My Gear รักร้ายๆ ของคุณชายเย็นชา ( Chapter - 54 / บทส่งท้าย )
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: My Gear รักร้ายๆ ของคุณชายเย็นชา ( Chapter - 54 / บทส่งท้าย )  (อ่าน 124797 ครั้ง)

ออฟไลน์ Nick_June

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ปูเสื่อรอเลยครับ

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2924
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
อีพี่กิจเนียนจริ๊งงงงงงงงงงงงงง

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-7

ออฟไลน์ DeShiWa

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4436
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-8
รออ่านตอนต่อไป


ออฟไลน์ ่jum

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3820
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-3

ออฟไลน์ tang

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
ร้ายไปอีกก

ออฟไลน์ หมีขาว

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +69/-12
Chapter 17




กันต์'s  Part




“ ตื่น... “

“ ไปอาบน้ำได้แล้ว... “

“ กันต์..  ตื่น... “

……

เหมือนจะได้ยินเสียงพี่กิจหลอนเข้ามาในความฝันเลยครับ 

ผมขยับตัวก่อนจะเอาผ้าห่มมาคลุมหน้า  เมื่อรู้สึกได้ว่าในห้องมันสว่างแล้ว  ทั้งๆ ที่ตอนนี้ผมยังไม่ได้ลืมตามาเลยเสียด้วยซ้ำ

หนักหัวชิบหาย  นอนต่ออีกหน่อยดีกว่า.... 

“ พรึ่บ!!! “

และแล้วผ้าห่มผมก็ถูกกระชากออก  ผมสะบัดหน้าพร้อมกับลืมตามาดูทันทีอย่างหัวเสีย

ใครกันวะมาทำแบบนี้กับผม  แต่พอลืมตาขึ้นมาเท่านั้นแหละครับ...  ความคิดเมื่อกี้ที่มีก็ต้องกลืนลงคอไปจนหมด

พี่กิจในสภาพชุดนักศึกษาเนียบตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมที่จะไปเรียน  กำลังยืนมองผมคิ้วขมวดอยู่ตอนนี้

“ อะไรพี่  ยังเช้าอยู่เลย  ผมจะนอนต่ออีกหน่อยอะ “

ผมหยิบหมอนอีกใบขึ้นมาปิดหน้าไว้  ในเมื่อผ้าห่มตอนนี้อยู่ในมือพี่เขา  เพราะแค่นี้ผมก็นอนได้ครับ 

แต่...  เห้ย! 

พี่เขาแย่งเอาหมอนที่ผมปิดหน้ากันแสงสว่างไว้ออกไปอีกครับ  ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมทั้งมองหน้าพี่เขาอย่างไม่พอใจทันทีเลยครับ 

คนบ้าอะไรมาแกล้งได้กระทั่งคนกำลังนอน  แถมยังปวดหัวอยู่ด้วยตอนนี้  ท่าทางเมื่อคืนผมคงจะดื่มไปเยอะอยู่เหมือนกัน

“ ตื่นได้แล้ว  สายแล้วเนี่ย  เดี๋ยวไปเรียนไม่ทัน “

“ สายอะไรพี่  นี่พึ่งจะ.... “ 

กี่โมงหว่า  ว่าแล้วผมก็หยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดดูเวลาครับ...

“ เชี่ย!!! “

ผมอุทานขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นเวลาก่า 8 โมงแล้วในตอนนี้  ที่สำคัญ...  เช้านี้ผมมีเรียนตอน 8 โมงครึ่งด้วยสิครับ 

ผมเงยหน้ามองคนที่ยืนหล่ออยู่ข้างเตียง  พี่กิจเลิกคิ้วให้มาเหมือนเป็นการบอกว่าจะเอายังไงต่อ... 

ไงต่อละพี่...  ก็ต้องรีบแล้วสิคร้าบโผม.....

ผมรีบคว้าผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที  ก่อนจะได้ยินเสียงพี่กิจตระโกนตามหลังมาว่าให้เวลา 15 นาที  พี่เขาจะลงไปรอข้างล่าง...

นี่แปลว่าวันนี้พี่เขาจะไปส่งผมอีกอย่างนั้นเหรอ...  ใจดีจังแฮะช่วงนี้ 

ว่าแต่...  แล้วผมจะมามัวยิ้มทำบ้าอะไรเนี่ย!!    15นาที  ต้องรีบแล้วละครับ


...........................


ผมวิ่งกระหืดกระหอบลงมายังหน้าคอนโด  ก็เห็นพี่เขาจอดรถเทียบรอไว้อยู่แล้ว  ผมมองดูนาฬิกาข้อมือ  ยังไม่เลยเวลาเลยครับ  แต่ก็ 15 นาทีเป๊ะเลย  เรียกได้ว่าไม่ขาดไม่เกินกันเลยทีเดียว

ผมขึ้นรถมา  พี่กิจก็โยนถึงอะไรบางอย่างมาให้ผมบนตัก  ผมคลี่ถุงออกดูก็เห็นเป็นขนมปังกับแซนวิชครับ  จากนั้นพี่เขาก็ยื่นแก้วกาแฟส่งให้ผมต่อ 

ผมมองอย่างงงๆ แต่ก็รับมาแต่โดยดี  พี่เขาบอกให้รองท้องไปก่อนระหว่างขับรถไปเรียน  จากนั้นพี่เขาก็ไม่พูดอะไรต่อก่อนจะขับรถออกจากคอนโดไป

ส่วนผมที่กำลังหิวอยู่พอดีก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรเหมือนกันครับ  ก้มหน้าก้มตายัดขนมปังและกาแฟเข้าปากทันที

ไม่ได้ตะกละนะครับ  แต่เวลามันเร่งด่วนไง  แหะๆๆ....



...........................




วันศุกร์สุดสัปดาห์

บ่ายนี้อาจารย์งดคลาสให้พวกเราไปร่วมงานเปิดโลกกิจกรรมของมหาลัยฯครับ  ผมแอนเดอะแก๊งนัดกับไอ้ธันและแพรไว้ที่หน้าหอประชุมมหาลัยฯ  ซึ่งบริเวณลานกว้างหน้าหอประชุมนี้จะเป็นที่จัดงานน่ะครับ

พอมาถึง  คนที่นี่แน่นขนัดเลยครับ  มีทุกชั้นปี ทุกคณะ มากหน้าหลายตาเต็มไปหมด  ถึงตอนนี้ผมยังตัดสินใจไม่ได้เลยครับว่าจะลงชมรมอะไรดี  แต่ที่แน่ๆ นอกจากชมรมเชียร์ของคณะที่ถูกพี่กิจมัดมือชกใส่ชื่อลงไปแล้ว  ผมคงต้องลงชมรมจิตอาสาตามที่พี่ๆ แก๊งพี่กิจเขาขอไว้ด้วยแหละครับ 

งานนี้ผมคงจะลากพวกเพื่อนๆ ผมตามไปด้วยนั่นแหละ  เวลาออกค่ายผมจะได้มีเพื่อนไปด้วย

ไอ้ธันกับแพรมาถึงพวกเราก็พากันเข้าไปในงานทันที  ระยะนี้พวกผมกับไอ้ธันและแพรเจอกัน  กินข้าวด้วยกันบ่อยครับ  ถึงแม้จะอยู่กันคนละ Sec ก็ตาม

ภายในงานมีเต้นท์สีขาวตกแต่งให้หน้าสนใจตามคอนเซปของแต่ละชมรมมากมายเลยครับ  มีพี่ๆ หลายคนยืนหน้าบูทพร้อมกับแจกใบปลิวพลางเชิญชวนให้เข้าชมรม  ซึ่งกลุ่มของพวกผมก็ถูกเรียกและจับตามองกันอยู่มากเลยทีเดียว  ก็มีทั้งแพรและไอ้ธันเดินมาด้วยแบบนี้  แถมพวกผมเองก็ใช่ว่าจะหน้าตาดูไม่ได้กันซะที่ไหน  พอโดนพี่ๆ เขายิ้มให้  พร้อมทั้งอ้อนหน่อยๆ ผมก็เกือบจะอดใจอ่อนเข้าชมรมไปด้วยไม่ได้หลายครั้งเลยทีเดียว

แต่ตอนนี้ผมก็ยังไม่ได้ตัดสินใจเข้าชมรมไหนนะครับ  ได้แต่รับโปรชัวร์มาดูเท่านั้น

เดินไปได้สักพักสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่บูทหนึ่งครับ  สาวๆ เต็มหน้าบูทเลย  ไม่รู้ว่าเป็นชมรมอะไร  แต่ท่าทางจะเป็นชมรมของพวกสาวๆ แน่เลยครับ  แต่ถึงกระนั้นมันก็ทำให้พวกผมสนใจอยากจะรู้กันอยู่เหมือนกัน

พอมาถึงหน้าบูท  ผมมองป้ายด้านบนถึงได้รู้ว่านี่เป็นบูทของชมรมบาส 

มิน่าล่ะ  สาวๆ ถึงได้เต็มหน้าบูทกันแบบนี้  คือไม่ได้จะมาเข้าชมรมกันหรอกนะครับ  มาขอพี่คิมที่ยืนแจกโปรชัวร์ถ่ายรูป  และแอบถ่ายพี่กิจที่นั่งเบื่อๆ เล่นโทรศัพท์อยู่ภายในบูท  ท่าทางพี่แกคงจะไม่ได้สนใจอะไรหน้าบูทเลยครับ...

“ เฮ้ย..  กูว่ากูจะเข้าชมรมบาสด้วยว่ะ “ 

ไอ้เรย์พูดขึ้นมาด้วยสายตาเป็นประกาย  ก็แหงล่ะ  มันมีพี่กิจเป็นไอดอลมันซะขนาดนั้น  ไม่เข้าก็แปลกแล้วครับ

พอมันหันมาชวนพวกผมเข้าชมรมเป็นเพื่อน  ผมเนี่ยแหละคนแรกเลยคับที่ส่ายหน้าปฏิเสธ  รับรองเข้าไปเนี่ย  ผมโดนแกล้งแน่นอน  ถึงช่วงนี้พี่ขาจะดูใจดีขึ้นมากก็เหอะ  แต่ความเย็นชาก็ยังคงเหมือนเดิม..  แบบนั้นผมไม่เสี่ยงจะดีกว่า

อีกอย่าง..  บาสก็ไม่ใช่กีฬาที่ผมถนัดด้วย  เรียกได้ว่าอ่อนเลยจะดีกว่า  คือไม่ได้เก่งด้านกีฬาทุกอย่างแบบไอ้เรย์มันอะครับ  แต่ก็มีกีฬาชนิดหนึ่งนะครับที่ผมถนัด  และคาดว่าผมจะเข้าชมรมนั้นอยู่เหมือนกัน...

“ อ้าว....  น้องกันต์..  ตกลงจะมาเข้าชมรมบาสแล้วใช่มั้ยครับ  มาเลยๆ เดี๋ยวพี่พาเข้าไปกรอกใบสมัคร “ 

พี่คิมที่มองผ่านบรรดาสาวๆ ออกมาเห็นพวกผมก็ทักขึ้นทันที  ก่อนจะเดินแหวกหมู่สาวๆ ที่ล้อมบูทออกมาหาครับ

“ ป่าวพี่  ไอ้เรย์เพื่อนผมต่างหากที่มันจะเข้า “ 

ผมโบ้ยไปที่ไอ้เรย์มันครับ  ซึ่งมันก็ยิ้มรับ  ท่าทางเอาจริงเอาจังทันที

“ อ้าวเหรอ...  ว้า...  เสียใจนะเนี่ย...  แต่ก็เอาเหอะ  อย่าลืมไปเข้าชมรมจิตอาสาด้วยละกันนะ “

“ แน่นอนครับพี่  เนี่ยพวกผมทั้งหมดนี่เลยว่าจะไปเข้ากันครับ “ 

ผมยิ้มบอกไป  พี่เขาเลยมองมาที่พวกผมทั้งกลุ่ม  ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา  ท่าทางจะชอบใจเอามากๆ ที่จะมีสมาชิกใหม่เข้าชมรมเยอะขนาดนี้

“ นั้นน้องเข้าไปกรอกใบสมัครกับไอ้กิจข้างในได้เลยนะ “ 

พี่คิมบอกไอ้เรย์  พลางชี้มือไปยังพี่กิจที่มัวแต่สนใจอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์มือถืออยู่เท่านั้น

ไอ้เรย์เข้าไปได้ไม่นาน  ผมก็เห็นพี่กิจหันมามองผมอยู่เล็กน้อย  แต่แค่นั้นสาวๆ ก็พากันกรี๊ดกร๊าดหยิบกล้องมาถ่ายรูปกันให้เพียบเลยครับ 

คนบ้าอะไรวะแฟนคลับเยอะชิบหาย....  เห็นละหมันไส้จริงๆ...

ไอ้เรย์ออกมา  พวกผมก็ออกจากชมรมบาสกันเลยครับ  อึดอัดบรรดาสาวๆ ที่เข้ามาใหม่และที่อยู่ยาวไม่ยอมออกไปไหนสักที  ไม่รู้คลั่งไคล้อะไรกันนักหนา

พวกผมพากันไปลงชื่อเข้าชมรมจิตอาสากันต่อทั้งกลุ่มเลยครับ  จากนั้นไอ้เจมส์มันก็แวะเข้าไปลงชื่อเข้าชมรมวิชาการ ไอ้แน๊คเข้าชมรมถ่ายภาพ  ที่มีพี่เอ็กซ์เป็นพรีเซ็นเตอร์ยืนแจกโปรชัวร์ให้อยู่ที่หน้าบูท  ส่วนผมเข้าชมรมแบดมินตันครับ  โดยมีไอ้ธันและแพรตามเข้ามาด้วย  แพรเล่นไม่ค่อยเป็นหรอก  แต่เธออยากลองเล่นอะครับเลยเข้าตามมา  ส่วนไอ้ธันเห็นแพรบอกว่ามันเป็นนักกีฬาตัวโรงเรียนเลยนะครับ

เย็นนี้พวกผมไม่มีกิจกรรมเชียร์ครับ  ท่านประธานเขางดให้พวกเราหนึ่งวัน  เพื่อมางานกิจกรรมชมรม  ซึ่งตอนนี้พวกผมก็เลือกกันเสร็จแล้ว  และด้วยความที่มันเป็นศุกร์สุดสัปดาห์  ไอ้เรย์มันเลยชวนดริ๊งกันต่อค่ำนี้ครับ  นัดกันสามทุ่มครึ่งที่ร้านเหล้าข้างมอ  ผมเลยกลับมาอาบน้ำเปลี่ยนชุดที่คอนโดก่อน  แล้วรอให้ไอ้เรย์มารับไป...


.................

ออฟไลน์ หมีขาว

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +69/-12
กว่า 3 ทุ่มแล้วที่ผมแต่งตัวเสร็จ  และกำลังรอไอ้เรย์ที่พึ่งจะออกจากหอมาเมื่อกี้นี้เองครับ

พี่กิจยังไม่ได้กลับมาที่ห้อง  สงสัยคงจะยุ่งอยู่กับการเก็บงานละมั้งครับ  ผมเลยส่งไลน์ไปบอกว่าวันนี้ผมจะออกไปกินเหล้ากับเพื่อน  แต่ส่งไปพี่เขาก็ยังไม่อ่าน  แต่ช่างเหอะ  ผมถือว่าบอกแล้วนะ  จะหาว่าผมไม่บอกไม่ได้นะคร้าบ

ผมกับไอ้เรย์มาถึงร้านกันก็สามทุ่มครึ่งพอดี  โดยมีไอ้แน๊คกับไอ้เจมส์มาถึงและจองโต๊ะรออยู่ก่อนแล้ว  ไม่นานมากหนุ่มหล่อสาวสวยก็ตามมาครับ  สองคนนี้ถ้ามองกันผ่านๆ ดูยังไงมันก็เหมือนเป็นแฟนกันจริงๆ นั่นแหละครับ  ไอ้ธันกับแพรเนี่ย...

กินกันไปได้สักพักใหญ่ก็เริ่มรั่วกันมากขึ้นครับ  แต่ก็เฮฮาสนุกดีนะครับ  ที่สำคัญใครจะรู้ว่าแพรคอแข็งมาก  ส่วนผมนี่  มึนๆ แล้วละครับ  เห็นไอ้ธันมันคอยถามอยู่บ่อยๆ ว่าผมไหวมั้ย

มีสาวๆ แวะเวียนเข้ามาขอเบอร์โต๊ะผมกันเยอะอยู่พอควร  หนุ่มๆ เองก็เข้ามาขอชนแก้วและขอเบอร์แพรกันบ้าง  แต่แพรไม่เคยให้ใครเลยสักคน 

ส่วนผมนี่...  ทำไมไม่มีสาวๆ มาขอเบอร์เลยวะเนี่ย...  ไหงมีแต่หนุ่มๆ อะ 

นี่มันอะไรกันวะ  อายไอ้พวกนี้มันสุดๆ เลยครับ  แม่งหัวเราะผมกันชิบหายเลย

พวกเราสนุกกันแต่ภายในโต๊ะเราครับ  จนเวลาล่วงเลยไปเกือบจะตี 2 แล้ว  ท่าทางแต่ละคนก็ไม่ค่อยจะไหวกันสักเท่าไหร่  เลยตัดสินใจกลับกันครับ

ไอ้เรย์กับไอ้ธันหิ้วปีกไอ้แน๊คที่หมดสภาพมาส่งที่รถไอ้เจมส์  ก่อนจะให้มันขับรถไปส่งที่หอ  จากนั้นพวกผมเลยว่าจะไปส่งไอ้ธันกับแพรที่รถก่อนแล้วค่อยกลับกัน

ที่ลานจอดรถค่อนข้างมืดและไม่มีคนเลยครับ  แถมไอ้ธันก็จอดรถซะในสุดเลย 

ผมเดินเซอยู่หน่อยๆ  ดีนะครับที่ไม่กินมากเท่าไหร่  ไม่งั้นป่านนี้คงมีสภาพไม่ต่างอะไรกับไอ้แน๊คแน่ๆ

พอมาถึงรถไอ้ธัน  สิ่งที่พวกผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น...  คือจู่ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังพวกเราไว้  ซึ่งผมจำได้ว่าหนึ่งในนั้นก็คือคนที่เคยเดินเข้ามาขอเบอร์แพร  แต่ก็ถูกแพรปฏิเสธไป

“ ว่าไงแพร...  จะกลับแล้วเหรอครับ “

ไอ้คนที่มันเข้ามาขอเบอร์พูดขึ้นครับ  ผมมองไปรอบๆ  พวกมันมากันราวๆ สิบคนได้  ในขณะที่ตอนนี้พวกผมเหลืออยู่กันแค่ 4 คน ชายสามหญิงหนึ่ง  ถ้าต้องมีเรื่องกันพวกผมนี่เสียเปรียบแน่นอนครับ

“ จะกลับแล้ว “ 

แพรพูดแค่นั้น ก่อนจะหันไปบอกให้ไอ้ธันขึ้นรถเพื่อเตรียมตัวกลับ

“ เดี๋ยวสิ...  เรายังไม่ได้เบอร์เธอเลยนะ “

ไอ้คนเดิมมันคว้าข้อมือแพรเอาไว้ครับ  มันเป็นชายผิวเข้มตัวหนาๆ ตัดผมสกินเฮด  ส่วนกลุ่มพวกมันก็ท่าทางเถื่อนๆ ไม่ต่างกัน

“ อ้าวเห้ย ! ”

ไอ้เรย์เดินเข้าไปปัดมือมันออกพร้อมกับแทรกกลางระหว่างสองคนนั้น  ก่อนจะมองหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่องครับ

“ อะไรมึง..  กูแค่จะขอเบอร์แพรก็เท่านั้นเอง “

“ ก็ผู้หญิงเขาไม่ให้  มึงจะตื้อเขาทำเหี้ยไรวะ “ 

ไอ้เรย์ดูจะเริ่มมีน้ำโหครับ

“ แล้วมึงเป็นใครวะ  มาเสือกเรื่องชาวบ้านเขาเนี่ย “

ไอ้เรย์ดูอ้ำอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะตอบออกไป

“ กูเป็นแฟนเว้ย  เข้าใจรึยัง  ถ้าเข้าใจแล้วก็เลิกวุ่นวายกับแฟนกูได้ละ “

เชี่ย....  นี่มันตอบแบบนี้เลยเหรอวะ  เหวอกันหมดเลยครับ  แพรเองก็เช่นกัน...

“ เชื่อตายเหอะ  ถ้าไอ้หล่อนั่นพูดกูจะไม่ว่าอะไรเลย แต่อย่างมึงเนี่ยนะจะเป็นแฟนแพร เห๊อะๆๆ... “

“ อย่างกูทำไม “

“ ก็...  เหมือนดอกฟ้า..  กับหมาขี้เรื้อนไง “

“ ผัวะ!!! “

สิ้นประโยคไอ้เรย์ก็ไม่รอช้า  ใช้หมัดขวาตะบันหน้าไอ้สกินเฮดนั่นล้มลงไปนอนกลิ้งบนพื้นเลยครับ  ก่อนจะถูกตีนจากไหนไม่รู้ถีบมันล้มตามลงไป  แล้วทุกอย่างก็ดูจะชุลมุนขึ้น 

ไอ้ธันทำท่าจะกระโจนเข้าไปช่วยแต่ก็ถูกล๊อคตัวเอาไว้จากชาย 2 คน  เช่นเดียวกับไอ้เรย์ในตอนนี้  ต่างกันก็ตรงที่ไอ้เรย์มันโดนรุมไปบ้างแล้ว  จนมีเลือดออกมาที่มุมปาก

ไอ้โล้นสกินเฮดมันลุกขึ้นได้ก็เอามือจับแก้มที่โดนชก  ก่อนจะใส่หมัดขวาไปบนหน้าไอ้เรย์หนึ่งหมัดเต็มๆ  และดูเหมือนว่ามันจะตามมาด้วยหมัดที่สอง  แต่....

“ ปึ๊ก!!! .”

ผมวิ่งกระโดดเข้าไปถีบมันกระเด็นออกไปครับ  ถึงผมจะรู้ว่าสู้พวกมันไม่ได้  แต่นี่มันเพื่อนผมนะ  ผมไม่ยอมดูมันเจ็บตัวอยู่เฉยๆ แบบนี้หรอกครับ

สุดท้ายผมก็เหมือนกับไอ้พวกนั้น  ที่โดนชายอีก 2 คนเข้ามาล็อคตัวไว้  พอไอ้โล้นลุกมาได้อีกครั้ง  มันก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรเลย ชกมาที่ผมซะเต็มแรง  จนผมนี่มึนไปเลยครับ...

“ เสือกนะมึงอะ “

มันพูดพลางเอามือมาจับหน้าผมหันกลับมา  ก่อนจะตบเบาอย่างท้าทาย

“ หน้าอ่อนๆ อย่างมึงจะมีปัญญาทำอะไรกูได้วะ “

พูดจบมันก็ถุยน้ำลายใส่หน้าผมทันที  ด้วยศักดิศรีของลูกผู้ชาย  ผมไม่เคยถูกใครเหยียบย้ำขนาดนี้มาก่อน

“ ไอ้เหี้ย!!!! “

เสียงไอ้ธันกับไอ้เรย์ดังขึ้นมาพร้อมกัน

“ สัด!!! “

ผมสบถอย่างสุดทน  ก่อนจะเอาเท้าที่ยังว่างอยู่ถีบมันออกไป  แต่มันไม่ล้มครับ  เพราะผมออกแรงได้ไม่เต็มที่  เมื่อร่างกายส่วนบนถูกรั้งเอาไว้แบบนี้  แต่นั่นก็ดูจะทำให้มันโกรธมากขึ้นไปอีก  ก่อนจะเข้ามาชกผมไปอีกหมัด  ตบหน้าผม  และตามด้วยอีกหมัด  จนผมรู้สึกได้ว่าเลือดกำเดาผมมันไหลออกมาแล้วในตอนนี้  แถมยังมึนมากจนถึงกลับคอพับลงมาเลยครับ  ผมคงทำได้เท่านี้แล้วล่ะครับ

ผมเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย  ในหูมันเหมือนได้ยินแต่เสียงวิ้งๆ เต็มไปหมด  แต่ภาพที่ผมเห็นตรงหน้าคือ  ไอ้เรย์ที่มันเอาเรี่ยวแรงจากไหนไม่รู้มาเหวี่ยงผู้ชายสองคนที่จับมันอยู่ออก  ก่อนจะเข้ามาตะบันหน้าไอ้โล้นตรงหน้าผมล้มคว่ำไป  จากนั้นพวกเพื่อนๆ มันก็เข้ามารุมที่ไอ้เรย์มันทันที

ผมเห็นแพรตระโกนร้องไห้บอกให้พวกนั้นพอได้แล้ว  แต่แล้วจู่ๆไอ้สองคนที่จับผมอยู่ก็ตัวปลิวออกไป  พอผมหันไปมองก็เห็นไอ้ธันที่หลุดออกมาได้ถีบพวกมันออกไป

“ กันต์!!  พาแพรหนีไปก่อน “

ไอ้ธันมันพูดได้แค่นั้นมันก็ถูกถีบกระเด็นลงไปนอนบนพื้นครับ 

เสี้ยวเวลาหนึ่งที่ผมมองดูเพื่อนสองคนถูกรุมทำร้ายจากชายกว่า 8 คน  ในขณะที่ผมสลับสายตาไปมองยังแพรที่กำลังร้องไห้หนักมากและตระโกนบอกให้พวกนั้นหยุด  แต่ดูท่าทางเสียงของเธอจะไม่เป็นผลอะไรในตอนนี้

ทันใดนั้นผมก็รีบวิ่งเข้าไปคว้าข้อมือแพรทันที  เพื่อที่จะพาเธอออกไปจากบริเวณนี้ก่อน 

อย่างน้อยที่สุดแพรก็ต้องปลอดภัย  เสียงไอ้เรย์ตระโกนไล่หลังตามมาให้ผมพาแพรหนีไปให้ได้  ในขณะที่เสียงไอ้โล้นนั่นก็สั่งการตามมาด้วยเช่นกัน

“ พวกมึงตามไปจับตัวมา  คืนนี้กูจะเอามันมาทำเมีย “


ผมพาแพรวิ่งลัดเลาะและหลบตามรถที่จอดเรียงรายกันอยู่  เพื่อไม่ให้ไอ้สองคนที่ตามผมมาเจอตัวได้ง่าย

ถ้าผมเข้าไปช่วยไอ้ธันกับไอ้เรย์มันตอนนี้  ตอนจบมันก็คงจะเป็นเหมือนเดิม  คือพวกผมสามคนคงหมดสภาพที่จะปกป้องแพรไว้ได้  และจากนั้นแพรจะเป็นไง...  ผมเองก็ไม่อยากจะนึก

มันเลยเป็นทางเลือกที่ผมจำเป็นต้องทำ....

ผมที่กำลังแอบอยู่ข้างรถ  เมื่อเห็นไอ้สองคนที่ไล่ตามมาทำท่าว่าจะเลิกตามและเดินกลับไป  ผมก็ค่อยๆ พาแพรออกไปจากลานจอดรถ  และวิ่งออกไปยังปากซอยเพื่อตรงไปยังร้านเหล้าที่อยู่ไม่ไกลมาก  อย่างน้อยที่นั่นก็ดูน่าจะปลอดภัยสำหรับแพร

“ แพร!!! “

ผมหยุดวิ่งลงพร้อมกับมองหน้าเธออย่างจริงจัง

“ ตามคนมาช่วยนะ  แต่ถ้าไม่มี...  อย่ากลับไปที่นั่นเด็ดขาด “

“ แล้ว...  กันต์จะไปไหน “

ผมยิ้มให้แพรเล็กๆ ก่อนจะบอกเธอออกไป

“ สองคนนั้นมันเพื่อนเรา...  ถ้าเจ็บก็ต้องเจ็บด้วยกัน..  เราทิ้งมันไม่ได้หรอก “

ผมยิ้มให้แพรอีกรอบ  เธอร้องไห้ออกมา  แต่ผมไม่มีเวลาแล้วครับ  ผมรีบวิ่งกลับไปยังทางเดิมที่ออกมา

ผมไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่ทำมันจะมีประโยชน์แค่ไหน  แต่ผมทำใจทิ้งเพื่อนผมไม่ได้หรอกครับ 

ผมกลับเข้ามาก็เห็นไอ้ธันมันนอนหมดสภาพอยู่บนพื้น  ส่วนไอ้เรย์กำลังพยายามยืนขึ้นมาอีก  แต่ก็ไม่วายโดนชกลงไปนอนบนพื้นต่ออีกรอบ 

ผมไม่รอช้าวิ่งเข้าไปกระโดดถีบพวกมันต่อทันที 

เชี่ยเอ้ย!!  แม่งทำเพื่อนผมสะบักสะบอมขนาดนี้  ยอมไม่ได้หรอกครับ

ไอ้เรย์กับไอ้ธันมองผมด้วยสายตาแปลกใจที่เห็นผมกลับมา  แต่ก็ไม่ทันที่จะได้พูดคุยอะไรกันหรอกครับ  ความชุลมุนก็เกิดขึ้นมาอีกรอบ 

ผมรู้สึกเหมือนว่าไอ้เรย์กับไอ้ธันมันจะมีแรงฮึดสู้ขึ้นมากันต่อได้อีก  แต่นั่นก็ไม่มีผลอะไรมากครับ  สุดท้ายพวกเราสามคนก็สะบักสะบอมไปตามๆกัน 

ผมที่ตอนนี้ตาแทบจะลืมไม่ขึ้นแล้ว  พยายามจะลุกขึ้นมาตามไอ้เรย์  แต่ก็ดูจะลำบากสักหน่อย  เมื่อร่างกายมันฟ้องว่าตอนนี้มันไม่ไหวแล้วจริงๆ...

“ อึดนักใช่มั้ยมึง ! “ 

ผมได้ยินเสียงไอ้โล้นมันแว่วเข้ามาในหู  ชั่วพริบตานั้นผมเห็นมันคว้าเอาท่อนไม้ที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมา...

ไม่รู้สิครับ...  มันคงเป็นกำลังเฮือกสุดท้ายของผมละมั้ง  ที่ผมเอาตัวพุ่งเข้าไปขวางมันไว้...

แล้ว......

ทุกอย่างก็มืดดับลงไปในทันที....


........


นี่ผม...  ตายแล้วใช่มั้ยครับ....





TBC.



------------------------------------------------

ขอโทษนะครับที่มาซะดึกเลย  แต่ก็มาตามสัญญานะครับ  แฮ่ๆ

สมาชิกในชมรมคร่าวๆดังนี้ครับ.....
ชมรมบาส  กิจ  คิม  เอ็กซ์(แฟนซี)  เรย์
ชมรมถ่ายภาพ  บิว  เอ็กซ์(แฟนซี)  เฟรม(จะยังไม่มีบทในภาคนี้  แต่เคยเกริ่นๆในX-C แล้ว  เป็นเทพอยู่คณะบัญชี)
ชมรมแบดมินตัน กันต์  ธัน  แพร  เค
ชมรมว่ายน้ำ  เอส(จะเจอใน X-C)
ชมรมจิตอาสา  มากมายเลย
คร่าวๆประมาณนี้ก่อนครับ  แฮ่ๆ

ขอบคุณมากๆนะครับสำหรับทุกกำลังใจและการติดตาม  ขอบคุณจริงๆครับ

แล้ววันมะรืนจะลงตอนต่อไปให้นะครับ  แง่มๆ

^____________________________________________^

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-7

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8519
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
พี่กิจมาช่วยเร็วๆจิ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Mamieweiei

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 31
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
พี่กิจน้องตกอยู่ในอันตรายยย

ออฟไลน์ anterosz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 790
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-1
พวกเทพมาช่วยแน่ๆ

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
จำ ๆ หน้าที่มันทำหนูไว้ให้เยอะทีสุดเลยนะ เด๋วให้พี่กิจตามเก็บให้  :katai1:

ออฟไลน์ DeShiWa

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4436
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-8
จะมีใครมาช่วยไหม


ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9307
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

ออฟไลน์ ่jum

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3820
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-3

ออฟไลน์ ▶August5th◀

  • it was fate
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2237
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +184/-2
โอ้ย เพิ่งได้เข้ามาอ่าน
สนุกมากครับเขียนได้น่าอ่านมาก ภาษาอ่านง่าย

ตอนล่าสุดนี่แบบ อ๊ากกก อย่าเป็นไรมากนะ
ขอให้มีคนมาช่วยสามคนนี้ทีเถอะ


ออฟไลน์ หมีขาว

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +69/-12
Chapter 18




กิจ ‘s  Part




หลายชั่วโมงก่อนหน้านั้น...

ผมกลับห้องมาก็เกือบจะ 5 ทุ่มแล้วละครับ  ที่ห้องปิดไฟมืดหมดเลย  ป่านนี้กันต์มันคงนอนหลับไปแล้วละมั้งครับ

ผมเดินเข้าไปยังห้องนอนของผม  หยิบเอาโทรศัพท์ที่แบทหมดไปชาร์ตไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียง  ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหมดสภาพไปทั้งแบบนี้  เหนื่อยมาทั้งวันเลยครับ  กว่าจะจัดการกับเอกสารคนมาสมัครชมรม  เก็บบูทและประชุมเสร็จ  โครตเหนื่อยเลย  คืนนี้ขอนอนไปทั้งอย่างนี้เลยก็แล้วกัน....



………….



เช้าวันต่อมา

ผมตื่นขึ้นมาในสภาพเน่าๆ ของเมื่อวาน  ก่อนจะหยิบเอาโทรศัพท์ที่ชาร์ตแบททิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนนี้ออก  พร้อมทั้งปิดเครื่องทันที  ซึ่งพอเปิดเครื่องได้  ผมก็กดเข้าไปยังแอพพลิเคชั่นไลน์  เพราะมันแสดงให้เห็นว่ามีหลายข้อความที่ผมยังไม่ได้อ่าน  และหนึ่งในนั้นก็มีไลน์ของกันต์มันด้วยครับ  มันพิมพ์มาว่าจะไปกินเหล้ากับเพื่อนแถวๆ ข้างมอ  ดึกๆ จะกลับ  สงสัยตอนนี้มันคงจะแฮงค์และไม่ตื่นง่ายๆ แน่  ว่าแล้วก็ไม่ปลุกมันแต่เช้าจะดีกว่า  ปล่อยให้มันได้นอนพักผ่อนเยอะๆ หน่อย

ผมล้างหน้าล้างตาและมาออกกำลังกาย  หาอาหารเช้ากินเองตามปกติ  ก่อนจะกลับเข้าไปอาบน้ำและออกมานั่งดูทีวีที่โซฟาของห้องรับแขก

กว่า 10 โมงครึ่งแล้ว  ไอ้กันต์มันก็ยังไม่ตื่นเลย  ถึงเวลาที่ผมจะต้องเข้าไปปลุกมันได้แล้วละครับ  เพราะนี่มันก็จะเที่ยงแล้ว  กะว่าจะออกไปหาอะไรกินข้างนอกสักหน่อย  เลยจะลากมันไปเป็นเพื่อนด้วย

แต่พอเข้าไปในห้องมันเท่านั้นแหละครับ....

ว่างเปล่า.... 

ที่นอนมันยังอยู่ในสภาพที่ไม่ถูกใช้งาน..
 
นี่แปลว่าเมื่อคืนมันคงจะเมามากแล้วไม่กลับมานอนห้องแน่ๆ 

แม่ง..  ไปนอนกับเพื่อนคนไหนวะ  แล้วทำไมมันไม่เห็นโทรมาบอกผมเลย

ว่าแล้วผมก็กดโทรศัพท์โทรออกไปหามันทันที  แต่ก็ไม่มีสัญญาณอะไรตอบกลับมาครับ

แบบนี้ต้องมีอะไรแหงๆ  กลับมาละน่าดู.. 

ผมปิดประตูกลับออกมาดัง ‘ปัง!’ ก่อนจะกลับเข้าห้องตัวเองไปด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว....



...........................................




กันต์ ‘s  Part




ผมสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา  ด้วยสายตาพร่ามัวจากแสงไฟบนเพดาน  นี่ผมอยู่ที่ไหนกันเนี่ย...

ผมยังไม่ตายหรอกเหรอ....

“ ไอ้กันต์ฟื้นแล้วเว้ย!! “

เสียงไอ้เรย์ครับ... 

แต่..  ปวดหัวจังเลย  แถวยังเจ็บเนื้อเจ็บตัวไปหมด

“ กันต์ // กันต์ “

นี่มันเสียงไอ้ธันกับแพรนี่  อยู่ด้วยกันหมดเลยเหรอ  ท่าทางทุกคนคงจะปลอดภัยดีนะครับ

ผมพยายามปรับโฟกัสตา  ก็เห็นอะไรชัดขึ้น  เพื่อนๆ ผมทั้งสามคนกำลังยืนล้อมผมที่กำลังนอนอยู่บนเตียง  ซึ่งท่าทางจะเป็นที่โรงพยาบาลนะครับ 

นึกๆ ดูแล้ว..  บางทีผมคงจะสลบไป  ใช่...  ผมน่าจะสลบไปตอนที่โดนไม้ฟาดเข้าที่ท้ายทอยเมื่อคืนนี้แน่ๆ 

มิน่าถึงได้เจ็บหัวแบบนี้...

“ ไง....  ที่นี่ที่ไหนวะ “

ผมถามไปเสียงพร่าอย่างไม่ค่อยจะมีแรงสักเท่าไหร่  แล้วจู่ๆ  ไอ้เรย์มันก็บ่อน้ำตาแตกขึ้นมาเสียอย่างนั้นครับ

“ เป็นไรวะมึง  หรือว่ามีใครเป็นอะไร “
 
ผมถามขึ้นอย่างร้อนรน  แต่มันก็ได้แต่ส่ายหน้าตอบกลับมาให้

“ ไม่มี..  ก็มีแต่มึงนั่นแหละ...  ฮือๆๆ “ 

มันพูดไปก็ร้องไห้ไปครับ  ปกติมันไม่ใช่คนจะร้องไห้ง่ายๆ แบบนี้นะครับ

“ ต่อไปมึงอย่าทำแบบนี้นะเว้ย... “

“ ทำอะไรวะ... “

“ ก็...  เข้ามารับไม้แทนกูไง “ 

พูดมาถึงตรงนี้  แม่งก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม  ไอ้ธันเลยเดินเข้ามาตบไหล่มันเบาๆ

“ ไม่เห็นเป็นไรเลย  มึงเพื่อนกูนะเว้ย...  แล้วตอนนั้นมันก็กะทันหัน  กูคิดอะไรไม่ออกอะ “

“ เชี่ย....  มึงนี่มัน...  “

มันหยุดพูดพร้อมทั้งปาดน้ำตาออก  ก่อนจะเริ่มพูดต่อ....

“ ทุกวันนี้แค่มึงอยู่ตัวคนเดียวมันก็แย่พอแล้ว....  มันต้องเป็นกูไม่ใช่เหรอวะที่ต้องดูแลมึง...  แล้วมึงยัง... ถ้ามึงเป็นอะไรขึ้นมา.. “

“ เห้ย..  อย่าคิดมากดิ...  กูก็อยู่ตรงนี้แล้วไง  ไม่ได้ตายสักหน่อย...  พอแล้วไม่ต้องร้องไห้...  แพรกับธันก็ด้วย...   เราแข็งแรงจะตายดูดิ “ 

ผมยิ้มพร้อมกับพูดติดตลกบอกไป  แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่เลยนะครับ

“ หมอเช็คหมดแล้วนะ..  หมอบอกว่ากันต์หัวแตกและสลบไปจากการกระทบกระเทือน  ส่วนอย่างอื่นก็เป็นแผลพกช้ำซะส่วนมาก  จะแอดมิดดูอาการหรือจะออกโรงพยาบาลเลยก็ได้  ส่วนตอนนี้ยังอยู่ที่ห้องฉุกเฉินอยู่นะ “ 

ไอ้ธันอธิบายถึงสถานการณ์ตอนนี้ให้ฟังครับ  เพราะดูท่าแล้ว  ไอ้เรย์กับแพรจะยังบังคับตัวเองให้หยุดร้องไห้ไม่ได้เลย

ผมมองดูสภาพไอ้เรย์กับไอ้ธันที่มีรอยพกช้ำทั่วใบหน้าและผ้าก๊อตปิดแผลถลอกที่ข้อศอกหรือจุดอื่นบ้างเล็กน้อย  ดูๆ แล้ว  สภาพผมตอนนี้ก็คงไม่ต่างจากสองคนนี้สักเท่าไหร่  ไม่งั้นคงไม่เจ็บเนื้อเจ็บตัวขนาดนี้หรอกครับ

“ แล้ว...  เรารอดกันมาได้ยังไงวะ “

“ ก็แพรตามพี่ๆ การ์ดที่ร้านเหล้ามาช่วยน่ะ  ตอนที่กันต์สลบไปพอดีนั่นแหละ  จากนั้นเราก็รีบพากันต์มาที่โรงพยาบาลเลย “

ผมพยักหน้าเข้าใจเรื่องราวเล็กๆ

“ แล้วนี่กี่โมงแล้วอะ  กูว่ากูอยากกลับห้องแล้วล่ะ  ไม่อยากนอนโรงพยาบาล “

“ ตอนนี้ก็ 9 โมงกว่าแล้ว  นั้นเดี๋ยวเราไปจัดการเรื่องให้นะ  นอนรอสักแปบ  เดี่ยวเรากลับกัน “ 

ไอ้ธันยิ้มบอกมาครับ  แต่แววตามันก็ยังคงดูแย่อยู่เลย  จากนั้นมันก็เดินไปบอกพี่พยาบาลที่อยู่โต๊ะห่างออกไปไม่ไกลมาก  ก่อนจะเดินหายออกไปจากห้องฉุกเฉิน

“ เจ็บมากมั้ยมึง “

“ ไม่เลย... “

“ ปากเก่งนะมึงอะ...  สัญญากับกูนะเว้ย..  ว่าต่อไปมึงจะไม่ทำอะไรเสี่ยงๆ แบบนี้อีก “

“ เออ..  กูสัญญา.. “

ผมยิ้มบอกไป

“ กันต์... “ 

ผมหันไปมองยังแพรที่เรียกผม

“ ขอบคุณนะ... “

“อื้ม... “

ผมยิ้มพร้อมกับพยักหน้าตอบไป

จากนั้นพี่พยาบาลก็เดินเข้ามาถามอาการผมอีกครั้ง  ไม่นานหลังจากที่ไอ้ธันกลับมา  แล้วพวกผมก็พากันออกจากโรงพยาบาลไปครับ

ไอ้เรย์เป็นคนขับรถมาส่งผมที่คอนโด  กว่าจะจัดการเรื่องที่โรงพยาบาลเสร็จและขับรถกลับมาถึงคอนโด  ก็ปาไป 11 โมงกว่าแล้ว  หวังว่าจะไม่เจอพี่กิจอยู่ห้องตอนนี้นะครับ  เพราะถ้าเห็นสภาพผมเละแบบนี้  มีหวังโดนด่ายับแน่เลยเรื่องทะเลาะวิวาท

“ เชี่ย...  มึงว่ากูจะโดนพี่กิจด่ามั้ยวะเนี่ย “  ผมทำหน้าเครียดถามไอ้เรย์ไปเมื่อมันขับรถเข้ามาจอดเทียบที่หน้าคอนโด

“ นี่มึงยังจะห่วงเรื่องนั้นอีกเหรอ...  ห่วงตัวเองก่อนมั้ยวะ  ดูสภาพตัวเองก่อนเหอะ  แล้วอย่าลืมกินยาด้วย  ถ้ามีอาการผิดปกติอะไรมึงรีบโทรหากูเลยนะเว้ย “

“ เออ...  กูรู้แล้ว  ไม่ใช่เด็กนะเว้ย “

ผมเปิดประตูรถออกไป  ก่อนจะหันกลับมาโบกมือลามัน  และเหมือนมันจะพูดอะไรกับผมอีก  แต่แม่งทำท่าจะร้องไห้อีกแล้ว  มันเลยไม่พูดต่อ  แล้วก็ขับรถออกไปเลย



..............

ออฟไลน์ หมีขาว

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +69/-12
ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และปล่อยมันออกมาเพื่อรวบรวมความกล้า  ก่อนจะเปิดประตูห้องเข้าไป

ผมมองไปรอบๆ ห้อง  แต่ไม่เห็นพี่กิจครับ... 

โชคดีของผมละที่พี่กิจไม่อยู่  แต่ไม่ทันที่ผมจะเปิดประตูห้องของตัวเอง  เสียงหนึ่งก็ดังออกมาจากห้องฝั่งตรงข้ามทันที

“ จะไม่กลับห้องทำไมไม่โทรมาบอก  แล้วเมื่อคืนไปนอนไหนมา...  นี่มันกี่โมงแล้ว  กลับมาอะไรเอาป่านนี้ “

เสียงพี่กิจดังออกมาจากห้องพี่เขาครับ  แต่ฟังจากเสียงแล้วท่าทางจะอารมณ์ไม่ดีเอาสุดๆ เลย  งานนี้ผมไม่รอดแน่ๆ ครับ

“ คือพอดีเมื่อคืน..  “ 

ผมพูดเสียงอ่อยผ่านประตูเข้าไป  แต่ไม่ทันจะได้พูดต่อ  พี่เขาก็พูดแทรกขึ้นมาต่อทันที

“ เมามาก  เลยกลับห้องไม่ได้...  รู้ว่าตัวเองคออ่อนแล้วกินเยอะทำไมวะ...  ทำไมทำตัวแบบนี้ห๊ะ “

“ คือผม... “

“ อยู่กับกู  แม่กูฝากให้กูดูแลมึง  มึงก็ควรเชื่อฟังกูหน่อยดิวะ...  ไม่ใช่ทำตัวเป็นภาระแบบนี้... “

ถึงตรงนี้ จู่ๆ น้ำตาผมมันก็ไหลออกมาเสียอย่างนั้น...  ผมไม่ได้อยากทำตัวเป็นภาระใคร 

ถ้าเลือกได้..  ผมก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่ตัวคนเดียวแบบนี้หรอกครับ...

แต่เพราะผมเลือกไม่ได้ไง....

ถ้าผมเลือกได้...  ผมก็ไม่อยากทำตัว..  เป็นภาระพี่อยู่แบบนี้หรอก

“ ผม..  ไม่ได้ตั้งใจ “

“ ไม่ได้ตั้งใจ...  แก้ตัวได้แค่นี้เหรอ..  โตแล้วนะเว้ย..  ต่อไปอย่าทำตัวเป็นเด็กๆ อีก.. “

“ ครับ...  ผมขอโทษครับ... “

ผมที่ยืนน้ำตาไหลพรากอยู่หน้าห้องพี่กิจ  พยายามห้ามเสียงสะอื้นของตัวเอง  ไม่อยากให้คนอีกฝั่งประตูรับรู้ถึงความอ่อนแอของตัวเอง  ซึ่งตอนนี้มันเอ่อล้นออกมากลายเป็นน้ำตาจำนวนมาก  ที่ไม่ว่าจะปาดมันออกไปยังไง  มันก็ยังคงไหลออกมาอยู่อย่างนั้น

ผมกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง...  วางถุงยาไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือ  ผมหยิบเอาโพสต์อิทสีเหลืองอ่อนออกมา 1 ใบ  ก่อนจะเขียนข้อความขอโทษพี่เขาลงไปในนั้น  แล้วออกจากห้องไปอีกครั้ง

ผมสอดกระดาษผ่านประตูเข้าไปในห้องพี่เขา  ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในห้องของตัวเอง

ผมทิ้งร่างที่เจ็บไปทั้งกายลงบนเตียง  แต่นั่นก็ไม่เท่ากับใจที่เจ็บกว่าในตอนนี้  ผมปาดน้ำตาที่มันไหลออกมาอีกครั้ง  ก่อนจะข่มตาให้หลับลงไปบนเตียง

เหนื่อยเหลือเกินครับ…

เหนื่อยทั้งกาย  เหนื่อยทั้งใจ...

การอยู่ตัวคนเดียวนี่มัน....
 
โหดร้ายจริงๆ เลยนะครับ....



...................




กิจ ‘s  Part




---  ขอโทษนะครับกับเรื่องเมื่อคืนนี้  ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเกิดขึ้น....
      และผมก็ขอโทษพี่กิจอีกครั้ง...  ที่ทำตัวเป็นภาระมาโดยตลอด....
      ผมผิดเองที่มีชีวิตแบบนี้  แต่จากนี้ไปผมจะไม่ทำตัวเป็นภาระกับพี่อีกแล้ว..
    ขอโทษอีกครั้งนะครับ......  กันต์  ---




นี่เป็นข้อความที่ผมอ่านจากโพสต์อิทที่กันต์มันสอดผ่านใต้ประตูเข้ามาให้  เหมือนกับที่ผมเคยทำให้มันเมื่อครั้งก่อน  แต่พออ่านแล้วกลับเป็นผมเองที่รู้สึกผิดและใจหายขึ้นมา

ผมว่ามันแรงไปรึป่าวนะ.. 

ว่ามันไปทั้งๆ ที่ผมไม่ได้ฟังเหตุผลมันเลยด้วยซ้ำ  เพราะความโมโหที่มันไปนอนที่อื่น  โมโหที่มันไม่ได้อยู่ในสายตาผม 

แต่ไม่ว่าจะอะไรก็ช่าง...  ตอนนี้มันคงจะเสียใจมาก  และผมเองเนี่ยแหละที่เป็นคนทำ

รู้สึกแย่จังครับ  จากที่โมโห  แต่พอพูดไปไม่คิดแบบนั้นแล้วกลับมารู้สึกผิดเอาตอนนี้...

ผม...  ควรจะไปขอโทษมันนะ  หรืออย่างน้อยก็ทำอะไรก็ได้ที่มันจะไม่รู้สึกเสียใจแบบนี้

ผมเดินออกจากห้องมา  ลังเลใจอยู่หน้าประตูห้องมันครู่หนึ่ง  ก่อนจะกล้าตัดสินใจเคาะประตูห้องไป 

แต่มันก็เงียบ...  ไม่มีเสียงใดๆ ตอบกลับมาเลย...

“ กูเข้าไปนะ... “

ผมไม่อยากปล่อยให้เรื่องมันผ่านไปเหมือนเมื่อคราวก่อน  ถ้าเราพูดคุยกันดีๆ  เรื่องมันจะได้จบลง  โดยที่เราไม่ต้องมามึนตึงกันอีก

ผมเปิดประตูเข้ามาอย่างแผ่วเบา  เห็นมันนอนอยู่บนเตียงหันหลังให้อยู่  แต่ดูจากการหายใจเข้าออกสม่ำเสมอแล้ว  ท่าทางมันคงจะหลับอยู่ครับ

หลับง่ายจังแฮะ...

ผมเดินอ้อมไปอีกฝั่งของเตียง  ไม่ได้อยากจะกวนมันนอนหรอกนะครับ  แต่อยากเห็นหน้ามันตอนหลับก็เท่านั้นเอง

แต่....

ผมถึงกลับอ้าปากค้างกับภาพที่เห็น....

ทำไมหน้าตามันถึงได้แดงและช้ำแบบนี้ล่ะ  แถมยังมีผ้าพันแผลที่หัวอีก  ตามแขนก็ไม่แพ้กัน...

มันเกิดอะไรขึ้น...  ใครทำอะไรมัน...

ผมไม่รู้เลยว่าเมื่อคืนมันไปเจออะไรมา...  แต่มันคงเป็นเรื่องที่แย่เอามากๆ เลยครับ  หนำซ้ำไอ้โง่อย่างผม...  ยังมาต่อว่ามันอีกในตอนเช้า...

ผมนี่มัน... 

โง่จริงๆ...


ผมนั่งลงบนเตียงข้างๆ มัน  เอามือไล้ที่ใบหน้ามันอย่างทะนุถนอม  ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่แผลตรงมุมปาก  มันสะดุ้งตัวเล็กน้อย  คงเพราะเจ็บ  ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองผมตาปรือ...

ท่าทางมันตกใจมากครับ  ก่อนจะพลิกตัวไปอีกด้านและเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปรงไว้

“ กันต์...  เกิดอะไรขึ้น..  บอกพี่มาเดี๋ยวนี้ “ 

“ เปล่าครับพี่  ไม่มีอะไรหรอก  อุบัติเหตุนิดหน่อยอะครับ...  พี่ไม่ต้องห่วงหรอก  ผมดูแลตัวเองได้ “

“ …… “

“ …… “

“ พี่ขอโทษ...  ที่พี่พูดไม่ดีแบบนั้นกับเราไป “

“ …… “

“ แต่พี่ไม่ได้คิดแบบนั้นจริงๆ นะ  พี่ไม่เคยมองว่าเราเป็นภาระเลย  พี่แค่เป็นห่วงก็เลยหัวเสียไปแบบนั้น “

“ ….. “

“ ไหนมาคุยกันหน่อยซิ  ว่าเกิดอะไรขึ้น..  “

ผมเอามือวางบนหัวไหล่กันต์มัน  เหมือนมันจะตัวสั่นเล็กๆ  ผมเลยค่อยๆ พลิกตัวมันหันมาและดึงผ้าห่มออกจากหน้ามันช้าๆ...

มันกำลังร้องไห้เบาๆ อยู่ครับ  ผมเลยเอามือลูบหัวมัน  แต่นั่นกลับทำให้มันร้องไห้หนักกว่าเดิมเสียอีก....

“ ไม่ต้องร้องนะ...  ไหน.. มีไรเล่าให้พี่ฟังหน่อยซิ “

กันต์มันค่อยๆ ชันตัวลุกขึ้นมานั่งพิงพนักหัวเตียง  มันปาดน้ำตาป้อยๆ จนตาแดงไปหมดแล้วตอนนี้

“ ผมขอโทษ  ผมไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้  ผม... ผม “

“ ไม่เป็นไร...  พี่ไม่โกรธเราหรอก  เล่ามานะว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้ “

ผมเอามือลูบหัวกันต์มันเบาๆ เพื่อไม่ให้มันคิดมาก  มันลังเลอยู่เล็กน้อยก่อนจะเล่าเรื่องให้ผมฟัง  ซึ่งจับใจความได้ว่า  ระหว่างที่มันกำลังจะกลับ  ได้มีพวกอันธพาลมาเกาะแกะน้องแพรเดือนคณะเราปีนี้  ก่อนจะมีเรื่องกัน...

ผมให้น้องมันนอนพักต่อ  ดูท่าทางแล้วมันคงจะเพลียและเหนื่อยกับเรื่องที่เกิดขึ้นเอามากๆ

จากนั้นผมก็ออกจากห้องมา  ก่อนจะกดโทรศัพท์ไปยังเบอร์หัวหน้าการ์ดที่ทำงานให้พ่อผมทันที

“ กิจนะครับ  พอดีมีเรื่องจะให้พี่สิทธิช่วยหน่อยอะครับ...  ครับ...  ฝากพี่ส่งคนไปเช็คกล้องวงจรปิดที่ร้านเหล้า XXX ข้างมอกิจให้ทีนะครับ  บริเวณลานจอดรถ  ได้เรื่องยังไงแล้วติดต่อกลับมานะครับ  ขอบคุณครับ ”

ถ้าจะสืบข้อมูลพวกนี้  เชื่อมือพวกพี่ๆ การ์ดที่บ้านผมได้เลยครับ  เขาทำงานกันเร็ว  แถมเส้นสายพวกผมก็ทำให้ได้ข้อมูลจากที่ต่างๆ ได้ไม่ยาก

......


ผมนั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกไม่ถึงสองชั่วโมง  พี่สิทธิหัวหน้าการ์ดก็โทรเข้ามารายงาน  ก่อนจะส่งคลิปกล้องวงจรปิดเข้ามือถือมาให้ผม

แต่แค่ผมกดดูเท่านั้นแหละ...  นี่มันไม่ใช่แค่การชกต่อยธรรมดาตามที่ผมเข้าใจเลยแม้แต่น้อย...  มันเป็นการรุมทำร้ายกันมากกว่า...  10 ต่อ 3 

นี่กันต์มันเล่าให้ผมฟังไม่หมดนี่  ที่สำคัญ....

ภาพที่ผมเห็นกลับทำผมถึงกลับน้ำตาซึมเลยทีเดียว...  กันต์มันหนีออกไปได้แล้วแท้ๆ  แต่กลับย้อนกลับมาช่วยเพื่อนมันอีก  ทั้งๆที่มันก็ตัวแค่นี้  จะไปสู้อะไรกับคนหมู่มากขนาดนั้นได้  แต่มันก็เลือกที่จะไม่ทิ้งเพื่อนมันเลย.... 

และอีกอย่างที่มันไม่ได้บอกผม...  ก็คือภาพสุดท้ายก่อนที่การ์ดของร้านจะเข้ามาช่วยและไอ้พวกนั้นพากันหนีไป...

กันต์มัน...  เอาตัวเองรับไม้แทนเพื่อนจนตัวมันเองสลบไป...

มันไม่ได้เล่าให้ผมฟังเลย...

ผมมือไม้สั่นด้วยความโกรธ...  โกรธไอ้พวกที่มันทำกับคนของผมแบบนี้...

ผมกดโทรศัพท์โทรหาพี่สิทธิอีกครั้งทันที

“ พี่สิทธิ...  รบกวนลากคอพวกแม่งที่มันทำกับน้องผม  ให้ไปหาผมที่ค่ายมวยค่ำนี้ “

“ เอามันมาทุกตัว!!!! “





TBC.



------------------------------------------------------

มาดึกอีกแล้ว  แฮ่ๆ  แต่ก็มาตามนัดนะครับ ^ ^

ผมยังเขียน CH-34 ยังไม่จบเลย  แต่เกือบละครับ  ลงตอนนี้แล้วว่าจะนั่งเขียนต่อก่อนนอนครับ  พรุ่งนี้น่าจะจบ(วันหยุดผม)

ก่อนจะมึนหัวเพราะกินยาไปตอนท้องว่าง  จะรีบไปเขียนต่อละครับ

ขอบคุณทุกๆคนมากนะครับสำหรับกำลังใจและการติดตามเสมอมา

วันมะรืนเจอกันเหมือนเดิมนะคร้าบ

^______________________________________^

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1279
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
รอติดตามจร้าา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3390
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
 :L2: :L1: :pig4:

ไอ้พวกเวง

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9307
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
ฝากด้วย 3-4 ทีที่หัว ตามตัวอีก 10 โหล ฐานทำร้ายกันต์กับเพื่อน ๆ  :โป้ก1: o12

ออฟไลน์ anterosz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 790
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-1
ตามไปรออยู่ค่ายมวยเลยครับ :)

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8519
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
จัดการมันเลย

ออฟไลน์ ▶August5th◀

  • it was fate
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2237
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +184/-2
พี่กิจจัดการมันเลย มาทำร้ายน้อง

แอบโหดๆ 555

ออฟไลน์ Mamieweiei

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 31
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
พี่กิจจัดมันให้ยับเลยยย

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4287
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-7

ออฟไลน์ DeShiWa

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4436
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-8
มาให้กำลังใจจ้า

ออฟไลน์ หมีขาว

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +69/-12
Chapter 19




กิจ ‘s  Part




ผมขับรถออกไปซื้อโจ๊กร้านอร่อย  กว่าจะกลับมาถึงห้องก็กว่าบ่าย 2 แล้ว  แต่เพราะกันต์มันยังไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่เที่ยงเลยครับ  เห็นมันหลับสนิทท่าทางอ่อนเพลียขนาดนั้น  ผมเลยไม่กล้าปลุก  แต่นี่ก็บ่ายมากแล้ว  มันน่าจะพอลุกมาทานข้าวทานยาไหวนะครับ

ผมเอาโจ๊กเทใส่ชามเข้าไปให้มันที่ห้อง  มันยังคงนอนหลับสบายอยู่บนเตียง 

แต่ไม่รู้สิครับ...  ผมที่เห็นภาพมันตอนนี้แล้วกลับรู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ

มันไม่ใช่คนที่มีครอบครัวเหมือนคนปกติ  ไม่มีพ่อแม่ที่จะมาคอยดูแลเวลาเจ็บป่วยแบบนี้  มีแค่ตัวคนเดียว...  แต่ถึงกระนั้นมันก็ไม่เคยหยิบเอาเรื่องพวกนี้มาใช้เป็นข้ออ้างให้ตัวเองกลายเป็นคนอ่อนแอเลยแม้แต่น้อย...

แต่ภายใต้แววตาคู่นั้น...  ผมกลับรู้สึกได้ว่ามันกำลังโหยหาความอบอุ่น....  ทั้งกายและใจอยู่เสมอ...

ผม...  จะเป็นคนตรงนั้นให้มันเองครับ  จากนี้ไปจะไม่มีใครมาทำร้ายมันได้อีกแล้ว...


...............


ผมวางชามโจ๊กลงบนโต๊ะข้างๆ หัวเตียงมัน  ก่อนจะนั่งลงบนเตียงข้างๆ  ผมเอามือลูบผมมันเบาๆ อย่างระมัดระวังแผลที่หัว  มันขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ปรือตาขึ้นมามองผม

“ เจ็บเหรอกันต์ “

น้องมันส่ายหน้าเล็กๆ  ก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมานั่ง

“ พี่กิจมีอะไรเหรอครับ “

“ พี่แค่เห็นว่าเรายังไม่ได้กินอะไรเลย  แล้วพี่ก็เห็นว่าเรามียาที่ต้องกินด้วยไม่ใช่เหรอ พี่เลยไปซื้อโจ๊กมาให้กินอะ...  ลองกินสักหน่อยนะ  จะได้กินยาแล้วค่อยนอนพักต่อ “

“ เอ่อ...  ครับ “

ผมหยิบชามโจ๊กมาถือไว้  จากนั้นกันต์มันก็ทำท่าจะเอื้อมมือมาเอาไป  แต่ผมหวงไว้...

“ ไม่เป็นไร  เจ็บเนื้อเจ็บตัวแบบนี้เดี่ยวพี่ป้อนให้ “

“ แต่... “

“ เอาน่า  ตอนนี้เราป่วยอยู่นะ...  เป็นคนป่วยก็ต้องเชื่อฟังรู้มั้ย  จะได้หายไวๆไง “

กันต์มันดูลังเลอยู่เล็กน้อย  แต่สุดท้ายมันก็ยอมแต่โดยดีครับ

กันต์มันเป็นคนปากเล็กมากครับ  ป้อนไปก็เลอะไป  ผมเลยต้องคอยเช็ดให้มันไปด้วย  อย่างกับเด็กๆ เลย  น่ารักดีเหมือนกันนะครับ

“ พี่นี่ก็ใจดีเหมือนกันเนอะ “ 

มันว่ามาครับ  เมื่อเห็นผมวางชามโจ๊กที่มันกินพอแล้วลงบนโต๊ะ

“ กูอะใจดีอยู่แล้วเว้ย.. “

“ เหรอ...  เชื่อตายเหอะ “

เห็นมันยิ้มมาแบบนี้แล้ว  สงสัยมันคงจะอารมณ์ดีขึ้นแล้วครับ

“ เดี๋ยวกินยาแล้วก็นอนพักนะ  ค่ำๆ อยากกินอะไร  เดี๋ยวพี่ออกไปธุระข้างนอกแปบนึง  ขากลับจะซื้อเข้ามาให้ “

“ อะไรก็ได้ครับ  แล้ว...  พี่กิจจะไปไหนอะ “

เห็นสายตามันมองผมมาราวกับว่าไม่อยากให้ผมไปไหนเลย  แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมาครับ  ผมเดินกลับเข้ามานั่งข้างๆ เตียง  ก่อนจะเอามือลูบหัวมันเบาๆ

“ ธุระน่ะ  แต่พี่ไปไม่นานหรอก  เดี๋ยวจะรีบกลับมาอยู่เป็นเพื่อน “ 

มันพยักหน้ารับ  ผมเลยขยี้หัวมันเบาๆ พร้อมกับยิ้มให้  แล้วออกไปจากห้อง

จากนี้ก็ถึงเวลาชำระความกับไอ้พวกที่มันทำกับน้องผมแบบนี้แล้วละครับ....



...................................



ที่สนามมวยบริเวณชานเมือง

ผมขับรถมาถึงสนามมวยที่ใช้เป็นที่ซ้อมนานๆ ที  ซึ่งค่ายนี้ได้รับการสนับสนุนจากทางบ้านผมอยู่บ่อยๆ ในการจัดการแข่งขันหรือส่งนักกีฬาไปแข่ง  ดังนั้นการยืมสนามเพื่อใช้สะสางเรื่องต่างๆ มันเลยไม่ใช่เรื่องยากอะไร

เวลาตอนนี้ก็เกือบจะหนึ่งทุ่มแล้วครับ  ที่สนามก็มีเพียงแค่ผมที่ถอดเสื้อออกและใส่แค่กางเกงวอร์มนั่งรอบนเก้าอี้อยู่บนเวที  โดยมีการ์ด 3 คนยืนสแตนด์บายอยู่ด้านล่าง 

จากนั้นไม่นาน  รถเก๋งสีดำคันแรกก็มาจอดเทียบให้เห็นอยู่ไกลๆ ที่ประตูทางเข้า  การ์ด 2 คนลากตัวหนึ่งในกลุ่มคนที่มันทำร้ายกันต์มาให้ผมที่ล่างเวที  มันทำหน้างงและตกใจมากเมื่อเห็นผม

ผมหยิบเอาเอกสารข้อมูลที่พี่สิทธิส่งมาให้เปิดดูว่ามันเป็นใคร  แต่จากที่ดูคร่าวๆ  กลุ่มนี้ทั้งกลุ่มมันเป็นเด็กปีหนึ่งคณะเกษตรมหาลัยฯเดียวกันกับผม  มันถึงได้ตกใจเมื่อเห็นหน้าผมตอนนี้

“ พะ..พี่กิจ  พาตัวผมมาที่นี่ทำไมครับ “

แหม..  ทำเป็นพูดเพราะเชียวนะมึง  ทีเมื่อวานรุมกระทืบคนแล้วทำเป็นห้าว...

“ รู้จักกูด้วยเหรอ “

“ ใครจะไม่รู้จักพี่ละครับ...  คนเขารู้จักพี่กันทั้งมหาลัยฯนั่นแหละ “

“ ถ้ารู้แล้วมึงก็ยังกล้าลองดีกับกูอีกนะ “

“ ผะผมไปลองดีอะไรพี่ละครับ  ไม่มีใครกล้าลองดีกับพี่หรอก “

“ แล้วเมื่อคืนนี้พวกมึงไปทำอะไรมา!!! “

พูดมาถึงตรงนี้ผมก็ขึ้นเสียงด้วยความโกรธ  เมื่อนึกถึงสิ่งที่ไอ้พวกเลวนี้มันทำไว้  จนมันถึงกับสะดุ้งตัวสั่นเทาขึ้นมาเลยทีเดียว

“ มะเมื่อคืน...  ผะผมไม่ได้เจอพวกพี่เลยนะครับ “

“ แล้วที่พวกมึงรุมกระทืบล่ะ...  มึงรู้มั้ยว่านั่นใคร.... “

มันทำท่าอึ้งทันที  ปากที่กำลังสั่นของมันไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยอะไรออกมา

“ นั่นมันน้องกู!!! “

“ ผมขอโทษพี่  ผมไม่รู้ว่านั่นเป็นน้องพี่กิจ  ผมไม่ได้ตั้งใจ “

มันรีบยกมือไหว้ผมผงกๆ ทันที

“ ถึงไม่ใช่น้องกู  มึงก็ไม่ควรไปทำกับใครอย่างนั้น!!!... “

“ ผมขอโทษครับ  ต่อไปผมจะไม่ทำอีกแล้ว  ให้ผมทำอะไรก็ได้ครับพี่  ผมขอโทษจริงๆ “

“ กูมีทางเลือกให้มึงสองทาง...  หนึ่ง  มึงขึ้นมาบนนี้แล้วชกกับกู...  แค่ 3 นาทีเท่านั้น  แต่ไม่ต้องห่วงหรอก  กูจะใส่นวมให้  เพราะพี่คณะพวกมึงขอไว้  ว่าอย่าให้ถึงกับปางตาย...  แต่ถ้ามึงไม่เลือกทางนี้กูก็มีให้เลือกอีกทาง...  คือรีบกลับไปซะ...  แต่อาจจะถูกการ์ดกูกระทืบ  ซึ่งจุดนี้กูไม่รับรองความปลอดภัยนะ... “

มันตัวสั่นระริกก่อนจะหันไปมองยังการ์ดที่เลิกสูทดำออกมาเล็กน้อย  เผยให้เห็นปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอว

สุดท้ายมันก็เลือกกรณีแรก....  ผมให้มันเลือกที่จะใส่หรือไม่ใส่นวมก็ได้  เอาที่มันสะดวกเลย...

สิ่งที่ผมอยากจะสอนให้มันรู้ก็คือ  ลูกผู้ชายถ้าจะมีเรื่องชกต่อยกัน  เขาไม่ทำตัวเป็นหมาหมู่แบบนั้นกันหรอกครับ  และอีกอย่าง... 

พวกมันทุกตัว...  ผมจะเป็นคนตะบันหน้าให้มันสลบคาตีนผมทั้งหมดเลย


ผมไม่รู้ว่า 3 นาทีมันจะนานไปรึเปล่า  สำหรับความทรมานที่พวกมันได้รับ  เพราะแค่คนแรกมันก็น็อคไปตั้งแต่ 2 นาทีแรกแล้ว  ในสภาพที่หน้าแตก  เลือดกำเดาไหล  ปากแตก  แล้วก็สลบไป


จากนั้นรถก็ทยอยเข้ามาจอดเทียบทีละคัน  และการ์ดก็ทยอยพาสมาชิกไอ้พวกเลวนั่นมากันทีละคน...  และทุกคนก็สลบเหมือดไปตามๆ กัน  ถึงจุดนี้ผมมีเพียงแค่รอยแดงที่มุมปากและเลือดซิบๆ ก็เท่านั้น  แต่มันไม่เจ็บหรอกครับ  เพราะยิ่งนึกถึงภาพที่กันต์มันโดนทำร้าย  ผมยิ่งรู้สึกด้านชาและไม่เจ็บปวดใดๆ ทั้งสิ้น  มีเพียงความโกรธที่อยากจะตะบันหน้าพวกแม่งให้จมตีนกันไปทุกคน....


จนในที่สุดคนสุดท้าย  และคิวสุดท้ายที่ผมวางไว้ก็มาถึง...  ไม่ใช่ใครที่ไหนครับ  ก็ไอ้คนต้นเรื่อง  และที่สำคัญ...ไอ้คนที่มันฟาดกันต์จนสลบไปนั่นเอง

“ ไอ้ 9 คนที่นอนสลบอยู่ตรงนั้นกูใส่นวมชก...  แต่สำหรับมึง...  จะเป็นคนเดียวที่กูจะไม่ใช้นวม!!! “

และไม่รอช้า  หมัดต่อหมัดก็เข้ามาสวนกัน  แต่ชั้นเชิงมวยมันต่างกันครับ...  ผมชกมันไปอย่างไม่นับหมัด  จนเลือดมันออกท่วมหน้า  ทั้งจมูก ปาก แก้มที่แตก  มันทำท่าจะล้มไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง  แต่ผมก็ดึงมันขึ้นมาชกต่อ  ล้มลงไปผมก็ดึงมันขึ้นมา  จนมันสลบไปตั้งแต่นาทีแรกแล้ว  ผมก็ยังไม่หยุดระบายความโกรธ  จนในที่สุด  การ์ดก็เข้ามาห้ามผมเอาไว้

“ คุณกิจครับ  พอเถอะ  ไม่งั้นมันได้ตายแน่ครับ... “ 

พี่สิทธิหัวหน้าการ์ดพูดขึ้น  ผมพยายามใจเย็นก่อนจะหันหลังเดินลงเวทีไป

“ ฝากจัดการที่เหลือด้วยนะครับพี่สิทธิ “

“ ครัคุณกิจ  ว่าแต่คุณกิจจะแวะเข้าไปทำแผลที่โรงพยาบาลก่อนมั้ยครับ  เดี่ยวผมจะโทรไปแจ้งไว้ก่อน “

“ ไม่เป็นไรครับพี่สิทธิ  แผลแค่นี้เอง...  ผมยังต้องไปทำธุระต่อครับ  ขอบคุณมากนะครับ  ส่วนทีเหลือรบกวนฝากพี่สิทธิช่วยจัดการทีนะครับ “

“ ครับ  ตรงนี้ไม่ต้องเป็นห่วง  เดี่ยวผมจะส่งพวกมันไปนอนโรงพยาบาลเองครับ  แล้วเรื่องทุกอย่างก็จะหายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่นอนครับ “

ผมพยักหน้ารับเล็กน้อย  ก่อนจะเดินออกจากสนามกลับไปยังรถที่จอดอยู่  หยิบเสื้อยืดสีขาวที่หลังรถขึ้นมาใส่  เพราะผมยังต้องไปหาซื้อข้าวเย็นให้กันต์มันต่อครับ  ป่านนี้ไม่รู้ว่าจะรอผมและหิวแค่ไหนแล้ว...



...............................

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด