♥♥ คุณรองประธานฯกับบอดี้การ์ดตัวอ้วน ♥♥ [ตอนพิเศษ3] 22/05/16 ★ P.67
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ♥♥ คุณรองประธานฯกับบอดี้การ์ดตัวอ้วน ♥♥ [ตอนพิเศษ3] 22/05/16 ★ P.67  (อ่าน 767361 ครั้ง)

ออฟไลน์ mam.nalok

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
 o13 o13มาลงชื่อติดตามคะ  น้องปุ่นน่าร้ากกกกกกกกกฮาน่าตาซื่อๆดี

ออฟไลน์ PiSCis

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 346
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2
รอตอนต่อไปค่าาาาาาาาาาาาา  :hao7:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ hmmm

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 25
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ใครจะสติแตกก่อนกัน55555555555 :hao6:

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1789
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
ท่านรองใจอ่อนเพราะลูกอ้อน
อยากฟัดแก้มยุ้ยๆก็บอกกก  :haun5:

ออฟไลน์ darin

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2266/-46
ตอนที่ 2 : ครึ่งหลัง


"ปุ่น เดี๋ยวคุณออกไปพร้อมกับผมโทรแจ้งร้านอาหารให้เพิ่มเป็นสามที่ด้วย”

“ครับ” อารมณ์ไหนอยู่ๆก็เรียกชื่อเล่นผม ขี้เกียจแล้วล่ะสิ

“ให้รถมารอในอีก 10 นาที”   

“ครับ” ผมกดวางสาย ชักกังวลว่าต่อไปผมจะพูดคำอื่นไม่เป็นหรือเปล่า วันๆ พูดอยู่คำเดียว


หลังจากผมทำพลาดเรื่องส่งดอกไม้ พี่พรก็จับผมติวเข้มใหม่อีกทีตลอดบ่ายวันนี้
หนึ่งอาทิตย์ก่อนหน้านั้น พี่พรติวเฉพาะเรื่องของหน้าที่ว่าผมต้องทำอะไรบ้างและทำอย่างไร
พอผมมาทำงานจริงๆ พี่พรคงเพิ่งรู้ว่าต้องติวเรื่องเซ้นส์ให้ผมด้วย 



ไม่ถึงสิบนาทีประตูใหญ่ก็เปิดออก คนตัวสูงก้าวออกมา พี่พรรีบลุกขึ้นยืนผมก็ลุกตาม


“ผมไม่กลับเข้ามาแล้ว คุณพรเลิกงานกลับบ้านได้เลย”

“ค่ะ”

แล้วก็เงียบกันไป ผมแอบเหลือบตาขึ้นมอง



“จะยืนอยู่อีกนานไหมทำไมไม่เตรียมตัว” เสียงดุผมจากคนเดิม มีคนเดียวนี่แหล่ะครับ
ผมรีบหยิบกระเป๋าขึ้นมาถือ ตรูก็เตรียมแล้วเฟ้ย เห็นยังยืนพิรี้พิไรอยู่จะรู้ได้ไงว่าต้องไปตอนไหน


คนขี้หงุดหงิดเดินนำผมผ่านประตูไปจนถึงลิฟท์ ผมรีบเดินเข้าไปก่อน กดชั้นและกดเปิดประตูรอ
ที่พี่พรติวเข้มให้ก็พอเข้าหัวผมบ้าง

ผมแอบมองคนที่ยืนเฉียงไปทางด้านหน้า พอยืนเทียบกันอย่างนี้ทำให้ผมนึกถึงภาพเสาไฟฟ้ากับตอม่อโครตเหมือน
ขืนต้องอยู่กับหมอนี่ไปเรื่อยๆ ผมคงหาสาวไม่ได้สักคน เสร็จคุณรองประธานฯหมดแน่



พอถึงชั้น G ผมกดปุ่มเปิดลิฟท์ค้างไว้รอให้ท่านออกไปก่อน แล้วจึงเดินตามหลัง 
ไม่ใช่สิต้องใช้คำว่าวิ่งตามหลังถึงจะถูก ขาจะยาวไปไหน ไม่สูงชะลูดตูดปอดบ้างก็ให้มันรู้ไป 

รอด้วยเฟ้ย



คุณรองประธานก้าวขึ้นรถที่มาจอดรออยู่แล้ว ผมรีบวิ่งไปเปิดประตูอีกด้านขึ้นนั่ง
ปิดประตูได้ก็หันไปบอกคนขับรถ “เรียบร้อยแล้วครับ”

ทำไมคุณลุงคนขับมองหน้าผมอย่างนั้น ดูงงๆ แต่ก็ยอมออกรถแต่โดยดี
ผมหันกลับมา เจอสายตาของคนข้างๆ กำลังมองอยู่
รู้สึกคล้ายกำลังทำอะไรผิด ผมยกมือขึ้นลูบผม เมื่อกี้ก็ไม่ทันเข้าห้องน้ำดูความเรียบร้อย



“คุณต้องนั่งด้านหน้าคู่กับคนขับ ไม่ใช่ตรงนี้”  อ่า ชัดเลยครับ ผมนั่งชูคอข้างท่านรองประธานฯเฉยเลย



“จอดรถก่อนได้ไหมครับ” ผมชะโงกหน้าไปบอกคุณลุงคนขับ แกก็พยักหน้าให้

“ไม่ต้อง” เสียงติดจะรำคาญเป็นคนตัดสินใจ รถจึงพุ่งทะยานไปยังจุดหมายเหมือนเดิม



ผมขยับไปนั่งชิดประตู ทำตัวลีบเท่าที่ตัวอวบๆ ของผมจะทำได้ ทำไมชีวิตเลขามันยากเย็นแสนเข็ญขนาดนี้
รู้สึกนับถือขึ้นมาเลยครับ เป็นอาชีพที่ควรได้รับรางวัลความอดทนดีเด่นจริงๆ

ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆ จู่ๆ ก็มีเสียงแปลกๆ เกิดขึ้นในรถ คุณรองประธานเงยหน้าจากมือถือขึ้นมามองผม 


“โครกกก” ชัดเลยครับ เสียงท้องผมร้องนั่นเอง ผมรีบเอามือจับพุงน้อยๆ เอาไว้
(ยืนยันว่าน้อยๆ  ผมแค่อวบไม่ได้อ้วนอย่างที่พี่ปั้นมันชอบล้อเสียหน่อย)


“ขอ..ขอโทษครับ” ผมอยากเอามือตีท้องตัวเองไม่รู้จักรักดี ทำไมต้องมาทำให้ขายขี้หน้า

“ตอนพักไม่ได้ทานหรือ”  เสียงถามเรียบๆ ไม่แน่ใจว่าประชดหรือถามเพราะอยากได้คำตอบ

“ทานแล้วครับ” ไม่อยากจะบอกว่าผมทานก๋วยเตี๋ยวตั้งสองชาม พิเศษด้วย


ผมยังปรับตัวเรื่องนี้ไม่ได้ เพราะทำงานกับพี่ปั้น บ่ายๆ ผมก็หาขนมเข้าปากตลอด
อยู่ที่ทำงานก็เหมือนอยู่บ้าน จะทานตอนไหนก็ได้ แต่ที่นี่มันไม่เหมือนกัน


“โครกกก” ท้องผมยังส่งเสียงร้องอย่างต่อเนื่อง เหมือนกำลังประท้วงว่ามันทนไม่ไหวแล้ว

“ถ้ามีร้านแถวนี้พอจะแวะจอดได้ จอดให้คุณปุ่นด้วย”

“ครับคุณวีร์”


“ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง” ผมรีบปฏิเสธ ส่ายทั้งมือส่ายทั้งหัวจนผมยุ่งไปหมด

“หิวไม่ใช่เหรอ ผมไม่อยากเห็นใครมาเป็นลมบนรถ”  จะเป็นห่วงทั้งทีพูดดีๆก็ไม่ได้นะคนเรา

“ผมมีของกินมาครับ ถ้าจะอนุญาต” ผมส่งสายตาอ้อนวอนไปหาคนตัวสูง


 พลีสสสส ได้โปรดนะครับ 



“ทานเถอะ” คนตอบเลิกสนใจผม ก้มหน้าลงดูมือถือต่อ

ผมหยิบบราวนี่ดับเบิ้ลช็อคฯ ออกจากกระเป๋า แกะซองแล้วบิออกเป็นสองชิ้น
ชิ้นนึงผมส่งเข้าปากตัวเอง อีกชิ้นยื่นไปให้คนที่นั่งข้างๆ


“อร่อยนะครับ” ผมเห็นเจ้านายเงยหน้าขึ้นมามองแต่ไม่ยอมหยิบ เลยต้องการันตีคุณภาพเสียหน่อย
ผมขยับมือเป็นเชิงเชิญชวน แต่สายตาคู่นั้นยังเอาแต่มองผม

“ทานไปเถอะ ชิ้นแค่นั้นคงไม่อยู่ท้องคุณหรอก” ผมส่งค้อนไปให้

“แล้วห้ามบ่นว่าผมไม่มีน้ำใจนะครับ” ปากพูดแต่มือส่งขนมชิ้นนั้นเข้าปากเรียบร้อย เดี๋ยวเจ้านายเปลี่ยนใจ


“ทานดีๆ เดี๋ยวก็ติดคอ”
ผมนึกว่าตาฝาดที่เห็นหน้าดุๆหลุดเก๊ก ยิ้มขำๆ ออกมาแว๊บนึง ยิ้มก็เป็นนี่นึกว่าทำหน้าดุเป็นอย่างเดียว 


“จะมองอีกนานไหม”

“ครับ?”

คราวนี้คนเสียงทุ้มไม่ตอบ ยกมือขึ้นจิ้มหัวผมให้หันกลับไปมองข้างหน้า


“ทานแบบนี้ ระวังอีกหน่อยจะกลิ้งแทนเดิน”


(-’_'-) 


เกลียดดดดดดด  อย่ามาร้ายกับผมเหมือนพี่ปั้นนะ ผมไม่ได้อ้วนเฟ้ยยย


ผมนั่งทำปากยื่นปากยาวไปตามประสา รถก็ติด น้ำก็หิว ท้องก็ยังไม่อิ่ม
กล่องข้าวน้อยฆ่าแม่ แต่ผมกำลังจะฆ่าเจ้านาย

“ทนเอาหน่อย เดี๋ยวก็ถึงแล้ว” รู้ดี สงสัยรังสีอำมหิตของผมจะแผ่กระจายจนเจ้านายสัมผัสได้
เลยรีบบอกก่อนผมจะก่อเหตุฆาตกรรมในรถ


“ทำไมถึงให้ผมไปร่วมโต๊ะด้วยครับ” เพิ่มจากสองที่เป็นสามที่แล้วบอกให้ผมไปด้วย ก็ต้องเป็นผมกินด้วยสิใช่ไหม 


หรือไม่ใช่  (-__-")

ตรูถามไปแล้วหรือจะหน้าแตก


 “เดี๋ยวไปถึงก็รู้เอง” คำตอบสั้นๆ เป็นการตัดบทไม่ให้ผมซักถามต่อ

พอท้องผมเงียบเสียงลงเจ้านายก็ดูจะหมดความสนใจ ต่างคนต่างเข้ามุม ทำอะไรของตัวเองไปไม่ได้คุยกันอีก


ผมหยิบสมุดเล่มเล็กที่พกติดตัวเสมอขึ้นมา หน้าที่ที่แท้จริงของผม
ผมจรดปากกา เขียนวันเดือนปีลงไปกำกับด้วยเวลาปัจจุบัน และต่อท้ายด้วยคำว่า ปกติดี

พี่ปั้นบอกให้ผมคอยสังเกตคนรอบตัวคุณรองประธานฯ ว่ามีใครน่าสงสัยหรือไม่ มีเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้นบ้างหรือเปล่า 
แต่สองวันนี้ทุกอย่างก็เงียบสงบดี ถ้าไม่มีจดหมายขู่มาให้เห็นกับตา ผมอาจคิดว่าท่านประธานหวาดวิตกไปเอง
ก็คนที่นั่งอยู่นี่ ยังใช้ขิวิตปกติ ทำตัวตามสบาย  ไม่เห็นจะระมัดระวังตัวหรือทำท่าเดือดเนื้อร้อนใจกับเขาสักนิด



เรามาถึงร้านอาหารก่อนเวลานัดเล็กน้อย ผมออกจะภูมิใจในผลงานตัวเอง
ร้านสวยสมกับที่มีคนรีวิวเอาไว้ ตอนนี้ก็เหลือแค่ภาวนาให้อาหารอร่อยจริงสมคำร่ำลือ ก็ถือว่างานผมผ่านฉลุย

“นั่งสิ”
“ครับผม” ผมลงนั่งข้างคุณรองประธาน ฯ ตาแอบเหล่มอง ก่อนก้นจะแตะเก้าอี้
ตรูนั่งถูกฝั่งใช่ไหม ต้องใช่สิ เขาคงไม่อยากให้ผมไปนั่งข้างผู้หญิของเขางหรอก


“สั่งน้ำทานไปก่อน รอนิลมาค่อยสั่งอาหาร”  จำได้ด้วยว่าผมหิว

“ขอบคุณครับ”  ผมสั่งน้ำส้มปั่นให้ตัวเอง และไวน์สำหรับเจ้านาย
(อันนี้พี่พรก็สอนมาครับ ว่ามาร้านอาหารฝรั่งเศสควรสั่งอะไรให้เจ้านายดื่ม)
 

ผมนั่งดูดน้ำส้ม ตาก็มองไปรอบๆ ร้าน  นี่เป็นครั้งที่สองที่ผมคิดว่าได้ออกมาทำงานแบบนี้ก็ดี 
ไม่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในบริษัทพี่ปั้น ไม่งั้นชาตินี้ก็คงไม่ได้มานั่งร้านแบบนี้หรอก
 ไม่ใช่ว่าไม่มีเงินนะครับ ถึงพี่ปั้นมันไม่ได้รวย แต่ก็พอมี  กิจการเราไม่ใหญ่มากแต่ก็ทำเงินหาเลี้ยงทุกคนได้
เพียงแต่ร้านแบบนี้ พี่ปั้นมันคงไม่พาผมมา  ร้านลาบ น้ำตก ซกเล็กโน้น ของโปรดพี่มัน




ผมเห็นผู้หญิงคนนึงกำลังเดินมาที่โต๊ะ เจ้านายผมลุกขึ้นยืน ผมเลยรีบลุกขึ้นบ้าง


“มานานหรือยังคะ นิลรีบที่สุดแล้วแต่รถติดน่าดู”

ผู้หญิงที่นั่งลงตรงหน้า(เจ้านายผม)สวยมากครับ หุ่นอย่างกับนางแบบ เออ ก็นางแบบนั่นแหล่ะ ผมลืม

“ไม่นานครับ  นิลหิวหรือยัง สั่งอาหารเลยนะ” เจ้านายผมยื่นเมนูไปให้
เราเลือกอาหารกันอยู่ชั่วครู่ เมื่อบริกรรับออเดอร์ไปแล้ว เจ้านายผมก็เริ่มแนะนำให้รู้จักกัน


“ปุ่นทักทายคุณนิลยาสิ เธอเป็นนางแบบแถวหน้าของเมืองไทย” 

“สวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้ 

“ส่วนนี่ปุ่น เพิ่งเข้ามาทำงานเป็นเลขาส่วนตัวของผม”  เธอเจียดยิ้มมาให้ผมนิดนึง ก็ยังดีครับ
คนสวยทำอะไรก็ไม่ผิด แค่ได้นั่งมองก็มีความสุขแล้ว


“วีร์ไปไหนมาหรือคะ ถึงพาคุณปุ่นมาด้วย” คนสวยดูจะไม่ค่อยพอใจที่ผมเสนอหน้าอยู่ร่วมโต๊ะ

“ตั้งใจพามาแนะนำให้นิลรู้จักครับ”


หือ ไหนพี่พรบอกกำลังจะเบื่อ แล้วทำไมทั้งเลี้ยงข้าว ทั้งพาผมมาแนะนำตัว เบื่อไม่จริงเสียละมั้ง
สงสัย “คิดถึง” ของผมใช้การได้ดี เลยกลับมามองตากันใหม่

“แหม วีร์พูดแบบนี้นิลคิดไปไกลนะคะ” จริตจะก้านแพรวพราว สายตาที่ส่งมาเชิญชวนจนผมยังรู้สึก


คนกำลังจะหวานกัน บริกรดันยกออเดิฟเข้ามาเสิร์ฟ (ไม่รู้ผมเรียกถูกหรือเปล่านะครับ ไอ้อาหารทานเล่นนั่นแหล่ะ)

“ทานรองท้องก่อนครับ”  เสียงคุณรองประธานฯตอนนี้คนละเวอร์ชั่นกับที่คุยกับผม 
อันนี้คงเปลี่ยนเป็นโหมดสาวรักสาวหลง

“ปุ่นทานสิ”  ลาภปากแล้วครับ  (。→‿←。)

เชิญคุยกันตามสบาย ผมมีอะไรทำแล้วแค่เห็นน้ำลายก็สอ มือหยิบส้อมจิ้มกุ้งในน้ำสลัดลงจานทันที   



“ขอบคุณมากนะคะสำหรับดอกไม้กับการ์ดเมื่อวาน นิลมีความสุขมาก”

มือขาวเอื้อมมาวางทับลงบนมือใหญ่ ปลายนิ้วไล้ไปมาเบาๆ ผมเห็นแล้วสยิวแทน หู้ย อยากจะมีกับเขาบ้าง



“ผมนัดนิลมาก็เพราะเรื่องนี้ อยากจะเลี้ยงข้าวนิลเเป็นการขอโทษ”  มือใหญ่พลิกออกจากมือที่วางทับ
 
“เลขาผมเพิ่งเข้ามาใหม่ ยังทำงานไม่รอบคอบพอ เมื่อวานถึงส่งดอกไม้ให้สลับคน ขอโทษที่ทำให้นิลเข้าใจผิด” 


 //(ㄒoㄒ)//     


ไม่ใช่แค่คุณนิลยาหรอกครับ ที่ปากอ้า ตาค้าง ผมนี่กุ้งหล่นจากปากไปนอนแอ้งแม้งอยู่ในจาน
ได้แต่ทำตาปริบๆ จ้องหน้าเจ้านาย  ไอ้คุณท่านรองฯ เอาผมมาเป็นแกะน้อยบูชายัญชัดๆ   ฮือๆ


พ่อแก้วแม่แก้ว ไอ้ปุ่นจะโดนผู้หญิงตบก็วันนี้




“ไม่..ไม่ใ.ช่...ไม่ใช่ของนิลหรือคะ”  เสียงที่หลุดออกมากระท่อนกระแท่นเป็นคำๆ

“ไม่ใช่ครับ” เสียงทุ้มนุ่มนวล รอยยิ้มอ่อนโยน 


ผมอยากประกาศให้โลกรู้ว่ามันคือการหลอกลวงทั้งเพ
ดอกไม้ก็ส่งไปช่อเดียวให้คนๆ เดียว เกิดจะมีสองคนขึ้นมาเสียอย่างนั้น อีกคนส่งของขวัญเฟ้ย
ตรูเถียงขาดใจ อยู่ๆจะมาหาว่าทำทำงานผิดพลาดได้ไง


“ปุ่น ขอโทษคุณนิลเสียสิ” ตาคมหันมาสบตากับผม เราต่อสู้กันทางสายตาอยู่หลายวินาที


“ผมขอโทษครับ ต่อไปจะระมัดระวังให้มากกว่านี้”  ก็ต้องพูดสิครับจะเหลือหรือ


 พี่พรกล่าวไว้ว่าอีกหน่อยก็ชินไปเอง  หึๆ นี่สินะวิธีการไล่แบบสุภาพ



“ทานต่อเถอะครับ นิลอยากทานอะไรสั่งเลย ผมตั้งใจมาเลี้ยงนิลโดยเฉพาะ”

ต้องได้เห็นหน้าคุณนิลยาเหมือนที่ผมเห็นครับ อยากจะเข้าไปกอดปลอบให้หายเสียใจ
ติดว่าถ้าทำผมคงโดนตบเข้าให้

 


ตอนนี้ในใจผมคิดอยู่อย่างเดียว กลับไปต้องไปขอเงินเพิ่มจากพี่ปั้น งานนี้เสี่ยงหลายอย่าง
ศัตรูรอบด้านจริงๆ แม้แต่คนที่ต้องมาอารักขา ยังไว้ใจไม่ได้


คิดไปคิดมา หมอนี่แหล่ะน่ากลัวกว่าทุกคน  ดูหน้ายิ้มอ่อนๆ นั่นสิ



ตบเลยครับ ตบเลย  ผมเชียร์


(¬_¬メ).





ไม่ได้สิ ผมเป็นบอดี้การ์ดนี่ บอดี้การ์ดอยากตบคนที่ต้องอารักขา ผิดไหมครับ 




ผิดเหรอ  ( ̄﹏ ̄”) 




เฮ้อออ เซ็งเลย 




ว่าแต่..ถ้าผมจดชื่อคุณรองประธานฯ ลงไป พี่ปั้นมันจะหาว่าผมบ้าหรือเปล่า
ก็คำสั่งพี่มันคือให้จดรายชื่อคนที่น่าสงสัย และไว้ใจไม่ได้ ก็หมอนี่แหล่ะไม่ใจไม่ได้ที่สุดของที่สุดแล้ว



..........................................................TBC......................................................................... 



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-03-2016 14:25:53 โดย darin »

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
มีเป็นห่วงกลัวขนมติดคอปุ่นเสียด้วยนะคะคุณวีร์ :hao7:

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
 :ling1:

แกะน้อยโดนใส่ร้ายป้ายสีซะแล้ว ฮืออออออออออออ

อย่าให้หลงรักแกะน้อยนะ หึหึ  o18

ออฟไลน์ rubymoona

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-5
โอ๊ย น่ารักอะ! กินได้ไหมคะ :hao6:

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1789
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
อิท่านรองฯนี่สุดยอด ถ้าอิชั้นเป็นนังคุณนิล อิชั้นคงกระเดือกอาหารไม่ลงแล้วค่ะ 5555+

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ neverland

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
#ยิ้มอ่อนมองบน 555555555
ขุ่นท่านรองนี่บั่บบบบบ เหย คืองานถนัดป้ะเนี่ยไอ้การทำหน้ายิ้มๆแล้วปากร้ายๆแบบนี้

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
ปุ่นน่ารักก มามาะกลับบ้านกับเรา บ้านเราขนมเยอะน้าาา

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
55555. อีปุ่นน่ารักมากกก. อิออิ. อีวีร์ก็ร้ายมากๆ

ออฟไลน์ wonderbe

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 755
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
พระเอกเรานี่มันร้ายจริงๆเลย 55555555555555

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
เจ้านายนิสัยไม่ดี ปุ่นกลิ้งทับไปเลย :katai5:

ออฟไลน์ ●GreenTEA●

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2

ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +296/-6

ออฟไลน์ darin

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2266/-46

ตอนที่ 3


มองทำไม มองอะไร ผมเริ่มหน้ามุ่ย ก็ไอ้คุณรองประธานฯน่ะสิครับ มายืนจ้องหน้าผมไม่พูดไม่จา

“คุณพรตามผมเข้าไปข้างใน” จ้องจนพอใจแล้วคุณชายก็ไปเสียอย่างนั้น


ท่ามาก ผมโครตอยากจะเอาส้มที่ซ่อนอยู่ข้างหลังปาหัว ตกใจหมด นึกว่าถูกจับได้ว่าแอบกิน

ผมนั่งลง รีบแกะเปลือกส้ม ยัดใส่ปากรัวๆ เดี๋ยวเผื่อเดินออกมาอีก




“น้องปุ่น” เสียงพี่พรเรียก ผมรีบกลืนส้มชิ้นสุดท้ายลงคอ

“ครับพี่พร”

“เดี๋ยวน้องปุ่น ไปที่ร้านXXX นะคะ อยู่ในห้างใกล้ๆนี่เอง พี่จะโทรไปแจ้งเขาไว้ก่อนว่าน้องปุ่นจะไป”

ร้านที่ว่าเป็นร้านแบรนด์ดังสำหรับคุณผู้ชายครับ ผมเดาว่าคงต้องไปรับชุดของคุณวีร์ท่าน สากกะเบือยันเรือรบอาชีพนี้

“ได้ครับ แล้วต้องไปเอาอะไรบ้างครับ” ผมเตรียมสมุดบันทึกขึ้นมาจด


“น้องปุ่น ซื้อชุดสูทสัก 4-5 ชุดนะจ๊ะ แล้วก็ดูพวกเสื้อเชิ้ต เนคไท ถุงเท้า รองเท้ามาด้วยเลย ใช้การ์ดของบริษัทรูดไป
คุณวีร์อนุมัติแล้ว”

“ผมไม่รู้ไซส์ ไม่รู้รสนิยมคุณวีร์ กลัวเลือกมาไม่ถูกใจ” ผมบ่นเบาๆ กลัวรสนิยมไม่ต้องกัน

“ไม่ใช่ของคุณวีร์ ของน้องปุ่นนั่นแหละ ส่วนเรื่องรสนิยมคงต้องเลือกแบบที่คุณวีร์ชอบด้วย
แต่ไม่ต้องห่วง ทางร้านเขารู้จ้ะ บอกให้พนักงานช่วยแนะนำให้ก็ได้”



“ให้ผม?”  ผมเอานิ้วชี้มาที่ตัวเอง

“ใช่จ้ะเดี๋ยววันนี้น้องปุ่นต้องไปงานกาล่าดินเนอร์กับคุณวีร์”  ผมพยักหน้ารับรู้ 





เดี๋ยวนะ  (ˋ︿ˊ﹀-#     



แล้วเมื่อกี้คืออะไร 




ผมรีบก้มลงมองตัวเอง



ไอ้ท่านรองฯนั่น หาว่าผมแต่งตัวห่วยเหรอ 

นี่ก็สูทอย่างดีเฟ้ย ตาไม่ถึง


“รีบไปเถอะจ้ะเดี๋ยวไม่ทัน ของน้องปุ่นน่าจะต้องเสียเวลาตัดขากางเกงด้วย “

พี่พรอ่า ทำไมต้องตอกย้ำผมด้วย ผมแค่อวบนิดเดียว
( พออวบผมเลยต้องใส่ไซส์ใหญ่ขึ้นเบอร์นึง ความสูงมันเลยไม่ได้ ต้องคอยแก้ความยาวทั้งแขนทั้งขา)


“แต่ผมไม่อยู่จะดีเหรอครับ เรื่องนั้น” ผมพูดเป็นนัยๆ ให้พี่พรรู้

“คุณวีร์ไม่ได้ไปไหน คงไม่มีอะไรมั้งจ้ะ แต่ปุ่นรอเดี๋ยวนะ เมื่อกี้เอกสารของคุณวีร์มีจดหมายแบบนั้นมาอีกแล้ว
พี่กำลังดูอยู่ พอดีคุณวีร์เรียกเสียก่อน” พี่พรเดินกลับไปที่โต๊ะ หยิบจดหมายและหันมาส่งให้ผม

หน้าซอง ชื่อที่อยู่ผู้รับปริ๊นท์จากคอมฯ ไม่มีข้อมูลผู้ส่ง มีแต่ตราประทับของไปรษณีย์

ผมแกะออกดู ข้างในเป็นจดหมายพิมพ์มา ถ้อยคำพรรณนาเหมือนเดิมๆ คืออยากให้สิทธวีร์ไปตายเสีย

“พี่พรไม่ต้องบอกคุณวีร์นะครับ ผมขอปรึกษาพี่ปั้นก่อน ส่วนจดหมายนี่ผมจะเก็บไว้เอง”

“ได้จ้ะ” ผมสอดจดหมายเข้าไปในเสื้อสูทด้านใน


“น้องปุ่นไปเถอะ เรียกลุงชัยให้ไปส่งนะ ขากลับของเยอะ”

“อย่าเลยครับ ผมไม่กล้า เผื่อคุณวีร์จะใช้ลุงชัยไปทำธุระ”

“คุณวีร์บอกพี่เองว่าให้ลุงชัยไปส่งน้องปุ่น”

หือ เกิดใจดีอะไรขึ้นมา ผมไม่อยู่รอสงสัยหรอกครับ ให้ใช้ก็ไปสิ สบายจะตาย






“ต๊าย น้องปุ่น หล่อมาเลย” พี่พรปรบมือชมผมรัวๆ  ผมแอบเขิน
อย่างกับยกเครื่องใหม่ เปลี่ยนมันทุกอย่าง เว้นกางเกงในอย่างเดียวที่ยังเป็นของผม

“ถูกใจคุณวีร์แน่นอนค่ะ พี่รับประกัน” ผมแอบหงุดหงิด ทำไมต้องให้ถูกใจด้วยก็ไม่รู้ แต่ช่างเหอะ
ไม่ได้จ่ายเงินผมไม่บ่นก็ได้



“มาๆ พี่บรีฟเรื่องงานวันนี้ให้ อีกหน่อยปุ่นต้องดูแลเองนะจ๊ะ” ผมพยักหน้า ลากเก้าอี้เข้าไปนั่งที่โต๊ะพี่พร

“อะ นี่บัตรเชิญ ปุ่นเป็นคนถือไป”  ผมรับมาเปิดดู

“งานกาล่าดินเนอร์คืนนี้ เป็นงานการกุศล คุณเทวิกาเป็นคนจัดขึ้นเพื่อช่วยหาทุนให้กับมูลนิธีโรคหัวใจ
ทางบริษัทของเราให้การสนับสนุน เป็นสปอร์นเซอร์รายใหญ่ให้”


“คุณเทวิกาที่เป็นดาราเหรอครับ”

“ใช่จ้ะ คนนั้นแหล่ะ แขกที่มาส่วนใหญ่เป็นคนมีชื่อเสียงในวงการบันเทิง กับพวกนักธุรกิจ”
 วะ ว้าววว คืนนี้ผมจะได้กระทบไหล่ดารา รู้สึกตัวเองไฮโซขึ้นมาทันที แอบเริ่มเข้าใจนิดๆ ว่าทำไมคุณรองประธานฯ
ถึงลงทุนจ่ายเงินให้ผมแปลงโฉมเสียใหม่

“รายนี้เป็นคู่ควงคนล่าสุดของคุณวีร์  อันนี้ปุ่นต้องรู้เอาไว้นะ”

“ครับ”


“คนที่ร่วมโต๊ะกับคุณวีร์ ก็จะมี คุณจักร นพกร เป็นญาติห่างๆทางแม่ของคุณวีร์ ทำงานอยู่ที่นี้ด้วย
คุณลิน นลินนิภากับคุณซัน  ชโนทัยเพื่อนของคุณวีร์ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย คนหลังไปเรียนต่อที่อังกฤษพร้อมคุณวีร์
สองคนสุดท้าย คุณเรย์ รวิพล กับคุณริว รวิภาส  เป็นลูกของคุณอรรถ น้องชายแท้ๆคุณธรรม ก็อาคุณวีร์นั่นแหล่ะ
แม่เป็นคนญี่ปุ่น ยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ทั้งคู่

ผมจดทุกอย่างลงในสมุดอย่างละเอียด ข้อมูลพวกนี้ผมต้องส่งต่อให้พี่ปั้นด้วย

“สนิทกันทั้งหมดเหรอครับ”

“ไม่เชิง คุณจักรจะค่อนข้างเกรงใจคุณวีร์มาก คงเพราะเป็นญาติห่างๆ แล้วตำแหน่งก็ต่างกันพอสมควร
นอกนั้นสนิทกับคุณวีร์ แต่ไม่สนิทกันเอง งงไหม

“ไม่ครับ”
 
“อ้อ น่าจะมีลลิตาไปอีกคน อันนี้พี่ไม่แน่ใจนะ ตาเป็นเลขาคุณจักร ส่วนใหญ่จะติดสอยห้อยตามไปเกือบทุกที่
แว่วๆ ว่ามีสัมพันธ์พิเศษกันอยู่”  ประโยคหลังพี่พรลดเสียงจนกลายเป็นกระซิบ



“มีใครที่ผมต้องระมัดระวังเป็นพิเศษไหมครับ” 

พี่พรเงียบ คิ้วขมวด หน้าตาเหมือนไม่ค่อยสบายใจ

“ตอนที่ประชุมพร้อมกับท่านประธานพี่ไม่ได้พูด แต่พี่สงสัยคุณจักร ไม่มีหลักฐานอะไรหรอก
มันเป็นความรู้สึกของพี่เอง พี่ว่าคุณจักรลึกๆ แล้วคงอิจฉาคุณวีร์มาก  คุณจักรทำงานมานานกว่า
แต่ก็ยังไปได้ไม่ไกล ตอนนี้ก็เป็นแค่ผู้จัดการแผนก  ตอนคุณวีร์ยังเรียนไม่จบ คุณจักรวางอำนาจมาก
เพราะเป็นญาติคนเดียวที่ทำงานอยู่ในบริษัทนี้  แต่พอคุณวีร์กลับมาก็ต้องยอมลงให้คุณวีร์"

"แล้วคุณวีร์ก็ไม่ชอบคนวางอำนาจโดยไม่ชอบธรรม คุณจักรเลยโดนหักหน้าบ่อยๆ
ต้องยอมก้มหัวให้พนักงานอาวุโสคนอื่น ทั้งที่แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยเห็นหัวใครเลย"


ไม่น่าเชื่อว่าอีตารองประธานฯ ก็เป็นคนใช้ได้เหมือนกัน
แต่จากที่พี่พรเล่า ก็น่าสงสัยคุณจักรอยู่มาก
ผมกาเครื่องหมายไว้ด้านหลังชื่อ ผมเจอผู้ต้องสงสัยคนแรกแล้ว


“ในงานผมต้องทำอะไรบ้างครับ” 

“ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่ติดตามคุณวีร์อย่างเดียว ไปถึงก็ถ่ายรูปหน้างานนิดหน่อย
คุณวีร์อาจต้องให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนบ้าง หลังจากนั้นก็นั่งโต๊ะ ทานอาหาร ดูการแสดงต่างๆ ที่เขาจัดมา
พิธีการก็มีอย่างเดียว คือตอนคุณวีร์ขึ้นไปร่วมมอบทุนให้กับทางมูลนิธิ แล้วก็ปิดงานจ้ะ

ผมยิ้มแก้มปริเลยครับ ฟังแล้วเหมือนไม่ได้ไปทำงาน ได้ทานของดีๆ ดูโชว์ กระทบไหล่ดารา
อยากจะโทรไปเล่าให้พี่ปั้นมันฟังจริงๆ  ซุกผมเป็นนางก้นครัวอยู่ได้ตั้งเป็นปี

คิดแล้วก็อยากเอากางเกงกลับไปเปลี่ยนไซส์ ตัวนี้มันแน่นพอดี เดี๋ยวผมกินได้น้อย  (*>﹏<*)








ผมแอบลอบมองผู้ร่วมโต๊ะคนอื่นๆ
ผู้หญิงที่ดูเรียบร้อยคนนั้นคือคุณลิน ผู้ชายคนที่ยิ้มแย้มแจ่มใส พูดเก่งคือคุณซัน  เด็กที่นั่งทำหน้าเชิดปากยื่น
เหมือนไม่พอใจอะไรอยู่ตลอดเวลาคือคุณริว ส่วนคนที่นั่งข้างๆ ทำหน้าเหม็นเบื่อน้องตัวเองคือคุณเรย์

ผมเหลือบมองเป้าหมายสำคัญ คุณจักรนั่งอยู่กับเลขา คอยหันมาพูดคุยกับคุณวีร์อยู่เรื่อยๆ
ผมเห็นคุณลลิตาแอบส่งสายตาเชิญชวนให้คุณรองประธานฯ อยู่หลายครั้ง ก็ไหนบอกมีซัมซิ่งลองอยู่กับเจ้านาย




“วีร์”  เสียงหวานเจี๊ยบดังมาจากข้างหลัง ผมหันไปมองเห็นดาราสาวสวยเข้ามายืนด้านหลังเก้าอี้คุณวีร์
ยกมือขึ้นกอดรอบคอ จุ๊บแก้มซ้ายขวา

“หนีมานั่งได้ยังไงคะ ทิ้งวิการับแขกอยู่คนเดียว” 

“ผมก็มาเป็นแขก” สีหน้ากรุ้มกริ่ม มือวางทาบลงไปบนแขนขาวๆที่กอดอยู่รอบคอ

ผมคอยมองทุกอิริยาบถ งงเหมือนกัน จะมองอะไรนักหนา
งาน มันเป็นงาน นายทำถูกแล้ว ผมหาข้อแก้ตัวให้กับตัวเอง 


“พาใครมาด้วยค่ะ”  คุณเทวิกาหันมามองหน้าผม ยิ้มสวยละลาย ผมแทบจะตัวอ่อนลงไปกองกับพื้น
ได้ใกล้ชิดดาราระดับนางเอกระยะเผาขน อยากจะคว้าโทรศัพท์มาขอถ่ายรูป ถ้าไม่คิดว่าขืนทำพรุ่งนี้คงถูกเจ้านายไล่ออก

“เลขาผม” คุณรองประธานฯ หันมามองหน้าผมยิ้มๆ เหมือนจะรู้ว่าผมกำลังเขินคุณวิกา
หน้าแดงหูแดงร้อนไปหมด

“คุณพรออกไปแล้วเหรอคะ” สีหน้าคนถามแปลกใจ

“ยังอยู่ ปุ่นมาเป็นเลขาส่วนตัว” คำตอบสั้นๆ แต่เล่นเอาคุณดาราคนสวยหันมาจ้องหน้าผม
คราวนี้มองขึ้นมองลง สำรวจผมแทบทุกซอกทุกมุม อย่าสแกนผมแบบนั้น ผมเขิน



“วีร์ทานไปก่อนนะคะ เดี๋ยววิกามานั่งด้วย ขอออกไปรับแขกแป๊บเดียว”
คุณเทวิกาหมดความสนใจผม เมื่อมีพนักงานมากระซิบบอกว่ามีแขกคนสำคัญมา

“ครับ”  แล้วก็อีกสองจุ๊บ ขืนอยู่กับหมอนี่ไปนานๆ ตาจะอักเสบเป็นกุ้งยิงหรือเปล่า ขยันโชว์เหลือเกิน



“ทำไมต้องหน้าแดง?”  คนข้างๆ ถาม รอยยิ้มที่ส่งมา ผมหาคำบรรยายไม่ถูก บอกได้คำเดียวว่าอยากทิ่ม
ให้ตาพราวๆ นั่นลืมไม่ขึ้นไปเลย

“ผมไม่ได้หน้าแดง”  ค้านมากครับ ค้านความจริงมาก แดงลงมายันคอยังกล้าปฏิเสธ

“แล้วนี่อะไร” มือใหญ่จับหูผมบิดเบาๆ ผมลืมตัวยกมือขึ้นปัดทิ้ง ถึงจะเบามันก็เจ็บเฟ้ย

คนโดนปัดไม่โกรธ หัวเราะขำผมอีก



“พี่ปุ่นเขาตกใจหนังสดไง” เสียงเล็กๆ ดังมาจากฝั่งตรงข้าม

“ริว”  พี่ชายที่นั่งอยู่ด้วยส่งเสียงดุน้องชาย ท่าทางคุณริวนจะเอาแต่ใจใช่ย่อย


“เป็นเด็กเป็นเล็กรู้จักหนังสดด้วยเหรอเรา” 

“เขาเรียนมหาลัยแล้วไม่ใช่เด็ก”  เสียงเถียงฉอดๆ สมควรแล้วโดนเสียมั้ง

“เด็กแก่แดด”  เห็นพี่น้องเขาแซวกันก็น่ารักดีครับ


ผมจะตัดชื่อคุณริวกับคุณรย์ออก เด็กสองคนนี้น่ารักเกินกว่าจะเป็นคนร้าย






“อิ่มหรือเปล่า”

“ครับ”

ไม่อิ่มเลยสักนิด ทานกันอย่างกับแมวดม ทั้งโต๊ะหยุดทานกันแล้ว เน้นไปทางดื่มเสียมากกว่า
ไอ้ผมจะทานต่ออยู่คนเดียวก็ไม่กล้า ยังไม่ถึงครึ่งกระเพาะเลย

“ไม่อิ่มก็ทานต่อได้ ไม่เป็นไร”
ผมเงยหน้าขึ้นมองคนพูด เผลอทำตาปริบๆ เป็นทำนองว่า...



 จริงนะ จะกินแล้วนะ   ˋ(′~‵)ˊ♡.     


คนตัวสูงเลื่อนจานมาไว้ข้างหน้าผมแทนคำตอบ

“ขอบคุณครับ” ผมหยิบส้อมเตรียมจ้วง แต่ขอแอบมองคนอื่นเสียหน่อยจะโดนว่าหรือเปล่า
ส่วนใหญ่กำลังสนใจโชว์บนเวทีมากกว่า มีแค่คุณลินเท่านั้นที่มองมาทางผม

แรกที่เห็นหน้าคุณลินนิ่งมาก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเมื่อสบตากับผมเข้า
คุณลินดูเป็นผู้ดีมาก สมฐานะ การศึกษา ดูนิ่งๆ ต่างกับคุณวิกา รายนั้นสวย มั่น ดูเหมือนนางพญา
 ไม่แปลกที่หนุ่มๆ ต่างพากันหมายปอง 


ผมตักอาหารทานไปเรื่อยๆ หูก็คอยฟังคนในโต๊ะคุยกัน เก็บข้อมูลให้ได้มากที่สุด
คนข้างๆ คอยเลื่อนโน้นเลื่อนนี่มาให้

ผมว่าผมคงอคติกับเจ้านายเกินไป ความจริงก็ไม่ใจร้ายเท่าไหร่ ออกจะใจดี





“ทานเยอะๆ เดี๋ยวผอม”   



ปีศาจ ไอ้ขี้แกล้ง นิสัยไม่ดี เขามีแต่ตบหัวแล้วลูบหลัง นี่ลูบหลังแล้วมาตบหัว
ตบแรงด้วย มาล้อเรื่องนี้ ต่อยกันเลยดีกว่า


ผมทำหน้ายู่ ส่งสายตาจิกกัดไปให้ เจ้านายก็เจ้านายเถอะวะ เอาปมด้อยคนอื่นมาล้อได้ยังไง




“แน่ใจนะว่าอิ่มแล้ว”
ยัง ยังไม่เลิกครับ ผมรวบช้อนส้อมวาง อยากกระแทกให้เสียงดังๆ แต่ยังพอมีมารยาทอยู่

“อย่าทำหน้ามุ่ยสิ เราก็ไม่ได้อ้วนหรอก แบบนี้กำลังน่าฟัด”



น่าฟัด  น่าฟัด  น่าฟัด   ผมทวนคำซ้ำๆ ก่อนเบิกตาโพลง  ⊙﹏⊙∥∣°




ไอ้คุณรองประธานฯ เป็นเกย์ !!!!!!





ซวยแล้วไอ้ปุ่น ผมยกมือขึ้นกอดอก เอนตัวหนีไปทางคุณซันที่นั่งติดอีกด้าน

คุณเกย์ เอาแต่หัวเราะชอบใจ ขำอะไรของมันฟระ อย่ามายุ่งกับเทควันโดสายดำนะเฟ้ย
เดี๋ยวพี่ปุ่นจะกลิ้งทับให้ เฮ้ยไม่ใช่ จะเตะให้หน้าหงาย หัวเราะไม่ออกไปเลย





กว่างานจะเลิก ดูคุณรองประธานฯอารมณ์ดีมาก ยิ้มไม่(ค่อย)หุบ
แต่เป็นยิ้มแบบที่ใครเห็น ก็คงอยากมอบอวัยวะเบื้องล่างให้ โดยเฉพาะผม


ผมยืนรอให้คุณๆ ทำการร่ำลากัน คุณเรย์ยกมือไหว้ผม แต่คุณริวแค่ยิ้มให้
พี่น้องคู่นี้แตกต่างกันมาก คนพี่สูงใหญ่แต่ดูสุภาพ ส่วนคนน้องตัวนิดเดียว หุ่นบางอย่างกับผู้หญิง
แต่ท่าทางจะเอาเรื่อง






“ปุ่น”

“ครับ” 

“หาที่นั่งรอก่อน ตรงล็อบบี้หรือเลือกสักร้านก็ได้ เดี๋ยวผมโทรตาม”

“ครับ” ผมมองตามงงๆ จะไปไหนของเขา  แต่พอเห็นคุณวิกาเดินเข้ามากอดแขน ผมก็พอเข้าใจ 
ไปหาเค้กทานดีกว่า เมื่อกี้ยังไม่อิ่มดี  ผมไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เดี๋ยวก็คงมา







สองชั่วโมงผ่านไป

ผมกระดิกทั้งนิ้วมือนิ้วเท้า จะให้รอไปถึงไหนฟระ คุยอะไรกันนานขนาดนี้





เดี๋ยวนะ ?????



ผมชักเริ่มเอะใจ หรือว่าจะไม่ได้คุยกัน เมื้อกี้ลิฟท์มันขึ้นชั้นบนใช่ไหม
เหนือชั้นห้องบอลลูมขึ้นไป มันเป็นห้องพักไม่ใช่เหรอ



อ๊ากกก  ไอ้เกย์ปลอม ไอ้เจ้านายโรคจิต ไปเอาสาวแล้วให้ผมนั่งรอ  ไอ้บ้า  ไอ้......



......................................................TBC.........................................................



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-05-2016 17:01:07 โดย darin »

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
เพิ่งจะรู้สึกตัวหลังจากคุณวีร์หายไปกว่าสองชั่วโมงแล้วเนี่ยนะคะน้องปุ่น :m20: 

ออฟไลน์ MaRiTt_TCL

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-6
ปุ่นเพิ่งรู้เรอะ55555ห่วงกินนะนาย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ junpa

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 322
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
อุตส่าห์ชมคุณวีร์แล้วเชียวว่าน่ารักมากที่คอยเลื่อนของกินมาให้ปุ่นตลอด แต่พอหายไปสองชั่วโมงกับแม่ดาราดังปุ๊บ เอาคำชมของเจ๊กลับมาาาาาา

ออฟไลน์ neverland

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
ปุ่นกลิ้งทับเลยค่ะ! พูดจาทำร้ายจิตใจแบบนี้ได้ไง!?
ต้องทับมันเท่านั้นนนนนนน  :laugh:

ออฟไลน์ rubymoona

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-5
เอาน่า มีเนื้อมาถึงปากใครจะไม่กินคะ

ออฟไลน์ มะเขือม่วง

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 435
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
หน่องปุ่นน่ารักกกก  :-[ :-[

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
น้องปุ่นฮามากกกก น่าเอ็นดูนางจริงๆ

ออฟไลน์ wonderbe

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 755
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
อยากฟัดน้องปุ่นแล้วไปกับชะนีทำไมมมมมมมมมทม :katai1:

ออฟไลน์ Supparang-k

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1909
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-3
ปุ่นมมันน่ารักอะ~~~~

ว่าแต่ว่าสองชั่วโมงที่คุณวีหายไปปุ่นจัดการเค้กหมดไปกี่ชิ้นถึงได้เพลินจนลืมเวลา 5555

ออฟไลน์ ●GreenTEA●

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2
ปุ่นน่ารักอีกแล้ว  :mew1:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
อีคุณวีร์  ทิ้งน้องปุ่นไปเอาชะนี  :m16: :m16: :m16:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด