[END]►East meets North บูรพากับองศาเหนือ◄ ตอนพิเศษ ในวันที่... 28/05/18
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [END]►East meets North บูรพากับองศาเหนือ◄ ตอนพิเศษ ในวันที่... 28/05/18  (อ่าน 311770 ครั้ง)

ออฟไลน์ เต้าหู้ไข่

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +279/-5
    • twitter
การพบกันครั้งที่ 13
โรคมะเร็งกำเริบจนทนไม่ได้


"โอเค วันนี้พอแค่นี้ก่อนล่ะกัน"

เสียงสวรรค์ของอาจารย์วิชาภาษาอังกฤษดังขึ้นจนผมต้องเงยหน้าไปมอง พลิกหน้าจอมือถือขึ้นมาดูก่อนจะเห็นว่าอาจารย์ปล่อยก่อนเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง นิสิตในห้องแทบจะกระโดดออกจากโต๊ะเลย

"เออ ลืมไปมีงานชิ้นหนึ่ง ให้ไปจับคู่กันมา แล้วแต่งประโยคตามสถานการณ์หน้า12นะ เลือกเอา แล้วคาบหน้าออกมาพูดหน้าห้อง"

"ดูสคริปต์ได้ป่ะคะอาจารย์"

"เด็กประถมเขายังไม่ดูกันเลยนะเธอ"

เป็นการจิกกัดที่เจ็บปวดมาก

"ไปซ้อมกันมาดีๆ เจอกันคาบหน้าค่ะ"

"แล้วจับคู่กันไงดีวะ" ไอ้หนุ่มพูดขึ้นมาเพราะแก๊งชะนีมีห้าคน แน่นอนว่าคนหนึ่งต้องเป็นเศษ

"บูรพา มีคู่ยัง" ไอ้หลิวหันไปถามไอ้บูรพาที่กำลังเดินผ่านหน้าไป

"ยัง"

"คู่กับไอ้เหนือดิ ไอ้เหนือเป็นเศษ"

หะ! นี่กูคือเศษหรือนี่!

"มึงคู่กับบูรพานะ" ไอ้หลิวหันมามอง

"เออ ก็ได้" ผมพยักหน้าเบาๆ แล้วหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย แล้วเดินออกนอกห้องไปด้วย

"เศร้าเลยดิ คู่กับกูอะ" ไอ้บูรพาหันมาถาม

"ไม่เศร้าเว้ย เพราะมึงเก่ง ให้มึงคิดคนเดียว"

"อย่ามา ไปช่วยกันเลย พรุ่งนี้ไม่มีเรียนไปทำห้องกู"

"โห่ ไรวะ"

"หรือมึงจะเอาศูนย์คะแนน"

"เออๆ กี่โมง"

"ตื่นกี่โมงก็ไปเคาะล่ะกัน"

ผมพยักหน้าหน่อยๆ ก่อนจะเดินตามไอ้หลิวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเชียร์เพื่อเตรียมขึ้นห้องเชียร์ เพราะอาจารย์ปล่อยเร็วก็เลยพากันมาหาอะไรกินใต้อาคารเรียนรวม

"ติ๊ง!"

ผมควักมือถือออกมาจากในกระเป๋าเมื่อได้ยินเสียงไลน์ ก่อนจะกดเข้าไปดู เห็นแพทส่งสติกเกอร์มาตัวหนึ่ง จึงโทรไปหาเพราะขี้เกียจพิมพ์

"ฮัลโหลแพท มีไรเปล่า?"

(เหนือ วันนี้คงไปกินข้าวด้วยไม่ได้แล้วอะ พอดีรุ่นพี่เรียกไปซ้อมประกวดอะ)

"เลิกกี่โมงอะ รอได้นะ"

(เฮ้ยไม่เป็นไร เลิกดึกหน่อยอะ)

"อ้าวเหรอ"

(โทษทีนะ ผิดนัดสองวันแล้วอะ)

"ไม่เป็นไรๆ ตั้งใจซ้อมไป"

(เออ แล้วอย่าลืมไปดูด้วยนะ มีโชว์ตัวที่หน้าหอใน ต้องมานะ)

"ไปดิ ต้องไปดูแฟน"

(น่ารักมาก งั้นแค่นี้ก่อนนะ)

ผมกดวางสายจากแพทแล้วเดินกลับไปหาแก๊งชะนีที่นั่งรออยู่ ก่อนจะเดินไปสนามกีฬาเพื่อรอขึ้นห้องเชียร์

บรรยากาศบนห้องเชียร์ก็เหมือนๆ เดิม แต่ใกล้ถึงวันงานพาวเวอร์เชียร์แล้ว ก็เลยต้องซ้อมจริงจังขึ้น พี่วินัยก็ลงวินัยหนักขึ้น แถมต้องสอบร้องเพลงเชียร์ด้วย ถ้าไม่ผ่านก็ร้องวนไป ช่วงนี้ยาแก้ไอกับลูกอมแก้เจ็บคอน่าจะเข้ามาตีตลาดนะฮะ 

"ร้องไห้ดังกว่านี้ไม่ได้หรือไง!"

"เสียงหายไปไหนหมด!"

"มีพวกที่กินแรงเพื่อน! ไม่สงสารคนที่เขาแหกปากหรือไง!"

กูสงสารมึงสุดเลยพี่ แหกปากดังสุดอะ วันนี้งดช่วงสันทนาการให้ผ่อนคลาย เพราะรุ่นพี่ยังไม่พอใจการร้องเพลงก็เลยต้องซ้อมไปเรื่อยๆ เสียงพี่วินัยก็เข้ามาตะโกนกดดัน อากาศก็ร้อนอบอ้าว ยุงก็เยอะ ปวดฉี่อีก โอ๊ย หงุดหงิด!

"พักห้านาทีค่ะ"

โฮก เหมือนเสียงสวรรค์ ผมแทบจะนอนลงไปกับพื้นหลังจากได้ยินเสียงนั้น

"ไหวมั้ยเนี่ยมึง" ไอ้บูรพาหันมาถาม

"กูเกร็งจนปวดหลังไปหมดแล้วเนี่ย อยากทิ้งตัว"

"ทิ้งมาดิ"

ผมยกขาขึ้นมานั่งชันเข่าแล้วเอนตัวไปพิงไอ้บูรพา เออ...ห้านาทีก็ยังดี

"อีกนานป่ะวะมึง"

"ครึ่งชั่วโมงมั้ง"

"อ๊อย กูไม่ไหวล่ะนะ หิวน้ำ หิวข้าวด้วย ยุงกัดด้วย"

"บ่นชิบหายเลยมึงเนี่ย"

"ร้อนด้วย"

ไอ้บูรพาหัวเราะหน่อยๆ แล้วใช้ป้ายที่คอมาพัดให้

"เออเย็นดีๆ แรงๆ หน่อย แรงอีกๆ"

"ชิบหายกูเมื่อย"

ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่มันก็ไม่หยุดพัด เออ ดีจาง...เคลิ้มเลย

"เบียบเชียร์!"

"พรวด!" ผมเด้งพรวดขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงหลอนประสาทนั่น แต่เห็นเพื่อนคนอื่นยังอยู่ในท่านั่งสบายๆ จึงหันขวับไปหาไอ้บูรพาที่กำลังกลั้นหัวเราะ

"ไอ้บูรพา!"

"มึงหลอนอะไรขนาดนี้"

"ไอ้บ้า ชอบแกล้งกู!"

ผมผลักหัวมันทีหนึ่งก่อนเจ้าของประโยคเบียบเชียร์ตัวจริงจะเดินเข้ามา กิจกรรมห้องเชียร์ดำเนินไปต่อจนหมดชั่วโมง ผมยังไม่ได้กลับหอเพราะแก๊งชะนีชวนมาเดินตลาดนัดซอยโลกีย์ ซึ่งเป็นซอยที่เป็นแหล่งรวมร้านข้าว ร้านกาแฟ ร้านเหล้าเยอะแยะไปหมด ที่ตามพวกมันมาด้วยไม่ใช่เพราะอยากเดินช็อปปิ้งในตลาดนัดหรอก แต่แค่ไม่อยากกินข้าวคนเดียว และการมาเดินตลาดกับพวกสาวๆ นั้น...

"เฮ้ยเสื้อนี่น่ารักอ่า"

"อันนี้สวยป่ะ เป็นไงเหมาะมั้ย?"

"เคสโทรศัพท์สวยอ่า ไปดูกันๆ"

"ชอบต่างหูอะ แต่เสียดายรุ่นพี่เขาห้ามใส่เนอะ"

หวีด!! กูทรานฟอร์มตัวเองให้กลายเป็นแบบไอ้หนุ่มเลยดีมั้ยจะได้ไทป์เดียวกันไปเลย โอ้โห อะเมซิ่งชะนี ร่างกายกูโหยหาเพื่อนผู้ชายมากตอนนี้ แมนๆ มาชวนกูไปเตะบอล ไปตีฮอนอะไรก็ได้ กราบล่ะ

"มึง กูไปซื้อน้ำแป๊บนะ" ผมบอกกับเพื่อนก่อนจะเดินไปที่ร้านน้ำ แล้วสั่งโกโก้ปั่น

"น้ำส้มปั่นสองแก้วค่ะ" ผมหันไปมองคนที่เดินเข้ามาสั่งต่อจากผม

"ลูกไม้"

"อ้าวเหนือ! มากับใครอะ"

"มากับพวกเพื่อน แล้วลูกไม้มากับใคร"

"มากับรูมเมทอะ"

ผมพยักหน้าหน่อยๆ ก่อนโกโก้ปั่นที่สั่งจะได้พอดี ยืนคุยเป็นเพื่อนลูกไม้แป๊บหนึ่งก็ได้น้ำส้มที่สั่งจึงแยกกัน

"งั้นเราไปก่อนนะ แล้วเดี๋ยวเจอกัน"

"โอเค" ผมโบกมือให้ก่อนลูกไม้จะวิ่งข้ามถนนไป ผมมองตามเธอไปก่อนจะเห็นลูกไม้วิ่งเข้าไปหาผู้หญิงตัวสูงๆ ท่าทางคุ้นๆ

แพท?

"ไอ้เหนือ ช้าจังวะ ไปกันกินข้าวกัน" ไอ้หลิวเดินมาเรียกพอดี พอหันกลับไปอีกทีก็ไม่เห็นลูกไม้อยู่ตรงนั้นแล้ว...ไม่ใช่แพทหรอก แพทซ้อมประกวดอยู่กับจะมาเดินแถวนี้ได้ไง อีกอย่างรูมเมทมันมีตั้งสี่คนอาจจะเป็นเพื่อนคนอื่นก็ได้

ไปหาไรกินดีกว่า

...

วันนี้วันพุธผมไม่มีเรียนเช้า แถมคาบบ่ายก็งดคลาสไปอีกเลยรอเข้าห้องเชียร์ตอนเย็นทีเดียวเลย แต่ก็นัดกับไอ้บูรพาเอาไว้ว่าจะไปช่วยกันทำงานคู่ ก็เลยต้องตื่นขึ้นมา สิบโมงกว่าแล้วคิดว่าไอ้บูรพาคงจะตื่นแล้วเลยเปิดประตูไปเคาะหามัน

"ก๊อกๆๆ"

"ไอ้บูรพา!"

ตายไปล่ะไง๊?

"ไอ้บูรพา!"

มันเดินออกมาเปิดประตูด้วยสภาพที่เดาได้ไม่ยากเลยว่ามันเพิ่งลุกขึ้นมาจากที่นอนแน่ๆ

"เพิ่งตื่นเหรอ"

"อือ"

"มึงนัดกูเองนะ จะมาตื่นสายอีก"

"เออ รอก่อน เดี๋ยวอาบน้ำแป๊บหนึ่ง"

"ให้ไวเลยมึง"

มันดึงผ้าขนหนูแล้วเปิดประตูเข้าห้องน้ำไป ผมเดินไปนั่งบนเตียงมัน ก่อนจะได้ยินเสียงไอ้บูรพาดังมาจากในห้องน้ำ

"อ้วก!"

หือ?

ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ คิ้วขมวดนิดๆ ตอนที่ได้ยินเสียงไอ้บูรพาอ้วกแตก

ไอ้บูรพาแพ้ท้อง?

"เฮ้ย ไอ้บูรพา มึงเป็นอะไรเปล่า!"

หรือว่าเป็นอาการของโรคมัน

"ไอ้บูรพา!" ผมเปิดประตูห้องน้ำที่มันไม่ได้ล็อกเข้าไป เห็นมันคุกเข่าอ้วกแตกอยู่ที่ชักโครก

"ไอ้บูรพา มึงเป็นอะไรอะ! มึงไหวมั้ยเนี่ย!"

ผมเข้าไปลูบหลังให้มันอย่างลนลาน

"ไอ้บูรพา มึงจะตายแล้วใช่มั้ย! นี่คืออาการกำเริบใช่มั้ย! มึงอย่าตายนะ มึงตายไม่ได้ไม่ได้นะ ไอ้บูรพ๊า!!"

"ไอ้เหนือ! ไอ้บ้า!" ผมเงียบเสียงตอนที่มันเงยหน้าขึ้นมาเสียงดัง

"มึงเป็นอะไรอะ อาการกำเริบใช่มั้ย!”

"กำเริบอะไร กูเมาค้าง"

"มะ...เมาค้าง?"

"เออดิ เมื่อคืนพวกไอ้บอมบ์ชวนไปกินเหล้า แฮงก์เลยเนี่ย"

ไอ้ชิบหาย...

"โป๊ก!"

"โอ๊ย!"

ผมงับฝาชักโครกมาฟาดกบาลมันจนมันร้องลั่น

"ทำกูทำไมเนี่ย!"

"ก็มึงอะ ทำกูตกใจ! กูนึกว่ามึงจะตาย อาการกำเริบงี้"

"อาการอะไร?" มันขมวดคิ้วถามตอนที่ลุกขึ้นมาล้างปากที่อ่างล้างหน้า

"โรคที่มึงเป็นไง"

"โรคอะไร? "

"ก็มะเร็งไง!"

"มะเร็ง? ใครเป็นมะเร็ง"

"มึง!"

"กู?"

"เออ!"

มันนิ่งไปนิดหนึ่งก่อนจะหันมาถาม

"นี่กูเป็นมะเร็งเหรอ"

ผมขมวดคิ้วแน่นกับคำพูดของมัน มันก็ควรจะรู้ตัวดีอยู่แล้วแต่ทำไมถึงดูไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพูด

"ก็...ก็หมอบอกกู"

"หมอที่ไหน?"

"หมอที่โรงบาลไง วันที่ไปแวะโรงพยาบาลอะ หมอบอกกูว่ามึงเป็นมะเร็ง หมอผู้ชายที่ใส่แว่นอะ"

"แต่กูตรวจกับหมอผู้หญิงนะ"

ผมกระพริบตาปริบๆ ค่อยๆ เดาสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ที่ผ่านมาคือกูเข้าใจผิดงี้? คุยกับหมอผิดคนงี้? ไอ้สัด ละคร ละครมากๆ!

"แต่หมอคนนั้นเขาก็ตรวจลุงข้างเตียงกูอยู่นะ ลุงคนนั้นอาจจะเป็นมะเร็งนะ น่าสงสารเขานะครับ"

"เดี๋ยวนะมึง มาคุยกันนี่ดิ๊"

ผมลากไอ้บูรพาออกมานอกห้องน้ำ สูดอากาศบริสุทธิ์ให้ใจเย็นก่อน

"ที่กูบอกมึงว่ากูรู้ว่ามึงเป็นโรค มึงก็พยักหน้ารับอะ มึงเป็นโรคอะไร"

"เป็นภูมิแพ้"

"ภูมิแพ้?"

"อือ โรคภูมิแพ้กำเริบจนทนไม่ได้ หมอก็ขอให้ออกจากกรุงเทพฯ ไป พี่เลือกมาจังหวัดนี้เพราะเห็นว่าอากาศดีกว่าที่ใด"

แน่ใจนะว่ามาเพื่อรักษาตัว ผู้ชายจากรุงเทพฯ ดูน่ากลัวทุกคน ถุย! ตั๊กแตนมั้ยล่ะไอ้สัด!

"แล้วที่มึงบอกว่ากลับกรุงเทพฯ ไปหาหมอ?"

"หมอฟัน"

"ที่ว่าโคตรเจ็บ ทรมานนั่นคือ..."

"ผ่าฟันคุด ดูดิ แผลยังไม่หาย" มันว่าแล้วอ้าปากให้ดู ไอ้บ้า กูไม่ได้อยากดูแผลฟันคุดของมึง!

"แล้วมึงตัดผมทำไม"

"ก็พี่วินัยไล่กูไปตัด บอกว่ากูผมยาว"

"แล้วที่มึงบอกว่า มึงก็ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะมีอีกสักกี่วัน"

"ก็สัจธรรมป่ะวะ พี่ตูน บอดี้แสลมก็บอก คนเราจะมีพรุ่งนี้ได้อีกกี่วัน..."

พ่อมึงเป็นตู้คาราโอเกะหรือไงถึงต้องกลั่นออกมาเป็นเพลงเนี่ย!

"เดี๋ยวนะ คือที่มึงมาดีกับกู มาเป็นห่วงกูเนี่ยเพราะคิดว่ากูเป็นมะเร็ง?"

"เออดิ!"

ไอ้บูรพาหัวเราะก๊ากออกมา แต่ผมทรุดตัวลงนั่งบนเตียงมัน

"มึงหยุดขำเลยนะไอ้บ้า! กูจะร้องไห้อยู่แล้ว!"

"อ้าวเฮ้ย..." ไอ้บูรพาหยุดหัวเราะแล้วหันมาหาผมที่น้ำตาไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ร้องไห้แม่งเลย

"ฮือ!"

"ไอ้เหนือ มึงร้องไห้ทำไมเนี่ย" ไอ้บูรพาคุกเข่าไปนั่งกับพื้นแล้วมองดูผมที่กำลังฟูมฟาย

"กูคิดว่ามึงเป็นมะเร็ง กูกลัวมึงตาย!"

"เฮ้ย"

"กูเป็นห่วงมึงแทบตาย ไอ้บ้า!"

"เฮ้ย ไม่เอา ไม่ร้องดิ"

"มึงไม่ได้ป่วยใช่มั้ย”

"เออ แข็งแรงดี กูไม่ตาย ไม่ร้องๆ" มันตบไหล่ผมเบาๆ

"กูจะกลับไปโกรธมึงเหมือนเดิมแล้ว!"

"เฮ้ย ไม่เอาดิ ดีกันแล้วนะเว้ย"

"แต่กูเกลียดมึง"

"เดี๋ยวกูมาแป๊บ..."

"มึงจะไปไหน"

"ไปอ้วกต่อ แฮงก์ชิบหายว่ะ"

"ไปเลยไอ้บ้า!"

สรุปวันนี้ไม่ได้ทำงานครับ คนหนึ่งเมาค้าง อีกคนร้องไห้ตาแดงแปร๊ด บันเทิงดีจริงๆ

to be continued.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-12-2018 17:33:57 โดย รชา »

ออฟไลน์ ▶August5th◀

  • it was fate
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +184/-2
555555+ ขำหนักมาก ฮาเหนือมากๆ
มีการกลับไปโกรธเหมือนเดิมด้วย 5555+

คืนดีแล้วคืนดีเลยนะเหนือ 555+


ส่วนแพทนี่ยังไง สรุปคบกับลูกไม้หรอ 555+

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3

ออฟไลน์ suck_love

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 780
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
ขำ 55555555555
รอวันเลิกกับแพทนะ หึหึหึ :katai1:

ออฟไลน์ panitanun

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
หรือเเพทจะเป็นเบี้ยน :hao3:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
แพท เป็นทอมแน่ๆ แล้วคงรักลูกไม้
แต่แพท แมนๆ คงบอกให้เหนือรู้นะ
เหนือ สบายใจได้นะ บูรพาไม่เป็นมะเร็งแล้ว
บูรพา ดีใจสินะ เหนือเป็นห่วงซะขนาดนี้
ขำเหนือมากกกกกกกกก :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
ขำเหนือว่ะ และก็สงสารด้วยถ้ารู้ว่าแพทเป็นทอมและเป็นแฟนกับลูกไม้แล้ว

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1740
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
จะดราม่าไหมแอบบกลัวๆอยู่

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
แพท ยังไงๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ เต้าหู้ไข่

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +279/-5
    • twitter
การพบกันครั้งที่ 14
หนอนน้อยกระดึ๊บๆ


วันนี้วันเสาร์เป็นวันหยุดอีกอาทิตย์ที่ไม่มีกิจกรรมอะไร พวกผมเลยรวมตัวกันไปเที่ยว ไอ้หลิวลากไอ้บูรพามาด้วยเพราะมันมีรถยนต์ และกระบะของมันก็พอที่จะขนเพื่อนทั้งแก๊งไปเที่ยวกันได้ด้วย ผมก็ตามๆ พวกมันไปด้วยเพราะช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกับแพทเลย ถ้าเปื่อยอยู่หอก็จะต้องกินข้าวคนเดียว ก็เลยตามมันไปด้วย

เมื่อพวกเพื่อนๆ มากับครบก็ได้เวลาเดินทาง

"พวกกูไปนั่งหลังนะ"

"กูด้วยๆ น่าสนุกดี"

"ไปด้วยจ้า"

"เฮ้ย มานั่งหน้ากับกูบ้างดิ ให้กูมาเป็นคนขับรถรึไง? " ไอ้บูรพาบ่นเบาๆ ผมเลยเสนอตัวไปนั่งข้างหน้ากับมัน เพราะข้างหลังร้อนแสบผิวมากครับคุณ

"กูไปนั่งกับมึงเอง"

"อะๆ ปล่อยเขาไปสวีทกัน"

"สวีทป้ามึงสิ ข้างหลังร้อนเว้ย!" ผมว่าก่อนจะเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งกับไอ้บูรพา

"แวะเซเว่นให้กูด้วยนะ กูจะซื้อขนม"

"กูซื้อมาให้แล้ว ข้างหลัง"

ผมหันไปหาถุงขนมสามสี่ถุงที่เบาะหลัง พอเห็นว่าเป็นขนมที่ชอบก็หยิบมากินก่อนเลยอย่างไม่ต้องขออนุญาต ยังไงไอ้คนซื้อมันก็ไม่แดกอยู่ดี

จุดหมายของวันนี้คือน้ำตกที่อยู่นอกอำเภอ ในกูเกิลแมพมันบอกว่าใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่าๆ แต่ถ้าเป็นไอ้บูรพาขับอาจจะถึงภายในยี่สิบนาทีก็ได้ มึงจะเร็วแรงทะลุนรกไปไหน เร็วจนผมต้องหันไปเช็คสมาชิกข้างหลังอยู่บ่อยๆ ว่ายังอยู่กันครบมั้ย  ก่อนจะมาจอดติดไฟแดง จึงได้ยินเสียงเคาะกระจกมาจากข้างหลัง ไอ้บูรพาเปิดกระจกลงแล้วหันไปหาพวกข้างหลัง ก่อนจะได้ยินเสียงตะโกนมาด่าทอมัน

"ไอ้บูรพา ขับช้าๆ หน่อย มึงจะรีบไปตายที่ไหน!"

"เออ ไอ้บ้า เสียวมาก!"

"ช้าๆ หน่อยบูรพา อันตราย"

"ให้เราลงตรงนี้ก็ได้นะ เดี๋ยวเราโบกรถเมล์ตามไปเอง"

"ว้าย โดนด่า" ผมพูดแซวๆ ไอ้บูรพาได้แต่หัวเราะแหะๆ แล้วตะโกนกลับไป

"เออ ขอโทษโว้ย!"

ไอ้บูรพาออกตัวมาตอนสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว และลดความเร็วลง อาจจะไม่ได้ช้ามาก แต่ก็ทำให้มองเห็นวิวข้างๆ ทางไปเรื่อยๆ ในบรรยากาศสบายๆ  พอออกมานอกเมืองฟ้าก็สวยเหมือนเคย

กินลมชมวิวกันมาชั่วโมงกว่าๆ ก็มาถึงน้ำตกที่เป็นจุดหมาย ทันทีที่เปิดประตูรถออกมาผมก็ได้ยินเสียงน้ำไหลกระทบหินดังมาแต่ไกล พวกข้างหลังกระโดดลงมาจากหลังรถแล้วช่วยกันขนอาหารและอุปกรณ์ปิกนิกที่เอามาด้วยลงไปยังบริเวณน้ำตก เป็นเพราะว่าช่วงนี้เป็นฤดูฝน น้ำก็เลยไหลแรงนิดหน่อยแต่เจ้าหน้าที่บอกว่ายังพอลงเล่นน้ำได้ แต่ผมไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามาด้วยก็เลยปล่อยให้พวกเพื่อนๆ เล่นกันไป

"เดี๋ยวกูไปดูทางโน้นนะ" ผมบอกกับเพื่อนๆ

"อย่าไปซนที่ไหนนะมึง"

"กูโตล่ะ" ผมหันไปตอบไอ้หลิว ก่อนจะเดินออกไปอีกส่วนหนึ่งของน้ำตก มีดอกไม้ปลูกอยู่เป็นแถว จึงเดินเข้าไปถ่ายรูปดอกไม้พวกนั้น คงเป็นเพราะแม่ผมชอบดอกไม้มั้ง ผมก็เลยชอบมองมัน บางครั้งทำให้คิดถึงแม่ขึ้นมา

"โฮ่งๆ"

หือ?

ผมหันไปมองเจ้าหมาตัวหนึ่งที่ดูท่าจะเป็นเจ้าถิ่นเข้ามาเห่าทักทาย

"ว่าไงหมา หาเรื่องเหรอ?"

"โฮ่งๆ"

"แน่ะ! มาเห่าทำไมเนี่ย!"

"โฮ่งๆ"

"เงียบเลย เงียบ" ผมว่าแล้วยกมือขึ้นลูบหัวมัน แค่นั้นมันก็เงียบแล้วเดินเข้ามาข้างๆ

"เฮ้ย เชื่องนี่หว่า นั่งลงดิ นั่งลง อย่างนั้นแหละ ฉลาดนะเรา"

"มึงคุยภาษาหมารู้เรื่องด้วยเหรอวะ" ผมเงยหน้าขึ้นไปมองไอ้บูรพาที่เดินเข้ามาทัก

"เออ กูคุยภาษาหมาได้ แล้วก็คุยภาษาเหี้ยได้ด้วยเพราะคุยกับมึงรู้เรื่อง"

"มึงนี่!" มันทำเสียงจิ๊จ๊ะแล้วสะบัดหน้าหนีไป ก่อนจะยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปอีกทาง ผมบอกลาเจ้าหมาแล้วลุกขึ้นไปหาไอ้บูรพา

"ถ่ายกูมั่งดิ"

"รกกล้อง"

"ไอ้มะเร็ง เดี๋ยวกูถีบ ว่าแต่ มึงชอบถ่ายรูปเหรอวะ"

"อือ"

"กูก็ชอบนะ แต่ถ่ายไม่สวย"

"มึงกากไง"

"สัดบูรพา"

มันหัวเราะเบาๆ แล้วถอดกล้องในคอมาให้ผม รับมางงๆ

"ลองถ่ายดูดิ ถ่ายหมานี่ก็ได้"

ผมยกกล้องไอ้บูรพาขึ้นมาแล้วหันกลับไปถ่ายเจ้าหมาที่นอนหมอบอยู่ แล้วส่งกลับไปให้ไอ้บูรพาดู

"กากจริงว่ะ"

"โห่! ก็บอกแล้วว่าถ่ายไม่สวย มึงสอนกูสิ แบบหน้าชัดหลังเบลออะ ทำไงวะ"

"มึงลองถ่ายกูกับน้ำตกนะ กูปรับโหมดให้ล่ะ มึงแค่หามุมที่เหมาะ นี่ซูมเข้าซูมออกหาตำแหน่งภาพที่มึงคิดว่าสวยแล้วมึงปรับโฟกัสมาที่กู แค่นี้แหละ ลองดู"

ผมพยักหน้าหงึกๆ ก่อนไอ้บูรพาจะเดินไปยืนตรงข้าม มีแบ็คกราวน์เป็นน้ำตก ผมทำตามที่มันบอก คิดว่ามุมนี้สวยแล้ว ปรับโฟกัสไปที่มันแล้วกดชัตเตอร์

พอกดดูภาพก็ขำก๊ากออกมาเลย น้ำตกชัดแจ๋ว ส่วนไอ้บูรพาเบลอเป็นวิญญาณ

"กูขอลองอีกที มึงไปยืนนู่น"

ไอ้บูรพาส่ายหัวเบาๆ แล้วเดินไปยืนที่เดิม ก่อนผมจะกดถ่ายรูปอีกที  แล้วกดดูภาพ

"เฮ้ย ได้ล่ะ มึงดูดิ"

"เออ ไม่ยากใช่ป่ะล่ะ"

"กูมีพรสวรรค์ไง"

"ถุย"

ผมหัวเราะเบาๆ แล้วกดดูรูปที่มันถ่าย ไอ้นี่มีพรสวรรค์ตัวจริง รูปที่มันถ่ายสวยดี แต่ผมมาหยุดอยู่ที่รูปหนึ่งในกล้องนั่น เป็นรูปของผมเอง รูปที่กำลังนั่งเล่นกับหมา ย้อนไปอีกก็เป็นรูปที่กำลังชื่นชมดอกไม้ หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายดอกไม้ แบบช็อตต่อช็อต ผมเหลือบตาขึ้นไปมองไอ้บูรพา มันขมวดคิ้วหน่อยๆ

"อะไร?"

"ไหนบอกว่ารกกล้องไง" ผมยกหน้าจอกล้องที่เป็นรูปผมให้มันดู มันจึงรีบคว้ากล้องกลับไป

"นานๆ กูจะเจอควายที่น้ำตก กูเห็นว่าเป็นของแปลกเลยถ่ายไว้ไง"

"สันดาน"

"กูไปดีกว่า" มันว่าแล้วเดินกลับไปหาพวกเพื่อน ผมยิ้มหน่อยๆ แล้วเดินตามมันไปด้วย  พวกเรานั่งๆ นอนๆ กินๆ เล่นๆ กันจนผ่านไปเกือบครึ่งวัน ก็เลยชวนกันกลับเพราะเริ่มร้อน ผมกับไอ้บูรพาที่ตัวไม่เปียกเลยถูกใช้ให้เก็บของไปไว้ที่รถ ส่วนพวกที่เหลือกำลังจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนที่ก้มลงไปเก็บเสื่อ ผมหันไปเห็นหนอนเขียวๆ อยู่ที่พื้น ความคิดชั่วร้ายจึงแว้บเข้ามาในสมอง  ผมใช้กิ่งไม้เล็กๆ เขี่ยหนอนขึ้นมาแล้วเดินไปข้างหลังไอ้บูรพา

"บูรพา"

"ฮึ?"

"หนอน!"

"ไอ้เหนือ!" มันหวีดลั่น โยนข้าวของในมือทิ้งแล้ววิ่งหนีผมไปสามเมตร

"หนอนน้อย หนอนน้อยกระดุ๊กกระดิ๊ก!"  ผมแกล้งมันด้วยการชูไม้ที่มีหนอนวิ่งไล่ตาม มันก็วิ่งหนีออกไป

"ไอ้เหนือ ไม่เอา!"

"น่ารักจะตาย ถ่ายรูปให้หน่อยเร็ว"

"ไอ้เหนือ! กูไม่เอา!" ไอ้บูรพายิ่งหวีดตอนที่ผมโยนกิ่งไม้นั้นไปหามัน ส่วนมันก็กระโดดแทบจะตีลังกาแปดตลบหลีกไปอีกทาง

"โอ๊ย! กูขำ!" ผมหัวเราะจนต้องลงไปนั่งกับพื้น นำตาไหลพราก

"ไอ้สัด ไม่ขำนะโว้ย!"

"มีอะไรกันวะ" ไอ้หลิวถามตอนที่เดินกลับมาจากห้องน้ำหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ

"ไอ้บูรพามันกลัวหนอน"

"โห หน้าอย่างเถื่อนกลัวหนอน"

"ก็มันน่าเกลียดกูไม่ชอบ มันกระดึ๊บได้ด้วยนะโว้ย ไอ้เหนือมึงมันเลว"

"โห่ แกล้งเล่นหน่อยเดียว"

"หน่อยพ่อง! ไปเก็บของเลย"  มันว่าแล้วเดินกลับไปเก็บข้าวของที่โยนกระจายไปเมื่อกี้ ผมเดินตามมันไปด้วย ถึงอย่างนั้นก็ยังหยุดหัวเราะไม่ได้ ต้องกัดปากเอาไว้ตอนที่มันหันมามองเคืองๆ

"มึงหยุดขำเลย"

"โห่ งอนเป็นตุ๊ดเลย"

"อย่าให้กูรู้นะว่ามึงกลัวอะไร"

"คนแมนๆ เขาไม่กลัวอะไรกับหรอกครับ"

"วันก่อนยังกลัวกูตายอยู่เลย"

ผมรวบริมฝีปากที่กำลังยิ้ม แล้วหันไปมองมันตาขวาง

"ร้องห่มร้องไห้เล่นใหญ่มาก"

"สัด เก็บของเลย!"

ผมแสร้งเปลี่ยนเรื่องแล้วก้มลงไปเก็บของก่อนจะเดินกลับมาที่รถ พวกเพื่อนๆ ที่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ยืนรอกันอยู่ที่นั่นแล้ว ทันทีที่ไอ้บูรพาเดินเอาของไปเก็บท้ายรถ พวกมันก็สามัคคีชูบางสิ่งในมือขึ้นมา บางสิ่งที่ทำให้ไอ้บูรพาหวีดร้องอย่างเสียผู้เสียคน

หนอน

"ไอ้สัด!"

ไอ้บูรพาก็กรี๊ดลั่นน้ำตกแล้วกระโดดเข้ามากอดผมที่ยืนอยู่ข้างๆ แน่น

"เฮ้ย กลัวจริงว่ะ!"

"บูรพากลัวหนอนๆ"

"กระดึ๊บๆ"

"ไอ้พวกชั่ว!"

มือมันจับเสื้อผมแน่นแล้วซุกหน้าเข้ามา น้ำตาเอ่อพร้อมจะทะลัก โอ๊ย ไอ้พวกนี้ก็ช่างไปสรรหาหนอนกันมาคนละตัวสองตัว ผมอยากจะขำ แต่สงสารก็เลยร้องห้ามไอ้พวกนั้นให้

"เฮ้ย พวกมึงพอแล้ว อย่าแกล้งมัน"

ไอ้พวกนั้นหัวเราะก๊ากแล้วโยนหนอนในมือทิ้ง ผมได้แต่หัวเราะอย่างไม่มีเสียง แล้วกัดปากกลั้นขำก่อนจะสะกิดไอ้บูรพาที่รัดผมแน่นจนตัวจะแตกล่ะ

"พวกมันทิ้งไปแล้วมึง"

"ไปหมดยัง!"

"ไปหมดแล้วๆ"

ไอ้บูรพาคลายกอดผมออกก่อนจะหันไปมองไอ้พวกนั้นที่ยืนกลั้นขำกันอยู่

"ไอ้พวกชั่ว!"

"โอ๋ๆ ล้อเล่นเฉยๆ น้า"

"ไม่ต้องมาโอ๋!"

"ขำกันพอล่ะ กลับกันเหอะ" ไอ้หลิวพูดขึ้นมา ขณะที่ตัวมันเองก็ยังหัวเราะจนน้ำตาไหล

"มือกูสั่นไปหมดกูขับรถไม่ได้แล้วไอ้ห่า เดินกลับกันเองเลยไป!" ผมหลุดหัวเราะออกมาอีกทีเมื่อหันไปมองมือไอ้บูรพาที่สั่นจริงจัง หน้าซีดน้ำตาคลออย่างน่าสงสาร เปลี่ยนจากเป็นมะเร็งมาเป็นโรคกลัวหนอนไปอีก กูจะเวทนาหรือฮาให้ลั่นดีวะเนี่ย

"เอางี้ เดี๋ยวกูขับเอง" ผมเสนอตัว ก่อนเพื่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย ไอ้บูรพาไม่ขัดก่อนจะยื่นกุญแจให้ผม แต่ก่อนที่มันจะเดินไปขึ้นรถอีกฝั่ง ก็หันขู่ไอ้พวกข้างหลังด้วยน้ำเสียงเย็นๆ

"ถ้าไอ้เหนือขับ พวกมึงโทรไปลาตายกับพ่อแม่ได้เลย หึๆ"

"ไอ้บูรพา ไอ้บ้า!" เดี๋ยวไอ้พวกนี้ก็กลัวจนกระโดดหลังรถหนีไปโบกรถเมล์กลับหรอกไอ้ห่า!

            เส้นทางกลับเข้าเมืองไม่ค่อยมีรถมาก แถมยังเป็นทางตรงซะส่วนใหญ่จึงขับไม่ยาก ผมขับไปช้าๆ แล้วหันไปหาไอ้บูรพา

"หายสั่นยัง"

"หาย"

"โกรธไง๊?"

"เปล่า"

"เป็นตุ๊ดเหรอ"

"สัด..."

"โด่ ล้อกันเล่นเฉยๆ  แมนๆ ไม่งอนกันดิวะ"

ผมเห็นมันคว่ำปากใส่นิดๆ จึงได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ มึงนี่มันคนเถื่อนหัวใจกุ๊กกิ๊กจริงๆ

"มึงขับช้าจังวะ กูลงไปวิ่งไวกว่าอีก" มันพูดแล้วเลื่อนหน้ามาดูเข็มไมล์ที่หน้าปัด  เวลาขับรถยนต์ผมจะค่อยๆ ไป เพราะอย่างที่เห็นว่าไม่ได้ขับแข็งมาก แถมมีเพื่อนอยู่ท้ายกระบะด้วยก็ต้องรับผิดชอบชีวิตพวกมันด้วยเพราะงั้นจึงช้ากว่าปกติ ไปแบบช้าๆ แต่ปลอดภัยดีกว่า อีกอย่างรอยเก่าที่ฝากแผลเอาไว้บนรถมันยังไม่มีเวลาเอาไปซ่อมเลย

"มึงจะรีบไปไหนล่ะ"

"กว่าจะกลับถึงม. สองทุ่มเลยมั้ง"

"มึงก็เวอร์ไป กูไม่ชอบขับรถเร็ว"

"ทีขี่มอไซต์มึงแวนซ์หน้ากูสั่นเลยนะ"

"มันไม่เหมือนกันเว้ย เวลากูขับรถยนต์กูจะเกร็งนิดหน่อย ถ้ากูตกใจกูจะปล่อยมือจากพวงมาลัยตลอดเลย ไม่รู้เป็นอะไร"

"มึงตบไฟเลี้ยวแล้วจอดเข้าซ้ายเลย"

"ทำไมวะ"

"กูจะขับเองดิ! นั่งไปกับมึงนี่ความปลอดภัยในชีวิตอยู่ตรงไหน"

"ไอ้บ้า กูขับได้หรอกน่า! ไปช้าๆ แต่ปลอดภัย"

"มึงเหยียบให้เร็วกว่านี้อีกหน่อยดิ เดี๋ยวกูช่วยจับพวงมาลัย" มันว่าแล้วยื่นมือข้างหนึ่งมาจับพวงมาลัย ผมจึงกล้าเหยียบคันเร่งให้เร็วกว่านี้อีกนิดหนึ่ง

รู้สึกปลอดภัย...ในใจผมคิดแบบนั้น

"ตื้ด...ตื้ด..."

ผมปล่อยมือข้างหนึ่งไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ

(เหนือ อยู่ไหนอะ)

"ออกมาเที่ยวกับเพื่อนอะ แพทมีไรเปล่า"

(อ้าวเหรอ? ไม่มีอะไร นึกว่าอยู่หอ พอดีเรามาหอเพื่อนอยู่ใกล้ๆ หอเหนือเลยว่าจะแวะหา)

"อ๋อ โทษทีอะไม่ได้บอกก่อน"

(ไม่เป็นไรๆ แล้วเย็นนี้กินข้าวกันป่ะ)

"พวกเพื่อนๆ ชวนไปกินข้าวอะ"

(อ๋อ โอเค)

"แต่จะให้ไปหาก็ได้นะ"

(ไม่เป็นไรๆ กินกับเพื่อนไปเหอะ เดี๋ยวเราไปกินกับรูมเมทได้ งั้นไว้เจอกันนะ)

"โอเคๆ"

ผมกดวางสายจากแพท แล้ววางมือถือไว้ที่คอนโซรลหน้ารถ

"แพทเหรอ?"

"อือ"

"คบกันนานเหมือนกันนะ"

"จะสี่ปีล่ะ"

"ไม่นึกว่าจะคบกันนานขนาดนี้"

"เพราะกูหล่อมากไง ใครจะอยากเลิกกับกูวะ"

"ถุย!"

ผมหัวเราะเบาๆ แล้วหันไปเห็นไฟจราจรที่เป็นสีเหลือง

"เวลามึงเจอไฟเหลือง มึงเหยียบเบรกหรือเหยียบคันเร่งวะ" ผมหันไปถามขณะที่ตัวเองกำลังเหยียบเบรกเพื่อรอติดไฟแดง

"เหยียบเบรกดิ"

"จริงดิ คนอย่างมึงเนี่ยนะ"

"คนอย่างกูมันทำไม?"

"มึงดูใจร้อนไง ขับรถเร็วอีกต่างหาก กูคิดว่ามึงจะเหยียบคันเร่ง"

"กูใจร้อนแต่ก็เคารพกฎจราจร"

"อะเมซิ่งบูรพาว่ะ  มึงเคยได้ยินเปล่าว่าชีวิตคนเรามันเหมือนไฟเขียวไฟแดง"

"ยังไงอะ? มึงมีไฟสามสีติดอยู่ที่หน้าผากเหรอ" ไอ้บูรพาว่าแล้วยื่นมือมาเปิดหน้าผากผม

"ไอ้บูรพา ไอ้บ้า!"

"อะๆ แล้วมันเหมือนยังไง"

"บางเวลาก็ต้องไปข้างหน้าเหมือนไฟเขียว บางเวลาก็ต้องหยุดเหมือนไฟแดง บางเวลาก็ลังเลว่าจะไปหรือจะหยุดดีเหมือนไฟเหลือง"

มันพยักหน้าหน่อยๆ

"ไม่คิดว่าควายอย่างมึงจะพูดอะไรดีๆ แบบนี้เป็นด้วยนะ"

"ไอ้บูรพา ไอ้สันดาน!"

ก็ไม่รู้ว่าเป็นบ้าอะไรกัน คุยกันดีๆ สักสองสามประโยคไม่เคยได้ จะต้องหาเรื่องโดนด่ากันอยู่เรื่อย!

...

หลังจากกลับมาถึงม. ก็ได้เวลามื้อเย็นพอดี พวกเราชวนกันไปกินข้าวตามที่นัดกันไว้ก่อนจะมาจบลงที่เคเอฟซีแถวๆ ม. ไม่ต้องถามว่าใครเป็นคนเสนอไอเดียมาที่นี่ มันนั่งแทะกระดูกไก่อยู่ข้างๆ ผม ชาติที่แล้วมันโดนไก่จิกตายหรือไงไม่รู้ ชาตินี้มันเลยเกิดมาเพื่อฆ่าล้างบางตระกูลไก่แล้วก็กินมันไม่ให้เหลือซาก โปรดปราณอะไรเบอร์นี้

"บูรพา เหนือ เราขอแท็กรูปได้ป่ะ" ไอ้หนุ่มหันมาถาม

"ก็แท็กไปดิ" ผมตอบอย่างไม่คิดอะไร ส่วนไอ้บูรพาก็ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ เพราะปากมันคาบไก่อยู่ ไอ้หนุ่มจึงจิ้มไปที่หน้าจอมือถือสองสามที ก่อนมือถือผมจะขึ้นแจ้งเตือนจึงกดเข้าไปดู

"เชี่ย!" ผมหวีดออกมาตอนที่เห็นรูป  เป็นรูปตอนที่ไอ้บูรพากระโดดหนีหนอนมากอดผม และแคปชั่นฟีลลิ่งกระเทยจากไอ้หนุ่ม

 

หนุ่ม นุ่มนิ่ม : วันนี้ขอเสนอคำว่า กอดกันกลม  กับ บูรพา สัตยาพิทักษ์ และ เหนือ องศาเหนือ

 

"เอาแท็กออกเลยไอ้หนุ่ม! ไม่ดิ ลบรูปไปเลย!"

"ก็อนุญาตแล้วนี่"

"ก็ไม่รู้ว่ารูปนี้นี่หว่า! ไม่เอา! "

"รูปไรวะ" ไอ้บูรพาชะเง้อหน้ามามองมือถือในมือผม มันมองแล้วก็พยักหน้าหน่อยๆ

"มึงช่วยด่ามันดิ"

"ด่าทำไมอะ"

"ก็มึงดูรูปดิ๊!"

ไอ้บูรพามองไปยังหน้าจอมือถืออีกดี

"ก็น่ารักดี"

น่ารักแมลงสาบอะไรล่ะ! เดี๋ยวมึงรอดูอีกแป๊บหนึ่งไอ้สาววายสายมโนมันจะต้องเรียงแถวกันมาคอมเมนท์

"ติ๊ง!"

กูว่าล่ะไง ไม่ทันขาดคำ!

 

บีบี วายวาย : หวีด บูรพารัดเหนือแน่นมากค่ะ #บูรพากับองศาเหนือ

คำแก้ว ไม่ได้เป็นงู : งื้ยย ละมุนละไม ดีต่อใจมากค่ะซิส #บูรพากับองศาเหนือ

 

ไอ้งูเนี่ยมาทุกโพสท์จริงๆ นะ ป่วยการจะหยุดยั้งความคิดของพวกมันก็เลยปล่อยเลยตามเลย

 

"เออ เห็นยอดวิวหนังสั้นในยูทูปเซคเรายัง สี่พันกว่าวิวแล้วอะ"

"จริงดิ"

"เพราะกูหล่อไง"

"เขาเข้ามาดูลูกไม้หรอกไอ้บ้า" ไอ้หลิวว่าแล้วยัดเฟรนฟรายส์ใส่ปากผม

"ดูคอมเมนท์ มีแต่เมนท์ชมลูกไม้" หนุ่มว่าแล้วยื่นมือถือให้ผมดู ผมเลื่อนๆ คอมเมนท์ใต้วีดีโอนั่น จริงอย่างมันว่า ส่วนใหญ่จะชื่นชมลูกไม้

 

"ลูกไม้น่ารักจังครับ"

"เรียนพยาบาลเหรอครับ ผมอยากป่วยครับ"

"ถ้ากูเป็นไอ้พระเอกนะ กูไม่เลียแค่ไอติมหรอก"

โอ๊ย ไอ้บ้า!

            ผมเลื่อนอ่านคอมเมนท์ผ่านๆ ก่อนจะไปหยุดที่คอมเมนท์หนึ่งที่พูดถึงผม

 

            BBRP: พระเอกหน้าเหมือนควายเลย

 

ไอ้นี่มันเป็นใคร! ผมขมวดคิ้วมองชื่อของไอ้เจ้าของคอมเมนท์นั้น ก่อนจะเห็นว่าชื่อมันคุ้นๆ จึงเลื่อนขึ้นไปดูที่ใต้วีดีโอ จึงเห็นว่ามันเป็นคนเดียวกับเจ้าของชาแนลยูทูปที่อัพวีดีโอนี้ ซึ่งจะเป็นใครล่ะถ้าไม่ใช่มัน

"ไอ้บูรพา! มึงด่ากูเหรอ!" ผมชูหน้าจอโทรศัพท์ของไอ้หนุ่มให้มันดู

"ยังอุตส่าห์เลื่อนไปเห็นอีก"

"ไอ้หมัดหมา!"

"อ๊า!!" ไอ้บูรพาร้องลั่นเมื่อผมกระชากผมมันแล้วกดลงไปในถาดไก่ตรงหน้า

"ไค่ต๋ายก๋า! ควายป้อคิงก๋า! ฮะ!"

"โอ๊ย! ไอ้เหนือ เจ็บๆๆ!"

"เฮ้ยๆ อย่าทะเลาะกัน อายเขา!" ไอ้หลิวดึงมือผมออกจากหัวไอ้บูรพา ก่อนมันจะยกมือขึ้นกุมหัวด้วยสีหน้าเจ็บปวด

"พวกมึงสองคนนี่เมื่อไรจะเลิกกัดกันฮะ"

"ก็มันด่ากูอะ!"

"มึงเลื่อนไปดูคอมเมนท์ต่อไปด้วยสิวะ" มันพูดพึมๆพำๆ จนผมได้ยินไม่ถนัด

"มึงว่าอะไร!"

"กูบอกให้อ่านคอมเมนท์ต่อไปด้วยโว้ย!"

ผมหยิบมือถือไอ้หนุ่มขึ้นมาอีกรอบ ก่อนจะเลื่อนไปดูคอมเมนท์ของมันอีกที

 

BBRP: พระเอกหน้าเหมือนควายเลย

BBRP: แต่ก็น่ารักโคตรๆ ว่ะ

 

อ้าว หักมุม...

 

to be continued.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-12-2018 17:38:15 โดย รชา »

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3

ออฟไลน์ Midorima

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 56
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
โดนหยอดยังไม่รู้ตัวอีก 555555

ออฟไลน์ suck_love

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 780
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
555555555 จีบแบบไม่เนียนเท่าไหร่ แต่องศาก็นะ...... ละไว้ในฐานที่เข้าใจ55555555

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
นี่คือเนียนจีบอยู่ช๊ะป่ะ

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1740
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
ดีต่อใจจิงๆ

ออฟไลน์ ▶August5th◀

  • it was fate
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +184/-2
มีความฟิน ตั้งแต่ดีกันนี่ดูสนิทกันมากเนอะ 555
น่ารักดี

ปล.คำแก้ว นี่มาทุกเม้นเลย 555+

ออฟไลน์ เต้าหู้ไข่

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +279/-5
    • twitter
การพบกันครั้งที่ 15
ดาวได้ดาว


ผมเดินมาที่ห้องเรียนในวิชาเรียนรวม เห็นไอ้บูรพาเดินกินแซนด์วิชขึ้นบันไดมาพอดี

"ได้ยินเสียงออกมาตั้งนาน ทำไมเพิ่งถึงวะ" มันหันมาถาม

"กูลืมถุงเท้าอะ  เลยไปแวะซื้อมา" ผมว่าแล้วนั่งลงที่ที่นั่งหน้าห้องเพื่อก้มลงไปใส่ถุงเท้า

"กินไรมายัง"

"ยังอะ"

"ทำไมไม่กินข้าวเช้าวะ"

"แหม่ แค่นี้ก็รีบจนลืมใส่ถุงเท้าล่ะ จะให้ไปแวะกินข้าวเช้าที่ไหน"

"เอาป่ะ?" มันว่าแล้วยื่นแซนด์วิชในมือให้

"แดกไปเหอะ เดี๋ยวไม่อิ่ม"

"ข้าวเช้าสำคัญนะมึง มึงไม่กินเลยโง่ไง"

"ไอ้นี่..." ไม่รอให้ผมพูดจบมันยัดแซนด์วิชในมือใส่ปากผมทั้งอัน

แต่มึงกัดแล้วนะอันนี้อะ...

"สวีทกันอีกแล้วจ้า" ทั้งผมและไอ้บูรพาหันไปมองไอ้หนุ่มที่เดินเข้ามา ในมือยกมือถือขึ้นเดาว่ามันกำลังถ่ายรูปอยู่ ผมจึงดึงแซนด์วิชออกจากปาก

"มึงหยุดถ่ายเลยนะไอ้หนุ่ม!"

"ยิ้มหน่อยจ้า!" 

"ไอ้หนุ่ม!"

"ชูสองนิ้วด้วย" ผมหันไปมองไอ้บูรพาที่ยิ้มกว้างแล้วชูสองนิ้วตามที่ไอ้หนุ่มบอก

เอ้า! ไอ้นี่ก็ไปบ้าจี้ตามมัน!

"พอเลย มึงพอเลย!" ผมไล่ไอ้หนุ่มให้มันเข้าห้องไป หันไปมองไอ้บูรพายืนหัวเราะเบาๆ

"สนุกมั้ยไอ้บ้า" ผมยัดแซนด์วิชในมือใส่ปากเข้าไปอีกที

"กินดีๆ ดิ เลอะเทอะ"

"อื้อ!!" ผมก้มลงไปมองน้ำสลัดไส้แซนด์วิชที่หยดลงไปเลอะเนคไท จึงเดินไปล้างในห้องน้ำ ตอนที่เดินออกมาเห็นไอ้ไกด์เดินสวนเข้ามาพอดี ด้วยสภาพของมันทำให้ผมต้องหันไปถาม เหมือนลุกจากที่นอนแล้วก็มาเรียนเลยอะ

"มึงตื่นยังเนี่ย"

"ง่วงชิบหาย"

"ไปทำอะไรมาวะ"

"เมื่อคืนซ้อมโชว์ตัวดาวเดือนยันตีสองเลย เพราะมึงเลยไอ้เหนือให้กูไปประกวดอะ"

"อ้าวก็มึงเสือกชนะเอง ช่วยไม่ได้ แต่มึงควรจะภูมิใจนะเพราะมึงหล่อ เผลอๆ มึงอาจจะได้เป็นเดือนม.ก็ได้นะ"

ไอ้ไกด์ยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่งแล้วหันขวับมาหาผมก่อนจะผลักไปติดกำแพงห้องน้ำ

"ถ้ากูได้เป็นเดือนม.มึงจะให้กูจูบอีกทีป่ะ"

"พ่องดิ!"

ผมผลักไอ้ไกด์ออกก่อนมันจะหัวเราะเบาๆ

"มึงไม่ต้องคิดมากนะไอ้เหนือ กูจูบเพราะอยากจูบเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไร"

"กูไม่เคยคิดอะไรเว้ย รู้ว่ามึงมันพวกสำส่อน"

"เหรอ นึกว่าโดนจูบไปทีจะหลงรักกูเข้า"

"กูมีแฟนแล้วไอ้บ้า!"

"อ้าว...มึงมีแฟนแล้วเหรอ"

"เออ"

"ผู้ชายผู้หญิง"

"ผู้หญิงเว้ย!"

ไอ้ไกด์ขมวดคิ้วนิดหน่อย

"สารรูปน่ามีผัวมากกว่า"

"ไอ้บ้า! กูมีแฟนแล้ว เป็นผู้หญิง เป็นดาวคณะด้วยมึงน่าจะรู้จักนะ"

"ใครวะ"

"แพทอะ ดาวคณะสาธารณะสุขฯ"

มันทำหน้านึกหน่อยก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

"เป็นเบี้ยนไม่ใช่เหรอวะ"

"ไอ้บ้า! แฟนกู!" ไอ้นี่มันเป็นโรคอะไรเนี่ยเปลี่ยนเพศให้ชาวบ้านเขาไปทั่ว

"ก็เห็นพวกที่ประกวดมันเล่าให้ฟังว่าดาวสาธารณสุขฯ คบกับดาวพยาบาลอยู่"

"มึงมั่วล่ะ"

"ไม่รู้ดิ คนอื่นบอกมา ไปเรียนเหอะ จะได้เวลาล่ะ" ผมเดินตามไอ้ไกด์ออกไปจากห้องน้ำ แต่ในหัวก็คิดเรื่องที่มันพูด ก่อนจะไล่ความคิดนั้นออกไป คงเพราะนิสัยห้าวๆ ของแพทล่ะมั้ง พอไปอยู่กับผู้หญิงคนไหนก็กลายเป็นเคมีเข้ากันกับผู้หญิงมากกว่าอยู่กับผู้ชาย แค่เพื่อนผู้หญิงสนิทกันไม่น่าแปลก

ผมเดินมาที่ห้องเห็นลูกไม้กำลังเปิดประตูเข้าไปพอดี เธอเห็นผมพอดีจึงหันมาทัก

"ไงเหนือ"

"หวัดดี เพิ่งมาเหรอ"

"อื้ม มาสายไปหน่อย เมื่อเช้าตื่นสาย แพทไม่ปลุก" ลูกไม้พูดขำๆ

"อยู่กับแพทนี่แพทขี้บ่นป่ะ"

"โอ้โห อย่างกับคุณยาย" ลูกไม้ว่าแล้วหัวเราะออกมา

"เออลูกไม้"

"ฮึ?"

"ดาวคณะพยาบาลนี่คนไหนเหรอ? เรียนเซคเดียวกับเราป่ะ"

"เรียนๆ มีอะไรเหรอ"

"เห็นเพื่อนบอกว่าสวยอะ อยากรู้ว่าสวยจริงเปล่า? คนไหนเหรอ"

"คนนี้" ลูกไม้ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

"อ้าว ลูกไม้เหรอ"

"อื้อ แล้วสวยป่ะ?"

ผมพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนเธอจะเปิดประตูห้องเข้าไป  นึกไปถึงคำพูดไอ้ไกด์แล้วหัวเราะออกมาคนเดียว เขาเป็นรูมเมทกันก็ต้องสนิทกันเป็นธรรมดาป่ะวะ เบี้ยนอะไร คิดไปได้

            ...

 

            วันนี้มีงานโชว์ตัวผู้เข้าประกวดดาวเดือนมหาลัยเป็นครั้งแรกที่หน้าหอใน ผมก็เลยมายืนอยู่กับพวกเพื่อนเพื่อรอดูแพท ลากไอ้บูรพามาด้วยให้มันมาถ่ายรูปแพทให้ แต่ตอนนี้มันหนีไปซื้อไก่ทอดในโรงอาหารกิน ทั้งๆ ที่เพิ่งกินข้าวเย็นด้วยกันไป ว่ากูหนักเท่ากระสอบข้าวสาร มึงนี่มันหมูเนื้อแดงดีๆ นี่เอง กำลังชะเง้อหามันก็เดินคาบไก่มาพอดี

"เดี๋ยวก็เป็นโรคเก๊าท์หรอกมึง"

"กลัวทำไม มะเร็งยังเป็นมาแล้ว"

"ไอ้ห่า งานจะเริ่มแล้ว มาถ่ายรูปให้เลยเร็วๆ"

"เออๆ" มันยัดไก่ชิ้นโตเข้าปาก แล้วเช็ดมือที่เลอะไก่กับเสื้อผม

สันดานบูรพา!

"เอาแพทคนเดียวใช่มะ?"

"เออ กูมีแฟนคนเดียว จะถ่ายใครอีก"

"ไอ้ไกด์ผัวมึงอะ"

"ไอ้บ้า!"

"ทะเลาะกันอีกแล้วพวกมึงเนี่ย เงียบๆ เขาจะเริ่มกันแล้ว" ไอ้หลิวหันมาดุๆ ก่อนพิธีกรจะเริ่มพูดเปิดงาน ดาวเดือนแต่ละคณะทยอยกันเดินออกมา ผมโฟกัสไปที่แพทคนเดียว แพทเวอร์ชั่นแต่งหน้านี่มันโคตรดาเมจแรง

อะเมซิ่งแพท สวยทะลุคอนแทคเลนส์เลย

แพทเดินกลับเข้าไปยืนที่แถวหลัง และพิธีกรประกาศชื่อแต่ละคนให้เดินออกมาอีกที เสียงกรีดร้องของคนที่มาเชียร์เพื่อนของตัวเองก็ดังลั่น

"ต่อไป ตัวแทนดาวเดือนจากคณะสาธารณสุขศาสตร์"

            หวีด! ไม่กล้ากรี๊ดดังได้แต่สะกิดไอ้บูรพาที่ยืนอยู่ข้างๆ

"แพทๆๆ แพทมาแล้ว"

"กูเห็นแล้วน่า" มันว่าแล้วยกกล้องขึ้นมา ก่อนแพทจะเดินมาแนะนำตัวที่ด้านหน้า

 

"G12 แพท พาขวัญ ปัญญาโรจน์ จากคณะสาธารณสุขศาสตร์ค่ะ โหวตให้แพทด้วยนะคะ"

 

โง้ย น่ารักอ่า! ผมเกาะแขนไอ้บูรพาแล้วซบลงไปเขินๆ อยู่บนนั้นแพทคงมองไม่เห็นผม แต่ผมนี่หุบยิ้มไม่ได้เลย แฟนโคตรสวยเว้ย!

"เป็นห่าไรเนี่ย"

ตัดฟีลกูอีก...

ผมหันไปมองไอ้บูรพาแล้วปล่อยมือจากแขนมัน

"ถ่ายพอยังเนี่ย เมมกูจะเต็มล่ะ"

"พอแล้วก็ได้"

หลังงานเลิกผมกับพวกเพื่อนๆ มานั่งคุยกันต่อในโรงอาหารหอใน เข้าไปหาแพทตอนนี้ไม่ได้เพราะแพทยังยุ่งๆ อยู่ข้างใน

"แพทโคตรสวยเลยเนอะ" ไอ้หลิวพูดขึ้นมา ผมได้แต่พยักหน้าหงึกๆ แล้วหันไปหาไอ้บูรพาที่ยังนั่งแทะไก่ต่อ 

"ขอดูรูปหน่อยดิ" มันพยักหน้าไปที่กล้องเป็นเชิงอนุญาตให้ผมหยิบกล้องขึ้นมากดดูภาพได้ ผมดูภาพที่มันถ่ายแพทแบบช็อตต่อช็อต งุ้ย...ปริ้นท์ไปแปะผนังห้องดีมั้ยเนี่ย นานๆ แฟนจะแต่งหน้า

ผมเลื่อนภาพไปเรื่อยๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ภาพผมยืนยิ้มอยู่มากกว่าสิบภาพติดๆ กัน จึงยกกล้องไปให้ไอ้บูรพาดู

"นี่ไรเนี่ย?"

"ควายยิ้ม"

"ให้มาถ่ายแพท จะมาถ่ายกูทำไม เมมฯ เต็มเพราะภาพกูเนี่ย"

มันไม่ได้พูดอะไรแล้วแสร้งมองออกไปนอกโรงอาหาร

"เหนือดูนี่ดิ"

ผมรับมือถือจากไอ้หนุ่มที่ส่งมาให้ดู ก่อนจะเห็นว่าเป็นภาพแพทกับลูกไม้ยืนโอบไหล่กันอยู่ อีกภาพเป็นหันมายิ้มให้กัน พร้อมแคปชั่น

Frame Photo : ดาวได้ดาว #ทีมแพทลูกไม้

นอกจากนั้นยังมีคอมเมนท์เข้ามาโพสท์กันเพียบ

 

New Berry : เชียร์คู่นี้  #ทีมแพทลูกไม้

Koii Kanokwan : น่ารักกกก #ทีมแพทลูกไม้

 

เป็นเพราะพวกมึงติดแฮทแท็กบูรพากับองศาเหนือบ่อยๆ ไง เวรกรรมเลยตามกูทัน ทีมแพทลูกไม้อะไรเนี่ย!

"ยังไงเนี่ยเหนือ" บีบีถามขึ้นมา

"เฮ้ย ไม่มีอะไร สองคนนี้เป็นรูมเมทกันก็เลยสนิทกัน"

"เป็นรูมเมทกัน?"

ผมพยักหน้าหน่อยๆ

"แน่ใจเหรอ?"

"แน่ใจดิ ก็วันที่ถ่ายหนังสั้นอะลูกไม้บอก ไอ้บูรพาก็ได้ยิน ใช่ป่ะ"

มันพยักหน้าเบาๆ ด้วยสีหน้าเรียบๆ

"แต่ลูกไม้อยู่คณะพยาบาลนะ"

"อือ ทำไมอะ"

"มันจะเป็นรูมเมทกันได้ยังไง ปกติคณะพยาบาลเขาจะมีรูมเมทเป็นคณะเดียวกันเพราะต้องอยู่หอในไปสี่ปี เขาจะไม่มีรูมเมทเป็นคณะอื่นนะ"

ผมเงยหน้าขึ้นไปมองน้ำหวานที่พูดออกมาแบบนั้น

"จริงเหรอ?"

"ใช่"

ผมหันไปหาหลิว มันได้แต่พยักหน้าเบาๆ ผมนึกไปถึงคำพูดของไอ้ไกด์ และวันที่เห็นคนที่เหมือนแพทไปเดินตลาดนัดกับลูกไม้ วันที่แพทลืมนัดผมแล้วไปซื้อของกับลูกไม้

 

ดาวได้ดาว...

 

"เดี๋ยวกูมา"

"เฮ้ย ไอ้เหนือ!"

ผมลุกพรวดออกมาแล้วรีบวิ่งไปที่เวทีโชว์ตัวดาวเดือนเมื่อกี้ แต่ไม่เห็นพวกดาวเดือนอยู่ตรงนั้นแล้ว ก่อนจะมองไปเห็นไอ้ไกด์ยืนคุยอยู่กับรุ่นพี่คนหนึ่ง

"ไอ้ไกด์!"

"อ้าวไอ้เหนือ มาได้ไง"

"เห็นแพทป่ะ"

"ไม่เห็นเหรอ"

"น้องแพท สาธารณสุขฯ เหรอคะ"

ผมหันไปพยักหน้าหงึกๆ กับรุ่นพี่ที่พูดขึ้นมา

"เห็นเข้าหอไปแล้วนะ"

"ครับ"

ผมรีบวิ่งไปที่หน้าหอพักแต่ลืมไปว่าผู้ชายเข้าไปไม่ได้ จึงหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาแพทแต่ไม่รับสายผมเลยจึงได้แต่เดินวนไปวนมาอยู่หน้าหอหญิง รปภ.หญิงที่ยืนอยู่หน้าหอนี่ก็มองตาขวางๆ ทำไม? หน้าตาผมเหมือนโรคจิตมาปีนหอหญิงขโมยกางเกงในหรือไง?

"ไอ้เหนือ"

ผมหันไปหาพวกเพื่อนที่เดินเข้ามา

"เจอแพทป่ะ"

"ไม่เจอดิ เข้าหอไปแล้ว โทรก็ไม่รับด้วย หลิวมึงขึ้นไปตามแพทให้หน่อยดิ"

"ใจเย็นๆ ก่อนมึง"

ทุกคนพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับคำพูดไอ้หลิว โอ้โห แฟนกูกำลังจะผันตัวไปเป็นเบี้ยนนี่จะให้กูมานั่งใจเย็นท่องนะโมสามจบอยู่หรือไง แต่เพราะทำอะไรนอกจากนี้ไม่ได้ก็เลยต้องถอนหายใจออกมาเงียบๆ

"กลับหอก่อนเหอะ เดี๋ยวแพทคงโทรกลับมาหา"

ผมพยักหน้าหน่อยๆ แล้วเดินไปที่จอดรถ ไอ้บูรพาเดินตามมาด้วยเพราะวันนี้มันมากับผม ผมหยุดเดินแล้วหันไปหามัน

"มึงก็รู้มาก่อนเหรอวะว่าคณะพยาบาลจะไม่มีรูมเมทเป็นคณะอื่น"

มันพยักหน้าหน่อยๆ

"แล้วทำไมไม่บอกกูตั้งแต่วันที่ลูกไม้พูดวะ"

"ไม่อยากเสือกไง"

"มึงอะ ปล่อยให้กูโง่อยู่คนเดียวได้ไง"

"มึงก็ใจเย็นๆ ก่อน อย่าเพิ่งคิดมากแล้วไปถามแพทให้รู้เรื่อง"

"แล้วถ้าแพทกับลูกไม้ เฮ้ย! ไม่ใช่หรอก ไม่น่าใช่ ไม่ใช่แน่ๆ"

"ฟุ้งซ่านนะมึงเนี่ย เดี๋ยวแพทโทรกลับมาก็ค่อยถาม กลับหอได้แล้ว กูจะไปนอนล่ะ เอากุญแจมา กูขับเอง" มันคว้ากุญแจไปจากมือผมแล้วไปขยับรถออกมา

"ขึ้นมาดิ จะเดินกลับหรือไง"

รถก็รถกูนะนั่นน่ะ...

...

ผมยังนอนกลิ้งอยู่บนเตียงนอนที่หอด้วยจิตใจไม่สงบ แพทยังไม่โทรกลับมา ไลน์ไปสิบกว่าข้อความก็ยังไม่กดอ่าน ผมพยายามทำให้ใจเย็นลงด้วยการคว้าโคอาล่ามาร์ชมากรอกปาก พร้อมกับไถไทม์ไลน์ไปเรื่อยๆ แต่สายตามันก็มองผ่านตลอดอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไร เข้าไอจีดีกว่าเสพรูปสวยๆ แล้วจะอารมณ์ดีขึ้น ผมเปลี่ยนแอพมาเลื่อนดูฟีดไอจี แต่ก็อารมณ์เดียวกัน ผมเลื่อนหน้าจอผ่านๆ จนมาหยุดอยู่ที่ภาพของแอคฯ โปรด

 

Sundaynight01 มนุษย์ควรยับยั้งการเข้าใจผิด ด้วยการไม่คิดไปเอง

 

            ใช่...ไม่คิดไปเอง ต้องไม่คิดไปเอง

 

"ตื้ด..."

แพท!

ผมกดรับโทรศัพท์จากแพทโดยไม่ต้องให้มือถือร้องซ้ำ

"แพท!"

(โห รับไว)

"เอ่อ เล่นมือถืออยู่พอดีอะ"

(เพิ่งเห็นมือถือทั้งโทรทั้งไลน์เลย มีอะไรด่วนป่ะเนี่ย)

"แล้วแพททำไรอยู่อะ"

(ก็ล้างหน้าอาบน้ำ คือแต่งหน้าจัดมาก ล้างแทบไม่ออก นี่ต้องไปยืมเมคอัพรีมูฟเวอร์ลูกไม้มาใช้เนี่ย)

"อ่อ ล้างดีๆ อะ เดี๋ยวเป็นสิว"

(แล้วมาดูป่ะเนี่ยวันนี้)

"ไปดิ ไม่เห็นใช่ป่ะ"

(คนเยอะมากมองไม่เห็นใครเลย ตื่นเต้นด้วย สั่นเลยตอนแนะนำตัว)

"แต่วันนี้แพทสวยมากเลยนะ"

(จริงเหรอ)

"จริงดิ"

(แต่งหน้าบ่อยๆ เอามะ?)

"ไม่เอา จะสวยไปให้ใครดู หวง"

(จ้าๆ เออ ว่าแต่ตอนแรกโทรมามีอะไรนะ)

อะ...กูก็ลืมประเด็นสำคัญไปเลย ผมถอนหายใจเบาๆ ทีหนึ่ง

"แพทเป็นรูมเมทกับลูกไม้เหรอ?"

(ก็ใช่ดิ รู้นานแล้วไม่ใช่เหรอ?)

"แต่เพื่อนบอกว่าคณะพยาบาลต้องอยู่กับรูมเมทคณะเดียวกัน แล้วทำไมแพทอยู่กับลูกไม้ได้อะ"

(อ๋อ คืองี้นะ เรารู้จักกับลูกไม้ตั้งแต่บิกินนิ่งแคมป์แล้ว แล้วบังเอิญมาอยู่หอเดียวกัน แต่ว่าคนละห้อง แต่ลูกไม้ไม่ค่อยชอบรูมเมทคณะเดียวกัน ก็เลยมานอนห้องเรา เพราะห้องเราอยู่กันแค่สองคนก็เลยมีเตียงว่างอยู่ แล้วพอมานอนบ่อยๆ  เรากับเมทอีกคนก็ชวนย้ายมาอยู่ถาวรเลย ก็เลยได้มาเป็นรูมเมทกันไง)

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง"

(มีอะไรป่ะเนี่ย?)

"เห็นรูปในเฟซบุ๊คไง"

(ทีมแพทลูกไม้อะนะ)

"เออดิ"

(ขำๆ น่า เหมือนบูรพากับองศาเหนือแหละ)

"เอาคืนใช่ป่ะ?"

(โห่ ขำๆ อย่าคิดมาก)

"โอเค งั้นแค่นี้แหละ"

(จ้า ไว้เจอกันนะ)

"ครับ"

แพทกดวางสายไป ก่อนหน้าจอมือถือผมจะกลับมาเป็นหน้าไอจีภาพเดิม แคปชั่นบนหน้าจอนั่นทำให้ผมยกมุมปากขึ้นนิดๆ อย่างพอใจแล้วจิ้มหัวใจลงไป

ต่อไปนี้ต้องไม่คิดไปเอง



ขอบคุณนะ Sundaynight01



to be continued.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-12-2018 17:40:55 โดย รชา »

ออฟไลน์ em1979

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
ตกลงยังไง จะเบี้ยนก็อย่ากั๊กสิ

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
จะยังไงเก็บเหนือเพราะจะบังหน้าว่ามีแฟนแล้วไม่ใช่เบี้ยนแบบนี้เหรอ เราว่าเลิกเถอะสงสารเหนือมัน อย่าใช้ความไม่ทันคน(โง่)ของเหนือมันเลย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1740
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
ปล่อยเหนือไปเถอะเธอ

ออฟไลน์ Glitterycandy

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 169
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ถ้าคบกันจริงนี่เลวนะแพท

ออฟไลน์ nutiez

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
อ่านรวดเดียวจนถึงตอนล่าสุดเลยค่ะ สนุกมาก ชอบการใช้ภาษา บทสนทนาดูเป็นธรรมลาติดีค่ะ

ปล. อยากให้แพทเบี้ยนจริงๆ เหนือจะได้ตกเป็นของบูรพาซักที  :mew2:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
จะยังไงเก็บเหนือเพราะจะบังหน้าว่ามีแฟนแล้วไม่ใช่เบี้ยนแบบนี้เหรอ เราว่าเลิกเถอะสงสารเหนือมัน อย่าใช้ความไม่ทันคน(โง่)ของเหนือมันเลย
ช่ายยยย เลย
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ shoky_9

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
อะไร ยังไงกันนะ  :katai2-1:

ออฟไลน์ เต้าหู้ไข่

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +279/-5
    • twitter
การพบกันครั้งที่ 16
บูรพาขี้อิจฉา

บูรพา :
 

หลังจากหมดคาบสุดท้ายของวันศุกร์ในตอนเที่ยง พวกเพื่อนผมมันก็แยกกันกลับบ้าน เพราะวันนี้ไม่มีห้องเชียร์แล้วเสาร์อาทิตย์นี้ก็ไม่มีกิจกรรมอะไร ขณะที่กำลังเดินลงบันไดก็ได้ยินเสียงไอ้เหนือกับพวกเพื่อนกลุ่มมันคุยกัน จึงหยุดเดินแล้วเงยขึ้นไปมอง มันก็มองลงมาเห็นพอดี

"มองอะไรเห็บหมา"

ถีบสักทีดีมั้ยเนี่ย อยู่กับมันผมนี่หลายสายพันธุ์ เป็นตัวเหี้ย เป็นเห็บหมา เป็นแมลงสาบ เป็นทุกอย่างยกเว้นเป็นตัวเอง ขี้เกียจด่าเลยทำได้แค่มองใส่เคืองๆ ตอนที่มันเดินลงมาบันไดขั้นเดียวกันจึงเดินต่อไป

"กลับบ้านเปล่า" ผมหันไปถาม 

"ไม่อะ"

พวกที่อยู่หอในแยกไปอีกทาง ส่วนผมกับไอ้เหนือเดินมาที่จอดรถ

"เมื่อไรจะเอารถไปทำสีวะ" มันถามขณะที่มองมายังรอยถลอกข้างรถที่มาจากฝีมือมัน

"ปล่อยไว้งี้แหละ"

"ก็เท่ดีเนอะ"

"หรา"

มันได้แต่หัวเราะแห้งๆ จริงๆ ก็ไม่ใช่รอยใหญ่อะไร แล้วผมไม่ใช่พวกรักรถขนาดที่ยอมให้รถเป็นรอยถลอกไม่ได้ ก็เลยปล่อยมันไว้อย่างนี้ มองรอยนี้ทีไรจะได้นึกถึงหน้าไอ้เหนือมัน

"มึงไปไหนต่อป่ะ?" มันหันมาถาม

"ว่าจะไปโลตัสอะ"

"เฮ้ย ไปด้วยดิ กูว่าจะไปซื้อของพอดี"

ผมพยักหน้าหน่อยๆ แล้วขับรถกลับหอ ไอ้เด็กแวนซ์บิดมอเตอร์ไซค์แซงผมไปก่อนแล้ว มีการหันมายักคิ้วให้ตอนขี่แซงอีก กวนตีนน่าดู 

ผมขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะชุดนักศึกษานี่มันร้อนบรรลัย ก่อนจะลงมารอไอ้เหนือข้างล่าง ผมขึ้นไปนั่งบนรถมอเตอร์ไซค์ของไอ้เหนือเพื่อรอ ก้มลงไปมองรอยถลอกข้างรถมันที่น่าจะได้มาตอนที่รถล้มคราวก่อน ไอ้นี่มันจับรถคันไหนก็ต้องฝากรอยเอาไว้ทุกคันถูกมั้ย? ผมนั่งรอมันอยู่เกือบยี่สิบนาทีก่อนมันจะเดินลงมา วันนี้มันใส่เสื้อเหลืองลายมินเนี่ยน เป็นผู้ชายคนอื่นใส่เสื้อแบบนี้คงดูตลก แต่พอเป็นมันแม่งโคตรน่ารัก ผิวขาวๆ ของมันใส่เสื้อสีอะไรก็ดูสว่างเรืองแสงไปหมด หน้าก็เล็กนิดเดียว ตาเล็กๆ ที่กลายเป็นสระอิเวลายิ้ม แถมปากชมพูอีกต่างหาก

สภาพงี้ไม่น่าจับทำเมียเหรอถามจริง?

"ทำอะไรนานจังวะ"

"ใจร้อนจังเลยมึงอะ จะไปรถกูหรือรถมึง"

"รถกูดิ มึงจะขี่มอไซค์ไปโลตัสหรือไง"

"ไม่ไกลซะหน่อย วันนั้นกูไปกับไอ้หลิวแค่ยี่สิบนาทีเอง"

"ไม่เอาอะร้อน ไปรถกูนี่"

"เออๆ รถมึงแดกน้ำแทนน้ำมันหรือไง" มันเดินไปเปิดประตูอีกฝั่งพร้อมเสียงบ่น ก่อนผมจะพามันออกไป จริงๆ โลตัสก็ไม่ไกลจากมหาลัยอย่างที่มันบอกแต่อากาศตอนบ่ายๆ ของภูมิประเทศนี้ไม่เหมาะที่จะขับขี่มอเตอร์ไซค์ไปไหนมาไหนจริงๆ ไม่เกินสิบนาทีผมก็มาถึง ไอ้เหนือตั้งใจจะมาซื้อของเข้าหอ ผ่านไปยี่สิบนาทีดูของในมือมันที่มันได้มา

 โดนัท ป๊อบคอร์น โกโก้ไข่มุก ยังไม่รวมไอติมที่เลียอยู่

"มึงหิวมากใช่มั้ย?"

รู้สึกว่าจะแดกขนมมาตลอดทาง

"เรื่องของกูน่า ไหนมึงจะมาซื้ออะไร ไปดิ" มันว่าแล้วดึงรถเข็นมาคันหนึ่ง แล้ววางของกินในมือลงไปในรถนั่น ผมกำลังจะแยกไปแผนกของใช้ที่ตั้งใจจะมาซื้อแต่ไอ้หำน้อยมันเข็นรถพุ่งไปแผนกกีฬาเมื่อหันไปเห็นอะไรบางอย่าง

"ไอ้บูรพา มึงดูนี่ดิ ไม้แบตฯ ลายอเวนเจอร์!" มันว่าแล้วหยิบไม้แบตฯ ขึ้นมาให้ผมดู

"อายุเท่าไรแล้วมึงเนี่ย"

"มึงกูอยากเล่นแบตฯ อะ ซื้อไปเล่นกัน"

"เอาอันนี้ดีกว่า" ผมหยิบอีกยี่ห้อมาส่งให้มัน

"มันไม่มีลายอเวนเจอร์ ซื้ออันนี้ดีกว่า"

"มันไม่ดีหรอก ยี่ห้ออะไรก็ไม่รู้ ตีทีเดียวก็ขาดแล้ว"

"มันจะขาดได้ไง มันอเวนเจอร์นะโว้ย...ดูดิ โคตรเท่" มันว่าแล้วมองไม้แบตฯ ลายนั้นอย่างชื่นชม มันไม่ได้อยากเล่นแบตฯ หรอก แต่คลั่งฮีโร่นั่นมากกว่า

"ถ้าจะเล่นก็เอาอันนี้" ผมหยิบไม้แบตฯ ยี่ห้อนั้นมาสองอัน

"เอาอเวนเจอร์..."

ห่าเอ๊ย! ผมวางไม้แบตฯ ในมือไว้ที่เดิม แล้วหยิบอเวนเจอร์ของมันโยนใส่รถเข็น ก่อนไอ้เหนือจะหัวเราะอย่างผู้ชนะ เสือกงัดหน้าแบ๊วมาอ้อน กูก็แพ้ดิวะ

กะจะรีบลากมันมาอีกทาง แต่ไอ้นี่หันขวับไปเห็นแผนกของเล่นที่เต็มไปด้วยวังวนอเวนเจอร์ มันก็พุ่งเข้าใส่สิครับรออะไร

"มึง นี่โล่กัปตัน อย่างเหมือนของจริงอะ"

"มึงเคยเห็นของจริงเหรอ"

"เออ ไม่เคย"

เออ ความเด๋อของมันอะ

"โอ้โห โคตรแพง" มันพลิกไปดูราคาข้างหลังก่อนจะวางมันลงไปที่เดิม

"มันไม่น่าเขียนว่า แผนกของเล่นเด็ก มันต้องเป็น ของเล่นเด็ก รวย มากกว่านะ แพงขนาดนั้นใครจะไปซื้อ"

"มึงอยากได้เหรอ" ผมหันไปถาม

"มึงจะซื้อให้กูเหรอ"

"แพงขนาดนั้นใครจะไปซื้อ"

"แล้วจะถามทำไม"

"อะ กูซื้ออันนี้ให้" ผมว่าแล้วหยิบที่เป่าฟองสบู่ลายโฟรเซ่นให้มันอันหนึ่ง

"วู้! กูไม่ใช่เด็ก"

"ไม่ใช่เด็กแล้วจะมาเดินอยู่ดงของเล่นทำไมล่ะฮะ"

"ก็กูชอบ...เฮ้ย มีเอลซ่าด้วย!"

จากทีมอเวนเจอร์สู่ราชินีหิมะ เอาที่มึงพอใจเลย... ไอ้เหนือใช้เวลาซนไปกับแผนกของเล่นจนสาแก่ใจ มันก็เปลี่ยนมาแผนกของใช้ ผมหยิบของที่จะมาซื้อโดยไม่ต้องเลือก ใช้แบบที่เคยใช้แค่ห้านาทีก็ได้ครบจึงเดินกลับไปหาไอ้เหนือ มันกำลังยืนดมน้ำยาปรับผ้านุ่มอยู่ ผมยืนมองมันอยู่อีกทาง เห็นมันดมอันนั้น ลองอันนี้ แล้วก็วนกลับมาดมอันเดิม มันหันมาเห็นผมพอดีก็กวักมือเรียกให้เข้าไปหา

"มึงว่าอันนี้หอมมั้ย" มันเอาอันหนึ่งให้ผมดม

"ก็หอมดี"

"แล้วอันนี้อะ" มันยื่นอีกอันมาให้

"ก็หอม"

"แล้วอันไหนหอมกว่า"

"อันนี้มั้ง" ผมชี้ไปที่อันแรก แต่เอาจริงๆ ไม่รู้เลยว่าอันไหนมันหอมกว่า

"กูอยากได้ที่เคยใช้แต่ว่าจำไม่ได้ว่าสีไหน พ่อกูซื้อมาให้แล้วก็เทใส่ขวดพลาสติกไว้ให้ พ่อทิ้งซองไปแล้วด้วย"

ผมพยักหน้าหน่อยๆ แล้วก้มลงไปดมเสื้อมัน มันสะดุ้งนิดหนึ่งแล้วหันขวับมามอง

"ทำอะไรวะ"

"ก็ดมเสื้อมึงไง ว่ามันกลิ่นไหน แล้วมึงก็ดมดิว่ากลิ่นมันเหมือนอันไหน"

"เออ มึงฉลาดว่ะ!" มันว่าแล้วดึงเสื้อตัวเองขึ้นมาดม สลับกับกลิ่นของน้ำยาปรับผ้านุ่มนั่น กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มหอมหรือเปล่าไม่รู้

 

แต่กลิ่นองศาเหนืออย่างละมุน...

 

ใช้เวลาเดินอยู่ในโลตัสชั่วโมงกว่าๆ ก็ได้ของครบ มีไม้แบตฯ ลายอเวนเจอร์ที่อยู่นอกลิสต์เกินมาคู่หนึ่งด้วย ขากลับไอ้เหนืออยากจะเป็นคนขับรถ มันบอกฝึกบ่อยๆ จะได้ขับแข็งๆ ก็เลยต้องปล่อยให้มันเป็นคนขับกลับ คอยจับพวงมาลัยให้มันตอนที่ต้องขับแซงคันอื่น หรือจังหวะที่มันไม่มั่นใจ ระหว่างที่มาจอดติดไฟแดงผมหันไปเห็นเมฆรูปร่างแปลกๆ บนท้องฟ้า จึงหันไปหยิบกล้องหลังรถขึ้นมาถ่ายรูป ผมชอบเก็บภาพฟ้าสวยๆ เอาไว้ ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่ย้อนกลับมาดูทีไรก็จะรู้สึกสบายใจ  ผมกดดูภาพที่ถ่ายอย่างพอใจ ก่อนจะเหลือบตาไปมองไอ้เหนือที่กำลังมองผมอยู่

"มองไร"

"กูเห็นมึงชอบถ่ายรูปฟ้าจัง ชอบมากเหรอ" มันถามพลางหันหน้าไปมองท้องฟ้าข้างหน้าบ้าง

"อือ กูอยากบินได้"

"บินไม่ขึ้นหรอก มึงหนัก"

ไอ้ห่านี่!

"แล้วนี่มึงพกกล้องไปทุกที่เลยเหรอวะ"

"เออ สมมติว่าไปเจอควายขับรถก็จะได้ถ่ายเก็บไว้" ผมหันกล้องกลับมาหัน ตั้งใจจะแกล้งถ่ายตอนที่มันทำหน้าเผลอ แต่ไอ้นี่พอเห็นเลนส์กล้องก็ยิ้มอัตโนมัติไม่มีเขิน   

"แชะ!"

"ว้าย กูยิ้มทัน"

ผมกดดูรูปที่ถ่ายแล้วยิ้มออกมานิดๆ มันยิ้มทันจริงๆ แล้วก็เป็นยิ้มที่น่ารักเหมือนเคย

...

เรากลับมาถึงหอโดยที่รถผมไม่มีรอยถลอกเพิ่ม ไอ้เหนือเห่อไม้แบตฯ อเวนเจอร์มากจึงชวนผมออกไปตีแบตฯ เพราะเห็นว่าอากาศกำลังดีๆ ด้วย ก็เลยชวนกันไปที่ลานพลังงานทดแทน

"เอารถกูไปนะ"

ผมพยักหน้าเบาๆ ถ้าขับรถเข้าม.ไอ้เหนือมันไม่ค่อยชอบให้เอารถผมไปเพราะหาที่จอดยาก แถมถ้าวันไหนรถเยอะๆ ก็จะไปติดอยู่หน้าประตูนาน จริงๆ อย่างมากก็ห้านาที ผมอยู่กรุงเทพฯ จนชินแล้วเลยไม่ซีเรียสกับเรื่องรถติด แต่ไอ้นี่ไม่ได้เลย เด็กแวนซ์อย่างมันทนไม่ได้กับการต้องจอดอยู่กับที่ เลยคิดว่าไปมอเตอร์ไซค์สะดวกกว่า

 

"พรึบๆๆๆ"

 

ผมกับไอ้เหนือมายืนอยู่ริมสระน้ำกลางสนามที่ลานพลังงานทดแทน ลมพัดใบไม้ปลิดปลิวเป็นฤดูใบไม้ร่วงเพราะดูเหมือนฝนจะตก ไม้แบตฯ อเวนเจอร์กับลูกขนไก่ถูกวางทิ้งไว้เพราะเล่นไม่ได้

"โห่...หมดกันอเวนเจอร์กู"

"รู้งี้เอารถบังคับมาด้วยก็ดีอะ ถนนอย่างโล่ง" ผมพูดพลางมองไปยังถนนด้านหลัง เพราะเส้นนี้ไม่มีตึกเรียนจึงไม่ค่อยมีรถขับผ่าน

"เออ น่าเล่นว่ะ วันหลังเอามาเล่นตรงนี้กัน"

"แล้วเอาไงเนี่ย จะกลับเลยหรือว่าไง"

"มาแล้วอะ นั่งเล่นแป๊บ" มันว่าแล้วนั่งลงไปบนพื้นหญ้า

"เป่าไอ้นี่เล่นไปก่อน" ผมชี้ไปที่ที่เป่าฟองที่ซื้อมา ไอ้เหนือมันห้อยติดคอมาด้วย  มันยกขึ้นมาแล้วเป่าฟองสบู่นั่นลอยปลิวไปตามลม ผมเดินถอยหลังออกมานิดหนึ่ง แล้วมองแสงแดดบางๆ ที่ส่องสว่างตอนที่เมฆครึ้มๆ นั่นลอยออกไป  แสงกำลังสวยแล้วบรรยากาศก็ดีผมเลยยกกล้องที่เอาติดมาด้วยขึ้นกดชัตเตอร์ถ่ายรูปไอ้เหนือ

"แชะ!"

มันหันขวับมามองตอนที่ได้ยินเสียงชัตเตอร์

"แอบถ่ายกูอีกล่ะ"

"เป่าต่อดิ"

"เอาหล่อๆ นะ"

ไอ้เหนือยกฟองสบู่ขึ้นมาเป่าอีกที

"เออ โคตรหล่อเลย"

ปากจู๋ๆ กับแก้มพองลมที่กำลังเป่าฟองสบู่ และตาที่ยิ้มจนเป็นสระอิ

 

ช็อตนี้กูตายว่ะ...

 

ผมไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่มองว่ามันเป็นคนน่ารัก ทั้งๆ ที่มันเป็นพวกปากหมา ขี้โวยวาย ไม่ฟังใคร ชอบลงไม้ลงมือกับผมอยู่บ่อยๆ แต่หน้ามืดตามัวไปหลงมันขนาดนี้ได้ไงก็ไม่รู้ 

"เหนือ! บูรพา!"

ทั้งผมและไอ้เหนือหันตามเสียงเรียกก่อนจะเห็นว่าเป็นแพท ที่ลงมาจากมอเตอร์ไซค์ของเพื่อน แล้วหันไปบอกให้เพื่อนกลับไปก่อนก่อนจะวิ่งมาหาเรา

"แพทมาได้ไงอะ" ไอ้เหนือเดินเข้ามาถาม

"ไปหอสมุดกับเพื่อนมา"

"ไม่มีเรียนเหรอ"

"ไม่มีๆ แล้วนี่มาทำอะไรกันอะ"

"ตอนแรกจะมาเล่นแบตฯ กัน แต่ลมแรงอะ"

"อ๋อ เห็นถ่ายรูปกันอยู่ ถ่ายงานอะไรกันเหรอ"

"เปล่า ถ่ายเล่นเฉยๆ"

"อ๋อ เห็นเหนือบอกแกชอบถ่ายรูปเหรอบูรพา"

ผมพยักหน้าหน่อยๆ

"เดี๋ยวถ่ายให้เอามั้ย?"

"เอาดิ มาเหนือ มาถ่ายรูปกัน"

"ให้เราถ่ายคู่กับแพทอะนะ"

"เออดิ"

"โห่ เขิน"

"จะเขินอะไรเล่า มาเร็ว เอาสวยๆ นะบูรพา" แพทดึงไอ้เหนือที่ดูเคอะๆ เขินๆ เข้ามาใกล้ๆ ก่อนผมจะยกกล้องขึ้นมาถ่าย ก่อนจะเปลี่ยนท่าไปเรื่อยๆ จนไอ้เหนือเริ่มหายเขินและดูเป็นธรรมชาติเวลาอยู่กับแพท

เป่าฟองสบู่ด้วยกัน...

ปัดผมที่ลมพัดมาแปะหน้าออกให้ด้วย...

จับมือไปอีก...

นี่กูมาเป็นตากล้องถ่ายพรีเวดดิ้งให้มันหรือไงวะเนี่ย ปากล้องลงน้ำแม่ง! ในใจว้าวุ่นขนาดที่อยากจะทำลายข้าวของ แต่ตัดมาที่ความจริง...

"ใกล้อีกดิ มองหน้ากันด้วย"

"ไอ้บ้ากูเขิน!"

"แฟนมึงมึงจะเขินทำไม เอาเร็วๆ แสงกำลังสวย"

            "โอเคๆ"

หลังจากจบการถ่ายรูปพรีเวดดิ้งของไอ้คู่นี้ ฝนก็ทำท่าจะตกลงอีกรอบ ก็เลยชวนกันกลับ

"มึงไปส่งแพทก่อนก็ได้ กูรออยู่นี่แหละ"

"เฮ้ย ไปพร้อมกันนี่แหละ ซ้อนสามได้" แพทหันมาบอกกับผม

"เออ ไปได้ แพทมานั่งหน้านี่"  ไอ้เหนือว่าก่อนแพทจะเข้าไปนั่งข้างหน้า ขณะที่มันเป็นคนขับ และผมซ้อนท้าย ก่อนไอ้เหนือจะขับไปส่งแพทที่หน้าหอใน ระหว่างสองคนข้างหน้าก็คุยกันมาตลอดทาง

"แพทจะกลับบ้านบ้างป่ะ"

"ช่วงนี้คงไม่ได้กลับอะ ใกล้ประกวดวันจริงแล้วต้องซ้อมเยอะเลย แล้วเหนือขึ้นห้องเชียร์ทุกวันป่ะเนี่ย"

"ไม่เคยโดดเลยเหอะ"

"น่ารักมาก"

"แฟนใครไม่รู้เนอะ"

"เออ แฟนใครวะ"

 

นี่กู...กลายเป็นก้อนหินถ่วงท้ายรถเหรอ? ห่าเอ๊ย! กูมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย!

 

...

 

ไอ้เหนือเข้ามานั่งเล่นให้ห้องผมหลังจากกลับมาถึงหอ มานั่งชื่นชมรูปถ่ายที่ผมถ่ายให้มัน

"มึงเลิกเรียนไปรับจ้างถ่ายรูปเหอะ มืออาชีพว่ะ"

"สวยขนาดนั้นเชียว"

"อือ กูชอบอะ ต้องมีคนจ้างมึงเยอะแน่ๆ เชื่อกู"

"กูถ่ายพรีเวดดิ้งให้มึงกับแพทแล้วนี่ไง จ่ายตังค์มาดิ"

"โห่ กับเพื่อนมึงยังคิดตังค์อีกเหรอ"

"เก็บหมดแหละ มึงไม่จ่ายก็ไปเก็บกับไอ้แพท"

"เออ แล้วถ้ากูได้แต่งงานกับแพทมึงจะไปถ่ายรูปให้กูป่ะ"

 

กูไม่ถ่าย! รกกล้อง!

 

"ถ้ามึงไม่ให้กูเป็นคนถ่ายดิ กูจะโกรธเลย"

ตอบได้พระเอกชิบหายเลยบูรพา...

"โห โอเคๆ งั้นกูจองตัวมึงเลยละกัน"

ผมได้แต่พยักหน้าหน่อยๆ

"มึงส่งรูปให้กูด้วยดิ"

"เดี๋ยวกูเซฟใส่แฟลชไดรฟ์ให้ ภาพมันเยอะขี้เกียจรอโหลด"

มันพยักหน้าหน่อยๆ แล้วล้มตัวลงไปกลิ้งอยู่บนเตียงผม ผมกดเข้าโฟลเดอร์ภาพที่ถ่ายมาวันนี้แล้วเลือกรูปมันกับแพทใส่แฟลชไดรฟ์ ผมกดเข้าไปดูรูปที่เป็นไอ้เหนือยืนมองหน้ากับแพท ตอนที่ผมบอกให้มันหันไปมองหน้าแพท มันก็หลุดยิ้มออกมาเพราะความเขิน แต่นั่นก็เป็นยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติ ยิ้มที่เป็นต้นเหตุของความน่ารักของมัน

 

ผมกดซูมเข้าไปจนเห็นแค่หน้ามันคนเดียว

 

เป็นรอยยิ้มที่ทำให้อิจฉาคนที่ได้รับไป เพราะมันไม่เคยยิ้มให้ผมแบบนั้นเลย

 

"เฮ้ยมึง!"

ผมสะดุ้งนิดหนึ่งเมื่อไอ้เหนือลุกพรวดขึ้นมาเสียงดัง

"อะไรวะ กูตกใจหมด"

"มึงเป็นแมลงสาบมึงไม่ควรขวัญอ่อนนะ"

น่ารักแค่ไหนกูก็เอาตีนยัดปากได้นะไอ้ห่าเอ๊ย!

"นี่ มึงอ่านนี่ยัง วันจันทร์งดคลาสสองคลาสเลย"

"ก็ดีดิ ว่างทั้งวันเลย"

"โห่ รู้งี้กูกลับบ้านดีกว่า" มันว่าแล้วนอนลงไปที่เดิม

"กลับตอนนี้ก็ทันนี่"

"เออเนอะ งั้นกูกลับบ้านดีกว่า มึงไปส่งกูที่บขส.หน่อยได้ป่ะ" มันว่าแล้วลุกออกจากเตียงไป

"ไอ้เหนือ..."

"ฮึ?"

"กูไปด้วยได้ป่ะ?"


To be continued.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-12-2018 17:44:46 โดย รชา »

ออฟไลน์ janamanza

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
เหนือเป็นคนใสๆ.  ใสจนมองทะลุละ สมงสมอง. 555แต่มันน่ารักน่าหยิก น่าตีจริงๆ. มีความเอ็นดู

ออฟไลน์ Grey Twilight

  • Moderator
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 392
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-17
เป็นโรแมนติกคอเมดี้ที่เขียนออกมาได้ดีครับ ต้องขอชม ผู้เขียนเขียนแนวคอเมดี้ออกมาได้ดีมากๆ ช่วงตั้งแต่ตอนที่องศาเหนือรู้ตัวว่าเข้าใจผิดมานี่บรรยายได้ฮามาก ผมอ่านแล้วยังขำตามเลยครับ

ปกตินิยายพวกนี้ในท้องตลาดทั่วไป เราจะเห็นคาแรกเตอร์ตัวพระค่อนข้างซ้ำ (เนื่องจากถูกบีบด้วยพล็อตที่ซ้ำๆ ส่วนมากจะเป็น ตัวพระชอบตัวนางอยู่แล้ว ดังนั้นความโรแมนซ์จะมีเยอะในพฤติกรรม หึงมากๆหวงมากๆ หรือไม่ก็แบบตัวนางตลก ฮา เข้าหาจนทำให้พระเอกหวั่นไหว อันนี้ก็เจอเยอะครับ) แต่เรื่องนี้มีความแปลกใหม่ที่น่าสนใจมาก คือพฤติกรรมของบูรพามีความเป็น ‘เพื่อนสนิท’ ที่แสดงออกได้ชัดมาก นิยายหลายๆเรื่องสอบตกเรื่องการแสดงความสัมพันธ์แบบนี้นะครับ มันจะทำให้เราไม่อินกับการบรรยายของ ‘เพื่อน’ ไม่ว่าในวรรณกรรมทั่วๆไป หรือแม้แต่ในละคร เพราะพฤติกรรมและบทสนทนามันไม่ไหลลื่นแบบบูรพา แต่เนื่องจากเรื่องนี้มันลื่น มันจึงให้ความรู้สึกที่อ่านแล้วมันรื่นใจ สบายตา ความสัมพันธ์ค่อยๆพัฒนา เป็นพัฒนาการที่น่าสนใจและสำหรับผม มันน่าประทับใจพอสมควร อย่างนึงคือนิสัยของทั้งตัวพระและตัวนางน่ารักทั้งคู่ มันเลยทำให้เรื่องไม่หวือหวามาก

ตัวนิยายให้นิสัยของตัวละครได้ดี น่าสนใจ อาจจะให้ภาพลักษณ์ไม่ชัด (เพราะปัจจุบันผมยังไม่เห็นบทบรรยายหน้าตารูปร่างของตัวละครใดๆยกเว้นองศาเหนืออย่างชัดๆเลย) แต่ความแน่นและไหลลื่นของบทสนทนา รวมถึงความมีมิติของพัฒนาการและพล็อตเรื่อง ก็ทำให้ผมมองข้ามจุดบกพร่องตรงนี้ไปได้นะครับ

บุคลิกขององศาเหนือเด่นชัดมาก เช่นเดียวกับความทะเล้นตึงตังและสบายๆของบูรพา นี่ถ้าผมไม่เจอตอนที่ 16 ในพาร์ทบรรยายของบูรพา ผมเองก็ยังไม่นึกว่าบูรพาชอบองศาเหนือจริงๆรึเปล่านะครับนั่น พี่แกมีการกระทำที่ไหลลื่นมาก ขนาดเจอคนแปลกหน้าจูบเพื่อนตัวเองยังแซวได้หน้าระรื่น จุดที่ผมประทับใจมากคือความสนิทกันมากและแทบไม่สนใจเรื่องเล็กๆน้อยๆ รวมถึงไม่คิดมากของทั้งคู่ อย่างองศาเหนือนี่คงจะเรียกว่าไม่ทันคนครับ (ฮา) แต่บูรพานี่คือรู้แหละ แต่ไม่อยากพูดอะไรที่ทำให้องศาเหนือต้องคิดมาก มันเลยทำให้เคมีการอยู่ด้วยกันของสองคนนี้เราอ่านแล้วมันค่อนข้างผ่อนคลาย เป็นโรแมนติกคอเมดี้ที่ดีครับ สนุก

หลังจากตอนที่ 22 ผมยอมเลยครับ ว่าองศาเหนือน่ารักจริงๆ (ฮา) เขาดูเป็นคนที่ขี้อายและชอบเขินนะ แต่ทำตัวไม่ถูกพออายกับเขิน การกระทำมันเลยออกมาดูน่ารักน่าเอ็นดู ไม่แปลกใจเลยที่คนนิสัยแบบนี้จะมีคนชอบเยอะ ส่วนบูรพา ผมก็ยังยืนยันเหมือนเดิมนะครับว่าเป็นบุคลิกผู้ชายที่ดูดีเลย เขาปฏิบัติตัวไม่พระเอกในนิยายอุดมคติมากไป จับต้องได้ในชีวิตจริงและทำได้ดี

ทิ้งท้ายไว้แบบนี้(ตอนที่ 22) ผมอยากให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไป และจบในรูปแบบแฮปปี้เอ็นดิ้งนะครับ เพราะส่วนตัว อาจจะเพราะผมอ่านนิยายเศร้ามามากไป พอเรื่องเริ่มมาแบบดีกันทั้งคู่ แล้วมีอีกฝ่ายนึงไปต่างประเทศหรือต่างจังหวัดคนเดียว มันจะชอบมีเหตุการณ์แบบเครื่องบินตก หรือรถคว่ำ ซึ่งในแง่ของการพิสูจน์ความคงทนถาวรในเรื่องความรัก หลายคนอาจมองว่ามันเป็นสถานการณ์ที่ดี (แต่ผมค่อนข้างเห็นแย้ง เพราะว่ามันสื่อเป็นนัยๆว่าถ้าจะพิสูจน์ได้ ต้องมีฝ่ายนึงตาย ซึ่งมันไม่จำเป็นต้องเป็นเคสแบบนั้นทุกรายครับ) อย่างไรก็ตาม สำหรับเรื่องนี้ นิสัยของทั้งคู่น่ารักมากและไม่มีประเด็นดราม่า การจะเพิ่มดราม่าแบบคนตายมานี้จะเป็นการฉุดเรื่องลง ผมเลยอยากให้จบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้งน่ะนะครับ (ฮา) และเราจะเห็นพัฒนาการในด้านการดำเนินความรักและประคับประคองของทั้งสองคนนี้ด้วย อันนี้เป็นสิ่งที่ผมอยากเห็นจากความสัมพันธ์คนทั้งคู่นี้ครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-12-2016 09:55:17 โดย Grey Twilight »

ออฟไลน์ kyungploy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 335
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
บูรพาไม่คิดจะบอกเหนือหรอว่าชอบ , _ , แล้วที่นัดแพทตอนมอสามนี่มีอะไรมากกว่าที่ไม่กล้าบอกเหนือเองว่าจะไปแล้วใช่มะ

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1740
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
สงสารบูรพาจริงๆ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด