≡▉≡ interstellar♗รัก➀ล้านปีแสง
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ≡▉≡ interstellar♗รัก➀ล้านปีแสง  (อ่าน 50828 ครั้ง)

ออฟไลน์ sarawatta

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +300/-10
♝☀interstellar☀♝ รัก➀ล้านปีแสง

ตอนที่ 5 ✲ มนุษย์ต่างดาวโดนลักหลับ


เนบิวลานอนหลับไปแล้ว แต่เนตั้นยังคงตาสว่าง คงเป็นเพราะเพิ่งนอนไป หรือไม่ร่างกายก็คงสับสนเพราะในยานนี้ไม่มีพระอาทิตย์ขึ้น ไม่มีพระอาทิตย์ตก ไม่มีกลางวัน ไม่มีกลางคืน

ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัยกับอาการแปลกๆ ของตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาเนตั้นสบตากับเนบิวลา ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงรู้สึกเขิน เวลาอยู่ในอ้อมกอดก็รู้สึกว่าอบอุ่น เวลาโดนจูบก็เผลอกอดแทนที่จะผลัก

ตกลงเนตั้นเป็นเกย์แล้วใช่มั้ย!?

คงไม่หรอก แล้วเนตั้นจะพิสูจน์ยังไงดีถึงจะรู้ว่าตัวเองเป็นเกย์ล่ะ นึกออกแล้ว! เนตั้นเคยดูซีรีส์ฮอร์โมนวัยว้าวุ่น มีฉากที่คู่เกย์นอนด้วยกันแล้วอีกคนก็...

เฮ้ย! นี่เนตั้นจะทำอย่างงั้นจริงๆ เหรอ!?

แต่...ถ้าไม่ลองก็คงไม่ได้คำตอบ แล้วถ้าเกิดทำไปทำมาพบว่าตัวเองเป็นเกย์ล่ะ เนตั้นจะรับตัวเองได้หรือเปล่า เอ...ทำไมเนตั้นถึงต้องรังเกียจเกย์ด้วยล่ะ ขนาดเนตั้นยังไม่ชอบเลยเวลามีคนแสดงอาการรังเกียจเมื่อรู้ว่าเนตั้นมาจากสถานสงเคราะห์ ยิ่งโดนคนล้อว่ามีแม่ปัญญาอ่อนน้ำลายยืดด้วยแล้ว เนตั้นก็แทบอยากฆ่าคนล้อให้ตายต่อหน้าต่อตาเลยด้วยซ้ำ เราอย่างนี้เนตั้นจะรังเกียจคนอื่นทำไม

'เอาวะ เป็นไงก็เป็นกัน' เนตั้นคิดในใจ

เนตั้นพลิกตัวนอนหงาย ทำใจอยู่สักพักก็ค่อยๆ เขยิบมือข้างซ้ายของตัวเองไปวางบนหน้าท้องของเนบิวลา หัวใจเต้นรัวยังกะกลองรบ ถ้าไม่มีผิวหนังห่อหุ้มไว้คงกระเด็นออกมาเต้นเคป๊อปข้างนอกแน่ๆ

พอรวบรวมความกล้าได้อีกหน่อย เนตั้นก็ค่อยๆ เลื่อนมือลงไปที่ "เป้า" ของเนบิวลา ในซีรี่ส์ที่เนตั้นเคยดู ฝ่ายที่ตื่นอยู่เอามือสอดเข้าไปใต้ขอบกางเกงแล้วก็คลึงตรงนั้นเล่น แล้วเนตั้นต้องทำตามหรือเปล่า แค่คิดก็สยองแล้ว

ไหนๆ ก็ไหนแล้ว ลองให้มันรู้ไปเลยละกัน!!!

แต่...เอาเข้าจริงเนตั้นก็ยังไม่กล้าอยู่ดี กุมเป้าแทนละกัน น่าจะพอแทนกันได้อยู่ คิดแล้วเนตั้นก็คว้าหมับที่เป้าของเนบิวลา ตอนแรกแค่ลองลูบเบาๆ แต่หลังๆ ก็เริ่มขยำ

โธ่เอ๋ย เอาเข้าจริงๆ เนตั้นกลับรู้สึกตื่นเต้นและกลัวถูกจับได้มากกว่าจะมีอารมณ์อย่างนั้นซะอีก แล้วมันจะพิสูจน์ได้ยังไง ถ้างั้น...

จับของจริงเลยละกัน!!!

เนตั้นเลื่อนมือกลับขึ้นมาเหนือขอบกางเกง คราวนี้มือสั่นกว่าเดิมอีก แต่ยังไงๆ ก็จะไม่ยอมล้มเลิกกลางคันแน่นอน เป็นไงก็เป็นกัน ก็มันอยากรู้นี่นา

เนตั้นรวบรวมความกล้าเท่าที่พอจะมีอีกครั้ง สูดหายใจลึกๆ แล้วก็แอบชำเลืองมองเนบิวลา ค่อยยังชั่วหน่อยเพราะยังนอนหลับไม่รู้เรื่อง เนตั้นจะสอดมือแล้วนะ หนึ่ง สอง สาม...

นิ้วมือของเนตั้นค่อยๆ ลอดเข้าไปก่อน โอย...ตื่นเต้นจนแทบจะหยุดหายใจ แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสื้อ สอดมือลึกเข้าไปอีก ไม่นานก็เจออวัยวะหยุ่นๆ เข้าให้ เอาไงดี จะจับมันดีหรือเปล่า เนตั้นผงกหัวชำเลืองมองเนบิวลาอีกรอบ พอเห็นคนข้างๆ ยังคงหลับเหมือนไม่รู้เรื่อง เนตั้นก็เลยตัดสินใจกุมเนบิวลาน้อยไว้ มันช่างเต็มไม้เต็มมือดีจัง แต่พอจับไปสักพักเท่านั้นแหละ

เอ๊ะ! ทำไมรู้สึกว่ามันขยายตัวใหญ่ขึ้นล่ะ!?

แย่แล้ว! เนบิวลาน้อยขยายตัวเต็มที่แล้ว!!!

ทำไงดีล่ะทีนี้ จะเอามือออกก็กลัวการเคลื่อนไหวที่ลำบากจะทำให้เนบิวลารู้สึกตัวซะก่อน จะจับต่อก็ชักอาย ถ้าถูกจับได้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แต่จะว่าไป มันก็น่าจับเล่นเหมือนกัน

ไปกันใหญ่แล้วเนตั้น ทำไมถึงคิดได้อย่างนี้ไปได้!?

เอามือออกก่อนดีกว่า กลัวจับไปจับมาแล้วเนบิวลาน้อยจะพ่นพิษเลอะมือซะก่อน แต่พอมันขยายตัวแล้วก็ทำให้พื้นที่ตรงเป้ากางเกงคับแน่นไปหมด เขยิบออกได้ไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่ก็ไม่เกินความสามารถของเนตั้นหรอก ตอนเข้ายังเข้าได้เลย ทำไมตอนออกจะออกไม่ได้

คิดแล้วเนตั้นก็พยายามถอนมือออกอย่างเบามือที่สุด นึกว่าจะผ่านไปด้วยดี อยู่ๆ เนบิวลาก็ขยับตัวเล็กน้อยเหมือนกับรู้สึกตัว เนตั้นตกใจจนแทบช็อก โดนจับได้แน่งานนี้ แต่...เนบิวลาก็ยังนอนหลับเหมือนเดิม แถมยังไม่เแสดงอาการรับรู้ใดๆ อีก เฮ้อ...ค่อยยังชั่วหน่อย

พอเอามือออกมาได้แล้วก็รู้สึกว่ายังไม่พอใจเสียทีเดียว แค่จับตรงนั้นยังไม่พอหรอก มันต้องจูบด้วย ผู้ชายเล่นจับของกันธรรมดาจะตายไป ผู้ชายที่ไหนก็เล่นกัน ยังบอกอะไรไม่ได้หรอก

จูบเท่านั้นถึงจะพิสูจน์ได้ว่าเนตั้นเป็นเกย์!!!

คราวนี้หัวใจของเนตั้นเต้นโครมครามราวกับใครรัวกลองสะบัดชัยอยู่ข้างใน แต่เพื่อภารกิจพิสูจน์เกย์ เนตั้นต้องเดินหน้าสถานเดียวเท่านั้น

จับเป็นจับ! จูบเป็นจูบ!

เนตั้นลุกขึ้นนั่งแล้วก็พิจารณาใบหน้าคมคายที่นอนหลับใหล จะว่าไปเนบิวลาก็หล่อไม่ใช่เล่น ถ้าเอาไปปล่อยไว้แถวๆ สยามคงโดนสาวๆ ฉุดแน่ๆ

ลงมือเลยละกัน จะได้ไม่เสียเวลา!

ว่าแล้วเนตั้นก็ก้มหน้าลงไปหาใบหน้าของเนบิวลาอย่างช้าๆ ใช้มือยันค้ำตัวไว้ แล้วก็ก้มต่ำลงไปอีก จนกระทั่งจมูกของเนตั้นเกือบแตะกับจมูกของเนบิวลาจึงหยุด

ถ้าเนตั้นจูบผู้ชายคนนี้ได้ด้วยตัวเองก็คงเป็นเกย์อย่างไม่ต้องสงสัย เพราะไม่มีผู้ชายแท้ๆ ที่ไหนจูบผู้ชายด้วยกันได้หรอก เอาล่ะ เนตั้นตัดสินใจแล้ว ภารกิจพิสูจน์เกย์จะได้จบๆ ซะที จะได้รู้ๆ กันไปเลย

เนตั้นสูดหายใจลึกๆ พอมั่นใจแล้วก็ประกบริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากของเนบิวลา แต่เอ...ทำไม่ไม่เห็นรู้สึกเหมือนตอนที่ถูกเนบิวลาจูบเลย เหมือนปากของเนตั้นแค่สัมผัสกับอะไรบางอย่างที่หยุ่นๆ เย็นๆ แต่ไม่มีการตอบสนองใดๆ

หรือว่าเนตั้นจะต้องบดขยี้ริมฝีปากของเนบิวลาด้วย!

ใช่แล้ว เนบิวลาทำอย่างนี้ไงถึงทำให้เนตั้นอ่อนระทวยได้!

เอาเลยละกัน!

คิดแล้วเนตั้นก็กดริมฝีปากลงไปหนักขึ้น แต่ก็ไม่ถึงกับหนักมากเพราะกลัวเนบิวลาตื่น จากนั้นก็ขยับใบหน้าไปมา ใช่แล้ว...ค่อยรู้สึกคล้ายๆ ตอนโดนจูบขึ้นมานิดหน่อย แต่แล้วเนตั้นก็แทบสิ้นสติเมื่อพบว่า...

เนบิวลาลืมตาแป๋วมองอยู่!!!

เนตั้นรีบถอนปากออกแทบไม่ทัน รีบนอนลงไปบนหมอนของตัวเองอย่างรวดเร็ว หันหน้าไปฝั่งตรงข้ามแล้วแกล้งทำเป็นนอนหลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่หัวใจเต้นจนอกแทบจะทะลุ

"เมื่อกี้นายทำอะไรฉันน่ะเนตั้น"

เนบิวลาถามเสียงดุเข้ม ลุกขึ้นนั่งแล้วหรี่ตามองคนที่แกล้งทำเป็นนอนหลับ ก่อนจะแค่นหัวเราะเบาๆ

"ลุกขึ้นมาคุยกันเดี๋ยวนี้เลยเนตั้น เมื่อกี้นายทำอะไรฉัน"

พูดไม่พูดเปล่า เนบิวลาจับแขนเนตั้นแล้วก็ดึงตัวให้ลุกขึ้นนั่ง เนตั้นแกล้งทำเป็นงัวเงียแล้วก็โวยวายเบาๆ

"อะไร ฉันกำลังนอนอยู่ มากวนทำไม"

"นอนเหรอ" เนบิวลาจับไหล่ของเนตั้นให้หันมามองหน้าตรงๆ

"เมื่อกี้นายจูบฉัน แล้วก่อนที่นายจะจูบฉัน นายก็จับไอ้นั่นของฉันด้วย คลึงเล่นสนุกมือเลยนะ"

เนตั้นหน้าเหวอสุดขีดแต่ก็รีบแก้ตัวเป็นพัลวัน

"เปล่าซะหน่อย ฉันไม่ได้จับของนายนะ แล้วฉันก็ไม่ได้จูบนายด้วย ฉันจะทำอย่างงั้นได้ไง ฉันไม่ใช่เกย์ซะหน่อย"

"ปากแข็ง เมื่อกี้นายจูบฉัน ฉันเห็นกับตา" เนบิวลาทำเสียงดุอีก เนตั้นยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่

"ไม่ได้จูบ"

"จูบ"

"ไม่ได้จูบ"

"จูบ"

"ก็บอกว่าไม่ได้จูบไง"

"ทำไมจะไม่ได้จูบ เนี่ย น้ำลายของนายเต็มปากฉันเลย ยอมรับมาซะดีๆ นะเนตั้น" เนบิวลาชี้ให้ดูริมฝีปากของตัวเองไปด้วยขณะที่พูด

"นายจะแอบลักหลับฉันเหรอ!?"

"เปล่า ฉันไม่ได้คิดจะทำขนาดนั้นซะหน่อย" เนตั้นปฏิเสธเสียงแข็งดังเดิม แต่ก็หลงกลเนบิวลาเข้าซะแล้ว

"นั่นแน่ ถ้าไม่คิดจะทำขนาดนั้นแล้วนายจะทำขนาดไหน แค่ลวนลามเหรอ"

"เปล่านะ" เนตั้นทำหน้าแหย ทั้งรู้สึกผิด ทั้งรู้สึกกลัว

"เปล่าอะไร นายจับไอ้นั่นของฉัน แล้วนายก็จูบฉันตอนที่ฉันหลับ ถ้านายไม่ลักหลับฉันแล้วนายคิดจะทำอะไรล่ะเนตั้น"

"ก็ชอบไม่ใช่เหรอ แล้วจะโวยวายทำไม!?"

พอจนมุมเนตั้นก็เลยว่ากันซื่อๆ อย่างนี้แหละ เนบิวลาถึงกับอึ้ง เงียบไปประมาณสามวินาที ปล่อยมือลงจากไหล่ของเนตั้น ยิ้มแล้วก็หัวเราะก๊ากเสียงดังใหญ่

"หัวเราะทำไม" เนตั้นนิ่วหน้ามองคนตรงหน้าที่หัวเราะราวกับเสียสติไปแล้ว

เนบิวลาต้องรีบหยุดหัวเราะเมื่อโดนประท้วง แต่กว่าจะหยุดหัวเราะได้ก็นานเลย แถมยังต้องคอยกลั้นหัวเราะเป็นระยะๆ

"ถ้านายอยากจับของฉัน อยากจูบฉัน ทำไมไม่บอกฉันดีๆ ล่ะ ฉันน่ะ...ยินดีให้นายทำมากกว่านี้อีก อยากลองหรือเปล่าเนตั้น"

เนบิวลาทำตากะลิ้มกะเหลี่ยใส่ เนตั้นเขยิบถอยหนีทันที

"ไม่เอาหรอก นายอย่าทำอะไรฉันนะเนบิวลา"

เนบิวลาเขยิบเข้าหาแล้วก็ดันร่างของเนตั้นให้นอนลงบนหมอน ก่อนจะตามขึ้นไปทาบทับไว้

"อยากทำอะไรกับตัวฉันก็ทำสิ ฉันอนุญาตแล้ว" เนบิวลาทำเสียงเซ็กซี่ แววตาเป็นประกาย

"ฮือ...ฉันกลัวแล้ว ต่อไปฉันจะไม่ทำอย่างงี้อีกแล้ว อย่าทำอะไรฉันเลยนะเนบิวลา"

"กลัวทำไมล่ะเนตั้น ทีตอนแอบทำไม่เห็นกลัวเลย"

"ก็ฉันแค่อยากรู้ว่าฉันเป็ยเกย์หรือเปล่า ไม่ได้อยากทำอะไรนายซะหน่อย" เนตั้นสารภาพไปตามตรง

เนบิวลาอึ้งไปเล็กน้อย แต่สายตาก็ยังจับจ้องดวงตาคู่นั้นที่อยู่ห่างไม่ถึงคืบอยู่

"นายกลัวเกย์ขนาดนั้นเลยเหรอเนตั้น นายรังเกียจเกย์เหรอ ก็ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้เป็นเกย์"

"เปล่าซะหน่อย ฉันไม่ได้รังเกียจนี่" เนตั้นนิ่วหน้า

"อย่ามาโกหกฉันเลย ฉันรู้นะว่านายน่ะ...เกลียดเกย์ ใช่มั้ย" เนบิวลาถามคาดคั้น

"ไม่ได้รังเกียจซะหน่อย นายไปเอามาจากไหนว่าฉันรังเกียจล่ะ"

"ก็นายชอบทำท่าขยะแขยงฉัน พอรู้ว่าฉันเป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชาย นายก็ถอยหนี ทำเหมือนรังเกียจฉันเลย นายรังเกียจฉันใช่มั้ยเนตั้น" เนบิวลายังคงคาดคั้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"เปล่า"

"ก็ฉันเห็นกับตาว่านายรังเกียจฉ..."

ยังไม่ทันพูดจบประโยค เนตั้นก็ดึงใบหน้าของเนบิวลาลงมาแล้วก็ประทับจูบลงไป ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงไป กดหัวของเนบิวลาลงมาอีกเพื่อให้สัมผัสแนบแน่นยิ่งขึ้น จากนั้นจึงแลกลิ้นและขบดึงริมฝีปากกันและกัน เนบิวลาปล่อยแขนที่ค้ำไว้ลงอย่างอิสระ ก่อนจะโอบกอดเนตั้นไว้ ปล่อยร่างกายให้ผ่อนคลายตามสบายแล้วเพลิดเพลินกับรสจูบที่เนตั้นพยายามป้อนให้ แม้จะเก้ๆ กังๆ ไปบ้างด้วยความที่เป็นมือใหม่ แต่ก็ทำให้เนบิวลารู้สึกดีไม่น้อยเลย

พลันเนตั้นก็หยุดจูบเสียดื้อๆ ดันใบหน้าของเนบิวลาออกแล้วก็หอบหายใจ อาการอย่างนี้แสดงว่าความต้องการถูกปลุกมาถึงขั้นหนึ่งแล้ว

"เห็นมั้ย...ฉันไม่ได้รังเกียจซะหน่อย" เนตั้นพูดไปหอบไป

เนบิวลายิ้มเอ็นดู ใช้มือเกลี่ยแก้มและหน้าผากใสให้ปราศจากการบดบังแม้เพียงเส้นผม ดีใจเหลือเกินที่เนตั้นยอมรับเรื่องที่เนบิวลาชอบผู้ชายได้แล้ว แต่เนตั้นคงยังไม่เข้าใจหรอกว่าเนบิวลาไม่ได้เป็นเกย์ ที่ดาวแม็กโซนาเดียนั้นไม่มีการสอนเลยว่าผู้ชายต้องรักกับผู้หญิง ทุกคนสามารถรักใครก็ได้ที่ยังไม่มีเจ้าของ แถมยังสุดโต่งยิ่งกว่านั้นเพราะเริ่มมีการสร้างหุ่นยนต์ที่สามารถมีอารมณ์รักได้ มนุษย์บางคนรักกับหุ่นยนต์ก็มี มนุษย์ที่ดาวของเนบิวลาจึงไม่สนใจเพศสภาพของตน แต่ให้ความสำคัญกับเพศวิถีมากกว่า

"อืม...ฉันเชื่อแล้ว" เนบิวลายิ้มกรุ้มกริ่ม

"เชื่อแล้วก็ปล่อยฉันสิ" เนตั้นประท้วง พยายามดันอกเนบิวลาออก

"ได้ไงล่ะ นายปลุกอารมณ์ฉันซะขนาดนี้แล้ว คิดว่าฉันจะปล่อยนายง่ายๆ เหรอ"

เนตั้นทำท่าจะเถียง เนบิวลาจึงชิงพูดก่อน

"นายทำเล่นๆ กับอารมณ์นี้ไม่ได้นะเนตั้น ไม่รู้เหรอว่ามันห้ามยากแค่ไหน อีกอย่าง...ที่เราสองคนทำอยู่ตอนนี้มันเป็นอารมณ์พิเศษของคนสองคนที่รักกัน รู้เปล่า"

"นายจะหาว่าฉันรักนายเหรอ"

เนบิวลายิ้มมุมปากพร้อมกับเสียงหึเบาๆ "นายรักฉันหรือเปล่าฉันไม่รู้ มันอาจจะเร็วเกินไปก็ได้ที่นายจะรักฉัน แต่ที่ฉันพานายหนีมาด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะฉันรักนายตั้งแต่แรกเห็น นายคิดว่าฉันจะพานายเสี่ยงชีวิตหนีมาด้วยทำไม"

เจอคำถามนี้เข้าไปเนตั้นก็ถึงกับอึ้ง มองเนบิวลาตาค้าง

"ฉันน่ะ...ไม่เคยเชื่อเรื่องรักแรกพบเลย ฉันเถียงเพื่อนๆ หรือใครก็ตามที่พูดเรื่องนี้บ่อยๆ ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ ฉันคิดว่าไม่มีทางหรอกที่คนจะรักกันทันทีที่เจอหน้าครั้งแรก ยังไม่เคยผูกพันอะไรกันเลย จะรักกันได้ยังไง แต่ฉันก็เพิ่งรู้ว่า...มันเป็นไปได้ เพราะฉัน...รู้สึกอย่างนั้นกับนายตั้งแต่แรกเห็นแล้ว ฉันรักนายนะเนตั้น"

เนบิวลาไม่สนใจแล้วว่าคนในอ้อมแขนจะตกตะลึงแค่ไหน ประกบริมฝีปากลงไปแล้วก็บรรจงจูบอย่างนุ่มนวล เนตั้นให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ปล่อยให้ลิ้นของทั้งสองฝ่ายชอนไชเข้าหารสหวานในโพรงปากของกันและกันอย่างสะดวก สลับกับขบและดูดดึงริมฝีปากกันเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มน้ำหนักขึ้นและหนักขึ้นจนเสียงหอบหายใจถี่ขึ้นตามไปด้วย

ส่วนของร่างกายของเนตั้นที่เนบิวลาแอบชอบก็คือเนินหน้าอกนี่แหละ ชอบตั้งแต่เห็นครั้งแรกตอนทำความสะอาดร่างกายแล้ว เนตั้นมีอกที่กว้างและนูนใหญ่กว่าผู้ชายทั่วไปเล็กน้อย มันช่างน่า...เหลือเกิน แค่คิดก็แทบทนไม่ไหวแล้ว

เนบิวลาสอดมือเข้าใต้ชายเสื้อของเนตั้นแล้วเลื่อนขึ้นไปลูบไล้ตรงหน้าอก เขี่ยเล่นเม็ดตุ่มนั้นเบาๆ พอโดนจู่โจมถึงสองอย่างทั้งริมฝีปากและหน้าอก เนตั้นก็ครางฮือด้วยความเสียวซ่านเกินทน กอดเนบิวลาแน่นขึ้นอย่างลืมตัว

ด้วยความอยากลิ้มลองจนทนไม่ไหว เนบิวลาจึงละจากปากของเนตั้นแล้วเขยิบเลื่อนลง เลิกชายเสื้อของเนตั้นขึ้นจนอกขาวนูนสองข้างโผล่อวดสายตาและเชื้อเชิญให้ลองลิ้มรส

เนบิวลาไม่รอช้า ปล่อยลิ้นลงไปเลียวนทักทายเบาๆ แค่พอสะดุ้ง เนตั้นถึงกับผวาครางและกดหัวของเนบิวลาไว้ ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยมีใครเล่นลิ้นกับส่วนนั้นของเนตั้นเลย มันเสียวสะท้านซาบซ่านอย่างบอกไม่ถูก

เนบิวลายิ่งได้ใจใหญ่ คราวนี้ลองดูดดึงและบดลิ้นลงไปหนักๆ บ้าง มืออีกข้างก็เขี่ยเล่นสลับบีบเคล้นเบาๆ คราวนี้เนตั้นถึงกับสูดปากและร้องครางเสียงสั่น แถมยังแอ่นอกให้เนบิวลาทำงานได้สะดวกขึ้นอีก

"อาห์...เนบิวลา ฉันเสียว..."

อาการอย่างนี้บ่งบอกว่าเนตั้นคงเจอเป็นครั้งแรก ทำให้เนบิวลารู้สึกพอใจมากทีเดียว จึงเล่นสยิวกับเนินอกสองข้างของเนตั้นอย่างถูกอกถูกใจ

แต่เนตั้นก็รู้สึกแปลกใจเมื่อการเคลื่อนไหวของเนบิวลาเริ่มช้าลงและช้าลง ในที่สุดก็หยุดนิ่งสนิท เนบิวลาหลับคาอกเนตั้นซะแล้ว อาจจะเป็นเรื่องแปลกสำหรับคนบนดาวโลก แต่เรื่องหลับทันทีทั้งๆ ที่กำลังทำอะไรบางอย่างอยู่เป็นกลไกธรรมชาติของมนุษย์บนดาวแม็กโซนาเดีย เพราะที่นั่นมีแต่กลางวัน ไม่มีกลางคืน สิ่งมีชีวิตจึงวิวัฒนาการให้มีกลไกสั่งให้ร่างกายหลับทันทีเมื่อเหนื่อยมากๆ

"เนบิวลา" เนตั้นเรียกเบาๆ แต่เนบิวลาก็ไม่รู้สึกตัวเลย

"เนบิวลา นายหลับไปแล้วเหรอ ทำไมทำแบบนี้ล่ะ แล้วฉันจะทำยังไง"

เนตั้นออกจะโมโหเล็กน้อยเพราะกำลังจะได้ที่แล้ว หยุดกะทันหันอย่างนี้อารมณ์ก็เลยค้าง พอเห็นว่าเรียกแล้วไม่เป็นผล เนตั้นก็เลยดันตัวของเนบิวลาออกให้ไปนอนบนหมอนของตัวเอง เห็นเนบิวลาคอพับคออ่อนแล้วก็แปลกใจ ไม่คิดว่าจะหลับง่ายหลับดายขนาดนี้

โธ่เว้ย!!!

ทำไมถึงมาหลับเอาตอนสำคัญๆ อย่างนี้นะเนบิวลา!!!

เนตั้นถอนหายใจอย่างเซ็งๆ ยิ่งเห็นเนบิวลาหลับไม่รู้เรื่องก็ยิ่งเซ็งเข้าไปใหญ่ แล้วจะทำไงได้ล่ะ ก็คงต้องนอนหลับไปทั้งๆ ที่อารมณ์ค้างนี่แหละ เนบิวลานะเนบิวลา แล้วก็ไม่บอกกันเลยว่าหลับง่ายขนาดนี้ รู้งี้ยังไม่พิสูจน์ตอนนี้ซะก็ดี

⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢

เสียงสัญญาณบางอย่างดังขึ้นบอกให้รู้ว่าถึงเวลาตื่นแล้ว สัญญาณปลุกนี้จะปรับให้ตรงกันทั้งดวงดาวเพื่อเตือนให้มนุษย์นอนหลับและตื่นให้ตรงเวลา

พอตื่นแล้วเนบิวลาก็พาเนตั้นมาทำความสะอาดร่างกายเป็นอันดับแรก ดูเหมือนเนบิวลาจะไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำว่าก่อนนอนทำอะไรไปบ้าง หรืออาจจะแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องก็ได้ แต่เนตั้นก็ไม่ถือเอามาเป็นอารมณ์หรอก อีกอย่างพอไม่ได้อยู่ในอารมณ์นั้นแล้วเลยอาย

เนบิวลาให้เนตั้นยืนบนแผ่นกลมๆ เหมือนเช่นเคย จากนั้นก็กดปุ่มบนแผงควบคุม ได้วัตถุมาสองชิ้น ชิ้นแรกเป็นน้ำยาทำความสะอาดปากที่เนตั้นเคยใช้มาแล้วครั้งหนึ่ง ส่วนอีกชิ้นเป็นเหมือนผ้าสีขาวๆ ห่อหุ้มด้วยวัสดุใสๆ คล้ายพลาสติก แต่ที่จริงเป็นวัสดุที่ทำจากธรรมชาติ ที่ดาวแม็กโซนาเดียนั้นจะไม่ใช้สารเคมีสังเคราะห์ที่ย่อยสลายได้ยากเพื่อรักษาสิ่งแวดล้อมให้มีความบริสุทธิ์ สิ่งมีชีวิตที่มีอารยธรรมสูงกว่านี้จะยิ่งเข้มงวดในเรื่องนี้มากกว่าหลายเท่า ถึงกับไม่ยอมให้มีสารสังเคราะห์ใดๆ เลย

"เราสองคนต้องใช้ของพวกนี้ด้วยกันนะเนตั้น เพราะถ้ากดมาสองชุดบ่อยๆ คนที่ดูข้อมูลเห็นเข้าจะสงสัยได้ว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียว นายใช้ก่อนละกันนะ แล้วเอาที่เหลือมาให้ฉัน"

เนตั้นทำหน้าให้รู้ว่าซาบซึ้งที่เนบิวลายอมเสียสละให้ตนเองก่อนทั้งๆ ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลยด้วยซ้ำ เนตั้นรับของที่เนบิวลาส่งมาให้แล้วก็ยิ้มอย่างเกรงใจ

"จะดีเหรอเนบิวลา แล้วผ้าเช็ดหน้านี่ล่ะ นายจะใช้ต่อจากฉันจริงๆ เหรอ"

เนบิวลาพยักหน้ายืนยัน "อืม...ไม่เห็นเป็นไรนี่ ฉันไม่รังเกียจหรอก"

เนตั้นยังคงรู้สึกแปลกๆ อยู่ดี แต่เอาเถอะ ก็ดีกว่าถูกจับได้ละกัน ว่าแล้วเนตั้นก็หักปลายหลอดของน้ำยาทำความสะอาดปากและฟัน จากนั้นก็พยายามจะบีบให้มันไหลเข้าไปในปาก แต่บีบยังไงน้ำยาก็ไม่ไหลออกมา

"นายต้องดูดมันนะเนตั้นมันถึงจะออกมา"

เนตั้นทำท่าลังเลเพราะไม่อยากใช้ปากดูดหลอดแล้วเอามาใช้เนบิวลาใช้ต่อ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมดูดหลอดนั้นเพื่อทำความสะอาดปากและฟันตามที่เนบิวลาบอก พอดูดไปได้ครึ่งหนึ่งเนตั้นก็ส่งให้เนบิวลาเอาไปใช้ต่อบ้าง เนบิวลารับมาแล้วก็ดูดเข้าไปอย่างรวดเร็วโดยไม่มีท่าทีลังเลแต่อย่างใดจนเนตั้นอดทึ่งไม่ได้

พออาการซ่าๆ หายไปเนตั้นจึงบ้วนน้ำทิ้งในช่องบ้วนน้ำเช่นเคย จากนั้นจึงฉีกซองผ้าเช็ดหน้าออกมา ก่อนจะหยิบขึ้นมาเช็ดหน้า เนตั้นเขยิบออกมาเล็กน้อยให้เนบิวลาบ้วนปากบ้าง

"หอมดีนะ กลิ่นอะไรไม่รู้ แปลกดี ฉันไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้มาก่อนเลย หอมสดชื่นจัง"

เนตั้นเช็ดหน้าไปพร้อมกับชมเจ้าผ้าเปียกหมาดๆ กลิ่นพิเศษนี้ไปด้วย สูดดมกลิ่นที่ระเหยออกมาแล้วก็หลับตาพริ้ม พอผิวหน้าได้สัมผัสน้ำ สารบำรุงผิวและกลิ่นแสนพิเศษอย่างนี้แล้วก็ช่วยให้รู้สึกสดชื่นเหมือนล้างหน้าจริงได้เหมือนกัน

"มันเป็นดอกไม้ชนิดหนึ่ง กลิ่นหอมมาก ไว้ไปถึงที่นั่นแล้วฉันจะพานายไปดู ส่งมาสิ ฉันจะได้เช็ดหน้ามั่ง"

เนบิวลาเตือนคนที่มัวแต่สูดดมกลิ่นจนลืมไปว่ามีใครอีกคนรอใช้ต่ออยู่ เนตั้นยิ้มเก้อเขินแล้วก็ส่งผ้าสีขาวๆ นั้นให้เนบิวลา พอเห็นเนบิวลาใช้ผ้านั้นเช็ดหน้าของตัวเองโดยไม่รู้สึกรังเกียจก็อดชื่นชมความเสียสละของอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ ไม่ได้

"ไปกินอาหารกันเถอะ เดี๋ยวฉันเตรียมให้ นายคอยดูด้วยนะ ต่อไปจะได้ทำเป็น"

เนบิวลาบอกหลังจากที่เช็ดหน้าเสร็จแล้ว จากนั้นก็ทิ้งผ้าเช็ดหน้าและถุงบรรจุน้ำยาทำความสะอาดปากและฟันลงในช่องสำหรับทิ้ง ก่อนจะเดินนำเนตั้นมาตรงพื้นที่เตรียมอาหาร

ห้องของเนบิวลาและเจ้าหน้าที่ระดับสูงมีสิ่งอำนวยความสะดวกส่วนตัวหลายอย่าง มีห้องสุขา ที่ทำความสะอาดร่างกาย ที่ออกกำลังกลาย ที่เตรียมอาหาร ที่นอนและที่สำหรับนั่งทำงานอยู่ในห้องเดียวกัน แบ่งเป็นสัดเป็นส่วน ส่วนเจ้าหน้าที่ทั่วๆ ไปต้องใช้สิ่งอำนวยความสะดวกบางอย่างร่วมกับคนอื่นๆ

เนบิวลากดปุ่มที่แผงควบคุมเช่นเคยก่อนที่จะมีซองอาหารไหลออกมาตรงช่องรับ แน่นอนว่าเนบิวลาไม่สามารถกดมาเยอะเกินไปได้เพราะจะทำให้คนเห็นข้อมูลสงสัย

"ฉันจะปรุงรสแบบที่ฉันชอบกินให้นายลองกินก่อนนะ ต่อไปนายจะลองปรุงเองก็ได้ อันนี้เป็นซองโปรตีนแบบแท่ง มันเป็นโปรตีนสกัดจากพืช ผสมเส้นใยอาหาร วิตามิน เกลือแร่และไขมันพิเศษให้ด้วย ส่วนอันนี้เป็นคาร์โบไฮเดรตแบบแท่ง ทำจากพืชเหมือนกัน ที่ดาวของเราจะไม่กินเนื้อสัตว์ ถ้านายชอบกินเนื้อสัตว์นายก็อาจจะยังไม่ค่อยชิน แต่กินๆ ไปสักพักนายก็จะชินเองแหละ ส่วนอันนี้เป็นซอสปรุงรส นายบีบลงไปบนแท่งโปรตีนกับแท่งคาร์โบไฮเดรตแบบนี้นะ แล้วก็กินได้เลย นี่...ฉันบีบให้แล้ว นายลองกินแท่งโปรตีนนี้ดูสิ เวลากินนายต้องกินโปรตีนก่อนนะเพราะร่างกายของเราต้องการโปรตีนเป็นอันดับแรก"

เนตั้นรับแท่งโปรตีนจากเนบิวลามาด้วยสีหน้าไม่ค่อยมั่นใจนัก เจ้าซอสสีเขียวๆ นั้นกลิ่นออกจะแปลกๆ หน่อย ไม่เหมือนกลิ่นอาหารที่กินบนดาวโลกเลย แต่ก็อย่างว่าแหละ ที่นี่ไม่ใช่ดาวโลก ถ้าเนตั้นต้องการที่จะอยู่รอดก็ต้องกินให้ได้ ก็เลยค่อยๆ ลองกัดกินไปคำหนึ่งก่อน พอได้ลองเคี้ยวและสัมผัสรสชาติก็ยิ้มอย่างพอใจ

"อร่อยมากเลย มันคือซอสอะไรเหรอ"

"ซอสผักไง ซอสพวกนี้ทำจากผักหลายชนิด มีสารสกัดจากพืชผักหลายสีแบบเข้มข้นผสมอยู่ด้วย ทดแทนการกินผักจริงๆ ไง พวกเรากินซอสแบบนี้ทุกวัน มีหลายรสชาติให้เลือก ต่อไปนายก็ลองเลือกๆ ดูละกัน อันไหนนายไม่ชอบเดี๋ยวฉันกินเอง"

เนตั้นยิ้มอย่างเกรงใจเมื่อเห็นเนบิวลายอมเสียสละอีกแล้ว

"แล้วนายไม่กินเหรอเนบิวลา"

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปกินข้างนอกกับเพื่อนๆ ก็ได้ นายกินไปเถอะ"

"ทำไมล่ะ เป็นเพราะฉันมาแย่งของนายกินหรือเปล่า เราแบ่งกันกินก็ได้นะ ฉันกินไม่เยอะหรอก กินด้วยกันนะเนบิวลา"

"ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ข้างนอกมีให้กินเยอะแยะ นายกินให้อิ่มๆ เถอะ"

เนบิวลายังคงยืนกรานตามเดิม

"เหรอ...นายแน่ใจนะว่านายไปกินข้างนอกได้" ถามอย่างไม่แน่ใจ

"ได้สิ ฉันไปกินข้างนอกบ่อยจะตาย กินคนเดียวในห้องก็ไม่สนุกหรอก ฉันชอบออกไปกินกับเพื่อนร่วมงานมากกว่า"

เนตั้นมองคนตรงหน้าด้วยแววตาซาบซึ้ง เจออย่างนี้บ่อยๆ เข้าเนตั้นก็กลัวว่าจะเผลอใจเข้าสักวัน ต่อให้เป็นผู้ชายด้วยกันก็เถอะ แค่นี้เนตั้นก็หวั่นไหวจะแย่แล้ว

หลังจากกินอาหารเสร็จแล้วเนบิวลาก็ช่วยแนะนำกิจกรรมที่จะให้เนตั้นทำยามว่างๆ เช่น ออกกำลังกาย เล่นเกมส์หรือดูหนัง ถ้าเบื่อๆ ก็ยังมานั่งดูภาพอวกาศได้ พอทำไปสักพักก็อาจจะเบื่ออยู่ดีเพราะไม่ได้ออกไปไหน แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรให้ทำเลย

⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢

เนบิวลาออกมาจากห้องของตัวเองแล้วก็ตรงดิ่งไปยังห้องทำงาน กำลังจะเข้าไปในห้องก็พอดีเจอกับอาเซนเจอร์เสียก่อน

"เลิกงานแล้วฉันไปหาได้มั้ย"

เนบิวลาชะงักเล็กน้อย ที่ผ่านมาก็ไม่เคยปฏิเสธหรอก แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว

"ฉันไม่ว่างน่ะอาเซนเจอร์"

เนบิวลาทำท่าจะเดินหนี สาวเจ้ารีบคว้าแขนเอาไว้ก่อน

"เธอมีคนอื่นแล้วเหรอ"

เนบิวลาพยักหน้าน้อยๆ เป็นเชิงยอมรับ

"ใครเหรอ ใช่สาวคนนั้นที่อยู่แผนกเดียวกับเธอหรือเปล่า"

"เปล่า คราวนี้ไม่ใช่ผู้หญิงหรอก"

อาเซนเจอร์ขมวดคิ้ว สีหน้าแปลกใจอย่างมาก

"เธอไม่เคยชอบผู้ชายมาก่อนนี่"

"ก็ไม่เห็นแปลก ฉันเจอผู้ชายที่ถูกใจเข้าให้แล้วล่ะอาเซนเจอร์ ฉันขอโทษด้วยนะ"

"ใครเหรอ ฉันรู้จักหรือเปล่า"

แม้การถามละลาบละล้วงจะไม่ใช่วิสัยของคนดาวแม็กโซนาเดีย แต่คราวนี้อาเซนเจอร์ก็อยากรู้จนอดไม่ไหว

"ฉันขอเก็บเป็นความลับก่อน ไว้กลับไปถึงแล้วฉันจะบอกเธอเองว่าเป็นใคร"

อาเซนเจอร์ค่อยๆ ปล่อยแขนเนบิวลา รู้สึกเสียดายไม่น้อยที่จะไม่ได้มีสัมพันธ์พิเศษกับหนุ่มเสน่ห์แรงคนนี้อีกแล้ว

"แล้วคนรักเธอที่รออยู่ที่ดาวแม็กโซนาเดียล่ะ"

ใครๆ ก็รู้กันว่าเนบิวลามีสาวคนรักอยู่แล้ว แต่การมีความสัมพันธ์กับคนอื่นๆ โดยไม่ผูกมัดก็เป็นเรื่องปกติ เพียงแต่ต้องอยู่ในขอบเขตหรือสถานการณ์ที่ยอมรับได้

"เดี๋ยวฉันจัดการเอง!"

เนบิวลาบอกแค่นั้นก่อนจะเดินตัวลอยเข้าไปในห้องทำงาน อาเซนเจอร์หน้าชาเพราะเหมือนกับถูกต่อว่าว่ายุ่งเรื่องของคนอื่นมากเกินไป ความจริงเธอไม่มีสิทธิ์ถามเนบิวลาอย่างนั้น ถือว่าเป็นการเสียมารยาทด้วยซ้ำ


✰ TBC ✰


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-01-2016 13:31:23 โดย sarawatta »

ออฟไลน์ Alice111

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
เนตั้นนี้เรียนรู้ไว้นะเกย์หัดใหม่  :z1:
แอบรู้สึกว่าเนบิลล่านี้เจ้าชู้ไก่แจ้หรือเปล่าเฮ้อ!!เนตั้นยิ่งใสซื่ออยู่นะ  ก็เข้าใจว่าแค่คู่นอน แล้วแฟนตัวจริงอีกละ เหมือนจะมีมาม่าเลยอะ :ling3:

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
เนบิวล่า นายหลับกลางอากาศได้งัยเนี่ย สงสารเนตั้นเลย อารมณ์ค้างซะขนาดนั้น

ออฟไลน์ Magis

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
ไม่น่าหลับกลางคันเลย เสียดายยยยย

ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
ชอบเนตั้นตรงที่นิสัยและความซื่อๆคับ ชอบฉากลักหลับมากๆอ่านแล้วขำไปด้วยคับ ๕๕๕
รออ่านตอนใหม่คับ

ออฟไลน์ Poseidon

  • Unconditional love
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-12
ยาวจุใจมาก พรุ่งนี้มาอ่านน้า
ขอเจิมไว้ก่อน

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3396
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
เหลือเชื่อไม่คิดว่าจะหลับกลางคันแบบนี้ได้นะเนบิวล่า สงสารเนตั้นพ่อคนซื่อของเราจังคงอารมณ์ค้างน่าดูเลย

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
นี่นิยายตลกขบขันหรือเปล่า? อ่านตอนเนตั้นลวนลามเนบิวลาแล้วขำก๊ากเลย

ชิชะ! มีคู่นอนทั้งที่มีคู่หมั้นแล้วด้วย มันจะสุขีเกินไปแล้ว
 ห้ามเกินเลยกับเนตั้นเด็ดขาด! เราไม่ยอม!




ออฟไลน์ heroza

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 307
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
เกือบจะปล่ยตัวปล่อยใจให้หมดแล้ว :hao7:

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 664
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-1
ภาคนี้นายเอกเราออกจะโก๊ะๆแต่ก็น่ารัก น่าเอ็นดูเหมือนเดิม ชอบ ชอบ  :hao6:
ฮาตรงเนบิลล่านี้แหละพอสมองสั่งก็หลับทันที แล้วที่เนตั้นอุตสากลั้นใจปลุกเร้าให้ตื่นละ ค้างไปเลยสงสารเนตั้น!!!
 ภาคนี้คุณ Sawatta ใส่ความน่ารักของเนตั้นและเนบิลล่ามากขึ้น ดังนั้นไม่แปลกใจแล้วคนที่ไม่เชื่อรักแรกพบอย่างเนบิลล่าจะหลงรักเนตั้นได้

ให้คนแต่งค่ะมันน่ารักดี  :3123: :3123: :3123: :3123: :3123:

ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +296/-6
อ้าววว หลับกลางคันซะงั้น เนบิวลา
เนบิวลามีคนรักแล้ว งั้นหรอ ชิ!!!!


ออฟไลน์ Poseidon

  • Unconditional love
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-12
แต่จะว่าไป มันก็น่าจับเล่นเหมือนกัน>>>>>>อ๊ากกกก เนตั้น ้เอามาให้จับบ้างสิ อิจฉาเนตัันอ่าา

ชอบภาคคนี้อ่ะ เนตั้นน่ารักโก๊ะๆดีอ่ะ

ออฟไลน์ rayaiji

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 818
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
    • ray's deviantart
เริ่มตามอ่านแล้วนะคะ

ออฟไลน์ Allure-Q

  • Just the way you are
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
ยาวจริงๆ อ่านกันข้ามคืนเลยจ้า  :katai2-1:

ออฟไลน์ kitty08

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-4
อีดิธใหม่ดูเนื้อเรื่องละเอียดแต่กระชับขึ้นเยอะ เลย เนตั้นน่ารักน่ะ ดูไร้เดียงสาเชียว  :mew4: เนบิวล่าก้อเท่สุด ๆ
อยากไปอยู่จังเลยดาวดวงนี้น่ะ อะไรก้อดูดีไปหมด  :katai3:

ออฟไลน์ YounIn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-8
เนตั้นลาม๊กกกก >___________<
ดูวิธีทดสอบสิ 555555

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
พอถูกเนบิวลาจับได้ก็เถียงใหญ่เลยนะคะเนตั้นว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไร สีข้างถลอกหมดแล้วไหมนั่น :m20:

ออฟไลน์ chouxcream59

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 38
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
เนตั้น วันหลังไม่ต้องลักหลับแล้วล่ะ ขอไปตรงๆเลยก็ได้นะ เนบิวลาเขาอนุญาต  :o8: :o8:

ครั้งต่อไปนายเอกเราไม่รอดแน่ อย่าหลับกลางคันอีกล่ะ! ค้างงงมากบ่องตง   :-[

ออฟไลน์ RIRIN

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +492/-2
 :laugh: ชอบๆ ชอบเนตั้นเวอร์ชั่นนี้ น่ารัก น่าเอ็นดูจริงๆ สงสารอะ อุตส่าห์ปลุก  :laugh:
ส่วนเนบิวล่าอิมเมจมาหล่อกระชากใจมาก  :impress2:

ปล.ขำค้างเลยค่ะ  :laugh:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ sarawatta

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +300/-10
♝☀interstellar☀♝ รัก➀ล้านปีแสง

ตอนที่ 6 ✲ รักที่ถูกตัดตอน


ในห้องคุมขังวันนี้ดูเงียบๆ ไปพอสมควร คนที่ถูกจับมาส่วนมากนั่งเหม่อลอยและไม่ค่อยพูดจากัน เนบิวลาเห็นแล้วก็อดที่จะสงสารไม่ได้ หลายๆ คนคงคิดถึงบ้านและคนที่รัก คงเป็นเรื่องเจ็บปวดมากทีเดียวที่คนเหล่านี้ต้องจากกันไปโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะร่ำลา มิหนำซ้ำยังไม่รู้ว่าหายไปไหนอีก เนบิวลาก็หวังว่าโครงการนี้จะเป็นโครงการสุดท้าย หากต้องทำอย่างนี้อีกเนบิวลาคงต้องขอลาออก แม้จะรักการทำงานด้านวิทยาศาสตร์สาขาจักรวาลมากแค่ไหนก็ไม่อาจทนเห็นสภาพที่หดหู่และน่าสงสารอย่างนี้ได้

เนบิวลาแจกอาหารให้กับทุกคนเหมือนเช่นเคย มีทหารอารักขาคอยยืนคุ้มกันอยู่ห่างๆ อยู่สามคน ดูเหมือนว่าหลายๆ คนเริ่มมีอาการซึมเศร้ามากขึ้นจนไม่ยอมแตะอาหารเลย รับมาแล้วก็วางไว้หรือปล่อยให้มันล่องลอยไปอย่างไม่แยแส ดูแล้วก็ชักจะน่าเป็นห่วง คงต้องคุยกับหัวหน้าแล้วว่าควรหากิจกรรมให้คนเหล่านี้ทำบ้าง ไม่อย่างนั้นจะเกิดโศกนาฏกรรมขึ้นได้

สาเหตุที่ต้องจับมาหลายคนนั้นเป็นเพราะมนุษย์บนดาวโลกมีความแตกต่างกันทั้งทางผิวพรรณและรูปร่างมาก เป็นไปได้ว่าคนเหล่านี้อาจเป็นมนุษย์ต่างสายพันธุ์กัน จึงต้องเก็บมาหลายตัวอย่างก่อนที่จะใช้วิธีการทางวิทยาศาสตร์ตรวจสอบให้แน่ใจอีกครั้ง บนดาวแม็กโซนาเดียมีมนุษย์อยู่ด้วยกันสามสายพันธุ์ แยกพื้นที่กันอยู่อย่างชัดเจนเพื่อไม่ให้เกิดความขัดแย้งเหมือนในอดีตที่เกือบจะฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กันจนสูญพันธุ์ไปแล้ว

เนบิวลาแจกอาหารให้ทุกคนจนมาถึงคนสุดท้ายที่หลบอยู่มุมห้อง เนบิวลามักจะเห็นชายคนนี้ปลีกตัวออกห่างจากคนอื่นๆ อยู่เสมอทุกครั้งที่เข้ามา พอแจกอาหารให้ชายคนนี้แล้วเนบิวลาก็ต้องหันกลับมามองซ้ำอีกครั้งด้วยความเอะใจ พอเพ่งพิศดูดีๆ ก็พบว่าใบหน้าของชายคนนี้มีเค้าโครงและรูปหน้าที่คล้ายเนตั้นมาก สีผมและผิวพรรณก็ดูคล้ายกัน เนบิวลาจะไม่สงสัยเลยถ้าใครสักคนบอกว่าชายคนนี้เป็นพ่อหรือญาติของเนตั้น แต่จะเป็นไปได้ยังไง ชายคนนี้ถูกจับมาจากที่ที่อยู่ห่างไกลจากเนตั้นมาก ไม่น่าจะมีความเกี่ยวข้องกันได้

เนบิวลาหันกลับมาตามเดิมแล้วก็เดินออกไปจากห้องคุมขังพร้อมๆ กับนายทหารอารักขา วันนี้เนบิวลาคงต้องหารือกับหัวหน้าเพื่อหาทางออกให้ได้ว่าจะให้คนเหล่านี้ทำอะไรได้บ้างมากกว่านั่งๆ นอนๆ รอวันที่จะถูกสังหารเพื่อการทดลองทางวิทยาศาสตร์ เนบิวลาเคยคัดค้านไม่ให้มีการฆ่า แค่ตรวจดีเอ็นเอก็น่าจะได้ข้อมูลมากพอแล้ว แต่ทางองค์การและรัฐบาลต้องการให้ผ่าพิสูจน์เพื่อให้ได้ผลการศึกษาที่ถูกต้อง อีกอย่าง ต่อให้ไม่ฆ่าคนเหล่านี้ การใช้ชีวิตอยู่ในต่างโลกที่แปลกแยกมากๆ ก็จะทำให้เกิดภาวะซึมเศร้าจนถึงขั้นเสียสติหรือตายได้อยู่ดี

⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢

ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ความมืดมิด เมื่อดูนาฬิกาบนข้อมือที่ติดตัวมาด้วยก็พบว่ามันผ่านไปเป็นชั่วโมงแล้ว แต่จนแล้วจนรอดข้างนอกบานกระจกใหญ่ก็ยังคงว่างเปล่า ไม่เห็นดวงดาวหรือก๊าซหลากสีสันเหมือนอย่างเคย เนตั้นถอนหายใจอย่างเซ็งๆ เพราะไม่รู้จะไปทำอะไรต่อ ออกกำลังกายก็แล้ว ดูหนังก็แล้ว จัดห้องก็แล้ว พอไม่รู้จะทำอะไรก็เลยว่าจะมานั่งเล่นดูดวงดาวซะหน่อย แต่กลับไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความมืดมิดว่างเปล่า มืดเสียจนต้องเปิดไฟในห้องไว้ตลอดเวลา

แสงวูบวาบที่หน้าจอตรงประตูติดขึ้น เนตั้นยิ้มแล้วก็รีบลุกขึ้นเดินแกมวิ่งไปที่ประตู หน้าจอนั้นแสดงให้เห็นว่าเนบิวลามายืนอยู่ที่หน้าประตูแล้ว

พอประตูเปิดออก เนตั้นก็แทบจะวิ่งเข้าไปกอดคนที่เดินเข้ามาเลย เนบิวลาเห็นแววตาลิงโลดดีใจจากหนุ่มน้อยหน้าใสแล้วก็อดจะยิ้มดีใจด้วยไม่ได้ ออกจะภูมิใจด้วยซ้ำที่รู้ว่าอีกคนตั้งหน้าตั้งตารอคอย

"ทีหลังอย่ามายืนใกล้ๆ ประตู ดี๋ยวมีคนมาเห็น หลบข้างประตูหน่อยก็ได้"

แม้จะพูดตำหนิแต่แววตาก็ยิ้ม

"ขอโทษ ฉันดีใจไปหน่อย" เนตั้นทำหน้ารู้สึกผิดแล้วก็ยิ้มอย่างเดิม

พอประตูปิดลงแล้วเนตั้นก็เดินตามเนบิวลาต้อยๆ ไปที่เตียงนอน ก่อนจะถามเรื่องที่ตัวเองสงสัย

"ทำไมฉันมองไม่เห็นอะไรข้างนอกเลยล่ะเนบิวลา มันมืดไปหมดเลย ไม่มีดาวซักกะดวง"

เนบิวลาหยุดหันมามองแล้วก็ยิ้มน้อยๆ

"อ๋อ...ตอนนี้ยานของเราเดินทางเร็วกว่าความเร็วแสงไง นายก็เลยไม่เห็นอะไรเพราะว่าแสงเดินทางตามมาไม่ทัน ถ้านายอยากเห็นดาวนายต้องไปอยู่ข้างหน้ายาน เพราะว่าแสงข้างหน้ายานจะเดินทางมาหาเราเร็วขึ้น แต่แสงด้านหลังจะวิ่งตามเรามาไม่ทัน ห้องของเราอยู่ข้างหลังก็เลยไม่เห็นอะไร"

"ไม่ต้องอธิบายแล้ว คนโง่ๆ อย่างฉันฟังไปก็ไม่เข้าใจหรอก" เนตั้นเกาหัวและทำหน้าม่อย

เนบิวลาเอียงคอมองอย่างสงสัย ก่อนจะเดินเข้ามาจับไหล่ข้างหนึ่งของเนตั้นไว้ จ้องตาคนตรงหน้า

"ทีหลังอย่าพูดอย่างนี้นะตั้น ความคิดมีตัวตนนะ นายคิดว่านายเป็นยังไงนายก็จะเป็นอย่างงั้น ถ้านายคิดว่าตัวเองโง่ นายก็จะโง่ แต่ถ้านายคิดว่าตัวเองเก่งและฉลาด สุดท้ายนายก็จะเก่งและฉลาดขึ้นเอง จริงๆ นะเนตั้น"

"จริงเหรอ"

"จริงสิ เอางี้ ต่อไปนายถ้าเผลอพูดอย่างงี้อีก นายต้องให้ฉันจูบหนึ่งที โอเคมั้ย"

เนตั้นได้แต่หัวเราะเบาๆ หน้ายิ้ม แต่ไม่พูดอะไร แค่นี้ก็น่าจะพอเดาได้แล้วว่าเนตั้นชอบ "รสจูบ" ของเนบิวลาหรือเปล่า

"แต่ไม่ต้องกลัวนะ ถึงนายไม่พูดอย่างนั้นฉันก็จูบนายได้" เนวบิวลาหัวเราะชอบใจที่เห็นอีกฝ่ายหน้าแดง

"อ้อ เดี๋ยวฉันจะออกกำลังกาย ทำความสะอาดร่างกาย กินอาหาร ทำความสะอาดฟัน ดูหนังซักเรื่องแล้วก็ค่อยนอน ดีมั้ยเนตั้น"

เนตั้นพยักหน้า ขอแค่ให้มีเนบิวลาอยู่เป็นเพื่อนก็พอใจแล้ว เพราะฉะนั้น ไม่ว่าเนบิวลาจะไปทำอะไรตรงไหน เนตั้นก็จะเดินตามต้อยๆ ไปด้วยเสมอ แม้กระทั่งตอนทำความสะอาดร่างกาย

"นายมีกางเกงในให้ฉันใส่บ้างมั้ย ฉันไม่มีใส่แล้ว มีติดตัวมาแค่ตัวเดียวเอง เนี่ยแบบตัวเนี้ย ฉันใส่ซ้ำหลายรอบแล้ว"

เนตั้นชี้ให้อีกคนที่กำลังยืนเปลือยกายดูกางเกงในของตัวเองที่แขวนไว้ในตู้เสื้อผ้าเพื่อฆ่าเชื้อและทำความสะอาด เนบิวลาหันไปมองตามแล้วก็ทำหน้าสงสัย

"ไม่มีหรอก ที่โลกของฉันไม่มีใครใส่อย่างนี้เลย กางเกงของเราออกแบบมาให้ปกป้องของสงวนได้ดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องใส่หรอก"

"เหรอ ว้า...ทำไงดี"

เนตั้นนิ่วหน้าอย่างเสียดาย แม้จะเข้าใจแต่ก็ยังคงติดการใส่กางเกงในอยู่ดี แล้วเนตั้นก็หยิบเสื้อผ้ามาส่งให้ตามที่เนบิวลาขอ พยายามไม่มองต่ำลงไปตรงนั้นเพราะไม่อยากเห็นอะไรบางอย่าง

ทำความสะอาดร่างกายเสร็จแล้วเนบิวลาก็ชวนเนตั้นปรุงอาหารกินด้วยกัน คราวนี้เนบิวลาแอบพกอาหารจากข้างนอกมาด้วยจึงไม่ต้องเสียสละให้เนตั้นกินคนเดียวเหมือนมื้อก่อนหน้านั้น

กินอาหารเสร็จแล้วก็ทำความสะอาดฟันด้วยกัน แบ่งกันคนละครึ่งเหมือนเดิม ก่อนจบลงด้วยการดูหนังแอคชั่นบนเตียงอย่างสบายๆ จอภาพขนาดใหญ่และเทคนิคพิเศษบางอย่างทำให้หนังดูสมจริงราวกับอยู่ในเหตุการณ์จริงเลยทีเดียว เนตั้นดูไปก็ตื่นเต้นไป ยิ่งมีเนบิวลาคอยอธิบายสิ่งที่ไม่คุ้นเคยให้ด้วยก็ยิ่งสนุกใหญ่ แถมยังได้เห็นชีวิตความเป็นอยู่ของคนบนดาวแม็กโซนาเดียก่อนจะได้ไปอยู่จริงอีกต่างหาก

นั่งดูไปสักพักเนตั้นก็ค่อยๆ ล้มตัวลงไปนอนบนตักของเนบิวลาที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ เนบิวลาละสายตาจากจอภาพแล้วก็ก้มดูคนที่นอนอยู่บนตักพร้อมกับยิ้มให้อย่างพอใจระคนแปลกใจ

เนตั้นตามหามานานแล้วคนที่จะทำให้เนตั้นรู้สึกปลอดภัยมากพอที่จะทำอย่างนี้ได้ คนนี้นี่แหละที่ทำให้เนตั้นสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่เนตั้นควรจะได้จากพ่อและแม่ นี่คือสิ่งเดียวที่เนตั้นโหยหาแต่ไม่เคยได้รับเลย

"อ้อนเก่งเหมือนกันนะเนี่ย"

เนบิวลาพูดพลางใช้มือลูบผมคนที่นอนนิ่งอยู่บนตักเบาๆ อย่างรักใคร่ ก่อนจะดึงสายตากลับมาสนใจที่จอภาพตามเดิม สักพักก็รู้สึกถึงแรงกอดรัดที่เอวพร้อมกับมีของเหลวเปียกๆ อยู่ที่หน้าท้อง พอก้มมาดูก็พบว่าเนตั้นกอดเอวเนบิวลาเสียแน่นแล้วก็ร้องไห้โดยไม่รู้สาเหตุด้วย

"เนตั้นเป็นอะไร"

เนบิวลาถามอย่างตกใจและเป็นห่วง ไม่มีสมาธิที่จะดูหนังอีกแล้ว

"เปล่า...ไม่มีอะไร ให้ฉันกอดนายอย่างนี้ได้มั้ย ฉันอยากกอดนาย แต่นายห้ามทำอะไรฉันนะ"

เนตั้นบอกเสียงอู้อี้พร้องกับสะอื้นฮักเบาๆ แม้ว่าไม่เข้าใจแต่เนบิวลาก็ไม่ขัดข้อง นอกจากจะไม่ว่าอะไรแล้วเนบิวลายังกอดคนที่นอนบนตักไว้เบาๆ อีกด้วย

"เหมือนเด็กเลยนะเนตั้น" เนบิวลายิ้มอย่างเอ็นดู

"นายช่วยกล่อมฉันหน่อยสิเนบิวลา ฉันอยากมีใครสักคนช่วยกล่อมฉันเวลาที่ฉันจะนอนน่ะ นายช่วยกล่อมฉันนอนได้หรือเปล่า"

เนบิวลาขมวดคิ้วสงสัย แต่ก็รีบเออๆ ออๆ รับปากไปก่อน อาการเช่นนี้ทำให้เนบิวลาพอเดาได้ว่าเนตั้นคงจะมีปมปัญหาในจิตใจเกี่ยวกับพ่อแม่มาไม่มากก็น้อย

"ได้สิเนตั้น เดี๋ยวฉันจะกล่อมนายนอนเองนะ"

เนบิวลากอดรัดแน่นขึ้นพร้อมกับลูบหลังไปด้วย ให้กล่อมน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่ตอนนี้สัมผัสที่ใกล้ชิดของเนตั้นทำให้ "ของสงวน" ของเนบิวลาเริ่มจะทำงานเสียแล้วสิ เจออย่างนี้เข้าไปจะให้เนบิวลาอดใจไหวได้ยังไง แต่เนตั้นก็ดันมาพูดดักไว้เสียก่อนก็เลยคิดหนักว่าจะเอายังไงดี

เนบิวลาก็งงตัวเองเหมือนกันว่ารู้สึกอย่างนี้ได้ยังไง ในขณะที่คนที่นอนกอดร้องไห้ แต่คนถูกกอดกลับเกิดอารมณ์ เนตั้นก็ดูเหมือนจะไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไร นอกจากกอดและเบียดแน่นขึ้นแล้วก็ยังซุกหน้าลงบนหน้าท้องของเนบิวลาเพื่อเรียกหาความอบอุ่นที่ขาดหายไปอีกด้วย

ตอนนี้มันอุ่นจนร้อนแล้วนะเนตั้น!

เนบิวลาแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ พยายามอุ้มตัวเนตั้นให้สูงขึ้นเพื่อไม่ให้หลังของเนตั้นสัมผัสกับส่วนนั้นที่ฟ้องอาการบางอย่างชัดเจน

ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยนะเนตั้น เอาล่ะ เป็นไงก็เป็นกัน ฉันคงจะทำตามที่นายขอไม่ได้แล้วล่ะคราวนี้

"เนตั้น กอดฉันพอหรือยัง ตอนนี้...ฉันไม่ไหวแล้ว"

ได้ผลเสียด้วย เนตั้นปล่อยมือให้หลวมขึ้นพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย

"ทำไมเหรอ"

เนบิวลายิ้มแหยและหัวเราะแหะ ไม่รู้ว่าเกิดอารมณ์กับคนขี้แงขึ้นมาได้ยังไง ไอ้คนยั่วก็ไม่รู้ตัวเสียด้วยสิว่าที่ทำอยู่ตอนนี้มันคือการยั่วกันชัดๆ เนบิวลากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ จากนั้นก็ค่อยๆ ปล่อยให้เนตั้นลงนอนสัมผัสกับหน้าตักเหมือนเดิม พอได้สัมผัสกับอะไรบางอย่างเท่านั้นแหละ

"เฮ้ย! นี่นาย!" แล้วก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ได้แต่ทำหน้าตกใจ

"สงสัย...นายต้องช่วยฉันแล้วล่ะเนตั้น ฉันไม่ได้จัดการมันมาหลายวันแล้ว เรามาช่วยกันนะเนตั้น"

เนตั้นรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งเตรียมหนี แต่เนบิวลาก็คว้าตัวกอดไว้ได้เสียก่อน

"ก็ฉันบอกนายแล้วไงว่าห้ามทำอะไรฉัน" เนตั้นโวยวายด้วยท่าทางกลัวๆ

"ก็นายยั่วฉันเองนี่ ไม่รู้ล่ะ นายต้องช่วยฉันด้วย ไม่งั้นฉันนอนไม่หลับแน่ๆ"

เนบิวลาพูดพร้อมกับซุกหน้าลงตรงซอกคอของเนตั้นที่ตอนนี้เบิกตากว้างตกใจ มือไม้ของเนบิวลาลูบไล้ไปตามเนื้อตัวและแขนของเนตั้นอย่างหลงใหล

"นายไม่รู้สึกอะไรมั่งเหรอเนตั้น"

เนบิวลาฝังจมูกลงสูดดมตรงซอกคอ แรงกอดของเนบิวลาทำให้เนตั้นรู้ดีว่าไม่มีทางหนีได้อย่างแน่นอน แต่นั่นก็ไม่สำคัญเท่ากับความรู้สึกบางอย่างที่ปั่นป่วนขึ้นมาตอนนี้หรอก

"ว่าไงล่ะเนตั้น นายรู้สึกเหมือนฉันหรือเปล่า ฉันต้องการนายนะเนตั้น นายรู้สึกเหมือนฉันมั้ย"

เนบิวลาถามย้ำหลายรอบ อาการขืนตัวของเนตั้นค่อยๆ ลดลง เท่ากับเป็นการส่งสัญญาณว่าไม่ขัดข้อง แล้วต่างคนก็ต่างเงียบไปครู่หนึ่ง คงเป็นเพราะเนตั้นกำลังตัดสินใจบางอย่างนั่นเอง จนกระทั่งพร้อมแล้วเนตั้นจึงเอ่ยออกไป

"รู้สึกดิ"

เนบิวลาจับไหล่ของเนตั้นแล้วก็หันให้มาเผชิญหน้ากัน ใบหน้าที่แดงจัดจนถึงใบหูคงบอกได้เป็นอย่างดีว่าอีกฝ่ายต้องการเนบิวลามากแค่ไหน

เนบิวลาใช้มือประคองสองแก้มใสนั้นไว้ สีหน้าประหม่าบ่งบอกความไม่มั่นใจว่าควรจะเดินหน้าต่อเพื่อค้นหาความลับหนึ่งที่จักรวาลได้ซ่อนไว้ หรือควรจะหยุดอยู่แค่นี้ดี เนตั้นเคยได้ยินมาว่าผู้ชายที่ถลำตัวเดินไปบนนถนนสายนี้แล้วจะหาทางกลับมาได้ยาก หรืออาจจะไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกเลย

"เนตั้น นายรู้มั้ยว่าฉันชอบดวงตาสีน้ำตาลของนายมากแค่ไหน แล้วก็...ชอบเส้นผม ใบหน้า ริมฝีปาก จมูกและทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นนาย ชอบจนฉันอดใจไม่ไหวแล้ว เป็นของฉันนะเนตั้น"

เนตั้นไม่ได้พยักหน้า แต่การไม่พูดปฏิเสธออกมาตรงๆ ก็เท่ากับว่ายอมรับไปแล้ว แม้สีหน้าจะตื่นกลัวแค่ไหนก็คงไม่สามารถหยุดความต้องการของอีกฝ่ายได้ มีแต่ต้องลองและทำให้มันเสร็จสิ้นเท่านั้นถึงจะรู้ว่าความลับนั้นของจักรวาลคืออะไร

เนบิวลาประกบริมฝีปากลงมาแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกจึงรู้สึกคุ้นเคยกับรูปทรง สัมผัสและรสชาติอยู่บ้าง ช่วยทำให้งานของเนบิวลาง่ายขึ้นมากทีเดียว สัมผัสที่ดูดดื่ม หนักหน่วงแต่ทว่าอบอุ่นนั้นทำให้เนตั้นถึงกับอ่อนปวกเปียกจนต้องโอบกอดอีกฝ่ายไว้เพราะกลัวตัวเองจะหลุดลอยไปที่ไหนสักแห่งเสียก่อน

มือไม้ของเนบิวลาเริ่มซุกซนมากขึ้น สองมือสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อแล้วเลื่อนไถลขึ้นไปรุกล้ำบริเวณหน้าอกอย่างสนุกมือ เนตั้นรู้สึกเสียวสะท้านกับสัมผัสนี้จนเผลอร้องครางออกมาอย่างลืมตัว หมดแรงที่จะขัดขืนหรือต้านทานใดๆ นอกจากปล่อยให้อีกคนเล่นกับมันเสียให้พอใจ

เนบิวลาถอนปากออกมาก่อนที่อีกฝ่ายจะขาดใจเสียก่อน สีหน้าแปลกๆ ของเนตั้นทำให้ยากที่จะคาดเดาว่าเจ้าตัวเสียดายที่ต้องหยุดพัก หรือหวาดกลัวที่จะทำต่อไปกันแน่ แต่เมื่อไม่ผลักใสหรือดิ้นหนีก็ย่อมทำให้เข้าใจได้ว่าพอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่มากก็น้อย แม้เพียงแรกค้นหาก็คงรู้แล้วว่าความลับของจักรวาลนี้มีเสน่ห์น่าหลงใหลเพียงใด เนตั้นคงอดใจรอที่จะเดินหน้าค้นหาความลับนี้ต่อไปไม่ได้เสียแล้ว

"เนบิวลา สองเสี้ยวฤดูที่เธอไม่อยู่ฉันก็จะเรียนจบพอดี อย่าลืมกลับมาเลี้ยงฉลองกับฉันนะ อย่าไปหลงรักใครที่ดาวโลกจนลืมฉันซะล่ะ"

ก่อนที่รสจูบอีกคำรบจะโหมกระหน่ำลงไป เสียงของใครบางคนกลับแว่วเข้ามาในความคิด ภาพสาวน้อยเสียงใสและแสนสวยปรากฎชัดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มของเธอที่ใครเห็นก็ต้องหลงเสน่ห์ แต่ไม่ว่าใครจะคอยทอดสะพานความสัมพันธ์มาให้ยังไง หัวใจของเธอก็มีให้เพียงใครคนนี้ตลอดมา

"ฉันจะไปรักใครได้อีกล่ะอะเนดา เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ฉันรักรู้หรือเปล่า"

เนบิวลาจำได้ดีว่าตอบสาวคนรักไปอย่างนั้นก่อนที่จะออกเดินทางมา แต่ใครเลยจะรู้ว่าจักรวาลจะพาคนๆ หนึ่งไปพบเจออะไรบ้าง อะไรที่ว่าแน่ก็อาจไม่แน่เสมอไป วันนี้เนบิวลาคงรู้ซึ้งถึงสัจธรรมข้อนี้ได้เป็นอย่างดี

เนบิวลาตัดสินใจหยุดทุกอย่างแล้วก็ทิ้งตัวลงนอน ปล่อยให้อีกคนนั่งงงอยู่กับไฟปรารถนาที่ถูกจุดติดขึ้นมาแต่ไม่รู้จะดับยังไง

"ฉันขอโทษนะเนตั้น"

เนบิวลาบอกแค่นั้นแล้วก็พลิกตัวหันหน้าหนีไป เนตั้นได้แต่มองด้วยสายตาไม่เข้าใจ

อารมณ์ค้างอีกแล้ว!!!

เนตั้นไม่รู้จะถามหรือพูดอะไรดี สิ่งที่พอจะจัดการตัวเองได้ตอนนี้ก็คือค่อยๆ นอนลงไปเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเอง ตอนนี้ต่างฝ่ายต่างหันหน้าหนีจากกันและปล่อยให้ความเงียบเข้ามาครอบงำชั่วคราว เงียบเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน แต่เนบิวลาก็รู้ดีไม่ควรปล่อยให้อีกฝ่ายมึนงงและสับสนอยู่อย่างนี้ เพราะมันไม่ใช่ความผิดของเนตั้นเลย

"เนตั้น นายเคยผิดสัญญากับใครหรือเปล่า"

เนตั้นได้ยินคำถามนั้นแล้วขมวดคิ้ว ก่อนพลิกตัวหันมามองอีกคนที่ยังคงไม่ยอมหันหน้ามาคุยกัน

"ไม่เคย มีแต่คนอื่นๆ นั่นแหละที่ผิดสัญญากับฉัน"

พอพูดถึงตรงนี้แล้วก็อดคิดถึงเหตุการณ์ที่ตัวเองเพิ่งถูกบอกเลิกไปไม่ได้ อาจจะดูเหมือนเนตั้นลืมไปแล้ว แต่ความจริงก็หาได้เป็นอย่างนั้น ความรู้สึกเจ็บปวดยังคงกรุ่นอยู่ไม่หาย เสียงก่นด่าตราหน้าว่าเป็นลูกคนปัญญาอ่อนก็ยังคงแว่วมาให้ได้ยินไม่เคยขาด แม้ว่าตอนนี้จะอยู่ไกลแสนไกลจนคนเหล่านั้นที่คงทำอะไรกับเนตั้นอีกไม่ได้ แต่ใครเลยจะรักษารอยแผลนับไม่ถ้วนแถมยังบาดเจ็บเรื้อรังได้ในเวลาไม่กี่วัน

เนบิวลาตัดสินใจพลิกตัวหันมาเผชิญหน้ากับเนตั้น พอเห็นสายตาอีกคนเท่านั้น เนบิวลาก็อดรู้สึกสงสาร นึกอยากจะดึงมากอดแนบอกปลอบใจแต่ก็ทำได้แค่คิด

"เนตั้น...นายเล่าให้ฉันฟังได้มั้ยว่าชีวิตของนายเป็นยังไงบ้าง ฉันอยากรู้ว่านายเป็นใคร"

เนตั้นพลิกตัวนอนหงายและเหม่อมองไปที่เพดานห้องที่เป็นสีดำสนิท

"นายจะอยากรู้ไปทำไม ชีวิตของฉันไม่มีอะไรดีๆ หรอก ไม่มีซักอย่างเลย"

"นั่นแหละที่ฉันอยากรู้ ถ้านายไม่ลำบากใจ ฉันก็อยากฟังนะ"

เนตั้นพลิกหน้าหันไปมอง จะให้เล่าก็คงไม่ใช่ปัญหาเท่าไหร่ แต่เนตั้นก็อดคลางแคลงใจไม่ได้ว่าหนุ่มหล่อคมเข้มจากต่างดาวคนนี้ต้องการอะไรกันแน่ ทำเหมือนว่าชอบและหลงใหลเสียมากมาย แต่ตอนนี้กลับถอยหนี

"แม่ของฉัน...เป็นคนปัญญาอ่อน"

แค่เริ่มต้นเรื่องก็ทำให้อีกฝ่ายขมวดคิ้วมองอย่างสงสัยและอยากรู้

"นายรู้จักคนปัญญาอ่อนมั้ย คนสมองพิการไง ไม่ฉลาดเหมือนคนอื่นๆ"

"คิดว่าพอรู้จัก"

ที่ดาวของเนบิวลานั้นมีคนพิการทางสติปัญญาอย่างนี้เหมือนกัน แต่เทคโนโลยีบางอย่างก็ช่วยให้ประสิทธิภาพการทำงานของสมองฟื้นสภาพขึ้นจนไม่ทำให้เป็นปัญหากับการใช้ชีวิตเลย

"เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้ฉันเกิดหรอก แต่เค้า...ถูกชาวต่างชาติที่เมาเหล้าคนหนึ่งข่มขืน ฉันถึงได้เกิดมาไง"

เนตั้นแค่นหัวเราะ อดสังเวชใจตัวเองไม่ได้ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ แม้เนบิวลาอาจไม่เข้าใจความรู้สึกทั้งหมดของเนตั้น แต่ก็พอรับรู้ความเจ็บปวดของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี

"แม่ของฉัน...ไม่สามารถเลี้ยงดูฉันได้ ฉันก็เลยต้องอยู่ในสถานสงเคราะห์ตั้งแต่เกิด ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่มีญาติ ไม่มีใครเลยแม้แต่คนเดียว"

เนตั้นร้องไห้อีกจนได้ แต่ก็รู้สึกดีที่ได้ปลดปล่อยให้ใครสักคนฟังบ้าง ไม่ใช่เก็บเอาไว้เจ็บปวดอยู่คนเดียว

"ตอนเด็กๆ เวลามีคนมาเลี้ยงอาหารที่สถานสงเคราะห์ ฉันกับเพื่อนๆ ก็ชอบไปขอกอดคนที่มาหา บางคนก็ยอมให้กอด แต่บางคนก็ทำท่าทางรังเกียจเด็กกำพร้าเนื้อตัวมอมแมม ฉันก็สงสารตัวเองนะ แต่ฉันก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้ เพื่อนๆ คนอื่นๆ ก็เหมือนกัน"

พอเนตั้นสะอื้นตัวโยนแล้วเนบิวลาก็อดจะตกใจไม่ได้จนต้องดึงอีกคนมากอดไว้เบาๆ พร้อมกับลูบหลังปลอบใจ

"เวลาที่ฉันไปเรียนข้างนอก ใครๆ ก็ชอบล้อว่าเป็นลูกคนปัญญาอ่อน น้ำลายยืด เขาด่าฉันว่าโง่เหมือนแม่ หาว่าแม่ของฉันเอาน้ำลายคลุกข้าวให้ฉันกิน แล้วพอฉันมีแฟน...สัญญาว่าจะรักกันซะดิบดี พอรู้ว่าฉันมีแม่เป็นคนปัญญาอ่อนแค่นั้นแหละ ผู้หญิงพวกนั้นก็ทิ้งฉันไปหมดเลย ตอนที่ฉันถูกจับขึ้นมาที่ยาน...ฉันก็เพิ่งถูกผู้หญิงคนนึงที่ฉันรักมากบอกเลิกไป ฉันรักเค้ามากเลยนะเนบิวลา เราเคยสัญญาว่าจะแต่งงานกันหลังจากเรียนจบแล้ว แต่สุดท้ายเค้าก็ทิ้งฉันไปเหมือนคนอื่นๆ แถมยังพาแฟนใหม่มาด่าฉันด้วย"

เนตั้นกอดเนบิวลาแน่นพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนัก ฟังจากที่เล่ามาแล้วเนบิวลาก็คงพอเข้าใจแล้วว่าทำไมเนตั้นถึงชอบคิดลบกับตัวเอง

"เห็นมั้ยเนบิวลา ชีวิตของฉันมันทุเรศมากแค่ไหน จะมีใครโชคร้ายกว่านี้อีกมั้ย แม่ก็ปัญญาอ่อน พ่อก็ไม่รู้อยู่ไหน แถมตัวเองยังเรียนไม่เก่งอีก ฉันเกลียดตัวเองน่ะเนบิวลา ฉันเกลียดตัวเอง ฉันไม่รู้ว่าฉันเกิดมาทำไม ฮือๆๆ"

แล้วเนตั้นก็ปล่อยโฮใหญ่ ถือเป็นการปลดปล่อยสิ่งที่ติดค้างในใจออกมาให้หมดเสียที

"เนตั้น...นายอย่าพูดแบบนี้สิ ถึงนายจะไม่มีใคร แต่นายก็ยังมีฉันนะเนตั้น" เนบิวลาพยายามปลอบใจ

"แล้วนายเป็นใคร ฉันไม่รู้จักนายเลย นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่เนบิวลา นายคิดยังไงกับฉันกันแน่"

พอถูกถามอย่างนี้เข้าเนบิวลาก็เงียบ ได้แต่กอดเนตั้นไว้แล้วก็ครุ่นคิดหาคำตอบ ทั้งคำตอบสำหรับตัวเองและคำตอบสำหรับเนตั้นด้วย ขนาดคนฉลาดล้ำเลิศอย่างเนบิวลาก็ยังหาทางออกให้กับเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายๆ เลย

"ฉันรักนายนะเนตั้น แต่ว่า..."

"แต่อะไรล่ะเนบิวลา นายมีคนอื่นอยู่แล้วเหรอ..."

เนบิวลาอึ้งและครุ่นคิดอย่างหนักเมื่อได้ยินคำถามนั้น นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่ต้องเผชิญกับปัญหากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"เนบิวลา นายรู้มั้ยว่าฉันก็ไม่ได้อยากเป็นเกย์หรอก แต่ฉัน...ก็รู้สึกดีกับนาย รู้สึกดีเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน รู้สึกดีเวลาที่นายคอยดูแลฉัน ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าฉันคิดยังไงกับนาย แต่ถ้านายมีคนอื่นอยู่แล้ว...นายก็ต้องบอกฉันนะ ก่อนที่ฉัน...จะเผลอใจชอบนายเข้าจนได้ นายมีคนอื่นอยู่แล้วใช่มั้ยเนบิวลา"

เนตั้นผละตัวออกพลางมองหน้าเนบิวลาด้วยแววตาคาดคั้น ไม่รู้ว่าการสนทนาเปลี่ยนมาเป็นเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนไหน แต่ตอนนี้เนบิวลาก็หนักใจมากทีเดียว

"ขอเวลาฉันอีกหน่อยนะเนตั้น แต่ฉันขอให้นายรู้ไว้นะว่าฉันรักนาย ถ้าฉันไม่รักนาย...ฉันก็คงไม่พานายมาเสี่ยงชีวิตด้วยหรอก นายเป็นรักแรกพบของฉันนะเนตั้น ฉันไม่เคยเห็นใครแล้วก็รู้สึกรักตั้งแต่ครั้งแรกเหมือนนายเลย"

หมายความว่ายังไงกัน!?

เนบิวลามีคนอื่นอยู่แล้วหรือเปล่า!?
 
สองหนุ่มนอนมองหน้ากันแต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี สักครู่ใหญ่ๆ เนตั้นก็ถอนหายใจและพูดขึ้นมาทำลายความเงียบ

"ถ้านายมีคนอื่นอยู่แล้ว...นายจะคิดอย่างนี้กับฉันไม่ได้นะเนบิวลา ฉันเคยเจ็บเพราะเรื่องนี้มาแล้ว ฉันไม่อยากให้ใครต้องเจ็บเหมือนฉันอีก ฉันไม่รู้ว่าคนที่นายรักเป็นใครหรอกนะ แต่เค้าไม่ผิดอะไร นายไม่ควรจะผิดสัญญากับเค้า เราเป็นเพื่อนกันก็ได้นะเนบิวลา อย่าทำแบบนี้เลย"

ฉันจะเป็นเพื่อนกับนายได้เหรอเนตั้น!?

ความรู้สึกแรกที่ได้เจอกันไม่ใช่ความรู้สึกอย่างเพื่อนเลย ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนั้นเป็นความรู้สึกที่พิเศษมาก พิเศษมากเสียจนเนบิวลาไม่อยากเปลี่ยนมันเป็นอย่างอื่น

"เอาไว้เราค่อยคุยกันเรื่องนี้ตอนที่ไปถึงที่ดาวแม็กโซนาเดียละกันนะเนตั้น ฉันจะทำให้ทุกอย่างชัดเจน ไม่ทำให้นายลำบากใจหรอก แต่ตอนนี้...ฉันขอเก็บความรู้สึกที่ฉันมีให้นายไว้อย่างนี้ไปก่อน ฉันยังไม่อยากเปลี่ยนให้มันเป็นอย่างอื่นเลย ได้มั้ยเนตั้น"

เนตั้นไม่ตอบคำถามนั้น ถ้าเนบิวลามีคนรักอยู่แล้ว แม้ว่าไม่ยอมพูดออกมาตรงๆ คงไม่ดีแน่ถ้าเนตั้นแย่งของคนอื่นมา ถ้าเนบิวลาไม่หยุด เนตั้นก็คงต้องเป็นฝ่ายหยุดเสียเองเองที่จะสายไปมากกว่านี้

"แล้วถ้าฉันไปถึงที่นั่น นายจะให้ฉันอยู่ที่ไหน อยู่กับใคร แล้วนายอยู่กับใครล่ะเนบิวลา"

เนบิวลาถอนหายใจยาวอีกครั้ง ดูเหมือนมีเรื่องให้ต้องหนักใจอีกหลายอย่างเลยทีเดียว

"บอกตามตรง...ฉันก็ยังไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย เพราะฉันไม่รู้ว่าฉันจะมาเจอนาย ฉันอยู่ที่บ้านของฉันกับพ่อแม่ แล้วก็น้องชาย ฉันคงพานายไปอยู่ที่บ้านฉันไม่ได้หรอก แต่นายไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการหาที่อยู่ให้นายเอง ฉันพานายมาแล้วฉันก็ต้องรับผิดชอบ จำไว้นะเนตั้น ต่อไปนี้...ชีวิตของนายอยู่กับฉัน ถ้านายไม่ว่าอะไร...ฉันจะขอเป็นคนดูแลนายเอง แล้วก็...ฉันยินดีเป็นทุกอย่างที่นายอยากให้ฉันเป็น ฉันจะดูแลนายให้ดีที่สุดนะเนตั้น"

เนตั้นไม่รู้ว่าควรจะดีใจที่ใครสักคนให้ความสำคัญกับตัวเองมากถึงขนาดนี้หรือเปล่า ได้แต่มองอย่างครุ่นคิดและสับสนในหัวใจ

"นอนเถอะ เลยเวลานอนแล้ว"

เนบิวลาตัดบท รู้ดีว่าการคุยกันต่อไปคงไม่ทำให้ได้คำตอบในตอนนี้อย่างแน่นอน คนเราจำเป็นต้องให้เวลาในการตัดสินใจกับเรื่องที่สำคัญๆ มากพอ ไม่อย่างนั้นแล้วก็อาจเสียใจในภายหลังได้

เนตั้นไม่ได้พูดอะไรต่อหลังจากนั้นอีก ต่างคนต่างนอนหงายมองเพดานแล้วก็ครุ่นคิดกันไปเงียบๆ แม้ว่าบรรยากาศจะดูอึดอัดไปหน่อย แต่ความง่วงก็ค่อยๆ ทำให้มันหายไปจนสนิทเมื่อเปลือกตาได้ปิดลงไปพร้อมกับความคิดที่อ่อนล้าเต็มที


✰ TBC ✰


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-01-2016 13:39:19 โดย sarawatta »

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
 o13   ดีแล้วล่ะเนตั้น

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3396
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
เนบิวล่าพอถึงดาวแล้วต้องเคลียร์ทุกอย่างให้ชัดเจนนะคะ แค่นี้ก็สงสารเนตั้นจะแย่อยู่แล้ว

อย่าเอาเนตั้นไปทิ้งๆ ขวางๆ นะ

ออฟไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 664
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-1
เนบิลล่านานทำเนตั้นค้างนะ  :ling1: :ling1: :ling1: :ling1:
แต่ที่แน่ๆนายต้องเคลียร์กับอเนด้าก่อนแล้วค่อยทำแบบนั้นกับเนตั้นเพราะถ้านายเคลียร์ไม่ได้เนตั้นจะได้ไม่เสียใจหนักไปกว่านี้
สงสารเนตั้นที่สุด  :mew6: :mew6: :mew6: :mew6: เจอแต่คนที่มองคนแค่เปลือกนอก ขอให้เนบิลล่ารักและดูแลเนตั้นจริงๆนะ  :mew2: :mew2: :mew2:

ออฟไลน์ Poseidon

  • Unconditional love
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-12
น่าสงสารเนตั้นนะ
ไม่เหลือใครแล้ว มีแต่เนบิวลาเป็นที่พึ่งคนเดียว
ดูแลน้องดีๆนะเนบิวลา

ออฟไลน์ kitty08

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-4
 :z1: เนตั้นเกือบเสร็จแล้วลุ้นจนเหนื่อย  :o8: แต่ก้อดีแล้วล่ะ เคลียร์เรื่องตัวเองก่อนดีกว่าน่ะ  :katai3: ยังไงก้อเล่าให้เนตั้นฟังด้วยจะดีที่สุดน่ะ เพราะถ้ามารู้ทีหลังมันจะรู้สึกแย่น่ะ พาร์ทนี้ละเอียดขึ้นน่ะ มนุษย์โลกดูมีดีเทลมากกว่าเดิมน่ะ  :กอด1:

ออฟไลน์ padloms

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ก็ขอให้เนบิวล่า รัก เนตั้นจริง ๆ เนตั้นสู้ๆ  :pig4:

ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
ตลกเนบิวล่า จะจัดการเนตั้นอยุ่แล้วดันไปนึกถึงแฟนซะได้ แหมะ ๕๕๕ 
   ตอนใหม่มาเร้วๆนะคับ

ออฟไลน์ sarawatta

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +300/-10
ผมอาจจะไม่ได้อัปเดตยาวจนถึง 20 มกราคมเลยนะครับ พอดีมีงานต้องไปต่างจังหวัดหลายจังหวัด คาดว่าไม่น่าจะมีเวลาเขียน
ตอนหน้าจะไปถึงดาวแม็กโซนาเดียแล้วครับ

Sarawatta

ออฟไลน์ YounIn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-8

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด