ราคาฝัน #ตอนที่ 38 และ บทส่งท้าย หน้า 85 [22.12.2016/19:54:59]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ราคาฝัน #ตอนที่ 38 และ บทส่งท้าย หน้า 85 [22.12.2016/19:54:59]  (อ่าน 669430 ครั้ง)

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #60 เมื่อ13-09-2016 20:35:57 »

เพิ่งรู้ว่าคนเขียนเป็นคนเดียวกันกับที่ฝากผลงานหัวใจหลังเลนส์ไว้
ึคิดถูกจริงๆที่คลิกเข้ามา (เพราะชื่อเรื่องค่อนข้างเรียบไปหน่อย แต่ก็เก๋นะ)
รองานดีๆอย่างนี้มาเรื่อยๆ เราชอบอ่านนิยายฟีลกู้ด แต่นิยายที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการทำงานเข้มข้นอย่างนี้ก็หาไม่ได้ง่ายๆเช่นกัน
(พอแก่ขึ้นแล้วไม่ค่อยชอบอ่านอะไรประโลมโลก พวกพระเอกมีอำนาจมาก แต่ไม่มีรายละเอียดการทำงานเท่าไร และแนวจับนายเอกมาทรมานข่มขืน)
รออ่านค่ะ

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1978
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #61 เมื่อ13-09-2016 22:21:55 »

อ่านแล้วชอบมากค่ะ  ยิ่งเป็นผู้เขียนเรื่องหัวใจหลังเลนส์ยิ่งกรี๊ดดดดดเข้าไปอีก

ชอบ  สนุก  ละเมียดละไม  ชอบมากจ้า

ออฟไลน์ janamanza

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 662
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #62 เมื่อ14-09-2016 00:18:07 »

อ่านแล้วยิ้มแล้วอิน. เหมือนสมัยตอนอ่านหัวใจรัก. อันนั้นก็อินมาก ดีใจที่กลับมา.  อาจช้าไปซักหน่อวแต่ก็ขอพูดว่า. ยินดีต้อนรับกลับค่ะ

ออฟไลน์ คนคิ้วท์คิ้วท์

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 350
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #63 เมื่อ14-09-2016 00:54:27 »

ชอบอ่ะ อบอุ่นหัวใจ จินดาก็น่ารัก

ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1239
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #64 เมื่อ14-09-2016 03:11:15 »

สู้ต่อไปนายจินดา :katai4:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8460
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #65 เมื่อ14-09-2016 04:37:35 »

เพิ่งได้มาอ่านสนุกมากเลย. ชอบๆๆๆๆๆ.  จินดื้อแบบน่ารักดี  ส่วนอีคุณชาติก็เท่ห์เกิ๊น

ออฟไลน์ OrangeryLemon

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #66 เมื่อ14-09-2016 06:53:48 »

ชอบมากเลยค่ะ คนเขียนเก่งมากเลยที่สอดแทรกการทำงานเข้ามาได้โดยไม่น่าเบื่อ แต่กลับทำให้เนื้อเรื่องมีพลัง ลื่นไหล

เราลุ้นตามจริงๆ ยิ่งตอนที่จินดา present งานเสร็จ แล้วไม่มีใคร comment เลย เราถึงขั้นน้ำตาซึม

แม้พระเอกจะดูสูงส่งไปสักหน่อย ทำให้คล้ายพลอตนิยายลูกกวาด แต่เราก็ชอบมากๆอยู่ดีค่ะ

ออฟไลน์ april

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +239/-12
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #67 เมื่อ14-09-2016 10:19:37 »

คนแต่งเรื่องหัวใจหลังเลนส์นี่เอง กำลังคิดอยู่ว่าข้อมูลแน่นมาก ยิ่งตอนที่จินพรีเซ้นต์เรื่อง co working spaceนี่เห็นภาพตามเลยค่ะ ดีใจที่มาเขียนให้อ่านอีกค่ะ
ปล.เราชอบเร็มเหมือนกัน  :mew1

ออฟไลน์ Disthaporn

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 58
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #68 เมื่อ14-09-2016 10:58:51 »

คุณชาติเป็นท่านผู้เฒ่าเลยเหรอคุณจิน5555555555 สู้ๆนะคะ ออกเเบบให้ถูกใจบอร์ดให้ได้  คุณชาติเป็นผู้บริหารลิงเกอร์คอร์ป ส่วนคุณจินก็ออกเเบบตึกให้ลิงเกอร์คอร์ป วันไหนคุณชาติไปทำงานจะได้รู้สึกมีคุณจินมีอยู่ใกล้ๆ555555555 :mew1:  รอตอนต่อไปนะคะ ปล. ขอเลียนเเบบคุณจินนะคะ
To คุณชาติ : อย่างหล่อเลย.... :bye2: :bye2:

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4524
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-19
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #69 เมื่อ14-09-2016 13:29:58 »

รอวันรวมเล่มค่ะ อ่านไปก็กัดผ้าลุ้นไป
ชอบความพยายามของจินมาก

แต่ความเข้มงวดของธีรชาตินี่มันโอปป้าาาาาาาาา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
« ตอบ #69 เมื่อ: 14-09-2016 13:29:58 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ monetacaffeine

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 701
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-5
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #70 เมื่อ14-09-2016 16:56:22 »

ขออนุญาตปักไว้ก่อนนะคะ ตามมาจากห้องนิยายแนะนำค่ะ (_ _)

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2498
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-5
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #71 เมื่อ14-09-2016 20:49:26 »

ตื่นเต้นจัง ไม่ใช่แอ็คชั่น ไม่มีสยองขวัญ ดำเนินเรื่องเรื่อยๆ แล้วความตื่นเต้นมาได้ไง

ออฟไลน์ ชมพูพาล

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 249
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #72 เมื่อ14-09-2016 21:09:29 »

น่าติดตามค่ะ รออ่านตอนต่อไป  :katai2-1:

ออฟไลน์ หมอตัวเปียก

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1929
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-3
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #73 เมื่อ14-09-2016 22:16:26 »

วันนี้ไม่มาเหรอ มารอ

ออฟไลน์ suck_love

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 799
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #74 เมื่อ14-09-2016 22:36:18 »

ดื้อจังน้าาาา บางทีคุณชาติต้องกำราบแล้วละค่ะ  :hao6:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-03-2018 18:20:59 โดย suck_love »

ออฟไลน์ kokoro

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +138/-2
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #75 เมื่อ15-09-2016 10:18:09 »

เนื้อเรื่องน่ารักมากค่ะ
เป็นกำลังใจให้คุณชาติคอยแอบสปอยน้องจิน 555

ออฟไลน์ B.L.Sniper

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 73
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +165/-3
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 7 หน้า 2 [13.09.2016/18:59:14]
«ตอบ #76 เมื่อ15-09-2016 16:58:17 »

ราคาฝัน # 08



...จินดาเงียบหายไปเลย...


ผ่านไปเป็นเวลากว่าสัปดาห์แล้วนับตั้งแต่วันที่เขาและสถาปนิกไฟแรงคนนั้นนั่งคุยกันที่ป้ายรถเมล์ แต่ก็ไม่เห็นว่าเจ้าหนุ่มนั่นจะติดต่อมาอัพเดทความเป็นไปของดีไซน์ให้ฟังเลยสักที


...ไม่มีแม้กระทั่งอีเมล์สักฉบับ...


ธีรชาติวางมือลงจากงานที่คั่งค้างชั่วคราวก่อนจะตัดสินใจยกโทรศัพท์ขึ้นต่อสายหาคนที่อยู่ในความคิด แต่ไม่ว่าจะนั่งฟังเสียงสัญญาณรอสายอยู่นานเพียงไร อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าว่าจะกดรับสักที
   

ผู้บริหารหนุ่มกระตุกหัวคิ้วเข้าหากันน้อยๆแล้วจึงจิ้มหน้าจอเปลี่ยนเบอร์ปลายทาง
   

“สวัสดีค่ะ ทอมทอมสตูดิโอค่ะ” สุ้มเสียงไพเราะชวนให้พูดคุยด้วยของประชาสัมพันธ์สาวดังมาตามสาย
   

“สวัสดีครับ รบกวนต่อสายไปที่โต๊ะของคุณจินดาทีได้ไหมครับ?”
   

“วันนี้พี่จินลาป่วยค่ะ”
   

“ลาป่วย? เป็นอะไรหรือครับ พอจะทราบไหม?”
   

“เมื่อวานพี่จินหน้ามืดที่บริษัท รู้สึกจะมีไข้ด้วย วันนี้พี่ต้อมก็เลยบอกให้นอนพักที่บ้านหนึ่งวันค่ะ”
   

“อ้าวเหรอ...” ธีรชาตินิ่งไปเล็กน้อยหลังจากได้รับคำตอบ พลางในหัวก็พยายามนึกไปถึงสาเหตุที่ทำให้คนพลังงานสูงแบบนั้นเจ็บป่วยไปด้วย
   

...เห็นทีว่าคงไม่พ้นนิสัยโหมงานหนักอีกแน่...
   

“ไม่ทราบว่าติดต่อมาจากไหนคะ? ฝากข้อความไว้ก่อนก็ได้ค่ะ พรุ่งนี้ถ้าพี่จินมาทำงานแล้วจะรีบแจ้งให้พี่จินทราบ”
   

“อ่า...ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมติดต่อเขาเองดีกว่า ยังไงก็ขอบคุณมากนะครับ” ธีรชาติว่าเช่นนั้นก่อนจะวางสายลงไป
.
.
.   
...ไปๆมาๆนักธุรกิจนามสกุลดังก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องบานเก่าบานเดิมอีกครั้งจนได้...
   

ธีรชาติไม่แน่ใจนักว่าอะไรดลใจให้เขาอุตส่าห์ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านเช่าเก่าโทรมข้างร้านส้มตำเจ๊แมวหลังนี้ก่อนกลับเพนต์เฮาส์ของตัวเอง
   

...จะว่าไปก็รู้สึกเก้อๆชอบกล...
   

ผู้บริหารหนุ่มขยับมือเคาะข้อนิ้วลงที่บานประตู เขายืนรออยู่เพียงครู่เดียวคนในห้องก็ออกมาเปิดดูด้วยสีหน้างุนงง
   

ดวงตาเรียวรีของผู้เป็นเจ้าถิ่นเบิกขึ้นน้อยๆเมื่อได้พบว่าใครคือแขกยามวิกาล “...คุณ...มาได้’ไงเนี่ย?...”
   

“ก็...” ฝ่ามือหนาใหญ่ของคนถูกถามยกขึ้นลูบท้ายทอยไปมาโดยที่เจ้าตัวก็ไม่ได้ตระหนักถึงอิริยาบถนั้นของตนเอง พลางสายตาก็เผลอกวาดสำรวจสภาพปัจจุบันของคนตรงหน้าไปด้วย


...ตอนนี้ร่างกายขนาดสันทัดของจินดามีเพียงบ็อกเซอร์สีซีดปกคลุมอยู่เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น ใบหน้าของนักออกแบบหนุ่มดูอิดโรยอีกทั้งเนื้อตัวก็ยังดูเหนียวชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อ...


“ได้ข่าวจากคนที่ออฟฟิศคุณว่าคุณไม่สบาย ผมก็เลยแวะมาดู”
   

“ฮะ? เอ่อ...แวะมาดูผมเหรอ? ไม่เห็นต้องลำบากเลยนี่นา...”
   

“มันก็..ไม่ได้ลำบากอะไร คอนโดฯผมอยู่แถวทองหล่อนี่เอง”
   

แม้ว่าจะยังดูมึนงงอยู่ไม่หาย แต่ถึงอย่างนั้นนายจินดาก็ยอมดึงประตูให้เปิดกว้างขึ้นแล้วเชื้อเชิญแขกผู้มาเยือนเข้าห้องไปแต่โดยดี
   

...และทันทีที่สภาพด้านในปรากฏสู่สายตา ผู้บริหารหนุ่มก็มีปฏิกิริยาต่อสิ่งที่เห็นโดยพลัน...
   

“ทำงานอยู่เหรอเนี่ย? ป่วยแล้วทำไมไม่นอนพัก?” ธีรชาติกระตุกหัวคิ้วเข้าหากันเพียงนิดพลางกวาดตามองไปโดยรอบ กาวหลอดน้อยที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นถูกวางไว้แยกกับฝาของมัน ที่ปากหลอดเยิ้มฉ่ำไปด้วยเนื้อกาว หนำซ้ำใบมีดคัตเตอร์คมปลาบก็ยังโผล่ออกมาจากด้ามจนเกือบครึ่งความยาว
   

“พรุ่งนี้มีงานต้องเอาไปให้ลูกค้าดู” จินดาตอบเพียงสั้นๆด้วยท่าทางไม่ยี่หระพลางเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าที่มุมห้อง “ขอโทษทีที่ผมแต่งตัวไม่เรียบร้อย รอเดี๋ยวนะครับ”
   

“ไม่เป็นไร ตามสบายเถอะ...แต่ผมว่าคุณควรนอนพักหน่อยดีกว่า ตอนนี้หน้าดูซีดๆ ขอบตาก็คล้ำเชียว ลองไปส่องกระจกดูสิ”
   

แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ว่ากล่าว แต่จินดาก็ยังอุตส่าห์ควานหาเสื้อยืดเก่าย้วยกับกางเกงบอลตัวเก่งจากในตู้มาสวมใส่ไว้กันอุจาดอยู่ดี “ไม่ต้องส่องหรอก ผมก็รู้แหละว่าหน้าผมซีด แต่ให้ทำ’ไง? ก็งานมันต้องส่ง” ว่าแล้วสถาปนิกผู้ขยันขันแข็งก็เดินกลับมาหย่อนตัวลงนั่งตรงกลางวงอุปกรณ์ทำโมเดลต่อตามเดิม    “กินน้ำกิน’ไรไหมคุณ? ผมมีโค้กอยู่’ป๋องนึง เปิดหยิบเอาจากตู้เย็นได้เลยนะครับ”
   

ธีรชาติหยุดยืนนิ่งและไม่ได้ใส่ใจกับคำเชื้อเชิญของเจ้าบ้านเท่าใดนัก สิ่งที่อยู่ในความสนใจของเขาตอนนี้คือแบบจำลองรูปร่างประหลาดตาที่อยู่ในมือของอีกฝ่ายนั่นต่างหาก
   

ไม่รู้ว่าเป็นโปรเจ็คต์อะไร แต่ไม่ใช่งานของลิงเกอร์ฯแน่ๆล่ะ
   

ผู้บริหารหนุ่มเดินเข้ามาหย่อนกายลงนั่งบนพื้นที่ว่างซึ่งมีอยู่น้อยนิดข้างตัวจินดา
   

“เหลืออีกเยอะเหรอ?” เขาเอ่ยถามออกไปเช่นนั้นพลางหยิบชิ้นส่วนที่ถูกวางพักไว้ขึ้นมาพลิกหน้าพลิกหลังดู
   

“ก็พอสมควร อย่างน้อยๆฟาซาดแผงนี้ต้องเสร็จ จะเอาไปเสนอลูกค้า”


“เห้ย มันก็นิดเดียวเองนี่ ไม่ได้เยอะแยะสักหน่อย...ไปนอนก่อนไป แล้วค่อยตื่นขึ้นมาทำต่อตอนเช้าๆ”
   

“ประเมินฤทธิ์มันต่ำไปละคุณ...เห็นแผงเล็กๆแบบนี้ กินเวลานานเป็นชาติเลยนะจะบอกให้” จินดากล่าวหน้ายุ่ง พลางในใจก็นึกสงสัยไปด้วยว่าธีรชาติจะนั่งอยู่อย่างนี้อีกนานเท่าไหร่ ไม่รู้คำว่า ‘แวะมาดู’ ของนักธุรกิจคนนี้มันขยายขอบเขตไปถึงตรงไหนกัน?
   

...เทคแคร์ไม่ถูกเลย...
   

“แต่ผมก็แน่ใจว่ามันไม่กินเวลาขนาดที่ว่าพักมือไม่ได้เลยหรอกนะ”
   

จบประโยคนี้ของธีรชาติ จินดาก็ทอดถอนใจออกมาเบาๆ เขายอมวางคัตเตอร์ในมือลงและหันมาพูดจากับคนข้างกายแบบเต็มหน้าเต็มตาอีกครั้ง    “คุณชาติ...ผมขอพูดตรงๆเลยแล้วกันนะครับ ตอนนี้ผมอยู่ในสถานะที่ต้องระวังมากเป็นพิเศษไม่ให้งานหลักเสีย อย่างที่คุณก็รู้ว่าผมยังไม่ได้บอกเรื่องโปรเจ็คต์ลิงเกอร์ฯให้พี่ต้อมทราบ ถ้าระหว่างนี้งานหลักของบริษัทมันด้อยคุณภาพลงจากมาตรฐานที่ผมเคยทำไว้ ต่อไปผมอาจถูกคนอื่นเข้าใจผิดว่าแอบเอาเวลางานบริษัทไปทำงานนอกเอาได้”
   

ผู้บริหารหนุ่มเพิ่งจะตระหนักได้เดี๋ยวนี้เองว่าที่จินดาเจ็บป่วยทรุดโทรมในครั้งนี้เป็นผลมาจากเรื่องใด เขาลืมนึกไปเสียสนิทว่าสำหรับโปรเจ็คต์ของลิงเกอร์ฯแล้ว จินดาต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองเพียงลำพัง เพราะไม่มีใครที่ทอมทอมสตูดิโอรู้ว่างานชิ้นนี้แท้จริงแล้วยังไม่จบลง
   

...งานชิ้นใหม่ที่อยากได้มาครอบครองก็ต้องทุ่มเทด้วยพลังกายพลังใจมากมาย ในขณะที่งานชิ้นเก่าที่มีในมือก็ผ่อนแรงลงไม่ได้เช่นกัน....
   

...สุดท้ายสิ่งที่ต้องยอมสละจึงกลายเป็นเวลาพักผ่อนส่วนตัวนั่นเอง...
   

ธีรชาติค่อยๆขยับตัวเข้าหาคนข้างกายโดยไม่มีการส่งสัญญาณให้จังหวะใดๆ ทำเอาอีกฝ่ายที่กำลังตั้งท่าจะก้มกลับลงไปประดิษฐ์ประดอยแผงฟาซาดของตัวเองต่อต้องชะงักทุกการกระทำลงแล้วรีบผงะร่างถอยหนีไปตามสัญชาตญาณ
   

...แต่ห้องมันแคบ ถอยได้อย่างเก่งก็สักฟุตเดียวเท่านั้น...
   

ภายในเวลาเพียงเสี้ยววินาที แขนยาวๆของนักธุรกิจคนดังก็เอื้อมไปถึงเป้าหมายได้อย่างง่ายดาย ฝ่ามืออุ่นหนาทาบทับลงไปยังหน้าผากชื้นเหงื่อตรงหน้าอย่างเต็มไม้เต็มมือ
   

จินดาสะดุ้งตัวขึ้นน้อยๆด้วยความตกใจ
   

“ตัวร้อนจี๋เลยคุณจิน...” ธีรชาติเอ่ยเสียงเบาทั้งที่ยังคงวางมือค้างไว้บนหน้าผากของนักออกแบบหนุ่มในท่าเดิม
   

คงเป็นเพราะความใกล้ที่ดูจะมากเกินระดับความสนิทสนม จินดาจึงออกอาการอึกอักประดักประเดิดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
   

สถาปนิกหน้าบางอ้าปากพะงาบๆราวกับต้องการเอ่ยไล่ให้อีกฝ่ายถอยหนี หากแต่กลับไม่มีถ้อยคำใดยอมเล็ดรอดผ่านกลีบปากคู่นั้นออกมาสักพยางค์
   

“...ไปนอนเถอะ ผมขอล่ะ” นักธุรกิจคนดังกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “งานมันสำคัญก็จริง แต่ร่างกายคุณสำคัญกว่า ถ้าร่างกายไม่พร้อมจะเอาแรงที่ไหนมาทำงาน?”
   

“..ต..แต่ว่า..โมเดลอันนี้มันต้องใช้พรุ่งนี้แล้ว..”
   

“ตั้งนาฬิกาปลุกเอาก็ได้ นอนสักนิดนึงก็ยังดี”
   

“แต่...”
   

“คุณจิน” ธีรชาติปั้นเสียงเข้ม “ไปนอนครับ”
   

...ไม่ใช่แค่เสียงเท่านั้นที่เข้ม หากแต่สีหน้าและท่าทางของคนพูดก็เข้มมากไม่แพ้กัน...
   

ถ้อยคำของคนตรงหน้าทำเอาจินดาได้แต่ปล่อยปากให้อ้าค้างไว้อยู่อย่างนั้นนานเป็นอึดใจ ตอนนี้สถาปนิกหัวรั้นกำลังสับสนไปหมดว่าเหตุใดจู่ๆตนจึงถูกคนที่ไม่ได้สนิทชิดเชื้ออะไรกันมากมายเข้ามาแสดงท่าทีบังคับกันถึงในห้องของตัวเอง
   

“อะไรเนี่ย?...” นักออกแบบหนุ่มก้มหน้าหลบสายตาพลางบ่นอุบอิบ “...อะๆ เดี๋ยวผมนอนก็ได้ วันนี้คุณกลับไปก่อนแล้วกัน”
   

“ยังดีกว่า ผมขอรอที่นี่ต่ออีกสักพัก”
   

“รออะไร? จะนั่งดูผมนอนหรือไง?”
   

“ตอนนี้ข้างนอกรถมันติด รอให้ถนนโล่งกว่านี้เดี๋ยวผมค่อยไป”
   

...เห้ย มี’งี้ด้วยว่ะ...
   

...ตลก...
.
.
.
จินดายกมือขึ้นเกาศีรษะแกรกๆด้วยความงุนงง

   
หลังจากหายเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟันอยู่พักใหญ่ สถาปนิกหนุ่มก็เดินกลับออกมาในสภาพพร้อมนอนทั้งที่ในหัวก็ยังสับสนไม่หาย
   

“...เอ่อ...คุณจะนั่งอยู่นี่จริงๆเหรอ?” จินดาเอ่ยถามไม่เต็มเสียงพลางพาตัวขึ้นไปนั่งอยู่บนเตียงยับย่นอย่างเสียไม่ได้
   

“ทำไม? กลัวผมขโมยของหรือไง?”
   

“เห้ย! ไม่ใช่! แค่นาฬิกาที่คุณใส่เรือนเดียวก็แพงกว่าค่าเช่าห้องผมทั้งปีรวมกันแล้ว มีอะไรต้องกลัว...ผมแค่คิดว่า..ถ้าผมหลับไปแล้วคุณจะเบื่อไหมอะ?”
   

...ไม่ใช่หรอก นี่ไม่ใช่คำถามคาใจที่แท้จริง...
   

...‘เมื่อไหร่มึงจะกลับ?’...
   

...นี่ต่างหากล่ะที่จินดาอยากรู้...
   

“ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอก คุณนอนไปเถอะ เดี๋ยวผมเบื่อผมก็หาอะไรทำเอง” พูดจบธีรชาติก็ลุกจากเก้าอี้พลาสติกตัวเก่ามาเพื่อปิดไฟ ตอนนี้ต้นกำเนิดความสว่างของทั้งห้องจึงเหลือเพียงโคมไฟดวงน้อยที่วางระเกะระกะอยู่บนพื้นเพียงจุดเดียวเท่านั้น
   

บรรยากาศรอบกายคนทั้งคู่เงียบลงไปราวกับว่ามีความมืดสลัวเป็นปุ่มปรับระดับเสียง ซึ่งเมื่อเป็นเช่นนั้นจินดาก็รู้ตัวทันทีว่าถึงเวลาที่เขาต้องพยายามข่มตานอนแล้ว
   

สถาปนิกหนุ่มสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าคลุมกายผืนบาง เป็นเพราะห้องเขานั้นไม่มีแอร์ ผ้าห่มผืนหนาจึงไม่มีความจำเป็น
ทั้งที่ร่างกายอยู่ในสภาพอ่อนล้าเนื่องจากอาการป่วย แต่นายจินดากลับไม่สามารถบังคับตัวเองให้เดินทางไปเฝ้าพระอินทร์ได้ดั่งใจหวังในทันที เขาขยับตัวพลิกไปพลิกมาด้วยท่าทีกระสับกระส่ายอยู่นานสองนานจนในที่สุดเมื่ออดรนทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงตัดสินใจเปิดปากขึ้นอีกครั้ง


“คุณชาติ” จินดาเอ่ยเรียกคนที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พลาสติกริมห้องเสียงเบา “คุณหันหน้าไปทางอื่นได้’เปล่า? ผมนอนไม่หลับอะ ชอบนึกว่าตัวเองถูกมอง”
   

ได้ยินดังนั้นธีรชาติก็เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือพร้อมด้วยรอยยิ้มขำขัน “ผมไม่ได้มองสักหน่อย”
   

“ก็นั่นแหละ เพราะคุณนั่งหันหน้ามาทางนี้ ผมเลยรู้สึกแบบนั้นไง นะๆ...หันไปทางอื่นเหอะ ขอร้อง”
   

คนถูกรบเร้าส่งเสียงหัวเราะออกมาพอให้ลอยไปเข้าหูของอีกฝ่ายได้ก่อนจะยอมลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วตรงมาหย่อนกายนั่งลงไปที่พื้นข้างเตียง
   

นักธุรกิจคนดังเอนหลังพิงกับขอบเตียงพลางเหลียวมองเจ้าของห้องด้วยสายตาล้อเลียน “แบบนี้พอใจหรือยัง? หลับได้แล้วนะ?”
   

“..อ..อื้อ..ขอบคุณมากครับ..”
   

จินดาเหลือบสายตามองศีรษะของธีรชาติที่อยู่ห่างจากมือเขาไปเพียงไม่กี่เซ็นติเมตรหลังจากผู้บริหารหนุ่มหันหน้ากลับไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ
   

...นี่เขามาถึงจุดที่มีธีรชาติ อชิรญามานั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงก่อนนอนได้ยังไงวะเนี่ย?...
   

...คิดแล้วก็สงสัยจริง...
.
.
.
เสียงลมหายใจที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอบอกให้ธีรชาติได้รู้ว่าตอนนี้คนบนเตียงเข้าสู่ห้วงนิทราไปเรียบร้อยแล้ว
   

“กว่าจะหลับ” ชายหนุ่มพึมพำเสียงเบาแล้วจึงค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เครื่องบางของคนเป็นเจ้าของห้องที่วางอยู่ข้างหัวเตียงขึ้นมาเปิดดูอย่างถือวิสาสะ
   

แอปพลิเคชั่นนาฬิกาปลุกถูกเรียกขึ้นมาตามที่เขาตั้งใจไว้ตั้งแต่ทีแรก
   

...จินดาตั้งปลุกเอาไว้ตอนเที่ยงคืน...
   

...เวลาปัจจุบันคือสี่ทุ่มสิบห้านาที...


...ให้เวลาตัวเองนอนน้อยเหลือเกิน แค่สองชั่วโมงเท่านั้นเอง...


ธีรชาติขยับนิ้วไปมาบนหน้าจออยู่ครู่สั้นๆก่อนจะปิดมันกลับลงไปตามเดิม ชายหนุ่มหันมองใบหน้ายามหลับของคนเป็นเจ้าของห้องอีกครั้งและเมื่อมั่นใจว่าอีกฝ่ายหนีเข้าไปอยู่ในโลกของความฝันแล้วจริงๆเขาจึงยันกายลุกขึ้นจากข้างเตียงเพื่อย้ายตัวเองมานั่งลงตรงกลางห้องแทน
.
.
.
เปลือกตาบนและล่างค่อยๆแยกตัวออกจากกันช้าๆหลังจากปิดสนิทมานานหลายชั่วโมง ท่ามกลางความมืดมิดฝ่ามือเรียวสวยขยับควานหาสมาร์ทโฟนคู่ใจจากโต๊ะตัวน้อยข้างหัวเตียงตามความเคยชินและทันทีที่ตัวเลขบอกเวลาปรากฏขึ้นสู่สายตาสติสตังที่ยังตกค้างอยู่ในห้วงนิทราก็ไหลกลับเข้าสมองมาโดยพลัน


...04:36…


“ฉิบหาย! ตีสี่แล้ว!” จินดาผุดลุกผุดนั่งขึ้นด้วยความตกใจก่อนจะต้องรีบกระโดดลงจากเตียงเพื่อตรงไปยังสวิทช์ไฟข้างประตูพลางในหัวก็พยายามคิดหาคำตอบไปด้วยว่าเหตุใดมือถือเจ้ากรรมถึงไม่ยอมร้องปลุกตอนเที่ยงคืนอย่างที่เขาตั้งเอาไว้ “ไม่น่านอนเลยกู!”


...หากแต่เมื่อรอบกายสว่างขึ้น สภาพห้องที่เพิ่งจะมองเห็นเดี๋ยวนี้ก็ทำให้ชายหนุ่มต้องชะงักไปในทันที...


จินดาเกือบจะคิดว่าตัวเองถูกลักพาตัวอยู่แล้วเชียวถ้าไม่ได้เหลือบไปเห็นว่าผ้าปูที่นอนซึ่งรองร่างเขาไว้จนถึงเมื่อสักครู่นั้นยังเป็นสีเดิมลายเดิม ก็จะไม่ให้เข้าใจเช่นนั้นได้อย่างไรในเมื่อตอนนี้ข้าวของที่เคยวางระเกะระกะเกลื่อนพื้นนั้นถูกจัดเก็บขึ้นชั้นขึ้นโต๊ะไปจนหมด ดูยังไงก็ไม่เหมือนรังหนูรังเดิมเลยสักนิด


สถาปนิกหนุ่มขี้เซาต้องใช้เวลาทบทวนความจำอยู่ชั่วครู่กว่าจะระลึกได้ว่าก่อนหน้าจะหลับไปนั้นเขาไม่ได้อยู่คนเดียว หากแต่ยังมีคุณไฮโซนามสกุลดังมานั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงด้วยอีกหนึ่งคน


...บ้าแล้ว...


...อย่างธีรชาติเนี่ยนะจะมาทำความสะอาดห้องให้คนอื่น?...


...ยังฝันไม่ตื่นหรือว่าอะไรวะเนี่ยจินดาเอ๊ย!?...


แล้วในตอนนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ดีเซลไฮบริดที่ดังบรึ้มๆมาจากทางด้านนอกก็ลอยผ่านกรอบหน้าต่างเข้ามาจนถึงหู จินดาเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆแล้วจึงตรงไปยังหน้าต่างบานที่ว่าเพื่อชะโงกหน้าสังเกตการณ์


เมอร์เซเดส-เบนซ์เอสคลาสสีดำสนิทที่ชายหนุ่มจำได้ดีว่าเป็นของธีรชาติกำลังเคลื่อนตัวห่างจากบ้านเช่าหลังนี้ไป สิ่งที่เห็นทำให้เขาเพิ่งนี้ขึ้นได้ว่าเสียงที่ปลุกเขาขึ้นมาจากการนอนหลับอันแสนสบายเมื่อครู่นั้นที่แท้ก็เป็นเสียงปิดประตูห้องของธีรชาตินี่เอง


...ตีสี่กว่า เพิ่งกลับบ้าน...


“นั่งทำอะไรอยู่ในห้องกูตั้งนานวะ?” จินดาพึมพำขึ้นเสียงเบาด้วยความประหลาดใจ แต่แล้วเพียงเสี้ยววินาทีต่อมาหางตาของเขาก็ไปสะดุดกับบางสิ่งที่สามารถใช้เป็นคำตอบของคำถามข้อเมื่อสักครู่ได้เป็นอย่างดี


...แผงฟาซาดที่ก่อนหน้านี้เขากังวลหนักหนาว่าจะเสร็จไม่ทันเวลากำลังนอนนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงานในสภาพสมบูรณ์สวยงาม...


จินดาเบิกตากว้างอ้าปากค้างราวกับเห็นผีก่อนจะปรี่เข้าไปหยิบไปจับมันขึ้นมาพิจารณา แม้กาวจะเยิ้มอยู่นิดๆและขอบกระดาษชานอ้อยจะเป็นขุยอยู่หน่อยๆแต่ก็ไม่เป็นปัญหานักในเมื่อโมเดลฟาซาดแผงนี้ถูกประกอบขึ้นมาตรงตามแบบที่เขาสเก็ทช์ไว้ชนิดไม่มีจุดไหนผิดเพี้ยน


“เอาเข้...” จินดาไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรในตอนนี้ ไอ้ความดีใจที่งานเสร็จทันเวลาโดยที่ตัวเองแทบไม่ได้ลงแรงเลยน่ะต้องมีแน่อยู่แล้ว แต่ความรู้สึกอื่นๆนอกเหนือจากนั้นนี่สิมันผุดขึ้นมาจากไหนไม่รู้เยอะแยะไปหมด ทั้งตกใจ ทั้งเกรงใจ ทั้งงุนงง


...และเหนือสิ่งอื่นใดคือเขารู้สึกประทับใจ...


นักออกแบบหนุ่มถอยกลับไปหย่อนกายลงนั่งบนเตียงหลังเดิมอีกครั้ง


...คราวนี้ขอบคุณด้วยมาการองแค่เจ็ดแปดชิ้นคงไม่พอแล้วมั้ง...


...ต้องซื้ออะไรไปให้วะถึงจะสมราคาเหนื่อยของคนระดับนั้น?...


จินดาหันไปยังโต๊ะข้างหัวเตียงหมายจะหยิบเอาโทรศัพท์มือถือมาพิมพ์คำขอบคุณส่งให้ผู้บริหารคนดัง แต่แล้วอะไรบางอย่างที่วางอยู่ข้างสมาร์ทโฟนของเขานั้นก็ทำเอาดวงตาเรียวรีอันแสนเป็นเอกลักษณ์ต้องเบิกกว้างขึ้นอีกรอบ


คงเป็นเพราะความมืดและความรีบร้อนจึงทำให้เมื่อครู่นักออกแบบหนุ่มไม่ทันสังเกตเห็นซองพลาสติกแบนๆจำนวนนับสิบที่วางซ้อนกันไว้อย่างเป็นระเบียบกองนี้


...นี่มันหนังแผ่นสัญชาติญี่ปุ่นที่เขาเตะมันไปแอบไว้ใต้เตียงเมื่อสักเดือนก่อนตอนที่พี่โก๋แวะมาที่ห้องนี่!!...


ชายหนุ่มมือขึ้นกุมสองข้างแก้มที่ยามนี้กำลังออกอาการร้อนผะผ่าวในทันที


ในฐานะคนที่ไปสอยมากับมือ จินดาจำได้ดีว่าเอวีแต่ละแผ่นที่เคยซื้อมาเก็บไว้นั้นเป็นแนวไหน คอลเล็กชั่นของเขามีทั้งแนวแม่เพื่อน เพื่อนแม่ เมียใหม่พ่อ เมียเจ้านาย อาจารย์สาว...พูดง่ายๆคือแนวกระดังงาลนไฟทั้งนั้น...


...อายยิ่งกว่าการถูกจับได้ว่าดูหนังโป๊ ก็คือกาถูกจับได้ว่าดูหนังโป๊แนวสาวแก่แม่หม้ายนี่แหละวะ!!...


...เวรกรรม...


...แล้วต่อไปจะมองหน้าธีรชาติติดได้ยังไงล่ะเนี่ย?...


สถาปนิกผู้หน้าบางยื่นมือข้างหนึ่งออกไปหยิบเอากระดาษโน๊ตใบเล็กๆที่วางทับดีวีดีทุกแผ่นไว้ขึ้นมาอ่านดู บนนั้นมีลายมือธีรชาติเขียนเป็นประโยคสั้นๆอยู่เพียงประโยคเดียวว่า...


‘รสนิยมน่าสนใจดีนะครับ’


...พ่องงงงงงงงงง!!!!!!...




TBC.



รายละเอียดรวมเล่มราคาฝัน ท่านใดสนใจลองเข้าไปดูกันนะคะ :

http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=57030.msg3540853#msg3540853


 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-01-2017 11:09:06 โดย B.L.Sniper »

ออฟไลน์ kokoro

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +138/-2
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 8 หน้า 3 [15.09.2016/16:58:17]
«ตอบ #77 เมื่อ15-09-2016 17:32:52 »

พี่ชาติทำคะแนนเพิ่มอีกแล้ว  o13
จินชอบรุ่นใหญ่ซินะ....ในอนาคตพี่ชาติก็อาจจะเข้าข่ายได้ไม่ยาก 555

ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1510
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 8 หน้า 3 [15.09.2016/16:58:17]
«ตอบ #78 เมื่อ15-09-2016 18:19:41 »

แสดงให้เห็นว่าน้องจินชอบคนอายุมากกว่านะคะพี่ชาติ~ :hao7: กิ๊วๆ~  :mew1:

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4087
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 8 หน้า 3 [15.09.2016/16:58:17]
«ตอบ #79 เมื่อ15-09-2016 18:27:23 »

คุณชาติดาเมจรุนแรงเหลือเกิน แค่นี้ก็ต้องทำให้แบบลับๆด้วยนะ

เหมือนหนุ่มกล้องแอบเปย์เด็กฝึกงานป่ะคะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 8 หน้า 3 [15.09.2016/16:58:17]
« ตอบ #79 เมื่อ: 15-09-2016 18:27:23 »





ออฟไลน์ ชมพูพาล

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 249
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 8 หน้า 3 [15.09.2016/16:58:17]
«ตอบ #80 เมื่อ15-09-2016 18:34:57 »

กำลังซึ้งน้ำใจ เจอประโยคสุดท้ายเข้าไป ฮากร๊ากเลย 5555555  :hao7:

ออฟไลน์ คนคิ้วท์คิ้วท์

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 350
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 8 หน้า 3 [15.09.2016/16:58:17]
«ตอบ #81 เมื่อ15-09-2016 18:59:02 »

กรีดร้อง แล้วจินล่ะ ชอบหนุ่มใหญ่แต่ไม่หม้ายป่ะ เขิน///////////

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4173
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 8 หน้า 3 [15.09.2016/16:58:17]
«ตอบ #82 เมื่อ15-09-2016 19:00:01 »

รุกคืบเข้าไป ๆ แรก ๆ ก็งี้ล่ะ จินยังคิดว่ามาทำไม เมื่อไหร่จะกลับ เดี๋ยวอีกหน่อยก็ชินไปเอง ฮา

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 8 หน้า 3 [15.09.2016/16:58:17]
«ตอบ #83 เมื่อ15-09-2016 19:15:45 »

อร๊ายยยย เพิ่งรู้ว่าชอบแบบนี้ เขินแทนเลย

 :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ hoshinokoe

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1108
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 8 หน้า 3 [15.09.2016/16:58:17]
«ตอบ #84 เมื่อ15-09-2016 19:20:01 »

555555555 หมดกัน

ออฟไลน์ uknowvry

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-6
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 8 หน้า 3 [15.09.2016/16:58:17]
«ตอบ #85 เมื่อ15-09-2016 19:40:15 »

โอ๊ยยยยย น่าร้ากกกกก

ออฟไลน์ XVIII.88

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 499
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
    • XVIII.88
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 8 หน้า 3 [15.09.2016/16:58:17]
«ตอบ #86 เมื่อ15-09-2016 20:08:34 »

รสนิยมนี่มัน คุณชาติ ชัดๆ  :katai2-1:

จินดาน่าร้ากกกกก~

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 8 หน้า 3 [15.09.2016/16:58:17]
«ตอบ #87 เมื่อ15-09-2016 20:18:44 »

 :L2: :pig4:

พี่ชาติอายุเท่าไรเนี่ย อาจจะไม่เข้าข่ายเพศ แต่อายุได้
แบบนี้ขอบคุณไม่ถูกเลยเนาะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-09-2016 21:09:58 โดย Billie »

ออฟไลน์ เอมมี่

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 632
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 8 หน้า 3 [15.09.2016/16:58:17]
«ตอบ #88 เมื่อ15-09-2016 20:28:15 »

ตามมาจากกระทู้แนะนำ อ่านแล้วชอบมาก
ชอบเรื่องหัวใจหลังเลนส์มาก ดีใจได้อ่านอีก

ออฟไลน์ janamanza

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 662
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
Re: ราคาฝัน #ตอนที่ 8 หน้า 3 [15.09.2016/16:58:17]
«ตอบ #89 เมื่อ15-09-2016 20:41:34 »

คุณชาติวินวินมากจากกำลังซึ้งๆมาขำ ซะปวดท้อง. 5555.
โอยยย. แหมน้องจิน. ชอบคนอายุมากกว่าหรอเนี้ย
รสนิยมน่าสนใจดีนะจ๊ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด