่ไนท์ ไม่ต้องหน้าซีด”

“คุยกันมานานมาบอกงี้พี่ก็ต้องใจฝ่อบ้างดิ” ผมบอกออกไปตามจริง โชนยกมือตบไหล่ผมเอ่ยยิ้มๆ

“สู้ๆ ผมรอพี่อยู่ ดูกันอีกสักพัก ผมไปหาเพื่อนก่อนนะครับ
เราเตะกันไม่นานหรอก พี่เดินเล่นรอผมในสวนนี้ก็ได้
ไว้ผมเตะบอลเสร็จ ไปหาอะไรกินกัน”

ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries
โชนวิ่งกลับเข้าไปรวมกลุ่ม ผมแค่มองตามหลัง
หวิวไหวในใจนิดๆ ตอนเห็นโชนหยอกล้อกับกลุ่มเพื่อนๆ
ซึ่งยังดูเด็กกันอยู่ในสายตาของผม ผมยังไม่เดินไปไหน
ยืนมองดูโชนคุยอะไรไม่รู้กับกลุ่มเพื่อนๆ สักพักคนทั้งกลุ่มหันมาทางผมรวมถึงโชน
ซึ่งเป็นคนเดียวที่ยกมือให้ผม เหมือนเป็นสัญญาณว่าจะเริ่มเตะบอลกันแล้ว
ผมยกมือทักกลับก่อนจะเดินเข้าไปในสวนรถไฟ
ซึ่งบรรยากาศในตอนเย็นๆ ในวันหยุดเช่นนี้ ผู้คนหนาตาพอสมควร
สวนสาธารณะที่ธันว์เจอกับโชนไม่ใช่สวนนี้
สวนนี้ผมเองก็เพิ่งจะได้มาเห็นบรรยากาศ ยังเดินๆ หลงๆ หามุมให้ตัวเองนั่งพักได้ยากอยู่
ระหว่างเดินเซ่อก็ต้องตกใจเมื่อมีจักรยานคันหนึ่งปั่นจะมาชนเขา
ดีที่เจ้าของจักรยานคันนั้นหยุดรถไว้ทัน แต่ก็ไม่วายส่งเสียงตำหนิผมมา

“พี่ครับ นี่มันเลนปั่นจักรยานนะครับ”

“ขอโทษครับ” ผมเอ่ยขอโทษ เพราะไม่รู้จะเถียงยังไง
ยังรู้สึกเซ่อๆ ซ่าๆ อยู่กับสวนสาธารณะที่ไม่ใช่ถิ่นซึ่งผมใช้วิ่งประจำกับธันว์

ใครคนนั้นกับจักรยานคันที่ว่าไม่ตอบอะไร เลี่ยงหลบผมไป แล้วปั่นต่อไปข้างหน้า
ผมมองเห็นม้านั่งในมุมหนึ่งซึ่งดูสงบที่สุดในสวนจึงเลือกเข้าไปนั่งพัก
หยิบโทรศัพท์ออกมาเล่นสื่อโซเชี่ยลไปตามความคุ้นชิน

เวลาผ่านสักพักมีข้อความไลน์เด้งมาจากธันว์ ซึ่งทำให้ผมยิ้มออกมาได้อย่างประหลาด

“ที่รักอยู่ไหนจ๊ะ”

“สวนรถไฟ” ผมพิมพ์ตอบกลับไป คราวนี้ธันว์มันไม่ตอบกลับมา
เป็นเสียงมันเลยแหละที่โทรเข้ามาหาผม

“มึงไปทำไมที่นั่นมึงออกมาเลยนะมึง ไอ้ห่าอ่อยไปทั่วนะมึง”

“มึงจะอะไรกะกูเนี่ยไอ้ธันว์ กูมาหาโชน น้องเขานัดเจอกูที่นี่”

“ที่นัดเจอกันมีตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมเด็กมึงถึงนัดมึงไปที่นั่น”
ธันว์มันถามมาเสียงเขียว อะไรของมันวะ เฮ้อ

“น้องเขามาแตะบอล มึงเป็นอะไรของมึงวะ”

“หึงมึงไงไอ้เชี่ย มึงรู้มั้ยแถวนั้นเกย์แม่งเป็นฝูง”

“เป็นฝูงแล้วไง กูบอกมาหาโชนก็บอกมาหาโชนดิวะ”

“แล้วคนอื่นที่เขาไปหาคู่ล่ะ เกิดมาจีบมึงขึ้นมามึงจะว่าไง”

“ก็ไม่ได้ส่ำส่อนเหมือนมึงนี่ที่คลำดูว่าใครไม่มีหางก็จ้องจะงาบหมด กูดูแลตัวเองได้มึงไม่ต้องห่วง”

“ปากดีกับกูตลอด ขอให้มันเป็นอย่างนั้นเถอะ”

“เออนะ อย่ามาเผือกเรื่องของกูนักเลย ว่าแต่มึงทำไรอยู่ตอนนี้”

“เพิ่งเล่นเวทเสร็จ ว่าจะกลับละ”

“ทำไมกลับเร็วอ่ะ เหงาเหรอจ๊ะที่กูไม่ได้ไปเล่นด้วย”

“ปากหมา กูก็มีนัดของกูบ้างสิวะ”

“เบื่อจริงวะหนุ่มฮอตประจำคลับเนี่ย”

“เบื่อหรือหึงจ๊ะที่รัก”

“หึงบ้านมึงดิ ไปไหนก็ดูแลตัวเองด้วย”

“กูดูแลตัวเองได้มึงไม่ต้องห่วง”

“ย้อนนะมึง”

“เอาไม่ได้กูก็ได้แค่ย้อนนั่นแหละ”

“ไอ้เหี้ย พูดแบบนี้มีใครได้ยินมั้ยเนี่ย”
“ได้ยินแล้วไง ผัวจะคุยกับเมีย อายทำไม”

“ห่ามได้อีกน่ะมึงนะไอ้ธันว์”

“ตอนหื่นยิ่งกว่านี้นะจ๊ะที่รัก ลองสักทีหน่อยมั้ย”

“ไปๆๆ มึงจะไปไหนก็ไป อย่ามาทะลึ่งกะกูให้มากนัก โ
ชนเหมือนจะเตะบอลเสร็จแล้ว กูต้องไปกะน้องเขาละ”

ผมตัดสายจากธันว์ทิ้งไปทันทีเมื่อมองเห็นโชนเดินเกาะกลุ่มเพื่อนมาทางผม
ผมลุกเดินไปหา คนทั้งกลุ่มกับผมบรรจบกันที่ใกล้ทางออกสวน

“รอนานมั้ยพี่ไนท์” โชนทักผม ผมยังไม่ตอบอะไรกลุ่มเพื่อนๆ ของเจ้าตัวก็สลายตัวกันไป
เหลือแค่ต้าร์เป็นคนสุดท้าย ซึ่งดูแล้วน่าจะสนิทกับโชนมากที่สุดในกลุ่ม

“ไม่นานหรอก โชนเหอะเหนื่อยมั้ยเหงื่อท่วมมาเชียว” ผมทักกลับ โชนเพียงยิ้ม
ก่อนขอตัวเดินคู่กับต้าร์ไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ ปล่อยให้ผมยืนรออยู่คนเดียว

“พี่ยังไม่กลับเหรอครับ” มีเสียงทักมาให้ผมได้ยิน ผมหันไปมอง
เห็นหนุ่มน้อยหน้าใสยืนจับจักรยานอยู่ มองดูคุ้นหน้าผมจึงทัก

“น้องหรือเปล่าที่พี่ไปยืนเดินขวางทางรถเมื่อครู่”

“ครับ ผมไอซ์ พี่เพิ่งมาที่นี่เหรอครับ ถึงเดินไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเลย” ไอซ์ว่าผมยิ้มๆ ผมพยักหน้าให้แทนคำตอบ
สักพักโชนกับต้าร์ก็เดินมาสมทบ ไอซ์กับโชนมองสบตากันแปลกๆ ผมเลยชิงแนะนำ

“โชนนี่ไอซ์”

“เราเจอกันที่นี่บ่อยครับ มืดมากแล้วผมว่าเราไปกันดีกว่า ไว้เจอกันต้าร์” โชนบอกนิ่งๆ เอ่ยบอกลาต้าร์
แล้วเดินนำผมออกไป ผมส่งยิ้มให้ต้าร์กับไอซ์นิดๆ ก่อนเดินเกาหัวตามโชนไป

โชนเดินนำผมไปยังที่จอดรถของเขาโดยไม่พูดไม่จา
กระทั่งพาผมเข้าไปนั่งในรถได้นั่นล่ะจึงเอ่ยออกมา

“คุยอะไรกันกับไอซ์ครับ”

“ยังไม่ได้คุยอะไรเลย เขาแค่มาทักว่ายังไม่กลับเหรอ” ผมบอกตามจริง

“รู้จักกันมาก่อนเหรอครับ” ไอซ์ถามต่อ

“เปล่า เพิ่งเจอกันวันนี้แหละ ตอนรอโชนพี่เกือบเดินชนจักรยานไอซ์เขาน่ะ” ผมตอบอีก
รู้สึกไม่ดีเลยกับที่โชนหน้าตาบึ้งเฉยใส่แบบนี้ แถมพูดออกมาเป็นปริศนาอีก

“พี่ไนท์เพิ่งมาสวนนี้น่าจะยังไม่รู้จักไอซ์ดีมั้ง”

“ทำไมเหรอ” ผมสงสัย

“ช่างมันเถอะ ว่าแต่พี่ไนท์หิวมากมั้ย” ไอซ์บอกปัด แล้วถามเรื่องอื่น

“ก็นิดหน่อย เราไปกินอะไรกันดีล่ะ” ผมตอบ พยายามยิ้มให้บรรยากาศมันดีขึ้น
แต่โชนกลับทำให้มันแย่ลงด้วยการเอ่ย

“พี่ไนท์อยากกินอะไรที่ไหนบอกโชนมาเถอะ เดี๋ยวโชนขับไปส่ง แต่คงนั่งกินด้วยไม่ได้”

“อ้าว ทำไมล่ะ”

“โชนไม่ค่อยหิวเท่าไหร่น่ะครับ อยากกลับบ้านนอนพักมากกว่า”

“อืม งั้นโชนไม่ต้องลำบากไปส่งพี่หรอก กลับบ้านเถอะ ท่าทางโชนน่าจะเหนื่อย”

“งั้นพี่ไนท์กลับเองได้มั้ย บ้านโชนกับห้องพี่ไนท์มันคนละทาง โชนขี้เกียจขับรถนานๆ”

ผมอึ้งไปนิดหน่อย เริ่มอ่านไม่ออกในความคิดของโชน
แต่ก็ปลอบใจตัวเองว่าเจ้าตัวคงจะเหนื่อยจากการเตะบอลมานั่นล่ะจึงยอมพาร่างออกมาจากร่างรถง่ายๆ

โชนขับรถหนีไปแล้ว ปล่อยให้ผมยืนเคว้งได้สักพัก มาสะดุ้งรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนมีเสียงแตรรถบีบขอทาง
จึงรู้ตัวว่าตัวเองยืนขวางทางรถอีกแล้ว ตั้งสติได้จึงรีบเบี่ยงตัวหลบ
รถคันนั้นยังไม่ยอมเคลื่อนไป กลับกันคนขับกลับเลื่อนกระจกลงมาทักผม ซึ่งคือไอซ์นั่นเอง

“เฮ้พี่ กลับยัง ไปด้วยกันมั้ย” เจ้าตัวทักผม
ผมยังงงๆ กะการทำตัวของโชนอยู่จึงไม่ทันได้ตอบว่าอะไร สักพักไอซ์ก็ตะโกนมาอีก

“ขึ้นรถมาเหอะพี่ มีรถไล่หลังมา จอดขวางทางออกแบบนี้ผมจะโดนดีเอา”

ผมลังเลได้สักพัก เห็นรอยยิ้มเป็นมิตรจากไอซ์ คิดว่าไม่น่ามีอะไรจึงยอมขึ้นรถไปนั่งคู่เจ้าตัว

“พี่ชื่ออะไรอ่ะ” ไอซ์ชวนคุยขณะขับรถออกไปนอกสวน

“ไนท์” ผมตอบสั้นๆ ยังคงรู้สึกเคว้งอยู่กับการกระทำของโชน
ไอซ์คงจับอาการได้จึงทัก

“เป็นไรพี่ ทะเลาะกับไอ้โชนเหรอ”

“นายรู้จักโชนเหรอ” ผมหันมาถาม เพิ่งสังเกตมองเสี้ยวหน้าของไอซ์
ก็ดูดีในแบบฉบับวัยรุ่นทั่วๆ ไป ไม่ได้หล่อจัดเหมือนไอ้ธันว์
เอาอีกละ ผมวกเอาใครต่อใครไปเทียบกับไอ้นั่นอีกล่ะ เฮ้อ ยังไงกันนะใจ

“เราเจอกันที่นี่บ่อย โชนเขามาเตะบอลส่วนผมมาปั่นจักรยาน” ไอซ์คุยต่อไป
เพิ่งสังเกตว่าเปลี่ยนการแต่งกายจากชุดปั่นจักรยานเป็นกางเกงบอลขาสั้นกับเสื้อกีฬาแบรนด์ดังพอดีหุ่นเท่านั้น

“จักรยานนายไปไหน” ผมถามถึงจักรยานเจ้าตัว

“ท้ายรถ พี่ชอบปั่นจักรยานมั้ย วันหลังมาปั่นกะผมดิ หนุกดีนะ” ไอซ์หันมาสบตาผมในจังหวะรถติด
เราสองคนจึงเริ่มสนทนากันแบบคนสนิทมากขึ้น

“พี่คงไม่ว่างขนาดนั้น มานี่ได้ก็เพราะวันหยุด จันทร์ถึงศุกร์ต้องทำงานจนมืดค่ำ”

“แล้วพี่ออกกำลังกายที่ไหนอ่ะ หุ่นถึงได้ดีขนาดนี้”

“ดูไงวะว่าพี่หุ่นดี พี่ไม่ได้ใส่ชุดเล่นกีฬามานะ”

“คนมันจะดูดีใส่อะไรมันก็ดูทั้งนั้นแหละครับ”

“ถ้าแค่นี้บอกว่าพี่หุ่นดี เจอเพื่อนพี่นายไม่บอกหุ่นเทพเลยเหรอ” เอาอีกละ ผมเริ่มคิดถึงไอ้ธันว์อีกละ อะไรกันนักหนาวะใจ

“งั้นวันหลังพาผมไปเจอดิ” ไอซ์เอ่ยยิ้มๆ พอๆ กับที่รถเริ่มเคลื่อนตัว

“ก็ถ้าได้คุยกันต่อนายก็คงได้เจอมันสักวัน” ผมว่าไอซ์จึงเอ่ยขอช่องทางติดต่อผมตรงๆ

ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries
“งั้นขอไลน์พี่หน่อยดิ”

“ที่ขออ่ะอยากคุยกับพี่หรืออยากคุยกับเพื่อนพี่วะนาย”
ผมแซว ไอซ์หัวเราะเสียงดังเอ่ยเหมือนคนจริงใจ

“ผมอยากคุยกับใครผมก็ขอคนนั้นตรงๆ ครับ
ผมขอไลน์พี่ก็แสดงว่าผมอยากคุยกับพี่ กับเพื่อนพี่ตัวเป็นๆ
ยังไม่เคยเจอกันผมคงไม่มโนไปหรอกครับว่าเขาเทพขนาดไหน
มาตรฐานคนดูดีของพี่กับของผมอาจไม่เหมือนกันก็ได้”

“อืม มันก็จริง ว่าแต่นายจะพาพี่ไปไหนหว่า
นี่มันออกถนนหลักแล้วนี่ ให้พี่ลงตรงนี้ก็ได้
เดี๋ยวพี่นั่งรถไฟฟ้ากลับห้องเอง”

“จะรีบไปไหนไลน์พี่ผมยังไม่ได้เลยนะครับ”

“อืม นายรู้จักกับโชน แล้วโชนกับพี่ก็ดูๆ กันอยู่
มันจะดีเหรอวะกับการที่เราจะคุยกัน”

“โหพี่ คิดมากจัง นี่มันยุคไหนแล้ว
แล้วไอ้โชนนั้นถ้ามันคุยกับพี่คนเดียวผมให้พี่เตะผมเลยอะ”

ผมนิ่ง ดูตามวัยผมกับโชนกับไอซ์ก็ไม่ได้ห่างกันสิบยี่สิบปีนี่นา
ทำไมคนพวกนี้ถึงชอบคิดอะไรแบบนี้นะ คบๆ คุยๆ กับใครมากหน้าหลายตาเผื่อเลือกกันไปซะหมด
รวมถึงไอ้ธันว์ด้วย

นั่นไง หัวใจวกกลับมาคนใกล้ใจอีกละผม

ผมยอมให้ไลน์ไอซ์ไปเมื่อเจ้าตัวตื้อผมแกมขู่ว่าหากไม่บอกจะปล่อยผมลงจากรถ
เอาน่า ใช่ว่านอกจากไอซ์แล้วจะไม่มีใครเข้าหาในลักษณะเช่นนี้ ให้ๆ ไปก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่

“ขอบคุณนะครับ รูปโปรไฟล์หล่อซะด้วย” ไอซ์เอ่ยว่าหลังจากแอดผมมาเรียบร้อย

“สำเนาถูกต้องหรือเปล่าล่ะกับตัวจริง” ผมพูดติดตลก อึ้งไปนิดเมื่อไอซ์ตอบกลับมา

“ไม่อ่ะ ตัวจริงดูดีกว่า”
“ว่าไปนั่น ได้ไลน์พี่แล้วก็จอดให้พี่ลงข้างข้างหน้าน่ะแหละ”

ไอซ์ปล่อยผมลงตรงที่ผมบอก ผมได้แต่ยืนเป่าปากงงๆ กับเรื่องราว
ตอนมาคิดเอาว่าจะได้คุยใกล้ชิดสนิทกับโชน
แต่ไปๆ มาๆ กับมาได้เพื่อนใหม่ในสวนรถไฟอย่างไอซ์ซะอย่างนั้น
ว่าแต่ว่าไอ้เพื่อนตัวดีของผมอย่างธันว์มันจะกลับถึงห้องหรือยังป่านนี้

ทักทายมันหน่อยก็ดี



ติดตามตอนต่อไปครับ


@FeaRes นั่นสิ คนที่ไนท์ชอบคือใครน๊อ

@Pithchayoot ใช่ครับ นี่เป็นผลงานเรื่องใหม่ของพี่ ของผม ของ Boy หรือ Bboyseries นะแหละครับ

ฝากติดตามด้วยครับ เนื้อหาเพิ่งเริ่มต้นอาจจะโปรยเรื่องแนะนำตัวละครกันสักนิด

แต่หากเคยได้อ่านงานเก่าๆ จุดพลิกผันของเรื่องจะค่อยๆ เผยออกมาทีละนิดครับ

ท้ายที่สุด ธันว์-ไนท์ หัวใจจะใกล้กันได้เพียงใด ติดตามต่อไปนะครับ

ออฟไลน์ Bradly

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 209
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
ทำไงถึงจะกลับมาชอบกันได้ละเนี่ย

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 746
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
โชนนี่ตกลงยังไงง ไม่น่าจะชอบไนล์กลับเลยใช่ม่ะ
สองคนนั้นอาจจะใจใกล้กันมากแต่มองไม่เห็นงี้(?)

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries

ตอนที่ 3

“ว่าไง แยกกับน้องโชนแล้วเหรอที่รัก” น้ำเสียงแรกที่ธันว์มันทักผมมาไม่พ้นการเรียกผมในทำนองออดอ้อนเหมือนเคย
ผมก็ปากไวด่ามันกลับเป็นปกติเหมือนทุกที

“มึงอย่ามาเรียกกูที่รักบ่อยไอ้ธันว์ เดี๋ยวกูก็รักจริงซะนี่”

“รักจริงก็ดีดิ กูจะได้จับมึงทำเมียซะที”

“กะจะฟันกูแล้วทิ้งเหมือนที่มึงทำกับหลายๆ คนอ่ะดิ รอไปก่อน ไอ้ตี๋น้อย”

“มึงนี่แม่งรู้ทันกูทุกเรื่อง เอาวะ คนน่ารักอย่างน้องไนท์ให้พี่ธันว์รอนานเท่าไหร่พี่ธันว์ก็จะรอ”

“ตลอดชีวิตเลยเป็นไง”

“สันดาน เคยมั้ยเนี่ยเห็นกูในสายตาเนี่ย”

“ทำมาพูดดี แล้วนี่มึงอยู่ไหน”

“ทำไมมึงจะมาหาเหรอ”

“กูไปหาได้เหรอ”

“ทำไมจะมาไม่ได้วะ”

“อ้าว กูก็นึกว่ามึงอยู่กับบรรดากิ๊กของมึง”

“ไอ้เหี้ยไนท์ครับ ไม่ต้องเชื่อทุกสิ่งที่กูบอกก็ได้นะครับ
กูออกจากฟิตเนสก็กลับคอนโดครับ กูไม่ได้ไปหาใครที่ไหน”

“แล้วโกหกกูว่ามีนัดเพื่อ”

“เผื่อว่ามึงจะหึงไง”

“ไอ้เหี้ยธันว์ครับกูกับมึงแค่เพื่อนกันนะครับ คือกูจะหึงมึงทำซาก”

“ยอกย้อนนะมึง ยังไงจะมาหากูมั้ย”

“แล้วมึงจะปล้ำกูป่ะล่ะ”

“ก็ไม่แน่”

“มึงอย่ามาหื่นตอนนี้กูอยากหาคนด้วยจริงๆ”

“แล้วทำไมถึงคิดถึงกู”

“มึงก็เกย์ กูก็เกย์ ก็น่าจะคุยเรื่องเกย์ๆ กันได้”

“อืม เสียงดูไม่ดีขึ้นละมึง ทะเลาะกับโชนมาเหรอ”

“ไม่เชิงอ่ะ”

“งั้นก็มา แต่รีบหน่อยนะ เดี๋ยวมีคนอื่นนัดตัดหน้ากูคงชิ่งหนีมึงก่อน”

“อีกละ ก็เป็นซะแบบเนี้ย ไม่ว่างกูไม่ไปก็ได้วะ”

“กูล้อเล่นไอ้เชี่ย ขี้งอนนะมึงน่ะ”

“คือบางทีก็เล่นเกินไปป่ะ จริงใจกะกูหน่อยก็ได้มั้ยล่ะ”

“คร้าบที่รัก ขอโทษครับ มาๆ อย่าพูดมาก นั่งแท็กซี่มาเลยนะเดี๋ยวกูจ่ายให้”

“อย่ามาทำป๋า กูมีปัญญาจ่าย”

“ก็อยากดูแลแค่เนี้ย มึงมีปัญหาเหรอ”

“หางานหาการทำให้ได้ก่อนเถอะค่อยเสือกอยากมาดูแลกู”

“ปากดี เออ แล้วอยากกินอะไรมั้ยกูจะทำไว้ให้”

“ลืมไปข้อดีมึงอีกอย่างคือทำอาหารเป็นนี่หว่า”

“กูมีดีมากกว่านั้น แต่มึงเสือกไม่มองเอง”

“หรา หลงตัวเองใช่ย่อยนะมึงเนี่ย”

“พูดมาก แล้วจะยัดห่าอะไรบอกกูมา”

“อืม สปาเก็ตตี้ผัดขี้เมาอะไรก็ได้ ไม่เอากุ้งนะมึง ใส่มากูเตะ”

“เออ กูรู้ ห้องกูไม่มีใส่ให้มึงหรอกกุ้งน่ะ”

“โอเค แท็กซี่ว่างละ เดี๋ยวเจอกัน”

“อืม เจอกัน”

……………………………………………….

ผมใช้เวลาไม่นานนักมาเจอธันว์ที่คอนโด
เปิดประตูห้องมันเข้าไปต้องตกใจที่มันโผเข้ากอดผมพร้อมเอ่ย

“ไม่เจอตั้งวัน ขอกอดหน่อยคิดถึง”

“ถ้าจะขนาดนี้มึงลากกูขึ้นเตียงเลยมั้ยล่ะ” ผมว่าประชด ผลักมันออกจากร่าง

“งั้นป่ะ” ธันว์มันฉุดแขนผมจะลากไปยังห้องนอนมันจริงๆ
ดูมัน หื่นได้แม้กระทั่งกับเพื่อน เฮ้อ

“มึงอย่ามาเยอะไอ้ธันว์ กูกำลังเบื่อๆ” ผมรั้งตัวไว้แกะมือมันออก
แล้วเดินไปนั่งผ่อนลมหายใจตรงโซฟา ธันว์มันจึงแยกไปจัดการรินน้ำมาให้

“อะน้ำ” มันยื่นน้ำให้ผมพร้อมนั่งลงข้างๆ ผมรับน้ำมา หันมองสบตามันบอก

“กูเพิ่งเข้ามา กูร้อนมึงจะมาเบียดอะไรกูนักหนาเนี่ยไอ้ธันว์”

“ก็คิดถึงไง ทำไมอ่ะ นั่งใกล้แค่นี้ไม่ได้เหรอ” ธันว์มันส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้
เป็นคนอื่นคงละลายตายไปตรงนั้นละกับสายตาที่มันมองมา
แต่กับผมชินซะแล้วกับการโดนหยอกเหย้าแบบนี้จึงแค่ส่ายหน้าเอ่ย

“ไม่ต้องมามองแบบนี้ กูไม่หลงกลคนเจ้าชู้อย่างมึงหรอก”

“หลงไม่หลงคืนนี้ก็รู้กันล่ะว้า” ธันว์มันบอกยิ้มๆ ผมจึงถาม

“หมายความว่าไง”

“คืนนี้ค้างกะกูนะ”

“ทำไมกูต้องนอน” ผมยักไหล่ ว่าจะไม่ละลายกะสายตาไอ้ธันว์ผมก็ชักใจสั่นจนต้องยกน้ำขึ้นดื่มแก้เก้อ

“ในน้ำมียาปลุกเซ็กส์” ธันว์มันว่า ทำเอาผมแทบพุ่งวางแก้วน้ำด่ามัน

“ไอ้เชี่ยธันว์มึงพูดจริงพูดเล่นเนี่ย”

“ทำไม ถ้ามีกลัวอะไรกะอีแค่ต้องเป็นเมียกู” ธันว์จ้องตาผม ผมใจสั่นประหลาด
ไม่รู้เพราะฤทธิ์ยาอย่างที่มันบอก หรือว่ามันเกิดขึ้นเอง แต่ตอนนี้เอาตัวอยู่ห่างมันน่าจะดีที่สุด

ผมรีบลุกหนีเมื่อคิดได้แบบนั้น บ้าน่ะสิ ผมมานี่เพื่อจะมาหาเพื่อนคุยไม่ได้มาหาคู่นอน
สำนึกในใจยังคิดอยู่ว่าผมกำลังตามจีบโชนอยู่
จะมาทำตัวเหลวแหลกเหลวไหลแบบนี้ได้ยังไง
ที่สำคัญไอ้ธันว์นี่ก็เพื่อนสนิทผม
เกิดเรามีอะไรกันแล้วเราจะมองหน้ากันติดมั้ยล่ะในอนาคต

ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries
“มึงเป็นอะไรไอ้ไนท์ กูล้อเล่น นี่มึงคิดว่ากูจะมอมยามึงจริงๆเหรอ โธ่ๆๆ หลงตัวเองไม่เบานะเรา”
ธันว์มันปล่อยหัวเราะออกมา มันคงเห็นสีหน้าผมกำลังครุ่นคิดน่ะแหละ
ว่าแต่มันไม่ได้มอมยาแล้วผมใจสั่นเพราะอะไรล่ะ
เพราะโดนมันจ้องตาอย่างนั้นน่ะเหรอ ไม่สิน่า มันต้องไม่ใช่แบบนั้น

“ไอ้ห่า ล้อกูได้ตลอด” ผมเดินเข้าไปผลักหัวธันว์ให้มันหยุดหัวเราะ ซึ่งมันก็หยุดก่อนจะเอ่ย

“ไป ไป ไป อาบน้ำ กูทำสปาเก็ตตี้ไว้รอแล้วอยู่บนโต๊ะกินข้าวจะได้กินกัน”

“มึงก็ปล่อยมือกูดิ” ผมว่า ธันว์มันคงไม่รู้ตัวล่ะมั้งว่าจับมือผมเอาไว้ตอนผมยกมือขึ้นผลักหัวมัน
ตอนนี้เราสองคนจึงจ้องตากันอีกรอบ ก่อนธันว์มันจะรีบปล่อยแล้วเดินไปจัดจัดแจงหาเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ผม
ผมลอบมองตามหลัง แอบคิดไปไกลว่ามันดูแลใครต่อใครดีแบบนี้ในทุกทีที่มันนัดมายังห้องนี้หรือเปล่า
เฮ้อ มันก็คงเป็นอย่างนั้นล่ะ อย่าคิดเข้าข้างว่าตัวเองจะพิเศษไปกว่าใครเลยไอ้ไนท์เอ้ย

“คืนนี้นอนนี่นะจ๊ะที่รัก พรุ่งนี้ไม่ต้องทำงานอย่ามาอ้างว่านอนไม่ได้”
ธันว์เดินมาส่งผ้าเช็ดตัวพร้อมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ผม ผมรับมาแล้วรีบเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ
ไม่อยากมองจ้องตาไอ้ธันว์อีกเป็นรอบที่สาม

ที่โต๊ะกินข้าว ธันว์ทำสปาเก็ตตี้ผัดขี้เมาไก่เอาไว้สองจาน
จานหนึ่งของผม และจานหนึ่งของมัน ผมอดแปลกใจไม่ได้จึงถาม

“มึงยังไม่กินข้าวเหรอวะ”

“หึ รอกินพร้อมมึงไง”

ผมนิ่งคิด มันจะมากินพร้อมผมทำไม ใส่ใจกูทำไมขนาดนั้นว้าไอ้ธันว์

“นี่มึงเอาใจทุกคนที่มาห้องมึงแบบนี้ทุกคนป่าววะไอ้ธันว์” ผมถามออกไปด้วยความสงสัย
อันที่จริงธันว์มันก็ดูแลเทคแคร์ผมแบบนี้ทุกทีที่ผมมาห้องมันน่ะแหละ
แต่ทำไมผมถึงมาสะดุดใจที่จะถามมันตอนนี้ก็ไม่รู้ ซึ่งมันเองก็คงจะแปลกใจจึงว่าผมกลับ

“คือกูเพิ่งเอาใจมึงเหรอไอ้ไนท์ ทำไมถึงมาถามอะไรแบบนี้ตอนนี้
หรือมึงเริ่มคิดอะไรกับกูแล้ว”

“ก็แค่ถามไปงั้นมึงอย่ามาเดาส่ง” ผมตอบ นั่นสินะ นี่ผมกำลังคิดอะไรกับไอ้ธันว์หรือเปล่า
อย่านะใจ ไอ้นี่มันเจ้าชู้จะตายอย่าไปหวั่นไหวอะไรกับมัน

“พ่อแม่กูสอนมาดีเว้ย แขกเหรื่อมาบ้านก็ต้องต้อนรับขับสู้ให้เขาประทับใจ”
ธันว์ตอบมา นั่นยังไงล่ะ ผมเป็นคนพิเศษของมันคนเดียวซะที่ไหน
ตัดใจได้เสร็จ ผมจึงนั่งลงชิมรสชาติฝีมืออาหารของไอ้ธันว์
ซึ่งยังอร่อยได้อย่างคงเส้นคงวา

“ไง อร่อยป่ะ” ธันว์เงยหน้าถามตอนที่มันนั่งลงกินเช่นกัน

“ไม่อ่ะ คนอื่นทำอร่อยกว่าอีก” ผมแกล้งตอบไป
ก็ไม่รู้ว่าตัวเองนึกน้อยใจหรือเปล่าที่คิดว่าธันว์มันก็ดีแบบนี้กับทุกๆ คน

“คนอื่นน่ะใคร” ธันว์ถามเสียงแข็ง

“หึงเหรอ” ผมเหย้ามันบ้าง

“มึงอย่ามาเล่นลิ้น มีใครทำกับข้าวให้มึงกินอีกบอกมา”
ธันว์มองจ้องหน้า เออนะ แหย่มันเล่นแบบนี้ก็เข้าทีดีนี่นา
คิดได้แบบนั้นผมจึงเอ่ย

“ทำไมกูต้องบอก มึงคิดว่ามึงมีดีกว่าใครหรือไง”

“แล้วมึงไปกินที่ไหนมาล่ะ ถ้าไม่ใช่น้องโชนมึงตาย”

“แล้วทำไมต้องเป็นโชนโชนเคยเอาใจกูที่ไหนมึงก็รู้”

“แล้วมึงไปคบไปจีบใครอีก ส่ำส่อนนะมึง”

“ทำไม กลัวเป็นคนที่มึงเคยได้หรือไง
เจ้าชู้หลายใจไม่ซ้ำหน้านักก็แบบนี้แหละ”

“มึงอย่ามาเบี่ยงประเด็น
กูถามก็แค่ตอบว่านอกจากโชนแล้วมึงไปคบไปคุยใครอีก”

“ไม่บอก”

“เออ สักวันกูจะทำให้น้ำตาตก”

ผมชะงัก ไม่เข้าใจว่าทำไมธันว์มันถึงขู่มาแบบนั้น
แต่เห็นมันก้มลงจัดการกับจานสปาเก็ตตี้ตรงหน้าต่อ
จึงเงียบเสียงก้มลงกินสปาเก็ตตี้ต่อเช่นกัน

จากนาทีนั้นเราสองคนไม่พูดไม่จากัน กระทั่งต่างฝ่ายต่างอิ่ม

ธันว์มันจึงลุกมาเก็บจานตรงหน้าผม ผมรีบคว้ามือมันไว้แล้วแย้ง

“ไม่ต้องกูเก็บเอง”

“มึงไม่ต้องยุ่ง เป็นแค่แขก กูเป็นเจ้าของห้องกูจัดการเอง”
ธันว์มันบอกสะบัดมือผมออก เก็บจานเดินไปยังอ่างล้าง
ผมไม่ชินและไม่สบายใจกับท่าทีมึนชาของมันนักจึงตามไป
เอ่ยถามตอนมันจะล้างจาน

“แล้วทำไมมึงต้องมึนชากับกูแบบนี้”
“มึงแคร์กูด้วยเหรอ” ธันว์หันมาว่า เราสองคนมองสบตากันอีก
ผมไม่อยากหวั่นไหวและใจสั่นจึงเลี่ยงขอล้างจานเอง

“มึงไปนั่งดูทีวี เล่นโทรศัพท์
หรือจะคุยกับกิ๊กมึงที่ไหนก็ไปไปจะได้สบายใจ เดี๋ยวจานกูล้างเอง”

ธันว์มันยอมถอยออกมาอย่างว่าง่าย
ผมมองตามร่างมันที่เดินไปหยิบโทรศัพท์แล้วหลบมุมไปนั่งเล่นบนโซฟา
มันน่าจะคุยจะแชทหาบรรดากิ๊กมันอย่างที่ผมแนะนำน่ะแหละ
เห็นภาพนั้นแล้วผมใจหวิวอย่างประหลาด
จึงลอบผ่อนลมหายใจหันมาจัดการล้างจานต่อเงียบๆ
ล้างเสร็จจึงเดินออกไปหาธันว์เอ่ยทัก

“หากมีใครจะมากูกลับก็ได้นะ”

“แล้วใครมันจะมาป่านนี้ มึงอย่าบ้าได้ป่ะ”
ธันว์ตะคอกกลับ คำว่าใครมันจะมาป่านนี้ ใช่สินะ นี่ก็ดึกพอสมควร
มันน่าจะนัดใครไม่ได้นั่นล่ะถึงมาอาละวาดใส่ผม
ผมก็ไม่ยอมหรอกจึงสวนกลับ

“นัดใครไม่ได้มึงก็อย่ามาพาลกูไอ้ธันว์”

“กูพาลมึงตรงไหน กูพูดดีๆ ใส่ก็ว่ากูล้อเล่น
พอกูตะคอกก็หาว่ากูพาลใส่ประสาทนะมึงเนี่ย”

“ก็แล้วมึงเป็นอะไรล่ะ อยู่ๆ ที่โต๊ะกินข้าวมึงก็เลิกคุยกับกูเฉยๆ”

“ก็แดกข้าวกันอยู่ใครเขาสอนให้พูดมากกัน”

“ก็เนี่ยมึงกำลังพาล”

“มึงอย่าชวนทะเลาะ ถ้าง่วงก็ไปนอนก่อนกูไป เดี๋ยวกูตามไป”
ธันว์บอกปัด ก้มลงเล่นโทรศัพท์อีก ผมอดไม่ได้จึงว่า

“กูไม่ได้ชวนทะเลาะ แล้วกูก็ยังไม่ง่วงด้วย
ให้กลับห้องตอนนี้กูก็ยังกลับไหว”

“งั้นก็กลับไปเลยไปอยากกลับนัก รำคาญว่ะ”

ผมตัวชา ใช่สินะมันคงนัดใครได้แล้วล่ะถึงได้ไล่แบบนี้

“งั้นขอโทษที่กูมากวน” ผมเอ่ยออกไปรู้สึกน้อยใจขึ้นมาจริงๆ
จึงเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดเดิมที่ผมใส่มา
แต่เปลี่ยนได้แค่เสื้อธันว์มันก็เดินมาส่งตาดุๆ สั่ง

ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries

“มึงเลิกบ้าไอ้ไนท์ ไหนบอกไม่ได้คิดอะไรกะกูแล้วเสือกมาน้อยใจอะไรกะคำพูดกู นี่มันดึกแล้วมึงจะกลับยังไง”

“กูมีปัญญากลับก็แล้วกัน” ผมว่า จัดการจะเปลี่ยนกางเกงต่อแต่ธันว์มันแย่งไปแล้วโยนไปอีกมุมหนึ่ง
นาทีต่อมามันก็จัดการถอดเสื้อผมที่เพิ่งเปลี่ยนไปโยนตามไป
สภาพผมตอนนี้จึงยืนสวมแค่กางเกงขาสั้นตัวที่เตรียมใส่นอนต่อหน้ามัน
ใจผมสั่นอีกครั้งตอนที่ธันว์มันมองรูปร่างเปลือยเปล่าส่วนบนของผม

“มึงจะนอนถอดเสื้อหรือใส่เสื้อเลือกเอา” ธันว์มันหยิบเสื้อนอนที่ผมเพิ่งถอดทิ้งยื่นให้ผม
ก่อนที่ผมจะหวั่นไหวไปกับสายตาที่ธันว์มันมองมาไปมากกว่านี้
นาทีนั้นผมไม่รอช้าที่จะหยิบมาสวม นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ตัวผมร่างเกือบเปลือยต่อหน้าธันว์
แต่มันเป็นครั้งแรกที่ผมใจสั่นอย่างประหลาดจึงรีบสวมเสื้อปกปิดเนื้อกายตัวเอง

“ก็แค่เนี๊ยะ ไปแปรงฟัน เข้านอน” ธันว์มันเดินผละผมออกไปทางห้องน้ำ
ผมผ่อนลมหายใจเดินตามไป เจอภาพมันกำลังบีบยาสีฟันใส่แปรงสีฟัน
คิดว่าคงเป็นของมันน่ะแหละ แต่เปล่า มันทำแบบนั้นให้ผมจนผมอึ้งไปอีก

“อ่ะ ต้องให้แปรงให้ด้วยมั้ย” มันบอกตอนยื่นแปรงสีฟันให้ผม ผมรับมาเอ่ยว่าห้วนๆ

“ไม่ต้อง”

ผมกับไอ้ธันว์ยืนแปรงฟันคู่กันหน้ากระจก
จึงเลี่ยงไม่ได้เลยที่จะเผลอมมองสบตากันเป็นระยะๆ
จนทำภารกิจกันเสร็จ นั่นล่ะธันว์มันจึงแยกตัวออกมาก่อน
เดินเข้าไปในส่วนของห้องนอนจัดแจงที่นอนให้ผมเสร็จสรรพ ผมจึงถาม

“มึงจะไม่ถามเหรอว่าทำไมกูถึงมาหามึงไอ้ธันว์”

“สำคัญอะไรล่ะ มึงจะมาหากูเมื่อไหร่ยังไงก็ได้ มึงเอากุญแจห้องกูไปถือไว้ก็ยังได้เลย”
ธันว์มันว่า ก่อนจะนอนลงบนที่นอนก่อน ผมจึงตามลงไปนอนข้างมันเอ่ยบอก

“วันนี้กูรู้สึกไม่ค่อยดีกับโชนเลย”

“ทำไม” ธันว์หันมาถาม

“ก็นัดกูไปเจอ แต่สุดท้ายก็หนีหายไปเหมือนเดิม”
ผมบอกนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่โชนปล่อยผมเคว้งก่อนเจอกับไอซ์แล้วหดหู่ในใจพิกล

“คิดอะไรมาก ไหนบอกว่าคบกับเขาแบบเปิดใจไง”
ธันว์เอ่ยคล้ายปลอบ ผมจึงเริ่มปรึกษา

“มันก็ใช่ แต่นัดกูไปแล้วไม่น่าชิ่งหนีกูป่ะวะ”

“แล้วไง สุดท้ายมึงก็มีกูคอยดามอกอยู่นี่ไง”

“นี่มึงมองกูแบบนี้เหรอวะไอ้ธันว์”

“ก็หรือไม่จริงล่ะ โดนเด็กชิ่งก็ชิ่งมาหากู นี่ล่ะว้ากูมันแค่ตัวสำรอง”

“เออ งั้นกูกลับก็ได้ว่ะ”

ผมเตรียมตัวจะลุกขึ้น ธันว์มันรีบคว้าตัวผมไว้พร้อมสวมกอดแล้วเอ่ยเสียงดุ

“มึงกลับกูปล้ำลองดิ”

“กูมีมือมีตีนมึงคิดว่าจะทำอะไรกูง่ายขนาดนั้นเหรอวะ”

“อ๋อ นี่มึงท้ากูเหรอ ลองมั้ยล่ะ”

ธันว์พลิกตัวทับร่างผมไว้ ผมยังไม่ทันตอบโต้อะไรมันก็จัดการก้มลงซุกไซร้ซอกคอ
ซึ่งครั้งนี้มันเหมือนจะเอาจริงกับผมซะจนน่ากลัวผมจนผมขนลุก ผมจึงรีบดิ้นขัดขืนปากก็ร้อง

“ไอ้เชี่ยธันว์ ปล่อยกู มึงบ้าอะไรเนี่ย”

“ท้ากูเองไม่ใช่เหรอ อยู่เฉยๆ อย่าดิ้น”
ธันว์มันเงยหน้าขึ้นสั่งผม เราสองคนมองจองตากัน

“ทำไมคืนนี้มึงน่ารักจังวะ” ธันว์มันว่า ผมใจสั่น เผลอมองเสี้ยวหน้าคมใสของมัน
ซึ่งบอกตามตรงว่ามันดูดีมากกว่าใครๆ ที่ผมเคยมอง
แต่ผมจะต้องไม่หวั่นไหวกับมันสิ มันเป็นเพื่อนผม มันเป็นคนเจ้าชู้ ผมจะรู้สึกหวั่นไหวกับมันไม่ได้
อีกอย่างผมกำลังคบกำลังคุยกับโชน ผมจะมาทำเรื่องแบบนี้ลับหลังกับคนที่ผมกำลังตามจีบไม่ได้

“ปล่อยกูธันว์ มึงจะมาทำแบบนี้กับกูไม่ได้นะ” ผมแข็งใจบอกกับธันว์
ทั้งๆ ที่ในใจเริ่มสั่นจนไม่เป็นจังหวะ

“กลัวอะไรกูขนาดนั้นวะ ใจสั่นหนักเลยนะมึง” ธันว์เอ่ยว่า มองจ้องตาผมไม่กระพริบ
นี่สายตาคนเจ้าชู้เป็นแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า
เหมือนมันมนต์บางอย่างสะกดให้ร่างกายใครต่อใครให้อยู่นิ่งได้ รวมทั้งผมด้วย

“กูไม่ได้กลัว แต่มึงไม่ควรทำแบบนี้” ผมบอกอย่างใจเย็น
ขัดขืนไปก็ท่าจะไร้ประโยชน์หากธันว์มันคิดจะปล้ำผมจริงๆ
เพราะรูปร่างมันแข็งแรงกว่าผมมากนัก

“งั้นมึงก็เลิกพูดว่าจะกลับ” ธันว์มันเอ่ยเสียงจริงจัง ผมจึงรีบบอก

“เออๆ กูไม่กลับแล้ว”

“ก็แค่เนี๊ย” ธันว์ว่า ยอมปล่อยร่างผมให้เป็นอิสระ
เห็นมันกลับไปนอนราบที่เดิมผมจึงรีบคว้าหมอนข้างมาขั้นกลางระหว่างผมกับมัน
แต่ธันว์มันกลับดึงออกแล้วบอก

“คือแค่ให้กูนอนกอดสักคืนน้องโชนเขาคงไม่คิดอะไรหรอกมั้งไอ้ไนท์
ไหนบอกเขาคบกับมึงแบบเปิดใจไง”

“มันไม่เกี่ยวกับโชน” ผมว่า ใช่มันไม่เกี่ยวกับโชนจริงๆ นั่นแหละ
แต่คืนนี้ผมกลับรู้สึกประหม่ากับการนอนข้างกายไอ้ธันว์ยังไงไม่รู้
ทั้งๆ ที่มันก็ไม่ใช่คืนแรกที่เรานอนด้วยกัน

“ไม่เกี่ยวกับโชน แล้วเกี่ยวกะใคร
คนที่มึงไปให้เขาทำกับข้าวให้กินนอกจากกูหรือเปล่า”
ธันว์ว่าเสียงแข็ง ผมจึงโวย

“กูจะมีใครที่ไหนอีกล่ะ มึงน่ะมันบ้ากูแค่แหย่เล่นๆ”

“กูไม่ได้บ้า แต่กูหึง มึงเข้าใจป่ะ
มึงคุยกะน้องโชนน่ะกูเฉยๆเพราะเขามาก่อนกู
แต่มึงคุยกะคนอื่นอีกที่มาทีหลังกู กูไม่ชอบเข้าใจมั้ย”

“อ๋อ นี่ใช่มั้ยที่มึงไม่พูดไม่จากับกูตอนกินข้าวไอ้ธันว์”

“ก็เออดิ”

“เชี่ยเอ้ย ทีมึงเจ้าชู้กับใครเขาไปทั่วกูไปยุ่งอะไรกะมึงมั้ย กูพูดแค่นี้ทำมางอนกู”

“สังคมส่วนใหญ่ผัวเจ้าชู้ไม่ผิด แต่เมียเจ้าชู้มันไม่น่ารักนะจ๊ะที่รัก”

“ตรรกะเหี้ยๆ น่ะสิ แล้วใครผัวใครเมีย กูกับมึงแค่เพื่อนกัน มึงอย่ามามั่ว”

“หรา แค่เพื่อนเหรอ เมื่อกี้ถ้ากูเอาจริงมึงก็เสร็จกูไปแล้วไอ้ไนท์”

“ถ้ามึงจะเอาจริงกะกูมึงทำไปตั้งนานแล้ว กูไม่ใช่เพิ่งมานอนกับมึงคืนนี้คืนแรก”

“ถ้าไม่ติดว่ากูเกรงใจน้องโชนของมึง คิดเหรอว่ามึงจะรอดมาท้าทายกูแบบนี้”

“เอะอะก็เอาโชนมาอ้าง ไม่คิดบ้างเหรอว่าที่กูไม่ยอมมึงง่ายๆ เพราะมึงอ่ะเจ้าชู้ไม่เลือก”

ถึงตอนนี้ธันว์มันเงียบ เฮ้อ คนมันเจ้าชู้ยังไงจะให้มาเปลี่ยนเป็นรักเดียวใจเดียวคงยากอยู่
ว่าแต่นี่ผมแอบหวังให้มันเปลี่ยนแปลงตัวเองมาเพื่อผมเหรอเนี่ย ยังไงกันล่ะใจ

“เออๆ กูไม่คุย ไม่กวนละง่วง อ่ะหมอน กูไม่กอดก็ได้วะ”

ที่สุดธันว์มันก็ตัดบท โยนหมอนข้างที่มันหยิบไปคืนให้ผม
แล้วนอนหันหลังให้ผมซะอย่างนั้น

นั่นไงล่ะ สุดท้ายมันก็ไม่ได้คิดอะไรกับผมจริงๆ จังๆ คิดไปไกลจนได้นะมึงไอ้ไนท์
ผมลอบมองแผ่นหลังของธันว์ที่นอนหันหลังให้ผม
ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะนอนหันหลังให้มันบ้างจนเผลอหลับไป


ติดตามตอนต่อไปนะครับ


@Bradly  อืม มันต้องมีสักทางสิน่า ^__^

@FeaRes  บางทีคนอยู่ใกล้ก็เหมือนอยู่ไกล เอ๊ะ ยังไง?

ฝากตามต่อด้วยนะครับ


ออฟไลน์ Bradly

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 209
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1

ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries

ตอนที่ 4

ตอนเช้าผมตื่นหลังธันว์ ลืมตาขึ้นมาก็ไม่เห็นมันนอนอยู่ข้างกายแล้ว
ผมลุกนั่งสะบัดหัวไล่ความง่วง นึกสงสัยว่าธันว์มันตื่นตอนไหน แล้วหายไปไหน
สงสัยได้ไม่นานร่างธันว์มันก็เดินเข้ามาจ้องหน้าผมเอ่ยว่า

“ขี้เซานะมึง ลุกไปอาบน้ำล้างหน้า กูทำข้าวต้มไว้ให้แล้ว”

“มึงเอาใจใครต่อใครที่มานอนกับมึงแบบนี้ป่ะวะ” ผมถามออกไปอีก
ยอมรับว่ารู้สึกดีกับสิ่งที่ธันว์มันเอ่ยมันทำ
แต่ก็นั่นล่ะ มันคงไม่ทำให้เฉพาะผมคนเดียวหรอก

“จะถามทำไมวะ ใครมากูก็ดูแลทั้งนั้น” ธันว์มันตอบส่งๆ แล้วเดินหนีไป
ผมผ่อนลมหายใจ ที่สุดท้ายผมก็ไม่ใช่คนพิเศษของมันเพียงคนเดียว
ผมลุกเดินเข้าไปในห้องน้ำ เจอแปรงสีฟันที่บีบยาสีฟันเตรียมไว้
อยากจะยิ้มยินดีอยู่หรอกที่เห็นว่าธันว์มันคงเตรียมไว้ให้
แต่ถ้อยคำที่มันบอกว่าใครมามันก็ดูแลหมด
ทำให้ผมตัดสินใจจับแปรงสีฟันนั่นมาล้างทิ้งลงอ่างล้างหน้า
โดยไม่หยิบมาใช้ มารู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าก็ตอนที่เสียงธันว์ดังมาถาม

“มึงทำเหี้ยอะไรไอ้ไนท์ กูอุตส่าห์เตรียมไว้ให้นะมึง”

“กูขอให้มึงทำให้เหรอ” ผมตอบรวนออกไป
ตัดสินใจปิดประตูห้องน้ำใส่หน้าธันว์ไม่สนใจว่าธันว์มันจะมองผมด้วยแววตาไหนต่อ

“นี่กูเป็นอะไรวะ” ผมอดถามตัวเองไม่ได้ตอนจ้องมองกระจกใสในห้องน้ำ
ผมจะไปรู้สึกน้อยอกน้อยใจในคำพูดเมื่อกี้ของไอ้ธันว์มันทำไม

ไอ้ธันว์มันเป็นแค่เพื่อนมึงไอ้ไนท์ ท่องไว้สิวะ ท่องไว้
ใจผมบอกกับตัวเองอย่างนั้น
ก่อนจะจัดการทำกิจรวัตรส่วนตัวในห้องน้ำจนเสร็จสิ้น
ออกมาด้านนอกได้ก็เจอธันว์มันรออยู่ที่โต๊ะกินข้าวแล้ว
หน้าตามันดูขรึมเงียบจนผมไม่กล้าที่จะทักทายอะไรมัน
จึงได้แต่นั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมัน มองชามข้าวต้มหอมฉุยซึ่งวางตั้งไว้รออยู่

“แดกได้มั้ยข้าวต้มเนี่ย ไม่ได้กูจะเอาไปเททิ้ง” ธันว์มันว่า ผมไม่ตอบอะไร
รู้สึกผิดในใจกับการทำสิ่งงี่เง่าลงไปเมื่อครู่ จึงก้มลงกินข้าวต้มนั้นเงียบๆ

สักพักธันว์มันจึงชวนคุยใหม่

“วันนี้มึงรีบกลับป่าว”

“ไงก็ได้ ให้กลับกูก็กลับ” ผมตอบตามความรู้สึก

“งั้นกินเสร็จว่ายน้ำกัน” ธันว์มันว่า ผมจึงถาม

“ที่ไหน”

“สระคอนโดกูนี่แหละ”

“อืม” ผมรับคำง่ายๆ ภายในใจยังรู้สึกผิดอยู่กับการทำตัวงี่เง่าเมื่อครู่
ธันว์มันน่าจะสังเกตเห็นท่าทีนิ่งๆ ของผมจึงว่า

“เป็นไรวะ”

“เมื่อกี้มึงโกรธกูป่าว” ผมมองสบตา สักพักธันว์มันก็หัวเราะออกมาเอ่ยว่า

“โกรธทำไม มึงกะกูไม่ได้เป็นอะไรกัน อะไรที่กูทำให้มึงได้กูก็ทำ
ส่วนมึงจะรับไม่รับก็เรื่องของมึง”

ผมใจกระตุก นั่นสินะ ทำไมผมถึงมาคิดว่าธันว์มันจะมาโกรธหรือรู้สึกกับการการทำงี่เง่าของผมล่ะ
ผมไม่ใช่คนพิเศษอะไรของมันนี่นา

ธันว์มันก้มหน้าก้มหน้ากินข้าวต้มของมันต่อไปโดยไม่สนใจผมอีก

เป็นผมเองที่ลอบมองมันเป็นระยะๆ แต่ก็ไม่มีครั้งไหนที่มันจะเงยหน้ามาสบตาผมอีกเลย

กระทั่งเราสองคนอิ่มกัน มันจึงลุกมาเก็บชามไปจากผม
แล้วสั่งให้ผมเตรียมตัวเพื่อไปว่ายน้ำยังสระของคอนโด

………………………………………………

ที่สระของคอนโดไอ้ธันว์ คนยังไม่หนาตาเท่าไหร่นัก
แต่ด้วยความที่ผมยังไม่เคยมา ทำให้ผมเกิดอาการเก้ๆ กังๆ
เฉกเช่นวันแรกที่ผมเดินเข้าไปในฟิตเนสนั่น
เป็นธันว์เองที่มันเดินมากอดคอผมเดินเข้าไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

“อ้าวธันว์ ปกติไม่ค่อยเห็นมาว่ายน้ำที่นี่เลยนี่ ทำไมวันนี้ถึงมาได้ล่ะ”
เสียงใครคนหนึ่งเอ่ยทักธันว์ตอนเราเข้าไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
ธันว์มันผละออกจากผมไปพูดคุยกับใครคนนั้นซึ่งเป็นชายวัยหนุ่มรูปร่างหน้าตาสะอาดสะอ้าน
ซึ่งตอนนี้สวมแค่กางเกงว่ายน้ำโชว์หุ่นล่ำสมส่วน

“อยากเปลี่ยนจากเล่นเวทมาว่ายน้ำบ้างน่ะพี่กร จะได้หุ่นดีเหมือนพี่กรบ้าง”
ธันว์มันยื่นมือไปจับไหล่เปลือยผู้ชายชื่อกรเหมือนคนสนิท
ก็น่าจะเป็นแบบนั้นล่ะนะ สองคนน่าจะพักที่คอนโดนี้ด้วยกัน
โอกาสที่จะเจอและใกล้ชิดกันน่าจะมากกว่าผม ซึ่งนานๆ จะมาที

“โหย หุ่นพี่ไม่ได้ครึ่งธันว์เลยนะ ไหนถอดเสื้อดิ โชว์ซิกแพ็คหน่อย”
ผู้ชายชื่อกรเอ่ยสั่งยิ้มๆ ไม่น่าเชื่อว่าไอ้ธันว์มันจะยอมถอดจริงๆ
ผมรีบเบือนหน้าหนีเดินไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้ามุมลับตาที่ว่างอยู่
ไม่อยากยืนดูสองคนตรงหน้าลูบไล้รูปร่างเปลือยของกันและกันนัก
กำลังจะปิดประตูห้องตอนพาร่างเข้าไปได้แล้ว
แต่ต้องตกใจเมื่อธันว์มันดึงเอาไว้พร้อมเอ่ย

“หึงเหรอ ก็แค่ทักทายกันเอง คนรู้จักน่ะ”

“กูจะหึงทำไม ปล่อยกูจะเปลี่ยนเสื้อผ้า”
ผมว่า ส่งสายตาดุๆ ให้ไอ้ธันว์ ตกใจกับสิ่งที่มันเอ่ย

“กูเข้าไปด้วย เปลี่ยนด้วยกัน”

“มึงจะบ้าเหรอ ใครมาเห็นจะว่ายังไง” ผมว่า
“เข้าใจเดินมาอ่อยมุมลับตาขนาดนี้ยังคิดว่าใครจะมาเห็นอีกละที่รัก”
ธันว์มันว่า ผลักผมเข้าไปข้างในห้อง ก่อนที่มันจะตามเข้ามา
ผมไม่อยากโวยวายอะไรให้เสียงมันดังจึงยอมผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเงียบๆ
จากชุดที่สวมใส่มาทีแรกเป็นเพียงกางเกงว่ายน้ำพอดีหุ่น
ซึ่งธันว์มันเลือกให้ตั้งแต่อยู่บนห้อง

เปลี่ยนเสร็จกำลังจะออกจากห้องก็ต้องตกใจเมื่อธันว์มันสวมกอดผมเอาไว้ทางด้านหลัง
ทั้งๆ ที่ร่างกายมันก็มีเพียงกางเกงว่ายน้ำเหมือนกัน

“อดใจไหวมั้ยเนี่ย คนไรวะน่ารักจัง” ธันว์มันเอ่ยเบาๆ แนบหูผม
มือที่มันสวมกอดผมกำลังลูบไล้ขึ้นมายังแผ่นอกผมซะอย่างนั้นผมจึงรีบว่ามัน


ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries

“มึงหยุดเลยไอ้ธันว์ นี่มันที่สาธารณะนะมึง”

“งั้นกลับขึ้นห้องมั้ยล่ะ” ธันว์มันว่าเบียดกายเปลือยเปล่าแนบชิดร่างผมยิ่งขึ้น
จนผมเริ่มจะสะท้านไม่เบา รีบหันหน้ามากะจะว่ามัน
แต่แล้วกลับตัวชาวาบเมื่อธันว์มันประกบปากจูบผมล้วงปลายลิ้นเข้ามาในปากผมชนิดไม่ให้ผมตั้งตัว
ก่อนใช้ริมฝีปากนุ่มๆ ของมันบดขยี้ปิดปากผมไว้นาทีต่อมาผมต้องสะท้านกับปลายลิ้นอุ่นๆ ของมันที่ตวัดโดนกับลิ้นผม

ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยจูบปากแลกลิ้นกับใครทำให้ใจผมตัวผมสั่น
หากว่าร่างผมไม่โดนวงแขนธันว์มันกอดเอาไว้ผมคงล้มระทวยลงตรงนั้นไปแล้ว

เกือบนาทีที่ธันว์มันจูบผมอยู่แบบนั้น
สารภาพว่าปลายลิ้นของมันที่สัมผัสกับปลายลิ้นผมทำให้ผมซาบซ่านจนยากจะมีอาการต่อต้าน
แต่ก่อนทุกอย่างจะเลยเถิดกันไปมาก
ธันว์มันยอมถอนปากออกมา มองจ้องหน้าผม เอ่ยเสียงเจ้าเล่ห์

“ลิ้นหวานจัง”

“มึงทำแบบนี้ได้ไงธันว์” ผมถามกลับเสียงเบา ใจกระเส่าซ่าน

“ก็บอกแล้วอดใจไม่ไหว ไม่จัดการตั้งแต่เมื่อคืนก็บุญแล้ว”
ธันว์มันว่า คลายอ้อมกอดผมออกหน่อยๆ มันคงเห็นว่าผมคงทรงตัวได้เองแล้วนั่นล่ะ

“แล้วมึงไม่กลัวใครมาเห็นเหรอวะ” ผมว่า แม้จะทรงตัวได้แต่ใจก็เต้นแรงอยู่
ทั้งซาบซ่านจากรสจูบไอ้ธันว์เมื่อครู่ ทั้งตระหนกว่าใครจะมาเห็นในสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

สักพักธันว์มันก็ว่า

“มึงเสือกเดินมายั่วกูมุมอับทำไมล่ะ
ไม่มีใครเห็นหรอก แต่อยู่นานกว่านี้ก็ไม่แน่ ไปเหอะ ว่ายน้ำกัน”

“มึงจะบ้าเหรอ เป้ามึงตุงขนาดนั้น ออกไปไม่อายหรือไง”
ผมว่าเข้าให้ตอนมองเห็นเป้ากางเกงว่ายน้ำของธันว์มันนูนชัดกว่าปกติ

“เป้ามึงก็เหมือนกันนั่นล่ะ” ธันว์มันว่ากลับมา
ผมหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาด้วยความละอายต่อใจนิดๆ
ผลักไอ้ธันว์ออกจากร่างเอ่ยว่า

“เพราะมึงอ่ะแหละ หื่นไม่รู้เวลา”

“มึงเสือกน่ารักทำไมล่ะ” ธันว์มันว่ากลับมา ก่อนเราสองคนจะเงียบเสียง
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินอยู่ข้างนอกห้อง

ทั้งธันว์กับผมยืนเป่าปากกันรอจนเป้ากางเกงว่ายน้ำที่นูนชัดสงบลง
จึงรีบพากันออกไปจากห้องก่อนที่มันจะตื่นตัวขึ้นมาอีก

…………………………………………………

ผมใช้เวลาว่ายน้ำกับธันว์เกือบชั่วโมงจนล้าจึงชวนกันกลับห้อง
ตอนเดินไปห้องล้างตัวตัวรีบชี้หน้าว่ามัน

“มึงอย่าตามเข้ามาทำอะไรห่ามๆ กับกูอีกนะไอ้ธันว์ คนเริ่มเยอะแล้ว”

“จ้า รู้น่าที่รัก” ธันว์มันยักคิ้วทำหน้าทะเล้นกลับมาก่อนจะแยกตัวไปยังห้องล้างตัว
เราสองคนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็กลับขึ้นห้องด้วยกัน
ผมมองดูเวลาคิดว่านะจะกลับได้แล้วจึงเอ่ย

“เดี๋ยวกูกลับนะมึง”

“อืม พรุ่งนี้ต้องทำงานนี่ คงค้างกะกูไม่ได้มั้ง”

“อยากให้กูค้างป่ะล่ะ” ผมแหย่

“มีโซ่กูคงล่ามมึงเอาไว้แล้วล่ะ ทำมาพูด” ธันว์มันว่า ผมคิดอะไรได้จึงว่า

“คนอย่างกูใช้ใจล่ามเท่านั้นถึงจะอยู่
แค่โซ่กูมีปัญญาดึงขาดได้ถ้าเจ้าของโซ่มันเจ้าชู้ไม่เลิก”

“ว่ากูอีกละ ไปเคลียร์กะน้องโชนมึงให้จบเถอะไปค่อยมาหาว่ากูเจ้าชู้”
ธันว์มันมองสบตาผม เราสองคนสบตากันนิ่ง
ก่อนที่ผมจะเลี่ยงไปหยิบเสื้อผ้าตัวเองชุดที่ใส่มาเตรียมเปลี่ยน
ธันว์มันคงมองอยู่จึงว่า

“เสื้อผ้ากูมีเต็มตู้ มึงจะใส่ตัวเดิมทำไมไอ้ไนท์ ทิ้งไว้นี่ล่ะ เดี๋ยวกูซักให้”

“ไม่เอา เกรงใจ” ผมว่าตอบ ธันว์มันเดินมาส่งสายตาดุๆ เอ่ยสั่ง

“มึงอย่าดื้อกับกูได้มั้ย อะไรที่กูทำให้ได้กูก็ทำให้ไงวะ”

“เออๆ ก็ได้วะ” ผมบอกแล้วเดินไปหาเสื้อผ้าชุดใหม่มาเปลี่ยน
เห็นธันว์มันเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยจึงถาม

“แล้วนั่นมึงจะไปไหนวะ”

“ก็ไปส่งมึงไง” ธันว์มันตอบ ผมจึงปราม

“ไม่ต้อง มึงอ่ะนอนพักนั่งพักเถอะ
เพิ่งว่ายน้ำมาเมื่อกี้ไม่เหนื่อยไง กูกลับเองได้”

“กูเหนื่อยแล้วมึงไม่เหนื่อยกว่าเหรอที่ต้องนั่งรถอะไรก็ไม่รู้กลับเอง
อย่าพูดมาก เดี๋ยวกูขับรถไปส่งเอง
กูไม่ปล้ำมึงบนรถตอนติดไฟแดงหรอกไม่ต้องกลัว”

“ใครจะเชื่อ เมื่อกี้ก็จูบกูมาแล้วนี่”

“แค่จูบไม่ได้เอา หวงตัวหรือไง”

“เชี่ย พูดอะไรของมึงเนี่ย”

“พูดตามที่ใจคิดไงจ๊ะ”

ธันว์เดินตรงเข้ามาแนบริมฝีปากลงบนปากผมเบาๆ
ไม่ได้บดขยี้จูบอย่างเช่นที่มันทำในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้ายังสระว่ายน้ำ
ก่อนที่มันจะผละไปหยิบเอากุญแจรถ
ผมได้แต่มองตามร่างมัน

นึกสงสัยว่าตกลงสถานะตอนนี้ระหว่าผมกับธันว์มันคืออะไรกันแน่

อยากจะเป็นคนหนึ่ง ที่รักเธอ
อยากห่วงใย อยากคิดถึงเธอ
แต่ไม่คิดครอบครอง
อยากให้เธอ เป็นเธอ
อย่างเดิม ที่เห็น ที่เป็น

จะไม่รบกวนอะไร
จะไม่วุ่นวายกับเธอ
อยากจะคบเธอ อยากจะรักเธอ
อย่างเปิดใจ

แค่อยากให้เธอ รักน้อยๆ
ค่อยๆ รักฉัน
ค่อยๆ คิดถึงกัน ทุกวัน
ไม่มากไม่มาย
เอาใจ พอที่เธอทำได้
ใส่ใจ ดูแลกันก็พอ
อยากให้เธอ รักน้อยๆ
ค่อยๆ รักฉัน
แต่ให้นาน เรื่อยไป
ถ้ารู้ตัววันไหน
ว่ารักกันจนล้นใจ
บอกฉันที

อย่าให้รักของฉัน
ทำร้ายเธอ
หากหนักใจ อย่างไรต้องบอก
ไม่ต้องการมาก มาย
แค่สม่ำเสมอ
ที่เธอ เต็มใจให้กัน
จะไม่รบกวนอะไร
จะไม่วุ่นวายกับเธอ
อยากจะคบเธอ อยากจะรักเธอ
อย่างเปิดใจ

แค่อยากให้เธอ รักน้อยๆ
ค่อยๆ รักฉัน
ค่อยๆ คิดถึงกัน ทุกวัน
ไม่มากไม่มาย
เอาใจพอที่เธอทำได้
ใส่ใจ ดูแลกันก็พอ
อยากให้เธอ รักน้อยๆ
ค่อยๆ รักฉัน
แต่ให้นานเรื่อยไป
ถ้ารู้ตัววันไหน
ว่ารัก กันจนล้น ใจ
บอกฉันที

ถ้ารู้ตัววันไหน
ว่ารัก กันจนล้น ใจ
บอกฉันที

เสียงเพลงบนรถที่เล่นอยู่ ซึ่งธันว์มันเลือกเปิดขณะที่มันพาผมกลับห้องทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะหันไปถามมัน

“เพลงหวานขนาดนี้มึงฟังเป็นเหรอไอ้ธันว์ ท่าทางจะนานมากด้วยนั่น”

“มึงฟังความหมายมันดิ” ธันว์มันเอ่ย จ้องตาผมในตอนที่รถติดไฟแดง
ผมเกิดประหม่าขึ้นมาอย่างประหลาดกับแววตานั้น
ไม่ใช่หรอกน่า ไอ้ธันว์มันคงไม่ใช้เพลงแบบนี้สื่อความหมายอะไรให้ผมหรอก
เจ้าชู้ตัวพ่ออย่างมันน่ะ นะ จะมาทำหวานใส่ผม ฟ้าผ่าตอนแดดเปรี้ยงน่ะสิ

“มึงคบใครอยู่วะ” ผมตัดสินใจถามธันว์มันออกไป
เมื่อฟังเนื้อหาในเพลงนั้นจบไป ธันว์ไม่ตอบ
ได้แต่ยิ้มที่มุมปากนิดๆ ก่อนจะหันไปขับรถต่อเงียบๆ ตอนไฟเขียวสว่างขึ้นมา
เห็นมันเงียบผมจึงเงียบตาม สักพักมันจึงเอ่ยขึ้นมาใหม่

“แล้วเย็นนี้จะไปฟิตเนสมั้ย”

“พรุ่งนี้กูทำงาน ขอพักเหอะ อีกอย่างก็ว่ายน้ำที่คอนโดมึงมาแล้ว
ฟิตไปก็เท่านั้น ท่าทางโชนคงไม่ได้อะไรกะกูเท่าไหร่”
ผมตอบ คิดถึงโชนขึ้นมาที่หายเงียบไปเลยตั้งแต่แยกกันเมื่อวาน

“คิดมาก เพลงเมื่อกี้กูจะสอนมึงให้ปลงตกน่ะแหละ
คิดจะคบกับน้องเขาอย่างเปิดใจต้องทำใจให้เป็นไอ้เพื่อนรัก”
ธันว์มันตอบกลับมา

นั่นไงล่ะ เกือบคิดไปไกลแล้วมั้ยล่ะผมว่าเพลงเมื่อครู่ไอ้ธันว์มันจะแอบบอกอะไรผม

“อืม ขอบใจที่เตือน ว่าแต่มึงเหอะ เมื่อไหร่จะหยุดที่ใครสักคนวะ”
ผมเปลี่ยนเรื่องถามถึงความเป็นไปของธันว์
ซึ่งมันตอบกลับมาเหมือนคนไม่คิดอะไรจริงๆ

“หยุดทำไม เกิดมาทั้งทีก็ต้องใช้ชีวิตให้คุ้มสิมึง”
“ระวังจะคุ้มไปจนตายไปคนเดียวนะมึง”
ผมว่าอย่างหมั่นไส้ ธันว์มันหัวเราะตอบ

“พูดยังกะมึงมีคู่แล้วงั้นล่ะ คบกับน้องโชนลักปิดลักเปิดแบบนี้
ยังกล้าเสือกมาว่ากูอีกนะ”

“แต่อย่างน้อยกูก็มีเป้าหมายนี่หว่าว่ากำลังจะคบกับใคร
แม้มันจะใช้เวลาหน่อยก็ตาม” ผมว่า สะอึกเมื่อธันว์มันสวนมา

“ไม่น้อยแล้วมั้ง เห็นจีบเขามาสามปีแล้วนี่ที่รัก
ได้จูบเขาเหมือนกับที่กูจูบมึงยังเหอะ”

“กูชอบน้องเขาด้วยความบริสุทธิ์ใจ
ไม่ได้ชอบใครเพราะความใคร่เหมือนมึง
เรื่องแบบนั้นกูรอได้” ผมตอบ ธันว์นิ่ง สักพักก็เอ่ยใหม่

“แล้วถ้าเกิดกูคบใครสักคน แล้วต้องห่างจากมึงบ้างมึงจะคิดถึงกูป่ะวะไนท์”

ใจผมสั่นอย่างประหลาดเมื่อได้ฟังสิ่งที่ธันว์มันว่า
ใช่สินะ หากธันว์มันมีตัวจริง
แล้วทิ้งผมไปเอาอกเอาใจใครคนนั้น ผมจะเป็นยังไงในตอนนั้น

……………………………………………………..


บางครั้งคนอยู่ใกล้ก็เหมือนอยู่ไกล 

บางทีคนที่ใช่ก็ใกล้แค่เอื้อม

แล้วทำไมเส้นขนานจึงเกิดขึ้นในทางเชื่อม

ให้คนที่ใช่ใกล้แค่เอื้อมไกลออกไป

...........................................................


ขอบคุณทุกสายตาที่อ่านมาถึงตรงนี้นะครับ
แม้จะหายไปนาน แต่ลายเซ็นนิยายของ Bboyseries น่าจะยังอยู่ในผลงานนี้
แต่มันจะโผล่ตอนไหน ยังไง ฝากติดตามด้วยนะครับ


ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 746
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
หน่วงๆอะ ไนท์ไม่ต้องสนใจโชนแล้ววว เขาไม่โอเคเล้ยย
ธันว์ๆถ้าชอบไนท์ก็บอกตรงๆแบบจริงจัง คบๆกันไปเลยย

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2474
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1180/-5
คุณบอยที่เคยเขียนเรื่องที่ทำให้ดิฉันเคยร้องไห้เป็นเผาเต่าเมื่อนานมาแล้วใช่ไหมคะ? ขอต้อนรับกลับเล้าค่า ขออ่านก่อนนะคะ

ป.ล. บวกคะแนนให้แล้วนะคะ ^__^

ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries

ตอนที่ 5

ธันว์ส่งผมที่ใต้ตึกอพาร์ทเม้นท์ ก่อนจะลงจากรถมันดันดึงผมเข้าไปหอมแก้มอีกพร้อมบอก

“เย็นนี้ไม่ได้เจอขอหอมเก็บไว้หน่อย”

ผมเพียงส่ายหน้า จะให้ว่าอะไรมันได้ล่ะ จูบผมซะกายสะท้านมันก็ทำมาแล้วนี่
มันทำแค่นี้ก็ถือเป็นเรื่องธรรมดาไปซะงั้น

“ขับรถดีๆ นะ” ผมบอกก่อนจะลงจากรถ มันรับคำยิ้มๆ เราสองคนจึงแยกกันตรงนั้น

ระหว่างกลับขึ้นห้อง ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกรอบ
โชนยังคงเงียบอยู่ ไม่มีการติดต่อกลับมาใดๆ ผมถอนหายใจเบาๆ
เลือกที่จะไม่ติดต่อไปเช่นกัน ไม่รู้สิ ยังรู้สึกเคว้งไม่หายกับสิ่งที่โชนทำกับผมเมื่อเย็นวาน

ระหว่างไล่เช็คดูข้อความในไลน์ สายตาผมก็สะดุดกับข้อความหนึ่งซึ่งส่งมาจากไอซ์

“ทำอะไรครับพี่ไนท์ วันนี้ว่างป่าว ปั่นจักรยานกัน”

มองดูเวลาที่ไอซ์ทักมามันก็หลายชั่วโมงอยู่
จึงพิมพ์ตอบกลับไปตอนขึ้นถึงห้องได้แล้ว

“พรุ่งนี้ทำงานแต่เช้า วันนี้คงไปไหนไม่ได้”

ไอซ์ส่งสติ๊กเกอร์สื่อถึงอารมณ์เสียใจกลับมาในทันที
ผมก็เลยต้องพิมพ์ตอบโต้กลับเชิงปลอบใจตามมารยาท

“ไว้เสาร์หน้านะ”

“จริงดิ” ไอซ์พิมพ์ตอบกลับมาแบบนั้น ตัดสินใจพิมพ์ตอบไปว่าใกล้ๆ วันขอดูอีกที

“ครับ ผมรอนะ อยากเจอ” ไอซ์หยอดทิ้งท้าย ตามต่อด้วยสติ๊กเกอร์สื่อรักรูปหัวใจดวงโต
ยังไงกันกันล่ะนี่ นี่มันคือสัญญาณการหว่านจีบหรือเปล่า

ผมตัดใจไม่ตอบกลับใดๆ ไอซ์อีก แน่นอนที่สุดว่ายังไม่อยากคุยอะไรมากมายกับเจ้าตัวนัก
เพราะชื่อของโชนยังค้านให้ใจไม่อยากทำอะไรแบบนั้น

ผมอาบน้ำอีกรอบ แล้วนอนพักเพราะเพลียจากการว่ายน้ำมา
ตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนเย็น สิ่งแรกที่ทำคือการหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูนั่นล่ะ
ดูท่ามันจะกลายเป็นปัจจัย 5 ของชีวิตไปซะล่ะมั้ง

คนรู้จักส่งข้อความมาทักทายในไลน์หลายคน
ผมก็เลือกตอบไปในส่วนที่พอตอบได้ แต่ไล่ดูข้อความทั้งหมด
ยังไร้ซึ่งการติดต่อมาจากโชน
รู้สึกแปลกใจ ที่ผ่านมาโชนก็ไม่ได้หายไปนานหลายชั่วโมงขนาดนี้เลยนี่นา
หรือเมื่อวานนี้ผมไม่ผ่านการพิจารณาจากสายตาเพื่อนของเจ้าตัว

ไอซ์เป็นหนึ่งคนที่ส่งข้อความมาทักผมในเชิงทักทาย
ผมตอบกลับไปตามมารยาทเมื่อเปิดอ่านข้อความนั่นเสร็จ
ไม่ได้สนใจที่จะสนทนาอะไรนัก ไล่อ่านดูข้อความอีก
แปลกใจที่ไม่มีข้อความจากธันว์ สายตามองดูเวลา
หากเดาไม่ผิด มันก็คงจะกำลังเล่นเวทในฟิตเนสนั่นน่ะล่ะ

ผมติดสินใจไม่ส่งข้อความทักทายใดๆ ไป
ขาดการติดต่อไปสักนิดคงไม่เป็นอะไรล่ะมั้ง

เวลาค่อนคืนผ่านมาจนคิดว่าจะเข้านอนเพื่อเตรียมตัวตื่นไปทำงานในวันรุ่งขึ้น
ปัจจัยที่ 5 ของชีวิตนั่นคือโทรศัพท์ถูกจับมาตรวจเช็คดูความเคลื่อนไหวอีกรอบ
โชนหายไป ธันว์เองก็หายไป มีเพียงไอซ์เท่านั้นที่ส่งข้อความทักมาไม่หยุดหย่อน

“รุกหนักจังเลยแฮะ” ผมเอ่ยว่าตอนไล่อ่านข้อความและสติ๊กเกอร์ไลน์จากไอซ์
ไม่ได้คิดจะตอบกลับไปในตอนนี้ เพราะจิตใจกำลังครุ่นคิดถึงโชนกับธันว์
มองดูเวลามันก็ไม่ดึกเท่าไหร่นัก จึงตัดสินใจติดต่อไปหาโชนก่อน
เพราะสำนึกในใจสั่งอีกนั่นล่ะว่าโชนคือคนที่หัวใจกำลังต้องการ

ผมเลือกที่จะโทรศัพท์ไปหาโชนแทนการส่งข้อความไลน์
ถือใช้สิทธิ์ว่าเรากำลังคบๆ คุยๆ กัน ทำเช่นนั้น

“ว่าไงครับพี่ไนท์” เสียงโชนทักมาตอบรับสายผม ผมจึงเริ่มคุยไป

“ไม่มีอะไร เห็นวันนี้ยังไม่ได้คุยกันเลยโทรหาน่ะ โชนจะนอนหรือยังอ่ะ”

“ยังครับ พอดีออกมาเที่ยวกับพวกไอ้ต้าร์มัน”

ผมชะงัก อดไม่ได้ที่จะถามว่าโชนไปเที่ยวไหน

“โชนไปเที่ยวแถวไหนเหรอ”

“ก็ที่ประจำอ่ะครับ พี่ไนท์มีอะไรมั้ย
โชนอยู่กับเพื่อนไม่สะดวกคุยนานเท่าไหร่”

“อืม ออกมาจากเพื่อนแล้วคุยกับพี่ได้มั้ยโชน” ผมตัดสินใจบอกไปแบบนั้น
เมื่อในใจเริ่มรู้สึกว่าโชนแปลกๆ ไปจากเดิม

“ก็ได้ครับ โชนเองก็มีเรื่องอยากคุยกับพี่ไนท์เหมือนกัน”

โชนตอบกลับมา ใจผมเริ่มกระตุกนิดๆ
สัญชาตญาณมันบอกว่าโชนอาจจะคุยเรื่องความเป็นไปของเราสองคน
แล้วมันก็จริง เมื่อโชนเอ่ยออกมาหลังจากเราสองคนเงียบกันอยู่สักพัก
ระหว่างที่เงียบ โชนคงกำลังหามุมที่จะคุยกับผมนั่นล่ะ

ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries

“พี่ไนท์ จะโกรธอะไรโชนมั้ย ถ้าโชนจะบอกว่าให้เราห่างกันสักพัก”

“ทำไมเหรอโชน” ผมแข็งใจถามออกไป ทั้งๆ ที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าใจข้างในสั่นไม่ปกติ

สักพักโชนจึงอธิบาย

“คือเราคุยกันมานานแล้ว แต่โชนเหมือนรู้สึกว่าพี่ไนท์ยังไม่ใช่คนที่โชนต้องการ”

ผมอึ้งเงียบ ฝืนเอ่ยออกมาเพื่อให้โชนสบายใจ ทั้งๆ ที่ใจก็เคว้งอยู่

“อืม โชนคิดว่าไงพี่ก็ว่างั้น”

“พี่ไนท์ไม่โกรธโชนนะ” โชนถามมา ผมเงียบก่อนตอบ

“ไม่หรอก เราคุยกันตั้งแต่เริ่มต้นแล้วนี่
พี่ขอบใจโชนด้วยซ้ำที่โชนชัดเจนกับพี่แบบนี้”

“โชนยังไม่ได้บอกให้เราเลิกกันนะพี่ไนท์
เพียงแต่เราลองเว้นระยะห่างในการติดต่อกันบ้าง”
โชนตอบกลับมา มันก็ฟังดูดีนะ แต่ถึงขั้นนี้แล้วผมว่าผมคงไม่มีความหวังใดๆ
ในตัวโชนแล้วล่ะจึงเอ่ยไป

“โชนไม่ต้องลำบากใจและคิดมากนะ พี่เข้าใจทุกอย่าง
อย่างน้อยเรายังเป็นพี่เป็นเป็นน้องกันได้ พี่ไม่เป็นอะไรหรอก สบายใจได้”

“อืม แต่โชนก็รู้สึกไม่ดียังไงก็ไม่รู้
พี่ไนท์คิดซะว่าโชนดีไม่พอสำหรับพี่ไนท์ก็ได้นะ
สามปีที่ผ่านมา ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตโชนให้โชนได้ปรึกษา ได้พูดคุย
ยังไงต่อแต่นี้โชนขอคืนอิสระทั้งหมดให้พี่ไนท์นะ
พี่ไนท์จะให้โชนอยู่ในสถานะแค่คนรู้จัก หรือพี่น้องต่อไป ก็แล้วแต่พี่ไนท์เลย
โชนไม่มีปัญหา แค่นี้นะครับ ต้าร์มันออกมาตามโชนแล้ว”

โชนวางสายไปแล้ว ผมยังคงเงียบอยู่กับความรู้สึกเคว้งในใจ
เข้าใจแล้วว่าทำไมวันนี้โชนถึงหายไปจากการติดต่อผมเช่นทุกๆ วันที่ผ่านมา

ถามว่าเจ็บมั้ย มันปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าหัวใจผมกำลังเป็นเช่นนั้น
ผมคบผมคุยกับโชนมานาน แม้จะคุยในลักษณะเปิดใจไม่แง่งอนกัน
แต่เวลาที่ผ่านมานั้น โชนไม่ได้บอกถึงการตัดความสัมพันธ์ที่ชัดเจนขนาดนี้

น้ำในตาผมเอ่อมาตอนวางโทรศัพท์ลงแนบกาย
ใจหายอยู่หน่อยๆ เมื่อคิดว่าพรุ่งนี้ไปผมกับโชนคงกลายเป็นเพียงคนเคยรู้จักกัน

ผมปาดหยดน้ำที่ซึมออกมาตรงขอบตาทิ้ง
ฝืนยิ้มปลอบใจตัวเองว่าเรื่องแค่นี้ไม่น่าจะต้องมาฟูมฟายอะไร
แล้วตอนนี้ธันว์มันจะนอนหรือยัง จะดูน่าเกลียดไปมั้ยถ้าผมจะโทรไประบายอะไรๆ ให้มันฟังตอนนี้

ไม่สิ ผมไม่ควรทำแบบนั้น ธันว์มันไม่ใช่ตัวสำรองของใคร
มันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม ผมไม่ควรใช้เวลาการถูกบอกเลิกเช่นนี้ติดต่อไปกวนใจมัน
ก็รู้แหละว่ามันน่าจะรับฟังด้วยความเต็มใจ
แต่ผมไม่อยากให้มันมองตัวเองว่าเป็นเพียงฝ่ายรองรับความปวดใจจากผม
เรื่องนี้ผมไม่ควรบอกธันว์ ให้มันคิดว่าผมคบกับโชนอยู่น่าจะดีที่สุด

หากวันใดวันหนึ่งผมกับมันเกิดมีความสัมพันธ์อันเลยเถิด
ค่อยบอกกับมันไปก็ไม่น่าจะสายไปนัก
อย่างน้อยก็ให้มันรับรู้ว่าผมไม่ได้มองมันเป็นคนเข้ามาดามอกผมอย่างที่มันเคยเหย้าแหย่ผมอยู่เรื่อยๆ

ผมตัดสินใจเอนกายหลับตาลง
ไล่ความรู้สึกเคว้งล้าทิ้ง เพื่อพรุ่งนี้การเจอหน้ากับธันว์ยังฟิตเนสคลับ
ผมจะยังเป็นคนที่ร่าเริงอยู่เช่นเดิม

ธันว์มันจะได้ไม่สงสัยอะไรว่าลึกๆ ผมเจอเรื่องอะไรมา


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries
ตอนเช้าผมติดต่อหาธันว์พยายามทักทายมันให้เป็นเช่นคนปกติ
บอกกับมันว่าผมจะไปเล่นเวทด้วยในตอนเย็น ธันว์มันบอกเพียงว่ามันจะเข้าไปช้าหน่อย
เพราะต้องแวะไปเข้าบ้าน ไปคุยไปหาญาติๆ บ้าง
ซึ่งมันควบคุมไม่ได้ว่าฝ่ายญาติจะปล่อยตัวมันออกมาตอนไหน
ผมรับฟังอย่างเข้าใจ ไม่ได้คิดอะไรมาก ผมกับมันมักเข้าใจอะไรกันง่ายๆ อยู่แล้วล่ะ

ระหว่างวันทำงาน ไอซ์ทักทายผมมาอยู่เรื่อยๆ
ผมตอบกลับบ้าง ไม่ตอบบ้าง เพราะกำลังยุ่งกับงาน

กระทั่งเลิกงาน เมื่อสมองโล่ง เหตุการณ์ที่ถูกโชนบอกเลิกแล่นเข้ามาให้คิดอีก
จึงคิดจะไปปลดปล่อยมันออกทั้งหมดกับเม็ดเหงื่อในฟิตเนสคลับประจำของผมกับกับธันว์

ผมไปถึงก่อนธันว์ ทักทายคนรู้จักพอประมาณ
ก่อนจะจัดการเปลี่ยนชุดออกมาเล่นเครื่องเล่นเรียกเหงื่อ
ไล่ความรู้สึกเคว้งทั้งหมดที่โชนก่อไว้ให้ทิ้ง
จนเหนื่อยจึงหยุดพักดื่มน้ำ มาสะดุ้งก็ตอนมีเสียงทักมา

“หวัดดีครับพี่ไนท์”

ผมหันไปมองเห็นซียืนอยู่ในชุดออกกำลังกายเช่นกัน จึงส่งยิ้มทักทายกลับ

“อ้าวซี หวัดดี มาคนเดียวเหรอ เล่นอะไรมาหรือยัง ยังไม่เห็นได้เหงื่อเลย”

“อืม ยังครับ รอพี่ธันว์มาเทรนอยู่” ซีตอบกลับมา ผมชะงัก
ซีกับธันว์ติดต่อกันอยู่หรอกเหรอ 

ผมบอกออกไปเมื่อไม่อยากคิดอะไรมาก

“ธันว์มันบอกมันจะมาช้าหน่อยน่ะ”

“อ๋อ พี่ธันว์บอกซีมาแล้วครับ
ว่าแต่พี่ไนท์มานานหรือยังครับ ท่าทางจะนาน เหงื่อท่วมเลย”

คำตอบของซีทำให้ผมสะดุดใหม่
ปกติผมไม่ค่อยเห็นธันว์มันจะสานต่ออะไรกับใครแบบนี้นี่นา
สองคนนี่ยังไงกันนะ

ผมฝืนยิ้มถามซีอีกเมื่อนึกสงสัยในความสัมพันธ์ของเจ้าตัวกับเพื่อนตัวดีของผมอย่างไอ้ธันว์

“ซีคุยกับไอ้ธันว์มันมาแล้วเหรอ”

“ครับ ตอนแรกซีก็กะจะรอเข้ามาพร้อมพี่ธันว์น่ะแหละ
แต่พี่ธันว์บอกให้เข้ามาก่อน หากเจอพี่ไนท์ก็ให้พี่ไนท์ช่วยสอนช่วยเทรนให้ก่อน
แต่เห็นพี่ไนท์เหงื่อท่วมแบบนี้ ซีว่าซีรอพี่ธันว์มาดีกว่า
อีกอย่างเมื่อวานพี่ธันว์เขาก็สอนเครื่องเล่นซีค้างไว้หลายตัว
ให้พี่เขามาสานต่อน่าจะดีกว่า”

ผมเพียงยิ้มให้ซี ยกน้ำขึ้นดื่มแก้อาการคอแห้ง
จินตนาการถึงภาพเมื่อวานที่ผมไม่ได้เข้ามาที่นี่
และธันว์ใช้เวลาใกล้ชิดกับซีแล้วใจมันหวิวไหวยังไงพิกล

“อืม เมื่อวานนี้ซีก็มาที่นี่เหรอ” ผมถามยิ้มๆ เป็นการชวนคุย

“ครับ ตอนแรกว่าจะไม่มาเพราะเมื่อยตัวอยู่
แต่พี่ธันว์โทรนัดก็เลยไม่รู้จะขัดยังไง”

ผมเริ่มรู้ตัวว่าน่าจะฝืนยิ้มต่อไม่ไหว
จึงขอเลี่ยงหลบหน้าซีไป แต่พอกำลังจะก้าวเดิน
ก็ต้องชะงักตอนจะชนร่างไอ้ธันว์ซึ่งเดินสวนเข้ามาพอดี
ในลักษณะเหมือนคนเพิ่งเข้ามา

“อ้าวไอ้ไนท์ มึงจะไปไหน” ธันว์มันทักผมยิ้มๆ แต่ตัวมันดันไปหยุดยืนคู่กับซี
ผมมองสองคนยืนคู่กัน เอ่ยตอบออกไป

“กูว่าจะกลับละ” ผมจะเดินหนีเมื่อเอ่ยจบ ธันว์มันรีบคว้ามือผมไว้เอ่ยว่า

“เฮ้ย เดี๋ยวดิ เจอหน้ากูก็จะหนีซะงั้น”

“กูเล่นนานแล้ว มึงเสือกมาช้าทำไม” ผมว่าแกะมือธันว์ออก
ธันว์มันกำลังจะเอ่ยอะไรสักอย่าง แต่ช้ากว่าซีที่ทักขึ้นว่า

“พี่ไนท์เขาคงเหนื่อยนะครับพี่ธันว์
เห็นโหมเล่นเครื่องเล่นมาตั้งนานแล้ว
พี่ธันว์ไปเปลี่ยนชุดมาเทรนซีดีกว่า”

ธันว์หันมองหน้าซี เอ่ยว่านิ่งๆ

“งั้นซีก็เล่นอะไรที่พอเล่นได้ไปก่อนละกัน
พี่ขอเปลี่ยนชุดก่อนไปไอ้ไนท์”

ธันว์มันลากผมไปยังห้องล็อกเกอร์
ผมพยายามดึงดัน เพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาใคร
แต่ธันว์มันไม่ยอมปล่อย
ไปถึงห้องล็อกเกอร์มันก็ผลักผมเข้าไปยังมุมลับตาคนเอ่ยว่าเสียงดุ

“เป็นเหี้ยอะไรของมึงไอ้ไนท์ โกรธเหรอที่กูมาช้าแค่เนี้ย”

“กูไม่ได้โกรธที่มึงมาช้า” ผมว่า เรื่องเวลาไม่ได้สะกิดใจผมเท่ากับคำพูดของซีที่เอ่ยก่อนหน้าเลยสักนิด

ยอมรับว่ารู้สึกอยู่นิดๆ กับที่ซีบอกว่าธันว์มันโทรชวนซีมาที่นี่เมื่อวาน
ทำไมล่ะ มันจะจีบจะเจ้าชู้กับใครที่ไหนที่มันเพิ่งเจอในคลับก็ทำไปสิ
ทำไมลับหลังผมมันต้องโทรนัดซีออกมาเจอด้วย แล้วมันกับซีแอบมีช่องทางการติดต่อกันตั้งแต่ตอนไหน
แล้วเมื่อวานออกจากที่นี่ไปสองคนนี่จะไปไหนกันต่อ แม้ไม่อยากจะคิดก็ต้องคิด

“ไม่ได้โกรธที่กูมาช้าแล้วมึงจะหนีหน้ากูทำไม” ธันว์มันเอ่ยว่าใหม่ ผลักอกจนผมเซ
ผมขี้เกียจอธิบายอะไรเลยบอกปัด

“บอกแล้วไงกูเหนื่อย”

“เหนื่อยอะไร เมื่อวานมึงก็ไม่ได้มาเล่น”
ธันว์มันยังไม่ลดละการจับผิด ผมจึงตะคอกมันกลับบ้าง

“แล้วยังไงวะ กูจะกลับแล้วมึงมีปัญหาอะไร”

“มึงนัดเด็กมึงไว้เหรอ” ธันว์มันเดา ไม่รู้ว่าผมอยากยุติการโต้แย้ง
หรือกำลังน้อยใจในความคิดตัวเองจึงตอบรับไปแบบประชด

“เออ กูนัดโชน จะไปดูหนังกัน พอใจมึงยัง”

ธันว์เงียบ มองผมตาขวาง พยักหน้าเข้าใจเอ่ยว่าเสียงแข็ง

“ขอให้มึงสนุกละกัน”

ว่าเสร็จมันก็เดินแยกจากผมไป
จังหวะนั้นซีเดินเข้ามาพอดี ผมได้ยินชัดเจนในสิ่งที่มันเอ่ยกับซี

“เล่นเสร็จไปคอนโดพี่นะซี วันนี้พี่เบื่อ อยากมีเพื่อนคุย”

ธันว์เดินหายไปแล้ว ซีหันมามองหน้าผม เผยยิ้มนิดๆ
ก่อนเจ้าตัวจะเดินตามธันว์ไปยังล็อกเกอร์อีกฝั่ง
ซึ่งเป็นฝั่งล็อกเกอร์ของผม ผมสูดลมหายใจทำใจแข็งเดินตามไป
ชะงักขาตอนเห็นธันว์มันกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าซี

ซีเองมือก็ไม่อยู่เฉย ช่วยจับโน่นจับนี่ให้ธันว์เหมือนคนรู้ใจทำให้กัน

ภาพนั้นทำให้ผมใจกระตุกได้ไม่น้อย
แต่ที่เจ็บปวดยิ่งกว่าก็คือตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ
ธันว์มันหันมองมาทางผมด้วยสายตาเย็นชาแบบที่ผมไม่เคยเจอ
ก่อนที่มันจะเดินโอบคอซีออกไปข้างนอก

ภาพนั้นทำให้เรี่ยวแรงผมหายไปสิ้นจนยากจะยืนไหว
จึงค่อยๆ พิงร่างกับตู้ล็อกเกอร์ที่ว่างอย่างคนรู้สึกเคว้งอีกหน


ติดตามตอนต่อไปครับ

@FeaRes อืม บางทีเรื่องหัวใจมันก็พูดยากนะ ^__^

@Wordslinger ร้องไห้กับนิยายผมเรื่องไหนครับเนี่ย เรื่องเดียวกันกับที่ผมร้องมั้ยน๊อ
ตอนเขียนครั้งแรกไม่เท่าไหร่ ตอนกลับมารีไรต์ ร้องไห้ซะงั้น

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะครับ 

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 746
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
ธันว์ไปงอแงใส่เพื่อนทำไมมมม //ตี
สงสารไนท์ ไม่ร้องน้าาา ช้ำใจสองทางเลยยย
ขนาดนี้แล้วก็ยอมรับตัวเองไปซะว่าชอบธันนน
 :hao5: :sad4:

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1978
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
สนุกมากค่ะคุณบอย 

ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries
ตอนที่ 6

ผมเดินออกมาจากฟิตเนสคนเดียวด้วยอารมณ์เหงาๆ
รู้สึกไม่คุ้นชินสักเท่าไหร่ เพราะแทบจะนับครั้งได้
ที่ผมต้องออกจากสถานที่กำลังกายเพียงลำพังแบบนี้
แน่นอนว่าทุกทีผมจะต้องออกมาพร้อมกับธันว์
ซึ่งทุกครั้งก่อนที่เราจะแยกออกจากกัน
เราสองคนก็มักจะทำกิจกรรมด้วยกันอยู่เรื่อยๆ
ไม่ว่าจะเดินเที่ยว กินข้าว หรือนั่งหยอกเหย้ากันตามประสาคนสนิท
แต่วันนี้เรื่องราวเหล่านั้นมันผิดไป

ผมจำสายตาสุดท้ายของธันว์ตอนมันมองผมได้ดี
มันเย็นชาอย่างที่ผมไม่เคยเจอ
หนำซ้ำตอนผมจะออกมาผมก็ยังลอบเห็นว่ามันกำลังสอนซีเล่นเครื่องเล่น
ด้วยท่าทางสนิทชิดกายมากกว่าใครหลายคนที่มันเคยเข้าไปหา

ภาพนั้นทำให้ผมอดคิดถึงวันที่มันเข้ามาตีซี้และสนิทกับผมในวันแรกๆ ไม่ได้
ยอมรับว่าผมเกิดอาการหวิวไหวในใจจนยากที่จะทนมอง
จึงรีบเดินเลี่ยงออกมาอย่างคนเลื่อนลอยแบบนี้

ผมทรุดตัวลงนั่ง ณ ลานหน้าศูนย์การค้า
สับสนว่าตัวเองจะไปทางไหน

เวลาเช่นนี้
ผมไม่ควรกลับห้องเพื่อไปจมอยู่กับความรู้สึกเคว้งตามลำพัง

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นตามความเคยชินแล้วเจอข้อความจากไอซ์ส่งมาทักทาย
ผมทักทายกลับไปหาตามมารยาทเช่นเดิม
ความรู้สึกในใจตอนนี้แค่อยากนั่งอยู่เงียบๆ
คิดทบทวนในเรื่องที่เจอมาเมื่อครู่มากกว่าสนทนาสิ่งใดกับใคร

เวลาผ่านไปสักพักเมื่ออาการเคว้งอาการเหงาเริ่มคลาย
จึงคิดว่าจะกลับห้องได้เสียที
กำลังจะลุกเดินไปยังป้ายรถประจำทางก็พลันตกใจ
เมื่อเห็นธันว์มันยืนจ้องมองผมอยู่ในชุดซึ่งไม่ใช่ชุดออกกำลังกาย
แต่เป็นชุดๆ เดิมที่มันใส่มาตอนแรก

“มึงมาอยู่นี่ได้ไงธันว์”
ผมจำใจทัก ธันว์มันเดินมาหยุดตรงหน้าผมถามสียงขรึม

“ไหนมึงบอกนัดกับโชนไง”

ผมเงียบ

ธันว์มันจะรู้มั้ยว่าที่ผมต้องมานั่งเหงาแบบนี้
ก็เพราะเฝ้าคิดเรื่องของมันกับซีไม่ใช่โชน 

แต่ไม่หรอก ผมไม่บอกมันไปแบบนั้นหรอก

ระหว่างนั่งคิด ผมสรุปเอาเองแล้วว่าธันว์มันน่าจะดูๆ ซีไว้นั่นล่ะ
ซึ่งผมควรจะดีใจกับมันที่มันเริ่มจะมีคนรักเป็นตัวเป็นตน
เรื่องราวและเหตุการณ์ต่างๆ ที่มันหยอกเหย้าและออดอ้อนกับผม
ผมก็ควรจะถือเป็นเรื่องตลกอย่างที่ผ่านๆ มาน่าจะดีกว่า
ผมจะได้มองหน้ามันติดได้อย่างสนิทใจเช่นเคย

“โชนไม่ว่างแล้ว” ผมยกโชนขึ้นมาอ้าง
ไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมจะต้องบอกความจริงว่าผมกับโชนเลิกคบเลิกคุยกันแล้ว
เพราะใจผมคิดไปแล้วว่าธันว์มันคงดูๆ อยู่กับซี

“ถึงว่า มึงถึงได้มานั่งคอตกอยู่แบบนี้”
ธันว์เอ่ยออกมาเป็นเชิงว่ามันเชื่อในสิ่งที่ผมโกหกไป ผมจึงฝืนยิ้มทักถามมันบ้าง

“แล้วซีไปไหน”

“เจอคนรู้จักอีกแล้ว” ธันว์มันบอก

ผมอดคิดไม่ได้ว่าคนรู้จักของซีน่าจะเป็นใครอีกคนที่ตามจีบซีอยู่แน่ๆ
ซีถึงได้ผละไปแบบนั้นอีกเป็นหนที่สอง

“อืม ไหนบอกนัดกันไปคอนโดมึงกันไง”
ผมอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถึงถ้อยคำที่ผมได้ยินจากปากของธันว์ก่อนที่ผมจะมานั่งเหงาอยู่ที่นี่

สะท้านใจอยู่นิดๆ เมื่อได้คำตอบ

“ก็ถ้าซีเขาว่างกูก็คงพาเขาไปแล้ว ไม่เดินมาเจอมึงนั่งอยู่ตรงนี้หรอก”

“แล้วคนรู้จักซีผู้ชายผู้หญิงอ่ะ” ผมฝืนถามออกไป

ธันว์มันตอบออกมาส่งๆ เหมือนไม่คิดอะไร ก่อนย้อนถามผมบ้าง

“ผู้ชายมั้ง มึงถามทำไม สนใจทำไมนักหนากะซีเนี่ย”

“กูแค่อยากรู้ว่าคนรู้จักของซีน่ะเป็นคู่แข่งมึงหรือเปล่า” ผมบอกออกไป ธันว์มันจึงจ้องหน้าผมถามตรงๆ เอ่ยถาม

“มึงหมายความว่าไง”

“ก็หมายความว่ามึงจะย้อมแพ้คนนั้นทำไมง่ายๆ
ดูท่าทางซีก็สนใจมึงไม่น้อยนี่ เขาอาจจะลองใจมึงก็ได้จึงลองๆ ไปกับคนนั้นดู
ทำไมมึงไม่ลองตื้อซีเขาใหม่ล่ะ” ผมว่า ธันว์มันจึงบอก

“แล้วทำไมกูจะต้องตื้อล่ะ ไม่เหมือนมึงนี่ที่ตามจีบคนที่เขาไม่สนใจอยู่ได้เป็นปีๆ
ถามจริงเหอะวะ ทำไมไม่เลิกสนใจโชนซะที”

เออนะ ถ้าธันว์มันรู้ว่าผมกับโชนเลิกคุยกันแล้วมันจะรู้สึกแบบไหนนะ
แต่อย่าเลย บอกอะไรมันไปตอนนี้ก็เท่านั้น
ให้มันคิดว่าที่ผมมานั่งเหงาแบบนี้เพราะโชนผิดนัดอย่างนั้นนั่นแหละ

ก็ที่มันออกมาเดินเตร่ที่นี่เพราะซีไม่ว่าง ไม่ใช่มันหนีมา
ซึ่งหากซีว่างมันก็คงพาซีกลับคอนโดอย่างที่มันเอ่ยชวนตั้งแต่อยู่ในฟิตเนสนั่นแล้ว

“งั้นกูขอตัวนะ มันมืดแล้ว”

ผมคิดจะผละหนี เพราะไม่อาจทนยืนสู้สายตากับธันว์มันได้นาน
อยากทำตัวห่างมันไว้ให้ชิน เมื่อวันหนึ่งมันคบกับซีขึ้นมาจริงๆ
ผมจะได้ไม่รู้สึกอะไรมากมาย

“เดี๋ยวกูไปส่ง” ธันว์มันบอกคว้าแขนผมไว้ ผมจึงจำใจหันมามองสบตามัน

ด้วยความที่ผมไม่อยากให้มันดีกับผมมากไปกว่านี้หากว่ามันคิดจะคบกับซีจริงๆ
ผมจึงแกะมือมันออกเอ่ยบอก

“ไม่ต้องหรอก กูกลับเองได้”

“ทำไมวันนี้มึงดูดื้อกับกูจังวะไนท์” ธันว์มันว่าจ้องตาผมอีกครั้ง
ผมปฏิเสธไป ไม่อยากให้มันรู้ว่าผมกำลังรู้สึกอะไรกับมันในตอนนี้

“เปล่ากูแค่เหนื่อย”

“ไม่ใช่อ่ะ กูไม่ใช่เพิ่งรู้จักมึง
มีอะไรก็คุยกับกูตรงๆ ดิวะ มึงโกรธอะไรกูอยู่หรือเปล่า”

ผมเงียบเมื่อธันว์มันถามมา ตัดปัญหาโดยยกชื่อโชนขึ้นมาอ้าง

ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries

“กูแค่ทะเลาะกับโชนนิดหน่อย”

“แล้วมาพาลเอากับกูเนี่ยนะ”

สายตาธันว์วูบเปลี่ยนไป ไม่หรอก มันคงไม่ได้น้อยใจอะไรผมหรอก

ผมไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองจึงบอกปัดอีกเช่นเคย

“กูไม่ได้พาล กูแค่ยังไม่อยากคุยกับใครตอนนี้”

“ไหน มึงเอาเบอร์เด็กมึงมาดิ” ธันว์มันเปลี่ยนเรื่องคุย ผมจึงถามอย่างสงสัย

“มึงจะเอาไปทำไม”

“กูจะโทรไปเคลียร์ไงว่าตกลงเด็กมึงมันคิดยังไงกับมึงกันแน่
เดี๋ยวก็นัด เดี๋ยวก็ชิ่งให้มึงต้องมาเป็นแบบเนี่ย”

“แล้วมึงจะเดือดร้อนอะไรล่ะ เอาเวลาสนใจกูไปตามตื้อซีดีกว่ามั้ย
ไม่ใช่เห็นน้องเขาไม่ว่างแล้วค่อยคิดจะมาสนใจกู”
ผมโพล่งออกมา รีบจะเดินหนี ธันว์มันตามมาฉุดแขนผมไว้ พร้อมก้าวมายืนขวางทางแล้วถาม

“ก่อนกูมาซีพูดอะไรกับมึง”

ผมมองหน้าธันว์ ไม่เข้าใจว่ามันจะมาคาดคั้นเอาอะไรจากผม
ในใจขี้เกียจอธิบายจึงปฏิเสธ

“เปล่า”

“กูไม่เชื่อ” ธันว์ว่า

“เรื่องของมึง” ผมสวนกลับ เราสองคนจึงคล้ายจะทะเลาะกันอยู่ตรงนั้น

“มึงอย่างี่เง่าได้ป่ะไนท์”

“งี่เง่าอะไร กูแค่อยากกลับบ้านมึงจะมาวุ่นวายอะไรกะกูนักหนาล่ะ”

“มึงไม่เคยมีท่าทีแบบนี้กับกู มึงไม่รู้ตัวเหรอ”

“ก็บอกแล้วไงว่ากูเหนื่อย กูยังไม่อยากพูด ไม่อยากคุยกับใคร”

“แต่กูเป็นเพื่อนมึงนะเว้ย ไม่ใช่คนที่มึงไม่สนิท”

“แล้วไงล่ะ ก็แค่เพื่อน”

“แล้วกูเป็นอะไรได้มากกว่านั้นมั้ยล่ะ”

ผมนิ่ง นึกถึงว่าธันว์มันนัดซีมาเจอตอนลับหลังผม และนิสัยเจ้าชู้ที่ผ่านๆ มาของมันจึงว่า

“มึงอย่าพูดอะไรที่มันขัดกับการกระทำมึงดีกว่าธันว์ กูเบื่อจะฟัง”

“อะไรที่ทำให้มึงคิดว่าคำพูดกูกับการกระทำของกูมันขัดกันล่ะ มึงบอกมาดิ”

“ทำไมต้องให้กูบอก มึงน่าจะรู้ตัวมึงเองมากกว่ากูนะ”

“ก็กูไม่รู้ไง กูถึงอยากให้มึงบอก”

ผมอึกอัก จะให้ผมบอกมันไปยังไงว่าผมน้อยใจในสิ่งที่มันทำกับซีต่อหน้าผม
ในเมื่อผมกับมันสถานะมันยังไม่ชัดเจนว่าเป็นอะไรกันมากกว่าเพื่อนสนิท
แม้เมื่อวานมันจะกอดจะอ้อนจะดูแลผมตอนอยู่ในห้องมัน
แต่มันก็พูดเองว่ากับใครที่มาห้องมันมันก็ทำเช่นนั้นเป็นเรื่องปกติ

หรือหากจะนับเรื่องที่มันจูบผมแบบดูดดื่มก็เถอะ เมื่อเทียบแล้ว
ผมคิดว่ากับคนอื่นที่ไปห้องมัน มันคงไม่ทำเพียงแค่จูบกับใครคนนั้นแน่ๆ

สิ่งที่มันทำกับผมก็คงจะแค่อารมณ์ใคร่ ของคนที่มีนิสัยเจ้าชู้อย่างมันเท่านั้น
เพราะถ้าผมสำคัญกับมันจริงๆ ลับหลังที่มาส่งผมมันคงไม่ต้องรีบนัดให้ซีออกมาเจอขนาดนั้น

“ให้กูกลับห้องเถอะว่ะธันว์ กูไม่พร้อมจะคุยอะไรกับมึงตอนนี้จริงๆ”
เมื่อพูดอะไรไม่ได้ผมจึงทำใจเย็นขอทางธันว์มันดีๆ แต่ธันว์มันไม่ยอมง่ายๆ ด้วยการเอ่ย

“ไม่อ่ะ ดูยังไงมึงก็กำลังเคืองกูอยู่ชัดๆ
กูไม่ให้มึงไปไหนทั้งนั้นถ้ามึงยังเป็นแบบนี้อยู่”

“อย่างี่เง่าได้ป่ะธันว์” ผมว่าเมื่อเริ่มไม่เข้าใจว่ามันจะรั้งผมไว้ทำไม
อืม ใช่สิ น่าจะเพราะซีไม่ว่างไปกับมันนั่นล่ะ

“งั้นไปค้างกะกู” ธันว์มันเอ่ยชวน ผมยิ้มหยันว่ามันตรงๆ

“มึงเห็นกูเป็นอะไร พอเด็กมึงไม่ว่างมึงก็คิดมาชวนกูงี้เหรอ”

“แล้วไงทีมึงโดนเด็กมึงชิ่งแล้วชิ่งมาหากูกูเคยว่าอะไรมึงมั้ย”

ผมอึ้งเงียบ นึกถึงวันที่ผมหอบอาการเคว้งไปหาธันว์
รู้สึกผิดอยู่นิดๆ แต่ก็นั่นล่ะ จิตใจตอนนี้ผมไม่อยากอยู่ใกล้ให้มันจับความรู้สึกผมได้จึงหาทางเลี่ยงอีก

“กูต้องทำงาน คอนโดมึงกับออฟฟิศกูมันไกลกัน กูขี้เกียจตื่นเช้า”

“เดี๋ยวกูมาส่ง” ธันว์ยังคงรั้น ฉากทะเลาะกันจึงเริ่มขึ้นใหม่ ซึ่งคำพูดผมน่ะแหละเปิดม่านก่อน

ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries

“ไม่ต้อง กูไม่อยากกวนมึง”

“ทำไมมึงไม่คิดว่ากูเต็มใจ”

“เอาเวลาสนใจกูไปสนใจเด็กมึงดีกว่ามั้ย”

“อยู่ต่อหน้ากูเลิกพูดถึงคนอื่นได้ป่ะ”

“คนอื่นที่ไหน นั่นมันเด็กมึงไม่ใช่เหรอ”

“ใคร”

“ซี”

“ซีแค่คนรู้จัก”

“แต่มึงก็ชวนเขาไปคอนโด”

“มึงหึงเหรอ”

“หึงทำไมกูไม่ได้คิดอะไรกับมึง”

“ไม่คิดแล้วมึงจูบกับกูทำไม”

“มึงเริ่มก่อน”

“แต่มึงก็ไม่ขัด”

“กูแค่ไม่อยากโวยวายให้คนมาเห็น”

“มึงแน่ใจเหรอ”

“เออ”

“กูไม่เชื่อ”

“ทำไม”

“มึงน่าจะรู้ใจมึงดีนี่ว่าหากกูทำทำอะไรมากกว่านั้นมึงก็คงยอม”

“มึงอย่ามาหลงตัวเอง กูไม่ใช่คนเจ้าชู้ใจง่ายเหมือนมึง”

“งั้นมึงกล้าไปค้างกะกูคืนนี้อีกมั้ยล่ะ”

“กูไม่ไป”

“กลัวอดใจไมไหวให้กูปล้ำง่ายๆ อ่ะดิ มึงอย่ามาฟอร์ม”

“มึงอย่ามาดูถูกกูไอ้ธันว์ ถ้ากูเป็นคนแบบนั้น กูกับมึงคงมีอะไรกันตั้งแต่ตอนแรกที่มึงเข้าหากูแล้ว”

“ถ้าไม่ติดว่ากูเกรงใจเด็กมึง มึงก็คงไม่รอดหรอก”

“มึงอย่าเอาโชนมาอ้าง สำนึกกูมีว่าควรจะวางตัวยังไงกับใคร”

“ปากแข็งนะมึง”

“มึงมันไม่น่าไว้ใจต่างหาก”

“แสดงว่าถ้ากูเลิกเจ้าชู้มมึงจะทิ้งเด็กมึงมาคบกับกูงั้นสิ”

“มึงทำให้มันได้ก่อนเถอะ ค่อยมาพูดแบบนี้กับกู”

“แล้วถ้ากูทำได้แต่มึงกับโชนยังไม่เลิกกันมึงไม่คิดเหรอว่ากูจะเสียใจที่เป็นได้แค่ตัวสำรองของมึง”

“ทำไมมึงคิดว่ากูกับโชนจะไม่เลิกกัน”

“มึงรอน้องเขาเลือกมึงมากี่ปีแล้วล่ะ หากคิดจะเลิกมึงคงเลิกไปนานละ
ที่ผ่านมาน้องเขาสนใจมึงแค่ไหนมึงก็น่าจะรู้”

“แล้วการที่กูซื่อสัตย์กับความรักมันผิดตรงไหน”

“สรุปว่ามึงรักโชนมาก”

แววตาธันว์วูบไหวไปอย่างสังเกตได้ 
ผมควรจะบอกมันดีมั้ย เรื่องที่ผมกับโชนจบกันแล้ว
ซึ่งผมก็ไม่ได้อาลัยในความสัมพันธ์นั่นมากมายเท่ากับที่ผมหวั่นไหวตอนเห็นมันสนิทกับซี

“มึงฟังนะธันว์” ผมบอกออกไปเมื่อตอนคิดจะเปิดใจ

“อะไร” ธันว์มันจ้องหน้าผม ภายใต้แสงไฟที่สาดมาคล้ายๆ
ผมเห็นนัยน์ตามันแดงเรื่อ อย่าบอกนะว่ามันเจ็บปวดกับความคิดของมันที่ว่าผมรู้สึกผูกพันกับโชนมากกว่ามัน

“คือกูกับโชน” ผมเตรียมจะบอกสิ่งที่ใจคิด
แต่แล้วก็มีเสียงใครคนหนึ่งเรียกชื่อธันว์และทักมันขึ้นมา

“พี่ธันว์ อยู่นี่เอง ซีนึกว่าพี่ถึงคอนโดแล้วซะอีก”

โปรดติดตามตอนต่อไปครับ

@FeaRes ตามให้กำลังใจกันทุกตอนเลย ขอบคุณนะครับ
ธันว์-ไนท์ หัวใจจะใกล้กันได้แค่ไหน ฝากตามต่อด้วยนะครับ

@warin อีกหนึ่งกำลังใจมาใหม่ เรียกผมเช่นคนคุ้นเคยแบบนี้ ดีใจจังที่ได้กลับมาเจอกัน
แอบนึกถึงบรรยากาศเก่าๆ นิดๆ ^__^


ออฟไลน์ Pithchayoot

  • พิชญ์ชยุตม์
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-2
พี่บอย  นี่พิธเองนะ

ทำไมมันบีบคั้นหัวใจอะไรเบอร์นี้   

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 746
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
ตกลงซีไม่ได้ไปกับคนอื่นอย่างที่ธันว์พูดเหรอออ มาทำไม๊!
แล้วมาขัดจังหวะอะไรตอนนี้ ไม่เห็นเหรอว่าคนเขาคุยกันอยู่! //ตี

ออฟไลน์ Bboyseries

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
    • เพจนิยาย Bboyseries

ตอนที่ 7

ผมกับธันว์มองไปยังร่างซีพร้อมกัน สักพักซีก็เดินมาหยุดที่หน้าเราทั้งสอง สายตาซีมองดูธันว์เอ่ยทัก

“พี่ธันว์เป็นอะไรทำไมตาแดงๆ”

ผมมองตามสายตาซีบ้าง สบตากับธันว์เพียงแวบ
เห็นชัดตามที่ซีบอกว่านัยน์ตาของธันว์มันแดงเรื่อขึ้นกว่าเดิม
ธันว์รีบหลบตาผมหันไปเอ่ยยิ้มๆ กับซี

“พี่แค่เคืองตานิดหน่อย ไม่มีอะไรหรอก”

“นี่พี่ธันว์กับพี่ไนท์ทะเลาะกันหรือเปล่าครับ”
ซีเดาเรื่อง คราวนี้เหมือนธันว์มันจะปรับอารมณ์ให้ดูเป็นปกติเอ่ยขึ้น

“ทะเลาะอะไร ไม่มีอะไรหรอก แล้วนี่ซีจะไปไหน”

“อืม พอดีซีหิว เดินออกมาหาอะไรกิน เห็นพี่ธันว์กับพี่ไนท์ยังอยู่เลยเข้ามาทัก”

“เหรอ ซีอยากกินอะไรล่ะ เดี๋ยวพี่พาไปกิน”

ผมใจกระตุกตอนได้ยินธันว์มันเอ่ยขึ้นแบบนั้น
สุดท้ายนิสัยเจ้าชู้ก็ยังฝังอยู่ในตัวตนที่แท้จริงของธันว์

ผมหมุนตัวจะเดินหนี เมื่อไม่อยากเห็นและไม่อยากรับรู้อะไร
ที่ทำร้ายจิตใจและสายตามากไปกว่านี้ แต่ซีดันเอ่ยทักไว้

“อ้าวพี่ไนท์ ไม่ไปทานด้วยกันเหรอครับ”

“ไม่อ่ะ พี่ไม่ค่อยหิว พี่กลับก่อนนะ”

ผมตอบซียิ้มๆ แล้วรีบเดินหนีไป ไม่สนใจที่จะเอ่ยลาธันว์

มันอยากจะพาซีไปกินอะไรที่ไหนก็ปล่อยมันไป
ไม่อยากเข้าไปเดินร่วมเข้าไปเป็นส่วนเกินให้มันต้องลำบากใจ

ผมเดินห่างออกมาจากธันว์กับซี
ยกมือขึ้นปาดขอบตาเมื่อรู้สึกเหมือนว่าน้ำในตามันจะเอ่อซึมออกมานิดๆ
แม้จะห้ามใจเท่าไหร่ แต่ลึกๆ แล้วมันก็อดคิดไม่ได้ว่าคืนนี้ธันว์กับซีจะจบลงตรงที่ใด

ระหว่างนั่งรถกลับห้อง ผมพยายามไม่คิดเรื่องธันว์กับซี

แต่ใจเจ้ากรรม ยิ่งห้ามมันก็ยิ่งต้องคิด

นี่ผมมีใจให้กับธันซ์เกินกว่าคำว่าเพื่อนแล้วใช่มั้ย

การกระทำต่างๆ ของมันที่สื่อถึงความสนิทสนมกับซีถึงได้ทุ่มใส่กลางใจผม
ให้จมอยู่กับความน้อยใจได้รุนแรงจนเกินกว่าจะเก็บกลั้นหยดน้ำตาไม่ให้ไหลลงมาได้

ท่ามกลางผู้คนมากมายบนรถ หากใครสักคนจะสังเกตผม
คงเห็นผมแอบปาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่ไหลมาไม่หยุด

ไอ้ธันว์มันแค่เพื่อนมึงไอ้ไนท์ ท่องเอาไว้สิวะ ท่องเอาไว้
มึงกับมันเป็นอะไรกันมากไปกว่านั้นไม่ได้
มึงต้องไม่รักมัน มึงต้องไม่รักมัน

ผมพร่ำบอกตัวเองอย่างนั้น แม้หัวใจจะสั่นจนเกินควบคุม

บอกตัวเอง บอกทุกครั้ง
ทุกทุกคราวเวลา ฉันเจอเธอ
ตอกและย้ำ อยู่เสมอ
ระหว่างเรานั้นจะเป็น ได้แค่ไหน
ก็แค่เพียง เพื่อนเท่านั้น
ไม่มีทาง จะเป็น มากกว่านี้
อยากให้เธอ รู้สึกอยากให้เธอ เข้าใจ
บางอย่าง ที่มันทรมานฉัน
ก็คือความรู้สึก เก็บมานาน แสนนาน
เหลือเกิน ที่เธอคงไม่เคยรู้
นั่นคือใจของฉัน
ให้กับเธอคนนี้ คนเดียว

...........................................................

สั้นไปหน่อยเนอะ แต่ก็มาหยอดทิ้งเอาไว้ก่อนตอนต่อไปจะมากระชากต่อมวายกันยาวๆ

ทักทายพิธจ้า ขอบคุณที่เข้ามาทักทายกันนะ
จริงๆ อยากบีบให้ตายกันไปข้างระหว่างคนอ่านกับคนเขียน แต่ไม่รู้จะทำได้มั้ย ต้องติดตามจ้า

@FeaRes ซีเข้ามาห้ามทัพไม่ให้สองคนทะเลาะกันไง มองโลกในแง่ดี ^__^

ออฟไลน์ fahsai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 827
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +56/-2
อย่าประชดกันเลยยย คุยกันดีๆนะะะะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด