[ เ ล่ น ข อ ง เ ตี้ ย ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [ เ ล่ น ข อ ง เ ตี้ ย ]  (อ่าน 965692 ครั้ง)

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2685
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
เข้มแข็งนะ กล้าหาญบอย และนายท่าน
อย่างเดียวที่ห่วงคือ อย่าปล่อยมือใครให้เจอเรื่องคนเดียว
ตอนนี้อาจจะพร้อมสู้ไปด้วยกัน แต่ถ้ารับแรงกระหน่ำไม่ไหว
อาจจะมีพลั้งเผลอทำร้ายจิตใจกันเองได้

กล้าน่ารัก ทำยังไงก็น่ารัก นอยด์ไปหมดทุกสิ่ง
นายท่านก็ทำดี ค่อยๆ คืบคลานทีละนิด

ทีมเพื่อนคือดี ทั้งปลอบทั้งตบ 55555


ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12



ตอนที่ 27
นายท่าน



   Naaytan Aroonkittiniwat
   ฝากเชียร์ด้วย #NTKH (250 Likes)

   Naaykong Aroonkittiwat : เชียร์แต่พี่กล้าได้มั้ย พี่กล้าสู้ๆ
   Naaytan Aroonkittiniwat : @Naaykong Aroonkittiniwat ไปเล่นไกลๆ ตีนกู...
   Tim Gy : We are always here. (48 Likes)
   
   Klahan Boy
   กูพร้อมตาย...กูแมนที่สุดในโลก
   กูคือกัปตันไทยแลนด์! (314 Likes)
   
   Tepsianxx : ไปหมดแล้วสมงสมอง (5 Likes)
   รุ่นน้องคณะคนที่หนึ่ง : พี่กล้าเป็นหมากระเป๋าต่างหาก
   Klahan boy : @รุ่นน้องคณะคนที่หนึ่ง ...น้องครับ








   เครียด...

   ผมกำลังเครียดอย่างถึงที่สุด เมื่อวานผมตัดสินใจไปส่งกล้าถึงที่คณะพร้อมแสดงออกอย่างเต็มที่ว่าผมเป็นแฟนกล้า การที่ผมตัดสินใจแบบนั้นก็เป็นเพราะผมเหนื่อยและอึดอัด...ผมไม่อยากไม่เป็นตัวของตัวเองต่อหน้าคนอื่นอีกต่อไปแล้ว

   การเป็นตัวของผมเองคือการที่มีแฟนของผมอยู่เคียงข้าง เมื่อก่อนผมอาจจะคิดมาก...กลัวว่ากล้าจะโดนคนในสังคมจดจ้องและพร้อมด่า...แต่เอาเข้าจริงๆ เราทั้งคู่นั้นจำเป็นที่จะต้องจับมือกันเพื่อให้ผ่านพ้นสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหรือไม่ก็กำลังเกิดขึ้นนี้อยู่ให้ได้...ถ้าไม่อย่างนั้นล่ะก็...

   ผมคิดว่าเราคงไปกันไม่รอด

   ผมไม่อยากจะพูดคำนั้นเลยครับ แต่มันคือความจริง...กล้ามันรู้ตั้งแต่มันรู้จักผมแล้วว่าผมมีคนรู้จักเยอะ แม้ว่าผมจะไม่ชอบ แต่มันก็คือชีวิตผม ผมเลือกเกิดไม่ได้ เลือกคุณพ่อกับคุณแม่ผู้ให้กำเนิดผมไม่ได้ มันคือส่วนหนึ่งในชีวิตผม...ส่วนที่ผมไม่สามารถตัดออกไปจากชีวิตได้

   มันถึงเวลาที่ผมกับกล้าจะต้องเผชิญกับความจริง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...จะดีหรือจะร้าย เราก็ต้องผ่านมันไป...

   แม้จะเป็นอย่างนั้น...แต่ผมก็อดรู้สึกเครียดไม่ได้...ผมไม่ชอบให้กล้าโดนด่า ไม่ชอบให้กล้าเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ ผมอยู่ในวงการมานานในฐานะลูกค่ายละคร ผมย่อมรู้ดีว่าการที่ตัวเองต้องมาอยู่นิ่งๆ แล้วโดนคนภายนอกพูดถึงในแง่ดีบ้างไม่ดีบ้างนั้นมันเป็นอย่างไร แต่สำหรับกล้า...มันไม่เคยโดนมาก่อน นั่นทำให้ผมรู้สึกเป็นห่วงและหวาดวิตก

   ...มันเป็นสิ่งที่ผมควบคุมไม่ได้ ไม่เคยมีใครควบคุมคำพูดหรือคำวิพากษ์วิจารณ์ของคนอื่นได้...ไม่เคยเลยจริงๆ

   ผมเชื่อว่าลึกๆ แล้วกล้าก็คงอยากให้เราออกไปเผชิญหน้ากับโลกแห่งความจริง เรารักกันคือความจริง คนภายนอกที่มองเราแล้วรู้สึกแบบต่างๆ นานานั้นมันก็คือความจริง...

   ผมไม่อยากกล้าว่ากำลังเครียด...ทิมมันโทรคุยกับผมแล้วว่าในทวิตเตอร์เริ่มมีคนตามสืบแล้วว่ากล้าเป็นใคร ผมคบกับกล้าหรือแค่เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันเฉยๆ ผมยังไม่อยากเข้าไปอ่าน จึงใช้เวลาตลอดทั้งบ่ายรอกล้าอยู่ที่ห้อง...เล่นเกม RoV ไปเรื่อยเพื่อแก้เครียด

   แม่งเอ๊ย...ไม่รู้ทำไมเล่นแล้วถึงเครียดกว่าเดิมก็ไม่รู้

   ตัวละคร 'รักกล้ามาก' เริ่มเล่นได้ไม่เทพเมื่อสมาชิกในทีม 'กล้าหัว...' อยู่กันไม่ครบ (ยังคงไม่กล้าพูดชื่อกลุ่มเต็มๆ แม้จะอยู่ลับหลังกล้า...) ผมแพ้ยับแม้ว่าจะคิลทีมตรงข้ามได้มากก็ตาม...รู้สึกเล่นไม่ออกแต่ผมก็เลือกที่จะเล่นอยู่แบบนั้น ผมอยากให้หัวของตัวเองขึ้นถึงเรื่องอื่นแทนที่จะมาคิดเรื่องกล้าโดนด่า

   ทุกคนคงจะสงสัยกันใช่มั้ยว่าทำไมผมถึงไม่สนเรื่องที่ผมจะโดนด่าหรือเปล่า...ครับ ผมไม่สนเลย ผมโดนมาตั้งแต่เด็กๆ อยู่แล้ว มีคนชอบมันก็ต้องมีคนไม่ชอบเป็นเรื่องธรรมดา

   ระหว่างที่กล้ากำลังโดน...ผมก็คงจะโดนเหมือนกัน แต่ก็อย่างที่บอก...ผมแคร์แต่กล้า กล้าคนเดียวเท่านั้น

   บางทีก็แคร์จนลืมแคร์ตัวเอง...

   ผมเป็นอย่างนั้นมาหลายปีจนผมชินแล้ว แล้วผมก็มีความสุขที่ตัวเองรู้สึกแบบนั้นด้วยนะ

   "ท่าน" เสียงประตูเปิดดังขึ้นตามด้วยเสียงเรียกผม

   "กลับมาแล้วเหรอ" ผมที่กำลังเล่นเกมค้างอยู่ไม่ได้หันไปมองแต่ส่งเสียงตอบรับ

   "ช่าย ซื้อขนมมาด้วยแหละ"

   หางตาของผมมองเห็นว่ากล้ามานั่งข้างๆ ผมบนโซฟา แต่ผมก็ยังไม่ละสายตาออกมาจากหน้าจออยู่ดี...พอดีเกมมันกำลังอยู่ในจังหวะที่กำลังเข้มข้นน่ะครับ    

   "จ้องไม" ผมถามเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองกำลังโดนจ้อง กล้ากำลังเท้าแขนที่พนักแล้วค้ำคางเพื่อมองผมอยู่

   "จ้องว่าเมื่อไหร่มึงจะสนใจกู"

   งานเข้า...ผมเงยหน้าขึ้นมามองหน้ากล้าพร้อมหอมหน้าผากมันแรงๆ หนึ่งที

   "เกมกำลังหน้าสิ่วหน้าขวาน...ใจเย็นๆ นะ"

   ผมกลับมาอยู่ในท่าเดิม ใช้มือทั้งสองข้างจับโทรศัพท์ที่วางอยู่ในแนวนอนอีกทั้งยังใช้สายตาจ้องหน้าจออย่างจริงจังและแน่วแน่ ตอนที่หอมหน้าผากกล้าอยู่ผมกำลังเสียหลัก...แล้วตอนนี้ผมกำลังบังคับฮีโร่ของผมให้หนีฝ่ายตรงข้าม

   "มากินขนมกัน"

   "เดี๋ยว...อีกแป๊บ" ฮีโร่ของผมซุ่มหลบอยู่ในพุ่มไม้ ฮีโร่ของอีกฝ่ายกำลังไล่ตามมาฆ่าผมเพราะเลือดของผมเหลือน้อย...แม่ง ตามผมจัง นี่ผมเป็นหนี้มันตั้งแต่ชาติที่แล้วหรือเปล่า

   "ท่าน"

   "ทีมต้องการกู"

   "แต่กูต้องการมึง"

   ผมเสียหลัก...เงยหน้าขึ้นมามองหน้ากล้า ฮีโร่ของผมตายเพราะเจ้าหนี้ (?) คนนั้นแทบจะในทันที

   "ฮ่าๆๆ" กล้าหัวเราะลั่นเมื่อแกล้งผมสำเร็จ "สมน้ำหน้า"

   "มานี่เลย" ผมคว้าท้ายทอยของกล้าเพื่อให้มันเข้ามาใกล้ จากนั้นก็จูบปิดปากมันอย่างนุ่มนวลอ่อนหวาน ลิ้นของผมโลมเลียลิ้นของกล้าจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบ ผมขยับใบหน้าออกห่าง จ้องมองกล้าด้วยนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความรัก

   หลังจากนั้น...ผมก็เริ่มจูบกล้าอีกรอบ

   "อื้อ" กล้าส่งเสียงเมื่อผมไม่ยอมปล่อย

   ผมถอยห่างออกมาจ้องกล้าอีก...จากนั้นก็พุ่งเข้าไปจูบกล้าใหม่อีกครั้ง

   "เกมมึง..."

   "ช่างแม่ง"

   "สัด" กล้าดันตัวผมออก "ทีมขาดแอสซาซินไม่ได้"

   "ไหนบอกว่ามึงต้องการกูไง" ผมแกล้งกล้ากลับคืน

   "กูล้อเล่น"

   ผมพ่นลมหายใจอย่างเซ็งๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างไม่นึกใส่ใจทั้งๆ ที่เมื่อตะกี้ผมซีเรียสกับมันมาก...

   "ทีมกูชนะแล้ว"

   ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ...ก่อนกล้าจะมาผมฆ่าทีมตรงข้ามเท่าไหร่ผมก็แพ้ทุกนัดเพราะคนในทีมเล่นไม่เข้าขา แต่พอกล้ามาถึงเท่านั้นแหละ...ผมพลิกกลับมาชนะเฉย

   "กูไม่ต้องการเกมแล้ว"

   "ไปไกลๆ เลย" กล้าผลักใบหน้าผมออกแต่ผมไม่ยอม...อย่างน้อยก็ขอให้ผมได้ดึงตัวมันเข้ามาสู่อ้อมกอด

   "เรียนเป็นไงวันนี้"

   "เฮ้อ อย่าพูดเรื่องเรียน" มันเอามือมาปิดหู "ใกล้สอบแล้วว่ะ"

   "เออ จริงด้วย"

   "มึงมีซ้อมการแสดงอะไรสักอย่างมั้ย"

   ผมเลิกคิ้วมองหน้ากล้า "กูต้องแสดงอะไรวะ"

   "อ้าว มึงไม่ได้เรียนนิเทศฯ เอกการแสดงหรอกเหรอ"

   ขมับของผมปวดตุบๆ... "กล้า นี่มึงไม่รู้เหรอว่าแฟนมึงเรียนเอกอะไร"

   เป็นทีของกล้าที่จะแสดงสีหน้าว่ามันกำลังจะมีงานเข้าบ้าง

   "แม่ง" ผมแกล้งงอน...ปล่อยให้ออกจากอ้อมแขนของผมแล้วลุกเดินหนี

   "มึงไม่ได้เรียนเอกการแสดงหรอกเหรอ"

   "เปล่า"

   "อ้าว...แล้วมึงเรียนเอกไรอ่ะ" กล้าตามมาพร้อมๆ กับดึงแขนผม สีหน้ารู้สึกผิดมากจนผมขำ...แต่เก็บเอาไว้ในใจ จริงๆ แล้วเรื่องนี้มันก็แอบน่าโมโหอยู่เหมือนกัน แต่คิดไปคิดมามันก็เป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมไม่ควรเก็บมาใส่ใจ

   "ที่ผ่านมามึงคิดว่ากูเรียนเอกสื่อสารการแสดงมาตลอดเลยเหรอ"

   แฟนผมพยักหน้าหงึกๆ อย่างซื่อตรงและไม่ปิดบัง

   "จริงๆ ก็ไม่รู้ว่าเรียนอะไรหรอก รู้แต่นิเทศฯ อ่ะ ก็นึกว่ามึงเรียนการแสดง"

   จะบ้าตาย... "กูเรียนสื่อสารองค์กร"

   "เอ่อ..."

   ท่าทางกล้ามันจะไม่เอาอ่าวเรื่องนิเทศศาสตร์จริงๆ "เรียนไปพัฒนาแบรนด์ที่บ้านน่ะ"

   "อ๋อ"

   "..."

   "กะช่วยงานที่บ้านเต็มที่หลังจบเลยว่างั้น"

   ผมยักไหล่ "กูเลือกได้ด้วยเหรอ"

   สีหน้าของกล้าสลดลงชั่วครู่หนึ่ง...แต่มันก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าสดใสอย่างรวดเร็ว

   "สรุปคือมึงไม่โกรธกูแล้วนะ"

   ผมได้แต่ทำหน้าระอา "ไม่หรอก"

   "มากินขนมกัน"

   "มึงกินเลย...เดี๋ยวกูนั่งดูมึงกิน"

   "อ้าว" กล้าส่งเสียงตกอกตกใจ

   "ปกติกูไม่ค่อยกินขนม"

   ระหว่างที่มันคิด ผมเดินไปหยิบนมเปรี้ยวรสผลไม้รวมออกมาจากตู้เย็นแล้วเสียบหลอดดื่ม

   "กูอ้วนคนเดียวก็ได้" กล้าสรุปในที่สุด มันเดินไปเก็บของในห้อง จากนั้นก็เริ่มแกะขนมกินอยู่ที่โซฟา ผมเดินมานั่งข้างๆ มัน เมื่อตัวเองมองเห็นโทรศัพท์ก็เริ่มกลับมาคิดได้ว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อนผมเครียดเรื่องอะไรอยู่

   ดวงตาของผมจ้องมองกล้า...ผมสูดลมหายใจลึกๆ ระหว่างที่ตัวเองตกสู่ห้วงความคิด กล้าเองก็เช่นกัน ผมเพิ่งสังเกตว่ามันมือสั่นน้อยๆ อีกทั้งยังแอบใจลอยอีกด้วย

   มันถึงเวลาที่ผมจะต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วล่ะว่าคนภายนอกเขาพูดถึงเรากันว่ายังไงบ้าง

   ทิมให้ผมยืมแอคเคาต์ทวิตเตอร์เมื่อคืนก่อน...ผมกดเข้าไปส่องดูแฮชแท็กของตัวเอง ผลปรากฏว่ามีคนพูดถึงกล้าในแบบที่ผมคิดเอาไว้จริงๆ

   ...และส่วนใหญ่...มักจะเป็นทวิตในแง่ลบทั้งนั้น



   
   แก นี่มันอะไรกันอ่ะ ตกลงนายท่านชอบคนนี้เหรอ
   ตกลงใช่มั้ย ใช่หรือเปล่า...คนในมอ S รบกวนบอกทีค่ะ
   ก็อยากฟินอยู่หรอกนะ แต่ฟินไม่ลง...หาได้ดีแค่นี้จริงๆ เหรอนายท่าน
   นายท่านเป็นเกย์? จริงดิ
   เขาว่ากันว่าคนนี้แหละแฟนนายท่าน...
   อยากโดดน้ำตาย
   ไม่จริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
   แล้วรูปนายท่านที่หลุดกับผู้หญิงที่ชื่อพราวฝันนั่นอ่ะ มันยังไง หรือนายท่านเป็นไบ?
   ไม่เอาแบบนี้ได้มั้ย ไม่ฟินเลยจริงๆ
   อะไรเข้าสิงนายท่านอ่ะ ทำไมถึงมองว่าคนแบบนี้ดูดี
   คุณนายหญิงยอมได้ยังไง
   ไม่ชอบคนชื่อกล้าอ่ะ




   
   ผมโยนโทรศัพท์ตัวเองทิ้งทันทีที่อ่านจบ...

   W T F

   รู้สึกอยากจะฟ้องแม่งให้หมดดดดดดดด...

   แฟนผมไม่ดีตรงไหนวะ มันน่ารักฉิบหายเลยนะในสายตาของผม นิสัยก็ดี แกล้งได้ไม่มีเบื่อ แถมเรื่องบนเตียงยังเผ็ดซี๊ดจนไม่รู้จะบรรยายยังไงอีก...

   "ใจเย็น" กล้าเอ่ยเมื่อเห็นปฏิกิริยาผม

   "มึงเห็นแล้วใช่มั้ย" เสียงของผมสั่นมากตอนที่ถามกล้า การที่เมื่อสักครู่กล้าแสดงออกว่ามันไม่ได้มีเรื่องเครียดอะไร ยิ่งทำให้ผมรู้สึกกังวล

   "ใช่"

   มันฝืนยิ้ม...หยิบขนมเข้าปากช้าๆ แล้วเคี้ยวอย่างไม่อยากรับรู้รสชาติ ตอนนี้คนภายนอกเอาแต่โจมตีกล้า...ทำไมไม่โจมตีผมบ้าง

   ผมจับมือแฟนตัวเองพร้อมกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ "ขอโทษ..."

   "..."

   "ขอโทษที่ทำให้โดนอะไรแบบนี้"

   กล้าเปลี่ยนมาเป็นจับมือผมพร้อมๆ กับบีบมือผมแน่นขึ้น "สบายๆ"

   "ตอนไปเรียนเป็นไง"

   "คนในคณะไม่เท่าไหร่ แต่คนจากคณะอื่น..." มันถอนหายใจ "มากันเพียบ"

   "เขามาถามมึงเหรอ"

   "ประมาณนั้น"

   "..."

   "เชี่ยเซียนต้องเอาเสื้อมันมาคลุมหัวกูอ่ะ"

   "ขนาดนั้นเลย" ผมถึงกับคอตก

   "ใช่" กล้ายังคงยิ้มอยู่ แม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะไม่ได้ออกมาจากใจมันเลยก็ตาม "คนสนใจกูเยอะ...แปรผันตรงกับความดังของมึง"

   สายตาของผมมองมันอย่างรู้สึกสลดใจ...ทุกอย่างเป็นความผิดของผม ของผมแต่เพียงคนเดียว...

   "ขอโทษจริงๆ กู...ไม่รู้จะพูดยังไง"

   "มันก็โอเคนะ ยังไม่มีใครมาลอบยิง"

   "กล้า" ผมปรามมันเสียงเข้ม

   กล้าเงียบไปสักพักก่อนที่จะเริ่มพูด "แม่มึง...ว่ายังไง"

   "ยังไม่ได้ว่าอะไร สงสัยนั่งสะใจอยู่มั้ง"

   "..."

   "กูจะยอมแพ้ไม่ได้" ผมกัดฟัน "กูจะยอมแพ้ทั้งแม่และก็คนภายนอกไม่ได้"

   "ถามอะไรหน่อยสิ" กล้ามองไปที่มือผม จับมันพลิกไปพลิกมาเหมือนมันเป็นสิ่งที่น่าสนใจสิ่งหนึ่ง "ถ้ากูหน้าตาดี เป็นคนมีหน้ามีตาในสังคม ไม่ใช่เด็กนักศึกษาปกติธรรมดา...กูจะโดนน้อยกว่านี้มั้ยวะ"

   ผมให้คำตอบมันไม่ได้...ผมจึงเลือกที่จะเงียบ

   "เฮ้ออออออ" กล้าเปลี่ยนท่าจากนั่งมาเป็นนอนตักผม "หนีกันมั้ย"

   "ไปไหน" ผมถามอย่างสนใจและตกใจไปในคราวเดียวกัน

   "ไม่รู้ ไปไกลๆ ไปที่ที่ไม่มีคนรู้จักมึง"

   "ก็แค่นอกประเทศไทย"

   "..."

   "ต้องมีเงินกันก่อน"

   "กูมีเงินเก็บนะ ตั้งแต่สมัยมอปลายแล้ว"

   "ถามได้มั้ยว่าเท่าไหร่"

   กล้าจ้องหน้าผมที่อยู่เหนือมันด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย "ประมาณเกือบสองแสน"

   ผมยิ้ม

   "น้อยไปใช่ป่ะ...คงไม่ถึงเศษเสี้ยวค่าขนมต่อวันของมึง"

   นิ้วของผมดีดปากคนพูดมากเล่นๆ

   "ใครจะบ้าใช้เงินวันละสองแสน"

   "คนรวยอย่างมึงนี่ไง"

   "ไม่ได้...เดี๋ยวน้องมันทำตาม"

   "ตกลงจะหนีไปกับกูป่ะ"

   "กูอยากหนีมากนะ" ผมเอ่ย "แต่ปัญหาที่เราเจอมันดีไม่ได้ว่ะ...สักวันเราทั้งคู่ก็ต้องเผชิญหน้ากับมัน มันมีแต่จะช้าหรือเร็วเท่านั้น"

   "เฮ้อ มึงพูดแบบนี้กูดูโง่ไปเลย"

   "ไม่จริงเลย" ผมลูบใบหน้าของมันเล่นๆ "ข้อเสนอของมึงน่าสนใจมาก...แต่เรายังทำไม่ได้ แค่นั้นแหละ"

   "ไปหาแม่มึงวันไหนดี" กล้าครุ่นคิด

   "นี่มึงเอาจริง?"

   "เอาจริงสิวะ..."

   "..."

   "วงการบันเทิงมันเป็นยังไงกูก็ไม่รู้...กูแค่อยากได้คำแนะนำจากคนที่อยู่ในวงการมานานว่าควรทำตัวยังไง"

   "แล้วมึงก็คิดจะไปถามกับคุณแม่กูเนี่ยนะ" ผมถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ "คนที่ไม่เคยสนับสนุนเราเลยเนี่ยนะ"

   "มึงชอบกูเพราะอะไร"

   มาอีกแล้ว...คำถามแบบนี้

   "ตอบมาเลย"

   "โห" ผมอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้...แม้ว่าเราจะอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ค่อยมีความสุขกันเท่าไหร่ แต่การได้คุยกันเล่นๆ แบบนี้มันก็ช่วยเยียวยาผมได้เหมือนกันนะ

   "ตอบไม่ได้เหรอ" กล้าทำหน้าบึ้ง "แปลว่าอะไร แปลว่าไม่ได้ชอบกูเหรอ"

   จอมหาเรื่องเอ๊ย... "ยอมให้มึงนอนตักขนาดนี้คงไม่ได้ชอบเล้ย"

   "ก็ตอบมาสิ กูกำลังจะเข้าประเด็น"

   "มึง...มีอะไรดีมากกว่าที่เห็นอ่ะ"

   "อ่าฮะ"

   นี่ผมต้องมาพูดแบบนี้กับมันจริงดิ... "มึงชอบคิดถึงคนอื่นมากกว่าตัวเอง ยอมให้คนอื่นแกล้งเพราะคิดว่ามันน่าจะเป็นความสุขของคนอื่นได้"

   "กูเป็นคนแบบนั้นเหรอ"

   "ใช่เลย"

   "แล้วไงอีก"

   "มึงรักกู"

   "เอาเรื่องอื่นอีก"

   "มึง...น่ารักดี"

   "ทำไมกูรู้สึกว่ากูไม่ได้คำตอบอะไรจากมึงเลยวะ"

   "เอาเป็นว่ามึงมีดีละกัน ถ้ามึงไม่ดี มึงจะมีเพื่อนมีรุ่นน้องรุ่นพี่ที่รักมึงไปทั่วคณะแบบนี้ได้ไง" ผมนึกไปถึงเฟซบุ๊กลับของผมที่มีแต่คนสนับสนุนผมกับกล้า ทุกคนรู้ดีว่ากล้านิสัยดี...แม้กระทั่งเพื่อนของผมที่ไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกล้าก็ตาม

   "อืม เพราะกูมีดีนี่ไง...กูถึงคิดว่ากูควรไปแสดงให้แม่มึงได้เห็นความดีของกู"

   ผมเงียบลงไปเพราะผมอึ้ง...กล้าพูดอย่างหมายมั่นปั้นมือซะจนผมอดที่จะรู้สึกประทับใจไม่ได้

   "กูมีนายพลและนายกองเป็นพวกแล้ว เหลือพ่อมึง นายน้อย และก็แม่มึง"

   "..."

   "ถ้าได้คนเหล่านี้มาเป็นกำลังของกูนะ" กล้าชูกำปั้น "กูก็พร้อมที่จะสู้กับคนทั้งประเทศ!"

   สู้เพื่อความรักหรือสู้เพื่อเป็นเดอะสตาร์กันแน่วะเนี่ย...

   ผมมองกล้าอย่างประทับใจ...จากนั้นก็จับตัวมันให้ลุกขึ้นนั่งแล้วพรมจูบมันย้ำๆ ไปที่ริมฝีปากอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

   "ใครยอมแพ้ก่อนขอให้ป่วยสามวันสามคืน" ผมพูดไปด้วยจูบกล้าที่ทำหน้าตาเหยเกไปด้วย มันเหมือนเด็กที่โดนแกล้ง...ซึ่งนั่นเป็นอะไรที่น่ารักมาก    

   จู่ๆ กล้าก็นิ่งและหยุดดิ้น...ปล่อยให้ผมแกล้งตามอำเภอใจซะงั้น ผมฉวยโอกาสเอากำไรให้ตัวเองอย่างรวดเร็ว แต่พอเห็นสีหน้าของกล้า...ผมก็เริ่มหยุดตัวเอง

   มือของกล้าถือโทรศัพท์...หน้าจอของมันเป็นรูปของผมเมื่อสมัยที่อยู่กับพราวฝันซึ่งมันเกิดขึ้นนานมาแล้ว

   บางรูปเป็นรูปที่ผมกับฝันอยู่ในร้านอาหาร บางรูปเป็นรูปที่ผมกับฝันไปดูหนังกัน บางรูปเป็นรูปที่เราพูดคุยกันในร้านกาแฟและส่อแววสนิทสนมชิดเชื้อ

   ผมจำทุกภาพได้ดีและรู้ดีอยู่แก่ใจว่ามันไม่มีอะไรในกอไผ่ แต่นั่นไม่ใช่สำหรับกล้า...สองปีที่ผมหายไปจากชีวิตกล้า...กล้าไม่เคยได้พบเห็นสิ่งเหล่านี้

   ใบหน้าที่เริ่มบึงตึงของมัน...ทำให้ผมรู้สึกได้ว่าผมกำลังมีงานเข้าซ้อนกันสองงาน

   "กลุ่มเพื่อนตัวอย่าง...มาหาพวกมึงแล้ว!" เสียงพี่เซียนดังขึ้น ผมกับกล้าผละออกห่างกันอย่างอัตโนมัติ เพื่อนๆ ของเราสองคนมายืนกองรวมกันในห้องของกล้า ทุกคนมองดูผมกับกล้าด้วยความเป็นห่วง

   ...แต่ทว่าตอนนี้มันมีความสงสัยปนอยู่ด้วย

   กล้า (หรือพี่กล้า) เป็นอะไร...ทำไมถึงได้หน้าบึ้งขนาดนั้น

   "ออกไปข้างนอกกัน" พี่เซียนพูดอย่างไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก

   "กูไป!" กล้าลุก...ตามไปสมทบกับพวกที่ยืนอยู่ "ไกลสุดหล้าฟ้าเขียวแค่ไหน กูก็จะไป!"

   กลุ่มชายโฉดเดินออกไปก่อน ทิ้งให้กลุ่มลูกค่ายละครของผมยืนอยู่ในห้องกัน

   "พี่กล้าเป็นไร" ทิมเอ่ยทันที "เชี่ยท่าน...มึงทำห่าอะไรอีก"

   ตั้งแต่ผมคบกับกล้า...ทิมกับนุกมันเลือกที่จะเข้าข้างกล้าก่อนทุกครั้งที่มีเรื่องครับ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเหมือนกัน

   "มีคนส่งรูปของกูกับฝันเมื่อสมัยก่อนมาให้กล้าดู"

   "หา" นุกอ้าปากค้าง "รูปแบบไหน"

   "มันจะมีรูปแบบไหนวะนุก กูกับฝันเป็นแค่เพื่อนกัน" ผมอดส่งเสียงอย่างหงุดหงิดไม่ได้ เตรียมเก็บข้าวเก็บของเพื่อที่จะออกเดินตามกลุ่มชายโฉดให้ทัน

   "กูรู้ว่ามึงกับฝันไม่ได้มีอะไรกันลึกซึ้ง แต่...มันเป็นรูปแบบไหน" นุกถามคำถามเดิม

   "ก็รูปชวนเข้าใจผิดอ่ะ" ห้องของกล้าถูกล็อกโดยมือของผม เราสามคนกำลังเร่งฝีเท้าตามพี่ๆ คณะเสดสาดให้ทัน

   "สงสัยคงมีคนคิดว่ามึงมีปัญหาไม่พอ ก็เลยเอาปัญหามาให้มึงอีก" ไอ้ทิมรำพึงอย่างปลงๆ

   "คนนั้นคือใคร"

   "ทำไม"

   "กูจะไปเผาบ้านมัน"

   ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาอีก...หลังจากที่ผมพูดประโยชน์นั้นจบ





[ มีต่อนะคะ ]






ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12







   ร้านที่พี่เซียนพาทุกคนมาเป็นร้านกาแฟที่จัดได้ว่ามีบรรยากาศที่ดีที่สุดในจังหวัดแต่ยังไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก เป็นโชคดีของเราที่มาทันช่วงบ่ายแก่ๆ อีกทั้งยังได้ที่นั่งที่ดีที่สุดของร้านอีก วิวของเรานั้นมีทั้งน้ำตกและก็บ่อปลาคาร์ฟ...ทุกอย่างดูเป็นใจเหมาะให้ผมกับกล้ามาพักผ่อนหย่อนใจเป็นที่สุด

   เว้นเสียแต่ว่า...กล้าไม่ยอมมองหน้าผมเลย

   แน่นอนว่าผมง้อกล้าแบบไม่เกรงใจใครบนโต๊ะทั้งนั้น เรานั่งกันอยู่เจ็ดคน แต่ผมกลับแคร์แค่กล้าคนเดียว

   "กูอธิบายได้" ผมพูด ทุกคนบนโต๊ะมีกิจกรรมที่ต่างกันออกไป ส่วนใหญ่จะเป็นการเล่นโทรศัพท์หรือไม่ก็นั่งชมนกชมไม้...แต่สำหรับผม...กิจกรรมของผมคือง้อให้กล้าหายงอน

   "เซียน...กูจดไม่ทันสามสไลด์อ่ะ กูขอดูชีทมึงหน่อยนะ" มันไม่ได้ให้ความสนใจผมอย่างสิ้นเชิง

   "มึงไม่ถามกูจะเลือกอธิบายได้ถูกเรื่องมั้ย"

   "เซียน มึงได้ยินกูป่ะเนี่ย"

   "ทิม...ช่วยกูหน่อยสิ" พี่เซียนหันไปหาไอ้ทิมเพื่อนผมเฉย...

   "เหี้ยเซียน"

   "กล้า!" ผมร้องดังลั่นโดยไม่แคร์ว่าคนบนโต๊ะเราหรือโต๊ะไหนจะหันมามองบ้าง "รูปพวกนั้นมันไม่มีอะไร"

   "มันมีเว้ย"

   "มีอะไร"

   "ความหึงของกูนี่ไง!"

   ผมรู้สึกเหมือนคำพูดของกล้านั้นกระแทกเข้าเบ้าหน้าของผมเต็มๆ ในใจผมรู้สึกหลายอย่างปนๆ กันไป...แต่ก็แอบยินดีอยู่บ้างที่มันยอมรับตรงๆ ว่ามันหึง (อย่าไปบอกมันเชียว...ไม่งั้นผมคงโดนงอนยาวแน่นอน)

   "ใจเย็น" พี่ตงกระตุกแขนเสื้อของกล้า    

   "กูไม่รู้เลยว่าที่ผ่านมามึงกับปาวฟันไปทำอะไรกันมาบ้าง"

   "มันก็แค่นั้น...ไม่มีอะไรมากกว่านั้น" เสียงของผมอ่อยลง ความเกรงใจแฟนเริ่มพุ่งทะยานถึงขีดสุด กล้าในตอนนี้เหมือนแมวที่พร้อมจะขย้ำปลาทูยังไงก็ไม่รู้

   แต่เดี๋ยวก่อน...นี่เราต้องคุยเรื่องนี้กันต่อหน้าเพื่อนๆ ของเราจริงดิ

   ...จะว่าไปแล้วก็ไม่ต้องคิดอะไรมากครับ เพื่อนๆ ของผมกับกล้ามีท่าทางอยากรู้เรื่องของเรามากเลยทีเดียว

   ดี จะได้ไม่ต้องเหนื่อยเล่าให้ฟังทีหลัง    

   "กู..." กล้าขยับตัวไปมา...เหมือนกำลังอึดอัดเป็นอย่างยิ่ง "จะให้กูไม่รู้สึกอะไรมันก็ไม่ได้อ่ะ"

   "กูเข้าใจ"

   "ขอเวลากูโกรธแป๊บ"

   "เดี๋ยว ได้เหรอวะแบบนี้"

   "เดี๋ยวกูก็หาย"

   "อ้าว แล้วความรู้สึกคนง้ออย่างกูล่ะ"

   "รอต่อไป"

   "..."

   "รอให้กูหายงอน"

   พี่เซียนเริ่มหัวเราะขำ คนอื่นๆ ก็เริ่มเป็นไปตามนั้นแม้กระทั่งไอ้ทิมกับไอ้นุก กล้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น จากนั้นก็ไม่ยอมพูดอะไรกับผมอีก

   นี่ผมต้องรอมันหายงอนจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย

   "บอกได้มั้ยว่าใครส่ง" ผมถาม

   กล้าชะงัก

   "บอกได้มั้ยว่าโดนข้อความแบบนี้มากี่ข้อความแล้ว"

   กล้าก็คือกล้า...มันไม่ชอบพูดถึงคนอื่นในแง่ที่ไม่ดี โดยเฉพาะเวลาที่คนคนนั้นเป็นผู้หญิง

   ผมกัดฟันกรอด...ค่อนข้างรู้ดีว่าเจ้าของข้อความเหล่านั้นคงหนีไม่พ้นพราวฝัน มันเป็นนิสัยแพ้ไม่เป็นอย่างหนึ่งของเธอที่ผมแอบรู้มา...แต่ไม่คิดว่าเธอจะมาใช้นิสัยแบบนี้กับแฟนของผม

   ผมรู้สึกว่าตัวเองเหี้ย...เหี้ยที่ควบคุมห่าอะไรไม่ได้เลย ปล่อยให้แฟนโดนสังคมภายนอกด่าไม่พอ ยังต้องมาโดนผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนของผมส่งข้อความมารุกรานอีก

   มือของผมกดโทรศัพท์แล้วโทรออก สายตามองเพียงแค่กล้า...ไม่มองอย่างอื่น

   [ฮัลโหล]   

   "ฝัน"

   [ท่าน...]

   "ทำแบบนี้ทำไม"

   ทั้งโต๊ะอึ้งกันไปหมด...รวมถึงกล้าด้วย

   [...]

   "ทำแล้วได้อะไร...ยังไงเราก็รักกล้าเหมือนเดิม"

   [นี่จะโทรมาด่าเหรอ]

   "เปล่า จะโทรมาขอให้หยุด"

   [โทษทีนะ...เราทำเพื่อความสะใจของเรา]

   ผมรู้สึกโกรธจนมือสั่น "สนุกมากมั้ย"

    [ก็ถือว่ามากอยู่...ยิ่งเห็นกล้าโดนด่าเราก็ยิ่งรู้สึกดี]

   "..."

   [ท่านกับกล้าทำเราเจ็บก่อนนะ ช่วยไม่ได้]

   "ฝัน ถ้าจะทำอะไรแบบนั้น...มาทำที่เรานี่"   

   [ทำกับท่านจะไปสนุกอะไร]

   "..."

   [แค่นี้นะ]

   ผมแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้ง โชคดีที่ไอ้ทิมมันคว้าแขนผมเอาไว้อย่างรู้ดีซะก่อน

   "กูขอไปเข้าห้องน้ำ" ผมต้องการไปสงบสติอารมณ์สักที่...ไม่มีใครตามผมมาแม้กระทั่งกล้าเอง

   ตอนนั้นผมคงน่ากลัวเกินไปมั้ง...







   ยี่สิบนาทีต่อมา

   ผมเพิ่งรู้ว่ากล้ากำลังโดนแอบถ่ายจากคนที่นั่งโต๊ะอื่น นี่ถ้าผมไม่ลุกออกมาล่ะก็...ผมก็คงคิดว่าสถานที่ที่ผมกับเพื่อนๆ กำลังอยู่ในขณะนี้มันค่อนข้างเป็นส่วนตัว

   ...แต่คนอย่างผมไม่เคยมีความส่วนตัว...เมื่อก้าวเท้าออกมาจากบ้าน ผมก็ต้องกลายเป็นเครื่องมือให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาถ่ายรูปหรือวิพากษ์วิจารณ์

   มันเป็นแบบนั้นมาตั้งนานแล้ว...

   "ขอโทษนะครับ" ผมเดินเข้าไปหาผู้หญิงในวัยเดียวกันกับผมนั้นด้วยอารมณ์ขุ่นมัว "กำลังถ่ายอะไรอยู่เหรอครับ"

   ผู้หญิงสามคนทำสีหน้าช็อก...พวกเธอเริ่มกลัวว่าผมจะโยนโทรศัพท์ของพวกเธอทิ้งลงกับพื้นหรือเปล่า เพราะท่าทางของผมเหมือนอยากทำอย่างนั้นเต็มแก่แล้ว

   "เอ่อ...ท่าน"

   "คนนั้นเป็นแฟนผมครับ ชื่อกล้า น่ารักและก็นิสัยดี ฝากทวิตบอกคนอื่นๆ ด้วย"

   คนที่นั่งฟังผมทั้งสามคนอ้าปากค้าง...

   "และก็อย่าลืมทวิตด้วยว่า..."

   "..."

   "นายท่านฝากบอกว่า...ถ้าไม่รู้จักกล้าจริงๆ อย่าดีแต่พูด"

   ทิมกับนุกเริ่มพุ่งตัวเข้ามาดึงตัวผมให้กลับไปหาคนอื่นๆ

   "อย่าลืมทวิตแบบนั้นนะ!"

   "ไอ้เหี้ยนี่" นุกร้อง จับผมนั่งลงที่เดิม

   "สุดจะทนแล้ว" ผมรู้สึกอยากเตะทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาสู่สายตาของผมในตอนนี้ อ้อ...ยกเว้นกล้าไว้คนนึง

   กล้านั่งนิ่งๆ มองผมด้วยสายตาที่ไม่เค้าของความโกรธอีกต่อไปแล้ว...ตอนนี้ผมโมโหหลายต่อหลายเรื่องซะจนไม่รู้ว่าจะหาวิธีสะกดอารมณ์ตัวเองยังไง ผมผิดหวังกับการกำราบพราวฝัน แล้วก็ยังต้องมาทนเห็นกล้าโดนคนนั้นคนนี้แอบถ่ายไปอีก

   ยังไม่ทันขาดคำ...คนที่โต๊ะใกล้ๆ เราก็เริ่มยกกล้องอีกแล้ว

   "ถ่ายเหี้ยไร"

   ไอ้ทิมตะครุบปากของผมเอาไว้

   "เอ็บ - โอ - อับเอี๋ยวอี๊เลยนะ! (เก็บโทรศัพท์เดี๋ยวนี้เลยนะ!)"

   "พอได้แล้ว" กล้าค่อยๆ เอ่ย... "ใจเย็นๆ"

   ทิมปล่อยปากของผม...ผมเริ่มสงบลงอย่างเห็นได้ชัด

   "เขาแอบถ่ายมึง..." เสียงของผมโวยวาย...แต่ก็ฟังดูเบามากมายเหลือเกิน

   "ไม่เป็นไร โดนตั้งแต่ทิ้งก้นลงนั่งที่นี่แล้ว"

   "หายโกรธกูแล้วเหรอ"

   "..."

   กล้าไม่ตอบแฮะ...ผมกลืนน้ำลาย มองหน้าแฟนตัวเองอย่างไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรต่อไป

   "กูบล็อกเขาแล้ว" มันบอกผม...บอกทุกๆ คนบนโต๊ะ "แล้วกูก็คิดว่า...กูไม่น่าคิดมากกับสิ่งที่คนคนนึงพยายามทำให้รักของเรามีปัญหา"   

   เหยดเป็ด...

   ชนะเลิศไปเลยแฟนกู

   "กูไม่น่าไปตามเกมเขา"

   ผมมองไปที่เพื่อนๆ ของกล้ารวมไปถึงเพื่อนๆ ของผม ทุกคนมองเราทั้งคู่ด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ บางทีคนเหล่านี้อาจจะคุยกันลับหลังผมในช่วงเวลาที่ผมไปสงบสติอารมณ์ก็ได้

   "กูควรทำอะไรได้มากกว่านี้"

   "..."

   "กูเหี้ยมากเลย"

   "ถ้าจะมีคนผิด...มันก็ผิดที่ตัวกูเองนี่แหละ"

   ผมส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย...

   "ผิดที่มารักคนหล่ออย่างมึง...แล้วกูก็ถอนตัวไม่ได้แล้วด้วย" กล้ายกขาตัวเองขึ้นมาประกอบคำพูด "ตกหลุมรักมึงลงไปลึกมาก...ไอ้ห่า กูตกแล้วกูก็ขึ้นมาไม่ได้อีกเลย"

   ทุกคนรอบๆ ตัวของเราขำ...รวมถึงผมด้วย

   "มึงต้องกลับไปเล่าให้กูฟัง...ว่าเหตุการณ์ในรูปมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง"

   "ได้"    

   "ห้ามโกหกแม้แต่คำเดียว"

   "แน่นอนอยู่แล้ว"

   "อืม" กล้าถอนหายใจ "กูหายงอนมึงก็ได้"

   เพื่อนๆ ของเราแทบจะชูมือและโห่ร้องกันทั้งโต๊ะ...แต่ก็ต้องกลั้นเอาไว้









   ระหว่างเดินไปยังลานจอดรถ...มีคนมาถ่ายรูปผมกับกล้าเสมือนเราเป็นคู่รักในฮอลลีวู้ดที่เลิกกันแล้วกลับมาคบกันใหม่ คนเหล่านั้นพากันถ่ายซะจนไม่เกรงใจความเป็นส่วนตัวของผมกับกล้า...ผมเหนื่อยที่จะห้าม เพราะมันมากมายจนผมห้ามไม่ไหว...เพื่อนๆ ของผมกับเพื่อนๆ ของกล้าเองก็เหมือนกัน ทุกคนเริ่มเหนื่อยกับการหยุดกล้องที่เราไม่สามารถหยุดกันได้ทั้งหมด
 
   "ทิม กูขอยืมเสื้อหน่อย"

   "เออ"

   มันโยนเสื้อนอกตัวใหญ่ของมันมาให้ผม ผมจัดการคลุมศีรษะของผมกับกล้า...โอบกอดกล้าให้เข้ามาใกล้พร้อมทั้งหอมแก้มมันภายใต้เสื้อตัวใหญ่ของไอ้ทิมนี่แหละ

   เราเดินกันไปทั้งๆ ที่ไม่เห็นทาง ท่าทางของกล้าดูกล้าๆ กลัวๆ แต่ผมช่วยมันได้ ไม่ให้มันเดินล้ม...

   แน่นอนว่าเรามีเพื่อนๆ ของเราช่วยกันห้อมล้อมเอาไว้ให้

   "รำคาญ" ผมพูด "อยากถ่ายนักก็ถ่ายไปเลย...แต่ให้เห็นแค่นี้แหละ"

   ผมกับกล้าเดินเซกันเล็กน้อย...แต่ก็ถือว่าสนุกดี แขนของผมโอบไปรอบไหล่ของกล้าอย่างสบายๆ ส่วนกล้านั้นก็เริ่มตัวอ่อนเอนเอียงมาทางผมมากขึ้น

   รอบตัวเรามีเสียงฝีเท้าของคนอื่นๆ นอกจากเพื่อนของเรา...แต่เราก็ไม่สนใจ

   "นายท่านกล้าหาญ...กัปตันไทยแลนด์" กล้ากระซิบ

   "ต่อต้านคนร้ายที่จะมาบุกโลกเหรอ"

   "เปล่า..." กล้าเงยหน้าขึ้นมามองผมภายใต้เสื้อของทิม "ต่อต้านทุกอย่าง...ที่ทำให้เราไม่ได้รักกัน"

   ผมยิ้มก่อนพูด "ใช่"

   "..."

   "เพราะเรารักกันจะตาย"










   "สวัสดีครับ คุณแม่..."

   [ท่านทำได้ทุกอย่างนะ...ยกเว้นไปด่าคนอื่นแบบนั้น มันทำให้ท่านดูไม่ดีเลย]

   "ไม่ทันแล้วมั้ง"

   [ถ้ามองท่านไม่ดีไปแล้วล่ะ]

   "คุณแม่แคร์ด้วยเหรอ"

   [ใช่สิ แม่แคร์ลูกแม่คนเดียว]

   "เปล่า คุณแม่แคร์แค่ชื่อเสียงค่าย แต่ผมขอบอกตรงนี้...มันไม่ทันแล้วครับ ผมกับกล้าก็เหมือนคนคนเดียวกันแล้ว ถ้าคุณแม่จะแคร์...คุณแม่ก็ต้องแคร์กล้าด้วย"

   [นี่...]

   "ถ้าผมกำลังจะทำให้ภาพลักษณ์ค่ายของคุณแม่เสียหาย ผมคิดว่าคุณแม่มาคิดช่วยกันดีกว่าว่าจะทำให้คนมองผมกับกล้าดีขึ้นยังไง"

   [แต่ว่า...]

   "ไม่งั้นผมจะทำมากกว่านี้อีกนะ"

   [...]

   "กล้านิสัยดีนะครับ"   

   [...]

   "เปิดใจหน่อยได้มั้ย"

   [...]

   "ผมจะเป็นเกย์ที่ทำให้ค่ายคุณแม่ดังไปไกลทั่วโลก ผมสัญญา"

   [...]

   "ผมขอแค่อย่างเดียว...ขอให้ผมกับกล้ารักกันได้มั้ยครับ"







TBC*

ออฟไลน์ momonuke

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 772
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
สงสารทั้งคู่เลยอะ ฮือ มันคงอึดอัดน่าดู ต้องเข้มแข็งกันนะ แงงงงงงงง

ออฟไลน์ skysky

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-0
เป็นกำลังใจให้นายท่านกับกล้าเสมอ
ผ่านมันไปให้ได้นะ
I’ll there for you :)

ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
อยากดึงทั้งสองคนมากอดแล้วบอกว่าสู้ๆ นะ

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-2
 :pig4: :pig4: :pig4:

กระแสขี้ปากสังคม  มันขนาดนั้นเลยเหรอ 

ไม่ได้ทำผิดกฎหมาย ผิดศีลธรรมสักหน่อย

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
เป็นกำลังใจให้เด้อ สู้ๆ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ Zalzah_iP

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
เอาจริงสำหรับเรามองว่าท่านไม่มีพาวเวอร์เลยอ่ะ จัดการอะไรไม่ได้สักอย่าง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Rumraisin

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 673
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ลุ้นจนตัวโก่งกับความรักทั้งคู่ สู้ๆนะ :กอด1: ขอบคุณมากค่ะ

ออฟไลน์ monoo

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1960
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-4

ออฟไลน์ Plavann

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ชอบความเรียลของกระแสสังคม อ่านมากี่เรื่องก็มีแต่หวีดเชียร์ มาเห็นแบบนี้แล้วรู้สึกได้ว่านิยายมันมีเหตุผลดีมากเลย

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
สงสารทั้งคู่เลย ต้องอดทนมากขนาดไหน พยายามผ่านมันไปให้ได้นะ สู้!!

ออฟไลน์ Supparang-k

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1909
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-3
นายท่านเริ่มรู้วิธีดักทางแม่แล้ว  เอาละสิงานนี้ คุณนายหญิงจะว่าไง

ออฟไลน์ kredkaew26

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 102
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
สู้ สู้ !!! นะคะน้องท่าน น้องกล้า  ว่าแต่ไรท์รีบไปรึเปล่า พิมพ์ผิดหลายที่นะคะ มันตกๆ หล่นๆ อ่ะ  จำได้แค่ "ประโยชน์" ต้องเป็น "ประโยค" นะจ๊ะ  ^^
 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
ถ้าไม่มีบททดสอบความรักี่ได้มาง่ายๆก็ไม่มีค่ามากพอที่จะต้องรักษา แต่ ถ้าได้มายากมันจะควรค่าแก่การรักษาและดูและ
หวังว่าความกดดันจากคนรอบข้างสังคมรอบตัวจะเป็นแรงผลักดันที่ดีนะค่ะรักกันมากค่ะ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7538
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
ปาวฝันร้าย นิสัยแย่มากกกกกกกกก
สะใจ มีความสุข ที่แกล้งกล้า
เพราะนายท่านรักกล้า ไม่รักตัวเอง เลวววววววว
นิสัยแพ้ไม่เป็น ยอมรับความจริงไม่ได้  ก็ให้ไฟเผาผลาญตัวเองไปเถอะ

กล้า คิดได้ ดีแล้วที่ไม่เต้นไปกับคนที่มีความสุขเพราะมาแกล้งตัวเอง
นายท่าน เปืดเกมกับแม่ เยี่ยมมาก  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
นายท่าน กล้า  :กอด1: :กอด1: :กอด1:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2428
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7
สู้ๆ กล้าหาญบอย นายท่าน

สิ่งที่จะทำให้ความรักของทั้งคู่แข็งแกร่งที่สุด คือความรักความเข้าใจจากคนในบ้าน คนใกล้ตัว โดยเฉพาะพ่อแม่

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
นายเปิดอกคุยกับแม่แล้ว รอดูว่าแม่ท่านจะว่าไวบ้าง  :hao3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
นายแม่เจ้าคะเห็นใจด้วยเถอะเจ้าค่ัะ

ออฟไลน์ Pin_12442

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 248
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
ขุ่นแม๊

ออฟไลน์ boboman

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
หวังว่าคราวนี้คุณนายแกจะคิดได้สักทีนะ =_=^
นายท่านได้ใจเราไปเต็มๆ ทำดีมาก  :mew1:
อยากจะตบปาวฟันเหลือเกิน ชะนีอะไรฟะ  :beat:

ออฟไลน์ ReiSei

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1379
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-5
มันยังมีอยู่เลย คนที่ชิปจนไม่แยกจินตนาการกับความเป็นจริง สู้เค้านะทั้งคู่ ยังไงชีวิตก็เป็นของเรา ฮืออ นิยายเรื่องนี้มันช่างสู้ชีวิตมากไปละ ก่อนขึ้นบทถัดไปขอถกแขนเสื้อตบยัยนั่นสักที เกลียด!!!

ออฟไลน์ zakimi

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
สู้ต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ cookie12ck

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
งื้อออออออออ สู้ๆ :ling1:

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8896
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7579
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
หึหึ จุกมั้ยแม่

ออฟไลน์ Gugii

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
กล้า เราจะอยู่ตรงนี้ เป็นกำลังใจให้นะ

ออฟไลน์ why yyy

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4565
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-8
 :pig4: ขอบคุณ :)

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด