♥♥ คุณรองประธานฯกับบอดี้การ์ดตัวอ้วน ♥♥ [ตอนพิเศษ3] 22/05/16 ★ P.67
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ♥♥ คุณรองประธานฯกับบอดี้การ์ดตัวอ้วน ♥♥ [ตอนพิเศษ3] 22/05/16 ★ P.67  (อ่าน 767357 ครั้ง)

ออฟไลน์ marisa9397

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 246
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
สนุกค่ะ รอติดตามม

ออฟไลน์ Supparang-k

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1909
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-3
ท่านรองคนแมนพูดผิดแน่เลยไม่ใช่เลี้งลูก แต่เป็น(แม่ของ)ลูก

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
น้องปุ่นน่ารัก อยากให้ลดน้ำหนัก คุณวีร์จะได้รัก ได้หลง อิอิ

ออฟไลน์ darin

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2266/-46
ตอนที่ 6

ผมเพิ่งหายใจได้ทั่วท้องเมื่อการประชุมเสร็จสิ้นไปด้วยดี การมาทำงานครั้งนี้ทำเอาผมเครียดนอนไม่หลับมาหลายคืน
เพราะผมไม่ใช่เลขาที่แท้จริง งานเลขาทั้งหมดพี่พรเป็นคนทำทั้งสิ้น ผมมีหน้าที่แค่ส่งต่อไปให้
ผมใช้ทั้งการบันทึกเสียงและอัดวิดีโอเพื่อความไม่ประมาท โชคดีที่ไม่มีการเรียกใช้งานอย่างอื่นระหว่างการประชุม

ผมยังอยู่ภูเก็ตอีกสองวันคือเสาร์และอาทิตย์ คุณวีร์อยู่พักผ่อนต่อกับเพื่อนๆและคู่ควงที่จะเดินทางตามมาในวันพรุ่งนี้

แต่วันนี้ผมยังไม่เสร็จงานครับ เรามีงานเลี้ยงรับรองตอนเย็น ผมกลับมาที่ห้องเพื่อพักผ่อนมีเวลาประมาณสองชั่วโมง


ผมกำลังชั่งใจว่าควรออกไปยืนฝ้าอยู่ข้างนอกดีไหม เพราะผมเป็นบอดี้การ์ดจะมานั่งพักผ่อนอยู่ไม่ได้
เกิดคุณวีร์ออกไปไหน ผมไม่รู้จะถือว่าละเลยหน้าที่

ระหว่างที่ลังเลใจ เสียงโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นมา

“ปุ่นพักอยู่หรือเปล่า”

“เปล่าครับ”

“ผมจะออกไปเดินตรวจโรงแรม”

“เดี๋ยวนี้เลยหรือเปล่าครับ ผมจะได้ออกไป”

“อืม ออกมาเลย”

ผมถอนหายใจโล่งอก โชคดีไป ไม่ต้องออกไปยืนเฝ้าหน้าห้อง ไม่งั้นคงเบื่อพิลึก



 ผมออกไปยืนรอไม่ถึงสิบนาที คุณวีร์ก็เดินออกมา โอ้โห อย่างกับคนละคน 

“ทำไมยังใส่สูท”

“ผมไม่รู้นี่ครับว่าต้องเปลี่ยน เห็นบอกจะเดินตรวจโรงแรม”

“งั้นก็ไปเปลี่ยนซะ”

“ไม่เป็นไรครับไปชุดนี้ก็ได้ ผมเกรงใจต้องมายืนรอ”

“คิดจะใส่สูทเต็มยศไปเดินดูสระว่ายน้ำ ไปเดินริมหาดเหรอ อย่าทำให้ลูกค้ารู้สึกอึดอัด”

“อ่า ขอโทษครับ งั้นรอแป๊บเดียวครับไม่ถึงสามนาที”


ผมรีบเดินกลับไปที่ห้อง เสียบการ์ด ผลักเข้าไปแล้วดันประตูปิด

แต่มันไม่ปิดครับ ผมหันไปดูเห็นคนตัวสูงเอามือจับไว้

“คุณวีร์ เข้ามาทำไมครับ” ผมเผลอเดินถอยเข้ามาในห้อง คืออยากจะยืนให้ห่างกันสักนิด
มันเลยทำให้คนที่ตามมาด้วย ก้าวเข้ามาในห้องได้สบายไม่มีใครยืนขว้าง


ร่างสูงลงนั่งบนเตียงผม แถมมองมาด้วยสายตาดุๆ
“จะยืนอีกนานไหม รีบเปลี่ยนสิ เดี๋ยวต้องกลับมาเปลี่ยนชุดไปงานเลี้ยงอีก”

“แล้ว..แล้วคุณวีร์เข้ามาทำไมล่ะครับ”

“จะให้ผมยืนรออยู่หน้าห้องหรือไง"

“คุณวีร์ก็กลับเข้าห้องไปก่อนสิครับ เดี๋ยวเสร็จแล้วผมไปเคาะเรียก”

“ทำไมต้องยุ่งยาก เปลี่ยนชุดสิ”

ผมกวาดตาขึ้นมองบน ถือว่าเป็นเจ้านายสั่งใหญ่
ผมเดินไปหยิบกางเกงสี่ส่วนกับเสื้อยืดแขนยาวออกจากกระเป๋า เตรียมเดินเข้าห้องน้ำ


“จะไปไหน”

“ไปเปลี่ยนชุดไงครับ”

“ผมเคยบอกแล้วว่าไม่ชอบคนเรื่องมาก จะให้มันเสียเวลาทำไมเปลี่ยนตรงนี้ก็ได้”

เอาสมองส่วนไหนคิด เปลี่ยนเสื้อผ้าตรงนี้ไม่เป็นไร คราวก่อนก็เช็ดปากให้ผมแล้วเอาไปชิมต่อหน้าตาเฉย
ตรรกะไอ้คุณรองประธานต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ


“เร็วๆ”


ผมวิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำเลยครับ บ้าสิ ใครเชื่อก็บ้าแล้ว
ผมไม่เคยเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยสปีดความเร็วสูงขนาดนี้มาก่อน เสร็จแล้วถึงกับหอบ


“ปุ่น”

“เสร็จแล้วครับ” ผมรีบตะโกนบอก โกยเสื้อผ้าที่ใส่แล้วโยนไว้ในอ่างอาบน้ำ เดี๋ยวค่อยกลับมาจัดการ

ยิ่งนานวันเจ้านายผมยิ่งรับมือยากขึ้นทุกที





ผมเดินตามคุณรองประธานฯ ไปเรื่อยๆ คอยจดหรือกดบันทึกเสียงเพื่อนำไปสรุปเป็นรายงาน
อดชื่นชมไม่ได้ เวลาทำงานดูดีมากครับ สายตามุ่งมั่น สั่งงานเฉียบขาด (อยากรู้ว่าสมองไอคิวเท่าไหร่
ทำไมถึงฉลาดนัก) วางมาดนิ่งสมเป็นผู้บริหาร แม้แต่พนักงานอาวุโสยังให้ความเคารพ



“ไปเดินเป็นลูกค้ากัน” เสียงทุ้มหันมาบอกผม หลังจากผู้จัดการรีสอร์ทขอตัวกลับไปทำงานแล้ว

เดินเป็นลูกค้า ผมกำลังนึกภาพในหัว

เข้าใจแล้ว เห็นอย่างนี้คนอย่างพี่ปุ่นก็ฉลาดนะ



ผมเร่งฝีเท้า เดินเร็วขึ้นจนทันคนที่เดินอยู่ข้างหน้า




“ไปตรงไหนก่อนครับพี่วีร์”    @^__^@



คนถูกทักหันขวับ แรงอย่างกับโดนใครกระชากหัว

“พูดว่าอะไรนะ”

แหม หูไม่ดีก็ไม่บอก สงสัยจะตึงนิดๆ ผมกระแอมเรียกเสียงเบาๆ ก่อนพูดให้ดังขึ้น

“ไปตรงไหนก่อนครับพี่วีร์”

คนตัวสูงไม่ยอมตอบ จ้องหน้า เหมือนอยากจะพูดอะไร แต่แล้วก็หุบปาก
ถอนหายใจยาว ก่อนส่ายหัว

“ไปที่ชายหาด”   



ˋ(′~‵)ˊ♡.  ผมพยายามเก็บอาการ เล็งไว้ตั้งแต่มาถึง ชีวิตลัลล้าดีจริง
ต่อไปต้องต่องรองกับพี่ปั้นว่าจะรับงานข้างนอก ไม่เอางานเบ๊ในออฟฟิศอีกแล้ว


“โห ทะเลสวยจัง” ผมลืมตัววิ่งนำหน้าไปก่อน

“ระวัง เดี๋ยวล้ม” เสียงร้องห้ามเบรกผมได้ชะงักมาก ไมได้กลัวล้มแต่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามาทำงาน

ผมเดินกลับไปยืนข้างเจ้านาย


คุณรองประธานเดินไปตามความยาวของหาด

“ความสะอาดยังถือว่าอยู่ในเกณฑ์ การจัดระเบียบเก้าอี้ใช้ได้”

“ต้องดูเองเลยหรือครับ”

“เรามาแล้วมีเวลาต้องแวะดู อย่าเชื่อแค่ในรายงาน อีกอย่างทำแบบนี้พนักงานจะไม่กล้าละเลยงาน
เขารู้ว่าเราตรวจจริง คุมเข้มเพื่อให้ได้ตามมาตรฐาน”

อย่างนี้นี่เอง คุณรองประธานขยันผิดคาด



“โอ๊ะ”


“โว้  โว้  โว้”  (° ο°)~



“เป็นอะไร ไม่เคยเห็นหรือ" คนมายืนข้างๆ ทำเอาสะดุ้ง เช็ดน้ำลายเกือบไม่ทัน

ฝรั่งท๊อปเลสครับ เห็นกันจะจะ ทะเลใกล้ๆกรุงเทพฯที่ผมไป มันไม่ค่อยมีแบบนี้นี่
 

“อย่าหน้าแดงให้ลูกค้าจับได้ว่ามอง”         

ผมรีบยกมือขึ้นจับแก้มตัวเอง ผมผิวขาวมากพอหน้าแดงทีมันขึ้นแก้มที่กลมเหมือนซาลาเปาชัดเลยครับ
                 
                                                                                                                                                                                         
                                                                                                                                                                                                                                   
“อย่าบอกนะว่ายังไม่เคย”

“เคยสิครับ หลายครั้งด้วย” ผมเถียงเดี๋ยวจะหาว่าผมอ่อนหัด

“หึๆ ท่าทางแบบนี้เคยจริงเหรอ” หยามกันเกินไปแล้วไอ้คุณรองประธานฯ

“ผมไปเที่ยวออกบ่อย ทำไมจะไม่เคย”

“เที่ยว?” 

ทำไมต้องขึ้นเสียงสูง ทำหน้าแปลกใจขนาดนั้นด้วยฟระ

“ใช่สิครับ  หัวหิน พัทยาก็มีแบบนี้  มองจนเบื่อ”




“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ”

อุตส่าห์เริ่มนับถือบ้างแล้ว มาทำให้เกลียดอีกล่ะ ตลกอะไรของมันนักหนาฟระ


“คงไม่เคยจริงๆ สินะ”  พูดเอง เออเอง ทำหน้าเจ้าเล่ห์ ยิ้มตาพราว แล้วเดินผิวปากนำห่างออกไป

คืออะไร บอกว่าเคยก็เคยสิเฟ้ย           
   








อิ่มครับอิ่ม อิ่มจนจุกขึ้นมาถึงคอ โต๊ะที่ผมนั่งไม่ค่อยมีใครทาน นั่งคุยกันอย่างเดียว

“คุณปุ่นลองไวน์ยี่ห้อนี้ดู รสนุ่มมาก” คนที่นั่งข้างผม ส่งแก้วไวน์ที่พนักงานเพิ่งรินให้มาให้ผม

ผมกล่าวขอบคุณ รับมาถือไว้ ชั่งใจอยู่ว่าจะเอายังไงดี ผมดื่มแอลกอฮอล์ไม่ค่อยเก่งครับ
ลองแล้วรู้สึกว่ามันขมเลยไม่ค่อยชอบ พี่ปั้นก็ไม่ชอบให้ผมดื่มด้วย


“ทานไม่ได้ก็วางไว้” เสียงกระซิบจากคนที่นั่งอีกข้าง เหมือนเป็นแรงยุ วันนี้ปรามาสผมหลายทีแล้วนะ

ผมยกไวน์ขึ้นดื่ม อื้อหือขมได้ใจเล่นเอาหน้าเบ้ เกือบจะวางไม่แตะมันอีก ถ้าไม่ได้ยินเสียงหัวเราะแบบคนรู้ทัน
ดังมากระทบหู  คนอย่างปุ่นดูถูกไม่ได้เฟ้ย

ผมยกดื่มไปเรื่อยๆ จนหมดแก้ว ทั้งมึน ทั้งขม ไม่อร่อยเลย

คนที่ส่งไวน์ให้ผมดันนึกว่าผมชอบ เรียกบริกรเข้ามารินเพิ่มให้
กว่าจะจบงาน ผมซัดไปสี่แก้ว ตาเยิ้มเลยครับ มองหน้าใครก็เห็นเป็นภาพซ้อนไปหมด




“ปุ่นลุกขึ้น” เสียงกระซิบที่ข้างหู ผมได้ยินแต่สมองไม่แล่น

“ลุกขึ้น” คราวนี้ไม่ได้มาแต่เสียงครับ มือใหญ่ดึงแขนผมขึ้นยืน
ได้ยินเสียงคนคุยกัน แต่เสียงอย่างกับคลื่นความถี่ต่ำ ผมแปลไม่ออกสักคำ

“ไปกันได้แล้ว” มือที่จับแขนผมลากผมเซตามไปข้างหน้า



“ช้า ช้า" ยิ่งว่าเหมือนยิ่งยุ ทำไมกลายเป็นเดินเร็วขึ้น

“บอกว่าให้ช้าช้างาย ไอ้คุณวีร์”  ต้องอย่างนี้ถึงจะฟัง ไม่ใช่แค่ช้าหยุดเดินเลยด้วย
 ต้องให้พี่ปุ่นโมโหก่อนถึงจะเชื่อ


“ดื่มไม่ได้ก็ยังจะดื่ม พูดไม่ฟัง จะดื้อไปถึงไหน”  บ่นไรฟระ หนวกหู

ผมยกมือขึ้นปิดปากคนพูด หัวเราะออกมาคิกคัก นั่นเสียงผมเหรอ ทำไมผมเอาแต่หัวเราะ หยุดไม่ได้ด้วย

“ต้องอย่างนี้ถึงจาหยุด บ่นรายเยอะแยะ ปวดหัวว”


“โอ๊ะ โอ๊ะ บาววว บาววว”  ผมถูกกระชากเอวเข้าไปชิด

“เดินดีๆ”  มือที่โอบเอวผม ลากถูลู่ถูกังเข้าไปใน... อืมมม น่าจะลิฟท์นะ

ผมเอนหัวไปซบ ค่อยดีหน่อย ปวดหัวชะมัด




“ปุ่น อย่านั่ง ยืนดีๆ “ อื้อ อะไรมาจับตามตัวผม

“คีย์การ์ดอยู่ไหน”   

“อยู่หนายนะ......อยู่นี่”  ผมดึงออกมาจากกระเป๋ากางเกง แกว่งไปมา

มือใหญ่คว้าไปจากมือผม เปิดประตู จับบ่าผมสองข้างดันให้เข้าไปในห้อง

ผมถูกผลักให้ลงไปนอนบนเตียง ได้ยินเสียงถอนหายใจ  ก่อนตามมาด้วยเสียงปิดประตู

ทำไมมันลืมตาไม่ขึ้น ง่วงชะมัด ขอผมนอนก่อนแล้วกัน





ผมงัวเงียตื่นขึ้นมา มองไปรอบๆ ทำไมผมอยู่ในห้อง
ไม่ได้ ไม่ได้ ผมต้องทำหน้าที่บอดี้การ์ดให้คุณรองประธาน 


แล้วคุณรองประธานอยู่ไหน?


ผมเดินโซเซ  โงนเงน เกาะตามฝาผนังด้วยจิตใจมุ่งมั่นและสำนึกต่อหน้าที่

ทำไมประตูมันเปิดยากนักฟระ อ๊ะ ได้แล้ว


ผมเดินต่อจนมาหยุดยืนหน้าประตูของห้องที่อยู่ติดกัน ทุบลงไปโครมโครม

“ปายหนาย เป็นรายเปล่า ทำมายไม่มาเปิดให้พี่ปุ่น”  ผมพูดไปด้วยทุบไปด้วยคราวนี้ทุบสองมือเลย


ประตูถูกกระชากเปิด คนเดินออกมาท่าทางหัวเสีย

ใครทำอะไรเจ้านายพี่ปุ่น เดี๋ยวมีตื้บ



ผมยกมือผลักอกคนที่ยืนขวางให้เดินเข้าห้อง ก่อนปิดประตูตามหลังอย่างมีมารยาท

ทำไมคุณรองปะธานถึงเป็นเด็กไม่ดี ไม่รู้จักแต่งตัว พันผ้าขนหนูไว้ผืนเดียว


“ปุ่น เมาก็กลับไปนอน”


“ม่ายมาว พี่ปุ่นม่ายมาว”


“มาๆ” ผมเข้าไปจับมือคนตัวสูง ดึงให้เดินตาม

พอเดินชนเตียงผมก็ผลักคนที่ผมจูงมาให้ลงไปนอน ก่อนกระโจนขึ้นไปนอนทับเอาไว้



“ม่ายมีครายทำราย ม่ายต้องกลัว พี่ปุ่นอยู่ท้างงคน” อึก อึก ทำไมสะอึกฟระ


“นอนๆ พี่ปุ่นจาดูแลเอง”  ผมเอาแขนกอดรัดลำตัว ขาก็หนีบเอาไว้ 


“พี่ปุ่น ทำงานนนเต็มที่ ม่ายต้องห่วง”


ผมเอาหน้ากลิ้งไปมาบนอะไรสักอย่าง เย็นๆ แข็งๆ แต่ก็นิ่มนิดๆ 
หน้าอกเปล่าฟระ ไม่ใช่หรอก หน้าอกก็ต้องมีนมตู้มๆ สิ


เสียงความถี่ต่ำมาอีกแล้ว พูดอะไรน่ารำคาญ
ผมออกแรงกระชับแขนขาให้แน่นเข้า ได้ผลเสียงนั้นเงียบไปเล้ว


“เจ้านายสบายจายด้าย มีพี่ปุ่น เป็น....อึก...อึก..”  จะสะอึกไปถึงไหน



“มีพี่ปุ่นเป็น..อึก...อึก..”



“เป็น....”




คร้อก z Z



อืม... นอนตรงนี้สบายจัง



.............................................TBC.........................................................
มาลุ้นกันค่ะ ว่าพรุ่งนี้พี่ปุ่นตื่นมาจะช็อคตายเลยไหม ^^

♥ My Friend The Series ♥
เป็นเรื่องสั้นจบในตอน เมื่อวานอัพตอนใหม่ ฝากด้วยค่า


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-03-2016 18:54:46 โดย darin »

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
พี่ปุ่นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน  :katai2-1:

เมาแล้วจากน้องปุ่นเป็นพี่ปุ่นเลยนะ 5555555


นั่งเฝ้าเรื่องนี้ทุ้กวันเลยยยยยยยยยย  :กอด1:

ออฟไลน์ Natsuki-ChaN

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
นุ้งปุ่นลูกกกค้าาา 555555+ เมามั่วรั่วเลยลูกก 
ไปกอดพี่วีร์แบบนั้น พี่วีร์ไม่ตะบะแตกเหรอครัชช วรั้ยยย :hao7:
ตื่นเช้ามาน่าสนุก กร๊ากก

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
ปุ่นตื่นมาช๊อคตาตั้งแน่ๆ เล่นนอนทั้งก่ายทั้งกอดคุณวีร์แนบแน่นขนาดนั้น :laugh:

ออฟไลน์ patchylove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-4

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
โชคดีนะเพ่ปุ่น... ขอให้ตื่นมาโดยสวัสดิภาพ อิอิ

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
มาถึงขั้นนี้แล้วก็ช่วยเป็นหมอนข้างให้น้องปุ่นเขาสักวันแล้วกันนะคะคุณวีร์

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1789
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
ไอคำว่า 'เคย' ของท่านรองฯ กับของหนูมันคนละความหมายกันนะคะน้องปุ่น  :haun5:

และไอตอนเมานี่อะไรคะ หนูรั่วได้ใจมาก กลายเป็นพี่ปุ่นไปซะและ แถมจับท่านรองฯกดลงกับเตียงอีก เช้ามาจะเป็นไงเนี่ย :laugh3: :laugh3:

รอตอนต่อไปค่า


แว๊บๆ
คุณวีรร์ -> คุณวีร์
รินหาด -> ริมหาด
ไมได้กลัวล้ม ->ไม่ได้กลัวล้ม
ปรามาศ -> ปรามาส


ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
ปุ่นเมาแล้วรั่วมากๆ ดีนะความลับไม่รั่ว

ออฟไลน์ 205arr

  • เราคงอยู่ไกลกันเป็นพันหมื่นลี้
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 748
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
โอ๊ย หนูปุ่นน่ารักจังเลยลูก
รอดูว่าตื่นมาจะชอคแค่ไหน
ว่าแต่คุณวีร์โดนทับไม่แบบรึคะนั่น
 :laugh:

ออฟไลน์ koikoi

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3871
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +311/-13

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5666
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44

ออฟไลน์ marisa9397

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 246
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
พี่ปุ่นแมนมาค่ะ 555

ออฟไลน์ Jadd

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 231
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
 :ling1:  พี่ปุ่นขา เมาแล้วรั่วนะคะ 555

ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +296/-6
โอยย  พี่ปุ่นเอ๊ย พรุ่งนี้ตื่นมาจะเป็นไงนะ 5555555

ออฟไลน์ namngern

  • Flowers need to bloom
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-2
เอิ่ม ปุ่นเมาละเรื้อนมาก555
นี่คือท่านประธานเขาถูกใจปุ่น หรือแค่เอ็นดูเฉยๆอะ
พรุ่งนี้ตื่นมาต้องตกใจแน่ๆ55

ออฟไลน์ larynx

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 822
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ความชิบหายจะมาเยือนในรุ่งเช้าแน่ๆค่ะพี่ปุ่นคนแมน 555555555555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ monoo

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1960
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-4

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1693
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
โอ้ยยยยยยย น่ารักจังง !! :impress2: :impress2: :impress2: :กอด1: :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ neverland

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
พี่ปุ่นคนซื่อ โธ่เอ้ย!  :laugh:
นี่กำลังรอดูท่าทีท่านรองอยู่ แหมมมมม ชอบกลมๆงี้อ่ะดิ  o18

ออฟไลน์ padthaiyen

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 943
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-2
คุณน้องเลขาเมาแล้วน่ารัก

ออฟไลน์ konnarak

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +182/-0

ออฟไลน์ inspirer_bear

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2022
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +206/-5
55555 ฮาพี่ปุ่นบอกเลยยน่ารักนะเรา
คุณรองประธานคงปวดหัวตาย

ออฟไลน์ ketekitty

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
อ่านแล้วก็หิวตาม 555

ความลับเกือบแตก

ออฟไลน์ tukkyhun

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 38
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :ling3:นึกว่าจะได้กันซะแล้วววววสว อิอิ น้องปุ่นทำคุณวีร์อดใจแทบไม่ไหว

ออฟไลน์ darin

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2266/-46
ตอนที่ 7 ครึ่งแรก

อืมม ทำไมที่นอนมันขยับได้

อืมม อุ่นดีจัง ซุก ซุก

อ๊ะ!! ผีอำหรือเปล่า ที่เอวมีอะไรทับอยู่ 

เดี๋ยวนะผีบ้านไหนอำเอว ลืมตาสิครับ จะรออะไร


อ๊ะ....อ๊ะ....

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก !!!


คุณรองประธาน!!!....

( ° △ °|||)︴
.

ผมนอนซุกหน้าอยู่กับอกคุณรองประธาน ตะแคงข้างไปกอดไว้ครึ่งค่อนตัว
คนที่นอนให้ผมซบก็ไม่น้อยหน้า แขนข้างที่ผมนอนหนุนอยู่กอดไหล่ อีกข้างโอบอยู่ที่เอว

โรแมนติกจนน้ำตาจะไหล ถ้านี่ไม่ใช่เจ้านาย และเป็นผู้ชายมีปิกาจู


ผมรีบขยับตัวลุก พร้อมกับร่ายมนต์ไปด้วย อย่าเพิ่งตื่น อย่าเพิ่งตื่น จงนอนต่อไป
ผ้าห่มที่คลุมอยู่เลื่อนหลุดจากไหล่ไปอยู่ที่เอว


( ° △ °|||)︴


ทะ... ทะ...ทำไมไอ้คุณรองประธานไม่ใส่เสื้อ

ผมรีบก้มลงมองตัวเอง ขวัญเอ๋ยขวัญมา (ยกมือลูบอก)
ค่อยยังชั่วเสื้อผ้ายังอยู่ครบ ปวดเนื้อปวดตัวนิดหน่อยแต่ไม่มากไม่น่ามีอะไร

คือก็ไม่ได้ว่าจะสงสัยคุณรองประธานหรอกนะครับ แต่ไอ้ท่าที่ตื่นมาเจอเนี่ยมันชวนจิ้นจริงๆ



อย่ามัวแต่คิด รีบเผ่นก่อนดีกว่า

ผมเกือบจะทำได้อยู่แล้ว ถ้าแขนแข็งแรงนั่นไม่ดึงผมกลับลงไปนอนใหม่
เจ้าของคีมเหล็กไม่ยักจะตื่น  แต่คราง อือ อา อือ อา เหมือนถูกขัดใจ
พอจับผมกดซุกไหล่ เอาหน้ามาซบอยู่ที่หัวผมได้ ก็ลากเสียงยาวอย่างพอใจ
อืมมมมมมมม  แล้วก็ตามมาด้วยลมหายใจสม่ำเสมอที่เป่ารดหัวของผม

ผมเริ่มมองไปรอบๆ วิเคราะห์สถานการณ์ของตัวเอง

ไม่ใช่ห้องผม งั้นคงห้องเจ้านาย ผมมานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไงฟระ   (?_?)

แล้วทำไมไอ้บ้าเจ้านายถึงนอนกอดผมหรือติดหมอนข้าง ผิดผีหมด  (?_?)

คิด..คิด.. แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก
 
เริ่มง่วงนิดๆ นอนอย่างนี้มันอุ่นดี


ว่าแต่คุณรองประธานหุ่นใช้ได้แหะ กล้ามเนื้อแข็งแรง ซิกแพคมาเต็ม  ไม่มีไขมันหรือพุง(น้อยๆ ) เหมือนผม


เดี๋ยวนะครับ มีบางอย่างแปลกๆ


<(O_O)>


มือ....มือผม มันแตะอยู่ที่ซิกแพคคุณรองประธาน

เฮ้ย!! อยากรู้อยากเห็นอะไรเบอร์นั้น จับทำไม


“ตื่นแล้วเหรอพี่ปุ่น” ผมสะดุ้งเฮือก เด้งตัวลุกขึ้นนั่ง เมื่อกี้คุณรองประธานตื่นมาทันเห็นหรือเปล่า

“ คุณวีร์มาอยู่ในห้องผมได้ยังไงครับ”

“หือ?”

“เอ้ย ผมมาอยู่ในห้องคุณวีร์ได้ยังไงครับ”

“นั่นสิ มาได้ยังไง”  เกลียดสายตายิ้มๆ  เกลียดคนยิ้ม  แล้วดูทำ
ท่านเอนตัวนอน เอาหัวหนุนแขน ผ้าห่มร่นไปคลุมอยู่ตรงสะโพก โชว์แผงอกเปลือยเปล่า

แล้ว..

แล้วทำไมมองจนถึงสะโพกมันยังเปลือยอยู่ฟระ




“เฮ้ย ตก ตก”  ผมอุทานคำติดปาก เมื่อถูกมือแข็งแรงกระชากล้มลงไปกองบนตัว

“คุณวีร์ จะ..จะทำอะไรครับ “

ผมดิ้นขลุกขลักแต่แขนที่รัดผมอยู่แน่นจนหนีไปทางไหนไม่ได้

“แล้วคิดว่าจะทำอะไร?”

“ไม่นะครับ ผมไม่ได้เป็นแบบนั้น  ม่ายยยย”

“หึ หึ”

“ฮ่าๆๆๆๆ”  จากหัวเราะอยู่ในลำคอ จู่ๆก็เปลี่ยนมาเป็นหัวเราะลั่น เหมือนเจ้าตัวกลั้นไว้ไม่ไหว


“ปุ่นถามไม่ใช่เหรอ ว่าเข้ามาอยู่ห้องผมได้ยังไง ก็นี้แหล่ะ”

“หมายความว่ายังไงครับ” กอดกันแบบนี้มันเกี่ยวตรงไหน

“เมื่อคืนปุ่นมาเคาะห้อง เข้ามาถึงก็กระโจนทับผม กอดเป็นลูกลิงไว้แบบนี้สะบัดยังไงก็ไม่หลุด เมาแล้วแรงเยอะนะเรา”

พอถูกเท้าความ  มันก็เห็นภาพแว้บๆ ในหัว ไม่ปะติดปะต่อ แต่พอทำให้คำพูดของคุณรองประธานเชื่อถือได้

อายครับอาย ทำอะไรลงไป



“ผมเมา ไม่รู้เรื่อง”

“เหรอ ถึงขนาดบอกว่าจะปกป้อง ดูแลผม”

“หะ?”  ช็อคตาตั้งครับ ผมพูดไปแค่ไหน ในหัวที่จำได้มันดันมีแต่ภาพไม่มีเสียง

“อย่า..อย่าไปฟังครับคนเมา ผมพูดเรื่อยเปื่อย สงสัยจะดูละครมากไป”

“น่าเสียดายนะ นึกว่าจ้างเลขาแล้วจะได้บอดี้การ์ดแถมมาด้วย”


( ° △ °|||)︴


“ผมกลมแบบนี้จะเป็นได้ยังไงครับคุณวีร์”
เป็นครั้งแรกที่นึกอยากขอบคุณความอวบของตัวเอง กินเก่งไม่ชอบออกกำลังกายมีผลดีด้วย ฮือๆ


ผมมัวแต่ตกใจเรื่องที่คุณวีร์พูด จนลืมไปว่าที่คุยกันอยู่ตอนนี้ผมยังนอนทับคุณวีร์อยู่ มารู้สึกตัวก็ตอนที่...

เอ่อ....

เอ่อ...

อะไรมันดันต้นขาผมอยู่ มันนูนขนาดที่มีผ้าห่มกั้นอยู่ผมยังรู้สึกได้


มัน....คือ....อะไร  (?_?)


มัน..คือ..   


   :pighaun:


คราวนี้แรงผมมาเต็มครับ กระเด้งฝ่าคีมเหล็ก ลงไปนั่งอยู่ข้างๆ แทน

“ตกใจอะไร”

ผมมองหน้าคนถาม แล้วก้มลงไปมองตรงนั้น ก่อนเงยหน้าขึ้นมามองคนถามใหม่

“ตรงนั้น..ตรงนั้น..มัน..มัน..”

“ทำเหมือนไม่เคย เช้าๆ มันชอบตื่นมาทักทายไม่ใช่เหรอ”

ผมอ้าปากพะงาบๆ คนพูดทำหน้าเหมือนกำลังพูดถึงดินฟ้าอากาศ ลอจิกไอ้คุณรองประธานมันเพี้ยนเกินไปแล้ว


“ผม..ผม..”

เสียงโทรศัพท์สายตรงของห้องพักดังขึ้นมาขัดเสียก่อน 

“ฮัลโหล”

“พาเข้าห้องพักได้เลย ดูแลให้ดีด้วย ฝากบอกว่าอีก 20 นาทีเจอกันที่ water bar”


คุณรองประธานวางสาย ก่อนหันมาบอกผม

“พวกนั้นมาแล้ว”

“ผมไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะครับ”  ไม่รอให้ตอบรับหรือปฏิเสธผมเผ่นทีเดียวถึงประตู
รีบเปิดออกไป กำลังจะปิดอยู่แล้วเชียว ดันมีเสียงลอยตามมา



“ลดน้ำหนักบ้างนะ กระโดดทับทีกระดูแทบหัก”


ไอ้คุณรองประธาน


ไอ้วีร์ยักษ์


ไอ้อนาคอนด้า 


อึ๋ย!!   


........................................................TBC..........................................................
ลงครึ่งแรกก่อนนะคะ มาแบบสั้นๆ ปั่นไม่ทัน พรุ่งนี้มาต่อครึ่งหลังให้ค่ะ ^^


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-03-2016 16:06:33 โดย darin »

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
 :ling3:


ฮือออออ พี่ปุ่นเราเสียท่าจนได้

แบบนี้ต้องยิ่งโดดทับ!!

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด