บันทึกรัก...ไร่แสงจันทร์ 20++ Yaoi (คู่กัด) EP.12_ P.5 จบแล้ว 15/03/2017
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: บันทึกรัก...ไร่แสงจันทร์ 20++ Yaoi (คู่กัด) EP.12_ P.5 จบแล้ว 15/03/2017  (อ่าน 20483 ครั้ง)

ออฟไลน์ pe-ar

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 380
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
อ้าวยังไงอิพี่เหม

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-5
 :a5: :a5: :a5: :a5: :a5:

หรือที่ผ่านมาเราเชียร์ผิดคน ไอ้พี่เหมมมมมมมมมมมมมมมม :beat: :beat: :beat: :beat:

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ TanYung0209

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 246
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
บันทึกรัก…ไร่แสงจันทร์

Writer : Tan-Yung0209

File : ซ่อนรัก 06













[เหม Part]



‘เราเลิกกันเถอะ’



ผมพิมพ์ข้อความส่งไปยังเบอร์โทรศัพท์มือถือของพลอย อาจจะดูเลวร้ายที่ผมทำแบบนี้กับพลอยแต่ผมไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป มันถึงเวลาที่ผมจะต้องตามใจตัวเองอีกครั้ง ผมวางโทรศัพท์มือถือของผมไว้บนโต๊ะ แล้วล้มลงนอนกอดร่างเล็กที่นอนสลบหลังจากที่ผมจัดการฝังรอยรักรอบที่สามในห้องน้ำ



พอได้สัมผัสได้กอดมันทำให้ผมอดคิดถึงเรื่องราวของผมกับไผ่เมื่อหลายปีก่อน มันเป็นความรักที่เกิดจากความผูกพันธ์ที่ค่อยๆก่อตัวขึ้นภายในใจของผม



ย้อนเวลาไปคืนก่อนที่ผมจะย้ายจากไร่แสงจันทร์ ฝนที่ตกหนักตั้งแต่ตอนเย็นส่งผลให้อากาศในตอนกลางคืนหนาวเหน็บ ผมที่กำลังจัดกระเป๋าก็ต้องวางมือเมื่อสิบทิศวิ่งมาหาผมที่บ้านพักสีหน้าไม่สู้ดีพร้อมประโยคที่ทำวิ่งออกจากบ้านไปในทันที



‘เหม…น้องไผ่หายตัวไป’



ผมวิ่งหน้าตาตื่นมองหาเด็กน้อยวัยเจ็ดขวบท่ามกลางสายฝนที่พร่ำตกลงมาไม่ขาดสาย ผู้คนในไร่ต่างถือไฟฉายส่องหาน้องไผ่ ไม่เว้นแต่คุณน้านักรบที่ออกมาจากบ้านใหญ่เพื่อตามหาลูกด้วยตัวเอง



“น้องไผ่!!!...น้องไผ่!!!” ทุกคนในไร่รวมถึงผมต่างก็ร้องเรียกชื่อคนที่หายไป จะว่าไปวีนนี้ผมไม่เห็นน้องไผ่มาหาผมเลย ซึ่งปกติวันหยุดน้องไผ่จะมาอยู่กับผมทั้งวัน ไม่สิ…ตั้งแต่วันที่ผมและครอบครัวไปบอกลาคุณน้านักรบ น้องไผ่ก็พยายามหลบหน้าไม่ยอมพูดคุย บางวันผมเข้าไปหาสิบทิศในบ้านน้องไผ่ก็พยายามหลบหน้าผมด้วยการออกไปเล่นที่อื่นทั้งที่ปกติจะวิ่งมากอดผม หอมแก้มผมด้วยซ้ำ



“หาไม่เจอว่ะ…เหมแกหาเจอไหม?” ผมกับสิบทิศที่วิ่งวนจนทั่วไร่ก็มาเจอกันอีกครั้ง



“ไม่เจอเลย ช่วงนี้น้องไผ่ชอบไปที่ไหนหรือเปล่า?”



“ก็คงจะเล่นในไร่เรานี่แหละ เวลากลับบ้านเสื้อผ้าจะมอมแมมเปื้อนโคลนกับมีดอกหญ้าตลอดแต่บางวันคุณแม่บอกว่าได้กลิ่นดอกกุหลาบติดมาด้วย”



เปื้อนโคลนกับเศษฟางอย่างนั้นเหรอ? ในไร่แสงจันทร์การจะเปื้อนสองสิ่งนี้ก็ถือว่าปกติแต่มันมีสถานที่เดียวที่มีดอกกุหลาบนั่นก็คือกระท่อมร้างท้ายไร่



“สิบทิศ เราแยกกันตามหาอีกรอบเถอะ”



“ได้เลย”



ผมปลีกตัวไปท้ายไร่ รีบวิ่งฝ่าฝนไปที่นั่น ทำไมผมโง่อย่างนี้ในเมื่อกระท่อมท้ายไร่เป็นที่ที่ผมชอบพาน้องไผ่มาเล่น มานอนกล่อมเลยขนพวกเครื่องนอนเก่าๆแต่สภาพดีอยู่จากที่บ้านมาไว้ที่กระท่อมรวมถึงปลูกกุหลาบไว้รอบๆจนที่นั่นกลายเป็นฐานทัพของเด็กน้อยไปแล้ว



“น้องไผ่!!!!”

ผมผลักประตูไม้พร้อมกับเรียกชื่ออีกคน ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่ได้พบน้องไผ่ที่นั่งร้องไห้จนตาบวมตรงมุมห้อง



“น้องไผ่…ร้องไห้ทำไม? บอกพี่เหมสิครับ” ผมเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆน้องไผ่ที่ช้อนตามองผมก่อนจะรีบก้มหน้า



“ฮึก…พี่เหม..พี่เหมทิ้งน้องไผ่”



“พี่ไม่ได้ทิ้งนะ” ผมสวมกอดน้องไผ่ที่ร้องไห้จนตาบวม



“พี่เหมตัวเปียก ปล่อยน้องไผ่เลยนะฮะ” น้องไผ่ขืนตัว ผมเลยนึกออกว่าตอนนี้ตนเองเปียกโชกไปด้วยฝน ผมจึงผละตัวออกจากน้องไผ่แล้วถอดเสื้อและกางเกงออกเหลือไว้เพียงบ็อกเซอร์



“โป๊…” น้องไผ่รีบปิดตา ผมหัวเราะในลำคอถึงความใสซื้อของคนตัวเล็กที่เห็นกันมาตั้งแต่เกิด พูดจริงๆคือผมเกาะขอบเปลน้องไผ่ เลี้ยงน้องไผ่ตั้งแต่เล็ก นึกๆดูแล้วจะเรียกว่าผมเลี้ยงต้อยก็คงไม่ผิด



“ก็เสื้อผ้าพี่เปียกแต่ตอนนี้พี่ไม่เปียกแล้ว” ผมกอดน้องไผ่อีกครั้ง คราวนี้ก็อุ้มเจ้าตัวเล็กมานั่งคร่อมตักแล้วหยิบผ้าห่มผืนบางมาคลุมตัวน้องผมและน้องไผ่เอาไว้



“น้องไผ่ไม่ให้กอด…พี่เหมทิ้งน้องไผ่”



“พี่บอกแล้วไงว่าไม่ได้ทิ้ง…น้องไผ่จอมดื้อ” ผมยีผมนิ่มเบาๆ จนน้องไผ่ทำหน้าบึ้งใส่



“น้องไผ่ไม่ได้ดื้อนะฮะ” น้องไผ่เถียง



“ดื้อสิ หายตัวออกจากบ้านจนคนออกตากหากันทั้งไร่”



“น้องไผ่ไม่ได้หายตัว น้องไผ่แค่เล่นมที่กระท่อมแล้วฝนตก น้องไผ่กลัวฟ้าร้องนี่ฮะ น้องไผ่ไม่กล้าออกไป” น้องไผ่รีบอธิบายคำตอบ



“ถ้าอย่างนั้น พี่จะพาส่งกระท่อมนะ”



“ฮะ” น้องไผ่ตอบตกลง ผมอุ้มน้องไผ่สภาพใส่บ็อกเซอร์ตัวเดียวกลับไปยังบ้านใหญ่ ที่นั่นคุณน้าแสงจันทร์และคุณน้านักรบ พ่อแม่ของน้องไผ่กับลังยืนอยู่ด้วยท่าทีกระวนกระวายใจ



“น้องไผ่!!!!” คุณน้าแสงจันทร์รีบวิ่งเข้ามาอุ้มน้องไผ่เอาไว้แล้วกอดเอาไว้แนบอก



“เหมไปเจอน้องที่ไหนเหรอ?” คุณน้านักรบถาม



“น้องไผ่ติดฝนที่กระท่อมท้ายไร่ผมเลยพามาส่ง” ผมตอบกลับไป



“ขอบใจมากนะเหม พรุ่งนี้ต้องเดินทางแล้วยังลำบากหาน้องให้อีก” คุณน้าแสงจันทร์กล่าวขอบคุณ มือก็ลูบผมน้องไผ่ด้วยความเอ็นดู



“ไม่เป็นไรครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” ผมบอกลา เตรียมตัววิ่งกลับบ้านพัก



“พี่เหมนอนกับน้องไผ่นะฮะ” เสียงเล็กเอ่ย ทำให้ผมหยุดชะงัก



“น้องไผ่อย่าไปกวนพี่เหมสิลูก” คุณน้านักรบพูดปรามน้องไผ่



“น้องไผ่อยากนอนกับพี่เหม พรุ่งนี้พี่เหมต้องไปอยู่ที่อื่นแล้ว..ฮือ..อ…น้องไผ่อยากอยู่กับพี่เหม” ไผ่เริ่มงอแง ผมเห็นน้ำตาของน้องไผ่ก็รู้สึกไม่ดีเอามากๆ



“เหม น้ารบกวนนอนกับน้องได้ไหม?” คุณน้าแสงจันทร์เอ่ยขอ



“ได้ครับ” ผมตอบออกไปอย่างไม่ลังเล



“เดี๋ยวขึ้นไปพร้อมกับน้องส่วนเสื้อผ้าก็ใส่ของสิบทิศไปก่อน” คุณน้าแสงจันทร์พูดต่อ น้องไผ่ก็ยิ้มหวาน จากนั้นคุณน้านักรบก็ให้คนไปประกาศบอกคนงานที่ตามหารวมถึงสิบทิศให้รับรู้ว่าเจอตัวน้องไผ่แล้ว



ผมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยใช้เวลาสั้นๆ จากนั้นก็มานั่งรอน้องไผ่อยู่บนเตียงนุ่ม ไม่นานน้องไผ่ที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จก็เข้ามาในห้องโดยมีแม่มาส่ง แก้มทั้งสองก็ขาวนวลเพราะโดนปะแป้งหอมทั้งสองข้าง



“พี่เหม~” น้องไผ่วิ่งมากอดผมที่นั่ง ผมก็จับอุ้มให้ขึ้นมานอนบนเตียง



“ดูสิ รักพี่เหมจนพี่สิบทิศน้อยใจแน่เลย” คุณน้าแสงจันทร์พูดแซวลูกชายคนเล็ก



“น้องไผ่ก็รักพี่สิบทิศนะฮะ”



“ค่ะ คุณแม่เชื่อว่าน้องไผ่รักพี่สิบทิศแล้วก็พี่เหม” คุณแสงจันทร์ยิ้มออกมาเมื่อเห็นน้องไผ่มีความสุข



“เหม น้าฝากน้องด้วยนะ”



“ครับ คุณน้าไม่ต้องเป็นห่วง”



“ฝันดีนะน้องไผ่ เหมก็ด้วย” คุณน้าแสงจันทร์เอ่ยแล้วปิดประตูห้องนอน ผมก็เดินไปปิดไฟห้องนอน เปิดเพียงโคมไฟให้พอมีแสงสลัวเท่านั้น น้องไผ่ที่นอนชิดกำแพงก็มองผมตาแป๋ว



“ไม่ง่วงเหรอ?” ผมถาม น้องไผ่ก็ส่ายหน้าเป็นคำตอบ ปมอมยิ้มและล้มตัวนอนกอดย้องไป่โดยสอดแขนให้เด็กน้อยได้นอนหนุน



“พี่เหมฮะ พี่เหมอยู่ที่นี่กับน้องไผ่ไม่ได้เหรอฮะ?” น้องไผ่ถามผมเสียงอ่อน ผมก้มมองดูก็พบว่าน้องไผ่กำลังจะร้องไห้



“ไม่ได้ พี่ต้องไปกับครอบครัวพี่” ผมตอบพร้อมกระชับกอดแน่น น้องไผ่ก็สะอื้นไห้ออกมา เฮ้อ…ถ้าเลือกได้ผมก็อยากอยู่กับน้องไผ่ไม่ไปไหน



“แต่พี่จะกลับมาหาน้องไผ่แน่นอน” ผมพูดต่อ



“แล้วจะอยู่กับน้องไผ่ใช่ไหมฮะ?” น้องไผ่คลายสะอื้นแล้วถามผมกลับ



“ใช่ พี่จะกลับมาอยู่กับน้องไผ่” ผมให้คำตอบ



“ฮะ…น้องไผ่จะรอ พี่เหมต้องกลับมาอยู่กลับน้องไผ่นะฮะ”



“พี่ให้สัญญา”



และนั่นก็คือความทรงจำสีจางระหว่างผทมกับน้องไผ่ก่อนจะจากกัน หลังจากนั้นผมก็ยังติดต่อกับน้องไผ่อยู่บ้างแต่ก็หยุดการติดต่อเพราะผมเรียนแพทย์ ซึ้งเรียนหนักจนไม่มีเวลาติดต่อใครแม้แต่คนในครอบครัวเอง ถึงอย่างนั้นผมกลับคิดถึงใบหน้าเปื้อนยิ้มของน้องไผ่ทุกวัน จนผมมั่นใจว่าผมหลงรักน้องไผ่ เด็กชายที่ผมเลี้ยงมากับมือ



[เหม End]



เช้าวันใหม่ที่เคยสดใสสำหรับไผ่ บัดนี้มันดูหม่นหมองไม่ต่างอะไรกับจิตใจของไผ่ เปลือกตาค่อยๆเปิดออกมองดูสิ่งต่างๆรอบห้อง ไผ่สำรวจตัวเองที่ใส่เสื้อแขนยาวและกางเกงขายาว เหมคงจะเปลี่ยนให้ตอนหลับ ไผ่คิดในใจ



‘พี่เหม’



ไผ่ไม่เห็นเหมข้างกายก็นึกน้อยเนื้อต่ำใจรวมถึงเหตุการณ์ที่แสนเลวร้ายเมื่อคืนนี้ ไผ่คิดว่าเหมคงจะลงโทษให้ตนเจ็บปวดจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับเหมอีก แค่คิดน้ำตามันก็พาลไหล



‘Rt….Rt…’



เสียงโทรศัพท์มือถือที่ไม่คุ้นหู ทำให้ไผ่มองหาจุดกำเนิดเสียงก็พบว่ามือถือของเหมดังขึ้นพร้อมชื่อคนที่โทรมานั่นก็คือ…พลอย



‘แกร็ก’



ประตูห้องเปิดออก ไป่ทำทีเป็นนอนหลับต่อ เหมที่ลงไปสั่งแม่บ้านให้ทำข้าวต้มให้ไผ่ก็เข้ามาได้จังหวะพอดีจึงรับโทรศัพท์



“อืม…ได้สิพลอย…ได้….เจอกัน..เดี๋ยวจะออกไปหาเลย” เหมวางสายแล้วมองไปที่ไผ่ที่กำลังนอนแกล้งหลับอยู่บนเตียง



‘ฟอด’



เหมหอมแก้มนิ่มของไผ่ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่รู้ว่าทุกบทสนทนาที่คุยกับพลอยและการกระทำเมื่อครู่ ไผ่รับรู้ทุกอย่าง…



“พี่เหมไปหาคนที่รักแล้ว…น้องไผ่ต้องยอมรับความเจ็บปวดให้ได้นะ”

















................................

มาถึงครึ่งทางแล้วสำหรับเรื่องนี้ อิพี่เหมของเราก็ระบายความในใจให้เราฟังแต่ไม่ให้น้องฟัง

น้องไผ่เลยเข้าใจผิดไปตามระเบียบ อิอิอิ





สุดท้ายนี้ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านมาตามมาเม้นนะคะ

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-5
ถึงจะเลี้ยงต้อยน้องมาตั้งแต่เด็กก็แล้วทำไมไม่บอกน้องคุยกับน้องดีๆ
แทนที่จะบอกเลิกแฟนก่อนมาวุ่นวายกับน้องนี่ดันปล้ำน้องก่อนแล้วบอกเลิกแฟน

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-6
 :beat: ก็แล้วทำไมไม่พูดไปล่ะไอ้พี่เหม มาบอกคนอ่านน้องก็ไม่รู้ด้วยหรอกนะ

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-43
โอ้ยยย ดราม่าตามระเบียบ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7606
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-10
เหม มีแต่.....ไม่มีปากแน่เลย :ling1: :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ Dolamon

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 188
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
พี่เหม ทำน้องไผ่ของป้าเข้าใจผิด




 :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ TanYung0209

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 246
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
เหม มีแต่.....ไม่มีปากแน่เลย :ling1: :ling1: :ling1:

พี่เหมเธอได้ฉายาเจ้าชายหิมะค่ะ เธอไม่ค่อยพูด นิ่งๆ แบบนานๆทีจะพูดออกมาแต่เธอจะพูดเฉพาะคนสนิท

ออฟไลน์ TanYung0209

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 246
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
บันทึกรัก…ไร่แสงจันทร์

Writer : Tan-Yung0209

File : ซ่อนรัก 07













หลังที่เหมออกไป ไผ่ก็ร้องไห้จนหลับตื่นมาอีกทีก็เกือบเที่ยงแล้วโดยที่แม่บ้านเข้ามาปลุกแล้วทำข้าวต้มกุ้งให้กินตามที่เหมได้สั่งเอาไว้ก่อนเข้าไปในเมือง



“น้องไผ่เช็ดตัวไหมคะ เดี๋ยวป้าเช็ดให้” ป้าแม่บ้านที่รู้ว่าเจ้านายจึงเสนอความช่วยเหลือ



“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวน้องไผ่เช็ดเอง ป้าอรช่วยพาน้องไผ่ไปที่ห้องน้ำก็พอ” ไผ่รีบปฏิเสธเพราะขืนให้ป้าอรเช็ดตัวก็คงเห็นรอยตามตัวของตนแน่



“เดี๋ยวป้าจะเตรียมเสื้อผ้ากับน้ำอุ่นให้นะคะ” ป้าอรเอ่ย แล้วจัดการทำตามที่ตัวเองพูด พอเสร็จก็พาไผ่เขาไปนั่งเก้าอี้พลาสติกในห้องน้ำ



“ถ้ามีอะไรให้ป้าช่วย บอกได้เลยนะคะ ป้าจะรออยู่ที่หน้าห้องน้ำ”



“ฮะ ป้าอร” ไผ่ส่งยิ้มให้ พอป้าบัวออกไป ไผ่ก็ถอดเสื้อผ้าตัวเองออก ตาคู่สวยมองตัวเองในกระจกก็พบว่าผิวขาวเนียนมีรอยแดง รอยช้ำเต็มไปหมด ไผ่หยิบผ้าในอ่างใส่น้ำอุ่นขนาดเล็กแล้วบิดพอหมาดเช็ดถูตามตัวผ่านร่องรอยที่เหมได้ฝากไว้



‘พี่เหม…หยุด!!..อ๊า.า…’



‘อย่าห้ามพี่เลย..อืม.ม…’



เสียงร้องห้ามและเสียงครวญครางดังเข้าสู่โสตประสาท พอได้เห็นร่องรอยเหล่านี้ภาพเหตุการณ์ก็ฉายเข้ามาในสมอง



“ฮึก..สกปรก..ก…น้องไผ่สกปรก” ไผ่พึมพำกับตัวเอง มือก็ใช้ผ้าผ้าถูรอยจ้ำแรงๆจนแทบถลอก มันเป็นตราบาปสำหรับไผ่ มันสิ่งที่ย้ำเตือนไผ่ว่าอย่าไปรักคนที่ไม่รักเรา อย่าไปรักคนที่มีเจ้าของ



ไผ่ทำธุระจัดการตัวเองเสร็จก็เรียกป้าอรให้พาออกไปจากห้องน้ำ โชคดีที่ป้าบัวจัดเตรียมเสื้อผ้าที่มิดชิดจึงทำให้รอยแดงไม่โผล่ออกมา ถึงอย่างนั้นไผ่ก็ระวังตัวอยู่ดีโดยเฉพาะหากเจอสิบทิศพี่ชายของตน



“ป้าอร ช่วยพยุงน้องไผ่ไปนั่งข้างล่างได้ไหมฮะ น้องไผ่เบื่อ…” ไผ่ขอร้องผู้อวุโสกว่า



“ได้ค่ะ” ป้าอรยิ้มรับ คิดว่าไผ่คงจะเบื่อที่ต้องทนอุดอู้อยู่ในห้องทั้งวัน



จากนั้นป้าอรก็พาร่างบางลงบันไดไปอย่างทุลักทุเลเพราะต้องคอยระวังไม่ให้ไผ่ตกบันได ไผ่เองก็พยายามเดินเพื่อลดภาระแม่บ้าน ถ้าวันปกติสิบทิศจะเป็นคนอุ้มไผ่ลงไปชั้นล่างแต่หลังจากที่เหมมาดูแลไผ่ สิบทิศก็ยกไผ่ให้กับเหมดูแลจัดการทุกเรื่อง แต่วันนี้เหมไปหาพลอย…



“ป้าอรให้น้องไผ่นั่งตรงนี้ก็ได้ฮะ” พอได้นั่งรถเข็นไผ่ก็ชี้บอกป้าบัวให้ไปที่หน้าบ้าน



“น้องไผ่ไม่สบายอยู่นะคะ จะมานั่งตากแดดตากลมอย่างนี้ได้ยังไง” ป้าอรพูดด้วยความเป็นห่วง หล่อนสังเกตถึงความสร้อยที่ฉายออกมาจากดวงตาของเจ้านายคนเล็กรวมถึงความร้อนจากร่างกายที่แผ่ซ่าน



“ไม่เป็นไรฮะ น้องไผ่อยากนั่งดูโน่น ดูนี่มากกว่า นั่งในบ้านดูทีวีมันน่าเบื่อ” ไผ่ยังคงยืนยันที่จะนั่งนอกบ้าน



“ถ้าอย่างนั้นน้องไผ่มีอะไรก็เรียกป้านะคะ เดี๋ยวป๊าจะเข้าครัวก่อน” สุดท้าบป้าอรก็ใจอ่อนยอมไผ่



“ฮะ” ไผ่ตอบรับ



ดวงตาคู่สวยก็ทอดมองไปข้างหน้า มองคนงานในไร่ที่เดินผ่านไปผ่านมา บางคนก็ตะโกนทักทาย บางคนก็ยิ้มให้ ไผ่เองก็ฝืนยิ้มตอบเพื่อกลบเกลื่อนความเศร้า



ในระหว่างที่ไผ่กำลังนั่งเหม่ออยู่นั้น เขาก็เห็นสิบทิศ พี รวมถึงเหมเดินมาที่บ้านใหญ่ ไผ่กัดปากแน่นด้วยความเครียดไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ไม่รู้ว่าตัวเองจะทนเห็นเหมได้นานขนาดไหน



“น้องไผ่ทำไมมานั่งตากลมอยู่ตรงนี้ล่ะ? ไหนเหมบอกว่าไม่ค่อยสบาย” สิบทิศเอ่ยถามน้องชาย ไผ่ก็เหลือบมองเหมเล็กน้อยก็พบว่าเหมเองก็มองมาที่ตนเช่นกันจึงรีบหลบหน้า



“น้องไผ่ไม่เป็นอะไรมากเสียหน่อย พี่สิบทศไม่ต้องห่วงน้องไผ่นะฮะ” ไผ่บอกกับพี่ชายพร้อยยิ้มหวานจนเห็นฟันที่เรียงกันเป็นระเบียบ จนสิบทิศอดที่จะลูบแก้มนิ่มด้วยความเอ็นดูไม่ได้ก่อนที่จะหันไปคุยกับพี



"วันนี้พี่ต้องปรึกษาเรื่องงานกับหัวหน้าคนงานพร้อมกับเหม พี่อยากฝากพีดูแลไผ่แทนเหมกับพี่ด้วย" สิบทิศบอกกับพีและไม่ลืมที่จะหอมแก้มพีฟอดใหญ่



"พี่สิบทิศอย่ามารุ่มร่ามแบบนี้นะครับไม่อายคุณเหมกับน้องไผ่หรือไง" พีทำท่าไม่พอใจแก้เขิน



"อายทำไม? ไผ่กับเหมก็รู้ว่าพี่จีบพี" สิบทิศเอ่ย



"ใช่ครับไผ่รู้แล้ว เมื่อกี้ที่พี่สิบทิศหอมแก้มพี่พี ไผ่ก็ไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลยฮะ" ไผ่เอามือมาปิดตา ในใจก็อิจฉาสิบทิศและพีอยู่ไม่น้อย



"ถ้าคุณไผ่ไม่รู้ไม่เห็นแล้วคุณไผ่รู้ได้ยังไงว่าพีเขาถูกคุณสิบทิศหอมแก้ม" เหมที่ไม่มีบทพูดก็พูดขึ้นมา ทำเอาทุกคนหัวเราะครืนยกเว้นพีที่หน้าขึ้นสี ไผ่เองก็ไม่ตอบอะไรก่อนจะนึกแปลกใจที่เหมดูมีท่าทางปกติซึ่งผิดกับเขาที่พยายามข่มความวุ่นวายสับสน



"พี่สิบทิศกับคุณเหมรีบไปเถอะครับ พีจะดูแลน้องไผ่ให้เอง" พีออกปากไล่ให้สิบทิศกับเหมไปประชุมเพราะกลัวว่าถ้าอยู่ต่อพีคงโดนแซวไม่เลิกแน่



"ครับ พี่ไปก่อนนะ ห้ามออกไปไหนล่ะ" สิบทิศพูดทิ้งท้ายพร้อมกับส่งยิ้มละมุนแล้วก็เดินออกจากบ้านไปพร้อมกับเหม



"ได้เวลาสนุกแล้วสิ~" ไผ่พูดออกมา เล่นเอาพีสงสัยว่าอะไรคือเวลาสนุกที่ไผ่ว่า



"เวลาสนุกอะไรครับ" พีถาม



"ก็ไผ่จะชวนพี่พีไปเดินเล่นแถวสวนดอกไม้ของคุณแม่นะฮะ ถ้าปกติพี่เหมกับพี่สิบทิศไม่ชอบให้ไผ่ไปเพราะว่าอยู่ไกลจากตัวบ้านแถมอากาศร้อนเลยกลัวว่าไผ่จะเหนื่อยจะป่วยขึ้นมา" ไผ่บอกกับพี ที่จริงแล้วสาเหตุที่ชวนพีไปก็เพราะต้องการกำลังใจจากความรักของแสงจันทร์ที่มีอยู่ในสวนแห่งนี้



"พอพี่สิบทิศกับคุณเหมไม่อยู่น้องพีเลยแอบไปที่สวนดอกไม้กับพี่สินะครับ" พีเอ่ย



"ใช่เลย~ พี่พีพาน้องไผ่นะฮะ แล้วน้องไผ่จะไม่พูดเรื่องที่พี่สิบทิศกอดจูบพี่พีอีก คึคึ"  ไผ่แกล้งหยอกว่าที่พี่สะใภ้ตัวเอง อย่างน้อยไผ่ก็ต้องแสดงละครหลอกตาว่ายังเป็นปกติ



"น้องไผ่ หยุดพูดเลยนะ!!"



พีพาไผ่ออกมาจากบ้านเดินตามทางที่ไผ่บอกออกไปเรื่อยๆ จนมาถึงสวนดอกไม้ที่ไผ่บอกเอาไว้ ความจริงแล้วพีไม่อยากจะมาด้วยซ้ำเพราะสิบทิศสั่งเอาไว้แต่พีก็มาแพ้ลูกอ้อนของไผ่รวมทั้งคำบรรยายถึงดอกไม้นานาชนิดที่อยู่ในสวน พีก็เลยฝ่าฝืนคำสั่งของสิบทิศแล้วพาไผ่ออกมา



"สวย" พีอุทานขึ้นมาทันทีที่เห็นดอกไม้ในสวน



"ไผ่บอกแล้วว่าสวย แม่ของน้องไผ่เป็นคนปลูกเอาไว้ฮะ" ไผ่บอกกับพี สายตาก็กวาดมองไปรอบๆยิ่งมองไผ่ก็ยิ่งคิดถึงพ่อและแม่ จนน้ำตาไหลเอ่อออกมา



"น้องไผ่เป็นอะไรครับ" พีตกใจที่จู่ๆไผ่ก็ร้องไห้ขึ้นมา



"ฮึก..น้องไผ่คิดถึงแม่..ฮือ..อ.." ไผ่ร้องไห้ออกมาพีจึงนั่งลงคุกเข่าตรงหน้าไผ่แล้วคว้าร่างเล็กเข้ามากอด ไผ่เองก็กอดพีกลับ ความว้าเหว่ประเดประดังเข้ามาไผ่รู้สึกราวกับตัวเองน้ำท่วมปากจะพูดจะระบายอะไรให้ใครฟังก็ไม่ได้ ไผ่รู้สึกอับอายเกินกสว่าที่จะเล่าออกไป



"ไม่เอานะครับ ไม่ร้อง" พีพูดปลอบพร้อมกับลูบหลังของไผ่เบาๆ สักพักไผ่ก็หยุดสะอื้น ไผ่รู้สึกดีขึ้รจากกอดของพี ไผ่อบอุ่นใจราวกับคนในครอบครัวกอด



"พี่พีพาน้องไผ่ไปที่กอไผ่หน่อยครับ" ไผ่ใช้มือเช็ดคราบน้ำตาตัวเองที่อาบแก้ม นิ้วเรียวก็ชี้ไปที่กอไผ่ที่อยู่ใกล้ริมน้ำ



"พี่ว่าเราอย่าไปดีกว่านะครับมันอยู่ใกล้แม่น้ำ"



"พาน้องไผ่ไปเถอะนะฮะ พอไปที่กอไผ่เราสองคนก็กลับไปที่บ้านกันเลยแล้วน้องไผ่จะไม่รบกวนพี่พีอีก" ไผ่ร้องคอ ดวงตาแดงก่ำสั่นเครือจนพีสงสารจนใจอ่อนยอมพาไผ่ไปที่กอไผ่อยู่ดี



"แม่น้องไผ่ปวดท้องคลอดน้องไผ่ที่นี่แหละฮะ น้องไผ่ก็เลยชื่อไผ่" ไผ่บอกกับพีและพยายามลุกขึ้นยืน



"น้องไผ่เดี๋ยวพี่ช่วย" พีเข้ามาพยุงไผ่



"ไม่ต้องฮะ น้องไผ่ขอลองหัดเดินเอง" ไผ่ปฏิเสธความช่วยเหลือจากพี พีจึงคอยเฝ้าระวังไผ่อยู่ใกล้ๆ ไผ่ค่อยๆเดินไปที่กอไผ่ช้าๆทีละก้าวอย่างทุลักทุเล ความเจ็บเสียดที่บั้นท้ายยังคงมีอยู่ ฟันซี่คมกัดที่ริมฝีปากล่างแน่นกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้



"อ๊ะ..." ยังไม่ทันที่ไผ่จะถึงเป้าหมายร่างเล็กกลับเซถลาตกลงไปในคลองที่อยู่ใกล้ๆ



'ตูม'พีรีบกระโดดลงไปช่วยไผ่ที่ลอยไปไกลจากริมตลิ่ง



"พี่พีช่วยด้วย..ฮึก" ไผ่ดำผุดดำว่าย พยายามส่งเสียงเรียกให้พีช่วยเหลือแต่ด้วยขาที่ยังใช้การไม่ได้ทำให้ไผ่ไม่สามารถตีน้ำเพื่อลอยตัวอยู่ในน้ำได้ ร่างของไผ่ค่อยๆจมลงไป



"ว๊าย!!!!! น้องไผ่จมน้ำ ช่วยด้วย!!!! คุณไผ่จมน้ำ" คนงานที่ผ่านมาเห็นเหตุการณ์ก็รีบตะโกนบอกให้คนงานแถวนั้นรีบมาช่วยเจ้านายึนเล็ก



อีกด้านหนึ่งสิบทิศและเหมก็พูดคุยถึงรายละเอียดการจัดงานกับหัวหน้าฝ่ายต่างๆไม่ว่าจะเป็น ลุงพล ลุงชิต ป้าศรี และคนอื่นๆอีกมากมาย



"ตามนี้นะครับ ใครอยากได้อะไรเพิ่มเติมให้บอกกับเหมนะครับ" สิบทิศบอกกับทุกคนก่อนจะปิดการประชุม



"คุณสิบทิศครับ!!..แฮ่ก..แฮ่ก" คนงานวิ่งมาหาสิบทิศสภาพเหนื่อยหอบ



"มีเรื่องอะไร?" สิบทิศถาม สายตามองไปที่คนงานก็เดาได้ไม่ยากว่าเกิดเรื่องร้ายแน่ๆ



"น้องไผ่ตกลงไปในคลองที่สวนดอกไม้คุณนายครับ" คนงานรายงานจบ สิบทิศและเหมรวมทั้งคนที่อยู่ในห้องประชุมรีบไปที่สวนดอกไม้ทันที สิบทิศร้อนใจจนเห็นได้ชัด เขาภาวนาไม่ให้น้องชายเป็นอะไร



เมื่อถึงที่เกิดเห็นสิบทิศและเหมฝ่าผู้คนมามากมายที่รุมล้อมไผ่ที่นอนสลบอยู่โดยมีพีคอยผายปอดให้อยู่ สภาพของทั้งสองเปียกปอนพอกัน



"พีออกไปก่อน เดี๋ยวผมทำเอง" เหมบอกกับพี พีเองก็ถอยออกมาเพราะยังไงเหมก็เป็นหมอ



"ออกมานี่!!" สิบทิศคว้ามือของพีออกมา พีแทบล้มลงเพราะถูกลากแบบไม่ทันตั้งตัว



"พี พี่บอกว่ายังไงอย่าออกจากบ้านใช่ไหม แล้วนี่มันอะไร ตอบพี่มา!!!" สิบทิศตวาดใส่พีดังลั่นจนพีรวมถึงคนอื่นๆตกใจจนสะดุ้ง



"พีขอโทษ..ครับ" พีพูดเสียงสั่น เขาสำนึกผิดถ้าย้อนเวลาไปได้พีจะไม่พาไผ่มาที่นี่แน่นอน



"ขอโทษงั้นเหรอ? ถ้าไผ่ตายขึ้นมาจะทำยังไง!!!" สิบทิศผลักพีจนพีล้มลงกับพื้น พีตกใจจนใช้มือค้ำยันกับพื้น ก้อนหินจึงบาดครูดเกิดเป็นแผลทางยาวที่ฝ่ามือ เลือดสีแดงฉานไหลออกมา พีมองหน้าสิบทิศน้ำตาคลอเบ้า สิบทิศเองก็ไม่ตั้งใจที่จะทำให้พีเจ็บตัว ร่างสูงรู้สึกผิดที่พลั้งมือทำร้ายพีไป



ในขณะนั้นเองเหมก็พยายามช่วยชีวิตไผ่ด้วยการผายปอดจนไผ่สำลักน้ำออกมา สติที่เลือนลางของไผ่ก็รับรู้ได้ว่าใบหน้าที่อยู่ห่างจากตนไปไม่ถึงคืบนั่นคือเหม…พี่เหมมาช่วยน้องไผ่เหรอฮะ? พี่เหมเกลียดน้องไผ่แล้วทำไมถึงมาช่วยล่ะ? คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัว ไม่นานไผ่ก็หมดสติไปเพราะความอ่อนล้าบวกกับไข้ที่มีอยู่แล้ว



‘น้องไผ่อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ กลับมาฟังพี่อธิบายเรื่องราวทั้งหมดก่อน’












............................... .......
มาแล้วค่ะ มาแล้ว ตอนนี้เอื่อยๆ อิงกีบเรื่องหัวใจจดจำรัก มีการเปลี่ยนคำสรรพนามเล็กน้อยนะคะจากเรื่องพี่สิบทิศกับพี่พี

เอาเป็นว่าตอนหน้าเตรียมด่าพี่เหมและสำรองเลือดนะคะ

สุดท้ายนี้ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านมาเม้นมาเป็นกำลังฝจให้นะคะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7606
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-10

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +251/-6

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-5
ทั้งสิบทิศทั้งเหมมันน่า :z6: :z6: :z6: :z6: :z6:

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ TanYung0209

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 246
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
บันทึกรัก…ไร่แสงจันทร์

Writer : Tan-Yung0209

File : ซ่อนรัก 08















พอสิบทิศพาไผ่มาที่ห้องนอน เหมก็พูดโน้มน้าวให้สิบทิศออกจากห้องไปเพราะตนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คนที่นอนสลบอยู่ หากสิบทิศได้เห็นรอยรักที่เขาได้ฝากไว้กับไผ่ แน่นอนว่าไร่แสงจันทร์คงลุกเป็นไฟ สิบทิศเองก็ออกจากห้องเพราะใจหนึ่งยังคงรู้สึกผิดกับพีและอยากจะไปขอโทษแต่ก่อนจะไปเขาก็ไม่ลืมฝากฝังให้เหมดูแลไผ่เอาไว้ให้ดี



“อืม..” ไผ่ครางออกมาในลำคอ ตาก็ค่อยๆเปิดออก ความทรงจำครั้งล่าสุดก็คือเห็นหน้าเหมที่มองตนด้วยความเป็นห่วง…พี่เหมอย่างนั้นเหรอ? พอไผ่นึกถึงเหมก็ตกใจจนสะดุ้ง เหมที่นั่งเฝ้าไผ่อยู่ข้างเตียงก็พลอยตกใจไปด้วย



“น้องไผ่เป็นอะไร? ปวดหัวหรือเปล่า?” เหมสอบถามอาการ ไผ่เองพอเห็นว่าเหมอยู่ใกล้ ก็ฝืนลุกนั่งถอยไปจนชิดติดผนังแก้ว มือทั้งสองก็ดึงผ้าห่มมาปิดคลุมกายไว้



“ไม่ฮะ..น้องไผ่ไม่เป็นไร” ไผ่ตอบกลับไปน้ำเสียงสั่นเครือ เหมอาการของไผ่ก็พอจะเดาได้ว่าไป่คงกลีวเขาเข้าให้แล้ว



“น้องไผ่…พี่มีเรื่องจะคุยกับน้องไผ่” เหมพูดน้ำเสียงจริงจัง เห็นทีเขาต้องพูดเปิดใจกับคนตรงหน้าเสียที



“พี่เหมจะบอกว่าให้น้องไผ่เลิกรักพี่เหมใช่ไหมฮะ? พี่เหมไม่ต้องห่วงนะฮะ…อึก…น้องไผ่จะเลิกรักพี่เหมให้ได้แต่..ฮึก..ฮือ…น้องไผ่ขอเวลาสักหน่อย” ไผ่พูดออกมาทั้งน้ำตา



“ไผ่หยุดพูด ฟังพี่ก่อน” เหมพูดเสียงนิ่ง ไผ่ก็หยุดพูดแต่ไม่วายสะอื้นออกมา



“เรื่องเมื่อคืนที่พี่ทำกับไผ่ พี่จะไม่ขอโทษไผ่” เหมเอ่ย ไผ่ก็ร้องไห้หนักกว่าเดิมเพราะตีความว่าเหมตั้งใจจะลงโทษไผ่ เหมที่ไม่รู้ความคิดของไผ่พอเห็นว่าไผ่ร้องไห้ก็ดึงร่างเล็กเข้ามาสวมกอด ไผ่ขืนตัวเล็กน้อยแต่ก็ถูกเหมกอดรัดไว้แน่น



“ที่พี่ทำไปก็เพราะพี่อยากให้น้องไผ่เป็นของพี่” เหมพูดต่อ ไผ่ชะงักเล็กน้อยก่อนจะคิดทวนคำพูดของเหมเมื่อครู่



“ให้น้องไผ่เป็นของพี่เหมเหรอฮะ” ไผ่เงยหน้ามองเหมอย่างฉงน ตอนนี้ขนตายาวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา จมูกก็แดงก่ำเนื่องจากผ่านการร้องไห้มา



“ใช่ น้องไผ่บอกจะออกห่างจากพี่ พี่ไม่ยอมหรอกไผ่ เราห่างกันมามากพอแล้ว เวลานี้เราสองคนก็ได้อยู่ได้เจอกัน อยู่ด้วยกัน อีกอย่างใจเราก็ตรงกัน พี่ยอมทำเรื่องเลวร้ายเพื่อให้ไผ่อยู่กับพี่”



“แต่พี่เหมมีพี่พลอย” ถึงไผ่จะอึ้งและรู้สึกดีนิดๆกับคำพูดของเหม แต่ไผ่ตระหนักเสมอว่าเหมมีคนรักอยู่แล้ว



“พี่กับพลอยเราเลิกกันแล้ว เราสองคนต่างก็ระหองระแหงกันพักใหญ่แล้ว”



“เลิกกันตอนไหนฮะ…วันก่อนพี่เหมไปหาพี่พลอย วันนี้ก็ไปหาอีก” ไผ่คลายความเสียใจก็ซักถามเหมต่อ



“บอกเลิกเมื่อคืน…ส่วนเมื่อเช้าก็ไปเคลียร์” เหมตอบออกไปตรงๆไม่คิดปิดบังอะไร



“น้องไผ่เป็นตัวปัญหาสิฮะ” ไผ่พูดเสียงเศร้า



“น้องไผ่ไม่ใช่ตัวปัญหา พลอยเองก็รู้เรื่องพี่ชอบน้องไผ่” เหมเอ่ย วันนี้ที่เขาไปคุยกับพลอย พลอยไม่ได้ถือโทษอะไรเพราะหล่อนรู้ว่าเหมมีไผ่อยู่ในใจตลอดเวลา พลอยคิดว่าตัวเองผิดที่ตามตื้อให้เหมมาเป็นแฟนของตน เหมเองก็คิดว่าตัวเองก็ผิดที่รับรักพลอยทั้งที่ใจได้มอบให้ไผ่ไปหมดแล้ว



“ระ…เรื่องจริงเหรอฮะ” ไผ่ถามเสียงอ่อน



“เรื่องจริงสิ พี่รักน้องไผ่มาตั้งนานแล้วนะ พี่ขอโทษที่หายไป” เหมกอดแน่นยิ่งกว่าเดิม ไผ่เองก็กอดตอบ ความเสียใจก็ถูกขจัดออกจากใจไผ่จนหมดสิ้น



“พี่เหมหายไปไหนมาฮะ” ไผ่ถามต่อ



“พี่เรียนหนักพอจบก็ทำงาน เป็นหมอไม่ค่อยมีเวลาว่างหรอก พี่ยังคิดเลยว่าน้องไผ่คงลืมพี่ไปแล้ว”



“น้องไผ่ไม่ลืมพี่เหมนะฮะ น้องไผ่จะลืมคนที่ตัวเองรักได้ยังไง” ไป่รีบพูดแย้งออกมา ก่อนจะหน้าแดงเพราะคำพูดของตัวเองเมื่อครู่



“ครับ..พี่รู้เมื่อคืนพี่ดีใจมากแต่ก็นั่นแหละ น้องไผ่ดื้อไม่ฟังพี่ อีกอย่างต่อให้พี่บอกความในใจน้องไผ่ก็ไม่อยากอยู่กับพี่อยู่ดี พี่เลยต้องทำให้น้องไผ่เป็นของพี่แล้วไปเคลียร์กับพลอย”



“พี่เหมทำน้องไผ่เจ็บ” ไผ่บอกออกมาตรงๆ ตลอดทั้งวันเขาเฝ้าโทษตัวเอง เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เหมลูบผมดำขลับของไผ่เบาๆ



“พี่ขอโทษที่ทำน้องไผ่สับสน ทำไผ่เจ็บใจแต่พี่ยอมรับว่าเห็นแก่ตัวพี่ไม่อยากให้น้องไผ่ตัดใจ พี่อยากให้น้องไผ่เป็นของพี่คนเดียว” เหมผละกอดจากร่างบาง ดวงตาคมจ้องมองดวงตากลมโตที่ช้อนมองอย่างสงสัย ตาประสานกันทำให้เห็นเงาตัวเองในตาของอีกฝ่าย



“ในสายตาพี่มีเพียงน้องไผ่ ในสายตาน้องไผ่เองก็มีแค่พี่ได้ไหม?”



“ได้ฮะ”



“พี่รักน้องไผ่นะ” เหมบอกรักแล้วโน้มใบหน้าประทับรอยจุมพิตที่หน้าผากเนียน



“น้องไผ่ก็รักพี่เหมนะฮะ” ไผ่บอกรักตอบ ก่อนจะคว้าผ้าห่มมาปิดหน้า



‘ไม่ปล่อย!!!!!’ เสียงสิบทิศดังมาจากห้องนอนที่อยู่ติดกัน ทำให้ไผ่สะดุ้ง



"ปล่อยพีเถอะนะ...ฮือ.." พีสะอื้นไห้ ไผ่รู้ทันทีเลยว่าทั้งสองทะเลาะกันสาเหตุก็คงไม่พ้นเรื่องไผ่ตกน้ำ



“พี่เหมพาน้องไผ่ไปหาพี่สิบทิศหน่อยฮะ” ไผ่บอกเหมอย่างร้อนรน เขาเป็นสาเหตุที่ทำให้พีโดนสิบทิศโมโหใส่



“ไม่ต้องหรอกน้องไผ่ ผัวเมียทะเลาะกันเดี๋ยวเขาเคลียร์กันได้เหมือนพวกเราสองคนไง” เหมพูดออกมาพร้อมเผยรอยยิ้มที่นานๆจะได้เห็นสักครั้ง ขณะเดียวนั้นเองเสียงครางหวานของพีก็ดังเล็ดลอดออกมา จนไผ่หน้าร้อนฉ่าเพราะรู้ว่าห้องข้างๆทำอะไร



“ใครเป็นเมียพี่เหมกันฮะ” ไผ่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กลบเกลื่อนความอาย



“น้องไผ่ขี้ลืมจริงๆนะ อย่างนี้ต้องถูกพี่ทวนความจำ” เหมพูดพลางมือก็ล้วงเข้าไปในกางเกงของไผ่ พอได้ยินเสียงข้างห้องเหมก็เริ่มมีอารมณ์บวกกับเขาเก็บความอัดอั้น



“พี่เหมฮะ…หยุด..อื้อ..อ…”



“น้องไผ่ต้องถูกพี่ลงโทษ โทษฐานไปเดินเล่นนอกบ้านโดยไม่มีพี่” เหมดันตัวไผ่ มือก็ยังคงนวดคลึงส่วนอ่อนไหวของไผ่



“น้องไผ่ขอโทษ..อื้อ..อ….อย่าแกล้งน้องไผ่สิฮะ..อ่า.า..ไม่อย่างนั้นน้องไผ่โกรธพี่เหมนะ” ไผ่ขู่ไปด้วยครางไปด้วย เหมก็หยุดมือแล้วจ้องใบหน้าของไผ่นิ่ง



“พี่ไม่ได้แกล้ง พี่ตั้งใจจะเอาจริงๆ แต่วันนี้น้องไผ่ป่วยพี่ขอแค่ภายนอกนะ” เหมพูดอ้อน ไผ่เม้มปากแสดงถึงความลังเลที่มีอยู่ภายในใจ



“น้องไผ่กลัวฮะ”



“พี่ทำให้น้องไผ่หายกลัวเอง”



“แต่…อุ๊บ”



ไผ่ที่พยายามบ่ายเบี่ยงเพราะยังคงอ่อนเพลียจากการจมน้ำก็ถูกเหมประกบริมฝีปากจูบ รสจูบครั้งนี้แตกต่างจูบที่เหมมอบให้ครั้งก่อน วินาทีนี้ความหวานของกันและกันถูกส่งผ่านทางปากโดยมีลิ้นคอยเกี่ยวตวัดเป็นตัวเชื่อม



เหมพลิกร่างของไผ่ให้ทับตัวเอง มือก็ถอดกางเกงของร่างเล็กออกแล้วลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง พร้อมแขนที่โอบไผ่ไปด้วย กลายเป็นว่าตอนนี้ไผ่นั่งคร่อมตักโดยที่เหมคอยสอนบทจูบอยู่ไม่ขาด



‘จ๊วบ’



เหมดูดเม้มปากล่างหนักๆจนเกิดเสียง เหมมองตาหวานเยิ้มของไผ่ก่อนที่จะใช้จมูกคลอเคลียแก้มใสลากลงมาผ่านคอคนถึงไหล่เนียน มือหนาเองก็รูดซิปกางเกงตัวเองออกแล้วนำแก่นกายที่แข็งขืนออกมารวบไว้กับแก่นกายเล็กด้วยมือข้างเดียว ไผ่สะดุ้งเล็กน้อยเพราะสัมผัสได้ถึงความร้อนที่ท่อนเอ็นของเหม



“อ่า…น้องไผ่…อืม..”



“อ่ะ…อ่า.า…อะ..อ๊ะ..”



เสียงครางกระเส่าของทั้งสองดังประสานกัน มือของเหมก็ขยับรูดขึ้นลงเร็วตามอารมณ์ มือที่ว่างอีกข้างก็คอยลูบแผ่นหลังขาวผ่านเสื้อตัวบางของไผ่



“พี่เหม..อย่า..า…เร็วสิฮะ..น้องไผ่กลัวร้อง…เสียงดัง…พี่สิบทิศจะได้ยิน” ไผ่เอ่ยออกมาเสียงหวาน อารมณ์ของไผ่ตอนนี้มันสามารถทำให้ไผ่หวีดร้องออกมาสุดเสียงได้



“กัดบ่าพี่เลยน้องไผ่..อืม” เหมเสนอ ไผ่จึงกัดลงที่บ่าของเหม ร่างสูงไม่รู้ากเจ็บสักนิด ยิ่งเขี้ยวฝังเนื้อของเขาลึกเท่าไร ความเสียวซ่านก็มากขึ้นตามด้วย



“อืม..ม….น้องไผ่”



“อึก.ก..อื้ม..”



เหมจูบขมับลงมาที่สันกรามของเด็กน้อย ไป่จึงละจากไหล่แกร่ง เงยหน้าขึ้นรับบทจูบอย่างรู้งาน แขนเรียวโอบกอดเหมไว้แน่นเช่นเดียวกับเหมที่ยังขยับแก่นกายของตัวเองและไผ่ไม่ยอมวางมือ



“พี่เหม..เร็ว..ว..อีกนิด”



ไผ่ที่กำลังจะปลดปล่อยก็บอกสิ่งที่ตนเองต้องการเสียงแหบพร่า เหมก็ไม่ปฏิเสธ เขายิ่งเร่งจังหวะจนในที่สุดทั้งตนและคนรักก็ปลดปล่อยมาพร้อมกัน น้ำสีขาวขุ่นเปรอะเปื้อนเลอะเสื้อของทั้งสองคน ไผ่เอนหน้าซบเหมด้วยความเหนื่อยอ่อน เหมก็ลูบผมนุ่มเบาๆอย่างนึกเอ็นดู



“อะ…อ่า.า…พี่สิบทิศ”



“อืม..ม…พี”



ถึงบทรักของเหมและไผ่จะจบลงแต่อีกคู่หนึ่งยังไม่จบและมีแววว่าจะมีรอบที่สองที่สามตามมา ไผ่ที่ได้ยินก็ซุกอกเหมและกอดเอวหนาแน่นกว่าเดิม เหมนึกขำเพราะรู้ว่าไผ่กำลังเขินอาย



"เป็นไงน้องไผ่ พี่บอกแล้วว่าไม่ต้องไปห้ามคุณสิบทิศเขาจัดการเองได้" เหมพูดกับคนที่นอนอยู่ในอ้อมกอด



"ฮะ น้องไผ่รู้....แต่มันใช่เรื่องไหมฮะที่พี่เหมจะหื่นตามพี่สิบทิศแล้วมาหม่ำน้องไผ่เนี่ย!!!"



















...............................

ไม่ได้อัพรัวมาสองสามวัน

นอกจากงานหนัก ความขี้เกียจก็มาเยือน 555555



วันนี้เลยปั่น เขาดีกันแย้ว เขาคืนดีกันง่ายมาก หลายคนอยากให้น้องไผ่งอน อย่าเลยค่ะให้เขามีความสุขก่อนเจอตอขนาดใหญ่

อิอิอิ



สุดท้ายนี้เช่นเดิมนะคะที่เข้ามาติดตามกัน อ่านกัน เม้นกัน ม๊วฟ


ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +251/-6
 :haun4:   มีความนอนคุยกัน  :hao6: 

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-6
พี่ชายน้องไผ่สินะ ตอที่ว่าน่ะ

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +161/-9

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7606
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-10
สองคู่ สู่สวาท  :ling1: :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-5

ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1359
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
พี่เหมบอกรักน้องไผ่แล้ว แล้วคู่พี่สิบทิศล่ะ 555 คงยาวจนสว่างใช่มั้ย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ TanYung0209

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 246
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
บันทึกรัก…ไร่แสงจันทร์

Writer : Tan-Yung0209

File : 09











เวลาผ่านไปเกือบเดือน ไผ่และเหมก็กลายเป็นคนรักกันแต่ไม่สามารถเปิดเผยได้ เนื่องจากไผ่ไม่อยากให้สิบทิศรู้ เหมที่ตั้งใจจะบอกตั้งแต่แรกก็ต้องยอมในการตัดสินใจของไผ่ที่ให้เหตุผลว่า…สิบทิศเป็นคนหวงน้องขนาดหนัก ถ้าจะบอกก็ไผ่ขอเตรียมใจและคิดวิธีให้สิบทิศยอมใจอ่อนเสียก่อน ถึงอย่างนั้นเหมกับไผ่ก็มีความสุขเพราะตัวติดกันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอเหมเอ่ยปากอ้างมานอนห้องไผ่เพราะอยากดูแลไผ่ สิบทิศก็ไม่ขัดข้อง กลายเป็นว่ากลางคืนหรือเวลาที่ไร้เงาสิบทิศเหมจะใช้เวลานี้ตักตวงความสุขอย่างเต็มที่



‘ฟอด..’ เหมหอมแก้มคนในอ้อมแขนฟอดใหญ่ส่งผลให้ไผ่หน้ามุ่ย ถึงอย่างนั้นคนขี้เซาก็ไม่ยอมตื่นอยู่ดี



“น้องไผ่เช้าแล้วนะ ตื่นได้แล้ว” เหมปลุกอีกคนน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ไผ่ก็ไม่ยอมตื่นซ้ำยังเข้ามากอดซุกเล่นเอาเหมใจสั่นเพราะแขนดัดพาดตกมาที่บริเวณหน้าท้องแกร่ง ปลายนิ้วก็แตะใกล้กับน้องชายของเหมที่มีเพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียวปิดไว้



“น้องไผ่…น้องไผ่ครับ” เหมเรียกซ้ำไผ่ก็ยังคงนอนหลับ ลมหายใจสม่ำเสมอที่รดอกทำเอาเหมต้องท่องคำว่าอดกลั้น อดทนไว้ในใจ ตอนนี้เหมถูกรุกล้ำด้วยลมหายใจและมือที่กำลังไล้ตามหน้าท้อง



‘อดทน อดกลั้น….อดทน อดกลั้น..อด….อดไม่ได้แล้วเว้ย!!!’



เหมร้องตะโกนในใจก่อนที่จะคร่อมทับแมวขี้เซาไว้ใต้ร่าง นิ้วเรียวเกลี่ยแก้มนิ่มอย่างเบามือพร้อมเผยรอยยิ้มออกมา ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแล้วหลายปี ไผ่ยังคงขี้เซา หลับลึก นอนไม่รู้สึกตัวเช่นเดิม



“น้องไผ่ถ้าไม่ตื่นพี่จะกินน้องไผ่นะ”



“……..”



เหมให้โอกาสโดยการพูดปลุกอีกคนเป็นครั้งสุดท้ายแต่ไผ่กลับหลับไม่ยอมตื่นเช่นเดิม เหมยิ้มกริ่มก่อนจะเริ่มจู่โจมเด็กน้อยของเขา



ปลายจมูกโด่งเริ่มคลอเคลียที่ปลายจมูกรั้นไล่ลงมาที่ริมฝีปากนิ่ม ปลายคาง พอถึงคอเห็มก็ซุกไซร้สูดดมกลิ่นกาย ปลายลิ้นชื้นก็ตวัดเลียสลับกับเม้มเบาๆ ทำให้ไผ่ที่ยังหลับอยู่ถึงกับหดคอหนีตามสัญชาตญาณ



เหมหยุดเงยหน้ามองก็พบว่าไผ่ยังหลับอยู่ก็ทำการปลุกต่อ คราวนี้เหมใช้มือถอดกระดุมเสื้อของไผ่ทีละเม็ดจดหมดและไม่ลืมที่จะถอดกางเกงนอนตัวบางของไผ่ออกจนเหลือร่างบางเปลือยเปล่า เหมก้มลงเลียที่เม็ดบัวสีชมพูของไผ่จนแข็งเป็นไต



“อื้อ..อ…อ่า.า…”



ไผ่ครางออกมาที่ที่ตายังคงปิดสนิด มือเล็กก็พยายามดันสิ่งที่มารบกวนเวลานอนให้ออกไปแต่กลับถูกเหมตรึงข้อมือไว้แนบกับเตียงให้นอนนิ่งๆเพื่อที่เหมจะได้ดูดดุนยอดอกจนสมใจ



“อ่า…า.อ่า..อ่ะ”



ไผ่ยังคงครวญครางไม่หยุด เหมพอได้ฟังเสียงหวานเขาก็ยิ่งได้ใจจากที่เล่นแค่หน้าอกก็พรมจูบลงมาที่ท้องเนียนและทิ้งรอยเอาไว้จนทั่ว ไผ่เกร็งหน้าท้องด้วยความรู้สึกปั่นป่วนภายใน ส่งผลให้สาวนอ่อนไหวที่สงบนิ่งนั้นชูชันขึ้นมา มือหนาของเหมก็กอบกุมนวดเค้นเอาไว้พร้อมกับปากที่เล่นอยู่กับหน้าท้องเรียบ



“อื้อ..อ่า.า….อ่ะ…อืม.ม….”



ไผ่ร้องออกมาด้วยความเสียว ยิ่งเหมขยับเร็วมากเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้ไผ่ร้องดังมากขึ้น ไม่เพียงเท่านั้นเหมยังใช้มือที่ว่างป้ายน้ำรักที่ปริ่มออกมาตรงส่วนปลายของร่างเล็กป้ายตรงช่องทางสีชมพูอ่อนแล้วค่อยๆกดแทรกเข้าไปเบาๆ



“อ๊ะ..อ่า.า….อ่ะ..อ่ะ…อ่า.”



ไผ่เริ่มกระสับกระส่าย ใบหน้านิ่วเล็กน้อยกับอารมณ์ที่เกิดขึ้น ผิวที่ขาวตอนนี้ก็กลายเป็นสีแดงเพราะความร้อนภายในร่างกายที่ต้องการปลดปล่อยราวกับภูเขาไฟรอการระเบิด



เหมเองก็รู้ดีว่าไผ่กำลังจะปลดปล่อยจึงหยุดขยับส่วนอ่อนไหวและนิ้วที่อยู่ในกายของไผ่ ร่างสูงลุกขึ้นนั่งแล้วถอดกางเกงออกให้แก่นกายใหญ่ที่คับพองออกมาสัมผัสอากาศนอกกางเกงก่อนที่จะจัดการจัดขาเรียวให้อ้าออกแล้วแทรกกายรวมเป็นหนึ่งกับไผ่



“อ่า…ซี๊ด..”



เหมครางอือออกมาด้วยความพึงพอใจ ไม่ว่าจะกี่ครั้งส่วนนี้ของไผ่ยังคงคับแน่นเสมอสำหรับเหมและแน่นอนว่าจะเป็นของเหมตลอดไปด้วย สะโพกหนาเริ่มขยับเข้าออกช้าๆเพราะกลัวว่าไผ่จะตื่นแต่ไม่ทันเพราะตอนนี้คนที่นอนหลับค่อยๆลืมตาขึ้นพร้อมกับเสียงครางที่เปล่งออกมา



“พะ…พี่เหม.ม…อ่า.า…พี่เหมทำน้องไผ่..แบบนี้ไม่..ได้นะ..อื้อ..อ. “



“อะ..พี่แค่ปลุกน้องไผ่เอง..อืม..”



พูดจบเหมก็เร่งจังหวะและเพิ่มแรงกระแทกเพราะเห็นว่าไผ่ก็ตื่นแล้วไม่จำเป็นต้องออมแรงเหมือนก่อนหน้านี้ จนไผ่ครางออกมาไม่เป็นภาษาและตีเหมตามบ่าตามแผงอกด้วยความหมั่นไส้คนหื่น



“อย่าตีผัวสิ ผัวแค่ปลุก” เสียงทุ้มที่ดังออกมาทำให้ไผ่แทบละลาย มือหนาเองก็รวบมือเล็กที่ทุบตีให้ตรึงไว้กับเตียง



“ปะ..ปลุกอะไรกันฮะ..พี่เหมหื่น”



“หื่นกับเมียคนเดียว..อ่า..า..เมียตอดผัวรัวเลย” เหมไม่วายแซวไผ่ เมื่อแก่นกายใหญ่ของเขาถูกผนังนุ่มตอดรัดจนเหมแทบปลดปล่อย



“พี่เหมบ้า..อ่ะ…อ่า…น้องไผ่บอกแล้วให้ทำแค่ศุกร์เสาร์..อืม..ม..อาทิตย์”



“แค่สามวันมันไม่พอ..อ่า.า..”



สำหรับเหมเขายอมรับเลยว่าอยากจะกินเด็กน้อยใต้ร่างทุกวัน ทุกเวลา ไอ้เงื่อนไขสามวันของไผ่เขาทำได้แค่สองอาทิตย์เท่านั้น



“อ๊ะ..พี่เหม..น้องไผ่เสียว..โอว.ว…”



“ตรงนี้เหรอ..ฮืม.ม..”



เหมก็เร่งจังหวะกระแทกขึ้นเรื่อยๆเหมือนกับพายุที่โหมกระหน่ำจนเตียงสั่นโยกเบาๆ ไผ่รู้สึกเกร็งไปทั้งตัวกับการที่ถูกเหมทำรักให้



“อ่า.า..อ่ะ..อ่ะ..อ๊ะ….อ่า.า..จะ..ไม่ไหว..แล้ว.ว….…”



“น้องไผ่..เรียกชื่อพี…” เหมร้องคอและเร่งขยับกายกระแทกกระทั้นเร็วขึ้น



“อ๊ะ…พี่เหม..พี่เหมฮะ…ฮ๊า.า…”



ในที่สุดไผ่ก็ปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาเลอะเปื้อนหน้าท้องของเหม เหมเองก็ปลดปล่อยเข้าไปในกายของไผ่



“ลูกแมวขี้เซาของพี่..ฟอด” เหมล้มตัวนอนทับไผ่ก่อนจะหอมแก้มนิ่มฟอดใหญ่



“พี่เหม…สายแล้ว เดี๋ยวพี่สิบทิศสงสัยนะฮะ” ไผ่เอ่ย



“ถ้าอย่างนั้นไปอาบน้ำกันก่อนเนอะ” เหมลุกขึ้นแล้วอุ้มไผ่ไปห้องน้ำ จากนั้นทั้งสองก็อาบน้ำชำระร่างกายที่ชุ่มเหงื่อและน้ำรักด้วยกัน



■■■■■■■



หลังจากที่ทั้งสองคนอาบน้ำเสร็จ เหมก็พาไผ่มานั่งที่สวนหน้าบ้านซึ่งพีก็นั่งเล่นอยู่ตรงนั้นพอดี เหมจึงฝากไผ่ไว้กับพี ส่วนตัวเองก็เข้าไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนห้อง



“พี่พีงานที่ไร่ของเราปีนี้ น้องไผ่สนุกมากเลยฮะ พี่เหมพาน้องไผ่ไปเที่ยวจนทั่วเลย” ไผ่พูดถึงงานประจำปีของไร่ที่เพิ่งจบลงไป



“พี่นี่สิ ไม่ค่อยได้ไปไหนเลย พี่สิบทิศส่งพี่เข้าประกวดหนุ่มหล่อประจำไร่จนอดเที่ยวเลย” พีบ่นให้ไผ่ฟัง



“ทำไงได้ล่ะฮะ พี่สิบทิศเขาอยากอวดเมีย” ไผ่พูดแซว จนพีหน้าขึ้นสี



อีกด้านหนึ่งสิบทิศตื่นขึ้นมาก็พบว่าข้างกายไม่มีคนรัก สิบทิศรีบออกจากห้องก็พบว่าเหมเดินผ่านหน้าห้องออกมาพอดี



“เหม พีไปไหน?” สิบทิศถามเหม ท่าทางลนลานของเพื่อนรักทำให้เหมอดที่จะพูดแซวไม่ได้



“พีนั่งเล่นอยู่ที่หน้าบ้านกับน้องไผ่ ไม่ต้องเป็นห่วงว่าจะไปไหนไกลเจ็บสะโพกแบบนั้น ไปไหนไม่รอดหรอก” เหมตอบกลับหน้าตายผิดกับน้ำเสียงล้อเลียนจนสิบทิศอยากจะยกขาก้านคอเหม



“ไม่ต้องมาจ้องฉันมากนะครับ ฉันเขิน” เหมพูดต่อแล้วก็เดินเข้าไปในห้องของไผ่



“ไอ้เหม พอพูดแล้วกวนตีนฉิบหาย” สิบทิศสบถก่อนจะกลับเข้าห้องตัวเองเพื่ออาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยพร้อมที่จะไปหาคนรักและน้องชาย



กลับมาที่ไผ่และพีตอนนี้ก็ได้พูดคุยถึงธุรกิจใหม่ของไร่โดยที่ไผ่เป็นคนเสนอไอเดียให้กับสิบทิศ

“ดีใจด้วยนะน้องไผ่ อาทิตย์นี้ได้ข่าวว่าคนมาเที่ยวมาพักที่รีสอร์ทเยอะเลย” พีออกปากชมไผ่ที่วางแผนเปิดรีสอร์ทเล็กๆและบุฟเฟ่ต์ผลไม้ในไร่ซึ่งตอนนี้ก็เปิดมาได้เดือนกว่า



“ครับพี่พี ตอนแรกน้องไผ่ก็ไม่คิดว่าพี่สิบทิศจะนำคำที่น้องไผ่คิดไปทำจริงๆ” ไผ่พูดออกมาอย่างยิ้มแย้ม ไผ่มีความคิดสร้างสรรค์ชอบคิดโครงการต่างๆโดยจะเล่าไอเดียให้พี่ชายฟัง ส่วนใหญ่สิบทิศก็จะจัดให้ตามคำของไผ่ ซึ่งมักจะประสบความสำเร็จ อย่างรีสอร์ทครั้งนี้นอกจากไผ่จะคิดโครงการไผ่ยังคิดออกแบบรีสอร์ทแต่ละหลังด้วยตนเอง ถ้าไม่เกิดอุบัติเหตุไผ่ก็เข้ามหาลัยและคงจะเลือกคณะสถาปัตยกรรมหรือด้านที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบ



‘ครืด...’



เสียงรถยนต์มาจอดตรงหน้าบ้าน ไผ่ชะเง้อคอคอยดูก็เห็นผู้ชายหน้าตาดีที่ดูเท่และสวยในคนเดียวกันลงมาจากรถมุ่งหน้ามาทางตนและพี



“เอ่อ...ขอโทษครับ นี่ทางเข้ารีสอร์ทไร่แสงจันทร์หรือเปล่า?”



“ที่จริงทางเข้ารีสอร์ทต้องตรงไปอีกนิดนะครับ ส่วนตรงนี้เป็นทางเข้าไร่กับบ้านเจ้าของไร่ครับ” พีที่นั่งหันหลังอยู่ก็หันไปตอบคนที่น่าจะเป็นนักท่องเที่ยวแทนไผ่



“พี่พี....” คนมาใหม่เรียกชื่อมือก็ปิดปากตัวเองราวกับไม่เชื่อว่าจะเจอคนที่เขาตามหาที่นี่ พีกับไผ่เองก็ตกใจไม่น้อยที่อีกฝ่ายรู้จักพี



“พี่พี....” ชายหนุ่มเข้ามากอดพีเอาไว้แน่น พีนั่งนิ่งทั้งที่จริงเขาสามารถผลักผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ออกไปได้แต่เหมือนบางอย่างมันทำให้พีรู้สึกว่าตนกับคนๆนี้มีสายสัมพันธ์เชื่อมโยงกันอยู่



“นี่มึงปล่อยเมียกูเดี๋ยวนี้!!!” สิบทิศที่เดินมาหาพีกับไผ่ก็เห็นว่ามีผู้ชายเข้ามากอดคนรักก็รีบเดินมาผลักออกไปทันที ไอ้ผู้ชายคนนี้มันเป็นใครกล้าดียังไงมากอดเมียของเขา



“โอ๊ย!!.” คนโดนผลักร้องออกมา ก่อนจะชายอีกสามคนลงมาจากรถแล้วช่วยประคอง



“น้องเคียวเจ็บมากไหมลูก?” คนที่เป็นพ่อถามลูกชาย



“มึงกล้าดียังไงมาผลักเมียกู!!” ผู้ชายท่าทางนักเลงเข้ามาหาสิบทิศ



“เบอร์บอนด์ ป๋าวินดูนี่ก่อน” คีร์เรียกให้สองคนดูพีที่นั่งอยู่ตรงหน้า



“พี!!!!!” ทั้งชัชวินและเบอร์บอนด์ตะโกนออกมาพร้อมกัน เมื่อพบกับคนที่ตามหามาตลอด



“พวกคุณรู้จักผมด้วยเหรอครับ?” พีตกใจที่ปนดีใจที่เหมือนเขาจะได้เจอคนที่รู้จักก่อนหน้าที่จะความจำเสื่อม



“พี่พี...พี่พีพูดอะไรแบบนั้นล่ะครับพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะครับ..ฮึก..ก..” ลิเคียวร้องออกมา ร่างโปร่งคิดว่าพี่ชายยังคงโกรธเขาอยู่จนเบอร์บอนด์เข้ามากอด



“เอ่อ...น้องไผ่ว่าทุกคนเข้ามาคุยกันด้านในก่อนดีกว่านะครับ”ไผ่ที่มีสติที่สุดก็พูดชวนทุกคนเข้าไปในบ้าน



ในห้องรับแขกตอนนี้ก็เติมเต็มไปด้วยคนที่รู้จักกับพี ทั้งฝ่ายของสิบทิศและฝ่ายของชัชวินก็พูดคุยกันจนทุกคนได้รู้ว่าชัชวินคือพ่อของพี คนที่เข้ามากอดพีชื่อลิเคียวก็เป็นน้องชาย คนที่จะเกือบชกสิบทิศก็คือเบอร์บอนด์เป็นคนรักของลิเคียวและคีร์เป็นคนรักของชัชวินแต่ชัชวินก็ไม่ได้เล่าสาเหตุที่แน่ชัดวาทำไมพีถึงออกจากบ้าน บอกแค่ว่าพีกับลิเคียวมีเรื่องเข้าใจผิดและทะเลาะกัน ทางด้านชัชวินก็ได้รู้ว่าพีไม่ได้โกรธหรือทำเป็นจำทุกคนไม่ได้แต่พีความจำเสื่อมและกำลังถูกตามฆ่าเพราะเป็นพยานคนสำคัญในคดีพ่อของสิบทิศ



“พี กลับบ้านไปกับป๊า เดี๋ยวป๊าจะให้คีร์หาหมอเก่งๆมารักษา อีกอย่างอยู่ที่นี่ลูกไม่ปลอดภัยแน่ๆ” ด้วยความเป็นห่วงลูก ชัชวินก็คิดจะพาพีกลับบ้านทันทีแต่ก็ชะงักเมื่อเห็นว่าพีมีสีหน้าอึกอัก



“พี่พีไม่ดีใจเหรอครับหรือไม่เชื่อว่าเราเป็นครอบครัวของพี่พี เดี๋ยวเคียวจะเอารูปที่เราอยู่ด้วยกันมาให้พี่พีดูก็ได้นะครับ” ลิเคียวเอ่ย พร้อมกับบอกให้ชัชวินหยิบโทรศัพท์มือถืออกมาเพราะของตนเพิ่งจะซื้อใหม่เนื่องจากเบอร์บอนด์ทำโทรศัพท์มือถือของตนตกระเบียงไป”



“พี่เชื่อเคียวและเชื่อทุกคนเพียงแต่พี่กับพี่สิบทิศ....” พีเม้มปากแน่นมือก็จิกเกร็งไปที่กางเกง สิบทิศที่เห็นคนรักมีสีหน้ากังวลก็จับมือพีไว้แน่น

“ผมกับพีเราสองคนเป็นคนรักกัน” สิบทิศพูดออกไปตรงๆด้วยน้ำเสียงจริงจัง สายตาจ้องมองไปที่พ่อตาที่นั่งขบเขี้ยว ไหนจะน้องชายเมียที่จิกตามองเขาอย่างไม่พ่อใจ



“เรื่องจริงเหรอ? พี” ชัชวินถามลูกชาย พีไม่ตอบได้แต่พยักหน้า เขารู้สึกได้ว่าทั้งพ่อและน้องชายมีรังสีความหวงเขามากขนาดไหน



“น้องเคียวไม่ยอม น้องเคียวไม่โอเคคนที่มาผลักน้องเคียว อีกอย่างน้องเคียวรู้สึกว่าคุณสิบทิศเขาดูหื่นๆแบบนี้พี่พีไม่ปลอดภัยแน่นอนครับป๊า” ลิเคียวบอกกับชัชวิน ทุกคนหลุดขำโดยเฉพาะไผ่ที่นั่งเงียบอยู่พักใหญ่ จะไม่ให้ไผ่ขำได้ยังไงเพราะไผ่รู้ว่าพี่ชายของตัวเองนั้นโคตรหื่น



“ผมเองก็ไม่ยอมยกพีให้คุณหรอก คุณสิบทิศ ยิ่งพีความจำเสื่อมและก็ถูกตามทำร้ายแบบนี้ ผมไม่มั่นใจว่าคุณจะปกป้องลูกชายของผมได้” ชัชวินบอกกับสิบทิศน้ำเสียงที่เปล่งออกมามันทั้งทุ้มและทรงพลังจนสิบทิศ ไผ่และเหมที่เพิ่งมาทีหลังอดคิดไม่ได้ว่าชัชวินนั้นเป็นใคร



“ถ้าอย่างนั้นผมขอพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมสามารถดูแลลูกชายของคุณได้” สิบทิศเอ่ยออกมาอย่างไม่เกรงกลัว โดยที่เบอร์บอนด์นั่งมองก็ภาวนาให้สิบทิศที่กำลังจะโดนพ่อตาและเมียของเขารับขวัญให้ผ่านไปได้ด้วยดีเพราะเบอร์บอนด์เคยเจอประสบการณ์นี้มาแล้ว



“ก็ดีเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้เลย” ชัชวินยกยิ้มมุมปากในหัวก็นึกแผนสนุกๆเอาไว้ในหัวที่ดูก็รู้ว่าไม่ธรรมดาแน่นอน



“ผมชื่อสิบทิศมาจากผู้ชนะสิบทิศไม่ว่าจะเจออะไรผมก็ชนะและผ่านมันไปได้” สิบทิศพูดออกมาอย่างมั่นใจเพื่อพีแล้วสิบทิศก็ยอมทำทุกอย่าง พีเองที่ได้ฟังก็รู้สึกดีที่สิบทิศรักตนมากขนาดนี้



“ถ้าอย่างนั้นก็รู้เอาไว้ด้วยว่าชื่อจริงของผม ชัชนันท์และชื่อของป๊าอย่างชัชวินก็มีความหมายว่านักรบเหมือนกัน” ลิเคียวพูดออกมาทั้งรอยยิ้มที่ดูไร้เดียงสาผิดกับแววตาที่มองมา สิบทิศเองก็มองกลับไปก็คิดว่าตนได้เจอศึกหนักเข้าให้แล้ว



ไผ่ที่นั่งฟังและดูเหตุการณ์ระหว่างสิบทิศและครอบครัวของพีก็นึกหวั่นใจในความรักของตน มือเรียวคว้าหมับเข้าที่มือของเหม ความเย็นเฉียบของไผ่ทำให้เหมรู้ดีว่าคนรักกำลังกังวลไม่ใช่เรื่องของสิบทิศและพีแต่เป็นเรื่องของเขาเองที่ยังไม่สามารถเปิดเผยได้ เหมจึงบีบมือไผ่เบาๆให้รับรู้ว่าเขาจะปกป้อง ดูแลไผ่ ไม่ว่าจะเจออุปสรรคแบบไหนก็ตาม










..................
ไม่ว่างจริงๆ งานเยอะ เรื่องแยะ ป่วยอีก เพิ่งมาอัพ อย่าด่า อย่าตบ อย่าตี  ฮืออออ อย่าทิ้งด้วยนะคะ

ตอนนี้ไม่มีไรมากค่ะ มาจากเรื่องพี่สิบทิศเขา

ขอบคุณที่อ่านที่ติดตามนะคะ

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-6
งานเข้าคุณพี่ชายแล้ว

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-5
ยังไงพี่สิบทิศก็อย่าลืมนะว่าตัวเองเคยโดนทดสอบเรื่องพี
ถึงคราวน้องไผ่กับพี่เหมก็อย่ากีดกันเลยนะ :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ DESZCZ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 398
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
สิบทิศเจองานหนักแล้ว

ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1359
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
  พีไปอยู่กับพ่อนั้นล่ะดีแล้ว สิบทิศก็พิสูจน์ตัวเองไปสิ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7606
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-10
ไรท์ หายป่วยไวๆ นะ :mew1: :mew1: :mew1:
สิบทิศ เจอนักรบซะแล้ว
จะสู้ไหวไม่ไหว ต้องดูกัน
น้องไผ่ รู้ว่าพี่สิบทิศ โคตรหื่น
แล้วพี่เหมล่ะ หื่นพอกับพี่สิบทิศ มั้ยน้องไผ่
        :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ oiruop

  • เ รื่ อ ง โ ง่ โ ง่ นี่ ฉ ล า ด นั ก ⊙﹏⊙∥
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 463
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
    • https://www.facebook.com/book.yaoi?fref=ts

ออฟไลน์ TanYung0209

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 246
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
บันทึกรัก...ไร่แสงจันทร์

Writer : Tan-Yung0209

File : ซ่อนรัก 10















“น้องไผ่ ไปกินขนมกับพี่เคียวกันเถอะ” ลิเคียววิ่งมาหาไผ่ที่นั่งอยู่ที่สวนกับเหม



“ขนมอะไรฮะ” ไผ่ถามกลับพร้อมส่งรอยยิ้มให้อีกฝ่าย



“ขนมเค้กครับ พี่เคียวไปในเมืองเลยซื้อมา น้องไผ่ไปกินด้วยกันนะ” ลิเคียวพูดชวน พร้อมย่อตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้า



“แล้วทำไมไม่กินกับเบอร์บอนด์ล่ะครับ” เหมเอ่ยถาม พยายามเก็บอารมณ์หงุดหงิดเอาไว้ บอกตรงๆเลยว่าเหมนั้นหึงลิเคียวกับไผ่มาก ถึงแม้ว่าลิเคียวจะมีคนรักและมีฐานะเดียวกับไผ่ก็ตาม แต่เบอร์บอนด์เองก็เคยบอกว่าลิเคียวนั้นเป็นรุกมาก่อน



“อ่อ เบอร์บอนด์ไม่ชอบขนมหวาน เคียวเลยมาชวนน้องไผ่ไปกินด้วยกัน พี่เหมจะไปด้วยก็ได้นะครับ” ลิเคียวเอ่ย



“พี่เหม น้องไผ่อยากหม่ำเค้กฮะ” ไผ่พูดอ้อนวอนกับเหม



“โอเค ถ้าอย่างนั้นเราจะไปทานเค้กด้วยกัน”



ทั้งสามคนก็พากันไปที่รีสอร์ท ซึ่งที่นั่นมีชัชวิน คีร์และเบอร์บอนด์นั่งอยู่ด้วย เหมและไผ่จึงทักทายทุกคน ทั้งชัชวิน คีร์รวมทั้งลิเคียวและเบอร์บอนด์ล้วนใจดีกับไผ่ บรรยากาศจึงดูอบอุ่นจนไผ่รู้สึกผ่อนคลายและในระหว่างที่พูดคุยกันเค้กจะถูกนำมาวางเอาไว้ตรงหน้า



“น้องไผ่กินเค้กกันเถอะ” ลิเคียววางจานเค้กให้ไผ่ ก่อนจะตักสตรอเบอร์รี่ชิ้นโตแถมไปให้ด้วย



“ฝนตกหนักแน่ๆ ลูกชายป๊าแบ่งสตรอเบอร์รี่ให้คนอื่น” ชัชวินเอ่ยแซวเพราะเขารู้นิสัยลูกชายดี ลิเคียวเป็นคนที่โปรดปรานและหวงสตรอเบอร์นรี่ยิ่งกว่าอะไรดี



“ก็น้องเคียวชอบน้องไผ่นี่ครับ” ลิเคียวบอกความรู้สึกที่มีกับไผ่ออกมาตรงๆเล่นเอาคนที่ได้ยินเหวอตามๆกัน ไม่เว้นแม้แต่เหมที่พยายามข่มอารมณ์หึงหวงเอาไว้



“พี่ลิเคียว…เอ่อ..” ไผ่เรียกชื่อลิเคียวใบหน้ามีแต่ความสงสัย



“พี่ชอบน้องไผ่จริงๆนะ พี่อยากมีน้องชายกับเขาบ้าง” ลิเคียวเอ่ย ทุกคนก็พากันโล่งอกคิดว่าลิเคียวจะชอบไผ่ในทางชู้สาวเพราะไผ่เองก็จัดได้ว่าเป็นสเปคของลิเคียวในสมัยที่รุก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรับตอนเจอเบอร์บอนด์



“เมียพูดแบบนี้ผัวตกใจแทบแย่” เบอร์บอนด์พูดพลางแสร้างเอามือมาทาบอก



“เอ๊ะ…หรือว่าจะจีบน้องไผ่ดีนะ” ลิเคียวแกล้งพูดหยอกคนรัก



“ไอ้แสบหยุดแกล้งเบอร์บอนด์เลย ดูน้องไผ่สิตกใจกับคำพูดลูกแล้วนะ” ชัชวินดุลิเคียวที่แกล้งหยอกคนอื่นไปทั่ว



“น้องไผ่ไม่ต้องตกใจนะ พี่ล้อเบอร์บอนด์เล่น ฮ่า…ฮ่า”



“ฮะ” ไผ่ขานรับ



“น้องเคียวระวังคืนนี้เบอร์บอนด์จัดหนักนะ” คีร์พูดแซว ลิเคียวถึงกับชะงักก่อนจะหันไปหาไผ่



“น้องไผ่พี่ขอนอนกับน้องไผ่ด้วยสิ” ลิเคียวคุกเข่าแล้วเข้าไปกอดเอวน้องไผ่ เหมอยากจะกระชากลิเคียวออกแต่ไผ่ก็ส่งสายตาปรามเอาไว้ ทำให้ชายหนุ่มทำได้เพียงยืนอดทนเท่านั้น



“นี่ไอ้ลูกแมวจะไปกอดน้องเขาทำไม?” เบอร์บอนด์แยกลิเคียวออกจากไผ่ให้มานั่งบนตักตัวเองก่อนจะใช้แขนหนาล็อคเอวบางไว้แน่น



“มึงปล่อยกูนะ!!!!”



“ไม่ปล่อย”



“กูจะกินเค้ก” ลิเคียวโวยวาย มือก็ทุบ ข่วน แขนของเบอร์บอนด์จนเป็นรอยแดง



“ไปกินกับกูที่กห้อง” พูดจบเบอร์บอนด์ก็อุ้มลิเคียวพาดบ่าไปที่ห้องพัก



“อย่าถือสาไปเลยนะน้องไผ่” ชัชวินบอกกับไผ่ที่นั่งเหวอ



“น้องเคียวคงอยากจะมีน้องชายบ้างเลยเอ็นดูน้องไผ่” คีร์พูดเสริม



“อ่อ น้องไผ่เองก็ดีใจฮะที่มีพี่ชายอย่างพี่เคียว” ไผ่ยิ้มกว้าง เพราะลิเคียวนั้นใจดีและคอยให้คำปรึกษากับน้องไผ่ในหลายๆเรื่องทั้งที่เพิ่งจะรู้จักกัน



“เอ่อ ผมขอตัวพาน้องไผ่ไปทานยาก่อนนะครับ” เหมที่เงียบไปนานก็พูดขึ้น ชัชวินเองก็เข้าใจก่อนจะใส่ขนมเค้กลงกล่องส่งให้ไผ่ไปกินที่บ้านใหญ่ ไผ่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะจำได้ว่าตัวเองมียากินในตอนเช้าและเย็นเท่านั้น



“น้องไผ่ บอกสิบทิศด้วยว่าอาจะไปหา”



“ฮะ…คุณอาชัชวิน”



พอแยกตัวออกจากพวกของชัชวินแล้ว เหมก็แสดงสีหน้าหงุดหงิดออกมาอย่างชัดเจนจนไผ่รู้สึกได้ ทั้งสองต่างฝ่ายต่างก็เงียบ คนหนึ่งสะกดอารมณ์ อีกคนก็ไม่ต้องการพูดอะไรออกไปเพราะกลัวว่าเหมจะไม่พอใจมากขึ้นกว่าเก่า เหมเข็นรถพาไผ่ขนมาถึงสวนดอกไม้ของแสงจันทร์ซึ่งไร้ผู้คน



“ไผ่เลิกยุ่งกับลิเคียวจะได้ไหม?” เหมพูดออกมา ไผ่หน้าเหวอเล็กน้อยไม่คิดว่าจะถูกขอร้องแบบนี้



“มีอะไรหรือเปล่าฮะ พี่เหม?”



“พี่หึง พี่หวง พี่ไม่ชอบให้ใครมาใกล้น้องไผ่” เหมพูดออกมาตามความรู้สึกที่ล้นออกมาจากอก ไผ่พอได้ฟังก็ยิ้มบาง ใบหน้าแดงระเรื่อไม่คิดว่าคนหน้านิ่งจะหึงหวงเป็นด้วย



“ยิ้มอะไรครับน้องไผ่” เหม ตาก็จ้องร่างบางนิ่ง



“ก็ตลกที่พี่เหมหึงไผ่กับพี่เคียวนี่ฮะ พี่เหมก็รู้ว่าพี่เคียวมีพี่เบอร์บอนด์”



“มีก็แล้วไงล่ะ? ก็พี่ไม่ชอบให้ใครมาเกาะแกะน้องไผ่ ลองคิดดูนะว่าถ้าพี่มีคนมาเกาะแกะบ้างน้องไผ่จะชอบไหม?”



“ไม่ฮะ น้องไผ่ไม่ชอบ” ไผ่รีบตอบ ขืนใครมายุ่งกับพี่เหมของเขา เขาคงต้องช้ำใจจนร้องไห้แน่ๆ



“อีกอย่าง…พี่อยากจะเปิดเผยเรื่องของเราสองคนให้สิบทิศและคนอื่นได้รับรู้เสียที พี่ไม่คบกับน้องไผ่แบบหลบๆซ่อนๆอย่างนี้” เหมบอกความต้องการที่ไผ่มักจะปฏิเสธ



“มะ…ไม่ฮะ” คำตอบเดิมที่เหมคาดการณ์ไว้ก็หลุดออกมาจากปากไผ่ เหมถอนหายใจหนักๆออกมา ไผ่ที่เห็นท่าทางของเหมก็ใจไม่ดี



“พี่เหมฮะ…คือ..”



“กลับเข้าบ้านกันเถอะ” เหมพาไผ่เข้าไปที่บ้านและส่งคนตัวเล็กถึงห้องนอน ไผ่พยายามที่จะพูดกับเหมแต่เหมก็แสดงสีหน้าออกมาว่าไม่พร้อมที่จะรับฟัง เหมกำลังไม่พอใจ…



“พี่เหมจะไปไหนฮะ?” ไผ่ถามเพราะปกติเหมจะเข้ามานอนกอดไผ่ คนถูกถามไม่ตอบมือก็เปิดประตูออกไป สักพักป้าอรผู้เป็นแม่บ้านก็เข้ามาในห้อง



“ป้าอรมีอะไรหรือเปล่าฮะ?” ไผ่ถาม พยายามทำตัวให้เป็นปกติ



“พอดีคุณเหมไปข้างนอกเลยฝากให้ป้ามาดูแลน้องไผ่ก่อนค่ะ” ป้าอรตอบ



“ไม่เป็นไรฮะป้าอร น้องไผ่อยู่คนเดียวได้ พอดีน้องไผ่จะนอนเสียหน่อย” ไผ่นอนหันหน้าเข้าหาผนัง ป้าอรจึงไม่รบกวนปล่อบยให้ไผ่นอนคนเดียว



“ฮึก..ฮือ….พี่เหม..” ทันทีที่ประตูห้องปิดสนิทไผ่ก็ร้องไห้ออกมา ไผ่รู้ว่าเหมอึดอัดกับการที่ความรักของทั้งคู่ไม่ยอมเปิดเผยแต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่อไผ่กลัวว่าสิบทิศจะเข้ามาขัดขวาง ไผ่กลัวว่าเหมจะทิ้งไผ่ไปจากที่ได้เห็นแววตาคู่นั้นที่มองไผ่ราวกับไร้ความรู้สึก ไหนจะแผ่นหลังกว้างที่เขาได้เห็นตอนเหมเดินจากห้องไปโดยไม่พูดจา



.

.

.



เวลาล่วงเลยไปจนถึงค่ำ เหมที่กลับมาจากในเมืองก็เข้ามาในห้องเพื่อปลุกไผ่ให้ตื่นตามคำสั่งของสิบทิศ พอเข้ามาในห้องก็เห็นไผ่นอนกอดหมอนของตนเอาไว้แน่น เปลือกตาบวมนิดๆมีน้ำตาซึมอยู่เล็กน้อย



“น้องไผ่ตื่น..” เหมกระซิบข้างหู ตอนนี้เขาอารมณ์เย็นขึ้นมากกว่าเก่า



“พะ..พี่เหม มาแล้วเหรอฮะ” ไผ่ตื่นขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงนุ่มทุ้มของชายอันเป็นที่รัก



“ตื่นแล้วก็ไปล้างหน้ากันก่อนนะ” เหมพยุงไผ่ให้ลุกออกจากเตียง ไผ่เองก็เดินช้าๆโดยที่มีเหมคอยประคองเอาไว้



“พี่เหมหายโกรธน้องไผ่แล้วเหรอฮะ?” ไผ่ถามในระหว่างที่ยืนล้างหน้า เหมมองไผ่ผ่านกระจกก็เห็นว่าคนตัวเล็กกำลังจะร้องไห้ออกมา



“ชู่ว….อย่าคิดมาก วันนี้สิบทิศจัดปาร์ตี้เล็กๆยังไงก็ลืมๆเรื่องที่ทะเลาะกันดีกว่านะ” เหมพยายามทำตัวให้เป็นปกติ เขารู้ดีว่าเขาทำให้คนตัวเล็กคิดมากขนาดไหน



“ฮะ” ไผ่ยิ้มบางๆออกมา ถึงจะคิดมากกับเรื่องเมื่อตอนกลางวันก็ตาม



ทั้งสองคนเข้าร่วมปาร์ตี้รอบกองไฟกันระหว่างสองครอบครัวนั่นก็คือครอบครัวของชัชวินและครอบครัวของสิบทิศซึ่งชัชวินคุณพ่อจอมหวงก็มองสิบทิศตาเป็นมันที่ป้อนนู่นป้อนนี่ให้กับพีผู้เป็นลูกชาย



“เอาล่ะครับต่อไปเรามาเล่าเรื่องของตัวเองที่คิดว่าพีคสุดในชีวิตเริ่มจาก...พี่ลิเคียว” น้องไผ่ที่เห็นว่าทุกคนเริ่มจะอิ่มจากมื้ออาหารก็เริ่มเล่นเกมประจำปาร์ตี้รอบกองไฟ



 



 



“จุดพีคสุดในชีวิตคือพี่ว่างไม่มีอะไรทำเลยไปหาเรื่องคนให้กับรุ่นพี่ในกลุ่ม สุดท้ายไอ้ผู้ชายที่พี่หาเรื่องมันก็เป็นคนรักของพี่เอง...นั่นก็คือเบอร์บอนด์แต่กว่าเราจะรักกันสบายๆเราทั้งคู่ผ่านด่านหิน อุปสรรคทั้งป๊าวินแล้วก็พี่พี”



“พี่เหรอ?” พีชี้ตัวเอง ร่างโปร่งตกใจเล็กน้อยไม่คิดว่าตัวเองจะมีส่วนร่วมในการทำอะไรแบบนี้



“ใช่ ตัวดีเลยด้วย” เบอร์บอนด์เอ่ย พีก็พยายามนึกคิด คราวนี้คีร์ก็นึกขึ้นมาได้ว่าหากพีจำได้ขึ้นมาเรื่องไม่ดีคงตามมาแน่



“พี่อยากฟังเรื่องของน้องไผ่บ้างได้ไหมครับ?” คีร์รีบเปลี่ยนเรื่อง ไผ่มองไปที่เหมแววตาเศร้าก่อนจะเล่าเรื่องราวที่พีคที่สุดให้ทุกคนฟัง



“น้องไผ่แอบรักคนๆหนึ่งครับ แอบรักมานานแล้วจนกระทั่งคนๆนั้นเขาไปเรียนต่อน้องไผ่ก็ยังคงแอบรัก...จนกระทั่งน้องไผ่ประสบอุบัติเหตุคราวนี้ก็เลยคิดว่าคงไม่สมหวังแล้ว ใครเขาจะมารักคนที่เดินไม่ได้อีกอย่างพี่เขาคงไปทำงานของเขาคงไม่สนน้องไผ่หรอกแต่เขากลับมาดูแลน้องไผ่จนน้องไผ่รักเขามากและบอกรักเขาไปเราแอบคบกันไม่ให้พี่สิบทิศรู้แต่วันนี้น้องไผ่ไม่อยากแอบคบแล้วครับ...พี่สิบทิศครับน้องไผ่กับพี่เหมเรารักกันครับ” ไผ่พูดออกไปตรงๆ



“นี่มันหมายความว่ายังไง? เหมนายกับน้องของฉัน....” สิบทิศมองหน้าเพื่อนรักที่ไม่คิดจะหักเหลี่ยมกันขนาดนี้ ไผ่ตกใจที่เห็นสิบทิศที่โมโหจัดจนร้องไห้ออกมา เหมพอเห็นไผ่ร้องไห้ก็เข้าประคองกอด



“พี่สิบทิศใจเย็นๆ ค่อยคุยกันเป็นการส่วนตัวดีกว่านะครับ” พีเข้ามาดึงสิบทิศที่ยืนขึ้นให้นั่งลง กลายเป็นว่าตอนนี้งานเริ่มกร่อยทุกคนเริ่มหน้าเสีย



“อืม...” สิบทิศพูดออกมาสั้นๆ ทุกคนก็เริ่มพูดคุยส่วนเกมพูดความจริงก็พับเก็บเอาไว้ แต่ด้วยบรรยากาศที่ไม่คึกคักเหมือนเก่าลิเคียวจึงคิดสร้างบรรยากาศ

 

“ค่ำคืนรอบกองไปในวันนี้ มันไม่มีอะไรดีไปกว่าการร้องเพลง” ลิเคียวเอ่ยแล้วคว้ากีตาร์ที่วางอยู่ใกล้ๆมาบรรเลง



“ทำไม๋เธอต้องยิ้มทุกทีที่เดินส๊วนกัน ทำไมต้องหว๋านทุกครั้งที่เอ้ย.. ว๊า….จา”



“เมียหยุดร้องเดี๋ยวนี้ ผัวขอร้อง!!!!” เบอร์บอนด์ใช้มือปิดปากคนร้องเพี้ยนซึ่งสร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกคนได้ดี ยกเว้นสิบทิศ เหมและไผ่

























..............................

มันกลับมาแล้วนะคะ มาม่าถ้วยเล็กๆ มันมากับความน่ารัก



ไรท์ไม่อยู่ติดภารกิจหลายอย่าง ทั้งฆ่าไวรัสในตัว ทำงานส่งท้ายปี แล้วจัดทำไฟล์ส่งโรงพิมพ์เลยไม่ค่อยจะว่างแต่งนิยายซ่อนรัก ต้องขอโทษด้วยนะคะ



ขอขอบคุณที่ติดตาม อ่าน เม้น เป็นกำลังใจให้นะคะ



สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังค่ะ



 




ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-5
 :katai1: :katai1: :katai1: :katai1: :katai1:
ใจเขาใจเรานะพี่สิบทิศ คิดด้วยว่าถ้าพี่โดนกีดกันเรื่องพีจะเป็นยังไง

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1359
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
พี่ชายรู้แล้วดีที่สุดคับ รู้ไวก็ดีแล้ว
 รออ่านตอนต่อไปคับ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด