[END]►East meets North บูรพากับองศาเหนือ◄ ตอนพิเศษ ในวันที่... 28/05/18
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [END]►East meets North บูรพากับองศาเหนือ◄ ตอนพิเศษ ในวันที่... 28/05/18  (อ่าน 309419 ครั้ง)

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
โด๊น โดนแล้วล่ะ

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
อิบูรพาแกฉวยโอกาสตอนเหนือเมานี่น่า แน่จริงขอตอนยังไม่เมาดิว่ะ

ออฟไลน์ shoky_9

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
อั๊ยย่ะ! ไม่คิดว่าจะเสร็จนะเนี่ย 5555 :ruready

ออฟไลน์ janamanza

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
ขำอะไรคือเปิดประตูผิด. 5555 โคตรฮาาาแต่เหนือแอบถึก โดนขนาดนั้นยังมาเรียนได้. 555

ออฟไลน์ mareya.no7

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 556
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
เป็นเรื่องแรกที่นายเอกหลังเสียตัวมีฮาอ่ะ แล้วยังเข้าหน้ากันได้เหมือนเดิม ชอบๆ 5555

ออฟไลน์ mooping-7

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-5
เหนือโดนกินนนนนนแว้วววชอบๆๆๆ 555กลับมาร่าเริงแล้วเน๊อะ

ออฟไลน์ ▶August5th◀

  • it was fate
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +184/-2
ฮาเหนืออ่ะ ฮ่าๆๆ เป็นเมียบูรพาแล้วนะ
ตอนแรกแอบหวั่นกลัวจะมองหน้ากันไม่ติด

แต่ตกลงกันแบบนี้แบบนี้ยิ้มเลย น่ารักกกก

ออฟไลน์ เต้าหู้ไข่

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +279/-5
    • twitter
การพบกันครั้งที่ 22
ความคิดถึงที่ชื่อว่า องศาเหนือ

 

"บูรพา ทำไมตัวนี้มันต้องใส่Sด้วยวะ"

"ก็มันตัวเล็กไง"

"ตัวเล็กยังไงวะ"

"ก็ถ้ามันตัวใหญ่ มันก็ต้องใส่ L XL XXL…"

"เอ็กซ์เอ็กซ์แอลพ่อง!"

"อะๆ ไม่ขำก็ไม่ขำ ไหน งงตรงไหน"

ไอ้บูรพาหันมาอธิบายให้ฟังตรงที่ผมไม่เข้าใจ ผมได้แต่พยักหน้าตาม

"กูไม่ชอบแกรมม่าอังกฤษเลย ซิ่วดีป่ะวะ"

"เฮ้ย...จะซิ่วเลยเหรอ"

"เออดิ ยิ่งเรียนยิ่งโง่"

"ก็ติวให้นี่ไง"

"กูไม่ชอบอะ ซิ่วกลับไปเรียนแถวบ้านดีกว่าว่ะ"

"อย่าทิ้งกู"

ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของไอ้บูรพาทำเอาผมใจกระตุกนิดหนึ่ง ฟีลลิ่งผัวรั้งเมียไม่ให้เลิกกันยังไงก็ไม่รู้...

"อย่าไปนะ"

"เออ ไม่ซิ่วก็ได้ แต่กูขอพักแป๊บ!"

"อะไร อ่านไปได้สองแผ่น"

"ไม่ไหวล่ะ หนักหัวมาก"

"หนักขี้เลื่อยอะดิ"

ผมหันไปมองมันเคืองๆ แล้วกระโดดขึ้นไปบนเตียง คว้ามือถือขึ้นมารูดไทม์ไลน์เล่นให้สบายใจ

"เออ ไอ้บูรพา"

"ฮึ?"

"กูขอติดตามมึงไปในไอจีอะ ทำไมไม่กดรับกู"

"อ้าว ขอมาเหรอ?"

"เออดิ"

"แต่ไอจีกูไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องตาม กูไม่เคยโพสท์อะไร"

"แล้วมึงมีไอจีไว้ทำเชี่ยไร"

"ไว้ส่องคนอื่นไง"

"มึงนิ"

"มึงอะติดมือถือเกินไปแล้วนะ"

"ทีมึงยังดูดบุหรี่เลย"

"เกี่ยวกันมั้ยเนี่ย?"

ผมยักไหล่หน่อยๆ ก็เพิ่งเคยเข้าใจว่าทำไมแพทถึงห้ามไม่ให้ผมเล่นเกม ห้ามไม่ให้ดื่มน้ำอัดลม กินเหล้า สูบบุหรี่ มันน่าจะเป็นเพราะ ความเป็นห่วง

"ทำไมต้องดูดบุหรี่ด้วยวะ"

"ก็ดูดมึงแล้วไม่มีควันไง"

"สัดบูรพา!"

"มาอ่านหนังสือต่อเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้สอบตกอีก"

"โหย...ต้องอ่านไอ้หนังสือนอกเวลานี่ด้วยใช่มั้ยเนี่ย" ผมหยิบหนังสืออ่านนอกเวลาที่เป็นหนังสือภาษาอังกฤษล้วนๆ ที่อาจารย์แจกมาให้อ่าน และในข้อสอบจะมีคำถามเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้ห้าข้อ อะเมซิ่งข้อสอบ หนังสือนิยายเป็นเล่มๆ กว่าจะอ่าน กว่าจะแปลจบ เพื่อไปรบกับข้อสอบห้าข้อ จะเทก็ไม่ได้เพราะมันเป็นห้าข้อที่เป็นคะแนนดิบๆ ไม่หักไม่หาร สิบคะแนนก็สำคัญสำหรับเกรดผมมาก อาจจะเปลี่ยนดีเป็นซีก็ได้เพราะไอ้สิบคะแนนนี้

ผมนั่งแกะคำศัพท์ทีละคำและค่อยๆ อ่านไปทีละประโยค

"บูรพา นี่แปลว่าอะไรวะ ในดิกฯ ไม่เห็นมี"

"ไหน" ไอ้บูรพาลุกจากพื้นขึ้นมาบนเตียงแล้วแทรกตัวเข้ามาในวงแขนผมที่กำลังยกหนังสือขึ้นอ่าน ผมตัวแข็งนิดหน่อยที่มันพิงตัวลงมาบนอก แล้วมองไปที่หนังสือในมือ

"คำไหน"

"คำนี้" ผมชี้ไปที่ศัพท์อังกฤษที่ไม่เข้าใจ

"เป็นสำนวน แปลว่าประหม่า ตื่นเต้น ไรงี้"

อ่อ...เหมือนกูตอนนี้อะเหรอ ใจตึกๆ เลยครับสัด

"เขินไง๊?" ไอ้บูรพาเงยหน้ามามองขณะพิงอยู่บนอกผม

"เขินดิ"

"ใจเต้นแรงป่ะ"

"อย่าฟัง!"

ห้ามไม่ทันไอ้บูรพาแนบหูลงไปบนอกผม แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

"แผ่นดินไหวในใจมึงป่ะเนี่ย"

"พอเลยไอ้ห่า ลุกไปเลย หนัก!" ไอ้บูรพาลุกออกไป แล้วดึงหนังสือไปจากมือผม

"กูแปลให้ฟังมั้ย จำเนื้อเรื่องเป็นภาษาไทยก่อน  คำถามมันคงเกี่ยวกับสถานการณ์ในเรื่องนี้แหละ ถ้าจำเรื่องได้ก็น่าจะทำได้ เดี๋ยวค่อยจำศัพท์ยากๆ ทีหลัง"

"อ๋อ เออ เอาดิ"

"งั้นมานี่"

กลายเป็นไอ้บูรพาเขยิบตัวไปพิงกับหัวเตียง แล้วดึงให้ผมเข้าไปอยู่ในวงแขนของมันเหมือนกับท่าที่มันทำเมื่อกี้ ผมเก้ๆ กังๆ นิดหน่อยที่จะเอนตัวลงไปแนบอกมัน มันก็เลยใช้แขนข้างหนึ่งกดผมลงไป แล้วเริ่มอ่านหนังสืออังกฤษแต่แปลเป็นภาษาไทยให้ฟัง

"ลีโอนาร์ดเอ่ยถามเคธี่เบาๆ ว่า ทำไมเธอยังอยู่ตรงนี้ เคธี่ก้มหน้าลงด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ทำไมเธอยังอยู่ตรงนี้ ลีโอนาร์ดถามซ้ำ เคธี่เงยหน้ามองเขาด้วยความกล้าหาญและเอ่ยบางคำที่เอาแต่ปกปิดมันไว้ตลอด เสียงแผ่วเบาตอบกลับไปช้าๆ เพราะหัวใจฉันอยู่ที่คุณ ฉันจะไปที่ไหนได้หรือ ในเมื่อหัวใจฉันอยู่ตรงนี้..."

ผมนอนฟังไอ้บูรพาเล่านิยายในหนังสือเล่มนั้นให้ฟังไปเรื่อยๆ จนจบเรื่อง ก็ให้มันเล่าซ้ำอีกครั้งเพื่อให้จำได้ มันก็เล่าให้ฟังอีกรอบ และอีกรอบ

"เอาอีกรอบป่ะ?"

"เอาดิ"

พอเป็นรอบที่สามที่สี่ผมก็เริ่มง่วง เหมือนฟังนิทานก่อนนอนอะ แล้วเวลาอ่านหนังสือเสียงไอ้บูรพามันนิ่มๆ ฟังเพลินๆ ลีโอนาร์ดอะไรไม่รู้ล่ะ กูนอนดีกว่า

"เฮ้ย หลับไง๊?"

"ง่วงแล้วอะ นอนนะ"

"จะนอนอย่างนี้เหรอ"

ผมพยักหน้าหน่อยๆ เพราะยังนอนพิงอยู่บนอกมัน

"หนักป่ะ?"

"หนักดิ"

ผมกำลังจะขยับออกมา แต่มันใช้ท่อนแขนนั่นล็อกผมเอาไว้ก่อน

"แต่ชอบว่ะ"

"..."

"นอนงี้แหละ"

ผมพยักหน้าหน่อยๆ แล้วหลับตาลงไปทั้งอย่างนั้น

.

.

.

"ชอบเหมือนกัน"

...

ผมกับไอ้บูรพากลับเข้ามาที่หอหลังจากสอบเสร็จ เดี๋ยวนี้ไม่มีการแยกเข้าหอใครหอมัน ใครเปิดประตูก่อนก็จะพุ่งเข้าห้องคนนั้นอย่างไม่ต้องรอ ผมเพิ่งสอบอังกฤษเสร็จ พาร์ทแรกเรื่องไวยากรณ์ทำไปแบบมั่วๆ สนทนาพอได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่พาร์ทหนังสือนอกเวลาโคตรมั่นใจครับ เคธี่กับลีโอนาร์ดฝังอยู่ในหัวตั้งแต่เมื่อวานจนเก็บเอาไปฝัน เพราะงั้นมั่นใจว่าสิบคะแนนดิบไม่ไปไหนแน่นอน ไอ้บูรพาทิ้งตัวลงบนที่นอนของผมแล้วหยิบหมอนขึ้นมามองอย่างพิจารณา

"หาเชื้อราบนปลอกหมอนกูอยู่หรือไง"

"กูไม่ชอบสีนี้เลย" มันพูดพลางขมวดคิ้วหน่อยๆ   

"จะให้เปลี่ยนเป็นสีดำแบบห้องมึงหรือไง"

"เออ เท่ดีจะตาย สีชมพูเนี่ยมันไม่ตุ๊ดไปหน่อยเหรอ"

"อันนี้แพทเลือกให้โว้ย"

"แพทเลือก?"

"เออ"

ไอ้บูรพาลุกจากที่นอนแล้วดึงผ้าปูออกจากเตียง กระชากหมอนออกมาจากปลอก ทั้งหมอนข้างแล้วก็ผ้าห่ม

"ไอ้บูรพา มึงบ้าหรือไง!"

"มึงรอแป๊บ" มันว่าแค่นั้นแล้วเปิดประตูออกไปที่ห้องมัน ก่อนจะกลับเข้ามาพร้อมผ้าปูที่นอนและผ้านวมสีน้ำเงินอ่อนๆ จัดการปูเข้าไปแทนให้เรียบร้อย มันเท้าเอวมองผลงานตัวเองอย่างพอใจ แล้วเอาตีนเขี่ยผ้าปูสีชมพูอันเก่าไปไว้ริมระเบียง

"อะไรของมึงเนี่ย"

"ทิ้งทุกอย่างที่เกี่ยวกับแพทไง เพราะตอนนี้มึงเป็นแฟนกูแล้ว"

"แฟน?"

"อือ"

"มึงยังไม่ได้ขอกูเป็นแฟนเลยนะ"

"อ้าว ได้กันแล้วนี่ยังต้องขอ...โอ๊ย!" ผมคว้าหมอนขึ้นมาฟาดหน้าก่อนที่มันจะพูดจบ

"สมน้ำหน้า!" มันเงยหน้าขึ้นมามองเคืองๆ

"ตอนมึงขอแพทเป็นแฟน มึงทำไงวะ"

"กูซื้อถุงเท้าให้แพท แล้วบอกว่าถ้าอยากเป็นแฟนกับกูก็ให้ใส่ถุงเท้าที่กูซื้อให้มาเรียน"

มันพยักหน้าตามหน่อยๆ

"งั้นเดี๋ยวกูไปซื้อถุงเท้าแป๊บ"

"ฮึ?"

"เอามาขอมึงเป็นแฟนไง"

"ไอ้บ้า! คิดเองดิวะ!"

"โห่ จะต้องพิธีรีตอง ได้กันแล้วก็คือได้ กูข้ามขั้นจากเพื่อนไปเป็นผัวเลย จบ บูรพาสไตล์"

"ไอ้บูรพา! ไอ้สันดาน!"

มันหัวเราะเบาๆ 

"หิวข้าวแล้วว่ะ  ไปกินข้าวกัน" มันหันมาชวน ผมเหลือบไปมองนาฬิกาที่เพิ่งจะสี่โมงเย็น ปกติข้าวเย็นนี่กินสามทุ่ม

"กูขี้เกียจออกไปอะ"

"งั้นเดี๋ยวกูไปซื้อเข้ามา"

"อือ ก็ได้"

"กินไรอะ"

"อะไรก็ได้" ผมบอกแค่นั้น ก่อนไอ้บูรพาจะหยิบกุญแจของผมออกไป ระหว่างที่รอมันออกไปซื้อข้าวผมก็จัดการกับผ้าปูที่นอนอันเก่า ก็จริงอย่างมันว่า ผมต้องทิ้งทุกอย่างที่เกี่ยวกับแพทไป...แล้วเริ่มต้นใหม่อีกที

...

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงไอ้บูรพาก็กลับมาพร้อมกับถังไก่เคเอฟซี เป๊บซี่สองแก้วและเฟรนฟรายด์ไซด์จัมโบ้

"พ่อมึงเป็นหุ้นส่วนเคเอฟซีป่ะเนี่ย แดกแต่ไก่"

"เออน่า"

มันว่าแล้วจัดการหยิบจานมาที่โต๊ะกินข้าว แล้วพยักหน้าให้ผมไปนั่งด้วย เลือกไก่ชิ้นใหญ่สุดแล้วใช้มือฉีกมาวางให้ในจานผม ผมหยิบส้อมจิ้มลงไปกำลังจะเข้าปากแต่ถูกมันเรียกเอาไว้ก่อน

"ไอ้เหนือ"

"ฮึ?"

"เป็นแฟนกับกูนะ"

"ฮะ?"

"กูซื้อไก่มาขอมึงเป็นแฟน ถ้ามึงอยากเป็นแฟนกับกูก็กินไก่ที่กูซื้อมา"

ผมแอบกัดริมฝีปากเบาๆ กลั้นขำ วิธีขอเป็นแฟนสร้างสรรค์กว่านี้ไม่น่ามีแล้ว?

"เอาไง"

ผมหลุดยิ้มออกมานิดๆ แล้วเอาไก่ในมือเข้าปาก มาถึงขนาดนี้ก็ไม่น่าถามแล้วล่ะเห็บหมาเอ๊ย!

"ที่กินนี่เพราะหิวหรืออยากเป็นแฟนกับกู"

"หิว"

"ให้ตอบอีกที"

"เออ"

"..."

"อยากเป็นแฟน"

ไอ้บูรพาหัวเราะออกมาเบาๆ

"อยู่กินไก่กับกูไปนานๆ นะ"

"เป็นแฟนกับมึงด้วย แล้วก็น่าจะเป็นเก๊าท์ด้วยนะไอ้บ้า"

...

หลังจากสอบเสร็จไอ้ไกด์ชวนพวกเรามาปาร์ตี้ที่บ้านมันซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาลัย แค่ข้ามคลองชลฯ มาห้านาทีก็ถึงบ้านมันเลย ตอนแรกมันบอกว่าชวนมาทำหมูกระทะกินกันเฉยๆ แต่เป็นไปไม่ได้ที่ปาร์ตี้จะไม่มีแอลกอฮอล์ ไอ้บูรพามันเลยตามมาด้วยเพราะกลัวผมจะเมาปลิ้นอีก แต่ไม่ต้องห่วง เจอหมูย่างเข้าไป ไม่มองเหล้าครับ ที่จริงกูสายแดกไม่ใช่สายดื่ม อีกอย่างไม่อยากเมาแล้ว เดี๋ยวไอ้บูรพาทำมิดีมิร้าย

แต่พวกเพื่อนคนอื่นเริ่มไร้สติกันเพราะความเมาแล้วแหละ เสียงร้องเพลงจากพวกกลุ่มผู้ชายตรงนั้น ตอนแรกๆ ก็เพราะดี ให้อารมณ์กินเหล้าเคล้าดนตรี แต่ตอนหลังๆ เริ่มแหกปาก ภาวนาไม่ให้ข้างบ้านขว้างมีดมาอยู่เนี่ย

"กูไปห้องน้ำแป๊บนะ" ผมบอกกับไอ้บูรพาก่อนจะเดินไปที่ห้องน้ำ กำลังจะเดินเข้าไปแต่ก็ต้องชะงักกึกเมื่อเห็นไอ้ไกด์ยืนฉี่อยู่ในนั้น

"เชี่ย ทำไมไม่ปิดประตูวะ"

"ปวดเยี่ยวเหรอ?"

"เออดิ เร็วๆ"

"เยี่ยวพร้อมกันป่ะ?"

"พ่องดิ! เร็วๆ"

"อะๆ เสร็จล่ะ"

ผมเดินเข้าไปในห้องน้ำ ตอนที่มันเดินสวนออกมาแล้วไปหยุดอยู่ที่หน้าประตู

"มึงออกไปดิ!"

"อยากรู้ว่าคนน่ารักมันเยี่ยวยังไง"

ไอ้นี่เมาแล้วบ้ากามชิบหาย! ไม่ดิ ปกติก็หื่นอยู่แล้วนะ

"สัด! ออกไป"

"อายทำไมวะ มีเหมือนๆ กันป่ะ"

"ออกไป๊!"

"ให้จูบก่อนดิ เดี๋ยวไป"

"ไอ้ไกด์!" ผมถอยหลังติดผนังเมื่อไอ้ไกด์ตรงเข้ามาหา

"จูบหน่อย!"

"ไม่เอาโว้ย!"

"เฮ้ย ทำไรวะ" ผมหันขวับไปเห็นไอ้บูรพาก่อนจะรีบผลักไอ้ไกด์ออกแล้วไปหลบหลังมัน

"ไอ้ไกด์มันจะจูบกูอีกแล้ว!"

"ไอ้ไกด์ ทะลึ่งแล้วมึง"

"โห่ ขอจูบหน่อยไม่ได้ไงวะ"

"มึงเป็นโรคจิตไงวะ ไล่จูบชาวบ้านเขาไปทั่วเนี่ย"

"กูเพิ่งเลิกกับแฟน ไม่ได้จูบใครมานานแล้ว กูโหยหามาก"

"ไปโหยหาที่อื่น อย่ามาเสือกกับแฟนกู"

แฟนกู เต็มปากเต็มคำ... 

"งั้นกูขอจูบมึงก็ได้"

"ไอ้ไกด์!"

ผมเบิกตากว้างเมื่อไอ้ไกด์ตรงเข้ามาจูบไอ้บูรพา จนพอใจมันก็ถอนจูบออกไปแล้วเม้มปากตัวเองเบาๆ

"ไม่เลวนี่หว่า" พูดแค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องน้ำ ไอ้บูรพาหันมามองผมแล้วกระพริบตาปริบๆ 

อ่าหะ...กูก็เคยช็อกแบบนี้แหละ

"กูรู้ล่ะว่าทำไมวันนั้นมึงช็อก"

ผมพยักหน้าหน่อยๆ

"ไอ้ไกด์แม่งจูบเก่งสัดๆ กูเกือบเคลิ้มเลย"

อ้าวเวร...

"บูรพา...มึงชอบใช่มะ..."

"ชอบอะไรล่ะ ถอย!" ไอ้บูรพาโวยแล้วเดินออกไปจากห้องน้ำ กูว่าจะมาฉี่ ก็ลืมไปเลย ฉี่กูไหลสวนทิศกลับไปที่เดิมล่ะ


ผมกลับมานั่งที่เดิม ก่อนเพื่อนจะชวนกันเล่นเกมหมุนขวด แบบที่หมุนไปหาใครก็ต้องตอบคำถามและห้ามโกหก เกมดำเนินไปเรื่อยๆ ปากขวดยังไม่หมุนมาทางผมเลยสักที ถือเป็นเรื่องโชคดี เพราะไอ้พวกนี้จ้องจะล้วงความลับบางอย่างจากผมอยู่ล่ะ

"อะ ไอ้ไกด์!"

"กูอีกล่ะ"

"กูไม่รู้จะถามอะไรล่ะเนี่ย" ไอ้บอมบ์ว่า เพราะปากขวดหมุนไปหาไอ้ไกด์เกือบสิบรอบล่ะ

"อะๆ ตอนนี้มึงอยากทำอะไรมากที่สุด"

ไอ้ไกด์ยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง แล้วหันมามองผม

"อยากจูบไอ้เหนือ"

"ส้นตีนดิ!"

ส้นตีนไอ้บูรพายกขึ้นอัตโนมัติจนแทบจะทิ่มเข้าเบ้าตาไอ้ไกด์

"โว้ย! กูล้อเล่น!"

"แหม่ ความหวงเมียอะมึง!"

"เงียบไปเลยไอ้หนุ่ม!" ผมหันไปดุไอ้หนุ่มที่พูดแซวๆ

"อะๆ ไอ้ไกด์ ตามึงหมุน"

ไอ้ไกด์วางแก้วในมือแล้วยื่นมือไปหมุนขวดที่พื้น ก่อนขวดจะหมุนติ้วๆ แล้วมาหยุดที่ผม

"ไอ้เหนือ!!!" เสียงเฮดังลั่นตอนที่ปากขวดมาหยุดที่ผม ดูความโหยความลับของพวกมันอะ ดีใจอะไรขนาดนั้น!

"มึงกับไอ้บูรพาเป็นอะไรกัน!"

ประสานเสียงกันถามเหมือนนัดกันมา

ผมหันไปมองไอ้บูรพาแว้บหนึ่ง แล้วหันกลับมา

"ไม่ตอบหมดแก้วนะโว้ย!"

"เอาไง!"

            ผมเลือกที่จะคว้าแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้นมากระดกแทนที่จะตอบ

"อ้าวเฮ้ย!"

"ป๊อดว่ะ!"

            หันไปมองไอ้บูรพา มันได้แต่ยกมุมปากขึ้นนิดๆ แล้วไอ้ไกด์ก็เป็นคนหมุนขวดอีกที คราวนี้ปากขวดไปหยุดอยู่ที่ไอ้บูรพา

"ไอ้บูรพา!"

"คำถามเมื่อกี้เลย มึงกับไอ้เหนือเป็นอะไรกัน"

ไอ้บูรพาเหลือบตามามองผมนิดหนึ่ง ที่จริงสถานะระหว่างผมกับมันก็ค่อนข้างจะชัดเจนสำหรับเราสองคน มันมากกว่าเพื่อนไปแล้ว แต่ผมกลับยังไม่อยากให้มันบอกกับใคร ยังไม่อยากเปิดเผยความสัมพันธ์ ผมยังกลัว

"ว่าไง เป็นอะไรกัน"

"ก็แฟนดิ จะถามทำไมวะ"

"วี้ด!" เสียงกรีดร้องของเพื่อนๆ ดังลั่น ไอ้บูรพาหันมายักคิ้วให้หน่อยๆ ผมได้แต่ยิ้มตอบกลับไป จะว่าเขินมันก็ใช่ แต่ในใจมันยังสับสนอยู่

...

ระหว่างทางกลับหอ ผมนั่งเงียบมาตลอดทาง คงเงียบจนแปลกไอ้บูรพาเลยพูดขึ้นมาก่อน

"เป็นไรวะ"

"ง่วง"

"อือ เดี๋ยวกลับไปนอนเลย วันนี้นอนห้องใคร"

"กูนอนห้องกู"

"ก็ได้ งั้นเดี๋ยวกูไปอาบน้ำห้องกูก่อน อาบเสร็จเดี๋ยวไปหา"

"ไม่ดิ มึงก็นอนห้องมึงไป"

"ไรนะ"

"วันนี้นอนห้องใครห้องมันเหอะ"

"เป็นอะไรเนี่ย"

"กูมีเรื่องต้องคิด อยากนอนคนเดียว"

"งอนอะไร"

ผมหันไปมองนอกกระจก ก่อนถอนหายใจเบาๆ เรียกสติแล้วหันไปหามัน

"ต้องบอกคนอื่นด้วยเหรอวะ เรื่องของเราอะ"

"งอนเรื่องนี้เหรอ?"

"กูไม่ได้งอน แต่กูว่าเราอย่าเพิ่งบอกใครได้เปล่าวะ"

"ทำไมอะ"

"กูยังไม่พร้อมบอกใครอะ"

"มึงเคยบอกเองนี่ว่าอึดอัดตอนที่มึงคบกับแพทแต่แพทไม่ให้บอกใคร แล้วทำไมมึงเป็นซะเองวะ"

"มันไม่เหมือนกันเว้ย"

"ไม่เหมือนยังไง"

"..."

"ก็แฟนเหมือนกันมั้ย?"

"แต่มึงกับกูเป็นผู้ชายไง"

"มึงอายเหรอ"

"เออ!"

ไอ้บูรพานิ่งไป ก่อนถอนหายใจออกมา แล้วพยักหน้าเบาๆ

"โอเค..."

"..."

"ขอโทษที่ทำให้อาย"

 

...

 

"โอ้โห สอบเสร็จแล้วโล่งเลย"

"โล่งใจเลยใช่ป่ะ?"

"กระดาษคำตอบกูเนี่ย โล่งเลย!"

ผมเดินตามพวกไอ้บอมบ์ออกมาจากห้องตอนที่ทำข้อสอบเสร็จพร้อมมัน มิดเทอมวิชาสุดท้ายของผมผ่านไปได้ด้วยดีเพราะอ่านหนังสือมาหนักมาก สองสามวันมานี้ผมไม่ได้เจอไอ้บูรพาเลยยกเว้นในห้องสอบ ให้เหตุผลว่าต่างคนต่างต้องอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบ ก็เลยไม่ค่อยได้คุยกัน อย่างตอนนี้มันทำข้อสอบเสร็จตั้งแต่ครั้งชั่วโมงแรก ก็คงกลับไปแล้ว ผมเดินไปสวมรองเท้าที่ถอดไว้หน้าห้อง

"เหนือ มึงกลับบ้านเปล่า"

"ไม่กลับอะ"

"หยุดหลายวันไม่กลับเหรอ"

ผมส่ายหน้าหน่อยๆ จบช่วงสอบมิดเทอมไปมันตรงกับวันหยุดยาวพอดี เลยมีเวลาห้าหกวันที่ว่าง แต่ผมไม่ได้กลับบ้านเพราะพ่อจะลงใต้ไปทะเลกับพวกเพื่อนๆ ในวันหยุดยาวตอนนี้ก็เลยไม่มีแพลนจะทำอะไร

"แล้วนี่กลับหอเลยป่ะ"

"อื้ม"

"พวกแก!" ทั้งผมและหลิวหันไปมองไอ้หนุ่มที่เดินเข้ามาเรียก

"มีอะไร"

"รู้เปล่าว่าไอ้บูรพามันไปแล้วนะ"

 

ผมสะดุดกึกกับคำพูดของไอ้หนุ่ม เหตุการณ์ตอนม.สามย้อนเข้ามาในหัวผมด้วยประโยคเดียวกัน

 

"รู้เปล่าว่าไอ้บูรพามันไปแล้วนะ"

"มันลาออกไปแล้ว"

 

"ไปไหน!" ผมหันขวับไปถามไอ้หนุ่ม

"มันบอกว่าไปออสเตรเลียอะ"

ออสเตรเลีย?

"เฮ้ย...ใช่เหรอ"

"อือ ก็เจอมันเมื่อกี้อะ มันบอก"

ไอ้บูรพา...

"อ้าว ไอ้เหนือ!"

ผมรีบวิ่งลงบันไดมาจากชั้นสี่ วิ่งไปที่ลานจอดรถแต่ไม่เห็นรถมันที่จอดอยู่ตรงนั้นเมื่อเช้า จึงวิ่งไปที่มอเตอร์ไซค์ตัวเองแล้วรีบขี่กลับไปที่หอ รถของมันยังจอดอยู่ที่นั่น จึงรีบเปิดประตูหอเข้าไป ไอ้บูรพากำลังแบกกระเป๋าเดินลงมาจากห้องมันพอดี

"ไอ้บูรพา!"

"อ้าว สอบเสร็จแล้วเหรอ"

"มึงจะไปไหน!"

"นี่มึง..."

"กูถามว่ามึงจะไปไหน!"

"ไปบ้าน"

"ไอ้หนุ่มบอกกูว่ามึงจะไปออสเตรเลีย หรืออะไรสักอย่าง?"

"อ๋อ เออ ใช่"

"มึงไปไม่บอกกูอีกแล้วเหรอ!"

"ก็...ว่าจะบอก..."

"มึงไปทำไมอะ! มึงไปทำอะไร! มึงหนีกูอีกแล้วเหรอ! มึงจะหนีกูไปอีกแล้วเหรอ ไอ้บูรพา!"

"เดี๋ยวๆ ใจเย็น"

"เย็นไม่ไหวแล้ว มึงไปไม่บอกกูอีกแล้ว!" ผมโวยวายลั่นแล้วทรุดลงไปนั่งกับพื้น น้ำตาผมแตกออกมาตอนนั้นเลย ขี้แงจังวะกูเนี่ย!

"ไอ้เหนือ ร้องไห้ทำไม"

"ก็มึงจะไปจากกูอีกแล้ว"

"เหนือ กูไปเที่ยว วันอาทิตย์ก็กลับแล้ว"

ผมเงยหน้าขึ้นไปมองไอ้บูรพา

"ไปเที่ยว?"

"เออ ไอ้อาคเนย์มันซื้อตั๋วไว้ให้แล้ว เสียดายตั๋วเลยต้องไป กำลังจะบอกมึงอยู่แล้ว"

"กูตกใจหมด! นึกว่ามึงจะหนีไปอีกแล้ว!"

ไอ้บูรพานั่งลงมาแล้วยกมือจับไหล่ผม

"กูจะไปไหนได้เล่า"

"..."

"ก็ใจกูอยู่ที่นี่"

อย่างกับบทนิยายที่มันเคยอ่านให้ฟัง แต่พอออกมาจากปากและความรู้สึกของมัน ใจผมก็เต้นไม่เป็นจังหวะเลย ผมพยักหน้าเบาๆ แล้วลุกขึ้นไป

"กลับวันไหนนะ"

"วันอาทิตย์ก็กลับแล้ว"

ผมพยักหน้าหน่อยๆ

"ขี้แงเป็นเด็กเลย เช็ดน้ำตาเร็ว"

ผมยกมือเช็ดน้ำตาที่ไหลนองหน้า

"เช็ดขี้มูกด้วย"

"เช็ดบนเสื้อมึงนี่แหละ" ผมว่าแล้วซบหน้าลงไปบนไหล่มันแล้วขยี้ทั้งน้ำตา น้ำมูกลงไปบนเสื้อมัน ไอ้บูรพาได้แต่หัวเราะเบาๆ

"ไอ้เหนือ มึงอย่าร้องไห้อีกนะ"

"ทำไม?"

"ใจกูสั่นเลยเนี่ย"

"..."

"ไม่ชอบเลยตอนมึงร้องไห้"

ผมพยักหน้าอีกที

"เออ ว่าจะเอานี่ให้ด้วย" มันล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบหนังสือออกมาให้เล่มหนึ่ง เป็นหนังสือที่ผมอยากได้

"มึงไปซื้อมาตอนไหน"

"ให้ไอ้อาคเนย์ส่งมาให้จากกรุงเทพฯ เลยนะเว้ย หายากชิบหาย ขายดีจัด"

"แน่นอน หนังสือมันดีไง ขอบคุณนะมึง"

"ได้หนังสือแล้วหน้าบานเลยนะ"

ผมพยักหน้าหงึกๆ แล้วเปิดดูหนังสือผ่านๆ

"งั้นกูไปแล้วนะ เดี๋ยวไม่ทันเครื่อง"

"อือ"

"อยากได้อะไรเปล่า"

"อะไรก็ได้"

"เดี๋ยวเจออะไรเหมาะกับควายจะซื้อมาฝาก"

"ไม่ต้องซื้อ!"

มันหัวเราะหน่อยๆ ก่อนผมจะเดินลงบันไดมาส่งมันที่หน้าหอ

"ไอ้บูรพา"

"ฮึ?"

"กูขอโทษนะ เรื่องวันก่อน"

"อือ ไม่เป็นไร กูเข้าใจ"

"แต่กูไม่อายแล้วนะ"

"..."

"ถ้าจะบอกกับใครว่าเป็นแฟนมึงอะ"

ไอ้บูรพายิ้มกว้างออกมาทีหนึ่ง

"มึงไปเหอะ เดี๋ยวไม่ทัน"

มันพยักหน้าแล้วเดินไปเปิดประตูรถ ผมหยิบมือถือขึ้นมากดสองสามที ก่อนจะได้ยินเสียงแจ้งเตือนเฟสบุ๊คของมันดังขึ้น มันควักมือถือขึ้นมาแล้วเงยหน้ามามองผม

"กดดิ"

"ได้เหรอ?"

"มึงจะเอ็กเซ็ปหรือเคนเซิล"

"ไม่น่าถาม" มันว่าแล้วจิ้มลงไปบนมือถือ ผมมองดูสิ่งที่ปรากฏบนจอมือถือแล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจ

 

เหนือ องศาเหนือ กำลังคบกับ บูรพา สัตยาพิทักษ์

 

"มากอดหน่อย"

มันเดินกลับเข้ามา

"ไม่เอา"

"ไรวะ"

"ค่อยกลับมากอดวันอาทิตย์"

ไอ้บูรพาพยักหน้ายิ้มๆ

"ไปเหอะ โชคดีนะ"

"ครับ" มันโบกมือให้หน่อยๆ ก่อนจะขับรถออกไป ผมก็หันหลังเดินกลับขึ้นหอ แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยใจที่ดูอิ่มๆ กว่าทุกครั้ง

แล้วหยุดหกวันนี่...กูต้องอยู่คนเดียวเหรอ โฮะ!

 

ผมยกมือถือขึ้นมาหลังการแจ้งเตือนดังรัวๆ สาเหตุมาจากไอ้รีเรชั่นชิฟที่ตั้งไปเมื่อกี้ พวกเพื่อนแม่งก็สามัคคีกันเข้ามาแซว

ไม่แซวแล้วเว้ย เขิน!

ผมกดปิดแอพเฟซบุ๊กแล้วเปิดเข้าไอจีแทน เลื่อนดูภาพไปเรื่อยๆ ก่อนจะต้องมาหยุดกึกที่แอคฯ โปรดซึ่งมีโพสท์ใหม่ ใจผมเต้นตึกๆ ตอนที่เห็นภาพนั้น คราวนี้ตะลึงหนักจริง หนักกว่าทุกครั้ง

เพราะมันเป็นภาพผม

ถึงจะเป็นภาพย้อนแสงที่มองไม่เห็นหน้าชัดๆ แต่ก็รู้ว่าเป็นผม ผู้ชายที่ใส่เสื้อเหลืองลายมินเนี่ยนและกำลังนั่งเป่าฟองสบู่อยู่ริมสระน้ำนั่นคือผม

คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น แล้วเลื่อนลงไปอ่านแคปชั่น

 

Sundaynight01 : จะไปไหนได้ยังไง ในเมื่อใจอยู่ตรงนั้น...เจอกันวันอาทิตย์ เดี๋ยวรีบกลับไปกอด

 

ผมคว้าหนังสือที่ได้รับมาจากมันเมื่อกี้ขึ้นมาดู

 

ณ ขณะที่คิดถึง : Sundaynight01

 

ผมเปิดเข้าไปอ่านที่หน้าแรก

 

เสียเวลาไปเท่าไรแล้วกับการคิดถึงใครบางคน…

 

ในหนึ่งชีวิตจะมีช่วงเวลาหนึ่ง ที่เอาแต่คิดถึงสถานที่เก่าๆ คิดถึงคนเก่าๆ...

 

ผมเปิดหนังสือเล่มนั้นผ่านๆ แล้วไปหยุดอยู่ที่หน้าสุดท้าย

 

ผมไม่รู้ว่าความคิดถึงมันควรมีชื่อเรียกไหม แต่ความคิดถึงของผมชื่อว่า...องศาเหนือ

 

 

หนังสือเล่มนี้

แด่ ความคิดถึงที่ติดตามไปทุกที่

แด่ ทุกต้นเหตุของความคิดถึง

แด่ องศาเหนือ...คนที่คิดถึง

 

ทำไม...เจ้าของไอจีที่ผมหลงรักและนักเขียนที่ติดตามผลงานมาตลอด ถึงกลายเป็นไอ้บูรพาล่ะ...


To be continued.


-รู้สึกว่าองศาเหนือนิสัยเหมือนแมวที่บ้าน งอแง งุ้งงิ้ง เงี้ยวๆ บางทีอยากจะเตะให้ปลิว แต่ต้องไปคว้ามากอดและเกาพุงแทน ก็มันน่ารักง่ะ
- มีคนเดาถูกตั้งแต่ต้นๆ เรื่องเลยว่าเจ้าของไอจีซันเดย์ไนท์คือบูรพา เก่งง่า นี่กะเอาไว้เซอร์ไพรส์ 5555
- มีคนถามว่าคำพูดในไอจีก็อปมาจากไหน คูลๆ อย่างเราต้องคิดเองอยู่แล้ว 5555 เราแต่งเองเนอะ มีคนทักมาขออนุญาตแชร์ด้วย แชร์ได้เลยนะคะ ไม่ต้องให้เครดิตเรา ให้เครดิตบูรพาละกันค่ะ 55555   
-ใกล้จบแล้ว ใจหายแว้บๆ 
-ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านและคอมเมนท์นะคะ รักมาก  :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-04-2020 10:07:55 โดย เต้าหู้ไข่ »

ออฟไลน์ จอมจุ้น6002

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 83
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
อยากได้บูรพา คนที่ิิอบอุ่นกับหัวใจ  :กอด1:

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1740
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
รู้สึกอบอุนหัวใจมากเลย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ kyungploy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 335
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
เหนือน่ารัก งอแงจัง งื้อ

ออฟไลน์ me12inzy

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 458
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
อยากได้ผู้แบบบูรพางะ เขินนนนนน :hao3:
นังน้องเหนือนี่น่าเตะจริงๆ555555อิไกด์น่าเตะกว่า
ปีศาจจูบบ

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
งือ จะจบแล้วอ่ะใจหายวาบเลย

ออฟไลน์ mooping-7

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-5
หลงรักอิเหนืออย่างแรงน่ารักมุ้งมิ้งจริงๆ
ไม่อยากให้จบเลยอือออ

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
ได้กันแล้วก็หวานกันเชียว

ออฟไลน์ andaseen

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 742
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-1
เพิ่งได้เข้ามาอ่าน(ไปอยู่ไหนมาเนี่ยย)  :z3: ชอบมากกกกก เขียนได้ดีมาก อ่านแล้วมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ :m3:

ออฟไลน์ Sky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-2
ผู้ชายแบบบูรพาหาได้จากที่ไหนอีกคะ ดีเหลื๊ออออเกิน

ออฟไลน์ เต้าหู้ไข่

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +279/-5
    • twitter
การพบกันครั้งที่ 23
คืนวันอาทิตย์


วันหยุดยาวทำให้มหาลัยเงียบกริบ ร้านข้าวก็แทบจะไม่มีร้านไหนเปิด ผมเหมือนเป็นวิญญาณเร่ร่อนปลิวไปปลิวมาอยู่รอบๆ มหาลัย เพื่อนกลับบ้านกันหมด ไอ้บูรพาก็หายเงียบไปเลย ออสเตรเลียมันไม่มีอินเตอร์เน็ตหรือไงก็ไม่รู้ ทักไลน์ไปก็ไม่ตอบ เครื่องบินตกตายไปแล้วไงไม่รู้ ปกติวันหยุดนี่ผ่านไปไวเหมือนมีวันละสองชามชั่วโมง แต่ในตอนนี้หนึ่งวันของผมยาวนานกว่าทุกครั้ง คงเป็นเพราะว่ารอคอย เพราะอยากให้ถึงวันอาทิตย์ไวๆ กิจกรรมระหว่างรอของผมวนไปซ้ำๆ จนไม่รู้จะทำอะไรดี

ตื่นนอน

อาบน้ำ

กินข้าว

เล่นมือถือ

ขับรถเล่น

ถ่ายรูปท้องฟ้า

หาที่ซิ่งรถบังคับ

ให้อาหารปลา

ตามหาตัวเหี้ย

วิ่งรอบอ่างเก็บน้ำหลังหอใน

นั่งเล่นลานสมเด็จฯ

บริจาคเลือดให้ยุง

กินข้าวหน้าม.

กินข้าวหลังม.

กินข้าวในเมือง

เดินเล่นเซ็นทรัลฯ

ผ่านวันที่อากาศร้อนจัด

ผ่านวันที่ฝนตกหนัก

กินเบียร์ริมระเบียง

เมา

นอน

ฯลฯ

 

หันไปมองปฏิทิน

 

สัด...เพิ่งวันพุธ

 

อ๊าก!!! อยากสคิป อยากวาร์ป! ก่ายขนาด!

"ติ๊ง!"

ผมคว้ามือถือขึ้นมาอย่างเร็วเมื่อได้ยินเสียงไลน์ แล้วรีบกดเข้าไปอ่าน

 

หลิว : ชวนคุณไปรวย ถ้าแน่จริงก็ทำให้ฉันล้มละลายให้ได้สิ!

 

สัด...กูบล็อกได้มั้ยเนี่ย!

 

ผมปิดแอพฯ ไลน์แล้วเปิดไปที่เฟสบุ๊คก่อนจะเลื่อนหน้าจอผ่านๆ แล้วมาหยุดอยู่ที่เฟสบุ๊คของแพท แพทไม่ได้ลบเพื่อนผม ผมไม่ได้บล็อกแพท เพราะรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์ เราอันเฟรนด์เพื่อนในชีวิตจริงไม่ได้ เลยปล่อยมันเอาไว้อย่างนี้แหละ ผมมองรูปที่แพทโพสท์ เป็นรูปที่เห็นเฉพาะเท้าสองคู่ที่สวมรองเท้าเหมือนกัน

 

แพท พาขวัญ : พาลูกแมวมาเดินเล่นลำปาง กับ ลูกไม้ ลักขณา

 

แพทก็มีชีวิตของแพท ผมก็มีชีวิตของผม...ต่างคนต่างใช้ชีวิตต่อไป

 

ผมจิ้มสัญลักษณ์กดไลค์ไปทีหนึ่งแล้วทิ้งมือถือลงบนเตียงแล้วหันไปมองกล่องรองเท้าที่ซื้อมาให้แพทยังคงวางอยู่ที่มุมห้อง ผมมันขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นใบเสร็จที่ระบุวันที่สามารถเอาไปเปลี่ยนไซส์ได้ซึ่งเป็นวันสุดท้ายพอดี เออ ตั้งพันกว่าบาท เสียดาย คิดได้แบบนั้นผมเลยคว้ากุญแจรถแล้วแวนซ์ไปเซ็นทรัลฯ เอารองเท้าไปเปลี่ยนเป็นไซส์ตัวเองแม่งเลย ถึงผมจะมีรองเท้าแบบนี้อยู่แล้วคู่หนึ่งก็ไม่เป็นไร ชาตินี้เท้ามันคงไม่ขยายขึ้นแล้ว เอาไว้ใส่ตอนไอ้คู่เดิมเก่าก็ได้ เสร็จจากเปลี่ยนรองเท้าผมก็เข้ามาเดินเล่นที่ร้านหนังสือ

"อ้าวน้อง"

"ครับ?" ผมหันไปหาพี่ที่เคาท์เตอร์ที่หันมาทักผม

"น้องที่มาถามหาหนังสือวันนั้นใช่ป่ะค่ะ"

"จำผมได้ด้วยเหรอครับ"

"จำได้สิคะ เพราะหล่อ"

ผมได้แต่หัวเราะเบาๆ

"หนังสือที่น้องอยากได้มาแล้วนะคะ"

ผมหันไปมองหนังสือที่วางอยู่ในชั้นวางหนังสือใหม่

"เล่มนี้ขายดีมากนะคะ นี่เพิ่งสั่งมาลงสต็อกใหม่ไปเมื่อเช้านี้เอง รีบซื้อน้า"

"ผมมีแล้วครับ"

ผมเดินไปที่ชั้นหนังสือแล้วยืนมองเล่มนั้นอยู่

 

ณ ขณะที่คิดถึง

 

เออ...คิดถึง

 

ใจจะขาดแล้วเนี่ย...

 



 

วันอาทิตย์มาถึงแล้ว  ผมกำลังนั่งดูการ์ตูนอเวนเจอร์ในทีวีอยู่ อะเมซิ่งอเวนเจอร์ นี่ขนาดเป็นการ์ตูนยังสนุกจนหยุดดูไม่ได้เลย

"ติ๊ง!"

ผมเหลือบตาไปมองไลน์ที่เด้งเข้ามา ยกมือที่เลอะขนมก่อนจะหยิบขึ้นมากดอ่าน ก่อนจะเห็นว่าเป็นไอ้บูรพา 

 

บูรพา : ตัวมึง

องศาเหนือ : ยังไม่ตายเหรอสัด

บูรพา :  ยังไม่ตายเว้ย!

องศาเหนือ : กูเห็นมึงหายเงียบ

บูรพา : คิดถึงกูอะดิ?

องศาเหนือ : ไม่อะ

บูรพา : กูอยู่ที่นี่ต่ออีกอาทิตย์หนึ่งนะ

องศาเหนือ : จริง?

บูรพา : อือ   

องศาเหนือ : แล้วแต่

 

มันส่งสติกเกอร์กลับมาตัวหนึ่ง ผมได้แต่โยนมือถือลงบนเตียงอย่างเซ็งๆ เออ อีกอาทิตย์เดียวเอง อาทิตย์หนึ่งก็แค่เจ็ดวัน เจ็ดวันก็แค่ร้อยหกสิบแปดชั่วโมง แค่หนึ่งหมื่นแปดสิบนาที แค่หกแสนกว่าวินาที...

ผมเดินไปเลื่อนประตูกระจกริมระเบียง วันนี้ท้องฟ้าก็สวยดี นกสองตัวมาเกาะเป็นคู่อยู่ที่สายไฟ มีคนซักผ้าอยู่ที่หออีกฝั่ง ทุกอย่างก็ดูปกติดี แต่มีอย่างเดียวที่ผิดปกติไป นั่นคือใจของผมเอง

"คิดถึงโว้ย!"

"พรึบๆๆ!"

นกสองตัวที่เกาะอยู่ที่สายไฟบินหนีเสียงแหกปากของผมไป คนที่นั่งซักผ้าอยู่หอตรงข้ามหันมามอง ผมจึงรีบวิ่งกลับเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูอย่างเร็ว ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง

งือ!

 

"ติ๊ง!"

เสียงไลน์ทำให้ผมเลื่อนสายตาไปมอง ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู

 

บูรพา : ถ้าคิดถึงก็เปิดประตู

 

"หือ?" ผมเด้งตัวขึ้นมาจากที่นอน แล้วขมวดคิ้วหน่อยๆ ก่อนจะได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก

"เปิดประตูให้หน่อยค้าบ"

ผมลุกไปเปิดประตูก่อนจะเห็นไอ้บูรพายืนยิ้มกว้างอยู่ตรงนั้น

"ตัวเหี้ย"

"โห กูกลับมาทั้งทีมึงทักทายกันแบบนี้?"

"มึงแกล้งกูทำไมเนี่ย"

"คิดถึงเสือกไม่บอกคิดถึงไง มา กอดหน่อย"

มันอ้าแขนออกแล้วพยักหน้าขอกอด

"วันอาทิตย์แล้วไง กอดหน่อยเร็ว"

"เห็บหมาเอ๊ย" ผมแทบจะกระโดดเข้าไปหาก่อนมันจะรัดผมแน่น ผมเองก็ยกสองมือขึ้นกอดมันเอาไว้

 

เสียงบูรพา

กลิ่นบูรพา

ตัวบูรพา

กลับมาแล้วบูรพา

 

"คิดถึงเปล่า"

"คิดถึงดิ"

"งั้นไปคิดถึงกันต่อบนเตียงป่ะ?"

"พลั่ก!"

"อั่ก!" จากที่ยืนกอดกันอยู่ไอ้บูรพาตัวงอลงไปเพราะผมซัดหมัดเข้าท้องมันไปเต็มๆ

"ทำกูทำไมเนี่ย!"

"ก็มึงทะลึ่ง"

"กูแค่ชวนไปนอนคุยกันไง นอนเล่นกันบนเตียง"

"พ่องดิ! แล้วไหนของฝาก"

"เอาไป" ไอ้บูรพายกถุงที่พื้นส่งให้ผม ผมรับมาก่อนจะเดินไปนั่งบนเตียง ก่อนจะเปิดดูของฝากที่มันซื้อมาให้ เป็นขนมหลายๆ อย่างกับพวงกุญแจหมีโคอาล่าสองอัน

"เฮ้ย น่ารักอะ"

"มึงอยากเป็นไอ้ตัวนี้ใช่มะ"

"อื้อ เหมือนมะ" ผมว่าแล้วยกพวกกุญแจมาข้างๆ หน้า

"ไม่อะ แต่ถ้าควายอะเหมือน"

"ไอ้บูรพา ไอ้ห่า!"

มันหัวเราะหน่อยๆ แล้วนอนลงไปบนเตียง

"ไปเที่ยวสนุกเปล่า?"

"สนุกดี ฝรั่งงานดีเพียบ มองทีนี่เคลิ้ม"

ผมหันขวับไปมองมันเคืองๆ  มันก็เลยยกขาขึ้นมาเกี่ยวตัวผมให้ลงไปนอนกับมัน ดูกิริยาหยาบของมัน ใช้ตีนเขี่ยกูเข้าไปหา สันดาน!

"แต่ไม่มีใครน่ารักเหมือนมึงล่ะ"

"ไม่ต้องมาพูดดีเลย"

"คืนนี้ขอดิ"

"ไอ้บูรพา ไอ้บ้า!" ผมเอาพวงกุญแจในมือฟาดใส่หน้ามันไปทีหนึ่ง

"ก็คิดถึงอะ"

"ไม่เอาโว้ย!"

"ทำไมง่า ทำไมไม่ให้ง่า"

มึงเป็นหมัดหมา ไม่ควรทำหน้าแบ๊ว ขัดบุคลิกอย่างแรง

"ตัวมึงตามใจตัวกูหน่อยไม่ได้เหรอ"

"ไม่เอา...กูเจ็บ" ผมพูดเบาๆ เอาจริงๆ กูอายเกินกว่าจะมาสนทนากันเรื่องแบบนี้นะไอ้บ้า!

มันหัวเราะหน่อยๆ แล้วดึงผมเข้าไปใกล้

"คราวนี้ไม่เหมือนคราวก่อนหรอก"

"กูไม่เชื่อ"

"สำหรับทุกสิ่งของมนุษย์ ครั้งแรกมันก็ยากเสมอแหละ แต่ครั้งต่อไปมันจะง่ายขึ้น"

"มึงไม่ต้องมาปรัชญาอะไรกับกูเลย กูไม่ให้!"

ไอ้บูรพาสะบัดหน้าหนี ดึงผ้าขึ้นมาคลุมโปงแล้วครวญครางออกมาเป็นเพลงเบาๆ

 

"โปรดเห็นใจฉันบ้าง อยากเอากันเหมือนเคย อย่าทำร้ายกันเลย อย่างน้อยก็คนเคยได้กัน... "

 

ดูสันดานมันอะ!

"เออบูรพา กูมีเรื่องจะถาม"

"เรื่องไร" มันเปิดผ้าห่มมามอง ผมเอื้อมมือไปหยิบหนังสือที่หัวเตียงมาชูให้มันดู

"มึงเป็นคนเขียนหนังสือเล่มนี้เหรอ"

"อือ"

"ไม่น่าเชื่อ"

"ทำไมอะ ถ้ากูเขียนพระไตรปิฎกดิค่อยตกใจ"

"กวนตีน งั้นมึงก็เป็นเจ้าของไอจีนั้นด้วยดิ"

"อือ"

"งั้นกูไปอัลฟอลฯ แป๊บ"

"ไอ้เหนือ ไอ้บ้า!"

"แล้ว Sundaynight01 มันคืออะไรวะ"

"คือ คืนวันอาทิตย์ที่หนึ่งไง"

ผมขมวดคิ้วนิดๆ

"มึงจำวันที่เรานัดเจอกันครั้งสุดท้ายได้ป่ะ"

"จำไม่ได้"

"ควาย"

"เอ้า! ก็กูจำไม่ได้"

"ที่จะไปงานวันเกิดไอ้ไอซ์กันอะ มันคือวันอาทิตย์ที่หนึ่ง ที่กูบอกกับมึงว่าเจอกันวันอาทิตย์ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เจอกัน มันก็เลยเป็นวันอาทิตย์ที่หนึ่งที่กูฝังใจไง ก็เลยตั้งเป็นชื่อไอจี มันก็เท่ดีใช่ป่ะล่ะ"

"เออ เท่ดี แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นมึง รู้เปล่าว่ากูหลงรักไอจีนั้นมาตั้งหลายปีแล้วนะ"

"แปลว่ามึงหลงรักกูมานานล่ะ"

"กูไม่รู้ว่าเป็นมึงเว้ย  ที่จริงก็ไม่เคยมีใครรู้เลยว่านักเขียนคนนั้นเป็นใคร ไม่เคยเห็นมึงเปิดเผยตัวตน"

"กูไม่ชอบออกสื่ออะ กูหล่อด้วยไง เดี๋ยวคนกรี๊ดกูเยอะ"

"โค๊ะ! มั่นหน้า แต่กูอ่านเล่มนี้แล้ว ชอบมากเลยว่ะ"

"มึงต้องชอบดิ เล่มนี้กูเขียนตอนคิดถึงมึงไง"

ผมได้แต่หันหน้าหนีมันมาอีกทาง แล้วมองไอ้หมีโคอาล่าที่ยิ้มแป้นอยู่ ถ้ายิ้มหน้าต้องเป็นอย่างนั้นแน่เลยอะ ไม่เอา ไม่ยิ้ม ไม่เอา ไม่เขิน

โอเค...กูเขิน

มุมปากมันยกขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ ก่อนผมจะหันไปมองไอ้บูรพาขณะที่ยังหุบไม่ได้ ริมฝีปากมันค่อยๆ คลี่ออกเช่นกัน

"ไอ้เหนือ กูใจสั่น"

"สั่นทำไม"

"มึงยิ้มให้กูแบบนี้ครั้งแรกเลย ยิ้มให้กูแบบให้กู แบบไม่ใช่ยิ้มให้กล้องกู คือยิ้มให้กูตรงๆ โอ๊ย! สั่นบ้าอะไรเนี่ย!"

อะ กูให้กว้างกว่าเดิมอีก

"กูตายดีกว่า" มันว่าแล้วหลับตาหันหน้าหนีไป ผมก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่มันเกิดขึ้นระหว่างผมกับมันคืออะไร ผมเคยโกรธมันมาก เคยโกรธโชคชะตาที่พามันโคจรกลับมาเจอผม

มีท่อนหนึ่งในหนังสือที่มันเป็นคนเขียน พูดเอาไว้ว่า

 

"...เคยคิดว่าที่ผ่านมาคือความโกรธ

เคยได้แต่หวังว่าเราจะไม่ต้องเจอกันอีกในช่วงเวลาที่เหลือของชีวิต

แต่ลืมไปแล้วว่าเคยคิดแบบนั้น

ตอนนี้กลายเป็นความคิดถึง

อยากกลับไปใช้เวลาที่เหลือของชีวิตอยู่ด้วยกันอีก..."

 

จากที่โกรธเคืองโชคชะตากลับต้องบอกว่าขอบคุณมากกว่า ขอบคุณที่ทำให้กลับมาเจอกัน หายโกรธมันตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ หรือแท้จริงไม่เคยโกรธมันเลยก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็ไม่อยากให้มันไปไหนไกลๆ อีกแล้ว ไอ้ความรู้สึกในใจเนี่ย ก็น่าจะเรียกว่า รัก นะ 

"บูรพา"

"อะไร"

"รักนะครับ"

"โอเค...ตายสงบ"

อ่าหะ...กูตายด้วย

To be continued.


-รู้สึกว่าจะกลายเป็นคู่รักสายพันธ์มุ้งมิ้ง
-เพลงที่บูรพาครวญครางคือเพลง ปล่อยให้ตัวฉันไป ของวง moving and cut ซึ่งเนื้อเพลงไม่ได้ร้องอย่างนั้นแน่นอน ขอโทษที่ดัดแปลงได้จังไรสไตล์บูรพาค่ะ 55555
-เจอกันตอนหน้าค่ะ  รักเหมือนเดิม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-12-2018 18:05:47 โดย รชา »

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3

ออฟไลน์ kyungploy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 335
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
เหนือน่ารัก ฮืออออออ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
ความมุ้งมิ้งมันพลุ่งพล่านมากอ่ะตอนนี้

ออฟไลน์ Sky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-2
ตายตามค่ะ กรี๊ดดดดดด

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1740
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
ทำไมยิ่งอ่านยิ่งอิจฉาเหนือจัง 5555

ออฟไลน์ จอมจุ้น6002

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 83
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
มาสั้นๆ แต่ทำเอาใจสั่น
#บูรพากับองศาเหนือ  :-[

ออฟไลน์ เต้าหู้ไข่

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +279/-5
    • twitter
การพบกันครั้งที่ 24
รักเหี้ยๆ


วันนี้ผมเข้ามานั่งในห้องเรียนใหญ่ในวิชาเรียนรวม ใหญ่ขนาดที่จุนิสิตปีหนึ่งได้เป็นพันๆ คน มโหฬารอะไรขนาดนี้ เมื่อมองหาไอ้บูรพาเจอก็เข้าไปนั่งข้างๆ มัน

"ทำไมต้องมาเรียนห้องใหญ่ด้วยวะ"

"วันนี้มีบรรยายพิเศษไง"

ผมหันไปมองที่จอโปรเจคเตอร์ขนาดมหึมาหน้าห้อง ที่กำลังแสดงรายละเอียดเกี่ยวกับการบรรยายพิเศษจากวิทยากรรับเชิญในหัวข้อ เป็นวัยรุ่นอย่างไรให้เป็นสุข ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของรายวิชา

"อีกอย่าง วันนี้เป็นวันที่มึงจะได้แจ้งเกิดด้วย"

"ไรวะ"

"หนังสั้นที่เคยทำไง เซคฯ เรายอดวิวสูงสุดเลยนะเว้ย เลยได้มาเปิดหน้าห้องวันนี้ไง"

"เชี่ย งั้นกูโดด!"

"เฮ้ย! ไม่ได้เว้ย ไม่เข้าร่วมฟังบรรยายหักคะแนนดิบสามสิบคะแนนนะมึง"

"โหดสัด!"

ผมจึงจำเป็นต้องนั่งร่วมกิจกรรมฟังบรรยายจากวิทยากร เวลาผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ การบรรยายก็จบ

"เอาล่ะ ช่วงท้ายชั่วโมงนี้ อย่างที่บอกไปแล้วนะว่าเราจะได้ดูหนังสั้นสนุกๆ จากเพื่อนๆ พวกเรา บอกไปแล้วตั้งแต่ต้นเทอมเนอะว่าคลิปที่จะได้มาเปิดวันนี้คือคลิปที่มียอดวิวสูงสุด รู้กันแล้วใช่มั้ยว่าเซคไหนชนะไป"

"เซค12ค่า"

"ใช่แล้ว โอเค เรามาดูพร้อมๆ กันเลยเนอะ"

อะ...ได้เวลาแจ้งเกิดกูล่ะ

 

หนังสั้นถูกเปิดหน้าห้องเรียนอีกครั้ง และเป็นห้องที่ใหญ่กว่าเอสเอฟซีนีม่า หน้าจอมึงใหญ่กว่าผนังวัด เสียงดังกระหึ่มด้วยระบบโคตรพ่อโคตรแม่ลำโพง เป็นอีกครั้งที่ผมต้องตัวหดลงมา ผมไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองเลย เสียงหวีดร้องของคนในที่นี่ก็ดังลั่นตอนหนังไปถึงฉากสวีทๆ

แต่กูไม่ฟินครับ

สิบห้านาทีของหนังสั้นยาวนานเหมือนผ่านไปสามปี ในที่สุดก็จบลงพร้อมเสียงปรบมือเกรียวกราว ผมจึงเงยหน้าขึ้นมา เห็นไอ้บูรพาหัวเราะเบาๆ

"ขำไร"

"หดเป็นเต่าเลย อายอะไร"

"ก็กูอาย"

"น่ารักจะตาย ดูกี่รอบก็น่ารัก"

ผมกระแทกไหล่มันเบาๆ ก่อนอาจารย์จะเดินออกมาที่หน้าเวทีหน้าห้องอีกที

"แหม ฟินกันไปเลย ทำออกมาได้ดีมากๆ เลยนะคะ ถ่ายทำก็ดี ภาพก็สวย ตัดต่อก็ดี..."

ยกเครดิตให้พี่บูรพาของผมด้วยครับ

"พระเอกนางเอกก็น่ารักจริงๆ ไหนขอเห็นตัวจริงของพระเอกนางเอกหน่อยได้มั้ย"

"เชี่ย..." ผมหวีดออกมาเบาๆ ก่อนจะกดหัวเข้าฮู้ดไปอีกที

"เรียนคณะอะไรกันคะ ไหนนั่งตรงไหน ออกมาข้างหน้าหน่อยเร็ว"

"ไอ้เหนือ ไปดิ"

ผมหันไปส่ายหน้ายิกๆ ให้ไอ้หลิวที่สะกิดอยู่ข้างๆ

"น้องนางเอกออกมาแล้ว ไหนพระเอกอยู่ไหนจ้ะ"

"ไอ้เหนือ ออกไป!" เสียงกดดันจากเพื่อนในเอกทำให้ผมต้องเดินออกไปที่หน้าเวทีหน้าห้องนั่นอย่างเกร็งๆ โอ้โหอะเมซิ่งห้องเรียนรวม พอมายืนอยู่ตรงนี้จึงเห็นว่านิสิตในห้องนี้มันเยอะมากจริงๆ

"อะไหนแนะนำตัวกันหน่อย เริ่มที่น้องพระเอกก่อนเลย" อาจารย์คนนั้นเอาไมค์มายื่นที่ผม แค่ออกมาแนะนำตัวกูตื่นเต้นเหมือนได้รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมสุพรรณหงส์ครับ

"ชื่ออะไรมาจากคณะไหนคะ"

"องศาเหนือครับ คณะมนุษยศาสตร์เอกอังกฤษครับ"

"วี้ด!"

"หล่อมาก!"

"น่ารัก!"

"อยากได้!"

 

โอ๊ย...มีผัวแล้ว....

 

"อะๆ ใจเย็นๆ ค่ะนิสิต มาที่น้องผู้หญิงกันบ้าง ชื่ออะไรคะ"

"ชื่อลูกไม้ ลักขณาค่ะ จากคณะพยาบาลค่ะ"

"โว้ว!"

"วี้ว!"

เสียงโห่ร้องของพวกผู้ชายดังขึ้น โดยเฉพาะวิศวะแถวหลังๆ

"เหมาะสมกันมากเลยนะคะสองคนนี้"

มันไปเหมาะกับแฟนเก่าผมมากกว่าน่ะสิ...ที่จริงผมก็ไม่ได้โกรธลูกไม้หรอก แต่ให้มายืนข้างๆ กันแบบนี้มันก็รู้สึกแปลกนิดหน่อย เป็นลูกไม้เฉยๆ คงไม่รู้สึกอะไร แต่พอได้ชื่อว่าเป็นแฟนใหม่ของแฟนเก่าผมก็เกร็งๆ หน่อย เพราะไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไง

"อะไหนๆ ก็ออกมาแล้ว ในหนังสั้นของเราเนี่ยเกี่ยวกับความรักในวัยรุ่น น้องๆ สองคนมีแฟนมั้ยคะ น้องลูกไม้มีแฟนมั้ยคะ"

"มีค่ะ" ลูกไม้ตอบ ก่อนจะมองไปทางขวามือ ผมเพิ่งเห็นว่าแพทนั่งอยู่ตรงนั้น

"แล้วน้ององศาเหนือล่ะคะ มีแฟนหรือยังจ้ะ"

"มีแล้วครับ"

"โห่ว!" เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกที

"อะ เสียใจด้วยนะพวกเธอ เขามีแฟนกันหมดแล้ว คราวนี้ขอถามหน่อยดีกว่าว่าทั้งสองคนเนี่ยคิดว่าความรักคืออะไร เริ่มที่น้องลูกไม้ก่อนแล้วกัน"

ลูกไม้รับไมค์มาจากอาจารย์แล้วหันไปมองแพทก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

แหม่...มดไต่สายไมค์แล้ว พูดเร็วๆ

"ค่ะ สำหรับลูกไม้ ลูกไม้คิดว่าความรักเหมือนดาวค่ะ"

 

ดาวได้ดาวไงเธอ

 

"ดาวมันอยู่บนท้องฟ้าเสมอค่ะ ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน เพียงแค่บางครั้งอาจจะมองไม่เห็นแต่มันก็ยังอยู่ตรงนั้น เหมือนความรัก มันก็อยู่ของมันอยู่อย่างนั้น อยู่ที่ว่าจะมองเห็นมันหรือเปล่า จักรวาลนี้มีดาวกี่ล้านดวงก็ไม่รู้ แต่ลูกไม้เชื่อว่าวันหนึ่งเราจะเจอดาวของตัวเอง ดาวที่ต้องเงยหน้าขึ้นไปมองทุกวัน แม้ว่าจะมองเห็นหรือมองไม่เห็น แต่เราก็จะมอง เพราะเรารู้ว่ามันอยู่ตรงนั้นค่ะ"

"วี๊ดดดด!!!"

เสียงปรบมือดังกึกก้องกับคำตอบของลูกไม้

"โรแมนติกจังเลยนะคะ เชื่อว่าน้องลูกไม้กับแฟนก็คือดาวสองดวงที่โคจรมาเจอกันแล้วแหละ ขอให้รักกันนานๆ นะคะ"

"ขอบคุณค่ะ"

เหอะ ดาวอะไรล่ะ ก็แค่ก้อนหินที่ลอยได้ มีอยู่เกลื่อนกาแลคซี่ เผลอๆ เป็นอุกาบาตรไปอีก

เดี๋ยวนะ...ไหนกูบอกไม่ได้เกลียดเขาไง๊!

"อะ คราวนี้มาที่น้ององศาเหนือบ้าง สำหรับน้ององศาเหนือความรักคืออะไรคะ"

"สำหรับผม ความรักคือ..."

อะไรวะนั่น

ผมหันไปมองไอ้บูรพาที่นั่งอยู่ไกลๆ ตัวมันเล็กนิดเดียวตอนที่มองจากตรงนี้ ถ้าเป็นมันคงมีคำตอบดีๆ กระแทกจิตกระแทกใจเหมือนตอนเขียนหนังสือ แต่พอเป็นองศาเหนือ สมองขาวโพลน อะเมซิ่งสมองกู ตื้อเลยครับ

"คืออะไรคะ..."

"คือ..."

"คือ?"

"ตัวเหี้ยครับ"

ทั้งห้องเงียบกริบ คงไม่มีเข้าใจคำพูดของผม เว้นแต่ไอ้บูรพาที่ยิ้มออกมา

"อ่า...เป็นการนิยามความรักได้โหดเหี้ยมมากจริงๆ มันมีความหมายว่าอะไรเหรอคะ"

"ผมก็อธิบายไม่ได้ รู้แค่ว่า..."

"..."

"รักเหี้ยๆ เลยครับ"

"วี้ด!" เสียงหวีดร้องดังลั่น กับสติผมที่ปลิวหายไปแล้ว เสียงปรบมือดังลั่นตอนตลอดทางตอนที่ผมเดินกลับไปนั่งที่เดิม

กูตอบไปได้ยังงาย!

"อะ วันนี้สนุกสนานมากเลยทีเดียว เสียดายหมดเวลาซะแล้ว คาบหน้าเรียนตามเซคเหมือนเดิมนะคะ เชิญค่ะ" สิ้นเสียงอาจารย์นิสิตในห้องก็พากันลุกออกจากห้องไป ผมรีบไปคว้ากระเป๋าที่โต๊ะแล้วเดินออกจากห้อง ไอ้บูรพาและพวกเพื่อนก็ตามมาด้วย

"ไอ้เหนือ มึงนิยามความรักได้น่าเกลียดมากอะ" ไอ้หลิวพูดขำๆ

"ก็กูคิดอะไรไม่ออก"

"บูรพานี่เหี้ยตรงไหน หล่อก็หล่อ นิสัยก็ดี ตัวสูง กล้ามล่ำ ปล้ำง่าย..." ไอ้หนุ่มร่ายสรรพคุณความบูรพาแล้วยกมือจับเข้าตรงนั้นตรงนี้ของไอ้บูรพา

"มากไปไอ้หนุ่ม มากไป" ไอ้บูรพาปัดมือไอ้หนุ่มที่กำลังแตะหน้าอกมัน

"ไอ้นี่มันสร้างภาพเวลาอยู่ต่อหน้าพวกมึงไง ตัวจริงอย่างเหี้ย"

"คำก็เหี้ยสองคำก็เหี้ย" ไอ้บูรพาพูดงอนๆ

ผมได้แต่คว่ำปากใส่มัน ก่อนมันจะเขยิบเข้ามากระซิบข้างหูเบาๆ

"ถ้าเรียกพี่ว่าเหี้ย เดี๋ยวคืนนี้มีเพลียนะครับ"

"ไอ้บูรพา ไอ้เหี้ย!!!"

 

กริบ...

 

หลังจากผมแผดเสียงออกไป ก็เป็นจังหวะที่สิ่งรอบกายเงียบกริบ ทุกสายตาพุ่งเข้ามามองเป็นตาเดียว ผมกลอกตาไปซ้ายทีขวาที พระแม่ธรณีครับ สูบผมไปตอนนี้เลยได้มั้ย เอาชีวิตผมไปเลยครับ ได้โปรด

"อ๋อ ตัวเหี้ยหน้าตาเป็นแบบนี้นี่เอง"

"หล่อเหี้ยๆ"

"เป็นกูกูก็รักเหี้ยๆ วะ"

โอ๊ย! อยู่ไม่ได้แล้ว!

ผมรีบพุ่งออกมาจากตรงนั้นแล้ววิ่งลงบันไดด้วยความอับอาย

...

ถึงห้องเชียร์จะจบไปแล้ว ผมคิดว่ากิจกรรมสำหรับปีหนึ่งจะหมดไปด้วย แต่ไม่ใช่เลย กิจกรรมยังต่อแถวรออีกเพียบ อย่างตอนนี้ทุกๆ ห้าโมงเย็น เริ่มมีกิจกรรมซ้อมบูมของแต่ละเอกเพื่อเตรียมตัวไปบูมรุ่นพี่ในวันรับปริญญาที่จะถึงในปลายปี ผมคิดว่าก็แค่ไปบูมกันสนุกๆ แสดงความยินดีกับรุ่นพี่พอเป็นพิธีแต่ที่ไหนได้มีการซ้อมอย่างจริงจัง และต้องสอบบูมด้วย ผ่านห้องเชียร์เพื่อจะได้รุ่นคณะ และต้องมาผ่านสอบบูมเพื่อให้ได้รุ่นเอก อะเมซิ่งโซตัส  ต้องกลับไปใส่ชุดเชียร์ที่เหมือนนักเรียนพละทุกเย็นอีกล่ะ

"ไอ้เหนือ"

ผมสะดุ้งนิดหนึ่งที่ไอ้บูรพาประตูเข้ามาตอนที่กำลังจะหยิบเสื้อเชียร์ขึ้นมาใส่ มันไล่สายตามองผมหัวจรดเท้า เท้าจรดขึ้นมาหัวอีกที

"เซ็กซี่โคตร..."

"เซ็กซี่ป้ามึงสิ!" ผมด่ามันทีแล้วรีบยัดเสื้อใส่เข้าไป สันดานหื่นนี่ไปติดใครมาก็ไม่รู้!

"มึง รองเท้าผ้าใบขาวกูไม่แห้งอะ ใส่สีอื่นได้ป่ะวะ" มันถามขึ้นตอนที่ผมเดินเข้าห้องน้ำไปใส่คอนเทคเลนส์

"ไม่ได้ดิ เดี๋ยวรุ่นพี่ด่าอีกอะ"

"งั้นกูโดดบูมนะ"

"ถ้ามึงโดดพวกกูต้องวิ่งรอบลานจอดรถนะ"

"แล้วให้ทำไงอะ"

"ตีนเปล่าไง"

"ไอ้บ้า!"

ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าผมมีรองเท้าผ้าใบสีขาวสองคู่ คู่ที่เอาไปเปลี่ยนไซส์มายังไม่เคยเอามาใส่เลยจึงหันไปบอกมัน

"กูมีอีกคู่อยู่ในตู้อะ ดูดิว่าใส่ได้เปล่า"

"อยู่ไหนอะ"

"ในตู้ไง ชั้นล่างอะ"

"ไอ้เหนือ กูว่าล่ะไฟแช็คกูหายไปไหนหมด มึงนี่เอง"

ผมเดินออกไปจากห้องน้ำก่อนจะเห็นไอ้บูรพาหยิบไฟแช็คหลายอันที่ผมขโมยมันมาซ่อนในตู้ เพราะมันจะได้ไม่สูบบุหรี่ นับเป็นวิธีที่ชาญฉลาดมากจริงๆ

"กูเป็นห่วงสุขภาพปอดมึงไงครับ" ผมว่าแล้วก้มลงไปหยิบกล่องรองเท้าขึ้นมาให้มัน

"ถ้าเป็นห่วงผม บอกผมดีๆ ก็ได้ครับ เมียว่าอะไรผมก็ตามใจทั้งนั้นแหละ"

"โป๊ก!" กล่องรองเท้าใน มือฟาดใส่กบาลมันอย่างห้ามไม่ได้

"ไอ้เหนือ! รุนแรงกับกูตลอด!"

"ลองใส่ว่าได้มั้ย?"

มันทำปากยื่นแล้วเปิดกล่องรองเท้าหยิบคอนเวิร์สคู่นั้นออกมาสวม

"ใส่ได้ พอดีเลย"

"มึงใส่รองเท้าไซส์เดียวกับกูเหรอ"

"เนื้อคู่ไง"

"เกี่ยวมั้ย?"

"แล้วทำไมมีรองเท้าสองคู่อะ"

"คู่ที่กูซื้อให้แพทแล้วเขาไม่เอาไง กูเลยไปเปลี่ยนไซส์มา"

"อ๋อ"

"..."

"งั้นมันก็ควรเป็นของกูนะ"

"ไรนะ"

"รองเท้าคู่นี้ไง มึงก็ต้องให้กูดิ เพราะกูใส่ได้ มันพอดีกับกู"

"ไอ้หลิวบอกว่าไม่ควรให้รองเท้ากัน เดี๋ยวคนรักเดินจากไป แล้วสโลแกนคอนเวิร์สเนี่ย ทางใครทางมันนะเว้ย"

ไอ้บูรพาล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วควักแบงค์พันให้สองใบ

"งั้นกูซื้อต่อ"

"เฮ้ย กูซื้อมาแค่พันกว่าบาท"

"พันนี้ค่ารองเท้า"

มันว่าแล้วเขยิบเข้ามาใกล้

"ส่วนอีกพันพี่จ่ายค่าตัวเราคืนนี้"

"ไอ้บูรพา ไอ้เหี้ย!"

"เรียกเหี้ยนี่แปลว่าอยากเพลียใช่มั้ย"

"ไอ้เวร! มึงออกไปเลย!"

มันหัวเราะลั่นแล้วทิ้งตัวลงไปบนที่นอน

"ไอ้บ้า!"

"กูล้อเล่นน่า มึงไปใส่รองเท้ามึงแล้วมานี่ดิ"

"ทำไม"

"ไปใส่มาเหอะน่า"

ผมขมวดคิ้วหน่อยๆ ก่อนจะเดินไปสวมรองเท้าคู่ที่เหมือนกับคู่ที่มันใส่อยู่แล้วเดินมาหามัน

"มายืนนี่" มันดึงตัวให้ไปใกล้ๆ ก่อนมันจะหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูป แต่งสีนิดหน่อยแล้วโพสท์ลงไอจี

"โพสท์ว่าไงอะ"

"ไปดูเอง"

ผมหันไปหยิบมือถือตัวเองแล้วกดเข้าไปดูไอจี

 

Sundaynight01 : ไม่มีวันเดินจากไปในทางใครทางมัน มีแต่เดินไปด้วยกันในทางเดียวกัน

 

เชี่ย...ใจกระตุกวูบเลย คารมคมคายเหลือเกินพ่อคุณ

"ไปยัง"

มันว่าแล้วยื่นมือมาให้

"ไปดิ"

ผมตอบแล้วยื่นมือออกไป

ตอนที่มือเราสองคนสัมผัสกันก็เกิดความมั่นใจขึ้นมา คำที่บอกว่าไปด้วยกัน ในทางเดียวกัน มันชัดเจนขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ได้

 

ไปช้าๆ ไปด้วยกัน ไปให้ไกล ให้นานแสนนาน 

 

ใจผมบอกแบบนั้น


To be continued.

-ชื่อตอนน่าเกลียด 5555
-อีกสองตอนก็จบแล้วนะ ฮึกก
-ว่างๆ ก็แวะไปพูดคุยกันได้นะคะ ►TWITTER◄
-รักเหมือนเดิมมม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-12-2018 18:08:33 โดย รชา »

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
ชอบรักเหี้ย ๆ กับมุกเพลีย สุด ๆ ฮา

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
โอ๊ยยยยย รักเหี้ยๆ เลยค่ะ บูรพาเหนือ

ออฟไลน์ เต้าหู้ไข่

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +279/-5
    • twitter
การพบกันครั้งที่ 25
You’ve got that one thing
 


ลานจอดรถใกล้ๆ หอในเป็นสถานที่สำหรับการซ้อมบูม เสียงกึกก้องจากการแหกปากซ้อมบูมดังลั่นไปทั่วทุกล็อคในลานจอดรถ

"วี้ด! บูม! อีอี อีเอ็นจี แอลแอล ไอเอสเฮช อิงลิชเมเจอร์ อิงลิชเมเจอร์ วี้ด! บูม!"

"เสียงหายไปไหนหมด!"

"ลงก็ยังไม่พร้อมกัน!"

"มีคนหลุดแล้วเนียนด้วยนะ!"

"เอาใหม่! ขอคนสั่งหนึ่งคน!"

"บูมอิงลิชเมเจอร์สามรอบ เตรียมบูม!"

"ตึ้บ!"

เสียงเท้ากระทืบไปข้างหน้าพร้อมกับก้มหัวลงไปเพื่อรอเตรียมบูม ผมแทบจะหน้าทิ่มลงไปกับพื้นเพราะก้มๆ เงยๆ แบบนี้มามากกว่าร้อยรอบก็ยังไม่พอใจรุ่นพี่

"สามสี่ วี้ด! บูม! อีอี อีเอ็นจี..."

"พอ! หยุด! แค่เริ่มก็ไม่พร้อมแล้ว!"

"ไม่ได้เรื่อง!"

"ซ้อมกันมากี่วันแล้ว! ทำได้แค่นี้เหรอ!"

ปีหนึ่งที่ยืนอยู่ในวงเงียบกริบตอนที่ถูกรุ่นพี่ปีสามซึ่งมาสอบบูมด่าแหลก ไอ้เฮดที่ยืนนำอยู่ตรงนั้นคือลุงเทคผมเองครับ นอกเวลางานใจดีมาก หน้าตาโหดแต่โหมดคิตตี้เพราะงั้นมายืนด่าแบบนี้ผมก็เลยไม่โกรธ แต่เอาจริงๆ ก็กดดัน ผมไม่รู้ว่ามาตรฐานของการสอบบูมมันต้องดีขนาดไหน แต่ก็ไม่เห็นว่าเพื่อนคนไหนจะไม่เต็มที่ แหกปากกันจนจะต้องไปรักษาเส้นเสียงอักเสบกันยกเอกแล้ว พวกพี่ต้องการอะไรครับ คุยกันดีๆ สิครับ

"พักหนึ่งนาทีครับ!"

หนึ่งนาทีครับ หนึ่งนาทีกูย่อลงไปนั่งยังไม่ทันถึงพื้นเลยครับ บูมจนเอ็นหัวเข่ากูจะขาดอยู่ล่ะ พอพวกพี่หันหลังไปผมก็ตรงเข้าไปหาไอ้บูรพาก่อนเลย ทำอะไรไม่ได้ งอแงครับ งอแงลูกเดียว

"ไอ้บูรพา กูไม่ไหวแล้ว ปวดขามาก เหนื่อยด้วย เจ็บเข่าด้วย ร้อนด้วย ยุงกัดด้วย"

"ไปพักก่อนดิ บอกพี่เขาไปว่าไม่ไหวแล้ว" มันว่าแล้วยกหลังมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อให้

"กูไม่อยากเป็นพวกอ่อนอะ" พวกที่ไปนั่งพักกับพี่ฝ่ายพยาบาลคือพวกที่มีโรคประจำตัว ร่างกายอ่อนแอ ส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงร่างบางๆ ถ้าผมต้องไปนั่งรวมกลุ่มกับพวกนั้นผมว่ามันจะน่าอายมาก

"อ่อนไปเหอะ ฝืนตัวเองเดี๋ยวไปเดี๋ยวไม่สบายอีก กูบอกพี่เขาให้เอามั้ย"

"ไม่เอาอะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้วใช่ป่ะ"

"อีกครึ่งชั่วโมง"

"โอเค"

"อิงลิชเมเจอร์! อิงลิชเมเจอร์!" เสียงตะโกนของไอ้ลุงเทคดังเป็นอันรู้กันว่าต้องวิ่งไปตั้งวงบูม พวกที่นั่งอยู่ต่างพากันลุกวิ่งไป

"กูไปก่อนนะ"

ผมพยักหน้าให้ไอ้บูรพาก่อนมันจะวิ่งไปก่อน เพราะว่ามันวิ่งไวกว่าใครเพื่อนเลยเลือกให้มันเป็นเฮดบูม ที่ต้องวิ่งไปตั้งเป็นหลักให้เพื่อนมายืนล้อม วิธีนี้จะทำให้เราตั้งวงได้เร็วขึ้น ผมถอนหายใจทีหนึ่งแล้ววิ่งตามพวกนั้นไป

"ปั้ก!"

"อ๊า!"

ผมล้มลงมากองกับพื้นเพราะโดนไอ้มนุษย์ที่ไหนไม่รู้วิ่งชน

"ไอ้เหนือ โทษๆๆ!"

ผมเงยหน้าไปมองไอ้บอมบ์ที่เป็นคนวิ่งชนผม

"มึงเกลียดอะไรกูป่ะเนี่ย! ไม่ชนกูให้ตกท่อไปเลยล่ะ!"

"กูไม่ได้ตั้งใจเว้ย เจ็บป่ะเนี่ย!"

ไอ้บอมบ์ดึงมือผมให้ลุกขึ้นแต่อยู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้า ฟีลลิ่งนางเอกละครอีกแล้วกู ล้มนิดเดียวข้อเท้าแพลงงี้  อ่อนแอเหลือเกินองศาเหนื๊อ!

"น้อง เป็นอะไรเปล่า" พี่ๆ ฝ่ายพยาบาลวิ่งเข้ามาพอดี

"สงสัยข้อเท้ามันจะแพลงอะครับ" ไอ้บอมบ์หันไปตอบแทน 

"น้องไปวงบูมเหอะ เดี๋ยวพี่ดูเพื่อนให้เอง"

"ครับๆ" ไอ้บอมบ์รับคำก่อนจะวิ่งออกไป เข้าวงบูม ผมหันไปมองในวงบูม ไอ้บูรพาที่ยืนอยู่ตรงนั้นหันหลังมาเห็นผม มันเบิกตากว้างขึ้นนิดหนึ่งตอนที่หันมามองผม แล้ววิ่งออกมาจากวงบูม

"เฮ้ย! บูรพา จะไปไหน!"

"ไอ้เหนือ เป็นไรวะ!"

"กูล้มอะ สงสัยขาแพลง"

"น้องบูรพา กลับเข้าไปในวงบูมเหอะ เดี๋ยวพี่ดูให้เอง"

"ลุกไหวเปล่า" ไอ้บูรพาพูดแล้วช่วยพยุงผมขึ้นมา เสียงของรุ่นพี่ไม่ได้ทะลุเข้าประสาทหูมันเลย

"น้องบูรพา เดี๋ยวพี่พาน้องเหนือไปเอง"

"ผมพาไปเอง"

"น้องบูรพากลับเข้าไปในวงบูมเหอะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง"

"ผมพาไปเอง"

"น้องบูรพา..."

"ผมบอกว่า...จะพาไปเอง"

"ค่ะๆ ทางนู้นเลยค่ะ"

เป็นไง เจอฤทธิ์เดชบูรพาเข้าไป ปีสามก็ปีสามเหอะ หงอยครับ...ไอ้บูรพาเหลือบตามองพี่ปีสามด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนจะอุ้มผมไปที่ฝ่ายพยาบาล อุ้มอะ...แมนๆ โดนอุ้มนี่เขินหูแดงเลยนะครับ

"เจ็บมากป่ะเนี่ย" มันว่าแล้วถอดรองเท้าผมออก

"เจ็บดิ อ่อนเลยกูเนี่ย" ผมพูดน้ำตาคลอๆ เล่นจริง เจ็บจริง

"เออดิ อ่อนสัด ร้องไห้เลยไง๊"

"เปล่า ฝุ่นเข้าตาตอนล้ม"

"กระจอก อย่าร้อง กูไม่ชอบ"

"เออ!"

อยากรู้ว่ามึงเจ็บแบบกูจะร้องมั้ยไอ้แมลงสาบเอ๊ย!

"เดี๋ยวพี่จัดการให้จ้ะ" ไอ้บูรพาถอยให้พี่พยาบาลเข้ามาจัดการกับข้อเท้าของผม

"น้องบูรพา กลับเข้าไปในวงบูมก่อนนะคะ"

"ผมขอพักครับ"

"ตรงนี้สำหรับคนป่วยค่ะ"

"ผมเป็นมะเร็งครับ"

ไอ้เชี่ย...

หน้านิ่งๆ ของมันกับคำพูดนั้นทำให้ทุกคนในที่นี้เงียบกริบ คงไม่มีใครเชื่อมันแต่ที่ยอมให้น่าจะเป็นเพราะระอาในความดื้อรั้นหัวแข็งของมันมากกว่า จึงยอมให้มันนั่งอยู่ข้างๆ ด้วย พี่ฝ่ายพยาบาลช่วยประคบข้อเท้าและพันผ้าอีลาสติกเอาไว้และให้ยาทามาอีกหลอดหนึ่ง ได้เวลาเลิกซ้อมบูมพวกเพื่อนจึงเข้ามาหาผม

"ไหวป่ะมึง" ไอ้หลิวถามแล้วยื่นมือมาจิ้มข้อเท้าผมที่ถูกพันไว้

จิ้มเพื่อ?

"กูโอเค"

"เจ็บมากก็ไปหาหมอนะ"

"อื้อ"

"ไม่ต้องห่วงหรอกหลิว คนเป็นห่วงเขาอยู่นี่ล่ะ" ไอ้หนุ่มพูดแซวๆ จึงโดนตีนไอ้บูรพาเตะตูดไปทีหนึ่ง

"แล้วนี่จะกลับกันเลยป่ะ"

ผมพยักหน้าหน่อยๆ เพราะร้อนมากอยากกลับไปอาบน้ำ

"งั้นเดี๋ยวพวกกูกลับเลยเหมือนกัน เจอกันพรุ่งนี้นะ" ไอ้หลิวว่าก่อนจะเดินออกไป ผมหันไปมองไอ้บูรพา ก่อนมันจะลงไปนั่งคุกเข่าอย่างรู้งาน ยานพาหนะที่ชื่อว่าบูรพานี่มันว่าง่ายจริงๆ

"เอื้อ! หนักมาก!"

"อย่าบ่นๆ ตั้งแต่ซ้อมบูมมานี่ น้ำหนักกูลดไปสองขีดละนะ"

"มึงระวังตัวหน่อยดิวะ ทำไมชอบเจ็บตัวอะ"

"กูไม่ได้ตั้งใจ ไอ้บอมบ์มันวิ่งชนกู"

"ไอ้บอมบ์ใช่มะ กูได้กระทืบถูกคน"

"มึงก็จะโหดไป"

"ก็ทำแฟนกูเจ็บ"

"ไอ้บ้า!"

"อ๊า!" ไอ้บูรพาร้องลั่นเมื่อผมกระชากหัวมันแรงๆ ทีหนึ่ง

"รุนแรงกับกูจัง"

"ก็มึงอะ..." ผมตบหัวมันไปเบาๆ

"เหนือ"

"อะไร"

"กูเป็นห่วงนะ"

"เออ เห็นหน้ามึงก็รู้แล้ว"

"อย่าเจ็บตัวบ่อยๆ กูไม่ชอบ"

"อือ"

"อย่าร้องไห้ด้วย กูแพ้น้ำตา"

"อือ ไม่ร้องแล้ว"

"เหนือ"

"อะไรอีก"

"ขอจูบหน่อย"

"ตรงนี้อะนะ"

"อือ"

"ไม่เอา!"

"มืด ไม่มีใครเห็นหรอก"


ผมหันไปมองรอบๆ ทางที่จะเดินไปยังรถของมันที่จอดอยู่ที่ล็อคสุดท้าย ระหว่างทางมืดมากและก็ไม่มีใครเดินมาทางนี้เลย

"แป๊บเดียวนะ"

"อือ" มันพยักหน้าหงึกๆ

"หันหน้ามาดิ" ไอ้บูรพาหยุดเดินแล้วหันหน้ามา ผมที่อยู่บนหลังมันจึงก้มลงไปเอาปากชนกับปากมันแค่แว้บเดียว แล้วหันขวับไปมองทางอื่นอย่างเร็ว

"วินาทีเดียวใจก็สั่นได้เนอะ อาการหนักแล้วกู"

มันพูดพำพำคนเดียวก่อนจะเดินต่อไป

มึงแค่ใจสั่น กูนี่ใจหลุดออกนอกอกไปแล้วครับ

...

 

ร้านอาหารกึ่งผับหลังม. เป็นสถานที่จัดงานบายเนียร์ หรืองานเลี้ยงส่งรุ่นพี่ปีสี่ที่กำลังจะไปฝึกงานในเทอมหน้า ธีมของงานคือ คอสเพลย์ ให้แต่งตัวเป็นคาเรคเตอร์ที่ชื่นชอบจะการ์ตูน ตัวละคร ดารานักร้องอะไรก็ได้ พวกเพื่อนๆ และรุ่นพี่จัดเต็มกันมาแบบไม่มีใครยอมใคร ทั้งรุ่นพี่และเพื่อนกำลังถ่ายรูปและกินอาหารกันอยู่ข้างใน ผมออกมารอไอ้บูรพาที่ยังมาไม่ถึงงาน เมื่อวานมันกลับไปทำธุระที่กรุงเทพฯ บอกว่าจะมาถึงก่อนงานเริ่มแต่นี่งานเริ่มไปเกือบชั่วโมงแล้วมันยังไม่มา ผมก็เลยมายืนรอที่หน้าร้าน  ยืนรออยู่พักหนึ่งก็หันไปเห็นกระบะสีดำขับเข้ามา ผมเดินจึงเข้าไปไอ้บูรพาเปิดประตูลงมาจากรถ

"มาช้าจังวะ"

"เครื่องดีเลย์อะ งานเริ่มแล้วดิ"

"เออ เริ่มแล้ว นี่แต่งตัวธีมคอสเพลย์แล้วใช่ป่ะ" ผมว่าแล้วมองไปยังชุดที่มันใส่ เสื้อยืดสีดำเรียบๆ กับกางเกงยีนส์แบบที่มันใส่เป็นประจำ

"เออ กูคอสเป็นบูรพา"

"คอสเป็นตัวเองเนี่ยนะ!"

"แล้วมึงอะ เป็นตัวอะไร" มันขมวดคิ้วถาม

"ลีละคุมะไง"

ผมก็แค่สวมเสื้อคลุมที่เป็นลายลิละคุมะแล้วมโนเอาว่าทรานฟอร์มร่างเป็นหมีน่ารักๆ

"สัด มีหูด้วย" มันว่าแล้วดึงหมวกฮู้ดของเสื้อที่มีหูขึ้นมาใส่หัวผม

"น่ารักดิ"

"เออดิ ใจสั่นเลยเนี่ย"

"เข้างานเหอะ กูเห็นพวกไอ้ไกด์ถามหามึงด้วย มีอะไรเปล่า"

"พวกมันคิดถึงกูอะดิ"

"วู้...หลงตัวเอง"

ผมกับไอ้บูรพาเข้ามาในงาน ไอ้บูรพทำหน้าที่เป็นตากล้องประจำเอกเดินถ่ายภาพคนนั้นคนนี้ไปทั่ว เผลอๆ หน่อยก็หันมาถ่ายผม เมมฯ จะเต็มเพราะกูเนี่ย!

"ไอ้บูรพา" ไอ้ไกด์เดินมาเรียกจากหลังเวทีที่เซ็ทขึ้นมาในร้าน ก่อนไอ้บูรพาจะหันมาหาผมแล้วถอดกล้องที่คอมันมาสวมที่คอผมแทน

"ฝากถ่ายต่อให้หน่อย"

"ไปไหนอะ?"

"ไปปฏิบัติภารกิจลับกับทีมอเวนเจอร์"

ผมขมวดคิ้วหน่อยๆ กับคำพูดของมัน อเวนเจอร์มะเขืออะไร

ไอ้บูรพาหายเข้าไปหลังเวทีนั่น ส่วนผมก็เอากล้องมันมาถ่ายรูปให้เพื่อนๆ ต่อ สักพักหนึ่งพี่กลอย ที่ทำหน้าที่เป็นพิธีกรบนเวทีก็ออกมาอีกครั้ง แล้วประกาศเริ่มการแสดงเล็กๆ น้อยๆ ของแต่ละชั้นปีที่ซ้อมกันมา

"เอาล่ะค่ะ มาเริ่มกันที่การแสดงของน้องปีหนึ่ง น้องบอกว่ารุ่นพี่ซ้อมบูมหนักไปก็เลยไม่มีเวลาซ้อมต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ"

ทั้งเสียงโห่ร้องเสียงปรบมือและเสียงหัวเราะดังปนเปกันไป กิจกรรมซ้อมและสอบบูมจบไปแล้ว พวกรุ่นพี่ที่มาดึงหน้าตึงแหกปากโวยวายก็กลับมาเป็นพี่ๆ ที่ใจดีของพวกเราเหมือนเดิม ผมชอบความเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องแบบนี้นะ ดุเพื่อให้อยู่ในระเบียบ ด่าเพื่อให้ตระหนักถึงกฎเกณฑ์ แต่งานจบคือทุกอย่างจบไม่มีการใช้ความรู้สึกส่วนตัวมาเกลียดกันหลังจากผ่านกิจกรรมไปแล้ว

"สำหรับน้องปีหนึ่ง ส่งวงดนตรีมาแสดงนะคะ เรียกได้ว่าเป็นวงที่ทำให้ป้าๆ ปีสี่แถวหน้าต้องลุกขึ้นกรีดร้องแน่ๆ ถ้าพร้อมแล้วไปพบกับน้องๆ ปีหนึ่ง ในวง ดิ อเวนเจอร์ค่า!!"

"วี้ด!"

เสียงหวีดร้องดังสนั่นร้านตอนที่เปิดตัววงดนตรีที่ว่านั้น ผมเบิกตาขึ้นนิดหน่อยเมื่อมองไปเห็นสมาชิกวงที่ว่าซึ่งประกอบไปด้วยไอ้ไกด์ ไอ้บอมบ์ ไอ้ภัทรและไอ้บูรพา มันหันมายักคิ้วให้ตอนที่ยืนกอดกีตาร์อยู่บนเวทีนั่น

เนี่ยเหรอปฏิบัติการลับของมัน ผมส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปมันเอาไว้ตอนที่มันเริ่มเล่นเพลง ไอ้ไกด์กับไอ้บูรพาเล่นกีตาร์คนละตัว ไอ้ภัทรเล่นคีย์บอร์ด ไอ้บอมบ์เล่นคาฮอง รวมตัวเป็นวงอเวนเจอร์อยู่บนเวทีนั้น เสียงกรี๊ดดังขึ้นอีกทีตอนที่ไอ้ไกด์เริ่มเปล่งเสียงร้องเพลง

"I’ve tried playing it cool but when I’m looking at you…"

ผมนั่งฟังอยู่ท่อนหนึ่งจึงจำได้ว่ามันคือเพลง one thing ของวง one direction แต่ถูกร้องเป็นเวอร์ชั่นอะคูสติก เสียงกีตาร์นิ่มๆ กับเสียงหล่อๆ ของไอ้ไกด์ทำให้ฟังได้เพลิน พอเปลี่ยนเป็นท่อนต่อไปก็เปลี่ยนเป็นไอ้บอมบ์ร้อง พออีกท่อนก็ถึงตาไอ้ภัทรร้อง อย่าบอกนะว่าไอ้บูรพาจะร้องด้วย ร้องเพลงเป็นด้วย?

แล้วก็เป็นไปตามที่คิด ท่อนฮุคที่สองเป็นเสียงร้องของไอ้บูรพา ทันทีที่มันเปล่งเสียงร้องเพลงเสียงหวีดจากคนในที่นี่ก็ดังขึ้นมา

 

"so get out get out get out of my head And fall into my arms instead..."

 

อะเมซิ่งเสียงร้องบูรพา...หล่อจนกูตาค้าง

 

"I don’t I don’t don’t know what it is but I need that one thing..."

 

แค่เสียงร้องก็เคลิ้มสั่นแล้ว มันยังทำให้ผมหวีดร้องในใจด้วยการหันมามองผมราวกับกำลังร้องให้ผมฟัง

 

"And you’ve got that one thing..."

 

ดีนะกูแปลออก...

แต่ก็เพราะแปลออกเนี่ยแหละ ใจเลยเต้นแรงมาก คงยิ้มกว้างไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วแหละ

"นี่ก็เคลิ้มไป๊!"

ผมสะดุ้งนิดหน่อยตอนถูกไอ้หนุ่มเข้ามาแซว จึงแกล้งยกกล้องขึ้นมากดถ่ายรูปไอ้บูรพารัวๆ เงยหน้าไปจากกล้องอีกทีมันก็ยังมองผมอยู่

จะเอาให้กูละลายไหลไปตรงนี้เลยไง๊!

...

หลังจากการแสดงของปีหนึ่งจบ ก็เป็นการแสดงของปีอื่นๆ รันต่อๆ กันไป ไอ้บูรพายังไม่กลับมาที่นี่ผมเลยไม่รู้หายไปไหน ส่วนผมก็ถูกเพื่อนเรียกให้ถ่ายรูปไม่หยุด การมีกล้องอยู่ในคอไม่ใช่เรื่องตลก

"เหนือ ถ่ายรูปให้หน่อย"

"โอเคๆ"

"ส่งให้ด้วยนะ"

"กล้องไอ้บูรพา เดี๋ยวบอกให้นะ"

"น้องเหนือ ถ่ายรูปให้พี่หน่อยจ้า"

"ได้ครับ"

"ส่งให้พี่ด้วยนะ"

"เดี๋ยวบอกไอ้บูรพาให้ส่งให้ครับ"

เอากระดาษมาแปะไว้มั้ยว่านี่คือกล้องไอ้บูรพา ได้ไม่ต้องพูดซ้ำเนี่ย กดชัตเตอร์จนเมื่อยผมก็เดินไปที่ห้องน้ำ ก่อนจะเห็นกลุ่มอเวนเจอร์ที่เล่นดนตรีเมื่อกี้ยืนคุยกันอยู่ที่ลานจอดรถด้านนอก เห็นควันบุหรี่ลอยฟุ้งจึงเดาได้ไม่ได้ยากว่ามันมาจับกลุ่มสูบบุหรี่กันอยู่นี่ ผมเดินเข้าไปหาไอ้บูรพาที่หันมาเห็นพอดี พอสายตาผมเลื่อนไปที่บุหรี่มัน มันก็ส่งบุหรี่ให้ไอ้ภัทรแล้วหันไปพูดกับพวกนั้น

"ไปล่ะ เมียมองแรง"

"สัด" ผมด่าแบบไม่มีเสียงตอนที่มันเดินมาหาผม แอบขมวดคิ้วเพราะกลิ่นบุหรี่ที่ติดตัวมานิดหน่อย

"เดือนละมวนเองนะตัวมึง"

"พ่อง กูให้สองเดือนมวน" ผมว่าแล้วนั่งลงที่ริมฟุตบาทข้างๆ รถมัน 

"โหดไปนะครับคนดี" มันทำเสียงอ่อนๆ แล้วมานั่งข้างๆ

"ไม่รู้แหละ กูไม่ชอบ"

"งั้นถ้ากูอยากบุหรี่เมื่อไร ให้เปลี่ยนมาดูดมึงแทนได้ป่ะล่ะ"

"สัด! งั้นมึงไปเผาปอดให้มะเร็งแดกไปเลยไป!"

"อุ้ย แรง"

"เอากล้องมึงคืนไปเลย หนัก" ผมถอดกล้องในคือส่งคืนให้มัน 

"ไหน ถ่ายได้ดีเปล่า"

"ดีไม่ดีไม่รู้อะ ไม่เอาล่ะ หนักก็หนัก"

"บ่นจริง"

"ก็มันหนักอะ ปวดคอด้วย"

ผมว่าแล้วพลิกคอไปๆ มาๆ ไอ้บูรพาที่กำลังกดดูภาพอยู่ ยื่นมือหนึ่งมาบีบๆ ที่คอผมเบาๆ

"งอแงจังเลย"

"ก็มันหนักจริงอะ แล้วรูปที่กูถ่ายเป็นไงบ้าง"

"ก็ใช้ได้" มันพูดขณะกดดูรูปเรื่อยๆ มือข้างที่บีบคอให้ผมอยู่หยุดแล้วดึงหัวผมให้ลงไปซบไหล่มัน เพื่อดูรูปในกล้องนั้นด้วยกัน เป็นรูปที่มันอยู่บนเวทีที่ผมมือลั่นกดชัตเตอร์ไปรัวๆ ไม่รู้กี่สิบรูปเลย

"ไม่รู้ว่ามึงร้องเพลงเป็นด้วย"

"ก็ไม่อยากทำตัวหล่อมาก แค่นี้มึงก็หลงจะแย่ล่ะ"

"ถุย!"

"รึไม่จริง"

.

.

.

"จริง"

 

หัวปักหัวปำเลยเนี่ย




-ตอนหน้ามาส่งท้ายไปกับบทหวานๆ ของบูรพากับเหนือกันค่ะ

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-04-2020 10:13:29 โดย เต้าหู้ไข่ »

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
อ่านไปยิ้มไป เขิน(?)ไป ฮา

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด