☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp3. [31-10-17]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp3. [31-10-17]  (อ่าน 79522 ครั้ง)

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2685
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp1. [17-09-17]
«ตอบ #300 เมื่อ17-09-2017 14:40:13 »

โอ๊ยยย เจ็บแทน แต่ซึ้งใจนะ ถั่วพี่ยอมแลกเพื่อให้ได้รักกับแอลราบรื่น
แอลก็น่ารักนะ มีความทะเล้น แล้วตอนนี้ทำถั่วพี่คิดมากได้แล้วด้วย

มีความอิน สายสัมพันธ์น้องพี่ ตัดกันไม่ขาด

ช่วงคนแต่งใจดี และไม่มีคำว่า เลือกคู่ไหนก่อน
ขอไม่เลือกคู่ใดคู่หนึ่ง อยากอ่านทั้งสองคู่เลยค่ะ  :mew2:


ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp1. [17-09-17]
«ตอบ #301 เมื่อ17-09-2017 19:00:50 »

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp1. [17-09-17]
«ตอบ #302 เมื่อ17-09-2017 20:51:04 »

อ่านจบแล้วววว ไม่ได้เข้ามาอ่านเสียนานเลย ขอโทษด้วยนะคะที่ช่วงหลังเราหายไป
ขอบคุณคนเขียนนะคะ สำหรับนิยายน่ารัก ๆ ที่มีอะไรมากกว่าความน่ารัก
ตัวละครหลักน่ารักดีค่ะ แต่ที่อยากรู้คือเรื่องของแฝด ว่าหลังจากถูกรับเลี้ยงแล้วเกิดอะไรขึ้น
สำหรับตอนพิเศษนั้น เลือกไม่ถูกเลยค่ะ อยากรู้ทั้งสองคู่ แล้วแต่คนเขียนเลยก็ได้ค่ะ
ขอบคุณอีกครั้ง และให้กำลังใจล่วงหน้าสำหรับเรื่องต่อไปนะคะ


ออฟไลน์ pornwicha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp1. [17-09-17]
«ตอบ #303 เมื่อ20-09-2017 03:45:59 »

เอาทั้งสองคู่เลยยยย :katai5: รออเด้ออออ

ออฟไลน์ SanadaTwinev

  • ไม่ได้บ่น แค่ทวงสิทธิ์...ที่เธอให้ :( เพศผู้แต่ตัวเมียSAY :)
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp1. [17-09-17]
«ตอบ #304 เมื่อ20-09-2017 16:04:32 »

 :mew2: :mew1:
ทั้งสองคู่เลยจร้าาาาา...เอาเจตพูด้วยเน้อออออ

ออฟไลน์ kaokorn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 903
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-2
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp1. [17-09-17]
«ตอบ #305 เมื่อ05-10-2017 12:41:11 »

ขอบคุณมากฮะที่มาต่อจนจบ
ขอคู่แบงค์เกลือฮะ สงสารแบงค์รอมานานอยากให้มีความสุขกับเขาบ้าง
 :L2:

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp2. [14-10-17]
«ตอบ #306 เมื่อ14-10-2017 01:32:46 »

Special 2
[แบงค์xธาร]





เราสองคนจ้องตากันนิ่งๆ ก่อนที่ธารจะดันผมออกแล้วลุกขึ้นนั่งหันหน้าไปอีกทาง


“มึงทำแบบนี้ทำไม”


ผมไม่ตอบ แต่เอื้อมมือมาจับข้อมือธารไว้หลวมๆ


“กู...ชะ” ชอบ...


“อ้าวเด็กๆ มานั่งทำอะไรกันตรงนี้ลูก” คุณหญิงดารายเดินมาหาพวกเราพร้อมกับแม่บ้านสาวที่ยกขนมตามหลังมา


โถ่ คุณหญิงแม่ ทำไมเข้ามาขัดจังหวะผมแบบนี้ล่ะครับ กว่าจะหาจังหวะได้มันยากนะรู้ไหม


“เปล่าครับแม่” ธารสะบัดมือออกจากผม แล้วเดินเข้าไปอ้อนแม่สุดที่รักของมัน “วันนี้ผมลืมเลยว่ามีนัดกับเนตรอะ เนี่ย มันเพิ่งโทรมาเตือนผมเอง” เนตร? ใครวะ แล้วโทรมาตอนไหนทำไมกูไม่รู้


“ทุกทีล่ะ กับหนูเนตรเนี่ยตัวติดกันอย่างกับปาท่องโก๋ เดี๋ยวน้องแบงค์ก็น้อยใจกันพอดี” แม่หันมาสบตาผมแล้วขยิบตานิดๆ “งั้นแม่ว่าน้องธารพาน้องแบงค์ไปด้วยดีไหม จะได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆ บ้าง”


“แม่...”


“ตามนี้นะน้องธาร ไปๆ เดี๋ยวหนูเนตรรอ”


“จิ๊” ธารหันมามองผมตาขวางแล้วเดินลิ่วลงบันไดไป เฮ้อ แผนพิชิตใจจะรอไหมเนี่ยกู


“ให้เวลาธารเขาหน่อยนะลูก เขาแค่ไม่กล้า...ที่จะกลับไปเป็นคนเดิม” แม่เปิดประตูห้องธารให้กว้างขึ้น ทำให้ผมเห็นภายในห้องชัดเจน ของที่วางระเกะระกะในนั้นเต็มไปด้วยความทรงจำของพวกเรา


โดยเฉพาะกรอบรูปขนาดกลางที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงเป็นภาพของเราสามคน ไอ้พู ผม และธาร ที่บังเอิญมีคนเข้ามาขอถ่ายภาพตอนที่ออกไปทัศนศึกษานอกโรงเรียน และเป็นภาพเดียวที่มันยอมให้ถ่ายทั้งที่ผมกับพูอ้อนวอนเท่าไรมันก็ไม่ยอม


“ก่อนที่จะรู้ว่าน้องพูบาดเจ็บ น้องธารเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องตั้ง 3 วัน แม่เองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอน้องธารไปโรงพยาบาลแม่ก็เลยได้เห็นสภาพของห้องนี้” แม่ยิ้มบางแล้วตบบ่าผม “น้องธารเขารักพวกน้องแบงค์มากนะลูก”


มัน...จำได้แล้วเหรอ


ผมยิ้มกริ่ม เนียนทำเป็นไม่รู้เรื่องแบบนี้ต้องโดนจัดการ






“จะตามมาทำไมก็ไม่รู้” ตลอดทางธารมันเอาแต่บ่นๆ จนลุงคนขับรถได้แต่ยิ้มเจื่อน ส่วนผมน่ะเหรอ เริงร่าแบบสุดๆ ไปเลย


“ก็อยากมา แล้วก็จะเกาะติดไปตลอดเลยด้วย” ไม่พูดอย่างเดียวครับ ยกแขนโอบมันอีกด้วย ร่างสูงก็โวยลั่นถองศอกใส่ท้องผมอีกหนึ่งดอก


“เล่นบ้าอะไรของมึงห้ะ!” โอะโอ ใบหน้าตอนโกรธก็น่ารักนะเนี่ย “ยะ...ยิ้มอะไรของมึง”


“ก็มึงน่ารักอะ ใช้ครีมอะไรวะ หน้าดีชิบหาย” ผมชมมันยิ้มๆ แต่ดูเหมือนจะพลาดไปมากทีเดียว


“ศัลยกรรมไง” มันพูดเสียงนิ่งแล้วหันหน้าไปทางหน้าต่าง และผมเองก็เพิ่งรู้ว่าทำพลาดไป


ธารไม่เคยชอบใบหน้าใหม่ของตัวเอง


ทุกครั้งที่ผมมองหน้ามันด้วยความชื่นชมเพราะมันหล่อมากจริงๆ ธารจะหันหน้าหนีแล้วเค่นยิ้มใส่


“มึงก็ไม่ต่างจากคนพวกนั้น”


ผมไม่รู้ว่าคนพวกนั้นมองธารอย่างไร แต่ผมไม่มองมันเหมือนคนพวกนั้นแน่ๆ


เพราะมันคือเกลือสำหรับผมเสมอ


“กูไม่ได้ตั้งใจ...” ผมเอ่ยเท่านั้นก่อนจะเงียบไปเช่นกัน พูดอะไรไปตอนนี้มันก็คงไม่ฟัง รอให้ใจเย็นก่อนค่อยคุยกันก็ยังไม่สาย


แต่ตอนนี้ผมว่าสายไปแล้วจริงๆ


“ธารจ๋า” ทันทีที่เราลงจากรถ สาวสวยที่ไม่รู้มาจากไหนก็โผเข้ากอดธารแน่น ก่อนทั้งสองจะยิ้มให้กัน พูดคุยกระหนุงกระหนิงแล้วจูงมือกันเข้าบ้านไป โดยไม่สนใจผมที่ยืนอยู่ตรงนี้เลย


เฮ้อ เหมือนคู่รักที่เหมาะสมจนไม่กล้าเข้าไปแทรกเลย


“อ้ะ! นายคนนั้นน่ะ” เหมือนเธอจะสังเกตเห็นผมสักที เธอรีบผละออกจากธารแล้วเดินมาเกาะแขนผม ที่ตอนนี้รู้สึกอยากด่าคนทันทีที่เห็นว่ามือเธอเลอะคราบดินดำๆ


เสื้อกู...



“หึๆ”


“ธารหัวเราะอะไร” เธอถามเสียงซื่อ


“เปล่าหรอก ไปเถอะ รีบเข้าบ้านกัน” ธารยกแขนโอบไหล่เธอแล้วพาเดินต่อเข้าไปในบ้าน ส่วนผมก็พยายามข่มใจไม่ให้อาละวาดก่อนจะเดินตามเข้าไป


“ปะ ขึ้นห้องกัน”


เห้ยๆ ผู้หญิงสมัยนี้เขาชวนผู้ชายขึ้นห้องง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอวะ


“ไม่ได้ๆ พวกเราเป็นผู้ชายจะขึ้นห้องผู้หญิงง่ายๆ แบบนั้นได้ยังไง” ผมรีบห้ามทันที ดึงแขนธารให้มาอยู่ข้างผมด้วย ผู้หญิงคนนี้ดูแปลกๆ อย่างที่คิดจริงๆ ด้วย แล้วไอ้ธารไปสนิทด้วยได้ไงวะ


“เรื่องแค่นี้เอง” มันดึงแขนผมออกแล้วเดินตามสาวเจ้าขึ้นห้องไป ผมเองก็ไม่ได้ยืนโง่อีก รีบก้าวเท้าตามทั้งคู่ไปติดๆ ก่อนประตูจะปิดลง


พรึบ


แสงไฟสว่างจ้า พอให้ผมได้เห็นสิ่งต่างๆ ภายในห้อง สายเชื่อมต่อวางระเกะระกะเต็มพื้นไปหมด รอบๆ ห้องเต็มไปด้วยจอคอมพิวเตอร์หลายยี่ห้อและหลายขนาดเชื่อมต่อกันอย่างเป็นระบบ ผมไล่สายตาไปเรื่อยๆ จนมาหยุดที่ผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ ที่มือถือวิกผมสีดำทรงเดียวกับที่หญิงสาวเจ้าของห้อง...


เดี๋ยวนะ!


“เห้ย!”


“จะตกใจอะไรนักหนา น่ารำคาญจริงๆ เพื่อนมึงเนี่ย” เสียงทุ้มต่ำแบบผู้ชายถูกเปล่งออกมาจากในหน้าหวานใสที่ตอนนี้ผมตัดสั้น ผมหันไปหาธารอย่างขอความช่วยเหลือ ซึ่งฝ่ายนั้นก็ทำเพียงยกหูฟังที่แขวนอยู่บนคอมพิวเตอร์แล้วนั่งลงข้างๆ ผู้ชายตัวเล็ก


“ทนๆ เอาหน่อย เดี๋ยวมันเบื่อก็คงไปเอง”


“ใครบอก! กูไม่ไปไหนทั้งนั้นอะ” ผมรีบคว้าเก้าอี้อีกตัวมานั่งทันที


“เก้าอี้ตัวนั้นมัน...”


ผลัก!


“...”


“ฮ่าๆๆ เพื่อนมึงโคตรโง่อะธาร เก้าอี้มันมีสามขาแม่งยังนั่งไปได้ ฮ่าๆๆ”


กูจะไปรู้ไหมว่ามันมีสามขาน่ะ แล้วมึงรู้ว่ามันหักทำไมไม่ทิ้งวะ ฮึ่ย!


“ไม่เป็นไรนะมึง” โชคดีที่ว่าที่แฟนของผมเป็นคนดีเข้ามาพยุงไปนั่งที่โซฟาอย่างดี


“สำออย...”


“มึงว่าใครวะ!” ผมหันขวับไปหาเจ้าของเสียงทันที ซึ่งอีกฝ่ายก็ลอยหน้าลอยตาตอบอย่างน่าหมันไส้


“เปล๊า! ใครอยากรับก็รับไปดิ”


“กูเกลียดเพื่อนมึง” ผมบอกธาร มันส่ายหน้ายิ้มๆ พอดีกับที่คนตัวเล็กนั่นสวนกลับมา


“อย่างกับกูชอบมึงนักล่ะ”


“กูต่อยมันได้ไหม”


“อย่างกับกูกลัว”


“พอเลยพวกมึงน่ะ!” ธารคงสุดจะทนกับพวกเราแล้วถึงได้โผล่งออกมา “ถ้ามึงยังไม่หยุดแกล้งมันกูกลับจริงๆ ด้วยเนตร”


เออ กลับเลย ไปสวีทกันสองคนดีกว่านะที่รัก


“เรื่องอะไรล่ะ กว่ามึงจะยอมมาหากูไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ มาทั้งทีกูจะใช้งานมึงให้คุ้มเลย เออ ว่าแต่ทำไมมาได้วะ แถมมีตัวอะไรก็ไม่รู้ติดมาด้วยอะ บรื๋อ กูว่าสัมภเวสี ไปทำบุญบ้างนะมึง มันเกาะไม่ปล่อยเลย”


ยัง ยังไม่หยุดกวนกูอีกนะ


“เดี๋ยวปั๊ด!”


“พอๆ เนตร...” ธารมองอีกฝ่ายด้วยแววตาตำหนินิดๆ


“เออ เลิกก็ได้ มึงมาช่วยกูด่วนเลย งานเข้ามาหลายเคสมาก เงินดีทั้งนั้น”


“เสียดายหน้าสวยๆ ของมึงจริงๆ”


“กูมีจู๋ มึงลืมเหรอ”


“ถ่อยแบบนี้ใครจะไปลืมวะ” ผมพึมพำเบาๆ แต่อีกฝ่ายก็หูดีจัด ถึงได้หันมาปะทะอารมณ์กับผมต่อ และธารเองก็คงเหนื่อยที่จะห้ามปรามถึงได้หันเข้าสู่หน้าจอที่มีแต่สัญลักษณ์ซับซ้อน


“ทำไมมึงต้องแต่งสาวแบบนั้นวะ” ผมเอ่ยตามศัตรูหมาดๆ หลังจากปะทะอารมณ์กันจนหมดมุก


“เพื่อความปลอดภัยของน้องกูน่ะ ข่าววงในบอกว่ามีมาเฟียหมายตาน้องกูอยู่ กูก็เลยต้องเนียนเป็นน้องเมื่อออกนอกบ้าน เผื่อสมุนมันตามเฝ้าเห็นจะได้คอยรายงานนายมันว่าน้องกูยังอยู่ไทย ถ้าอยากได้ก็มาจับตัวดิ”


“แล้วน้องมึงล่ะ”


“บินไปอยู่กับพ่อแม่ที่สิงคโปร์ล่ะ”


“แล้วทำไมมึงไม่ไป”


“กูจะล่อมันออกมาแล้วกำจัดทิ้งไง หึ” เนตรแสยะยิ้มได้น่ากลัวมากครับ แต่เพียงแวบเดียวก็ทำตาแป๋วใส่ผม “นี่...ห้ามไปบอกใครนะรู้ไหม” แหน่ะ มีการจิ้มอกผมแล้วยิ้มอ่อยอีกต่างหาก เหอะ ไม่ได้ผลหรอก


“อ่อยกูไปก็เท่านั้น กูไม่หลงกลมึงหรอกนะ” ผมเหลือบมองคนที่อยากหลงมากกว่า ไม่สิ หลงไปนานแล้ว


“อ๋อ ชอบแบบธารนี่เอง” เนตรพยักหน้ายิ้มๆ “ลำบากหน่อยนะ ธารมันไม่ชอบ...แบบมึง”


“หมายความว่าไง”


“ก็...”


“เสร็จล่ะ มาดูสิเนตร” ธารถอดหูฟังออกแล้วหันมาหาพวกเราด้วยใบหน้างงๆ คงเพราะเราทั้งคู่ไม่ได้ปะทะคารมกันเหมือนก่อนหน้านี้ ส่วนเนตรพอเห็นช่องทางหลบหนีก็รีบพุ่งไปหาธารทันที ทิ้งปริศนาให้ผมได้แต่ขบคิดอยู่คนเดียว


“เป็นอะไร เนตรแกล้งอะไรมึงหรือเปล่า” ธารขมวดคิ้วนิดๆ เอาวะ ไม่ได้คำตอบไม่เป็นไร แค่ธารห่วงว่าเพื่อนมันแกล้งผมก็ดีมากแล้ว


“เปล่าหรอก” ผมมองคนตัวเล็กที่รัวนิ้วมือมือด้วยดวงตาเปล่งประกาย ดูคล้ายพี่ชายไอ้พูเวลาแตะคอมมาก “เพื่อนมึงก็ไม่ได้แย่นะ”


“ห้ะ”


ผมยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไร เคยห่วงว่ามันมีเรื่องชกต่อยบ่อยๆ จะหาเพื่อนได้หรือเปล่า แต่พอเห็นมันสนิทกับเนตรดีผมก็โล่งใจ


แม้จะเป็นเพื่อนแปลกๆ ก็เถอะ


“ฮัดเช่ย!” เนตรหันมองผมตาขวาง “มึงนินทากูใช่ไหม”


ประสาทไวชิบหาย


“มึงมานั่งในใจกูรึไงถึงได้รู้”


“เหอะ! มองหน้าอย่างมึงก็รู้ว่าในหัวมีแต่ความคิดชั่วๆ”


“ไอ้...”


“ชู่ว์” เนตรยกนิ้วชี้จรดริมฝีปากพลางชี้ไปยังที่นั่งข้างๆ ผมที่คนตัวโตนั่งโอนเอนไปมา


ผมยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะประคองศีรษะธารวางลงบนไหล่ผม เจ้าตัวก็ขยับไปมาเพื่อหาที่นอนสบายก่อนลมหายใจจะค่อยๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ


“กูไม่เคยเห็นมันหลับง่ายๆ แบบนี้เลย” เนตรพูดเสียงเบาเพื่อไม่ให้รบกวนคนหลับ “สามปีแล้วที่มันสะดุ้งทุกครั้งที่เผลอหลับต่างที่ ขนาดห้องกูยังไม่เว้นเลย ไปเข้าค่ายยิ่งแล้วใหญ่ต้องพึ่งยานอนหลับทุกครั้งไป”


“มันเป็นหนักขนาดนั้นเลยเหรอ” ผมลูบหัวธารอย่างอ่อนโยน


“มันฝันถึงใครบางคนน่ะ จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเป็นใคร กูถึงบอกไงว่าธารมันไม่ชอบแบบมึงหรอก มันมีคนในฝันของมันแล้ว”


ผมยิ้มนิดๆ อ่า...คนๆ นั้น จะเป็นผมหรือเปล่านะ


“กูเคยได้ยินมันละเมอเรียกว่าพู”


พู...ไอ้ถั่ว! มีผัวแล้วยังมาหลอกล่อว่าที่เมียคนอื่นอีกเหรอ ไอ้เพื่อนไม่รักดี!


เฮ้อ แต่ก็โทษไอ้พูไม่ได้หรอกครับ เพราะธารก็ชอบพูมาตั้งนานแล้วนี่นะ...น่าจะนานพอๆ กับผมเลย


“แต่มึงก็เป็นคนแรกนะที่มันวางใจจนหลับข้างๆ ได้ มึงต้องภูมิใจมากๆ ล่ะที่มีสิทธิ์เหนือคนอื่น”


“กูก็มีสิทธิ์แค่นี้ล่ะ...สิทธิ์ในตอนที่มันหลับ” ผมลูบแก้มธารเบาๆ ซึ่งมันก็เอียงหน้าเข้าหาไออุ่นจากมือผม


เชี่ย! น่ารักชิบหาย


“หึๆ หลงมันแล้วล่ะสิ ก็นะ เพื่อนกูมันหล่อขนาดนี้มึงไม่หลงก็คงแปลก”


“กูไม่ได้หลงหน้าตามัน...” ผมยิ้มให้คนที่หลับอยู่เพื่อบอกผ่านความในใจ “กูหลงรักตั้งแต่ที่มันเป็นเกลือแล้ว...”


“เกลือ?” เนตรเอียงคอคิดก่อนจะพึมพำเบาๆ “อ๋อ...นามแฝงมันนั่นเอง”


“หืม”


“ไม่มีอะไรๆ รู้จักมันในแบบที่มึงรู้จักน่ะดีแล้ว อย่ามากไปกว่านี้เลย” เนตรยิ้มบาง “เรื่องบางเรื่องก็อันตรายเกินกว่าที่จะรู้ ถ้าไม่อยากต้องแยกจากกันตลอดชีวิต อย่ารู้เลย เห็นธารเป็นแบบนี้ความจริงมันอ่อนไหวมากนะ มันคงเลือกที่จะห่างออกมาเพื่อให้มึงปลอดภัยมากกว่าเข้าไปปกป้องจนมึงได้รับอันตราย...”





เนตรไปนอนแล้ว และผมก็ไม่คิดจะปลุกธารให้ไปนอนเตียงกว้างดีๆ เพราะรู้แน่ว่ามันต้องผลักไสผมอีกตามเคย ผมจึงยอมไหล่ชาเพื่ออยู่ข้างมันในค่ำคืนนี้


คืนสุดท้ายที่จะประทับอยู่ในใจผมตราบนานเท่านาน








“มึงแน่ใจนะว่าจะไม่ให้กูบอกเกลือ” พูถามผมเป็นครั้งที่ร้อยแล้วมั้งครับ ตั้งแต่สัปดาห์ก่อนที่ผมบอกมันว่าจะไปเรียนซัมเมอร์ที่อเมริกาไอ้ถั่วก็เอาแต่ถามผมไม่หยุดสักที


คือเรื่องนี้ผมไม่ได้บอกธารครับ ผมอยากถอยห่างจากมันบ้าง เพราะก้าวเข้าไปเท่าไหร่มันก็ถอยหนีไปตลอด หากเว้นระยะห่างให้มันได้คิดถึงกัน ความสัมพันธ์ของเราก็อาจจะดีขึ้น หรือถ้าผมกลับมาแล้วธารยังคิดไม่เหมือนกัน ผมก็คงต้องตัดใจ


เพราะ 3 ปีสำหรับผมค่อนข้างนานในความรู้สึก ผมเจ็บกับการสูญเสียเพื่อนและคนที่รักไปแล้วครั้งหนึ่ง หากจะต้องเสียไปอีกครั้งผมก็อยากให้เป็นครั้งสุดท้าย...กับคนคนเดิม


“กูไปแล้วอย่าร้องไห้ล่ะ ไม่ต้องโทรมาด้วยมันเปลือง” ผมขยี้หัวเพื่อนรักด้วยความหมันไส้ที่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนขณะที่ผมยังไม่มีเลย


“เหอะๆ ใครจะโทรหามึง”


“เหรอ” ผมลากเสียงยาวก่อนจะหันไปหาร่างสูงที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ เพื่อนซี้ “พี่เจต ผมฝากพูด้วยนะ ถ้ามันงอนตามหาได้ที่บ้านนั่นแหละ คนอย่างมันไม่ไปไหนไกลนักหรอก มันขี้เกียจจะตาย”


“รู้ดี!”


“กูเป็นเพื่อนมึงมากี่ปีห้ะไอ้ถั่ว รู้ไส้รู้พุงหมดล่ะว่ามึงคิดอะไร”


“แล้วคิดว่ากูไม่รู้เหรอว่ามึงคิดอะไร” พูสบตาผมนิ่งๆ “การหนีมันไม่ได้ช่วยอะไรเลยนะ” ผมชะงักไปเมื่อเพื่อนพูดแทงใจ


“กูไม่ได้หนี” ผมหลบตาเพื่อน “กูแค่หลบไปพักใจ เดี๋ยวก็กลับมา”


“ตามใจมึงเถอะ”


“งั้นกูไปนะ” ผมหันหลังให้เพื่อน รู้สึกใจหายหน่อยๆ เมื่อต้องจากกัน


หมับ


แต่อ้อมแขนของเพื่อนโอบกอดผมไว้


“อย่าลืมว่ามึงมีกูอยู่ข้างๆ เสมอนะแบงค์”


“อืม” ผมกลั้นน้ำตาไว้แล้วรีบลากกระเป๋าเดินเข้าเกตไปอย่างรวดเร็ว ผมกับพูเราไม่เคยอยู่ห่างกันข้ามประเทศแบบนี้ แม้ตัวจะห่างกัน แต่อย่างน้อยเราก็อยู่ในประเทศเดียวกัน ไม่กี่สิบนาทีเราก็เจอกันได้ แต่ตอนนี้คงนานเป็นเดือนกว่าเราจะได้พบกันอีก


ไม่สิ...อาจจะเป็นปี


เพราะผมไม่ได้บอกมัน...ว่าจะเรียนต่อที่นั่นเลย







Tbc.






....................................................
แบงค์เขาตัดสินใจห่างออกมาแล้วจ้า เรื่องจะเป็นยังไงต่อ ติดตามตอนหน้า
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์น่ารักๆ จากคนอ่านนะคะ ช่วงนี้อาจจะหายไปนานแต่มาต่อแน่ๆ จ้า นี่กลัวคนอ่านน้อยใจเลยขอมาลงก่อนหายไปอีกรอบเพราะอยู่ในช่วงไว้อาลัย เราจะงดอัพไปจนถึงสิ้นเดือนนะคะ  :hao5:




ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp2. [14-10-17]
«ตอบ #307 เมื่อ14-10-2017 09:16:12 »

 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ cchompoo

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1403
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-4
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp2. [14-10-17]
«ตอบ #308 เมื่อ14-10-2017 10:14:31 »

 :hao5: :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp2. [14-10-17]
«ตอบ #309 เมื่อ14-10-2017 12:18:06 »

อ้าว สู้ไม่สุดนี่แบงค์ ทำไมรีบถอยล่ะ ขนาดรู้ตัวว่ามีความสำคัญพอที่ธารจะวางใจ (นอนด้วยแล้วหลับสนิท) นะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp2. [14-10-17]
« ตอบ #309 เมื่อ: 14-10-2017 12:18:06 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ตั้งโอ๋

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp2. [14-10-17]
«ตอบ #310 เมื่อ14-10-2017 13:36:31 »

 :mew2:

ออฟไลน์ Haruya

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp2. [14-10-17]
«ตอบ #311 เมื่อ14-10-2017 21:25:16 »

ห๊ะะะะะะะะ.   ค้างงงงง
โอยยย ชอบคู่ธารกับแบงค์
นิยายเหมือนใสๆ เรื่อยๆไม่มีอะไร
แต่มันมีมากกว่านั้นข่ะะะะะะะ  o22

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp3. [31-10-17]
«ตอบ #312 เมื่อ31-10-2017 16:46:03 »

Special 3
[ธารxแบงค์]



“จะไม่รั้งมันไว้เลยเหรอ” เนตรเอ่ยขึ้นขณะสองนิ้วกดแป้นพิมพ์รัวเร็วตอบโต้ท่านชูการ์ที่เป็นคู่อาฆาตกันทุกสนามเกมออนไลน์ ถึงจะไม่เคยพบกันเหมือนผม แต่สองคนนี้ก็สนิทกันดี


“กูเคารพการตัดสินใจของมัน” ผมปิดหนังสือแล้ววางลงข้างตัวพลางเหม่อมองไปยังท้องฟ้าที่มีเครื่องบินเคลื่อนผ่านอยู่ไกลลิบๆ ป่านนี้แบงค์คงกำลังเดินทาง ส่วนผมก็ทำได้เพียงมองส่งมันอยู่ตรงนี้ และเป็นกำลังใจให้แม้ว่ามันอาจจะไม่ต้องการแล้ว


ผมเบนสายตากลับมากลับมาหาเพื่อนที่เมามันอยู่กับเกม เป็นแบบเนตรก็ดีอยู่อย่างไม่ต้องคิดหรือกังวลอะไร ไม่เคยทำเรื่องเสี่ยงอันตรายเหมือนกับผม จึงไม่ต้องคอยระแวงว่าคนที่รักจะเป็นอะไรไป


คงเพราะจ้องมันอยู่นาน จู่ๆ เนตรก็เอ่ยขึ้นโดยที่สายตาไม่ละจากเกม


“อันที่จริง มีบางอย่างที่กูไม่ได้บอกมึง” เนตรเว้นจังหวะก่อนจะพูดต่อ “ไอ้แบงค์ไม่ได้ไปเรียนแค่ซัมเมอร์อย่างที่บอกไอ้พูหรอก จริงๆ มันยื่นเข้าเรียนต่อเกรด 12 ของที่นั่นด้วย บางทีอาจจะเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่นั่นก็ได้”



ผมบีบมือตัวเองให้พอเจ็บ จะได้ลดความรู้สึกแย่ในหัวใจให้เบาบางลง แต่ความเจ็บที่ฝ่ามือเทียบอะไรไม่ได้เลย


“ธาร...กูรู้ว่ามึงกลัว แต่ตอนนี้มึงไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าหาเรื่องอันตรายพวกนั้นแล้วนะ” เนตรวางมือจากเกมแล้วหันมาเผชิญหน้ากับผมด้วยสายตาจริงจัง “มึงควรให้โอกาสหัวใจตัวเองได้รักบ้าง”


ผมเบือนหน้าไปทางอื่น ปฏิเสธที่จะรับฟังคำเพื่อน ผมรู้ว่าเนตรเป็นห่วงที่เห็นความสัมพันธ์ของผมกับแบงค์จบลงโดยไม่ทันจะเริ่มต้น แต่ผมคิดว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้วสำหรับเราทั้งคู่


ไม่ต้องห่วงว่าแบงค์จะเป็นอะไรไปเพราะผม ให้มันได้มีชีวิตที่ดี มีครอบครัวที่อบอุ่น ผมรู้ว่ามันไม่ใช่เกย์ มันแค่ยึดติดอยู่กับผม สักวันมันต้องได้พบผู้หญิงดีๆ ในที่สุดก็คงจะลืมรักแรกอย่างผมไป


“กูไม่เข้าใจพวกมึงเลยสักนิด” เนตรบ่นพึมพำก่อนจะลุกไปเปิดทีวีดูข่าวสารอย่างที่มันชอบทำ


“รายงานด่วนค่ะ! เที่ยวบินที่xx เกิดขัดข้องทางอากาศ...” ผู้ประกาศข่าวสาวมีสีหน้าตื่นตระหนก ขณะที่ข้อความใต้ล่างเน้นย้ำเที่ยวบินที่ผมจำได้ขึ้นใจ


วินาทีนั้นหูของผมอื้อไปชั่วขณะ ก่อนสมองจะทันคิดอะไรสองเท้าก็วิ่งออกจากบ้านเนตรมาแล้ว ไม่ได้ฟังเสียงตะโกนไล่หลังใดๆ ทั้งสิ้น มีเพียงหัวใจของผมที่เต้นแรงด้วยความตื่นกลัว


แบงค์...อยู่บนเครื่องบนลำนั้น


ไม่...ต้องไม่เป็นแบบนี้สิ


การผลักไสของผมควรจะทำให้มันมีชีวิตที่ดีขึ้น มีความสุข ไม่ใช่มาเกิดเรื่องบ้าบอพวกนี้


.............................................

ทันทีที่ลงจากแท็กซี่ ย่างเท้าเข้าสู่ท่าอากาศยาน ผมก็ตรงดิ่งไปยังประชาสัมพันธ์เพื่อสอบถามให้รู้อย่างแน่ชัดว่าเที่ยวบินลำนั้นไปถึงอเมริกาโดยปลอดภัย หรือไม่ก็เลทอีกสักสองสามชั่วโมงก็ยังดี


แต่เครื่องบินเที่ยวนั้นเพิ่งออกไปได้ไม่นาน...และเป็นอย่างที่ออกข่าวจริงๆ แต่ตอนนี้สถานการณ์ยังไม่แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น ต้องรอการติดต่อกลับจากกัปตันก่อน


ผมรู้สึกหมดเรี่ยวแรง ทรุดตัวลงนั่งอยู่ตรงนั้นแล้วเฝ้าภาวนาให้เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ไม่นานก็คงกลับเป็นปกติ แต่ขนาดสนามบินยังติดต่อกัปตันไม่ได้ผมก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว


“เห้ย! พี่เจต นั่นไอ้เกลือ” เสียงคุ้นหูดังขึ้นก่อนเจ้าของเสียงจะวิ่งเข้ามาหาผม “มึงจริงๆ ด้วย โห่ มาโคตรช้าอะ ไอ้แบงค์เข้าเกตไปตั้งนานแล้ว” ดูเหมือนพูจะหงุดหงิดที่ผมมาช้า ดูท่ามันคงไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้น


ผมเงยหน้ามองเพื่อนด้วยความเจ็บปวด นี่สินะความรู้สึกของแบงค์ตอนที่มันรู้ว่าผมได้จากมันไปแล้วตลอดกาล มันทนอยู่ได้ยังไงตั้งสามปีโดยไม่คิดที่จะลืมเลือนความรู้สึกนั้นไปจากใจเลย


“พู...แบงค์มัน...”


“เออๆ มันไปแล้ว แต่ก็ไม่ยากอะไรนี่ มึงก็แค่บินตามมันไปแค่นั้นเอง ไม่กี่ชั่วโมงก็ถึง” พูตบไหล่ผมปุๆ “ไปหามันแล้วบอกสิ่งที่มึงรู้สึกในตอนนี้ ไอ้เพื่อนโง่นั้นจะได้เลิกคิดไปเองสักที”


“มัน...” สายไปแล้ว ผมไม่กล้าเอ่ยต่อแต่ถลาเข้ากอดพู ไม่ได้สนสายตาแฟนหนุ่มของมันที่จ้องมองมา “มันจากกูไปแล้ว”


“กูถึงได้บอกไง รีบไปจองตั๋วดิ” พูย้ำคำเดิมด้วยความไม่รู้ของมันแต่ก็ทำเอาผมหงุดหงิดที่มันไม่รู้เรื่องราวอะไรและเอาแต่พูดอยู่ได้


"ตอนนี้มันเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้! เลิกพูดเรื่องจองตั๋วสักที" ผมโมโหจนเผลอตวาดเพื่อน ก่อนจะชะงักเพราะรู้ตัวว่าทำเกินเหตุ

"กูขอโทษ"


"มึงเป็นอะไรวะเกลือ"


"กู..." ผมถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า ไม่กล้าบอกเพื่อนว่าเกิดอะไรขึ้น พูสนิทกับแบงค์มากกว่าผม  หากรู้เรื่องกะทันหันผมกลัวว่ามันจะรับไม่ได้ยิ่งกว่า


“ไอ้ธาร...มึงร้องไห้ทำไม”


“อ้าว นายไม่ได้นั่งเครื่องออกไปแล้วเหรอ” พี่เจตเอ่ยถาม ทำให้ทั้งผมและพูผละออกจากกันแล้วไปหาคนมาใหม่ที่ส่งยิ้มกว้าง ก่อนที่มันจะทิ้งกระเป๋าลงอย่างไม่ใยดีแล้วพุ่งตัวเข้ามากอดผม


“กูคิดไว้อยู่แล้วว่ามึงต้องมา เฮ้อ นึกว่าไอ้เปี๊ยกนั่นหลอกกูซะแล้ว ดีนะที่สุดท้ายกูเลือกที่จะวิ่งออกมา” แบงค์ซุกไซร้ใบหน้าบนไหล่ผม อ้อมแขนโอบกระชับไว้ไม่ยอมปล่อย ซึ่งผมเองก็เพิ่งได้สติจึงค่อยๆ ประมวลผลเรื่องราวทั้งหมด


ไอ้เนตร...


ผมดันแบงค์ออกห่างจากตัวพลางสำรวจไปทั่วว่ามันปลอดภัยดี ซึ่งเจ้าตัวก็ยิ้มร่าที่หลอกผมได้สำเร็จ พอหันไปหาหญิงสาวที่ยืนเคยอยู่ตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ก็ปรากฏว่าเธอหายไปเสียแล้ว แทนที่ด้วยหญิงสาวคนใหม่ที่ยืนยิ้มหวานตอบคำถามลูกค้าอย่างดี


“นี่มันเรื่องอะไรวะพี่เจต” พูหันไปถามคนรัก ซึ่งร่างสูงข้างกายก็เพียงยิ้มแล้วรีบพาแฟนตัวเองเดินไปอีกทางอย่างรู้จังหวะ พอสองคนนั้นเดินจากไปผมก็หันกลับมาเล่นงานคนตรงหน้า


“กูไม่ตลกเลย” ใช่ ไม่ตลกเลยสักนิด ถ้ามันเป็นอะไรขึ้นมา...ผมจะทำยังไง แบงค์เองก็รู้ดีถึงได้ส่งสายตารู้สึกผิดมาให้


“กูก็ไม่ได้อยากให้มึงตลกสักหน่อย” แบงค์พูดเสียงอ่อย ยื่นมือมาหมายจะคว้ามือผมไปจับ แต่ผมรู้ทันเลยขยับตัวออกห่าง “กูขอโทษ...”


“มีใครรู้แผนของพวกมึงบ้าง” ผมกอดอกนิ่งๆ แล้วเริ่มคำถามแรก


“แค่กูกับเนตร ไอ้พูมันโกหกไม่เก่ง นี่ขนาดบอกว่าให้เก็บเป็นความลับยังวิ่งโร่ไปบอกมึงอีก ดีที่เนตรมันคิดไว้อยู่แล้วทุกอย่างก็เลยออกมาตามแผน”


“เหอะ คิดกันมานานแค่ไหนแล้วล่ะ”


“ก็...ตั้งแต่ที่ไปบ้านเนตรครั้งแรกนั่นแหละ แต่กูไม่เสียใจหรอกนะที่ทำแบบนี้” คราวนี้แบงค์คว้ามือของผมไปจับไว้จนได้ มันบีบมือผมเบาๆ แต่ความอุ่นซ่านแผ่ไปทั้งใจ


“ทำไม...”


“มึงจำทุกอย่างได้แล้ว ทำไมถึงยังแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรอีกวะ”


มันรู้! รู้ได้ยังไง


“หึ เลิกเนียนได้ล่ะ” มันดีดหน้าผากผมก่อนจะคว้ามือที่หมายจะดีดกลับของผมไว้ “กูก็แค่อยากให้มึงรู้สึกเหมือนที่กูรู้สึกเมื่อสามปีก่อน ความรู้สึก...ที่กูต้องเผชิญมันเป็นเหตุผลว่าทำไมกูถึงลืมมึงไม่ได้” แบงค์สบตาผมด้วยแววตาสื่อความหมาย


“และทำไม...ถึงรักมึงมากขนาดนี้”


“กูไม่ใช่คนดี ไม่เลยเมื่อเทียบกับเกลือที่มึงรู้จัก” ผมบอกมันตรงๆ  “กูมีด้านมืดอีกมากที่มึงไม่รู้ ด้านมืดที่สักวันอาจจะทำให้มึงตกอยู่ในอันตราย มึงยังอยาก...อยู่ข้างกูอีกเหรอ”


“แล้วมึงจะปล่อยให้กูตายหรือเปล่าล่ะ”


“ไม่มีทาง!”


“ก็จบแล้วไหมล่ะ ทำไมกูต้องกลัวว่าจะเป็นอะไรไป ในเมื่อมีมึงคอยปกป้องกูอยู่แล้ว อีกอย่างอยู่ข้างมึงมันควรจะปลอดภัยกว่าอยู่ไกลหูไกลตาไหม”


“แถมกูเนี่ยเป็นผู้ชายไม่จำเป็นต้องปกป้องมากนักหรอก กูดูแลตัวเองได้ ดูแลมึงได้ด้วย” แบงค์พูดยิ้มๆ “เลิกห่วงกูได้แล้ว คิดยังไงกับกูกันแน่พูดมาเลย กูไม่เชื่อเรื่องที่ไอ้พูพูดหรอก กูจะฟังที่มึงพูดคนเดียวเท่านั้น”


ผมชะงัก ไอ้พูมันไปพูดอะไรอีกเนี่ย


“เร็วๆ ดิ ชักช้าเดี๋ยวกูจองตั๋วเครื่องบินประชดเลย” มีใครงอนที่ไหนเขาบอกกันบ้างว่าจะประชดเนี่ย


ผมส่ายหน้านิดๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหยุดตรงหน้ามันแล้วยกแขนสองข้างโอบกอดคนตัวเตี้ยกว่าไม่กี่เซน


“มึง...” แบงค์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลกใจ ก่อนอ้อมแขน-ของมันจะโอบกอดผมตอบ ไม่ต้องมีคำพูดใดๆ ระหว่างเราอีก เราต่างรู้ดีว่าความสูญเสียนั้นเป็นอย่างไร แม้ผมจะรู้สึกเพียงระยะเวลาสั้นๆ แต่ก็ไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก แม้จะเป็นเพียงแผนก็ตาม


ตอนนี้ผมตอบตัวเองได้แล้ว ว่าจะให้เรื่องของเราเป็นอย่างไรต่อไป และเลือกที่จะบอกคนที่เฝ้ารอคำตอบจากผมอย่างชัดเจน


“กูก็รักมึง” เมื่อเอ่ยจบ อ้อมแขนของแบงค์ก็กระชับแน่นขึ้น แม้จะไม่เห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าอย่างไร แต่ก็คงไม่ต่างจากใบหน้าของผมนัก


ใบหน้า...ที่ถูกแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม





.............................................

“ฮื่อ...” ผมยกแขนปัดอะไรก็ตามที่กำลังรบกวนการนอนของผม แต่ดูเหมือนเจ้าสิ่งนั้นจะไม่หยุดก่อกวนแถมยังหัวเราะคิกคักให้ผมรำคาญใจอีกด้วย


“ไอ้แบงค์...” ผมกดเสียงต่ำก่อนจะคว้าเจ้าตัวกวนลงมานอนข้างกัน ยกขาทาบทับไม่ให้อีกฝ่ายขยับตัวได้ ซึ่งแบงค์ก็ไม่ดิ้นหนีอะไร ยกแขนกอดเอวผมเหมือนที่ทำทุกเช้า ใบหน้าซุกไซ้อกผมก่อนจะกดจูบลงมาให้รู้สึกวาบหวิวนิดๆ แล้วผละออก


“กูชอบที่ได้อยู่กับมึงทั้งวันแบบนี้ ไม่ต้องกลับแล้วได้ไหมวะ” ตอนนี้เราพักอยู่ที่บ้านพักตากอากาศแห่งหนึ่งของที่บ้านผมเองครับ หลังจากทำเรื่องน่าอายที่สนามบินแบงค์ก็ชวนผมเที่ยวต่อทันที ผมจึงนึกถึงที่นี่แล้วชวนแบงค์มาด้วยกัน ชดเชยช่วงเวลาหลายปีที่ห่างกันไป


“ไม่ได้หรอก อาทิตย์หน้าเปิดเทอมแล้ว”ผมเองก็อยากอยู่กับแบงค์นะ แต่พอจบทริปเที่ยวเราก็ต้องกลับไปเผชิญความจริงที่ว่าเรายังเป็นนักเรียนม.ปลาย แถมแบงค์ยังต้องเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีก


“เฮ้อ อีกตั้งหนึ่งปีกว่าจะเรียนจบ ถึงวันนั้นกูจะออกมาอยู่หอแล้วก็พามึงมาอยู่ด้วย เราจะได้อยู่ด้วยกันทุกคืนเลย” รอยยิ้มของมันคือสิ่งหนึ่งที่ผมไม่อยากพรากไป แต่จำต้องทำลายลงด้วยประโยคสั้นๆ


“เอ่อ...กูคงลืมบอกมึงไปอย่าง” ผมสบตาคนรักที่มองมาอย่างสงสัยว่ามีเรื่องอะไรอีกที่ปิดบังมัน


“อะไรๆ อย่าบอกนะว่าจะปฏิเสธ”


“เปล่า...แต่กูต้องเรียนอีกสองปี” ผมบอกความจริงที่มันควรรู้


“ห้ะ!” แบงค์ลุกพรวดออกจากอ้อมกอดผม “หมายความว่าไง”


“ก็ตอนนั้นกูถูกตามล่านี่” ผมหลบตามันนิดๆ ยังรู้สึกผิดอยู่ที่หาเรื่องใส่ตัว “ก็เลยพักฟื้นอยู่ปีหนึ่ง กว่าจะเริ่มเรียนก็ตามหลังเพื่อนรุ่นเดียวกันไปแล้ว” ถึงผมจะรวย แต่ไม่คิดจะซื้อใบเกรดเพื่อให้เรียนจบ อย่างน้อยผมก็อยากเรียนรู้ชีวิตในวัยเรียนให้คุ้มค่าที่สุด


“เฮ้อ...ทำไมความรักของเรามีแต่อุปสรรควะ แต่ไม่เป็นไร กูตั้งใจจะเรียนมหาวิทยาลัยแถวนี้อยู่แล้ว จะได้คอยอยู่ใกล้มึงเดี๋ยวพวกเหลือบไรมาตามติดแล้วจะยุ่ง”


“กูไม่ได้น่าเข้าใกล้ขนาดนั้นหรอกนะ” นี่คือความจริงๆ ที่คนทั้งโรงเรียนต่างรู้ดี ผมก็แค่เด็กเกเรไร้หัวคิดมีเรื่องไปวันๆ ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ผมนักหรอก ถึงจะมีสาวๆ ตามกรี๊ด แต่พวกเธอก็ได้แค่มองผมจากไกลๆ ไม่มีใครอาจหาญเข้ามาทำความรู้จักส่วนตัวกับผมหรอก “ไม่ต้องมาเรียนแถวนี้”


“ธารของกูออกจะหน้าตาดีขนาดนี้” มันจับแก้มผมยืดไปมาก่อนจะชะงัก “เห้ย!แต่กูไม่ได้ชอบมึงที่รูปลักษณ์ภายนอกอย่างเดียวนะโว้ย”


“กูรู้น่า...” ผมก้มลงจูบหน้าผากแบงค์แผ่วเบา “รอกูมาตั้งนานแล้วนี่”


“อืม...เพราะฉะนั้น มึงต้องเป็นของกูคนเดียวเท่านั้น”


“เออ แต่กูว่าตอนนี้มึงเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำได้ล่ะ” ผมก้มมองส่วนโป่งพองของคนรักที่ดูจะคึกคักทุกเช้า ซึ่งแบงค์ก็อิดออดไม่ยอมลุกจากเตียง แถมยังขยับเข้าใกล้ผมอีก “ลุกไปดีๆ เลย ก่อนที่มันจะใช้งานไม่ได้”


“โหดร้ายกับกูตลอดอะ” แบงค์ขยับลงจากเตียง แต่ไม่วายก้มลงมาจุ๊บเบาๆ ที่ริมฝีปากของผม “มอนิ่งคิสครับที่รัก”


“ไปได้ล่ะ”


“ครับๆ”


ผมมองแผ่นหลังกว้างที่คว้าผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป กวาดตามองห้องพักที่เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งเดือน แม้จะไม่ได้มีสิ่งของมากนักนอกจากกระเป๋าเสื้อผ้าของแบงค์ที่ผมแย่งเสื้อผ้ามันมาใส่ แต่ร่องรอยของเราปรากฏอยู่ในทุกที่ และผมก็รู้สึกดีที่เรื่องของเราลงเอยแบบนี้


อนาคตผมไม่อาจตอบได้ว่ารักของเราจะยืนยาวแค่ไหน แต่ช่วงเวลาที่เรายังรักกันผมจะไม่เห็นแก่ตัวละทิ้งแบงค์ไปเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว


ผมจะปกป้องมันเท่าที่ผู้ชายอย่างผมจะทำได้





end





................................................................


แน่นอนว่าลงเอยด้วยดีจ้า ทั้งหมดเป็นแผนล้วนๆ ของหนูเนตร ส่วนคู่เฟรมxเผือกนั้นคงต้องยกยอดไปเขียนพร้อมคู่แฝดน้า (น่าจะเปิดเรื่องในอนาคตอันไกลพ้น 5555)
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์ค่ะ


ออฟไลน์ cchompoo

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1403
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-4
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp3. [31-10-17]
«ตอบ #313 เมื่อ31-10-2017 17:11:40 »

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp3. [31-10-17]
«ตอบ #314 เมื่อ31-10-2017 17:17:58 »

ตอนพูทำท่าชิลก็คิดอยู่นะว่าเกลือน่าจะถูกหลอก แหม ลงทุนมากค่ะ ทั้งข่าวปลอม ทั้งพนักงานปลอม ฮา

ออฟไลน์ airicha

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp3. [31-10-17]
«ตอบ #315 เมื่อ21-06-2022 13:22:58 »

เรื่องนี้สนุกมาก
ชอบถั่ั่วพี่ ถั่วน้อง น่ารักมาก
น่ารักทุกคู่เลย

ออฟไลน์ Freezz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp3. [31-10-17]
«ตอบ #316 เมื่อ14-07-2022 23:28:48 »

สนุกมากๆครับ  ชอบสุดๆ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด