[ครอบครัวศักดินนท์] ☀ พ่อเลี้ยงอาทิตย์ ☀ [Mpreg] {19/11/61} ➡ ตอนพิเศษ5 {จบแล้ว}
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [ครอบครัวศักดินนท์] ☀ พ่อเลี้ยงอาทิตย์ ☀ [Mpreg] {19/11/61} ➡ ตอนพิเศษ5 {จบแล้ว}  (อ่าน 312895 ครั้ง)

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10

ออฟไลน์ QXanth139

  • ♡동해 #Always13
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-5
ชอบบบบบบบบบ ติดตามจ้า :mc4:

ออฟไลน์ manami_01

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1032
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +72/-1
พ่อเลี้ยงรุกหนักมากกก

ไม่แน่หมูอาจเป็นแม่เลี้ยงเร็วขึ้นแน่ ๆ

ออฟไลน์ loveice

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 176
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
น่าติดตาม  มาไวๆนะ  ชอบพ่อเลี้ยงอาทิตย์ ตรงๆไม่เบี้ยวซ้ายเบี้ยวขวา เอ้ย!!! ไม่ใช่ละ
ติดอย่างเดียวไม่ชอบที่นายเอกชื่อหมู มันขัด look ของนายเอก อ่านไปก็นึกว่าอ้าว มันอ้วน แต่...ไม่ใช่
แต่ก็น่ารักดี สุดท้ายนี้ไม่ต้องสนใจเม้นนี้มากนะ ให้เกียรติคนแต่งอยู่แล้ว ได้แต่ รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 
ตอนที่ 2 มาเร็วๆ  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ gasia

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 772
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-5
พ่อเลี้ยงแก่แดดอ้ะมีลูกตั้งแต่ 13 14 เลย
หรือจะไม่ใช่พ่อแท้ๆไม่เห็นพูดถึงแม่เลย
พ่อเลี้ยงรุกหนักมาก -////- ร้องได้แน่แล้วจังหวะนี้ถ้าหมูไม่เตลิดไปก่อน 555555
หมูระวังหัวใจนะ พ่อเลี้ยงทำตกใจบ่อยมาก วี๊ด เขิน -//-

ออฟไลน์ loukmoo

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ SawachiYuki

  • แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +261/-38
    • Fanpage
ตอนที่ 02




เมื่อเช้านี้พ่อเลี้ยงมาส่งศตคุณกับคณินที่มหาวิทยาลัยก่อนที่ตัวเองจะกลับไร่ที่อยู่ห่างจากตัวเมืองไม่กี่กิโลเพื่อไปทำงานของตัวเอง ติดที่ว่าวันนี้พ่อเลี้ยงจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ มันเป็นครั้งแรกในรอบสิบกว่าปีได้เลยที่รู้สึกว่าหัวใจมันกระชุ่มกระชวยแบบนี้

เพราะตั้งแต่มีเจ้าลูกชายมา...เวลาและชีวิตทั้งหมดก็ทุ่มเพื่อคณินคนเดียว แต่ตอนนี้ ลูกชายอนุญาตให้มีเมียได้ และคนที่ลูกอยากได้เป็นแม่เลี้ยง

แม่งก็โดนใจสุดๆ เลยว่ะ

ใครจะหาว่าเขาแก่ตัณหากลับ คิดจะคบเด็กอายุสิบเก้าปีก็ไม่สน เพราะศตคุณไม่ได้เด็กงี่เง่าแบบที่เขาไม่ชอบแน่ๆ เด็กคนนี้มีอะไรที่ผู้ใหญ่มากกว่าที่เขาคิด แต่สิ่งที่พ่อเลี้ยงอาทิตย์ชอบมากที่สุดคือใบหน้าตอนนิ่งๆ ของศตคุณ ท่าทางที่เยือกเย็น

นี่แหละ...คนที่จะอยู่ข้างกายเขา

“พ่อเลี้ยงๆ ทำไมวันนี้ดูอารมณ์ดีจังเลยล่ะครับ” คนงานถามเขาอย่างสนิทสนม

“หึหึ...มีเรื่องดีๆ สิวะ”

“อ้าว? เรื่องดีแบบนี้ต้องฉลองสินะพ่อเลี้ยง เย็นนี้ไหมครับ”

“พอเลยไอ้สน คิดจะอู้งานหรือวะ”

“ตอนเย็นพ่อเลี้ยง เลิกงานแล้วเหอะ” ลูกน้องคนสนิทยังคงที่จาเรื่องเมาต่ออยู่ดี

พ่อเลี้ยงดื่มกับพวกคนงานในไร่ด้วยบ่อยๆ สนิทสนมกับคนงานเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน แต่ข่าวที่ว่าพ่อเลี้ยงอาทิตย์เป็นคนโหดๆ มาจากไหนเขาก็ไม่รู้ได้

อาจจะมาจากไร่เพื่อนบ้านที่อยู่ห่างจากที่นี่เพียงรั้วกั้นก็ได้

“หาแต่เรื่องเมานะมึง ไม่ได้เว้ย ต้องไปรับเด็กตอนเย็น”

“นายน้อยเหรอครับ?”

“ไม่ใช่ไอ้เขตเว้ย”

“อ้าว? แล้วใครล่ะครับ อย่าบอกนะว่า…” ดวงตาของสนลูกน้องคนสนิทเบิกกว้างอย่างตกใจ

“เออ! เด็กกูเอง” ยักคิ้วให้สนด้วยท่าทางที่อารมณ์ดีสุดๆ

“ห๊ะ!!! นี่พ่อเลี้ยง...กินเด็กเหรอครับ เป็นไปได้!! เด็กที่ไหน ประถม มัธยม หรือมหาลัยครับ”

“พอๆ อย่าเสือกให้มันมาก เรื่องของกูเนี่ย ไปทำงานไป ลูกค้าเขาให้ส่งส้มให้ทันพรุ่งนี้ไม่ใช่หรือไง หรืออยากกลิ้งลงเขา?”

“โหย...พ่อเลี้ยงก็ กลิ้งลงเขานี่ก็อะไร เห็นคนนอกเขาพูดกันเยอะมาก ฮ่าๆ ทำงานมาเกือบสิบปีไม่เคยจะเห็นเลย คนที่มันจะใส่ร้ายก็พูดเวอร์ไปนะ”

“ช่างมันเถอะ ไปๆ ไปทำงานได้แล้ว เดี๋ยวกูจะไปดูที่ไร่องุ่นหน่อย เห็นว่ามีปัญหา อะไรนักหนาก็ไม่รู้”

“ครับผม! เดี๋ยวผมไปไร่ส้มผมดีกว่า องุ่นไม่ใช่ส่วนที่สนคนนี้รับผิดชอบ คงจะตอบพ่อเลี้ยงไม่ได้” สิ้นคำพูดของลูกน้องคนสนิท อาทิตย์ก็ทำท่ายกเท้าขึ้นจะถีบข้อหาที่พูดจากวนประสาทเจ้านายของมัน

“ฮ่าๆ ไปแล้วๆ”

“นี่มันยังเห็นกูเป็นเจ้านายไหมเนี่ย” ร่างสูงส่ายหน้าไปมาก่อนจะเดินไปขับรถเพื่อไปยังส่วนของไร่องุ่นทันที อีกทั้งยังอารมณ์ดีแม้ว่าตัวไร่จะมีปัญหาก็ตาม

อานุภาพของความรักมันทำให้ทุกอย่างดูมีความสุขไปหมดจริงๆ

พ่อเลี้ยงอาทิตย์...ไม่ได้กล่าว

...

...

...


“กลับก่อนนะเว้ยเขต”

“อ้าว? จะรีบไปไหนวะ เมื่อเช้าพ่อกูมาส่ง มึงจะกลับไง?” ร่างสูงของเพื่อนถามศตคุณที่เตรียมจะกลับบ้านท่าเดียวอย่างฉงนใจ

“นี่มึงลืมไปหรือเปล่าว่ามอไซด์ก็อยู่นี่ หึหึ เมื่อวานมึงลากกูไป วันนี้กูขอกลับก่อนก็แล้วกัน”

“ได้ไง...ไม่เอาๆ พ่อกูกำลังจะมาแล้วเนี่ย”

“มึงก็กลับไปดิ พ่อมึงไม่ใช่พ่อกู” ศตคุณสะพายกระเป๋าแล้วออกจากห้องเรียนวิชาสุดท้ายทันที โดยมีคณินวิ่งตามมาเพื่อยื้อเพื่อนตัวบางให้อยู่พบพ่อเขาให้ได้

ไม่รู้ว่าเขาพ่อลูกรุกเร็วไปไหม แต่เขาจะเอาศตคุณเป็นแม่เลี้ยง

เชื่อสายตาและความรู้สึกเขตดิ...ไม่มีใครเหมาะสมกับพ่อได้เท่าไอ้หมูแล้ว...แล้วก็ไม่มีใครเอาพ่อเขาอยู่แน่ๆ ถ้าไม่ใช่ไอ้หมูอ่ะ

“พ่อกู...แต่ผัวมึง”

“ยังไม่ใช่!! ถ้ามึงยังปากดีแบบนี้ เลิกเป็นเพื่อนกันเหอะ”ผมยาวที่รวบเป็นหางม้าสะบัดมาโดนหน้าของคณินเต็มๆ จนต้องเบ้หน้าด้วยความเจ็บ

“เออๆ ว่าที่ผัวมึง...”

“ยังไม่หยุด!” ขึ้นเสียงใส่เพื่อนตัวใหญ่อย่างไม่สบอารมณ์

“เออๆ หยุดแล้วก็ได้ ยังไงอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนดิวะ” คณินเอ่ยชวนเพื่อนสนิท

“ไม่เอา! เดี๋ยวก็เป็นเหมือนเมื่อวาน กูไม่ได้กลับบ้านเพราะมึงเลยไอ้ตัวดี” ชี้หน้าโทษเพื่อนอย่างไม่พอใจ พอคิดถึงใบหน้าของคนอายุมากกว่าทีไร ก็รู้สึกเขินอายทุกที

ไม่เอาหรอก...ไม่กล้าสบตาพ่อเลี้ยงแล้ว

“วันนี้ได้กลับแน่ๆ นะ...ไอ้สวย”

“กูชื่อหมู!!!”

“เออๆ ไอ้หมู นะ...ไปกินข้าวกับพ่อกู เอ่อ แล้วก็กูด้วยไง” คณินขอร้อง มองตาเพื่อนรักตาปริบๆ จนศตคุณต้องหันหน้าหนีเพราะไม่อยากใจอ่อน

เกิดมาเป็นศตคุณนี่แสนจะลำบากจริงๆ

“ไม่เอา วันนี้กูอยากกินข้าวกับพ่อแม่กูบ้าง”

เป็นคำตอบที่ทำให้คณินพูดต่อไม่ถูกเลย สงสัยวันนี้คงจะได้ปล่อยเพื่อนกลับบ้านแล้วล่ะมั้ง เล่นเอาพ่อกับแม่ขึ้นมาต่อรองแบบนี้จะทำอะไรได้

แสบนักนะ...ไอ้หมูตัวดี

“เออๆ จะกลับก็กลับไป ไม่ง้อแล้วก็ได้ แต่เสาร์อาทิตย์จ้องมาติวให้กูแบบค้างคืนด้วย อาทิตย์หน้าก็สอบปลายภาคแล้ว กูไม่อยากให้เกรดตอนปีหนึ่งเหี้ย เดี๋ยวพ่อหักเงินเที่ยว” อย่าคิดว่าคณินจะหมดปัญญาเพียงเท่านี้ เพราะถ้าวันนี้เขาเอาศตคุณไปกินข้าวด้วยไม่ได้ ก็ยังมีคำตอบที่น่าพอใจจากเพื่อนสนิท เพราะกลัวพ่อเลี้ยงจะหาเรื่องด่าเขา

“ห๊ะ!! ค้างคืน? ไม่เอาเว้ย กูจะไปกลับ หรือมึงไปค้างบ้านกูไหมล่ะ” ศตคุณถามเพื่อนตัวใหญ่ยิ้มๆ มองตาเพื่อนรักอย่างออดอ้อน

คณินหัวเราะในลำคอเบาๆ

“ไม่เอาอ่ะ บ้านกูใกล้มอมากกว่า กลับมาสอบวันจันทร์ไม่ทันแน่ๆ เอาน่า พ่อกูไม่ทำอะไรหรอก”

“ไม่เอา! พ่อมึงรุกเร็วมาก กูกลัวเสียตัว” ส่ายหน้าแรงๆ แถมประโยคที่พูดถึงพ่อของเพื่อนยังโพล่งออกไปแบบไม่กลัวเพื่อนจะโกรธเลยสักนิด

ไม่สิ...มันไม่มีสิทธิ์ที่จะโกรธด้วยซ้ำ เพราะมันน่ะตัวดีเลย ยัดเยียดเพื่อนให้กับพ่อ!!

“ไม่ช้าก็เสียอยู่ดี จะกลัวอะไรนักหนา” คณินพึมพำเบาๆ

“ว่าไงนะ!!”

“เปล่าๆ เอาเป็นว่ามึงตกลงละกันนะ เดี๋ยวเช้าวันเสาร์กูไปรับถึงบ้านเลย จะได้พูดกับพ่อแม่มึงเรื่องที่มึงจะมาทำงานที่ไร่พ่อกูด้วย”

“มัดมือชกนี่หว่า!”

“ใช่ไง โอเคตามนี้นะเพื่อนนะ”

“กูเคยปฏิเสธอะไรมึงได้ด้วยเหรอคณิน!”

“เรียกชื่อจริงเลยวุ้ย ฮ่าๆ แต่เขตสุดหล่อมิได้แคร์ มาๆ เดี๋ยวเขตไปส่งที่โรงรถนะครับแม่เลี้ยง” คณินหัวเราะออกมาอย่างสนุกที่ได้แกล้งเพื่อนให้หัวเสีย ก่อนจะจับข้อมือเล็กๆ ของเพื่อนให้เดินตามตนไปเพื่อจะพาเพื่อนคนสวยที่เหมือนผู้หญิงทุกองค์ประกอบไม่ยังโรงรถ

“แม่เลี้ยงพ่อง!”

“เรียกหาพ่อ เดี๋ยวพ่อกูมานะ” สิ้นคำพูดเหมือนจะขู่ของคณินทำให้ศตคุณปิดปากเงียบ เดินตามเพื่อนสนิทที่จูงเขาอยู่ โดยที่ยังขมุบขมิบปากด่าเพื่อนไปด้วย

พอร่างสูงมองเพื่อนขับรถมอเตอร์ไซค์ไกลออกไปก็ได้แต่ถอนหายใจเดินไปรอพ่อตรงที่นัดเอาไว้เพื่อเช้าทันที แล้วไม่กี่นาทีพ่อเลี้ยงอาทิตย์ก็เดินทางมาถึง แต่ไม่เห็นศตคุณก็ออกปากด่าลูกชายทันที

“ไหนหมูของฉัน แกนี่มันไม่มีความสามารถเลยจริงๆ ไอ้ลูกไม่ได้เรื่อง”

“โหย!! พ่อ...มาถึงก็ด่าเลยนะ ไหนตอนแรกบอกว่าไม่เอาๆ ไม่อยากได้ ยังเด็กไปอย่างนู้น ไม่ตรงสเป็คอย่างนั้น แต่พอเห็นหน้านี่เปลี่ยนใจแทบจะไม่ทัน” แอบแขวะพ่อตัวเองเรื่องนี้อีกครั้ง จนพ่อเลี้ยงอาทิตย์ตบไปที่ศีรษะของลูกชายไม่แรงนัก

“พอๆ สรุปหมูว่าไง หมูไปไหน ทำไมไม่อยู่ ก็บอกแล้วว่าจะพาไปกินข้าว”

“มันอ้างว่าจะไปกินข้าวกับพ่อแม่มันบ้าง พ่อจะให้ผมขวางเหรอ แต่ไม่ต้องห่วงนะพ่อ วันเสาร์ผมจะไปรับมันมาติว แล้วค้างคืนด้วยสองวัน ตอนนั้นรีบทำแต้มล่ะ” ได้ยินแบบนั้นก็คว้าตัวลูกชายที่สูงพอๆ กันมากอดจนคณินทำหน้าแหยงๆ ปนอายๆ ที่มากอดกับพ่อในมหาวิทยาลัยแบบนี้

หมับ!

“เลี้ยงไม่เปลืองข้าวสารจริงๆ เลย ไอ้ลูกรัก”

“พอๆ แล้วพ่อ ผมอายเขาเหอะ”

“แหมะ! ทำมาเป็นอาย ทีตอนเด็ก พ่อคร้าบกอดเขตหน่อย พ่อคร้าบอุ้มเขตหน่อย พ่อคร้าบ...อุ้บ!!” ยังไม่ทันที่จะแซวลูกชายจบ คณินก็เอามือปิดปากพ่อแล้วจับยัดไปฝั่งคนนั่งส่วนตัวเองไปขับรถให้พ่อนั่งแทนทันที เพราะคนเริ่มจะมองๆ มาแล้ว คณินอายเป็นเหมือนกันนะเว้ย!!


ช่วงสายวันเสาร์ร่างโปร่งบางเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเพื่อจะไปค้างบ้านเพื่อนอย่างจำใจ หลังจากที่วางโทรศัพท์จากคณินหลังจากที่ปลายสายบอกว่าออกมาแล้วก็อดถามไม่ได้ว่า มาคนเดียวใช่ไหม บอกตามตรงว่ายังไม่พร้อมเจอพ่อเลี้ยงอาทิตย์ไม่ว่าจะเป็นในสถานการณ์ไหนก็ตาม

สัมผัสเบาๆ ที่หน้าผากยังทำให้ศตคุณรู้สึกอยู่ตอนนี้อยู่เลย

“เฮ้อ...”

“ลูกหมู!! ลูกหมูเอ้ย!! มีคนมารับแล้ว!!!” เสียงของแม่ตะโกนเรียกร่างบาง จนเจ้าตัวสะดุ้งรีบสะพายกระเป๋าแล้วไปหาแม่ทันที

“จ้าๆ หมูไปแล้วๆ บอกให้ไอ้เขตมันรอแป๊บเดียวดิแม่ รีบอะไรนักหนา”

“ไอ้ลูกคนนี้นี่”

“มาแล้วๆ มึงจะรีบ...อะไร...นัก...หนา” พอเห็นคนที่มารับศตคุณถึงกับตกใจตาเบิกกว้างอย่างไม่คาดคิด เสียงที่เหมือนจะต่อว่าเพื่อนแผ่วเบาอย่างคนไม่มีสติ

“ลูกหมู ผู้หลักผู้ใหญ่มาบ้านทำยังไง” มารตีดุลูกลูกชายทันทีที่เห็นผู้หลักผู้ใหญ่แล้วไม่ทำความเคารพ หนำซ้ำยังยืนค้ำหัวผู้ใหญ่อยู่ที่บันไดอีกด้วย

ร่างบางสะดุ้งก่อนจะยกมือไหว้พ่อเลี้ยงอาทิตย์อย่างอึ้งๆ

“สวัสดีครับ”

ทำไมคนที่ไม่อยากจะเจอ ถึงได้มาอยู่ที่นี่!!

ไอ้เขต!! ไอ้เพื่อนชั่ว ไอ้เพื่อนทรยศ!!

“สวัสดีหมู...ฉันมารับไปบ้านน่ะ จะเข้าไปในเมืองพอดีเลยมารับแทนเจ้าเขต ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าบ้านของนายจะอยู่ห่างจากไร่ฉันไม่ไกลนัก” พ่อเลี้ยงอาทิตย์ทักทายคนหน้าสวยที่ตอนนี้สติหลุดไปแล้ว

แต่เดี๋ยวนะที่ว่าไม่ไกลนี่คืออะไร ได้ข่าวว่าไร่ศักดินนท์อยู่ห่างจากที่นี่ยี่สิบกิโลนะพอดีกับจากที่นี่ไปในตัวเมืองเลยเถอะ...

“ใกล้อะไรกันคุณ รบกวนเปล่าๆ น่ะค่ะ”

“เรียกผมอาทิตย์เฉยๆ ก็ได้ครับ ยังไงผมก็อายุน้อยกว่าพี่แมวเกือบสิบปีเลย”

“จะดีเหรอคุณ” แม่ของหมูถามอย่างเกรงใจ เพราะคนตรงหน้าถือว่ามีหน้ามีตาในจังหวัดและทางภาคเหนือมากๆ จะมาสนิทสนมกับคนรากหญ้าก็ไม่น่าจะเหมาะ

“ดีสิครับพี่แมว แล้วยังไงผมก็เป็นพ่อของเจ้าเขตมัน เจ้าเขตก็เป็นเพื่อนหมู เราเหมือนเป็นคนกันเองทั้งนั้นแหละครับ แล้วนี่พ่อของหมูไม่อยู่หรือครับ” พ่อเลี้ยงถามหาพ่อของร่างโปร่งที่ค่อยๆ เดินมานั่งข้างๆ แม่บนแคร่อย่างเงียบๆ

“ไปที่ทุ่งนานู่นแหละจ้ะ จะกลับก็ตอนเย็นๆ เลย” หญิงสาววัยกลางคนชี้ไปตามทุ่งนาที่อยู่ให้ บรรยากาศดูร่มรื่นเย็นสบาย ไม่น่าเจ้าเขตถึงได้แอบมานอนที่นี่บ่อยๆ

“งั้นผมขออนุญาตพาหมูไปช่วยติวหนังสือให้กับเจ้าลูกชายไม่เอาถ่านของผมนะครับพี่แมว แล้วจะขออนุญาตพี่แมวพาหมูไปทำงานที่ไร่ตอนปิดเทอมด้วย ว่ายังไงครับ” ศตคุณเม้มปากแน่นมองหน้าพ่อเลี้ยงที่มองสบกับแม่ของเขาอยู่อย่างหวั่นๆ

นอกจากจะรุกเขาเร็วแล้ว ยังรุกแม่เขาเร็วมากจนไม่ได้ประมวลอะไรเลย หรือแม่ไม่คิดที่จะประมวลอะไรเลยกันแน่!!

“โอ้ย! รบกวนหรือเปล่าเนี่ย พี่เกรงใจ”

“แม่...”

“อะไรลูกหมู เรื่องนี้ก็ไม่ยอมบอกแม่เลยนะ คิดว่าแม่จะไม่อนุญาตหรือไง ยังไงก็ฝากด้วยนะอาทิตย์ ลูกชายพี่คงจะไม่ได้เรื่องเท่าไหร่นัก แต่ก็ๆ สอนมันล่ะ ลูกหมู...เอ็งก็ไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ซะนะ โอกาสในการทำงานที่ไร่ศักดินนท์ไม่ได้หาได้ง่ายๆ ขอบคุณอาทิตย์มากนะที่ให้โอกาสลูกชายพี่” มารตีมารดาของศตคุณเอ่ยกับพ่อเลี้ยงสลับกับพูดกับลูกชายก่อนจะหันไปพูดกับพ่อเลี้ยงอีกครั้งแล้วก็มาคุยกับลูกชายอีกที

ไม่ได้สังเกตสีหน้าของลูกชายเลยว่า...

จะร้องไห้แล้ว...

“ครับพี่แมว ผมจะช่วย ‘สอน’ หมูให้ ‘เก่ง’ งานเองครับ ไม่ต้องห่วง”

ฮือ...ทำไมต้องย้ำสอนกับเก่งด้วย สอนอะไร เก่งอะไร อย่างพูดจาแบบนั้นนะ แล้วก็อย่ามองอย่างนี้ด้วย

“ไปๆ ลูกหมู เดี๋ยวเสียเวลาพ่อเลี้ยงเขา”

“ไปแล้วนะแม่ สวัสดีครับ” ศตคุณลุกขึ้นยืนอย่างอิดออด ยกมือไหว้ลาแม่อย่างที่ทำเป็นประจำเวลาออกจากบ้าน ส่วนพ่อเลี้ยงอาทิตย์ก็ลุกขึ้นยืนแล้วไหว้คนอายุมากกว่าอย่างแม่ของศตคุณด้วย มารตียกมือรับไหว้ทั้งคู่ก่อนจะเดินไปส่งลูกชายกับพ่อเลี้ยงที่รถ

เมื่ออยู่บนรถศตคุณก็นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ไม่มองหน้าคนขับรถเลยสักนิด ไม่ใช่ไม่อยากมองเพราะไม่ชอบขี้หน้า แต่ที่ไม่อยากมองหรือประหม่าและหวั่นไหวต่างหากเล่า

อยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ทีไร มันรู้สึกร้อนรุ่มแปลกๆ

“หมู...หิวไหม”

“เอ่อ...ไม่ครับ”

“หมู ทำไมวันนั้นถึงไม่ยอมรอฉัน ทำแบบนี้ฉันไม่ชอบเลยรู้ไหม”

“ก็วันนั้นผมอยากกลับไปกินข้าวกับพ่อแม่นี่ครับ”

“แล้วทำไมไม่รอพูดด้วยตัวเอง”

“คือ...ขอโทษครับพ่อเลี้ยง”

“คิดว่าฉันจะใจร้าย ไม่ยอมปล่อยให้นายกลับไปกินข้าวกับพ่อแม่หรือไง” พ่อเลี้ยงถามด้วยน้ำเสียที่แสร้งทำเป็นเศร้า จนร่างบางที่นั่งข้างๆ รีบหันไปปฏิเสธ

“เปล่านะครับ!”

“ช่างมันเถอะ ฉันคงจะผิดเองที่รุกนายเร็วไปจนไม่อยากอยู่ใกล้ฉันมาก ขอโทษด้วยก็แล้วกัน”

“พ่อเลี้ยง...” ศตคุณครางเสียงแผ่ว

ไม่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำไปจะทำให้พ่อเลี้ยงรู้สึกไม่ดี

“ขอโทษครับ”

“หึหึ คิดว่าฉันจะโกรธหมูลงหรือ หืม...ไม่เอา ไม่ทำหน้าแบบนี้สิ ฉันไม่ได้ว่าอะไร แต่ถ้าไม่พอใจอะไรตรงไหน หรือว่ากลัวฉันตรงไหน บอกได้นะ เราคบกันแล้วนี่” มือแกร่งเอื้อมมาลูบผมบางที่วันนี้ปล่อยสยายเต็มแผ่นหลังอย่างเอ็นดู แต่ตาก็มองถนนอยู่ ไม่วอกแวก

แต่สิ่งที่ทำให้ศตคุณอ้าปากค้างด้วยความตกใจคือไอ้ประโยคที่ว่า ‘เราคบกันแล้วนี่’

“ห๊ะ!!”

คบกันตอนไหนครับพ่อเลี้ยง บอกไอ้หมูที กูตกลงตอนไหน!!!






 :ling2: :ling2: :ling2: :ling2: :ling2:


   มาแล้วจ้า วันนี้ขอโทษทีมาดึกไปหน่อย พอดีแวบไปทำธุระข้างนอก แล้วยังเหลืออีกครึ่งที่ยังแต่งไม่เสร็จเลยกลับมานั่งปั่นใหญ่เลย ขอโทษจีๆ (เรื่องนี้พิมพ์สด ไม่มีแต่งตุนไว้นะคะ โปรดเข้าใจด้วย)

   เม้นท์ๆ ด้วยนะคะ เจอกันอาทิตย์หน้าจ้า

   https://www.facebook.com/sawachiyuki/

ออฟไลน์ milin03

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
เย้ มาเเล้วววว
ปล. :L2:

ออฟไลน์ aom2529

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
 :jul3: :jul3: ขำแรง...พ่อเลี้ยงแรงได้ใจ...

ออฟไลน์ nunnuns

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1999
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-3
ฮาพ่อเลี้ยง คือรุกเด็กเร็วได้ใจจริงๆ 55555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ little_munoi

  • ++ singular ++
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1715
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-3
ตลกหมู หมูโดนพ่อเลี้ยงนพตลอดเลยนะ
พ่อเลี้ยงนี่ก้อ เร็วความเร็วแสงจิงๆ

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5682
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-9
มารอหมูน้อยโดนจับกิน :z1:

ออฟไลน์ ่jum

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3820
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-3
รุกเร็วและรวบรัด ลูกหมูจะรอดไปได้ซักกี่ตอนกันนี่  :hao6:

ออฟไลน์ SawachiYuki

  • แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +261/-38
    • Fanpage
ตอนที่ 03



ศตคุณสตั๊นมาจนถึงบ้านสุดหรูที่เจ้าของบ้านอาจจะเรียกบ้านแต่ศตคุณเรียกคฤหาสน์ เพราะมันใหญ่โตมาก มากจนเขาไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้เหยียบเลย

แต่ตอนนี้กลับได้เข้ามาเหยียบบ่อยมาก

พอเข้ามาจอดในโรงรถที่มีรถจอดเรียงกันหลายคันก็ยังไม่ทำให้ร่างบางมีสติขึ้นมาได้ ยังคงตกใจที่โดนพ่อเลี้ยงทึกทักเอาเองว่าเราคบกันแล้ว

“หมู...ถึงบ้านแล้ว”

“ห๊ะ! เอ่อ ครับ” ศตคุณสะดุ้งก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วเปิดประตูออกจากรถ เดินตามพ่อเลี้ยงร่างใหญ่เข้าไปในตัวบ้านอย่างเกร็งๆ

“หมูขึ้นไปพักในห้องก่อนก็ได้ ห้องเดิมที่นอนคราวนั้นแหละ”

“ผมนอนกับเขตไม่ได้เหรอครับ”

“ทำไมถึงจะนอนกับมันล่ะ” พ่อเลี้ยงอาทิตย์ถามด้วยใบหน้าที่แสนราบเรียบ เหมือนไม่พอใจที่ได้ยินแบบนั้นจากปากของเด็กน้อย ‘ของเขา’

“ก็ผม...นอนไม่หลับ” จะบอกว่าระแวงพ่อเลี้ยงก็ไม่กล้าพูดอ่ะ

“นอนที่ห้องนั้นนั่นแหละ เจ้าเขตมันก็โตแล้ว หมูน้อยก็โตแล้ว มันดูไม่ดี”

“ไม่ดียังไงอ่ะครับ เราสองคนเป็นเพื่อน เป็นผู้ชายเหมือนกัน ไม่มีอะไรเสียหายเลย”

“อย่าเถียงฉันสิหมู อยากโดนลงโทษหรือไง หืม...ดูไม่ดีก็คือดูไม่ดี เจ้าเขตเป็นลูกชายของฉัน ส่วนหมูก็เป็นแฟนฉัน ให้ลูกชายนอนกับแฟนของพ่อมันดูดีงามหรือเปล่า” พ่อเลี้ยงพูดอธิบาย ก่อนจะถามกลับมา

ก็จริงนะ...แต่ว่า

“เราเป็นแฟนกันตอนไหนครับ” ถามออกไปอย่างฉงนใจ เรียกเสียงหัวเราะจากพ่อเลี้ยงได้เป็นอย่างดี

ศตคุณได้แต่สงสัย คิดย้อนกลับไปเท่าไหร่ก็จำไม่ได้สักทีว่าเคยไปตกลงคบกันตอนไหน...

“ฮ่าๆ เพิ่งจะถามอะไรตอนนี้ล่ะ ฉันอุตส่าห์ทึกทักเอาเองไปแล้วนะ แต่ว่าหมูก็ตกลงแล้วนี่ จำไม่ได้อีก คราวที่แล้วที่นายพักที่นี่ตกลงแล้วไง อย่ามาทำแบบนี้กับฉันนะ ถึงฉันจะอายุมาก แต่ก็ไม่ได้ความจำเสื่อม”

“ตอนไหนล่ะครับ ผมจำไม่เห็นจะได้”

“วันนั้นฉันขอให้เราศึกษาดูใจกันไปก่อน ใช่ไหม?”

“ครับ” พยักหน้าไปด้วย

“แล้วนายก็ตอบว่า ‘ครับ’ ไปแล้ว นั่นคือการตกลง”

“ครับ มันคือการตกลง แต่ไม่ได้หมายความว่าเราเป็นแฟนกันสักหน่อย พ่อเลี้ยงอย่ามามั่วนะครับ” พอเริ่มสนิท และรู้ว่าคนตรงหน้าไม้ได้เป็นคนโหดๆ ดุๆ อย่างที่ฟังข่าวมา ร่างบางก็เริ่มที่จะคุ้นเคย แล้วศตคุณก็เริ่มที่จะกล้าต่อว่า ต่อปากต่อคำ แม้บางครั้งจะแออบเขินๆ สายตาจนตัวสั่นก็เถอะ

“หึหึ...เพราะแบบนี้ฉันถึงชอบนาย”

“บ่ะ บ้า ผมจะไปห้องแล้ว ขอบคุณที่ไปรับนะครับ”

“แล้วฉันจะไปหาที่ห้องนะ อย่าล็อกประตูล่ะ”

“ผมจะไปติวหนังสือกับไอ้เขต”

“เรียนเกษตรกันนี่ ฉันสามารถช่วยได้นะ”

“เอ่อ...ถ้าพ่อเลี้ยงสะดวกก็มาช่วยพวกเราได้นะครับ” ไม่มีอะไรที่ศตคุณต้องปฏิเสธเลยสักนิดเพราะพ่อเลี้ยงเองก็เป็นวิทยากรไปบรรยายตามมหาลัยบ่อยๆ เพียงแต่เขาไม่เคยได้เข้าร่วมเพราะคนที่จะได้ฟังคือพี่ปีสูงๆ เด็กปีหนึ่งยังไม่ได้เข้ารับฟังเพราะต้องปูพื้นฐานก่อน

“ฉันจะติวให้...แบบพิเศษเลย”

“คือ...ไม่ต้องพิเศษก็ได้ครับ เกรงใจ” ยิ้มให้คนอายุมากกว่าแห้ง

“ไม่ได้หรอก...คนพิเศษ ก็ต้องทำอะไรแบบพิเศษๆ สิ”

“คือ...เอ่อ”

เด็กน้อยของพ่อเลี้ยงถึงกับเขินเข้าขั้นรุนแรง หันหน้าหาทางหนีทีไล่ ว่าตัวเองจะไปทางไหนได้บ้าง

“หึหึ...โทษที เอาของขึ้นไปเก็บก่อนไป แล้วตามไอ้เขตไปที่ห้องหนังสือ ฉันจะรออยู่ที่นั่นนะ”

“ได้ครับ”

รับคำเสร็จก็วิ่งขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็วอย่างกับเป็นบ้านของตัวเอง โยนกระเป๋าไว้บนเตียงในห้องกว้างที่ตนเคยมานอนก่อนจะไปยังห้องนอนของเพื่อนสนิททันที

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เชิญคร้าบ” เสียงด้านในห้องร่าเริงจนศตคุณหงุดหงิด

“ไอ้เพื่อนชั่ว ไอ้เพื่อนทรยศ!”

“หึหึ มาถึงก็ด่าเลยนะมึง” คณินหันจากจอคอมพิวเตอร์มามองเพื่อนสนิทที่เปิดประตูมาก็ด่าไม่ยั้ง แต่ร่างสูงกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไร

“ไหนว่าจะไปรับกู ไหงถึงเป็นพ่อมึงได้”

“อ้าว? ก็พ่อกูไปรับก็ดีแล้วนี่ ผู้ใหญ่เขาจะได้เชื่อ กูพามึงออกมาจากบ้านบ่อยไป เดี๋ยวพ่อแม่มึงคิดว่ากูพามึงหนีเที่ยว”

“เหตุผลเอาตัวรอดน่ะสิ! เลิกเล่นเกมแล้วไปติวหนังสือ พ่อมึงบอกให้ไปที่ห้องหนังสือด่วน” ศตคุณสั่งเสียงเข้ม มองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่มีหน้าเกมค้างอยู่อย่างหงุดหงิด

“เออๆ ขอจบตานี้ได้มะ”

“ไม่ได้!”

“นิดเดียวน่า นะๆ เพื่อนรัก” คณินอ้อนเพื่อนคนสวยของตน แต่ใบหน้าสวยก็ตีหน้ายักษ์กอดอกข่มขู่อยู่

“ไอ้คณิน!!!” เล่นเรียกชื่อจริงแบบนี้เจ้าของชื่อเลยต้องจำใจออกจากเกมไปแล้วก็ปิดเครื่องในที่สุด ไม่วายพึมพำเบาๆ อย่างเซ็งๆ ด้วย

“นี่เพื่อนหรือแม่วะ”

“กูได้ยิน!”

“หึหึ...ไปสิ ไปติวหนังสือกัน”

“หยิบหนังสือมาด้วยทุกวิชาเลย”

“มึงไม่ได้เอามาเหรอ” คณินถาม

“ลืม...”

“อ้าว? แล้วจะได้อะไรอ่าน”

“ก็กูมาติวให้มึงไม่ใช่เหรอ ก็อ่านมันด้วยกันนี่แหละ” ศตคุณตอบ

“เออว่ะ ไปๆ”

ร่างสูงของคณินถือสมุดหนังสือทุกเล่มไว้ในมือแล้วพาเพื่อนเดินลงไปข้างล่างเพื่อไปยังห้องหนังสือของพ่อเลี้ยงที่เจ้าของห้องและเจ้าของบ้านกำลังนั่งอ่านหนังสือรออยู่ พอเห็นลูกชายกับศตคุณเข้ามา ก็ปิดหนังสือในมือทันที

“นั่งสิ”

“ทำไมต้องให้เรามาติวที่นี่ด้วยล่ะพ่อ” คณินถามพลางเลื่อนเก้าอี้นั่ง ศตคุณทำท่าว่าจะนั่งข้างๆ กับคณินแต่พ่อเลี้ยงก็ขัดไว้ก่อน

“เดี๋ยวก่อน...หมูมานั่งฝั่งนี้” เรียกให้ไปนั่งข้างตน ซึ่งเป็นฝั่งตรงข้ามกับคณิน แต่ถ้านั่งแบบนี้เขาสองคนจะอ่านหนังสือด้วยกันไม่ได้

“ผมไม่ได้เอาหนังสือมา จะอ่านกับไอ้เขตน่ะครับ”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันติวให้”

“แต่ว่า…”

“ไปเถอะน่า...พ่อกูติวให้น่าดีใจออก พ่อกูน่ะเก่งเรื่องพวกนี้จะตายไป ทฤษฎีแน่น ปฏิบัติก็เป๊ะ สุดยอดที่สุดแล้ว” คณินช่วยพ่อตัวเองจนถึงขั้นยอพ่อต่อหน้าเพื่อนแบบที่ไม่เคยทำ และไม่คิดจะทำ

ศตคุณมองหน้าของคณินน้อยๆ ก่อนจะพยักหน้า

การเรียนรู้กับคนที่มีความสามารถและประสบการณ์มันเป็นสิ่งที่ศตคุณไม่อยากจะปฏิเสธโอกาสแบบนี้ไป แม้จะดูขัดๆ เขินๆ ก็เถอะ

“เอาล่ะ เริ่มที่วิชาไหนก่อนดีล่ะ” พ่อเลี้ยงหันมาถามร่างบางด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน

“เอาวิชาที่ต้องสอบวิชาแรกเลยครับ”

“งั้นก็เริ่มเลย”

ตลอดการนั่งฟังพ่อเลี้ยงพูดและอธิบายสลับกับถามคำถามให้ลูกชายและเพื่อนลูกชายตอบ ทำให้ศตคุณเรียนรู้ได้อีกอย่างว่า พ่อเลี้ยงอาทิตย์เก่งมาก และอธิบายทุกอย่างได้อย่างเข้าใจ จนบางครั้งร่างบางก็มองใบหน้าของร่างสูงเพลินไปเลยก็มี

อ่า...พ่อเลี้ยงหล่อจัง อ่ะ เฮ้ย!! เป็นบ้าเหรอหมู!!

“หึหึ” คณินที่สังเกตทุกอย่างหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างถูกใจ แม้บรรยากาศของทั้งคู่ที่เริ่มแผ่กระจายเบียดให้เขาออกจากโลกของทั้งคู่ก็ตาม

นี่กูเป็นก้างจริงๆ ใช่ไหม...

“เข้าใจไหมครับ” พ่อเลี้ยงถามออกมา ส่วนใบหน้าสวยหวานยังมีความสงสัยหลงเหลืออยู่

“ยังเลยครับ คือว่า...”

เหมือนพ่อเลี้ยงจะเข้ามาได้ถูกจุดเพราะศตคุณไม่มีอาการประหม่ากับเขาแล้ว กล้าพูด กล้าถาม ซึ่งนั่นก็เป็นไปตามธรรมชาติของศตคุณ

จนเวลาผ่านล่วงเลยไปบ่ายสามโมงกว่าๆ คณินเกิดอาการอ่อนล้าและเบื่อ เพราะทั่งวันก็ขลุกอยู่กับหนังสือ นั่งฟังนั่งมองพ่อกับเพื่อนสนิทคุยกันอย่างถูกคอ

ร่างสูงยิ้มน้อยๆ ที่เห็นว่าพ่อเลี้ยงยิ้มอย่างมีความสุขได้อย่างนี้ คิดไม่ผิดจริงๆ ว่าคนที่เหมาะกับพ่อของเขาคือศตคุณ เพราะความชอบของทั้งคู่เหมือนกัน...

“พ่อ...เหนื่อยแล้วอ่ะ เบื่อแล้วด้วย ขอพักได้ไหม พรุ่งนี้ค่อยอ่านต่อ นะพ่อนะ”

“งั้นก็พอแค่นี้แหละ นอกนั้นก็เป็นวิชาง่ายๆ ที่อ่านผ่านๆ รอบเดียวก็น่าจะทำได้นะ” พ่อเลี้ยงพูด มองหน้าสวยๆ ของศตคุณซึ่งก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ครับ แค่นี้ก็ได้”

“งั้นผมไปนอนนะพ่อ” คณินดีดตัวลุกขึ้นเมื่อได้ยินเสียงสวรรค์จากเพื่อน

“เออๆ อย่าลืมเวลาข้าวเย็นล่ะ”

“รู้แล้วน่า กูไปนอนนะหมู”

“อ้าว? แล้วกูล่ะ”

“มึงก็ไปทำอะไรก็ได้ ตามสบายเลย”

“ห๊ะ! เดี๋ยว...” ยังไม่ทันจะเรียกเพื่อนได้ ร่างสูงของคณินก็ออกจากห้องหนังสือของอาทิตย์ทันทีเพราะอยู่ในนี้นานเกินไปจนรู้สึกขยาดมัน

“ไปนอนพักก็ได้นะ”

“ไม่ดีกว่าครับ ผมไม่ได้เหนื่อยอะไร ขอเดินเล่นรอบๆ บ้านได้ไหมครับพ่อเลี้ยง” ร่างบางถามยิ้มๆ

“ได้สิ...คิดซะว่าเป็นบ้านของนายเลย”

“ขอบคุณนะครับ แล้วพ่อเลี้ยงจะทำอะไรต่อหรือเปล่าครับ”

“ไม่หรอก...อยากอยู่กับหมู ได้หรือเปล่าล่ะ” เจ้าของร่างสูงใหญ่ ลุกขึ้นแล้วเดินมายืนชิดร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก้มมองเจ้าของใบหน้าสวยอย่างต้องการสื่อถึงอะไรบางอย่าง

สายตาของพ่อเลี้ยงอาทิตย์ แม้มันจะดูร้อนแรงจนไม่อาจจะสบตาได้นาน แต่ศตคุณกลับรู้สึกตกอยู่ในภวังค์ ที่ผ่านมาเขาพยายามหลอกตัวเองว่าไม่ได้ชอบผู้ชาย ไม่สนใจผู้ชาย แต่ตอนนี้...ความคิดนั้นมันเปลี่ยนไปเมื่อได้คุยกับผู้ชายคนนี้ ได้มองตาคนๆ นี้

พ่อเลี้ยงอาทิตย์...ทำให้ศตคุณหวั่นไหว และอ่อนไหวไปพร้อมๆ กัน

“ตอนนี้...ก็อยู่นี่ครับ” ตอบบางเบา

“ใช่...ตอนนี้ฉันอยู่กับหมู และอยากอยู่ตลอดไป...ได้หรือเปล่า”

“คือ...”

ใบหน้าสวยฉายแววสับสนลังเล ที่ผ่านมากล้าปฏิเสธผู้ชายที่มาจีบตลอด แต่พ่อเลี้ยงเขาไม่อยาก...ใช้คำว่าไม่อยาก ไม่ใช่ไม่กล้าปฏิเสธ

ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เพื่อไม่ให้ตัวเองเสียเปรียบ ความสูงของศตคุณสูงเท่าไหล่ของพ่อเลี้ยงเท่านั้น ร่างกายบางๆ พยายามจะถอยออกห่าง แต่คนตัวใหญ่กลับโอบกอดรอบเอวแล้วดึงร่างเล็กมาชิดอก ส่งผลให้ใบหน้าขาวแดงซ่านอย่างขัดเขิน ร่างกายอ่อนปวกเปียกเลยดูเหมือนจะยอม

“อ๊ะ...ปล่อยนะครับ”

“ฉันชอบหมู ชอบหมูจริงๆ นะ”

ยิ่งอยู่ใกล้ ยิ่งได้กลิ่น และยิ่งได้สัมผัส มันเหมือนกับว่าคนที่มีความอดทนสูงอย่างพ่อเลี้ยงอาทิตย์ก็รู้สึกตบะใกล้แตกเข้าไปทุกที อยากครอบครองร่างนิ่มในอ้อมแขน

“พ่อเลี้ยง...เอาหน้าออกไปก่อนครับ”

“ฉันชอบหมูจริงๆ คบกันฉันเถอะนะ”

เอาแบบนี้เลยเหรอ!! รู้ว่าเคลิ้มก็ยังจะรุกเข้ามาอีก แบบนี้ตกเผลอตกลงไปแน่ๆ เลย

“พ่อเลี้ยงครับ เราควรจะดูๆ กันไปสักพักก่อนนะครับ”

“แต่การดูๆ ไปสักพักฉันไม่มีสิทธิ์ทำอะไรกับร่างกายของหมูนี่ ฉันมีความต้องการนะหมู อยากกอด อยากจูบ อยาก...” ไม่ทันจะพูดจบ มือขาวก็เอื้อมมาปิดปากคนตัวสูงก่อน

“คือว่า ไม่ต้องพูดแล้วครับ”

มือแกร่งวางไว้ตรงเอวคอดทั้งสองข้าง ส่วนมือของศตคุณก็ปิดปากหนาเอาไว้ ความหอม ความเนียนของมือขาวทำให้สติของพ่อเลี้ยงแทบจะไม่เหลืออยู่ ปลายลิ้นร้อนเลยแตะฝ่ามือขาวทักทายจนเจ้าของมือสะดุ้งรีบชักกลับ

แผลบ!

“อ๊ะ! พ่อเลี้ยง” อุทานเสียงดังเมื่อมือแกร่งจับมือข้างนั้นกลับไปคืนแล้วค่อยๆ ไล่เลียปลายนิ้ว ตาคมก็จ้องตาหวานอย่างร้อนแรง จนใบหน้าหน้าของศตคุณเห่อร้อน ตัวสั่นเพราะวาบหวามในอก

ไม่ได้กลัว...แต่ตื่นเต้น ผสมกับอยากรู้อยากเห็น

“ย่ะ อย่า...พอครับ มันสกปรก”

“หมู...” เรียกชื่อของร่างเล็กเสียงพร่าจนคนสวยแทบจะใจอ่อน

“พ่อเลี้ยง...”

“เห็นหรือยังว่าฉันต้องการขนาดไหน”

“ผม...ตั้งใจเอาไว้ว่า ครั้งแรกของผมจะให้มันกับคนที่ผมรักเท่านั้น ถ้าพ่อเลี้ยงอยากได้ พ่อเลี้ยงจะต้องรักผมแล้วผมก็ต้องรักพ่อเลี้ยงด้วย” พูดออกไป แล้วชักมือกลับมา

“ไม่มีปัญหา”

“แล้วผม...ก็ต้องไม่ใช่แค่หนึ่งในคู่ขา ผมต้องเป็นตัวจริงเท่านั้น ทำได้ใช่ไหมครับ”

“แน่นอนอยู่แล้ว”

เพราะฉันก็ไม่คิดจะหาคนอื่นอีกแล้ว เพราะแค่คุยกับนาย ได้มองหน้า ฉันก็มีความสุขมากพอแล้ว

“แล้วมันอีกกี่วันล่ะหมู เราจะดูๆ กันไปอีกกี่วัน”

“ถ้าวันไหนที่ผมรักพ่อเลี้ยงแล้ว ผมจะบอกเอง”

“นั่นก็หมายความว่า...นายจะยอมเป็นของฉันในวันนั้นสินะ” ร่างแกร่งถามอย่างดีใจ

“ครับ” พยักหน้าตอบเบาๆ อย่างเขินอาย ก้มหน้าหลบสายตาคมที่เขาหวั่นไหวด้วย

“อีกนานไหม นานไหมหมู”

“พ่อเลี้ยง...ก็พยายามทำให้ผมรักสิครับ”

“หึหึ ได้สิ แต่ว่า...กอดได้ไหม” พ่อเลี้ยงถาม ศตคุณคิดสักนิดก่อนจะพยักหน้า...แค่กอดคงไม่เสียหายอะไรหรอกมั้งนะ...

“แล้วหอมล่ะ” นิดๆ หน่อยๆ ถือเป็นรางวัลก็ได้มั้งไอ้หมู...ร่างเล็กพยักหน้าเบาๆ อีกที

“จูบล่ะ”

พรึ่บ!

เงยหน้ามองคนถามทันทีอย่างตกใจ ยื้อตัวออกจากร่างแกร่งทันทีแต่ก็ไม่หลุด ส่ายหน้าไปด้วย แต่ดูเหมือนร่างสูงจะโน้มตัวลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกเราแตะกัน

“ม่ะ...ไม่ได้”

“นะครับ...หมูน้อย” ผู้ใหญ่ในวัยสามสิบสองอ้อน ถ้าเป็นคนอื่นศตคุณต้องรู้สึกว่ามันเป็นอะไรที่ตลกมากแน่ๆ แค่คิดก็ไม่เหมาะแล้ว แต่ว่าคนตัวใหญ่คนนี้ทำแล้วศตคุณรู้สึกว่า...น่ารัก จนพยักหน้าไปอย่างเคลิ้มๆ

“อื้อ...” ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ มือที่ดันอกแกร่งอยู่ถึงกับชะงัก ร่างกายแข็งทื่อเมื่อโดนประกบริมฝีปากลงมาที่ริมฝีปากของเขา

ปลายลิ้นร้อนค่อยๆ สอดเข้าไปในโพรงปากของศตคุณ เกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับลิ้นเล็กที่กำลังหนีอย่างค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปเพื่อไม่ให้หมูน้อยแตกตื่น การเอาลิ้นหนีของศตคุณไม่รู้เลยว่ามันเป็นการตอบสนองรสจูบแบบอ้อม ความเชี่ยวชำนาญของพ่อเลี้ยงทำให้ร่างกายบางอ่อนแรง แข้งขาอ่อน หากแต่มือแกร่งก็ประคองไว้ พร้อมๆ กับลุกล้ำความหอมหวานกับริมฝีปากบางอย่างหลงใหล

จูบแรกระหว่างเราที่แสนจะประทับใจที่จะตราตรึงไปในหัวใจของทั้งคู่

ไม่คิดว่าจะหวานขนาดนี้...ให้ตายสิ ติดใจไปแล้วแบบนี้ คงต้องหาเรื่องจูบบ่อยๆ จะได้ชิน...

ศตคุณที่ไม่เคยจูบมาก่อนถึงกับสมองอื้ออึง เคลิ้มไปกับสัมผัส กระทั่งรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ จึงทุบอกแกร่งเป็นสัญญาณ ชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำผละออกมาอย่างเสียดาย ไม่วายที่จะหอมแก้มใสเบาๆ เป็นการตบท้าย

ฟอด!

“มันดีใช่ไหม” ถามกึ่งแซว แล้วแลบเลียริมฝีปากให้ร่างบางเห็น

“บ้าที่สุดเลย พ่อเลี้ยงฉวยโอกาส”

“หมูพยักหน้าอนุญาตเองนะ”

“ก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะให้ทำเลยสักหน่อย ฮื่อ ปล่อยเลยนะ!” พอตั้งสติได้ก็ใส่ร่างสูง พอเลี้ยงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะปล่อยคนสวยในอ้อมแขนให้เป็นอิสระ

“หวานจัง...หมูหวานที่สุด” ยังไม่หยุดทำให้อายอีก ระวังจะโดนโกรธเข้าจริงๆ แล้วจะหนาว

“คนแก่ลามก!! อย่าหวังว่าจะได้แอ้มอีก ชิ!!” ว่าแล้วก็วิ่งออกจาห้องหนังสือไปด้วยใบหน้าที่ติดไม่พอใจแต่ก็แดงซ่านอย่างเขินอาย

“ฮ่าๆ”

หมูของเขา...เริ่ม ‘พยศ’ แล้วสินะ




 :ling1: :ling1: :ling1: :ling1:



   จูบแรกกันแล้วววววว หมูน้อยของเราเริ่มที่จะกล้ามากขึ้นแล้วนะคะ อิอิ อย่าลืมคอมเม้นท์ให้ยูกิน้า ยูกิเปิดเทอมแล้วค่ะ อาจจะว่างมาอัพเรื่องนี้ได้ แต่ไม่รับประกันว่าจะทุกอาทิตย์ไหม แต่จะพยายามมาทุกอาทิตย์ให้ได้ค่ะ แต่ทุกคนอย่าลืมเม้นท์เป็นกำลังใจให้ยูกินะคะ

   https://www.facebook.com/sawachiyuki/

ออฟไลน์ ่jum

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3820
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-3
รุกไว แล้วยังปากไวอีกนะ พ่อเลี้ยง  :hao6:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
อีพ่อเลี้ยงเจ้าเล่ห์จริงๆลูกหมูจะรอดไปกี่วันเนี่ยะอิอิ

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4529
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
พี่เลี้ยงคะ ใจเย็นค่ะ
สงสารน้องหมูบ้าง

 :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ double9JH

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1914
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-7
พลาดไปตอนนึงแต่มาอ่านย้อนหลังแล้ววว

พ่อเลี้ยงอาทิตย์นี่ทั้งรุกเร็วและรุกหนักเลยเนอะ

หมูก้เขิ๊นเขิน 555. แต่น่ารักดีอ่ะ

ยิ่งตอนติวหนังสือนี่แบบ โลกของสองคน~ เคมีเข้ากันดีมากกก :impress2:

รอตอนต่อไปค่าาา :mew1:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
 :m1: :m1: :m1: :m1: :m1: :m1:
พ่อเลี้ยงแทบไม่อยากเสียเวลาจีบหมูน้อย
อยากข้ามจากจีบเป็นแฟนไปเป็นเมียเลยใช่ไหม
:give2: :give2: :give2: :give2: :give2: :give2:

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Peung002

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 885
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
สั้น กระชับ ฉับไว ตรงเป้าหมาย
555 พ่อเลี้ยงรุกเร็วเกิ๊น. หมูน้อยจะตั้งรับทันมั๊ยเนี่ย  :hao3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ poohanddew

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 651
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
ชอบๆพ่อเลี้ยงจุง
หมูน่าจะรอดยากแล้วหล่ะ
 :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ shannara

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 166
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
หมูน้อยในอวย
 :katai2-1:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7744
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
พ่อเลี้ยง รุกร้ายกาจมาก
ตีเนียนว่าคบกันแล้ว :hao7:
รุกไปรับถึงบ้าน ขออนุญาตพาหมูไปติวให้ลูกชาย
และไปพักช่วงปิดเทอมกับแม่หมูเรียบร้อย :katai1:
ปากพูด มือถึง กอด แถมอ้อนจูบแล้ว  :ling1: :ling1: :ling1:
ไวจริงๆ นะพ่อเลี้ยง
 :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
รุกเร็ว รุกหนัก จนน่ากลัวเลย หมูน้อยตายแน่ๆ งานนี้

ออฟไลน์ aom2529

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
 :hao7: :hao7: :hao7: อ๊าย..พ่อเลี้ยงหื่น.. :laugh:

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1880
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
อะไรเนี่ยหาเมียรุ่นลูกเลยเหรอ

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
หมูอย่ายอมง่ายๆนะ

ออฟไลน์ pui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-3

ออฟไลน์ Kalamall

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 731
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-2
 :hao3: นี้มันหมูในอวยนิน่า 555 ไม่รอดแน่

ออฟไลน์ natsikijang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 541
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-4
ชอบมากๆ  รุกไวไว  ไม่เส่ยเวลาจีบ พ่อเพื่อน   คำนวณอายุแล้ว  พ่อเลี้ยงไม่น่าจะเป็นพ่อแท้ๆของเขต

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด