• แฟนวิศวะ • 290519#sp - Never have I ever p.57
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: • แฟนวิศวะ • 290519#sp - Never have I ever p.57  (อ่าน 604511 ครั้ง)

ออฟไลน์ jaevin

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 132
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +79/-3
Re: • แฟนวิศวะ • 061016#3 p.4
«ตอบ #120 เมื่อ09-10-2016 14:00:04 »

อยากอ่านต่อเเล้ววว

ออฟไลน์ Kkyy0627

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: • แฟนวิศวะ • 091016#4(30%) p.4
«ตอบ #121 เมื่อ09-10-2016 14:12:04 »

เป็นนิยายที่อัพมาแค่ สี่ตอนแต่รู้เลยว่าต้องติดเรื่องนี้แน่ๆ
ชอบมากกกกกกกกกกกก สนุกมากเลยค่ะ  :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: • แฟนวิศวะ • 091016#4(30%) p.4
«ตอบ #122 เมื่อ09-10-2016 14:44:34 »

อืมม......อัพยาวๆ ก็ชอบบบ :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
อ่านแล้วได้อารมณ์ ลื่นไหล
แล้วแต่ ไร้ท สะดวกละกัน :mew1: :mew1: :mew1:
จริงๆแล้วเล เสพติดกลิ่นตัวหรือกลิ่นน้ำหอมฮิมกันแน่
วิน สังเกตการผูกผม เพื่อไว้ทำให้เล ใช่ไหม
วิน คิดอะไรกับเล บ้างไหมนะ
ทั้งที่ปากก็ดุด่าเล ตลอด
เล จะรู้จักเสือ ตี้ มั้ยนะ
      :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: • แฟนวิศวะ • 091016#4(30%) p.4
«ตอบ #123 เมื่อ09-10-2016 17:53:27 »

รู้สึกว่าเสพติดนิยายเรื่องนี้มากกกกกกกกกกกก      :hao6: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4991
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
Re: • แฟนวิศวะ • 091016#4(30%) p.4
«ตอบ #124 เมื่อ09-10-2016 21:08:39 »

อยากเอาหน้าไปแนบกระจกรถมองพ่อฮิมกับลูกเลเขานั่งตักกันบนรถ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ 205arr

  • เราคงอยู่ไกลกันเป็นพันหมื่นลี้
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 748
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
Re: • แฟนวิศวะ • 091016#4(30%) p.4
«ตอบ #125 เมื่อ09-10-2016 22:11:16 »

น้องเลน่ารัก
อยากเห็นตอนเอาแต่ใจเยอะๆ จัง :katai4:

ออฟไลน์ tiew93

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 655
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: • แฟนวิศวะ • 091016#4(30%) p.4
«ตอบ #126 เมื่อ09-10-2016 22:16:05 »

 o13 o13

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
Re: • แฟนวิศวะ • 091016#4(30%) p.4
«ตอบ #127 เมื่อ09-10-2016 22:36:39 »

 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
Re: • แฟนวิศวะ • 091016#4(30%) p.4
«ตอบ #128 เมื่อ09-10-2016 23:11:52 »

 o13

ออฟไลน์ tipppppp

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 132
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: • แฟนวิศวะ • 091016#4(30%) p.4
«ตอบ #129 เมื่อ10-10-2016 00:39:52 »

น่าย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  :ling1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: • แฟนวิศวะ • 091016#4(30%) p.4
« ตอบ #129 เมื่อ: 10-10-2016 00:39:52 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Abbeynggn

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 45
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: • แฟนวิศวะ • 091016#4(30%) p.4
«ตอบ #130 เมื่อ10-10-2016 10:54:13 »

ค้างแรงมากกกกก :z3:

ออฟไลน์ Melonlove

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1
Re: • แฟนวิศวะ • 091016#4(30%) p.4
«ตอบ #131 เมื่อ10-10-2016 11:35:13 »

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ nsai.ss

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 412
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
Re: • แฟนวิศวะ • 091016#4(30%) p.4
«ตอบ #132 เมื่อ10-10-2016 11:38:32 »

ืค้างไปอี๊กกกกกก~

ออฟไลน์ manneewan

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: • แฟนวิศวะ • 091016#4(30%) p.4
«ตอบ #133 เมื่อ11-10-2016 21:41:32 »

 o22งื้อออค้างอ่ะรอคนเขียนค่ะสู้ๆ

ออฟไลน์ :mdred

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-61
Re: • แฟนวิศวะ • 121016#4 p.5
«ตอบ #134 เมื่อ12-10-2016 00:39:16 »

           



         
‘กิจกรรมที่จะให้น้องทำในวันนี้ก็คือการล่าลายเซ็นรุ่นพี่ครับ เดี๋ยว ๆ น้องอย่าพึ่งถอนหายใจกันดิ…’
               
ย่อง ย่อง ย่อง

               
พรึบ!

               
ฟู่วว รอด!

               
“ทำไมมาช้า” เกี๊ยกกระซิบถามผมเสียงเบาหลังจากที่ผมย่องมานั่งที่ตัวเองโดยไม่ให้รุ่นพี่เห็นเนื่องจากเข้าเลทเกือบสิบนาที

               
“นั่งอยู่บนรถกับพ่อน่ะ”

               
“แค่นั้น ?” เกี๊ยกถามเหมือนไม่เชื่อ

               
“อือแค่นั้นแหละ” นั่งคร่อมกับซุกคอนี่คงไม่นับเนาะ “ฟู่ว เหนื่อยจังอุตส่าห์วิ่งมา”

           
‘น้องเลอย่าพึ่งถอนหายใจครับ พี่เห็นนะว่าน้องมาช้า!’

               
ผมยู่ปากใส่พี่สินที่ประกาศชื่อผมออกไมค์จนคนอื่นหันมามองกันหมด “สิบนาทีเอง อนุโลมให้เลหน่อยสิ”

           
‘เห็นว่าน่ารักจะอนุโลมให้แต่ถ้าครั้งหน้ามีเอง น้องเลต้องโดนลงโทษนะครับ เอาล่ะ! มาฟังกันต่อ…’

               
ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้งเมื่อพี่สินไม่ถือสา อันที่จริงคือผมก็นั่งอยู่บนตักฮิมเฉย ๆ นั่นแหละ ทว่าพอมารู้ตัวอีกทีก็เลทไปแล้วสิบนาที พ่อก็ไม่ยอมมาส่ง (ผมจำเป็นต้องพึ่งบารมีพี่ฮิมที่อยู่ปีสี่เพื่อที่จะไม่โดนลงโทษ) แต่อีกฝ่ายไม่ยอม เสียงทุ้มบอกว่าโตแล้วต้องรู้จักรับผิดชอบตัวเอง มีปัญหาก็ต้องแก้เอง ผมเลยต้องวิ่งมาแล้วก็ย่องเข้ามานั่งรวมกับเพื่อน โชคดีที่ไม่โดนลงโทษแม้จะโดนพี่สินเห็นก็ตาม

               
“เลนี่สมุดพี่เขาแจกมาให้...” เพื่อนร่วมคณะที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ส่งสมุดอะไรบางอย่างมาให้ ผมพยักหน้า รับมาเปิดพลิกไปมาก่อนจะตั้งใจฟังคำสั่งของพี่สิน

           
‘...สมุดที่ทุกคนได้จะเป็นสมุดเก็บลายเซ็นของรุ่นพี่นะครับ เอาล่ะ! เราจะมาทวนคำสั่งกันใหม่เผื่อคนที่มาไม่ทัน’

               
แหม่...ผมรู้สึกเหมือนถูกแดกดันยังไงชอบกล

           
‘น้อง ๆ ต้องไปล่าลายเซ็นรุ่นพี่นะครับ เอาแค่สามสิบลายเซ็นก็พอ แต่ทั้งสามสิบลายเซ็นต้องมีลายเซ็นของรุ่นพี่ปีสอง ปีสามแล้วก็ปีสี่อย่างละสิบลายเซ็นนะ ห้ามปลอมลายเซ็นมาเด็ดขาด! ย้ำเลย เด็ดขาด! พี่จะให้เวลาน้องแค่ตอนเช้าถึงบ่ายโมงตรง พอบ่ายโมงให้น้อง ๆ มารวมกันที่นี่ แล้วเราจะทำกิจกรรมต่อไป อ้อ! ไม่ต้องกลัวว่าจะหารุ่นพี่ไม่เจอ วันนี้รุ่นพี่วิศวะทุกคนนัดกันใส่เสื้อช็อปครับ’

               
ถึงว่าทำไมวันนี้มันแปลก ๆ ที่แท้พี่ ๆ ก็นัดกันใส่เสื้อช็อปนี่เอง จะว่าไปแล้วขนาดฮิมยังใส่เลย

           
‘ข้าวเที่ยงยังมีให้กินเหมือนเดิมนะครับ หิวเมื่อไหร่ก็ไปเอาได้เลย’
           
‘ถ้าเข้าใจแล้วแยกย้ายได้ครับ’


               
พรึบ!

               
ทันทีที่พี่สินพูดจบ เหล่านักศึกษาปีหนึ่งก็แตกไปคนละทิศคนละทางราวกับผึ้งแตกรัง ในขณะที่ผมยังคงนั่งอยู่ที่เดิมมองหน้าเกี๊ยกและพิษแค่สองคน เดี๋ยวนะ! สองคน

               
“เอ็กซ์กับดินไปไหน” ผมถาม

               
 “ไม่รู้ไม่เห็นตั้งแต่เช้าแล้ว” ว่าจบพิษก็ลุกขึ้น ร่างสูงดึงผมให้ลุกขึ้นตาม “แล้วเอาไง ตัวใครตัวมันหรือจะไปด้วยกัน”

               
“แยกเหอะ ไปด้วยกันไม่น่าจะเวิร์ค” ผมพยักหน้าเห็นด้วย ของแบบนี้ตัวใครตัวมันดีกว่า

               
“งั้นเลไปนะ”

               
“เดี๋ยว!” เกี๊ยกหยุดผมเอาไว้ “มึงดูแลตัวเองได้นะ”

               
“ได้”

               
“อือ นาฬิกามึงเด่นดีนะ” ผมยกแขนขึ้นโชว์ Rolex ด้วยความภาคภูมิใจ

               
“พ่อซื้อไหมแหละ สวยใช่ไหม”

               
“เออสวย”

               
“…”

               
“…”

               
“งั้นไปนะ” ผมบอกก่อนอีกฝ่ายจะพยักหน้า จากนั้นผมรีบจึงเดินออกมาจากเพื่อนแล้วกวาดสายตามองเป้าหมาย แต่ไม่ว่ารุ่นพี่คนไหนก็โดนปีหนึ่งอย่างพวกผมโดนรุมขอลายเซ็นราวกับเป็นดารากันหมด ผมไม่ชอบคนเยอะเลยรีบถอยหลังแล้วเปลี่ยนทิศทางการเดินไปหาทางอื่นแทน

               
ขอกับใครดีน้า ? อ๊ะ!

               
“พี่ตี๋!” ผมรีบเรียกชื่อพี่ตี๋ทันทีที่เห็นเจ้าของใบหน้าขาว ๆ เดินมา พออีกฝ่ายโบกมือให้ผม ผมจึงรีบวิ่งไปหาก่อนจะโดนถามอย่างรู้ใจ

               
“จะขอลายเซ็นใช่ไหม”

               
“อื้อ!” ผมรีบพยักหน้ารัว ๆ แล้วหันไปมองรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ข้างพี่ชายร้านขายโจ๊กของผม “เลขอลายเซ็นพี่บอมด้วยนะ”

               
“น้องเลจำชื่อพี่ได้ด้วยเหรอครับ โห ดีใจ”

               
“ให้พี่หาเพื่อนให้ไหมเล พี่มีเพื่อนเยอะนะ” พี่ตี๋เสนอความคิดแต่ผมส่ายหน้า

               
“เลอยากหาเองมากกว่า”

               
“เอางั้นเหรอ ก็แล้วแต่เรานะ” เสียงทุ้มว่าก่อนจะยื่นสมุดให้ร่างสูงที่ยื่นอยู่ข้างกายเซ็น ไม่นานนักก็เสร็จ สมุดเล่มเล็กถูกส่งกลับคืนผม

               
“ขอบคุณครับ”

               
“โชคดีนะน้องเล”

               
“บ๊ายบายครับ” ผมโบกมือลาก่อนจะเดินออกมาหารุ่นพี่คนต่อไป

 

               
สองชั่วโมงต่อมา

               

               
“ขอลายเซ็นหน่อยครับ”       

           
‘ขอแค่ลายเซ็นเหรอ ? ทำไงดีพี่อยากให้ใจไปด้วย’

‘ไม่ต้องขอก็ให้ พี่ให้ทั้งใจพี่เลยคนสวย’

‘เอาเบอร์มาเดี๋ยวพี่เซ็นให้’

‘น้องเลเอาไลน์มาแลกสิครับ’

‘น้องเล…’

‘เล…’

‘เล…’

‘น้อง…’


 

           
“พี่ครับขอลายเซ็นหน่อยครับ” ผมปาดเหงื่อที่กำลังไหลเยิ้มอยู่บนหน้าผากออกขณะส่งยิ้มให้กับรุ่นพี่ผู้ชายห้าคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้

               
“น้องเล” หนึ่งในนั้นเรียกชื่อผม เสียงวีดวิ้วดังมาตามหลัง “อยากได้ลายเซ็นพี่เหรอครับ”

               
ผมพยักหน้า

               
“เอาเบอร์น้องมาสิ” ผมยิ้มแหย่ก่อนจะรับโทรศัพท์ที่อีกฝ่ายส่งมาให้ กดเบอร์ให้กับผู้ชายคนที่สิบห้าที่ขอเบอร์ผมในวันนี้แบบไม่คิดอะไรมาก โชคดีที่พวกพี่ ๆ เขาทำอย่างที่พูด เพราะในขณะที่ผมกดเบอร์ สมุดเล่มเล็กก็ถูกนำไปเซ็นจนครบทั้งห้าคนที่นั่งอยู่ตรงนี้  ผมยื่นโทรศัพท์กลับเมื่อกดเบอร์ของตัวเองเสร็จ มือหนารับไปก่อนจะส่งสายตาวาบวับมาให้ “เดี๋ยวคืนนี้พี่โทรไปหานะครับคนสวย”

               
ผมยิ้มรับไม่ได้ตอบกลับก่อนจะเดินออกมา โทรมาเถอะเบอร์ที่ว่านะ เพราะโทรยังไงก็ไม่ได้คุยกับผมหรอก แถมโทรไปอาจจะได้รับเสียงโวยวายมาแทน

               
ก็เบอร์นั่น...มันไม่ใช่ของผมสักหน่อย

               
ใครจะโง่ให้เบอร์จริงของตัวเองไปละจริงไหม :)

               
ส่วนเจ้าของเบอร์ที่ผมให้ไป ถ้าเขาโกรธเอาไว้ค่อยไปง้อทีหลังก็ได้ เพราะตอนนี้ผมกำลังมีปัญหาหนัก ล่าลายเซ็นมาสองชั่วโมง ผมได้แค่ยี่สิบลายเซ็นทั้งที่ความจริงแล้วแค่ให้รุ่นพี่เซ็น ๆ ไปมันไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ แถมรุ่นพี่ยังเดินวนไปวนมาให้เห็นเกลื่อนไปทั่วแทบไม่ต้องใช้ความพยายามในการหา ดูเหมือนง่ายนะแต่พอมาทำจริง ๆ นี่ไม่ง่ายเลย เพราะก่อนจะได้ลายเซ็นพวกเราต้องแลกหรือไม่ก็ทำอะไรสักอย่างให้ดูก่อน ในกรณีของผมไม่ให้เบอร์ก็ให้ไลน์ ยกเว้นรุ่นพี่ผู้หญิงจะขอถ่ายรูปซะส่วนใหญ่ และพอมาอยู่ตัวคนเดียวแบบนี้ผมถึงได้รู้ว่าคนอื่นรู้จักผมกันเยอะมาก ยังไม่ได้แนะนำตัวเขาก็เรียกน้องเลไปแล้ว

               
ตอนนี้ผมได้ลายเซ็นของรุ่นพี่ปีสองและปีสามครบแล้วเหลือแต่รุ่นพี่ปีสี่…

               
โทรหาฮิมเลยดีไหมนะ ? ฮิมก็อยู่ปีสี่ แต่ว่าแบบนั้นมันก็เหมือนโกงเพื่อนสิ ไม่เอา...หาด้วยตัวเองดีกว่า

               
ผมตัดสินใจเก็บโทรศัพท์ในมือลงก่อนจะกวาดสายตามองรอบตัว เมื่อสังเกตุดี ๆ ถึงได้รู้ว่าตั้งแต่ล่าลายเซ็นมานี่ผมยังไม่เจอรุ่นพี่ปีสี่เลยสักคน รู้ได้ยังไง ? หนึ่งเวลารุ่นพี่เซ็นเขาจะเขียนปีให้ด้วย สองสังเกตจากรูปร่างหน้าตาไม่ก็ใช้เซ้น ปีสองก็จะดูเป็นรุ่นพี่หน่อย ปีสามจะแบบน่าเคารพ ส่วนปีสี่นี่จะน่าเกรงขาม

               
ว่าแต่รุ่นพี่ปีสี่หายไปไหนกันหมด แวร์อาร์ยู ?

               
ผมเลยได้แต่เดินวนรอบ ๆ เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขาว หันหน้า หันหลังจนกระทั่งเดินมาถึงหน้าตึกขนาดใหญ่ที่ดูยังไงก็หรูหราเกินกว่าจะเป็นตึกเรียน จากนั้นผมก็ต้องมายืนเกาหัวงง ๆ ผมว่าผมเดินมาไกลแล้วนะ แต่ก็หาไม่เจออยู่ดี จนรอบตัวผมตอนนี้ไม่มีรุ่นพี่ใส่เสื้อช็อปสีแดงมาเดินเผ่นผ่านให้เห็นอีกแล้ว อย่าว่าแต่รุ่นพี่เลยรุ่นเพื่อนสักคนยังไม่เห็นจะมี!  หรือว่านี่มันจะเป็นเกม ? ให้ตามล่าหาลายเซ็นปีสี่ที่หายตัวไปอะไรประมาณนี้ แต่ก็ไม่น่าใช่ โอ๊ะ ยิ่งคิดก็ยิ่งงง

               
ทันใดนั้นเองบุรุษร่างสูงในชุดเสื้อช็อปสีแดงที่เปล่งรัศมีความน่าจะเป็นรุ่นพี่ปีสี่ก็เดินวูบผ่านหน้าผมไป ไวเท่าความคิดผมรีบคว้ามือของอีกฝ่ายเอาไว้แม้ไม่แน่ใจว่าจะใช่อย่างที่ตนคิดหรือเปล่า

               
“ขอโทษนะครับคือ…” ยังพูดไม่จบประโยคมันก็หยุดชะงักเพราะทันทีที่เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาที่ตัวสูงกว่าอยู่มากโข ที่สะดุดก็ไม่มีอะไรแค่อีกฝ่าย...

               
...เป็นพี่ว้ากที่หายตัวไปเมื่อวาน

               
เขาคือพี่ซัน เฮดว้ากที่สั่งให้พวกผมวิ่งรอบสนามก่อนจะหายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อวานจนมาเจออีกครั้งในวันนี้ หน้าตาก็ยังดูปกติดีเหมือนเมื่อวันก่อนก่อน แค่มีแผลที่หางคิ้วเพิ่มมานิดหน่อย

               
ให้ตายเถอะ! ผมอยากถามจังเลยว่าเมื่อวานพี่เขาไปไหนมา แต่ถ้าจะถามความรู้สึกผมหลังจากที่เห็นพี่แกล่ะก็ ขอตอบเลยว่าเฉย ๆ ตอนแรกมันก็โกรธอยู่นะแต่ถ้าเทียบกับพวกที่อยู่บ้าน บางทีพี่ซันอาจจะดีกว่า บางทีนะบางที

               
นัยน์ตาคมตวัดมามองผมที่ยื่นนิ่งเสียงทุ้มเอ่ยถามแบบห้วน ๆ “มีไร”

               
“เปล่า...ไม่มีครับ” ผมส่งยิ้มแหะ ๆ ให้กับพี่ซันที่ยังคงทำหน้าไร้อารมณ์ใส่ผม เม้มปากแล้วก้มหน้าลง บรรยากาศกลืนไม่เข้าคายไม่ออกดำเนินต่อไปเมื่อร่างสูงใหญ่ไม่ไปสักที ผ่านไปสามนาทีเราก็ยังยืนอยู่ที่เดิม จนกระทั่ง…

               
“ปล่อย”

               
“ครับ ?” ผมทำหน้างง

               
“ปล่อยมือกู” สรรพนามที่พี่เขาใช้ทำให้ผมตกใจนิด ๆ เพราะตอนที่เป็นพี่ว้าก พี่ซันจะแทนตัวเองว่าผมและเรียกผมว่าคุณ แต่หลังจากนั้นผมก็ทำหน้าเหวอ รีบปล่อยมือเมื่อรู้สาเหตุว่าทำไมเขาถึงไม่เดินไปสักที ทว่าพอปล่อยมือปุ๊บ ผมก็ไปคว้ามือของเขามาอีกครั้งเมื่อนึกอะไรออก

               
นัยน์ตาคมหันกลับมามองผมด้วยสีหน้าราบเรียบเช่นเคย “มีอะไรอีก”

               
“ตะ...ตึกของรุ่นพี่ปีสี่ไปทางไหนหรือครับ”

               
“ตึกนี่ไง”

               
“หา ?”

               
“ตึกที่อยู่ตรงหน้ามึงเนี่ย”

               
อย่าบอกนะว่า...ตึกหรู ๆ นี่นะเป็นของปีสี่!!

               
ผมอ้าปากค้างทำไมมันแตกต่างกับปีสองหนึ่งสามได้ขนาดนี้ คิดสภาพตามนะครับ มันเป็นตึกขนาดใหญ่ที่ไม่ได้มีกำแพงด้านหน้าเป็นปูนแต่เป็นกระจกแบบโปร่งแสง ตึกไม่ได้เป็นทรงสี่เหลี่ยมอย่างเดียวเหมือนกับตึกอื่น ตึกนี้ด้านหน้าจะเป็นทรงกลมแล้วค่อยมีส่วนที่ขยายออกไป ในความรู้สึกเหมือนห้างขนาดย่อม ๆ ดูน่าเข้าแต่ผมกลับไม่กล้าเข้าไป ไม่รู้ผมคิดไปเองหรือเปล่าแต่ตึกนี้มันดูน่ากลัวแปลก ๆ เหมือนรังสีอำมหิตจะแผ่ซ่านออกมาตั้งแต่ยังไม่ได้เดินเข้าไปเลย

               
“กูไปได้ยัง”

               
“ยัง!” ผมร้องคราวนี้ไม่จับแค่มือแต่โผล่เข้าไปกอดแขนพี่ซันเอาไว้แน่น วูบหนึ่งเหมือนอีกฝ่ายทำหน้าเจ็บแต่แล้วก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม ผมรีบบอก “พาเลเข้าไปหน่อยสิ”

               
“ไม่” เจ้าของร่างสูงปฏิเสธคำขอทันทีที่ได้ฟัง เพราะรู้ว่าคนขอมันจะเอาเขาไปทำอะไร จะให้เรียกว่าอะไรดี เกราะกันบัง ? ใจของเขาคัดค้านอย่างเต็มที่ เขาไม่ได้เกลียดแต่ทางที่ดีไม่ขอเข้าใกล้อีกดีกว่า แต่ดูจากท่าทางที่กล้าเข้ามาหาแล้ว สงสัยอีกฝ่ายคงยังไม่รู้ว่าพ่อมันทำอะไรกับเขาเอาไว้บ้าง…

 

 

               
อีกด้านหนึ่งในห้องขนาดใหญ่บนตึกหรูของคณะวิศวกรรมศาสตร์ชั้นปีที่สี่ สายตานับสิบคู่ที่กระจายกันอยู่แต่ละจุดของห้องกำลังจ้องผ่านกระจกโปร่งแสงลงไปยังด้านล่าง เพื่อมองรุ่นน้องปีหนึ่งที่มีกิตติศัพท์ด้านหน้าตาเข้าหูตั้งแต่วันแรกของการเปิดเทอม

               
“ลูกแกะหลงทางมาจากไหนล่ะนั่น” ชายคนหนึ่งพูดแบบไม่จริงจัง “แต่เห็นหน้าแล้วอยากเป็นหมาป่าเลยว่ะ”

               
“ให้มันน้อย ๆ หน่อยหน้าอย่างมึงน้องเลคงไม่เอา”

               
“หรือไม่พี่ของน้องเค้าก็ไม่ให้มึงเอา” รพที่อยู่ในห้องด้วยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นัยน์ตาคมหันไปมองเพื่อนร่วมห้องที่ยังไม่รู้ชะตากรรม เขาจึงใจบุญชี้ทางสว่างให้ก่อนที่พวกมันจะได้ไปลงนรกเพราะปากของตัวเอง “เลเป็นน้องของฮิม”

               
“...”

               
เกิดเดดแอร์ขึ้นทันทีที่พูดจบ

               
จากนั้นคนที่เหมือนจะเริ่มรู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด จึงรีบหันหน้าไปหาร่างสูงที่กำลังนั่งกอดอกอยู่ตรงมุมห้อง ก่อนจะรีบพูดขอโทษด้วยความละล่ำละลัก หากอีกฝ่ายไม่แม้แต่จะรับคำขอโทษ ใบหน้าหล่อเหลายังเรียบนิ่งจนไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ นัยน์ตาคมจ้องไปยังร่างเล็กที่กำลังกอดแขนเฮดว้ากปีสอง

               
เฮดว้ากที่พวกเขาเคยมีเรื่องด้วยจนมันต้องเข้าโรงพยาบาล

               
สงสัย…

           
มันคงอยากเข้าโรงพยาบาลอีกรอบ

 


               
(มีต่อ)

ออฟไลน์ :mdred

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-61
Re: • แฟนวิศวะ • 091016#4(30%) p.4
«ตอบ #135 เมื่อ12-10-2016 00:40:32 »

(ต่อ)

“ทำไมใจร้ายจัง” ผมพึมพำเมื่อพี่ซันแกะมือของผมที่กอดแขนเขาอยู่ออก ก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้ผมต้องยืนเครียดอยู่หน้าตึกของปีสี่คนเดียว แต่เอ๋...มันแปลก ๆ นะ ตึกนี่เป็นตึกของปีสี่แล้วทำไมไม่มีปีหนึ่งอย่างผมมาเดินเพ่นพ่านเลยล่ะ หรือว่าคนอื่นเขาได้ลายเซ็นต์ของปีสี่กันหมดแล้ว ช่างเหอะ...สงสัยไปก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี

ผมถอนหายใจก่อนจะกลืนน้ำลายอึกลงคอ พลางเงยหน้ามองตึกหรูตรงหน้าอีกครั้งหนึ่ง

               
เอาล่ะ…

               
จะเข้าไปแล้วนะ

               
“มึงมาทำอะไรที่นี่”

           
ขวับ

               
“พี่วิน!” ผมร้องเสียงหลงยามที่หันไปมองด้านข้างแล้วเห็นพี่วินกำลังทำหน้าสงสัยยืนอยู่ “มาก็ดีแล้วเซ็นสมุดให้เลหน่อย”

               
แต่พอพูดถึงเรื่องลายเซ็นปุ๊บจากใบหน้าสงสัยก็กลายเป็นเดือดดาล ขายาวรีบก้าวเข้ามาประชิดตัวผม เอ่ยด้วยเสียงครึม

               
“มึงทำอะไรกับเบอร์กู”

               
เฮือก! ลืมไปเลยว่าเอาเบอร์พี่วินไปแจก

               
ผมก้าวถอยหลังขณะเอ่ยเสียงสั่น “เลแค่…”

               
“พูด” พี่วินเดินตาม ผมเลยหลับตาปี๋รีบสารภาพไปตามตรง

               
“ก็ถ้าไม่ให้เบอร์รุ่นพี่เขาก็จะไม่ให้ลายเซ็น เลก็เลย…” ผมก้มหน้าลงแล้วพี่วินก็ต่อประโยคที่ผมต้องการจะพูดเอง

               
“แล้วมึงก็เลยให้เบอร์กู ?”

               
“อื้อ” ผมพยักหน้ารับ “อย่าโกรธเลนะ ห้ามโกรธ”

               
“มึงมีสิทธิห้ามกูด้วยเหรอ”

               
“อันที่จริงก็ไม่มีอ่ะ”

               
“กวนตีน เบอร์พ่อมึงก็มีทำไมไม่ให้”

               
“เดี๋ยวพ่อโกรธ” ฮิมโกรธแล้วง้อยากจะตายเพราะปกติเขาไม่ค่อยโกรธผมนี่ “พี่วินเลขอโทษ”

               
“กูไม่รับ”

               
“ฮืออ ไม่รับก็ได้แต่เซ็นให้หน่อย” ยื่นสมุดกับปากกาให้อีกฝ่าย นัยน์ตาคมหลุบลงมองแล้วเงยขึ้นมองหน้าผม ทีแรกเหมือนจะไม่รับแต่สุดท้ายก็ยอมรับสมุดกับปากกาไปเซ็นตามที่ขอ แต่เหมือนความโกรธพี่วินยังไม่มอดเพราะลายเซ็นเดียวแต่เล่นใหญ่เอามันทั้งหน้า ผมได้แต่ยิ้มแหย่ไม่ถือสาเพราะตัวเองก็มีความผิดเหมือนกัน “ขอบคุณครับ งั้นเลไปก่อนนะ”

               
ผมรับสมุดกลับมา เบี่ยงตัวหนีทำท่าว่าจะเดินเข้าไปแต่แล้วก็โดนพี่วินจับมือเอาไว้

               
“มึงจะไปไหน”

               
“ไปขอลายเซ็น”

               
“ที่นี่” ชี้ไปที่ตึกตรงหน้า

               
“ใช่” พี่วินถอยหายใจมือหนาจับร่างผมหมุนให้หันหลังกลับ แล้วชี้ไปยังจุด ๆ หนึ่งที่กำลังมีคนมุงกันเยอะ ๆ

               
“ปีสี่เขาแจกลายเซ็นกันอยู่โน้น” ผมขมวดคิ้วแล้วหรี่ตามอง เห็นเสื้อช็อปแวบ ๆ สงสัยแจกลายเซ็นกันจริง ๆ แต่...มันไกลอะ ขี้เกียจเดิน

               
“เลเอาอยู่นี่ไม่ได้เหรอ ขี้เกียจเดิน” คนเยอะด้วย ผมไม่ชอบ

               
“ไม่” พี่วินปฏิเสธแต่ผมก็ปฏิเสธกลับเหมือนกัน

               
“ไม่ เลจะเอาที่นี่แหละ” ผมว่าอย่างเอาแต่ใจก่อนจะหันหลังแล้วเดินตรงไปข้างหน้า แต่แล้วมือหนาก็มาแย่งสมุดกับปากกาในมือผมไป “พี่วิน!!”

               
“มึงหนิเคยทำตามที่กูบอกสักครั้งไหม” ใบหน้าหล่อเหลาว่าด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “อยู่นี่แหละเดี๋ยวไปเอามาให้”

               
“จริงเหรอ!”

               
“เออ” ดีจังไม่ต้องไปเอาเอง “แต่มึงห้ามขึ้นไปเด็ดขาด”

               
เอ๋ ? ทำไมอะ

               
“ทำไมถึงขึ้นไปไม่ได้” ผมเอียงคองง

               
“ทำตามที่กูบอกก็พอ เข้าใจไหม”

               
“อื้อ ๆ” พอผมพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายพี่วินก็เดินเข้าไปในตึกทันที ในขณะนั้นเองความสงสัยที่ยังไม่กระจ่างมันก็เข้ามาครอบงำ ผมหรี่ตาลงมองแผ่นหลังกว้างที่เดินเข้าไปในตึกอย่างรีบเร่ง ทีแรกผมก็กลัวที่จะเข้าไปแต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ตอนนี้กำลังใช้สมองคิดว่าทำไมเขาต้องห้ามผมขึ้นไปด้วย ?

               
ทำไม ทำไม ?

               
เห้อ...คิดไปก็ไร้ประโยชน์

           
ผมแอบขึ้นไปเลยดีกว่าง่ายดี :P

 


               
ซันรับรู้ได้ว่ามีคนกำลังมองเขา มองน่ะไม่เท่าไหร่แต่เสียงซุบซิบนินทาที่ดังเข้าหูทำให้ร่างหนาต้องรีบเดินให้เร็วกว่าเดิม เปล่า เขาไม่ได้หนีและเขาก็ไม่ได้อาย ก็แค่รำคาญ ไม่เคยนึกเลยว่าถ้าตกเป็นขี้ปากชาวบ้านเมื่อไหร่มันจะน่ารำคาญขนาดนี้ แต่ก็รู้สึกดีนิด ๆ ที่เลือกมาเรียนวิศวะตามที่แม่บอก ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะเลือกคณะที่ต้องเข้าแวดวงสังคมอย่างนิเทศศาสตร์

               
ขายาวเดินผ่านกลุ่มรุ่นน้องที่กำลังวุ่นกับการขอลายเซ็นรุ่นพี่มาอย่างง่ายดาย หลังจากเกิดเรื่องเมื่อวันก่อนก่อนแล้วใครมันจะยังอยากมายุ่งกับเขาอีกล่ะ ถ้ามีเรื่องกับพี่ฮิมที่อยู่ปีสี่เมื่อไหร่คน ๆ นั้นมักอยู่ในมหา’ลัยต่อไปไม่ได้ เรื่องนี้ใคร ๆ ก็รู้แม้แต่เด็กปีหนึ่งที่พึ่งเข้ามาใหม่ยังรู้ ส่วนคนที่เหมือนจะไม่รู้เรื่องอะไรกับเขาเลยกลับเป็นคนที่อยู่ใกล้ตัวเจ้าของชื่อที่ถูกกล่าวถึงมากที่สุดเสียเอง

               
มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วเดินผ่านกลุ่มคนด้วยใบหน้าเรียบเฉย เลี้ยวเข้าตึก ๆ หนึ่งขึ้นไปยังชั้นสองแล้วเปิดเข้าไปในห้องเงียบ ๆ แต่มีใครคนหนึ่งนั่งรออยู่

               
คือไอ้เอกอดีตพี่ว้ากเหมือนกับเขา ที่เป็นอดีตเพราะว่าหลังจากวันนั้นระบบ Sotus ของคณะวิศวกรรมศาสตร์สำหรับปีนี้ก็ถูกยกเลิกจากคำสั่งของอธิการบดีที่ตลอดสามปีที่ผ่านมาไม่เคยยุ่งกับเรื่องของนักศึกษาเลยแม้แต่ครั้งเดียว ซันเสียดายนิดหน่อยที่อุตส่าห์ลงทุนดื่มน้ำมะนาวไปซ้อมเป็นพี่ว้ากแต่สุดท้ายก็สิ่งที่ซ้อมมากลับไม่ได้ใช้ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อนก่อน  เขาก็มีส่วนผิดอยู่จริง ไม่สิ! ต้องบอกว่าเขาผิดแต่ผิดไม่หมด สิ่งที่ถูกก็คือในรุ่นน้องสี่คนน่ะมีคนสูบบุหรี่อยู่จริง ส่วนสิ่งที่ผิดคือ หนึ่งเขาอาจจะลงโทษหนักเกินไป สองคือหลงเชื่อคำพูดของนางพญาจิ้งจอกอย่างเหมียวที่มีสถานะเป็นแฟนของตัวเองในขณะนั้น อีกฝ่ายให้เขาจัดการกับเลที่เธอหมั่นไส้เป็นพิเศษ ซึ่งปัจจุบันก็ยังไม่ได้บอกเลิกแต่ถ้าเจอก็คงต่อไม่ติด อีกอย่างเขาก็ไม่รู้ด้วยว่ายัยนั่นหายไปไหน รู้แค่ว่าเธอเองก็คงจะโดนอะไรบางอย่างไม่มากก็น้อย แต่ก็โทษใครไม่ได้หรอกต้องโทษตัวเองนี่แหละที่โง่หลงไปทำตามที่อีกฝ่ายขอเอง เขาเมินคำปฏิเสธของเลที่ถูกกล่าวหาว่าสูบบุหรี่ในห้องน้ำ แถมยังสั่งให้น้องไปวิ่งรอบสนามสิบรอบกับเพื่อน ๆ ทั้ง ๆ ที่ไม่ผิด

               
ส่วนหลักฐานการแพ้บุหรี่ของเลมันพึ่งตอกหน้าใส่เขาตอนตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล หลังจากโดนจับไปซัดเป็นเวลาสองชั่วโมงโทษฐานที่ไปยุ่งกับคนที่ไม่ควรยุ่ง เป็นกระดาษแผ่นหนึ่ง วางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเอามาวางไว้ให้ แต่แผ่นกระดาษที่ว่ามันเป็นใบประวัติส่วนตัวของเลที่น้องทุกคนต้องเขียนก่อนเข้าร่วมกิจกรรม หัวข้อที่ถามว่า ‘สิ่งที่แพ้ (อาทิ แพ้ถั่ว , แพ้เกสรดอกไม้ เป็นต้น)’ กระดาษใบเดียวทำให้เขาในตอนนั้นที่ยังคิดว่าตัวเองไม่ผิดถึงกับพูดไม่ออก

เพราะมันถูกเขียนตอบด้วยลายมือบรรจง

 

               
สิ่งที่แพ้ (อาทิ แพ้ถั่ว , แพ้เกสรดอกไม้ เป็นต้น) :
           
แพ้สถานที่ที่มีควันบุหรี่เยอะ ๆ

 

               
“หายแล้วเหรอมึง” เอกทักขณะจ้องหน้าเพื่อนสนิทที่กำลังเดินเข้ามา

               
“ก็ดีขึ้น แล้วมึงล่ะ” ซันถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วง รู้สึกผิดกับมันตั้งแต่สองวันก่อนเพราะมันอยู่ในเหตุการณ์ที่เขาสั่งให้เลไปวิ่งรอบสนามสิบรอบด้วย มันถึงโดนซ้อมพร้อมกับเขาและเพื่อนอีกสองคนทั้งที่ไม่ผิด ยังดีที่เขาโดนหนักสุดจึงรู้สึกผิดน้อยลงหน่อย

               
“ยังไม่ตาย”

               
“กวนตีนกูละไอ้เหี้ย”

               
“กูพูดความจริง แล้วมึงละ หายแล้วเหรอทำไมท่าทางมึงชิวจัง”

               
นั่นเป็นอีกประเด็นหนึ่งที่เขาได้ยินหลังจากกลับมาที่มหา’ลัยแห่งนี้ เนื่องจากคนที่น่าจะโดนซัดจนอ่วมเพราะไม่ยุ่งกับคนที่ไม่ควรยุ่งกลับมาเดินสบายใจเฉิบที่มหา’ลัยหลังจากหายหน้าไปแค่หนึ่งวัน อันที่จริงซัดจนอ่วมน่ะเขาก็โดน (โดนสองคนรุมชก อ่วมไหมก็คิดดูเอา) แต่คนทำมันฉลาด เหมือนโดนฝึกมาโดยเฉพาะ มันเลี่ยงจุดที่สำคัญ เหมือนแค่ชกสั่งสอนไม่ชกให้ตายแต่ชกให้จำ แถมจะชกทั้งทียังคิดก่อน ซันโดนเข้าเกือบทุกที่ หน้าท้อง ต้นขา โดนหนักสุดคือหน้าท้องแต่ที่ ๆ เขาไม่โดนชกเลยคือที่หน้า

               
รู้ไหมทำไมต้องไม่ชกโดนหน้า ?

               
อาจจะเป็นเพราะมันเป็นส่วนที่สังเกตถึงความผิดปกติได้ดีที่สุด

               
ในตอนนั้นก่อนที่เขาจะหมดสติ ซันจำได้ประโยคสุดท้ายที่ถูกสั่ง ‘มึงต้องไปกลับมหา’ลัยภายในสองวัน’ จนกระทั่งเขาหมดสติไปและพอตื่นขึ้นมาก็รู้สึกราวกับว่าถูกประชด เพราะเขากำลังนอนอยู่ในห้องวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนสุดหรู ถามหมอที่เข้ามาตรวจก็พบว่ามีคนเอาเขามาส่งให้รักษาด้วยวงเงินไม่จำกัดแต่ทำยังไงก็ได้ให้หายภายในหนึ่งวัน

                   
คำขอนั้นดูออกจะเว่อร์เกินไป หลังจากนอนอยู่โรงพยาบาลหนึ่งวันแม้สุดท้ายเขาจะไม่หายสนิท แต่ซันก็สามารถเดินได้ภายในหนึ่งวันหลังจากที่โดนซัดจนอ่วม ยิ่งพอใส่เสื้อเข้าไปรอยฟกช้ำจำนวนมากที่ยังไม่หายดีด้านในก็ถูกปิดมิดชิด มองภายนอกจึงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จะมีก็แต่รอยแตกที่หางคิ้วเพราะพวกมันดันซัดเขาพลาดไปครั้งหนึ่ง

               
ทีแรกซันไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องทำแบบนี้ แต่พอได้รู้ความสัมพันธ์ของพี่ฮิมกับเลเมื่อวันก่อนก่อน และเห็นท่าทีของเลที่เหมือนไม่รู้อะไรเลยมันทำให้เขาเริ่มกระจ่างขึ้นมาหน่อย ไม่ใช่ว่าไม่รู้...

               
แต่เหมือนคนทำจงใจปิดเอาไว้ไม่ให้รู้ต่างหาก



               
น่าสงสาร… ลูกแกะสีขาวขนปุยตัวนั้นไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกเลี้ยงโดยซาตานภายใต้หน้ากากของเทพเจ้าเข้าให้แล้ว









(100%)






ยาวหน่อย อยากให้อ่านนะแต่ไม่อ่านก็ไม่เป็นไรค่ะ
บางคนถามว่าบรรยากาศฉากนั่งตักกันบนรถออกจะเป็นใจ ทำไมเขาไม่สกินชิพกันเลยคะ ?  ทางนี้ก็สงสัยมานานละ นักอ่านรู้ยังว่าตอนนี้เขายังไม่ได้รักกันนะแก๊ (เสียงสูง) จะว่าไม่รักก็ไม่ได้ประมาณว่ายังไม่รู้ใจตัวเอง นี่ไงเหตุผลที่เขาทำมากสุดก็แค่ไซร้คอ ไม่มีจูบ มากสุดคือกอด เพราะสถานะตอนนี้เขายังเป็นแค่ พ่อแอนด์ลูกกันจ้า

อ่านตอนนี้อาจงง ถ้างงให้คิดว่าตัวเองเป็นนานะซะ เพราะเรากำลังมองในมุมของเลไม่ได้มองในมุมของฮิมจ้า พี่ฮิมนี่ความลับเยอะนะมันเลยเกี่ยวพันไปถึงคนที่นั่งเล่นหมากรุกตอนแรกด้วยไง อีกอย่างจะเห็นได้ว่าคนคุมกันเลเยอะ แต่เรื่องนี้คงไม่ถึงกับขนาดเป็นมาเฟียมหา'ลัยที่จะแย่งนายเอกกัน แต่งบู้ไม่ออก เป็นแนวแบบใสใสผสมอิโรติก ดราม่าน่ะมีแน่ ๆ คนละแนวกับเมียหมอ แต่ก็เจ็บไม่ต่างกัน


#วิศวะแดนแฟนมีเกียร์ on twitter
ไปคุยกับป้าได้ที่ @_mdreds on twitter เช่นเดียวกัน
เลิฟ ๆ


ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
Re: • แฟนวิศวะ • 121016#4 p.5
«ตอบ #136 เมื่อ12-10-2016 00:53:45 »

น้องเลผู้ใสซื่อออ รีบรักกันไวๆเน้ออ

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4
Re: • แฟนวิศวะ • 121016#4 p.5
«ตอบ #137 เมื่อ12-10-2016 02:34:49 »

 o18 o18 o18

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
Re: • แฟนวิศวะ • 121016#4 p.5
«ตอบ #138 เมื่อ12-10-2016 05:21:27 »

 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: • แฟนวิศวะ • 121016#4 p.5
«ตอบ #139 เมื่อ12-10-2016 06:20:52 »

อ่านเท่าไร ก็ไม่พอ จบและ
อยากอ่านอีกกกกก :mew1: :mew1: :mew1:
ขนาดฮิม ยังไม่รู้ใจตัวเอง
ยังตามใจ หวงเล ซะขนาดนี้
นี่ถ้ารู้ใจจริงๆแล้ว  :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:
เล ใสซื่อซะ แต่ไม่บื้อนะ
แลกเบอร์โทร.พี่วิน กับลายเซนต์รุ่นพี่   :katai5: :mew3:
กลัวพ่อฮิมโกรธ มากกว่าพี่วินโกรธ  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
ชอบบบ ซันเรียกนังมารเหมียว ว่านางพญาจิ้งจอก
แต่เหมียวน่ะ มีสถานะเป็นแฟนของซัน นะ
อูยย....ซันสงสารเล ขนาดเปรียบเล เป็นลูกแกะสีขาวขนปุย
และเปรียบฮิม เป็นซาตานภายใต้หน้ากากของเทพเจ้า
อะจ๊ากกกก....ถ้าฮิม รู้ที่ซันคิด ซันจะเป็นจั๋งใด
      :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-10-2016 10:34:03 โดย ทฟเืนสรฟ »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: • แฟนวิศวะ • 121016#4 p.5
« ตอบ #139 เมื่อ: 12-10-2016 06:20:52 »





ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4991
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
Re: • แฟนวิศวะ • 121016#4 p.5
«ตอบ #140 เมื่อ12-10-2016 08:43:45 »

เพราะอยู่ด้วยกันมาตลอดเลยไม่รู้ว่าความหวงความห่วงนั้นเป็นเพราะรักเลแบบคนรักหรือรักแบบพี่น้อง
ไม่รู้ว่าจะมีเหตุการณ์อะไรที่จะทำให้พี่ฮิมรู้ว่ารักน้องเลแบบไหนกันแน่ :hao4: :hao4:

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ pui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-3
Re: • แฟนวิศวะ • 121016#4 p.5
«ตอบ #141 เมื่อ12-10-2016 10:11:20 »

 :katai5: รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ ป้ากิ่งkingkarn

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 308
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: • แฟนวิศวะ • 121016#4 p.5
«ตอบ #142 เมื่อ12-10-2016 14:09:57 »

รักเสือตี้มากๆๆๆๆ คาดว่าคงจะหลงรักฮิมเลไม่น้อยกว่ากัน ติดตามและเป็นกำลังใจอยู่นะคะ^^ขอบคุณมากๆค่ะ

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4060
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
Re: • แฟนวิศวะ • 121016#4 p.5
«ตอบ #143 เมื่อ12-10-2016 14:26:42 »

 :กอด1:

ออฟไลน์ benzdekba

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 503
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-2
Re: • แฟนวิศวะ • 121016#4 p.5
«ตอบ #144 เมื่อ12-10-2016 14:47:44 »

ชอบๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ Mura_saki

  • แค่เรารู้จักกัน...มันก็ดีที่สุดแล้ว :)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +179/-9
Re: • แฟนวิศวะ • 121016#4 p.5
«ตอบ #145 เมื่อ12-10-2016 16:33:08 »

ความลับของฮิมอย่างนั้นหรอ?

ออฟไลน์ NuNam

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
Re: • แฟนวิศวะ • 121016#4 p.5
«ตอบ #146 เมื่อ12-10-2016 16:43:35 »

ขออีกเยอะๆ จร้า ^^

ออฟไลน์ tiew93

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 655
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: • แฟนวิศวะ • 121016#4 p.5
«ตอบ #147 เมื่อ12-10-2016 19:31:38 »

พี่ฮิมนี่แหละที่เดาทางยาก  :katai1:

ออฟไลน์ nsai.ss

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 412
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
Re: • แฟนวิศวะ • 121016#4 p.5
«ตอบ #148 เมื่อ12-10-2016 20:05:18 »

พอบอกจะมีมาม่าด้วย...ไม่กินได้ม๊ายยยยยยยยยย~

ออฟไลน์ QXanth139

  • ♡동해 #Always13
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2315
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
Re: • แฟนวิศวะ • 121016#4 p.5
«ตอบ #149 เมื่อ12-10-2016 20:39:30 »

จะผิดมั้ยถ้าเราจะบอกว่าพี่ฮิมน่าค้นหาจัง ดูลึกลับแต่น่าเข้าใกล้จริงๆ 55555

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด