☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp3. [31-10-17]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp3. [31-10-17]  (อ่าน 79210 ครั้ง)

ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
พี่ลันเตา 555 รออ่านตอนต่อไปคับ

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 706
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
คนที่คุณก็รู้ว่าใคร พี่ชายของน้องพูแน่นอนนนนนนน :m4:

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2
บทที่ 15
เหตุเกิดเพราะ...คุณพ่อ



“ถอดได้ ไม่ว่าหรอก พูร้อน”


“ไม่เอายา ไม่ชอบ ขมอะ”


“พี่เจตใจร้าย”




เชี่ย!


เชี่ยมาก!


โอ้ย กูทำอะไรลงปายยยยยยยย



ภาพเมื่อคืนเด่นชัดอยู่ในความทรงจำ เหมือนวีดีโอเล่นซ้ำไปซ้ำมาจนกว่าผมจะรู้ตัวว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความฝัน


เพราะความจริงอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก


ผมสัมผัสได้ถึงอ้อมแขนที่กอดรัด และจังหวะหัวใจของคนข้างกายที่ไร้เสื้อ


เดี๋ยวนะ...


เชี่ย!


พี่เจตไม่ใส่เสื้อ


“...” ผมนอนนิ่ง ขยับตัวไม่ได้เพราะลำตัวแนบกับร่างสูงแทบทุกส่วน ก็อยากโวยวายนะครับ


แต่ผมน่ะ


กอดพี่เจตแน่นเลย


ฮือ เขาจะเห็นผมเป็นคนยังไงเนี่ย จะคิดว่าผมอ่อยหรือเปล่าวะ คือไม่ได้ตั้งใจไง ไม่ป่วยแบบนี้นานแล้วด้วย ใครจะไปคิดว่านอกจากครอบครัวแล้วผมจะอ้อนคนอื่นได้อีก


เฮ้อ พอๆ คราวหน้าจะไม่ป่วยอีกแล้ว อับอายขายขี้หน้ามาก


ผมค่อยๆ ยกขาขึ้นจากเอวของพี่เจตเพราะไม่อยากรบกวนการนอนของเขา แค่เมื่อวานผมก็พอจะรู้แล้วว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง เขาคงเหนื่อยกับความเอาแต่ใจของผม ทั้งเช็ดตัวทั้งป้อนยา...


“พูไม่กินยาก็ได้ เดี๋ยวพี่กินเอง”  หืม ภาพเมื่อกี้คืออะไรวะ


ผมยกมือแตะปาก อย่าบอกนะว่า...


“พี่...ฮื่อ”


โดนจูบไปแล้วแน่ๆ


แต่ว่า...


กูโดนเสียบหรือเปล่า?




หมับ


ผมจับก้นตัวเอง ลองบีบนิดๆ เพราะอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับประตูหลังของผมหรือไม่ แต่นอกจากอาการคันแล้วอย่างอื่นก็ปกติดี ผมเกาก้นแกรกๆ ลอบมองใบหน้าพี่เจตยามหลับใหล คงฝันดีละมั้งถึงได้ยิ้มละไม


หืม เมื่อกี้ผมชมเขาว่าหล่อเหรอ


อืม...ผมยอมรับก็ได้ว่าเขาดูดีมาก รูปหน้าของเขาเหมือนเจ้าชายในฝันของใครหลายๆ คน สมแล้วที่สาวๆ กว่าครึ่งโรงเรียนกรี๊ดกร๊าด นี่ขนาดหลับอยู่หน้ายังใส เนียนกริ๊บเหมือนทารองพื้นเลย ใช้ครีมอะไรวะ


ผมยื่นหน้าเข้าไปสำรวจ ไล่สายตามายังจมูก จมูกเขาโด่งมากครับ แต่ก็ไม่เท่าพี่ชายของผมหรอก รายนั้นได้เชื้อพ่อไปเต็มๆ  ขนาดพ่อผมเป็นแค่ลูกเสี้ยวอังกฤษ พี่ชายผมยังได้รับสิ่งดีๆ ไปทั้งหมด ไม่เหลือเผื่อแผ่น้องนุ่งตาดำๆ คนนี้บ้างเลย อยากหล่อบ้างอะไรบ้างนะ


แกร็ก


หืม เหมือนได้ยินเสียงคนไขประตูนะ ผมเงี่ยหูฟังเสียงนั้น ไม่ได้สนใจเลยว่าตัวเองถูกโอบเข้าไปชิดร่างสูงอีกครั้ง สมองจดจ่ออยู่กับเสียงฝีเท้าหลายคู่ที่ค่อยๆ ย่องอย่างเป็นจังหวะ


เข้าใกล้ประตูห้องพี่เจตมากขึ้นเรื่อยๆ


แอด


“เซอร์ไพร์ซ!”


ปุ้ง ป้าง!


เสียงพุกระดาษมาพร้อมเศษกระดาษแผ่นเล็กลอยฟุ้งไปทั่วห้อง เมื่อคนจุดไม่ได้มีเพียงคนเดียว


ผู้ชายสูงวัยคนหนึ่งชะงักค้างอยู่หน้าประตูเมื่อเห็นสภาพเราทั้งคู่ ส่วนหญิงสาววัยกลางคนรีบปิดตาลูกชายกับลูกสาวก่อนจะพาทั้งคู่ออกไปจากห้อง เหลือชายคนนั้น ผม และพี่เจตที่ลูกขึ้นนั่งนิ่งๆ ไม่มีเค้าลางของคนเพิ่งตื่นเลยสักนิด


พี่ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ อย่าบอกนะว่าที่ผมนอนมองอยู่นี่รู้ตัวตลอดน่ะ


“พ่อมาทำอะไร” น้ำเสียงเย็นชาที่ผมไม่คุ้นเคยออกมาจากปากของเขา


พ่อเหรอ?


ผมรีบยกมือไหว้ชายสูงวัยที่ไม่แม้แต่จะปรายตามองผม เขาจ้องหน้าลูกชายนิ่งๆ ก่อนจะเดินเข้ามาตบหน้าพี่เจตอย่างแรง


เพี๊ยะ!


ผมสะดุ้ง จับแขนพี่เจตไว้เมื่อเห็นแววตาวาวโรจน์ของพ่อพี่เจต


“แกคิดอะไรอยู่ห้ะเจต! แกจะประชดพ่อไปถึงไหน!”


“ผมไม่เคยประชด นี่คือสิ่งที่ผมเป็นแต่พ่อไม่เคยยอมรับ” ผมถูกโอบเข้าไปในอ้อมแขนพี่เจต เงยหน้ามองพี่เจตอย่างไม่เข้าใจ แต่สีหน้าเจ็บปวดของเขาทำให้ผมได้แต่เงียบ ไม่กล้าพูดอะไร


“เจต ยังมีผู้หญิงดีๆ ให้แกเลือก อีกตั้งมากมาย พ่อหาให้แกก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่แบบนี้!” เขาชี้มาทางผม สายตารังเกียจอย่างปิดไม่มิดทำผมกังวล


“ผู้ชายแล้วมันแย่ตรงไหน! ต้องมีหลายเมียแบบพ่อเหรอถึงจะดี ต้องเชิดชูเมียน้อยแล้วปล่อยให้เมียหลวงตายไปเหมือนคนโง่ นั่นน่ะเหรอสิ่งที่พ่อต้องการให้ผมเป็น!”


เพี๊ยะ!


ฝ่ามือหนักตบหน้าพี่เจตอีกครั้ง คราวนี้ร่างสูงคว้าเสื้อยืดข้างเตียงแล้วจับมือผมแล้วพาเดินออกจากห้อง ผ่านโซฟาหน้าทีวีที่หญิงสาวคนเดิมกำลังปลอบลูกน้อยทั้งสอง


“ชู่ว์ เดี๋ยวคุณพ่อก็มานะ ไม่เอาไม่ร้องลูก”


“ฮึก ฮือ อ้ะ ปี้เฉด” เด็กหญิงชูมือสองข้างขึ้น เหมือนรอให้พี่เจตเข้าไปอุ้ม แต่เขาแค่ปรายตามองนิ่งๆ แล้วจูงมือผมออกจากบ้านไป


ตลอดทาง คนข้างกายผมไม่พูดอะไรสักคำ เขานิ่งมาก ผมไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่ และไม่รู้ว่าเราจะเดินต่อไปอีกไกลแค่ไหน


จ้อก


เสียงท้องของผมดึงความสนใจอีกฝ่ายได้ดี พี่เจตหันมายิ้มให้ผมนิดๆ แล้วพาเดินเข้าร้านข้าวข้างทาง เราสั่งเมนูง่ายๆ แล้วนั่งกินกันเงียบๆ โชคดีที่พี่เจตหยิบกระเป๋าของผมติดมือมา อันที่จริงเขาคงตั้งใจหยิบของตัวเองแต่เพราะยี่ห้อเดียวกันสีเดียวกันก็เลยสับสน


อ้อ! ผมรู้ได้ไงน่ะเหรอ ก็ตอนจ่ายค่าป็อบคอนคราวโน้นไง ตอนแรกผมก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมเราชอบอะไรคล้ายกันมากขนาดนั้น ข้าวแกงที่โรงเรียนก็ทีนึงล่ะ กระเป๋าสตางค์ก็ด้วย นี่ยังไม่นับเคสโทรศัพท์ลายเดียวกันอีกนะ ถ้ากางเกงในลายเดียวกันอีกผมคงหลอน


“พี่ไปอยู่บ้านนายสักพักนะ”


“ห้ะ เอ่อ จะดีเหรอพี่ พ่อพี่จะไม่ว่า...เหรอ” ผมพูดเสียงเบาเมื่อแววตาคมกริบของพี่เจตตวัดมอง


“เขาไม่เคยใส่ใจหรอกว่าพี่จะคิดอะไร จะทำอะไร เขาเอาตัวเองเป็นที่ตั้งเสมอ พี่มีหน้าที่เดินไปตามทางที่เขาวางไว้เพื่อสืบทอดกิจการที่พี่ไม่ได้สนใจเลย” เสียงแข็งเอ่ยในทีแรกก่อนจะแผ่วลงในประโยคหลัง


“เขาคงเป็นห่วงตามประสาพ่อๆ...แต่ไม่มีพ่อคนไหนไม่รักลูกหรอกนะ” ผมสบตาร่างสูง ดวงตาของเขาสั่นไหว ผมรู้ว่าพี่เจตเองก็รู้ว่าพ่อรักเขา


“พ่อเกลียดเกย์” พี่เจตเอ่ย “และพี่ก็เป็นสิ่งที่เขาเกลียด” คำสารภาพของเขาทำผมอึ้ง คนอย่างพี่เจตน่ะเหรอจะชอบผู้ชาย มาดแมนแฮนด์ซั่มอย่างนี้เนี่ยนะ


“หึ รังเกียจเหรอที่พี่เป็นแบบนี้” เขาแค่นยิ้ม ผมส่ายหน้าหวือ ยื่นมือไปตบไหล่เขาเบาๆ ไม่อยากให้พี่เจตคิดว่าผมรังเกียจ


และเอ่ยย้ำให้เขาฟังอย่างชัดเจน


“พี่ลืมไปเหรอว่าผมชอบแอล ผมก็ไม่ต่างจากพี่ไหมล่ะ เกลียดเกย์ก็เท่ากับเกลียดตัวเองน่ะสิ ใครจะบ้าเกลียดตัวเอง หรือพี่บ้า”


พี่เจตยิ้มบาง “นั่นสิ พี่ลืมไป”


ผมจ่ายเงินค่าอาหารแล้วพยายามจะกอดคอพี่เจตปลอบใจ แต่อืม เหมือนเขาจะสูงเกินไปนะ


เขาเองก็คงรู้ว่าผมจะทำอะไร ยกแขนขึ้นคล้องคอผมแล้วรั้งเข้ามาใกล้ เราเดินทอดน่องไปจนถึงร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ ปากซอยบ้านผม พาพี่เจตเข้าไปเลือกซื้อของใช้ส่วนตัวเพราะเจ้าตัวบอกว่ายังไม่พร้อมกลับบ้านวันนี้ เขาอยากขอเวลาสงบใจก่อน


ผมเข้าใจเขานะ โดนพ่อตบหน้าตั้งสองครั้งคงเจ็บทั้งกายเจ็บทั้งหัวใจ พ่อผมไม่เคยทำแบบนั้นหรอก รายนั้นโอ๋ผมจะตาย แต่กับแม่ไม่ได้เลยครับ เอะอะจับฟาดก้นเพราะตอนเด็กๆ ผมซนมาก เคยปีนต้นไม้ตกลงมาหัวแตก ลืมเรื่องตอนเด็กๆ ไปหลายอย่าง โดยเฉพาะพี่ชายข้างบ้านเพื่อนซี้ของพี่ลันเตา ผมก็ลืมว่าตอนเด็กเคยขอเขาแต่งงาน เจ้าตัวเลยมาง้องแง้งขอผมเป็นเจ้าสาวอีกหลายครั้ง แต่ก็โดนหน้าแข้งอรหันต์ของถั่วพี่ไปเต็มๆ ตอนนี้เลิกยุ่งกับผมไปเลย


“นี่บ้านนายเหรอ” ผมพยักหน้ารับ ก้มลงหยิบกุญแจที่ซ่อนอยู่ใต้กระถางต้นไม้แล้วเปิดประตูเดินนำเข้าไปในบ้าน


“นั่งเล่นโซฟาไปก่อนนะ  ขอขึ้นไปเก็บห้องก่อน” พี่เจตพยักหน้ารับแล้วนั่งลงนิ่งๆ หมายถึงนิ่งจริงๆ ครับ ผมขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูและเสื้อผ้าของพี่ลันเตา ลงมาพี่เจตก็ยังคงนั่งอยู่ท่านั้น ดูเหม่อๆ จนผมต้องสะกิดเรียก


“ไปอาบน้ำแปรงฟันก่อนพี่ ใช้ห้องน้ำข้างล่างก็ได้ เดี๋ยวผมขึ้นไปอาบข้างบน” เขาพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป


เขาจะไม่เป็นไรใช่ไหม


ผมอาบน้ำถูสบู่ได้สักพักก็ได้ยินเสียงโวยลั่นจากข้างล่าง


“มึงเป็นใคร!”


เชี่ย! พี่เปรมมา!


ผมรีบล้างตัวแล้วนุ่งผ้าเช็ดตัววิ่งลงมาจากชั้นสอง สองสิงห์จ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร  พี่เจตนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเหมือนผม มีน้ำหยดพราวไหลไปตามซิกแพคแน่นปึ้กของเขา ส่วนพี่เปรมยืนกอดอกตีหน้ายักษ์ใส่อีกฝ่าย พอเหลือบมาเห็นผมก็ตาเหลือกพุ่งเข้ามาพลางถอดเสื้อกันหนาวใส่ให้ผมแล้วรูดซิปจนถึงต้นคอ


ความเว่อร์ไม่มีใครเกิน


“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”


“ลงเครื่องเมื่อกี้ก็มาหาเราเลย แล้วไอ้นี่ใคร เป็นหนุ่มเป็นนายให้ผู้ชายเข้าบ้านได้ยังไง อยู่กันสองต่อสองด้วย!” ผมกลอกตา มองเพื่อนซี้ของพี่ชายที่ดูจะคิดไปไกลมากๆ


“นี่รุ่นพี่ผม มันไม่มีอะไรอย่างที่พี่คิดสักหน่อย”


“พี่ไม่ไว้ใจ คืนนี้พี่จะนอนที่นี่”


“เห้ยได้ไง บ้านพี่อยู่แค่นี้ก็ไปนอนบ้านพี่สิ” ผมเบิกตากว้าง ห้องผมมีเตียงเดียว พี่จะไปเข้าไปนอนตรงไหนล่ะครับ ห้องพี่ลันเตาก็ล็อค ดีนะที่ตู้เสื้อผ้าของผมพอมีเสื้อผ้าพี่ชายหลงเหลืออยู่บ้าง


“ไม่สน ถ้ามันอยู่ได้พี่ก็ต้องอยู่ได้”


ผมกุมหัวตัวเอง เหลือบมองพี่เจตที่เดินเข้ามาใกล้


“คืนนี้ให้เขานอนโซฟาก็ได้ เดี๋ยวพี่ไปนอนกับนายบนเตียงก็แล้วกัน” พี่เจตพูดหน้าตาย ไม่ได้สนใจเลยว่าประโยคเมื่อกี้กระตุ้นต่อมบ้าบอของพี่ข้างบ้านผมมากแค่ไหน


“มึงตายยยยยยยย” พี่เปรมเงื้อหมัดพุ่งเข้าหาพี่เจต แต่ผมจับแขนเขาไว้แน่น ปล่อยให้ยกเท้าเตะอากาศไปเพราะรู้ดีว่าเขาไม่กล้าสะบัดผมออกหรอก ทะนุถนอมผมมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว บางทีก็มากกว่าพี่ลันเตาเสียอีก


พี่เจตเองก็แสยะยิ้ม เยาะเย้ยอีกฝ่ายที่ทำร้ายเขาไม่ได้ เอาเข้าไป ท้ากันเข้าไป


เฮ้อ วันนี้จะได้อยู่อย่างสงบบ้างไหมเนี่ย...







Tbc.







⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀
ตั้งใจว่าจะเขียนดราม่าของพี่เจตนะ แต่เขียนไม่เก่ง ตอนท้ายเลยปล่อยตัวประกอบอย่างพี่ข้างบ้านมาสร้างสีสัน 555 (พี่เปรม: ผมไม่ใช่ตัวประกอบนะ! นี่พระเอก ว่าที่สามีพู) จ้ะ อยากคิดอะไรเต็มที่เลยค่ะพี่เปรม

พี่เปรมเคยชอบพูค่ะ แต่โดนเพื่อนอย่างพี่ลันเตากีดกันตลอด ถั่วพี่รู้ไส้รู้พุงเพื่อนดีก็เลยไม่อยากได้มาเป็นน้องเขย

แล้วพี่เปรมจะป่วนมากแค่ไหน รอตอนหน้าค่า ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ น่ารักมาก  :mew1:

ปล.ตอนที่แล้วทายถูกทุกคนค่ะ 555 พี่ลันเตานั่นเอง
   
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-04-2017 01:29:09 โดย janeta »

ออฟไลน์ no.fourth

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 890
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
เสียดายของ

ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
 บรรยากาสกำลังซึ้งๆเศร้าๆ พอพี่เปรมมากลายเป็นหัวเราะแทนอะ
  รออ่านตอนต่อไป

ออฟไลน์ Zetnezz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ MSeraph

  • This too shall pass
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1753
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
กำลังหน่วงๆดับพี่เจตเลย
พอพี่เปรมมาปุ้ปปป
ก้เหมือนภาพขาวดพนี่แตกเป็นเสี่ยง555555
รอค่าา

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

ออฟไลน์ idoloveyou555

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 88
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ถั่วพี่ 555 :hao7: :ling1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 706
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
พี่เจตคนมีปมสินะ ฮื่อออ ไม่เป็นไร เดี๋ยวให้น้องพูช่วยปลอยพี่เจตเอง  :mew6:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3396
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
พี่เจต เคยลองคุยดีๆ กับคุณพ่อหรือยังค่ะ ลองดูเผื่อพ่ออาจจะ อาจจะนะ อาจจะเข้าใจพี่มากขึ้นก็ได้

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2
บทที่ 16
เหตุเกิดเพราะ...พี่ข้างบ้าน



หลังจากพี่เปรมประกาศว่าจะนอนค้างบ้านผม เขาก็รีบดันผมให้ขึ้นห้องไปแต่งตัว ส่วนตัวเองก็ลงมานั่งจ้องพี่เจตเขม็ง ร่างสูงเองก็ไม่ได้มีทีท่าอะไร เดินสำรวจรอบบ้านรอจนผมลงมานั่นแหละถึงได้เดินเข้ามาคุย


“ชอบวาดรูปเหรอ” พี่เจตจ้องภาพทะเลหมอกยามเช้าที่ผมเคยส่งเข้าประกวดเมื่อปีที่แล้ว ภาพนี้ผมได้แรงบันดาลใจจากตอนที่ไปเที่ยวภูทับเบิกกับครอบครัว


บ้านนี้ก็เหมือนพิพิธภัณฑ์รูปวาดของผมขนาดย่อม พ่อชอบภาพของผมมากก็เลยใส่กรอบติดไว้เต็มไปหมด


“ครับ แต่ผมชอบถ่ายภาพมากกว่านะ อยากเก็บความทรงจำไว้ในภาพ เพราะกว่าจะวาดได้หนึ่งภาพใช้เวลาตั้งนาน แต่ถ่ายรูปแป๊บเดียวก็ได้ภาพแล้ว”


“แล้วทำไมไม่เห็นมีภาพถ่ายเลยล่ะ”


“กล้องผมมันกากน่ะพี่” ผมชูโทรศัพท์รุ่นเก่าแต่ใช้ทน รุ่นนี้ผมใช้มาห้าปีแล้วยังดีอยู่เลย “ผมกำลังเก็บเงินซื้อกล้องอยู่ แต่ยังไม่ถึงพันเลย แหะๆ”


ครับ เก็บทีไรไอ้แบงค์หาเรื่องพาผมไปเสียเงินทุกที แอบแงะไปใช้จนไม่รู้ชาตินี้จะเก็บเงินซื้อกล้องได้หรือเปล่า


พี่เจตพยักหน้าเบาๆ แล้วชี้ภาพหนึ่งที่ดูไม่ต่างจากการสะบัดพูกันเล่นใส่กระดาษ ดูเป็นเส้นยุ่งเหยิงซ้อนทับกันเต็มพื้นที่


“จะเกาะน้องกูเป็นปลิงไปถึงไหนห้ะ! หลบเลย” พี่เปรมเดินพรวดเข้ามาขวางขณะที่ผมกำลังอธิบายให้พี่เจตฟังว่ารูปนั้นหมายถึงอะไร


“พี่เปรมครับ เรายืนห่างกันตั้งเยอะ เกาะเกอะอะไรกัน” ผมบอกเพื่อนพี่ชายที่จับแขนผมพาเดินไปทางครัว


“ไม่ต้องไปอยู่ใกล้มันมาก เสือด้วยกันดูออก เห็นนิ่งๆ อย่างนั้น พูไม่รู้หรอกว่ามันคิดอะไร”


“แล้วเขาคิดอะไรล่ะครับ” ผมถามพลางเปิดตู้เย็น ลากผมมาในครัวรู้แล้วว่าพี่เปรมคงหิวและอยากให้ผมทำอะไรสักอย่างให้เขากิน โชคดีที่ในตู้เย็นมีของสดมากมาย


ผมเลือกทำผัดเปรี้ยวหวานของโปรดพี่เปรม นาน   ๆ เจอกันทีต้องเอาใจเขาหน่อย เห็นต๊องๆ แบบนี้เรียนนายร้อยนะครับ ช่วงแรกที่กลับมาผมแทบจำไม่ได้เพราะผิวเขาคล้ำกว่าเดิมแถมตัดผมสั้นมาก เขาหน้าเสียเลยล่ะเพราะวันนั้นผมตกใจแล้ววิ่งหนีเข้าบ้าน


“คิดเรื่องอกุศลกับเราน่ะสิ ระวังตัวไว้บ้างรู้ไหม พี่ไม่ได้กลับมาปกป้องเราได้บ่อยๆ หรอกนะ”


“พี่เปรม ผมก็ผู้ชายปะวะ มือเท้าก็มี ถ้าพี่เจตคิดอะไรอย่างที่พี่บอกผมไม่อยู่เฉยหรอกนะ” ผมหั่นหมูเป็นชิ้นๆ แล้วใส่ถ้วยไว้ แล้วหันไปหยิบแตงกวาและมะเขือเทศมาล้างให้สะอาดแล้วหั่นเป็นชิ้นใส่ถ้วยไว้


“แล้วอย่างเราน่ะจะไปสู้อะไรมันได้” พี่เปรมจิ้มต้นแขนผมที่นิ่มเหมือนเต้าหู้เพราะไม่ค่อยออกกำลังกาย “เดี๋ยวทำกับข้าวให้พี่เสร็จไปซิทอัพต่อด้วยวิดพื้นอย่างละห้าสิบครั้ง จะได้เพิ่มความแข็งแรงสู้มันได้”


“โหพี่ ทำตามที่พี่บอกแขนขาผมคงไม่มีแรงแม้แต่จะยกขึ้นด้วยซ้ำมั้ง” ผมก็มองหาหอมใหญ่ เพราะผัดเปรี้ยวหวานจะขาดสิ่งนี้ไปไม่ได้


เสียงเรียกเข้าดังลั่นไปทั่วห้อง แต่ดูเหมือนเจ้าของโทรศัพท์ไม่คิดจะรับสาย เดินวนไปรอบๆ ตัวผมเพื่อดูว่าอาหารจะเสร็จเมื่อไร


“พี่ออกไปรับโทรศัพท์ก่อนไหม ผมไม่มีสมาธิทำกับข้าวเลย” ผมเริ่มหงุดหงิดนิดๆ เมื่อหาวัตถุดิบอย่างสุดท้ายไม่เจอ


“เออๆ นี่เห็นแก่ผัดเปรี้ยวหวานนะถึงยอมออกไป เสร็จแล้วเรียกพี่ด้วยล่ะ” พูดจบพี่เปรมก็รับโทรศัพท์แล้วเดินออกจากครัวไป หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีพี่เจตก็เดินเข้ามา ผมที่กำลังหงุดหงิดจึงหันไปมองเขาตาขวาง พี่เจตยกมือขึ้นสองข้าง


“พี่ไม่ได้ทำอะไรนะ”


ผมพ่นลมหายใจแล้วเดินเข้าไปหาเขา พี่เจตผงะไปนิดเมื่อผมเอื้อมมือผ่านสีข้างเขาเพื่อหยิบหัวหอมที่อยู่ข้างตู้เย็น ลืมไปเลยว่าผมวางทิ้งไว้ตรงนี้ พอผละออกมาก็เห็นหน้าพี่เจตดูแดงๆ


เขาจะติดไข้ผมหรือเปล่านะ


“พี่ไปนั่งรอที่โซฟาก็ได้ หรืออยากกินอะไรเดี๋ยวผมทำให้” ผมปลอกเปลือกหอมใหญ่ เขยิบไปล้างที่ซิงค์แล้วหั่นเป็นหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ


“นายดูคล่องดีนะ” พี่เจตวางคางบนไหล่ผม รู้สึกแปลกๆ นิดๆ แต่เพราะพี่ลันเตาก็ชอบทำแบบนี้เหมือนกัน ผมปัดความคิดนั้นทิ้งไปแล้วตั้งใจหั่นหอมใหญ่ต่อไป


ดูๆ ไปพี่เจตก็คล้ายพี่ชายผม มองภายนอกดูเป็นคนเงียบๆ แต่ความจริงแล้วคนละเรื่องเลย ดูตอนนี้สิครับ ทิ้งน้ำหนักจนผมเริ่มทำอาหารไม่ถนัดแล้ว


“ถอยไปหน่อยดิพี่ ผมทำอาหารไม่ได้ โอ๊ะ” ผมยกมือขยี้ตาเมื่อน้ำจากหอมใหญ่กระเด็นเข้าตา


“หันมานี่” พี่เจตถือชามปริ่มน้ำที่ไม่รู้เขาไปหยิบมาจากไหน


ผมก้มลงลืมตาในน้ำเพื่อลดการระคายเคือง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเมื่อหายแสบแล้ว


“โอเคขึ้นไหม หรือให้พี่ไปซื้อยาให้ไหม” ร่างสูงถามอย่างร้อนรน ผมสายหน้า กระพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่น้ำตา มองเขาที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจ


เอ่อ ใกล้ไปไหมพี่


ผมจะดันพี่เจตออก แต่พี่เปรมดันโผล่พรวดเข้ามาชนหลังพี่เจตอย่างแรง หน้าพี่เจตจึงเคลื่อนเข้ามาใกล้จนปากเราสัมผัสกัน


จุ๊บ


“เห้ย!”


ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก และร่างสูงก็ถูกพี่เปรมกระชากออกไปทันที


เมื่อได้สติผมก็เห็นใบหน้าคมถูกชกเต็มแรงด้วยฝีมือพี่ชายข้างบ้านจึงรีบเข้าไปจับแขนพี่เปรมไว้


เขาหยุดมือแล้วหันมาเชยคางผมขึ้น รู้สึกเจ็บจี๊ดที่มุมปากคิดว่าปากคงแตกนิดหน่อย


“แม่งเอ้ย! ไสหัวไปเลยมึงน่ะ!” พี่เปรมดูหงุดหงิดมาก เขาเตรียมจะเข้าไปซ้ำพี่เจตแต่ผมดึงเขาไว้สุดแรงแล้วอธิบายให้เขาฟัง อันที่จริงความผิดเขานะที่วิ่งเข้ามาไม่ดูตาม้าตาเรือ


พอพี่เปรมได้ฟังก็หยุดนิ่งทุกการกระทำ หลบตาผม แต่ไม่มีท่าทีจะขอโทษพี่เจตเลยสักนิด ทำเนียนจับแก้มผมไปดูว่ามีแผลตรงอื่นอีกไหมทั้งที่ก็มีแค่ที่เดียวนั่นแหละ


ที่ปากไง


“ขอโทษพี่เจตเลยนะครับ ทำผิดก็ต้องยอมรับสิ” แทนที่ผมจะได้อายเพราะถูกจูบกลับกลายเป็นต้องมานั่งพูดบอกให้คนตัวโตขอโทษร่างสูง


พี่เปรมอิดออดไม่ยอมทำ แต่พอเห็นสายตาดุๆ ของผมก็ยอมหันไปขอโทษแบบขอไปที


“ขอโทษทั้งทีก็ทำให้ดีๆ หน่อยสิพี่” ผมบ่น


“ช่างเถอะพู พี่ผิดเอง นายทำอาหารไปเถอะ เดี๋ยวพี่จะกลับแล้ว” พี่เจตพูดเสียงเบาแล้วเดินออกจากห้องครัว ผมมองค้อนพี่เปรมแล้ววิ่งตามร่างสูงไป


พี่เจตบอกว่าจะไปก็ไปจริงๆ ครับ เดินคอตกออกจากบ้านท่ามกลางฟ้าครึ้มที่ดูท่าอีกไม่นานฝนคงตก


“พี่เจต!” ผมวิ่งไปหยุดอยู่ข้างๆ กัน เขาเบนสายตามาหาผมด้วยใบหน้าเศร้าๆ ผมรู้ดีว่าตอนนี้เขาคงไม่อยากกลับบ้าน แต่ที่บอกว่าจะไปคงเพราะไม่อยากให้ผมมีปัญหากับพี่เปรม


“มีอะไรหรือเปล่า” พี่เจตยิ้มบาง เป็นรอยยิ้มที่ดูฝืนจนผมต้องเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้ กลัวว่าถ้าผมผลักไสเขาไป พี่เจตจะยิ่งเศร้ามากกว่าเดิม


พี่เจตก้มมองมือผมที่จับมือเขาไว้ด้วยแววตาสั่นๆ


“กลับบ้านกันเถอะ ฝนจะตกแล้วนะพี่” ผมฉุดพี่เจตให้กลับเข้าบ้านไปด้วยกันแต่เขาแกะมือผมออก


“อย่าเลย พี่ชายเราคนนั้นก็ดูไม่ปลื้มพี่เท่าไร อย่ามีปัญหากันเพราะพี่เลย” ผมรีบส่ายหน้า


“นี่บ้านผม ผมเต็มใจให้พี่อยู่ อย่าคิดมากสิ” เขาสบตาผมแล้วเบนสายตาไปทางอื่นด้วยใบหน้าขึ้นสี


“จะเป็นไข้หรือเปล่าพี่ ไปๆ เข้าไปพักในบ้านเลย ห้ามดื้อนะ” ไม่สนใจแล้วครับว่าจะฝืนใจอีกฝ่ายหรือไม่ รีบลากพี่เจตเข้ามาในบ้านแล้วจับไหล่เขาให้เอนลงนอนบนโซฟา วิ่งวุ่นไปทั่วบ้านเพื่อหากล่องปฐมพยาบาลที่ไม่ได้ใช้มาหลายปี


“พาราอยู่ไหนวะ” ผมค้นยาในกล่องปฐมพยาบาลแต่ไม่เจอเลยสักเม็ดเลยหยิบกระเป๋าเงินเตรียมออกไปซื้อยา


“จะไปไหน” พี่เปรมเดินเข้ามาหาผม ปรายตามองร่างสูงที่นอนมองมาที่เราทั้งคู่เงียบๆ


“ไปซื้อยา ฝากดูพี่เจตด้วยนะพี่ เขาเฝ้าไข้ผมทั้งคืนไม่รู้ติดหวัดหรือเปล่า”


“เราไม่สบายเหรอ ยังปวดหัวอยู่ไหม เจ็บคอหรือเปล่า พี่ว่าเราขึ้นไปนอนพักบนห้องดีกว่านะ” พี่เปรมอังหน้าผากวัดอุณหภูมิให้ผมเสร็จสรรพแล้วดันหลังผมให้ขึ้นห้องไปนอนพัก ผมรีบปฏิเสธ แล้วชี้ไปที่พี่เจตซึ่งนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาโซฟาไปแล้ว


“ผมหายดีแล้ว คนที่ไม่สบายคือพี่เจตต่างหาก”


“ทำไมเราคิดว่ามันไม่สบายล่ะ” พี่เปรมกอดอก


“ก็หน้าเขาแดงอะ อาจจะเป็นไข้ก็ได้นะพี่”


พี่เปรมพยักหน้ารับและสัญญากับผมว่าจะดูแลพี่เจตอย่างดีไม่ขาดตกบกพร่อง แม้น้ำเสียงที่ใช้จะดูไม่น่าไว้ใจเท่าไรนักแต่ผมก็ต้องฝากเขาไว้ก่อน


หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ


⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀


[เจต]


ผมเงี่ยหูฟังจนกระทั่งพูออกไปจากบ้าน อันที่จริงไม่ได้ป่วยอะไรหรอกครับ ผมแค่เขินที่พูบอกว่าเต็มใจให้ผมอยู่


จะมีอะไรดีไปกว่าคนที่เราชอบยินดีจะให้เราอยู่ใกล้เขาล่ะครับ


“เลิกตอแหลได้ล่ะ น้องกูไปแล้ว ลุกขึ้นมาคุยกับกูเดี๋ยวนี้เลย” มาแล้วครับ เพิ่งชกหน้าผมแต่กลับไม่มีท่าทีสลดเลยสักนิด ทั้งที่ตัวเองผิดแท้ๆ ที่โผล่เข้ามาแบบนั้น


แต่เอาเถอะครับ ผมได้จูบจากน้องเป็นของขวัญปลอบใจแถมด้วยคำหวานซึ้งก็มีความสุขดีแล้ว


“มึงชอบพูเหรอ” ถามตรงประเด็นดีจัง อยากให้น้องรู้ตัวเหมือนที่คนตรงหน้ารู้บ้าง อุตส่าห์เอาคางไปเกยไหล่ แต่น้องกลับไม่มีท่าทีปฏิเสธหรือเขินอาย คล้ายกับว่าสิ่งที่ผมทำเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันเสียอย่างนั้น


“ครับ” ผมสบตาอีกฝ่ายด้วยแววตาจริงจัง เขาก็จ้องกลับมาเช่นกัน คงหวังให้ผมละสายตายอมแพ้ไปก่อน แต่ขอโทษครับ เรื่องพูผมยอมถอยไม่ได้ บอกว่าจะจีบก็หมายความว่าผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้อยู่ใกล้เขา และให้เขารู้ว่าผมชอบเขามากจริงๆ


“มึงชอบพูที่ตรงไหน มันก็ผู้ชายเหมือนกับมึง ถึงจะเตี้ยกว่าแต่น้องกูก็แมนนะ”


“ผมรู้ครับ” รู้ดีว่าเขาไม่มีทางชอบผู้ชายถึกๆ แบบผมหรอก ต้องแบบแอลถึงจะใช่สำหรับพู “แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอกครับ”


ใช่ ผมไม่มีวันยอมแพ้ ต่อให้พูจะชอบแอลมากแค่ไหนผมจะเปลี่ยนใจเขาให้เป็นผมให้ได้


“หึ กล้าดีนะ งั้นมึงช่วยกล้าพูดกับน้องกูหน่อยสิว่ามึงคิดยังไง” เขายิ้มร้าย เหมือนรู้คำตอบว่าถ้าผมสารภาพรักพูตอนนี้คงหนีไม่พ้นถูกปฏิเสธไปตามระเบียบ


และคงไม่มีโอกาสใกล้พูเป็นครั้งที่สองแน่


“หึ เงียบแบบนี้แสดงว่านายก็รู้อยู่แก่ใจว่าเรื่องระหว่างนายกับพูมันเป็นไปไม่ได้” เขาเว้นจังหวะ


“เพราะพูไม่ใช่เกย์เหมือนมึง!”


“ผมเป็นเกย์แล้วผิดมากเหรอ” เสียงแผ่วขัดขึ้น พูเดินเข้ามาใกล้พวกเรา วางถุงยาลงบนโต๊ะก่อนจะมองพี่ของเขาด้วยแววตาไม่มั่นคง ผมเดาว่าเขาคงไม่ได้บอกใครเรื่องที่เขาชอบผู้ชาย


“อะไรนะ! พู...พูดอะไร” เขาทำเสียงตื่นแล้วจับไหล่พูแน่นจนน้องทำหน้าเหยเก ผมลุกขึ้นแล้วดึงมือเขาออก เมินสายตาแค้นอาฆาตที่ส่งมาอย่างปิดไม่มิด แต่ก็ซ่อนความเจ็บปวดไว้อย่างแนบเนียน


คิดว่าผมเดาไม่ออกเหรอว่าอีกฝ่ายคิดอะไร เขาเองก็ชอบพูเหมือนผม อาจจะนานกว่าผมด้วยซ้ำ เพียงแต่น้องไม่เคยมองเขาด้วยสายตาแบบอื่น ผมเห็นแววตาจริงใจ แววตาเป็นห่วงเป็นใยที่พูมีต่อพี่เปรมในฐานะพี่น้องที่สนิทกันดี แต่ไม่มีความรู้สึกอื่นอื่นนอกเหนือจากนั้น


เขาเป็นมากว่าพี่ชายไม่ได้อีกแล้ว


เขาเป็นตัวอย่างให้ผมให้รู้ หากคิดจะเฝ้ามองต่อไปโดยไม่ทำอะไร สุดท้ายก็จะได้เพียงตำแหน่งพี่ชาย


ตำแหน่งที่ผมเองก็ไม่อยากได้ จึงต้องสู้ต่อเพื่อชนะใจพู


เพราะผมอยากอยู่ในใจเขาในฐานะคนรัก ไม่ใช่พี่ชายของแฟน


“ผม...เป็นเกย์ครับพี่เปรม และชอบผู้ชายคนหนึ่งมาได้สักพักแล้ว” พูเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายด้วยสายตาจริงจัง เขาต้องชอบแอลมากแค่ไหนถึงได้เปลี่ยนใจจากชอบผู้หญิงมาเป็นผู้ชาย


ผมไม่เคยรู้สึกแบบนั้น เพราะตั้งแต่ที่ผมรู้ว่ารักคืออะไร ผมก็ชอบผู้ชายเพียงคนเดียวมาตลอด นอกจากแม่แล้วไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนมีโอกาสเข้ามาอยู่ในใจผม


“เรามีความสุขไหมที่ได้อยู่กับเขา”


น่าแปลกที่พี่เปรมไม่ได้แสดงออกว่าเสียใจหรือตัดพ้อใส่พูว่าทำไมไม่เป็นเขา แค่ลูบหัวร่างบางเบาๆ แล้วยิ้มให้อย่างที่เคย พูเองก็ยิ้มตอบแล้วสวมกอดพี่อีกฝ่ายแน่น


“มีความสุขดีครับ กำลังจีบอยู่ เขาน่ารักมากเลย”


“หืม...” เขาเหลือบมามองผมที่ส่งยิ้มเศร้า เพราะรู้ดีว่าคนที่พูหมายถึงคือน้องชายตัวน้อยของผม


เฮ้อ สู้ๆ นะเจต แข่งอะไรก็แข่งได้ แต่แข่งบุญแข่งวาสนากับน้องแอล ดูเหมือนจะยากกว่าที่คิดแฮะ


ผมปลอบใจตัวเองพลางมองสองคนนั้นเดินหายเข้าไปในครัว พูโผล่หน้ามาบอกให้ผมกินยาแล้วกลับเข้าไปทำอาหารต่อ


พี่เปรมเดินกลับออกมาพร้อมน้ำหนึ่งแก้ว ดูออกว่าเขาไม่พอใจเท่าไรแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามเหมือนก่อนหน้านี้ คงเพราะเขาเองก็รู้ว่าเราทั้งคู่มีชะตากรรมเดียวกัน


“พูชอบคนอื่นสินะ” ผมพยักหน้ารับ เรานั่งข้างกัน ดูรายการตลกทั้งที่หัวใจเราทั้งคู่ไม่ได้ตลกสักนิด


“มึงยังโชคดี ไม่ได้สนิทกับน้องมากจนเปลี่ยนความสัมพันธ์ไม่ได้แบบกู” พี่เปรมแค่นยิ้ม ผมจึงเสนอความคิดเห็นของตัวเองตามที่รู้สึกออกไปบ้าง


“พี่คิดไปเองว่าเปลี่ยนไม่ได้ หรือเพราะกลัวว่าจะไม่ได้อยู่ใกล้เขาอย่างที่เป็นอยู่” ผมถามคำถามนี้กับตัวเองทุกวัน ทุกครั้งที่คิดจะหยุด เป็นรุ่นพี่เหมือนเดิมก็ดีอยู่แล้ว ไม่ต้องฝันจะได้มากไปกว่านั้น


“มึงพูดจี้ใจดำชะมัด แต่ก็นะ กูคงกลัวอย่างที่มึงพูดนั่นแหละ คงช้าเกินไปที่จะบอกพูว่ากูชอบเขา” พี่เปรมยิ้มเศร้า


“ไม่มีใครช้าไปสำหรับความรักหรอกพี่ พี่แค่ต้องกล้าเสี่ยงสักครั้งเพื่อให้ได้ความรักมา”


“พูดเหมือนง่ายนะไอ้สัด กูไม่อยากเปลี่ยนความสัมพันธ์แล้วว่ะ กูมีความสุขดีกับสิ่งที่เป็นอยู่ เป็นพี่ชายที่พูรักพูแบบนี้ก็พอแล้ว กูไม่อยากให้เขามองกูเปลี่ยนไป จะว่าขี้ขลาดก็ได้กูยอมรับ เพราะกูไม่พร้อมที่จะเสียพูไป มึงเป็นคนกล้านะเจต อย่ายอมแพ้เหมือนกู” ดวงตาแดงก่ำพยายามอดกลั้นความรู้สึกจนถึงที่สุด เขาต้องกดมันไว้ลึกแค่ไหนผมคงไม่รู้เท่าตัวของเขาเอง


“พี่ยอมรับผมเป็นน้องเขยแล้วสินะ” ผมแหย่คนที่ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ หวังให้เขาหลุดจากความรู้สึกนั้นชั่วครู่ก็ยังดี


“หึ ไม่มีทาง มึงยังต้องพิสูจน์อะไรอีกมาก เพราะยังมีคนที่หวงพูยิ่งกว่ากูอีก ทุกวันนี้กูยังผ่านด่านมันไม่ได้เลย” พี่เปรมหัวเราะนิดๆ เหมือนเป็นเรื่องขำขัน


“ใครครับ”


พ่อพูเหรอ?


“กูบอกมึงไม่ได้ แต่อยากเตือนไว้ล่วงหน้าจะได้ทำใจแต่เนิ่นๆ เพราะถ้ามึงเอาชนะใจมันไม่ได้ ต่อให้พูกับมึงชอบกันก็ไม่มีวันได้คบกันหรอก”


“ทำไม...”


“หึ มันจะขัดขวางมึงทุกวิถีทาง ยิ่งกว่าที่กูขัดมึงวันนี้ร้อยเท่าพันเท่า เตรียมใจไว้เลย”

 
“แล้ว...” ยังไม่ทันทีผมจะสืบความลับร่างบางก็ถือจานกับข้าวเข้ามา พวกเราจึงยุติบทสนทนาเพียงเท่านั้น


หลังจากกินข้าวเสร็จพี่เปรมก็รับโทรศัพท์แล้วออกจากบ้านไป เราไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาอีกไหมจึงนั่งดูหนังรอไปเรื่อยๆ  ระหว่างนั้นฝนก็ตกหนัก ลมแรงจนกระจกหน้าต่างสั่นกึกๆ ไฟกระพริบถี่เหมือนใกล้จะดับเต็มทน


“เป็นอะไร” ผมเอ่ยถามเมื่อพูต้องขยับเข้ามานั่งชิดผม ทั้งที่ตอนแรกเรานั่งห่างกันหลายช่วงแขน


“ผมว่าไฟมันติดๆ ดับๆ แปลกอะพี่” แขนเรียวยึดแขนผมไว้แน่น


ผมลอบยิ้ม มองท่าทีหวาดกลัวโดนที่เจ้าตัวไม่รู้ พูกวาดตาไปทั่วเหมือนกลัวว่าอะไรจะโผล่มา


พรึ่บ


ไฟทุกดวงพร้อมใจกันดับ ผมเร่งกระพริบตาเพื่อปรับแสง พอจะมองเห็นสิ่งต่างๆ ภายในบ้านอย่างสลัวๆ ผมรู้สึกเจ็บแขนขวาเพราะถูกรัดแน่นโดยร่างบางที่สั่นเป็นลูกนก พร่ำกระซิบเสียงเบาเคล้าเสียงสะอื้นซ้ำไปซ้ำมา


“ฮือ พี่เจตห้ามทิ้งผมนะ” ผมยิ้มนิดๆ


“พี่ไม่มีวันทิ้งพูหรอกนะ” ผมลูบหัวพู สัญญากับเขาด้วยหัวใจแม้ว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจว่าผมกำลังปลอบขวัญก็ตาม


“ฮือ” ผมฉวยโอกาสนี้กอดพูไว้ ปกป้องเขาจากความมืดด้วยอ้อมแขนของผมเอง


ข้างนอกนั่น ฝนยังคงตกหนักและดูท่าว่าคงจะอีกนานกว่าจะซาและหยุดลง


ค่ำคืนนี้อาจจะหนาวเหน็บสำหรับใครบางคน


แต่สำหรับผม ฝนวันนี้ทำให้อุ่นไปทั้งใจ


“พี่ชอบพูนะ”


จนเผลอตัดสินใจบอกรักไป...







Tbc.







⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀
ไม่รู้ว่าพี่เปรมเข้ามาป่วนหรือเข้ามาทำให้ทั้งคู่ใกล้กันมากกว่าเดิมนะเนี่ย 555
เอาล่ะเซ่ พี่เจตเผลอบอกน้องไปแล้วว่าชอบ ผลจะเป็นยังไงนะ  :hao3:

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์จ้า สุขสันต์วันสงกรานต์ค่ะทุกคน  :L2:
อยากเขียนตอนพิเศษสงกรานต์ของหนุ่มๆ INSIDE LOVE จัง
จะมีคนอ่านไหม 555

พี่เจต เคยลองคุยดีๆ กับคุณพ่อหรือยังค่ะ ลองดูเผื่อพ่ออาจจะ อาจจะนะ อาจจะเข้าใจพี่มากขึ้นก็ได้

พี่เจตจะคุยกับพ่ออย่างแน่นอนค่ะ แต่ยังไม่ใช่เร็วๆ นี้เน้อ จะมีช่วงให้พ่อลูกคู่นี้เขาคุยกันค่ะ    

ออฟไลน์ no.fourth

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 890
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
บอกไปแล้วววว

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3396
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
บอกแล้ววววววววว แต่ไม่ใช่พูแกล้งหลับไม่ยอมรับรู้นะว่าพี่เจตสารภาพไปแล้วว่ารู้สึกยังไง

ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
พูกลัวผีเหรอ 555  เข้าทางเจตสิ

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
บอกออกไปแล้ว
เหมือนพี่เปรมมาเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาชัดๆ 55555

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
น้องจะได้ยินไหม

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 706
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
กรี๊ดดด พี่เจตพูดออกมาแล้ว ประโยคนี้ หวังว่าน้องพูจะไม่ตีมึนนะ  :mew4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2
บทที่ 17
เหตุเกิดเพราะ...จีบ



“พี่ชอบพูนะ”


ผมนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดของพี่เจต แม้จะมีเสียงฟ้าร้องดังเป็นระยะแต่คำนั้นยังคงก้องชัดอยู่ในหัวของผม


รอบตัวที่เคยมืดมิดจนน่ากลัวกลับไม่น่ากลัวเท่าสิ่งที่พี่เจตพูดเลยสักนิด


ผมผละออกจากอ้อมแขนนั้นแล้วเขยิบตัวห่างจากเขา ผมไม่รู้หรอกว่าสีหน้าของเขาเป็นอย่างไรเมื่อผมแสดงออกอย่างนี้ ผมแค่รู้สึกรับไม่ได้เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดก็เท่านั้นเอง


“พี่ก็น่าจะรู้ว่าผมชอบแอล” ผมพูดจากใจ เขาเองก็น่าจะรู้ว่าผมคิดอย่างไรกับน้องชายของเขา ทำไมถึงพูดคำนั้นออกมา


เขาต้องการอะไร ให้ผมเลิกยุ่งกับแอลอย่างนั้นเหรอ


“พี่รู้ว่านายชอบแอล” ร่างสูงผ่อนลมหายใจ “และรู้ตัวเองว่าชอบนายเหมือนกัน”


“แต่...แต่ มันเป็นไปได้ยังไง เราไม่ได้สนิทอะไรกัน ไม่ได้รู้จักกันจนถึงขั้นที่พี่จะมาชอบผมได้”


“อันที่จริงเรารู้จักกันมานานกว่านั้น นายแค่จำไม่ได้ แต่ไม่เป็นไรหรอก ถ้ากับนาย...พี่เริ่มต้นใหม่ได้เสมอ” เขาเขยิบเข้ามาใกล้แต่ผมผงะหนี เมื่อพี่เจตเห็นอย่างนั้นเขาจึงยอมถอยกลับไปนั่งริมโซฟาเหมือนเดิม


“แต่ผมไม่ได้ชอบพี่ ไม่เคยมีความคิดนั้นอยู่ในหัว ผมว่า...พี่เลิกคิดเรื่องผมเถอะ ยังไงก็เป็นไปไม่ได้” ผมยืนยัน เพราะในหัวใจของผมตอนนี้มีแค่แอล ส่วนพี่เจต ผมไม่เคยคิดกับเขาในแง่นั้นเลยสักครั้ง ถ้าเขาดันทุรังชอบผมต่อไปก็คงมีแต่เจ็บปวด


“นายรู้ได้ไงว่าเป็นไปไม่ได้ ไม่ด่วนตัดสินใจไปหน่อยเหรอ ไม่คิด...ที่จะให้โอกาสพี่สักครั้งเลยหรือไง” เสียงพี่เจตฟังดูไม่มั่นคง ผมสบตากับเขาในความมืด เห็นแววตาขอร้องจากเขาเมื่อแสงจากสายฟ้าสว่างวาบเข้ามา


ผมไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร แต่ประโยคถัดไปของเขาก็ทำให้ผมพูดไม่ออก


“ถ้าแอลทำแบบนี้กับนายบ้าง นายจะรู้สึกยังไง ถ้าแอลตัดโอกาสนายตั้งแต่แรกนายจะยอมจบความรู้สึกนั้นง่ายๆ เหมือนที่บอกพี่ไหม”


ไม่


อืม ผมเข้าใจความรู้สึกของเขาแล้ว คงยากจะตัดใจเพียงเพราะผมขอให้เขาหยุด เงยหน้ามองพี่เจต แม้จะพูดอีกกี่สิบครั้งเขาก็คงไม่ยอมตัดใจง่ายๆ


แล้วผมควรทำยังไง


“พี่ขอแค่โอกาส ถ้าสุดท้ายแล้วนายไม่เปลี่ยนใจ พี่จะจบทุกอย่างเอง ได้ไหม” เขาแตะมือผมแผ่วเบา เหมือนกลัวว่าถ้าจับมือ ผมจะสะบัดมือเขาออก


“บอกไว้ก่อนนะพี่ว่าผมไม่ได้มีรสนิยมชอบคนแก่กว่า หรือ...แมนกว่า” ถึงจะไม่อยากยอมรับแต่ดูทรงแล้ว พี่เจตไม่น่าจะเป็นรับให้ผมหรอก


“อืม พี่รู้ดี” เขายิ้มนิดๆ “งั้น...พี่ขอจีบเรานะ” เขาเม้มปากรอลุ้นคำตอบจากผม


“เออๆ จะทำอะไรก็ทำ แต่ผมเตือนพี่ไว้แล้วนะว่าสเปคผมไม่ใช่แบบพี่ ระวังจะเจ็บไม่รู้ตัว”


พี่เจตหัวเราะในลำคอ “ครับ พี่รู้ว่าพูไม่ทำให้พี่เจ็บหรอก”


ผมหรี่ตามอง “มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอพี่”


“พี่เชื่อว่าถ้าคนเราพยายามมากพอ ผลลัพธ์ย่อมสัมฤทธิ์ผล”


“บางครั้งความพยายามก็ไม่มีความหมายหรอกนะ ผมว่าพี่ควรเผื่อใจไว้” ผมบอกด้วยความหวังดี


“อย่าตัดความหวังกันนักสิ ขอพี่ลองก่อนนะ รับรองพูจะติดใจจนไม่คิดจะจีบแอลอีกเลย” โห อวยตัวเองอะไรขนาดนั้นครับ


“เหอะ หลงตัวเองว่ะพี่”


“พี่ไม่ได้หลงตัวเองอย่างเดียวนะ” เขาเว้นจังหวะ “พี่จะทำให้พูหลงด้วย”


แหวะ มุกนี้คิดนานไหมครับ พอๆ ความน่ากลัวหายไปหมดแล้วเนี่ย ผมลุกขึ้นจากโซฟาเพราะเริ่มเห็นบริเวณบ้านชัดขึ้น เดินไปหยิบไฟฉายหน้าทีวีได้โดยไม่ต้องระแวงว่าหันไปจะเจอวิญญาณตนใด


อืม...มีพี่เจตอยู่ก็ดีเหมือนกันนะ
.
.
.
.
.
.
.
.
เหอะ ความคิดชั่ววูบ


คาดไม่ถึงว่าการตัดสินใจให้โอกาสพี่เจตจะทำให้อาหารกลางวันมื้อนี้จะมีสมาชิกหน้าใหม่เพิ่มมาสี่คน ทั้งพี่แจ้ พี่เจต พี่แมร์


และแอลที่ส่งข้อความมาขอนั่งด้วยเนื่องจากเพื่อนตัวเล็กของเขาไปแข่งขันตอบปัญหาทางวิทยาศาสตร์ที่ต่างจังหวัด


พี่แจ้และพี่แมร์นั่งฝั่งตรงข้ามซึ่งมีฟ้านั่งอยู่ ส่วนพี่เจตเลือกนั่งข้างผม ตอนแรกก็โวยวายให้เขาไปนั่งอีกฝั่งเพราะอุตส่าห์เว้นที่ให้แอล แต่พอพี่เจตบอกว่าจะประกาศให้ทุกคนรู้ว่าจีบผมอยู่ผมก็ได้แต่บ่นในใจ กลัวใจแอลจะหลีกทางให้พี่ชายของเขาเดินหน้าจีบผมนี่ล่ะ


อีกเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กันคือฟ้า เธอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามและจ้องพี่เจตตาเป็นมัน เหมือนร่างสูงเองก็รู้จึงส่งข้อความมาหาผม ให้ช่วยบอกฟ้าว่าเลิกจ้องเขาสักที


ผมยิ้มขำนิดหน่อยก่อนจะชวนฟ้าคุยเรื่องรายงานวิชาเคมี ฟ้าก็ยอมหันมาคุยกับผมแต่โดยดีครับเพราะเราต้องแบ่งงานกัน มีเหลือบมองพี่เจตบ้างเป็นระยะ หัวข้อที่คุยก็เริ่มลึกขึ้นจนผมฟังไม่ทัน เหมือนเธอต้องการแสดงให้พี่เจตเห็นว่าเธอเก่งและเข้าใจเรื่องยากๆ ได้อย่างง่ายดาย


แต่ผมกับแบงค์ยังมึนๆ งงๆ อยู่เลย


“อ้ะ โทดทีน้า อาจารย์ปล่อยช้าอะ” แอลเดินเข้าด้วยสีหน้ารู้สึกผิดแล้วนั่งลงข้างผม เหงื่อซึมตามไรผมจนผมต้องหยิบผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้ พวกรุ่นพี่ลุกหายไปนานแล้วครับ คงไม่อยากนั่งรอพวกเราพล่ามเรื่องรายงานหรอก


“แหมๆ หวานกันจังเลยนะจ๊ะ” ฟ้าแซวยิ้มๆ ผมเกาท้ายทอยอย่างเขินๆ ส่วนแอลนั่งเงียบไม่ตอบอะไร “คบกันยังอะ”


“ฟ้า!” ผมอดดุเพื่อนสาวไม่ได้ จะพูดอะไรก็น่าจะปรึกษาผมก่อน ดูซิแอลหน้าแดงหมดแล้วเนี่ย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสภาพอากาศร้อนอบอ้าวหรือเพราะคำพูดของฟ้ากันแน่


“ไปซื้อข้าวกินกันเถอะ กูหิว” คนตัวเล็กพยักหน้ารับคำแบงค์ วางกระเป๋าสะพายแล้วเดินตามฟ้าไป ไม่รู้สองคนนั้นคุยอะไร แต่ดูเหมือนแอลอึดอัดที่จะคุยกับฟ้า ผมเกรงว่าเธอจะพูดเรื่องเรามากเกินไปจึงรีบเดินไปหาทั้งคู่


เดินได้ไม่กี่ก้าวร่างสูงใหญ่ก็เข้ามาขวางไว้


“จะไปไหน” เสียงทุ้มเอ่ยถามเสียงอ่อน


“ไปซื้อข้าวไงพี่ หิวจะตายแล้วเนี่ย” หิวจนจะกินพี่เจตได้ทั้งตัวแล้วครับ หลีกทางให้ผมไปหาอะไรกินเถอะนะ


“พี่ซื้อมาให้นายแล้ว ผัดฟักทองกับพะแนงหมู” หืม พี่เจตว่าไงนะ


ผมก้มลงมองจานข้าวที่เขายื่นมาให้ บนข้าวสวยร้อนๆ มีเมนูโปรดของผม


กับข้าวทั้งสองจานเหมือนกันแต่พี่เจตให้ผมเป็นฝ่ายเลือกว่าจะกินจานไหน


เหมือนกันแล้วต้องเลือกอะไรอีกครับ


“จานไหนก็ได้ครับ” ผมเลือกหยิบจานขวาที่มีหมูเยอะกว่าจานซ้ายนิดหน่อย


พี่เจตวางจานลงข้างผมแล้วเดินไปร้านน้ำ ส่วนผมก็รีบสวาปามอาหารจนเต็มคราบ หมดจานปั๊บรุ่นพี่ทั้งสองก็นั่งลงพอดี


“หิวอะไรขนาดนั้นคะน้องพู”


“เออ ไปตายอดตายอยากจากไหนมาวะไอ้พู แดกเร็วชิบหาย ดีนะที่ไอ้เจตลงมาสั่งป้าไว้ตั้งแต่คาบที่แล้ว ไม่อย่างนั้นยืนรอเป็นชาติก็คงไม่ได้แดก” หืม มีสั่งล่วงหน้าได้ด้วยเหรอ ผมหันไปมองร่างสูงที่เดินเข้ามาพร้อมน้ำสองขวดและชาเขียวปั่นเมนูโปรดของผม


“หิวมากเหรอเรา อะ พี่ซื้อน้ำมาให้แล้วค่อยๆ ดื่มนะ” รุ่นพี่ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะหันมามองผมกับพี่เจตด้วยแววตาพราวระยับ


สายตาแบบนั้นคืออะไรครับ


“ขอบคุณครับ” เขาอุตส่าห์มีน้ำใจ รับไว้ก็คงไม่เสียหายใช่ไหมล่ะ


“แอลนั่งกับพี่ๆ ละกัน เดี๋ยวเรานั่งฝั่งนี้เอง” ฟ้าจัดแจงที่นั่งเสร็จสรรพ เธอย้ายมานั่งข้างพี่เจตและพยายามชวนคุยเรื่องต่างๆ


พี่เจตไม่ตอบเธอสักคำ เปิดขวดน้ำใส่หลอดส่งให้แอลที่รับไปดื่มยิ้มๆ และตักพะแนงหมูในจานตัวเองให้ผม


ปล่อยให้ฟ้าหน้าเสียไปนิดเพราะเขาไม่ได้ฟังเลย แต่ฟ้าก็ทำใจสู้ตักพะแนงหมูให้พี่เจต


“ผมไม่รับของของคนอื่นครับ” เขายกมือกั้นไม่ให้ฟ้าวางชิ้นหมูลงในจาน เธอยกช้อนเก้อก่อนจะรีบยัดใส่ปากทำทีเป็นว่าไม่ได้จะให้พี่เจต


มื้อกลางวันผ่านไปด้วยดี ผมชวนแอลคุยเพราะอยากรู้ว่ามือถือยี่ห้อดังของเขาหายไปไหน ทำไมกลายเป็นรุ่นปุ่มกดใช้งานอะไรไม่ค่อยได้


“รุ่นเก่าก็มีความคลาสสิกนะ” คนตัวเล็กพูดยิ้มๆ ก้มมองมือถือด้วยแววตาหวานซึ้ง


ถ้าไม่ติดว่าเป็นโทรศัพท์ผมคงเข้าใจว่าแอลชอบมือถือตัวเอง


เพี้ยนไปใหญ่แล้วไอ้พูเอ้ย


“เออไอ้ถั่ว กูได้ข่าวมาจากสายต่างโรงเรียน เขาบอกว่าพวกที่รุมมึงวันนั้นถูกพักการเรียนแล้วนะโว้ย แต่สองหัวโจกฝาแฝดยังหาตัวไม่เจอ สายกูบอกว่าพวกนั้นเรียนจบไปแล้วก็เลยตามตัวยาก ดูเหมือนจะเป็นลูกคนมีอิทธิพลด้วยว่ะ ยังไงมึงก็ระวังตัวหน่อยนะโว้ย แอลด้วย อย่ากลับบ้านคนเดียวนะ” ผมพยักหน้ารับคำเพื่อนซี้ ขณะที่คนตัวเล็กยังคงพิมพ์ข้อความบนปุ่มกดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเพราะไม่ถนัดมือ ไม่ได้สนใจฟังที่แบงค์พูดเท่าไรนัก


เห็นแอลนั่งจ้องหน้าจอ รอจนมีข้อความเข้าแล้วเปิดอ่านยิ้มๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ ผมได้แต่สงสัยว่าใครกันที่ทำให้คนตัวเล็กยิ้มหวานแบบนั้นได้


อยากคว้ามือถือมาดู แต่สถานะของผมตอนนี้ทำได้แค่มองเขาเท่านั้นเอง


“เป็นอะไร” ร่างสูงก้มลงถามผมเสียงเบา ผมส่ายหน้า มองพี่แจ้หยิบถุงขนมส่งมาให้


“แดกขนมพี่รหัสมึงซะจะได้อารมณ์ดี” ผมรับมาอย่างงงๆ ไอ้แบงค์โอดครวญที่ผมได้แต่มันไม่ได้

 
พี่แจ้บอกแค่ว่าพี่ไอ้แบงค์อยู่ในช่วงขาลงไม่มีเงินซื้อให้มันกิน ผมหัวเราะนิดๆ แล้วเปิดจดหมายอ่านยิ้มๆ เอี้ยวตัวหลบร่างสูงที่ชะโงกหน้าแอบอ่านจดหมายน้อยของผม


ถึงน้องพู


เป็นยังไงบ้างน้องพู สบายดีไหม มีอะไรก็เล่าให้พี่ฟังได้นะ ถึงจะช่วยอะไรได้ไม่มากแต่พี่ก็เป็นพี่รหัสของเรา อย่าเกรงใจที่จะขอให้พี่ช่วย อย่าลืมสิว่าพี่อยู่ข้างเราเสมอ


จากพี่รหัสของน้องเอง



อ่านข้อความจากพี่แล้วน้ำตาซึมนิดๆ อยากเขียนไปถามรุ่นพี่ว่าทำยังแอลถึงจะสนใจผมมากกว่ามือถือ แต่คงถูกเตะโด่งแล้วบอกให้รีบจีบสักทีสิโว้ยเหมือนที่ไอ้แบงค์ว่าไว้


เอาวะ วันนี้ผมจะสารภาพรักกับแอลสักที


ไหนๆ พี่เจตก็เดินหน้าจีบผมแล้ว ผมจะเดินหน้าจีบแอลบ้างละกัน



⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀


[เจต]



หลังจากแยกกับรุ่นน้อง ผมก็เดินตามหลังเพื่อน แอบมองสีหน้าหงอยๆ ของพูที่คอยมองแอลอยู่ตลอด ขณะที่เจ้าตัวเล็กของผมพิมพ์ข้อความยิ้มๆ บนโทรศัพท์รุ่นเก่าที่ผมเองก็ไม่รู้ว่าเขาไปขุดมาจากไหน


แต่เห็นน้องชายมีสีหน้าดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ผมก็สบายใจ ดูเหมือนแอลปลดล็อคบางอย่างออกไป และสดใสขึ้นอย่างที่เคยเป็น


“เออจริงสิ เควินบอกว่ารุ่นพี่อาวุโสจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว พวกนั้นคงออกมาซ่าไม่ได้อีกนาน แกพอจะรู้จักพวกเขาไหม ช่วงนั้นแกน่าจะมีเรื่องกับโรงเรียนแฟนฉันบ่อยนี่”


“มีเรื่องน่ะบ่อย แต่ฉันไม่เคยดวลกับเขาตรงๆ เคยได้ยินพวกนั้นเรียกเขาว่าท่านชูการ์” ผมนึกถึงเรื่องราวสมัยที่ผมมีเรื่องไปทั่วเพื่อประชดพ่อที่หนีไปมีชู้ ผมจึงทำตัวเกเรหวังให้เขาสนใจ


และใช่ เขาสนใจ สนใจว่าจะลากผมเข้าโรงเรียนดัดสันดานไปให้รู้แล้วรู้รอดเลยดีไหม


หรือปล่อยผมให้ตายไปตามยถากรรมเพราะเหนื่อยที่จะต้องคอยตามล้างตามเช็ดเรื่องที่ผมสร้างขึ้น


ทุกวันนี้ผมไม่ได้ใช้เงินพ่อเลยสักสตางค์เดียว ผมมีเงินมรดกจากแม่ไว้ใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน แม้จะไม่มากเท่าทรัพย์สินที่พ่อมี แต่ผมก็อยู่ได้อย่างสุขสบาย


สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมเปลี่ยนตัวเองเป็นคนที่ดีขึ้นคือแอล ถ้าไม่เกิดเรื่องกับน้อง ผมก็ยังคงเป็นเด็กคงเกเรอยู่อย่างนั้น


รอวันถูกคู่อริฆ่าตายไปสักวันหนึ่ง พ่อจะได้ปลดภาระเลี้ยงลูกเลวๆ อย่างผม และตั้งใจดูแลครอบครัวฝั่งนั้นให้ดีไปเลย





ผมไม่ได้อคติกับเด็กๆ หรอกครับ ยอมรับว่าลับหลังพ่อผมก็แอบไปเล่นกับพวกแกบ่อยๆ ผู้หญิงคนนั้นเองก็รู้ เธอไม่ได้ว่าอะไร


ไม่กลัวด้วยซ้ำว่าผมจะจงใจทำร้ายลูกเธอเพราะเกลียดเธอ


และใช่ เธอรู้ดีว่าผมไม่มีวันทำร้ายเด็กๆ


ผมจะเอาความบาดหมางระหว่างผู้ใหญ่ไปลงกับเด็กไร้เดียงสาก็คงไม่ได้ ผมไม่ได้เลวขนาดนั้น และผมก็ไม่อยากให้พ่อรู้ด้วยว่าผมญาติดีกับเด็กๆ ได้


หรือแม้กระทั่งผู้หญิงที่เข้ามาหลังจากแม่ตายผมก็เป็นเพื่อนกับเธอได้


ตราบใดที่พ่อยังอคติกับรสนิยมของผม เราก็ไม่จำเป็นต้องคุยกันอีก ผมรับไม่ได้ที่เขายัดเยียดความถูกต้องทางสังคมให้ผม ผู้หญิงต้องคู่กับผู้ชายเท่านั้นหรือ ความรู้สึกของผมไม่มีความหมายเลยหรือไง


“ฉายาชูการ์ เขาคงหน้าเหมือนชูการ์ไรเดอร์มั้ง ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะของเพื่อนดึงสติผมกลับมา ผมหลับตา ละทิ้งเรื่องที่เพิ่งนึกถึงแล้วตั้งใจฟังคำพูดของเพื่อน


ผมไม่รู้ว่าหัวหน้าแก๊งอย่างท่านชูการ์เป็นใคร แต่เท่าที่ฟังมาเขาก็เก่งพอดู เป็นแฮกเกอร์หาตัวจับยากซึ่งเรียนจบไปหลายปีแล้ว น้อยคนนักจะรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน คงมีแค่มือขวาของเขาที่ได้ข่าวว่ารับราชการเท่านั้นที่หาเขาเจอ


ผมเองก็ไม่รู้ว่าคนระดับนั้นสอดมือเข้ามาทำไม แต่ก็ต้องขอบคุณเขาเพราะอย่างน้อยผมก็เบาใจไปเปลาะหนึ่งว่าคนที่ผมรักจะปลอดภัย


แอลเปรียบเสมือนแก้วตา


พูเปรียบเสมือนดวงใจ


หากใครคิดจะทำอะไรแก้วตาและดวงใจของผม ก็คงต้องสู้กันสักตั้ง


[จบพาร์ทเจต]







Tbc.







⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀
พี่เจตบอกน้องแล้วว่าจะจีบ พูก็เตือนหนักมากเลยนะว่าพี่น่ะไม่ใช่สเปคน้องเพราะกลัวทำคนพี่เสียใจ ยังไงก็สู้ๆ น้าพี่เจต

ส่วนแอล คุยกับใครอยู่ก็คงรู้ๆ กันโน๊ะ 555

ตอนนี้เฉลยไปบางส่วนว่าพี่ลันเตาทำอะไรลงไป ถึงจะจับเจ้าสองแฝดไม่ได้แต่หลักฐานชั่วๆ ที่พวกนั้นทำกับแอลก็ไม่มีเหลือแล้ว

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ค่ะ นึกว่าไม่มีคนอ่านแล้ว 555 มันเรื่อยๆ ไปไหมอะ ตอนแรกอยากให้พูตีมึนไม่รับรู้นะ แต่สงสารพี่เจต ฮา ให้เขารับรู้ใจกันและกันนี่แหละดีแล้ว ถึงตอนนี้จะยังไม่ใช่ แต่อนาคตก็เป็นไปได้อยู่นะ

หลังจากนี้เราจะอัพได้นานๆ ครั้งนะคะ เริ่มทำงานแล้ว หยุดวันเดียวเองค่ะ TT เข้ามาเม้นมาให้กำลังใจเยอะๆ น้า เราจะเร่งเขียนต่อให้เร็วที่สุดเลยค่า รักทุกคน  :mew1:

   

ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
พูเตรียมซบอกพี่เจตเถอะ ตัวจริงของแอลเขามาแล้ว 555

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
พี่ลันเตาท่าทางแสบไม่เบา

ออฟไลน์ kunt

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 702
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
OoO ถั่วพี่มีตำแหน่งถึงระดับท่าน โอวววว นี่ถ้ารู้ว่าหนึ่งในแฝดนรกเล็งถั่วน้องล่ะ พี่ท่านจะจัดการยังไงนะ

ออฟไลน์ Sky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-2
กราบในความยิ่งใหญ่ของถั่วพี่

ออฟไลน์ MSeraph

  • This too shall pass
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1753
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
พี่ลันเตาโผล่มาแปปเดียวก้รุสึกอยากย้ายทีมขึ้นมาเลยค่ะ55555555
รู้สึกถึงเสน่ห์ของผู้ชายคนนี้อะ
พี่เจตก้สู้ๆนะคะ ตัวจริงของน้องแอลมาแล้ว
น้องพูก้ว่างสุดๆแบบไม่มีโอกาสสละโสด100%เลยละ
เชียร์พี่เจตต แต่บุ้นให้พี่ลันจีบน้องแอบเรวๆมากกว่า555

ออฟไลน์ monoo

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1960
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-4

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3396
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
ท่านชูการ์นี่พี่หรือเพื่อนพี่ลันเตาล่ะเนี่ย

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 706
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
แอบสงสารพี่เจต งื้อออ พี่เจตต้องสู้นะ เอาชนะใจน้องพูให้ได้ :hao5:

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
คนใกล้ตัวกันทั้งนั้น

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด