≡▉≡ interstellar♗รัก➀ล้านปีแสง
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ≡▉≡ interstellar♗รัก➀ล้านปีแสง  (อ่าน 50904 ครั้ง)

ออฟไลน์ sarawatta

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +300/-10
≡▉≡ interstellar♗รัก➀ล้านปีแสง
« เมื่อ25-12-2015 17:22:21 »

RE-WRITE
ROMANTIC + SCIFI + COMEDY
คำเตือน(1)! มีการใช้ภาพหรือ image ของตัวละคร ถ้าไม่ชอบ ลองขยับมุมคิดสักนิด หาด้านบวกอื่นๆ อีกหน่อย ถ้าไม่ไหวก็เลือกอย่างที่สบายใจ ไม่มีปัญหาครับ
คำเตือน(2)! ไม่นิยมคนอ่านนิยายทิ้งขว้าง ขอให้ตั้งใจมาอ่านจริงๆ นะครับ



อ้างถึง
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ด กรุณาอ่านทุกคน
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วย

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

♗✲interstellar✲♗ รัก➀ล้านปีแสง



สารบัญ

ตอนที่ 1 ✫ แรกรักลักพาตัว
ตอนที่ 2 ✫ มนุษย์ต่างดาวเกย์
ตอนที่ 3 ✫ ง้อคนดื้อ
ตอนที่ 4 ✫ อารมณ์เปลี่ยว
ตอนที่ 5 ✫ มนุษย์ต่างดาวโดนลักหลับ
ตอนที่ 6 ✫ รักที่ถูกตัดตอน
ตอนที่ 7 ✫ เกินห้ามใจ
ตอนที่ 8 ✫ คนใจร้าย
ตอนที่ 9 ✫ คำถามที่ทุ่งเพชร
ตอนที่ 10 ✫ ทะเลคาทีโดรา
ตอนที่ 11 ✫ มุ่งสู่ทีมูลาพันเว
ตอนที่ 12 ✫ บทรักในห้วงอวกาศ
ตอนที่ 13 ✫ ด่านทดสอบอวกาศ
ตอนที่ 14✫ เพื่อนรักเพื่อนร้าย
ตอนที่ 15✫ ลมหายใจของเนตั้น
ตอนที่ 16✫ พ่อของเนตั้น
ตอนที่ 17✫ ลบความทรงจำ
ตอนที่ 18 ✫ คิดถึงคนที่ไร้ตัวตน
ตอนที่ 19 ✫ มาตามหารักจากล้านปีแสง
ตอนที่ 20 ✫ รักอมตะ (จบ)
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-07-2016 22:26:03 โดย sarawatta »

ออฟไลน์ sarawatta

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +300/-10
♗✲interstellar✲♗ รัก➀ล้านปีแสง

ตอนที่ 1 ✲ แรกรักลักพาตัว


เสียงจากทางซ้าย...

"ไอ้ลูกคนปัญญาอ่อนอย่างมึงใครเขาจะสนใจวะ หัดตักน้ำใส่กระโหลกแล้วชะโงกดูเงาของตัวเองด้วย ผู้หญิงสวยๆ น่ารักๆ อย่างมีนาเขาไม่เอาชีวิตดีๆ มาทิ้งไว้กับไอ้ลูกคนปัญญาอ่อนอย่างมึงหรอก รู้ไว้ซะ"

เสียงจากทางขวา...

"เมื่อไหร่พี่ตั้นจะเข้มแข็งซะที มีนาไม่อยากมีแฟนเป็นตัวตลกให้ใครมาหัวเราะเยาะนะ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป มีนาคงรักพี่ไม่ได้แล้วล่ะค่ะ เราเลิกกันเถอะนะคะพี่ตั้น"

เสียงจากข้างหน้า....

"ไอ้ลูกคนปัญญาอ่อนน้ำลายยืด ตอนเด็กๆ มันคงกินข้าวคลุกน้ำลายแม่มันทุกวันถึงได้เซ่อๆ ทึ่มๆ อย่างนี้ไง ฮ่าๆๆๆ"

เสียงจากข้างหลัง...

"ได้เกรดสองเองเหรอ แล้วอย่างนี้ฉันควรจะให้เธอเรียนต่อดีไหม เธออย่าลืมนะ เงินที่เธอเรียนน่ะเป็นของรัฐบาล เธอต้องตั้งใจเรียนมากกว่านี้ ไม่งั้นเพื่อนๆ ของเธอก็จะล้อว่าเธอเป็นลูกของผู้หญิงปัญญาอ่อนจนตายนั่นแหละ ฉันจะให้โอกาสเธออีกเทอมหนึ่งละกัน ถ้าผลการเรียนยังเป็นอย่างนี้อยู่ ฉันจะทำเรื่องไปที่ ผ.อ. ไม่ให้ส่งเธอไปเรียนมหาลัยแล้ว"

เสียงจากทุกทิศทุกทาง...

"ฮ่าๆๆๆๆๆ ไอ้ลูกคนปัญญาอ่อน!"

เสียงหัวเราะและประโยคเดิมดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าข้างในหัว นอกจากจะมีเสียงแล้ว ยังมีภาพใบหน้าของใครต่อใครโผล่มาจากทุกทิศทุกทางเต็มไปหมด คนเหล่านั้นต่างหัวเราะเยาะเย้นหยันอย่างสนุกสนาน ช่างไม่ปราณีปราศรัยเจ้าของร่างที่กำลังทนไม่ไหวจนต้องเอามืออุดหูเสียเลย แต่นั่นก็ไม่ทำให้เสียงเหล่านั้นหายไปหรือเบาลงหรอก มันกลับดังเสียยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ

เหมือนใครๆ จะคิดว่าคนๆ นี้ไม่มีหัวใจเสียแล้ว แม้จะได้ยินคำเย้ยหยันเหยียดหยามอย่างนี้มาตั้งแต่จำความได้ ก็ใช่ว่าจะทำให้ชาชินจนไม่รู้สึกอะไร ไม่หรอก...ไม่เคยชินเลย ทุกครั้งที่ได้ยินมันเจ็บปวดไปถึงขั้วหัวใจเลยทีเดียว แต่จะทำอย่างไรได้ อยากเกิดมาเป็นลูกของคนปัญญาอ่อนเอง

ท้องฟ้ามืดมิดหมดแล้ว สนามกีฬาในมหาวิทยาลัยปราศจากซึ่งผู้คน เนตั้นยังคงนั่งกอดเข่าเดียวดายอย่างหมดหวังบนอัฒจันทร์สนามกีฬา แม้ว่าท้องจะร้องหาอาหาร แต่เจ้าตัวก็หาได้สนใจไม่ เฝ้าวนเวียนคิดโทษแต่ชีวิตของตัวเองที่หาอะไรดีไม่ได้เลย

เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ผู้หญิงพิการทางสติปัญญาคนหนึ่งให้กำเนิดลูกชายตัวน้อย แต่น่าเศร้าที่ลูกของเธอไม่ได้เกิดมาจากความรักของพ่อแม่ เก้าเดือนก่อนหน้านั้น สถานสงเคราะห์คนพิการทางสติปัญญาแห่งหนึ่งจัดกิจกรรมเที่ยวทะเลให้แก่คนพิการทางสติปัญญา บังเอิญว่าเธอเดินพลัดหลงกับกลุ่มเพื่อนๆ และหายไปช่วงบ่ายแก่ๆ เจ้าหน้าที่จึงช่วยกันตามหา สุดท้ายก็พบเธอนอนซมอยู่บนชายหาดตอนเกือบๆ สามทุ่ม ไกลออกไปจากจุดที่เธอเล่นน้ำกับเพื่อนๆ พอสมควร ตามเนื้อตัวมีร่องรอยคล้ายถูกข่มขืน สอบถามอยู่นานพอสมควรจึงได้ความว่าชายชาวต่างชาติที่เมาสุราคนหนึ่งเป็นคนล่วงละเมิดเธอ เหตุการณ์ในครั้งนั้นจึงเป็นที่มาของลูกคนปัญญาอ่อนในวันนี้

พอคลอดแล้วเนตั้นก็ถูกแยกจากแม่เพราะแม่ไม่สามารถเลี้ยงดูได้ มิหนำซ้ำแม่ของเนตั้นก็มักจะตบตีลูกของตัวเองเวลาที่ลูกร้องไห้หิวนม เป็นที่น่าเวทนาแก่ผู้พบเห็นยิ่งนัก เนตั้นจึงถูกพามาอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กอ่อนแห่งหนึ่งแถวๆ ย่านชานเมือง หลังจากนั้น ชีวิตจึงวนๆ เวียนๆ อยู่ในสถานสงเคราะห์เด็กชายมาตลอด โชคไม่ดีนักที่ไม่มีใครรับเนตั้นไปเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมเลย เมื่อสืบประวัติและรู้ว่าแม่เป็นคนพิการทางสติปัญญาแล้วก็ไม่มีใครอยากรับไปเป็นลูก

โชคดีหน่อยที่เนตั้นได้เรียนมหาวิทยาลัยจากการส่งเสียของสถานสงเคราะห์ จึงมีโอกาสออกมาใช้ชีวิตอยู่ข้างนอก เช่าหออยู่กับเพื่อนคนหนึ่งที่มาจากสถานสงเคราะห์เดียวกัน หวังว่าเมื่อเรียนจบก็จะมีงานทำและเป็นอิสระอย่างแท้จริง

เนตั้นเป็นลูกครึ่งที่จัดว่าหน้าตาดี จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีสาวๆ มาชอบหลายคน แต่เมื่อพวกเธอได้รู้ประวัติความเป็นมาของเนตั้นแล้ว สาวๆ เหล่านั้นก็ค่อยๆ ถอยห่างไป คนล่าสุดที่เพิ่งเลิกคบกันไปเมื่อกลางวันนี้ก็คือมีนา รุ่นน้องที่คณะเดียวกันกับเนตั้นนั่นแหละ ก็เป็นธรรมดา ผู้หญิงที่ไหนก็ต้องการผู้ชายที่เข้มแข็งและเป็นผู้นำได้ แต่เมื่อเนตั้นมีปมด้อยแถมยังเป็นเด็กจากสถานสงเคราะห์ ใครกันจะเชื่อมั่นว่าเนตั้นจะสามารถดูแลคนรักให้มีชีวิตที่ดีและสุขสบายได้

ดึกดื่นค่อนคืนแล้วเนตั้นก็ยังคงนั่งจับเจ่าอยู่ที่เดิม ดวงจันทร์เคลื่อนมาอยู่กลางฟ้า ทุกอย่างเงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงใบไม้หล่นลงพื้น เนตั้นค่อยๆ คลายตัวออกจากท่านั่งจับเจ่าแล้วเงยหน้าขึ้น เพิ่งนึกได้ว่าเพื่อนอีกคนคงเป็นห่วงที่เจ้าตัวยังไม่กลับห้องเสียที แถมยังปิดเครื่องมือสื่อสารไว้อีก

ถ้าเนตั้นสามารถหายไปจากโลกนี้ได้ก็คงจะดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องอยู่รับรู้ความเจ็บปวดใดๆ หรือจะว่าไป คนอย่างเนตั้นก็ไม่ควรเกิดมาบนโลกนี้เลยด้วยซ้ำ เนตั้นเคยเฝ้าถามตัวเองบ่อยๆ ว่าเกิดมาทำไม เกิดมาแล้วก็ไม่เห็นชีวิตจะมีอะไรดีเลย แต่กระนั้น เนตั้นก็ยังรอดชีวิตมาจนถึงวันนี้ได้โดยไม่ฆ่าตัวตายไปเสียก่อน

เนตั้นค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนอย่างอ่อนล้า แววตาอ่อนระโหยฉายแววเศร้าจนดูน่าสงสาร เมื่อยืนขึ้นจนสุดแล้วเนตั้นก็แหงนหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้า ดวงจันทร์กลมโตวันนี้ดูสวยมากทีเดียว แสงนวลสว่างของมันทำให้ดวงดาวดวงอื่นๆ ที่อยู่ใกล้เคียงถูกบดบังจนดูด้อยลงไป คืนนี้จึงเป็นคืนของพระจันทร์อย่างแท้จริง

ถ้าเนตั้นไปอยู่บนดวงจันทร์ได้ก็คงจะดีไม่น้อย ที่นั่น...คงไม่มีคนใจร้ายเหมือนโลกใบนี้ คงไม่มีใครทำให้เนตั้นเสียใจอีกแล้ว แม้ว่าจะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดายก็ไม่กลัว เพราะชีวิตของเนตั้นไม่เคยมีใครอยู่แล้ว มีแม่...ก็เหมือนไม่มี ส่วนพ่อ...เนตั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของตัวเองคือใครและอยู่ที่ไหน

ผมอยากไปจากโลกนี้ ใครก็ได้ช่วยพาผมไปจากโลกนี้ที!!!

เนตั้นตะโกนในใจจนสุดเสียง ตะโกนแล้วก็ตะโกนอีก เผื่อว่าจะมีใครสักคนได้ยินเสียงของเนตั้นและช่วยทำให้มันเป็นจริงได้

เอ...แปลกจัง ทำไมแสงของดวงจันทร์จึงดูเจิดจ้ามากขึ้น แถมมันยังค่อยๆ ขยายตัวใหญ่ขึ้นจนดูผิดปกติ จนกระทั่งแสงเจิดจ้านั้นครอบคลุมไปทั่วบริเวณ เนตั้นหลับตาปี๋และยกมือขึ้นบังตาไว้ เพราะแสงที่เห็นนั้นเจิดจ้าจนเกินกว่าสายตามนุษย์จะจ้องมองได้ ไม่งั้นคงจะตาบอดเป็นแน่

พลันเนตั้นก็รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่อยู่รอบๆ ตัว แม้ว่าพลังงานนั้นจะไร้ตัวตน แต่เนตั้นก็รู้สึกถึงมันได้ ร่างของเนตั้นค่อยๆ ลอยสูงขึ้นและสูงขึ้น แม้ว่าจะตกใจกลัวแค่ไหนแต่ก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้เลย จนกระทั่งร่างของเนตั้นลอยหวือผ่านเข้าไปในปล่องของวัตถุบางอย่าง แสงเจิดจ้าจึงค่อยๆ หายไป พลังงานที่อยู่รอบๆ ตัวๆ ค่อยๆ ลดลงจนกลายเป็นปกติ

ที่นี่คือที่ไหน!?

เนตั้นพยายามเพ่งมองไปรอบๆ ก็พบว่าตัวเองกำลังอยู่ในสถานที่ที่ดูแปลกตาเป็นอย่างมาก วัสดุอุปกรณ์ต่างๆ มีสีสันและรูปทรงแปลกๆ อย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน จนดูเหมือนว่าเนตั้นไม่ได้อยู่บนโลกนี้เสียแล้ว ที่นี่คือที่ไหน แล้วแสงเจิดจ้าเมื่อกี้คือแสงอะไร

เสียงเหมือนคนคุยกันดังขึ้น ด้วยความกลัวว่าจะมีเหตุร้าย เนตั้นจึงตั้งท่าจะวิ่งหนี แต่พอก้าวขาวิ่งออกไปเท่านั้น ร่างของเนตั้นก็ลอยละลิ่วราวกับอยู่ในอวกาศที่ไร้ซึ่งแรงดึงดูด กำลังจะชนเข้ากับผนังของอะไรบางอย่าง ใครคนหนึ่งก็คว้าร่างของเนตั้นเอาไว้ได้เสียก่อน ไม่อย่างนั้นเนตั้นคงได้รับบาดเจ็บจากการกระแทกเป็นแน่

ไม่สิ ไม่ใช่แค่คว้าไว้ นี่มันกอดชัดๆ!!!

" ⊮ ⊯ ⊰ ⊱ ⊲ ⊳ ⊴ ⊵ ⊶ ⊷ ⊸ ⊹ ⊺ ⊻ ⊼ ⊽ ⊾"

เนตั้นพยายามจะฟังว่าคนที่กอดร่างของตัวเองไว้พูดอะไร แต่ก็จนปัญญาที่จะฟังออก เสียงที่พูดมานั้นฟังเพราะจนเหมือนเสียงดนตรีสูงต่ำผสมกันหลายระดับ ช่างเป็นภาษาพูดที่เพราะจับใจจนแทบเคลิ้ม เนตั้นไม่เคยได้ยินที่ไหนบนโลกนี้เลย พอหันไปมองคนที่กอดร่างของตัวเองไว้ก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติ มิน่าล่ะถึงรู้สึกว่าอ้อมกอดนี้มันอุ่นๆ ชอบกล

ผู้ชายนี่หว่า! ผู้ชายคนนี้เป็นใครถึงมากอดผม!?

ยังไม่ทันได้สำรวจรูปร่างหน้าตาของชายหนุ่มคนนี้ให้ทั่วดี เสียงพูดของคนอีกกลุ่มหนึ่งก็เรียกความสนใจจากเนตั้นไป ยังไม่ทันได้ดูว่าเป็นเสียงของใครด้วยซ้ำ เจ้าหนุ่มนี่ก็จับแขนลากเนตั้นเดินไปเสียก่อน มีผู้ชายอีกสามคนเดินถืออาวุธติดตามมาด้วย เสียงที่ได้ยินเมื่อกี้ก็คงจะเป็นเสียงของสามคนนี้แหละ พวกมันคุยกันไปด้วย แต่เนตั้นก็จับใจความไม่ได้แม้แต่คำเดียว

แล้วเนตั้นก็ถูกพามาอยู่ในห้องๆ หนึ่ง มีคนหลายสิบคนนอนเรียงรายสลบไสลอยู่ตามจุดต่างๆ ในห้อง แต่ละคนมีสายรัดเอวติดกับพื้นไว้ ป้องกันไม่ให้ร่างกายล่องลอยในขณะที่นอนหลับ ดูเหมือนว่าคนที่ถูกจับมาจะมาจากต่างที่กันเสียด้วยเพราะมีหลากหลายเชื้อชาติและสีผิว เมื่อพยายามปะติดปะต่อเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้ว เนตั้นก็ชักกลัวว่าตัวเองคงถูกมนุษย์ต่างดาวลักพาตัวมาแน่ๆ ถ้าเดาไม่ผิด คนเหล่านี้ก็น่าจะถูกจับตัวมาเหมือนกัน

มนุษย์ต่างดาวเหรอ!?

มันกำลังจะพาพวกเราไปไหน!?

"เอ่อ...ห้องน้ำอยู่ไหน ผมจะไปห้องน้ำ ปวดฉี่"

เนตั้นพยายามสื่อสารกับชายหนุ่มที่พาเนตั้นมาด้วยสีหน้าอ้อนวอน เมื่อกี้ก็มัวแต่นั่งจับเจ่าซึมเซาจากการที่ถูกสาวบอกเลิก จนลืมเสียงเรียกร้องของธรรมชาติไปเลย เจ้าของหน้าคมเข้มและดุขมวดคิ้วด้วยความสงสัย จากนั้นก็หันไปสื่อสารกับคนที่เดินตามมา ไม่รู้ว่าคุยอะไรกันบ้าง แต่เจ้าสามคนนั้นก็เดินหายไป เหลือแต่หนุ่มหน้าคม ตาดุ แต่หล่อพอๆ กับเนตั้น

พอพวกนั้นไปแล้ว ชายหนุ่มตรงหน้าก็หยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อของตัวเอง เสื้อผ้าแบบนี้ดูคล้ายๆ ชุดเสื้อคลุมของนักวิทยาศาสตร์ ไม่รู้ว่านายคนนี้เป็นนักวิทยาศาสตร์หรือเปล่า วัตถุที่หยิบออกมานั้นมีลักษณะคล้ายๆ ว่าจะสวมเข้ากับข้อมือคล้ายนาฬิกาได้ แต่ก็ดูแปลกตามากทีเดียว แล้วหนุ่มหน้าคมก็สวมวัตถุนั้นเข้าที่มือด้านซ้ายของเนตั้นอย่างรวดเร็ว

"อยู่ตรงนั้น เข้าไปแล้วสวมเสื้อคลุมนี่ออกมาด้วย" ออกคำสั่งเสียงเข้ม

น่าแปลกที่คราวนี้เนตั้นฟังคนตรงหน้าเข้าใจ แม้ว่าเสียงที่พูดจะเป็นเสียงที่เนตั้นฟังไม่ออกเลยก็ตาม แสดงว่าเจ้าสายข้อมือประหลาดนี้น่าจะช่วยให้เนตั้นเข้าใจภาษาประหลาดๆ นี้ได้

เนตั้นรับเสื้อคลุมสีดำที่ชายหนุ่มคนนั้นส่งมาให้อย่างงงๆ หันไปมองเพื่อนๆ จากโลกมนุษย์ที่นอนสลบสไลสักพักแล้วก็เดินไปยังห้องๆ หนึ่งที่เนตั้นเข้าใจว่าเป็นห้องน้ำ อยู่ๆ ประตูก็เปิดออกได้เองจนเนตั้นตกใจเล็กน้อย

"ห้องนี้มีแรงโน้มถ่วง ถ้าจะออกมากดปุ่มกลมๆ สีฟ้าที่อยู่ในห้อง ประตูจะเปิดออกเอง"

ชายหนุ่มคนนั้นบอกเมื่อเห็นเนตั้นมองอย่างงงๆ เนตั้นพยักหน้าเข้าใจแล้วก็เข้าไปในห้องน้ำ แม้ว่าอุปกรณ์ต่างๆ จะดูแปลกตาไปมาก แต่สัญชาตญาณก็พอทำให้เนตั้นรู้ว่าจะจัดการกับธุระของตัวเองได้ยังไง ในห้องนี้มีแรงโน้มถ่วงจริงๆ ด้วยเพราะตัวไม่ลอยแล้ว ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น ไม่งั้นของเสียคงได้ลอยละล่องไปทั่วห้องแน่เลย

เนตั้นจัดการธุระของตัวเองเสร็จแล้วก็สวมเสื้อคลุมตามที่ได้รับคำสั่ง ผิวสัมผัสของเสื้อตัวนี้แปลกมาก มันบางเหมือนกับไม่ได้ใส่อะไรเพิ่มเข้าไปเลย พอเรียบร้อยแล้วจึงกดปุ่มสีฟ้าๆ ไม่นานนักประตูก็เปิดออก แล้วก็เจอชายหนุ่มคนเดิมยืนรออยู่ หน้าขรึมๆ นั้นจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม จะดุก็ไม่ดุ เดาไม่ออกเลยว่าอยู่ในอารมณ์ไหนกันแน่

เนตั้นไม่รู้หรอกว่าเสื้อคลุมที่ใส่อยู่นั้นคือเสื้อคลุมล่องหน แต่มันจะยังไม่ทำงานจนกว่าจะกดปุ่มสีดำๆ ที่คอเสื้อ พอกดปุ่มแล้วจะเกิดคลื่นพิเศษบางอย่างแผ่คลุมไปทั่วตัวผู้สวมใส่ คลื่นนี้จะทำให้แสงไม่สามารถตกกระทบที่ตัวผู้สวมใส่ได้ จึงทำให้มีสภาพไม่ต่างจากการการล่องหนนั่นเอง

"เสร็จแล้วเหรอ"

เนตั้นพยักหน้าพร้อมกับยิ้มน้อยๆ ให้ชายหนุ่มตรงหน้า จะว่าไปผู้ชายคนนี้ก็ดูหล่อมากทีเดียว เขามีใบหน้าเรียว ดวงตาสีฟ้าเข้มและจมูกโด่งเป็นสัน เนตั้นเองก็เป็นลูกครึ่งที่จมูกโด่งสวย แต่เมื่อเห็นจมูกของชายแปลกหน้าผู้นี้แล้วก็พบว่า จมูกของเขาสวยกว่าจมูกของเนตั้นอีก

มนุษย์ต่างดาวเหรอ!?

ทำไมถึงได้ดูเหมือนมนุษย์ธรรมดาอย่างนี้!?

"นายชื่ออะไร"

เนตั้นตัดสินใจถามออกไป น่าแปลกที่เนตั้นไม่รู้สึกกลัวคนตรงหน้ามากเท่าไหร่ทั้งๆ ที่เป็นคนแปลกหน้า แถมยังเป็นมนุษย์ต่างดาวที่อาจจะทำร้ายเนตั้นได้ทุกเวลา

"เนบิวลา"

คนตรงหน้าตอบสั้นๆ พร้อมๆ กับยิ้มน้อยๆ เช่นกัน แล้วจู่ๆ เนบิวลาก็เอื้อมมือมาจับมือของเนตั้นไว้ จากนั้นก็ใช้มืออีกข้างเอื้อมมากดปุ่มอะไรบางอย่างที่คอเสื้อคลุมที่เนตั้นสวมอยู่

"ไปเร็ว"

เนบิวลาบอกแล้วก็รีบจูงมือเนตั้นเดินออกไปอย่างรีบร้อน เนตั้นตามไปอย่างงๆ เพราะเข้าใจว่าตัวเองน่าจะถูกขังไว้ในห้องนี้ร่วมกับมนุษย์คนอื่นๆ ที่ถูกจับมา พอออกมาจากห้องนั้นประตูก็ปิดลงอย่างแน่นหนา ประตูห้องนี้จะเปิดได้ด้วยรหัสผ่านจากพลังจิตเท่านั้น แน่นอนไม่มีทางที่มนุษย์ธรรมดาจะสามารถเปิดได้

"นายจะพาเราไปไหน" เนตั้นถามด้วยสีหน้าตื่นๆ

"เงียบเหอะน่า"

เนบิวลาทำเสียงดุ เนตั้นจึงต้องสงบปากสงบคำและเดินกึ่งลอยตัวไปตามเนบิวลาอย่างงงๆ น่าแปลกที่เนตั้นเจอใครตั้งหลายคนระหว่างทางแต่กลับไม่มีใครคุยกับเนตั้นหรือสงสัยว่าเนตั้นเป็นใครเลย ราวกับว่าไม่มีใครเห็นเนตั้นเสียอย่างนั้น เมื่อหันไปดูรอบๆ เนตั้นก็ชักไม่แน่ใจว่านี่คือยานอวกาศหรืออาคารอะไรบางอย่างกันแน่ มันใหญ่โตเสียจนเกินจะเป็นยานอวกาศได้ ถ้ามันใหญ่ขนาดนี้แล้วยังบินได้ก็นับว่าเทคโนโลยีของพวกมันต้องก้าวหน้ามากทีเดียว

จนกระทั่งมาถึงห้องๆ หนึ่งที่มีลักษณะคล้ายๆ ห้องนอน ห้องนี้เป็นห้องนอนของเนบิวลาเอง พอเข้ามาแล้วเนตั้นก็รู้สึกได้ถึงการมีแรงโน้มถ่วงอีกครั้ง นั่นเป็นเพราะว่าภายในห้องนอนของเจ้าหน้าที่ทุกคนจะมีแรงโน้มถ่วงที่มากพอที่จะดึงร่างของคนที่นอนไว้ไม่ให้หลุดลอยไปเวลานอนหลับ ไม่อย่างนั้นแล้วก็อาจจะบาดเจ็บถึงตายได้เพราะกระแทกกับวัตถุต่างๆ

"ถอดเสื้อคลุมออกได้แล้ว"

เนบิวลาบอกคนตรงหน้าด้วยเสียงเข้ม นอกจากเสียงที่ฟังดูเข้มแล้ว มาดก็ยังเข้มไม่ต่างจากหนุ่มที่หลงตัวเองว่าหล่อและเท่เสียเต็มประดา

ก็ไม่เถียงหรอกนะว่าหล่อ แต่เก๊กท่าเว่อร์ไปมั้ย!

"นายพาเรามาที่ห้องนี้ทำไม"

เนตั้นถามงงๆ แม้ว่าจะตกใจที่รู้ตัวว่าถูกมนุษย์ต่างดาวจับตัวมา แต่คิดไปคิดมาก็น่าจะดีเหมือนกัน เนตั้นจะได้จากโลกที่แสนโหดร้ายนี้ไปเสียที ทิ้งทุกอย่างเอาไว้เบื้องหลังและไม่ต้องกลับมาอีก หวังว่าต่อไปจะไม่ได้กลับมาที่โลกใบเดิมอีกแล้ว

ลาก่อนนะดาวโลก!!!

"ถ้านายอยู่ห้องนั้นกับพวกนั้น นายก็จะตายน่ะสิ พอไปถึงดาวของเราแล้ว คนพวกนี้จะถูกชำแหละเพื่อการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ แล้วก็อาจจะถูกทดลองอีกหลายอย่าง ส่วนคนที่ไม่ถูกชำแหละ ก็จะถูกลบความทรงจำในสมองจนหมด"

เนตั้นเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อรู้ว่าชะตากรรมของคนที่นอนเรียงรายในห้องนั้นคือความตาย แต่สิ่งที่ทำให้เนตั้นสงสัยยิ่งกว่านั้นก็คือทำไมเนบิวลาจึงไม่ให้เนตั้นถูกจับไปทดลองเหมือนคนอื่นๆ ล่ะ

"นายไม่ต้องสงสัยอะไรหรอก อยู่ในห้องนี้แหละ อย่าออกไปไหนอย่างเด็ดขาด เราจะใช้เวลาเดินทางจากโลกของนายไปโลกของเราอีกนาน"

เนบิวลารีบบอกก่อนที่เนตั้นจะเอ่ยปากถามเสียอีก เหมือนกับจะรู้ทันความคิดข้างใน

"แล้วทำไมนายถึงไม่ให้เราไปอยู่รวมกับคนอื่นๆ ล่ะ"

เนตั้นยังไม่วายสงสัยอยู่ดี แม้ดูเหมือนว่าคนตรงหน้าไม่อยากให้ถามแต่เนตั้นก็อยากรู้

"อย่าถามน่า เอาเป็นว่านายอยู่ห้องนี้กับฉันจนกว่าจะเดินทางไปถึงดาวแม็กโซนาเดียละกัน แล้วก็อย่าคิดออกไปเพ่นพ่านข้างนอกล่ะ"

เสียงดุตอบมาพร้อมกับสายตาคาดโทษ เล่นเอาเนตั้นต้องหลบตาไปเล็กน้อย

"เราไม่เข้าใจ นายทำอย่างนี้ทำไม"

"ไม่ต้องถามหรอกน่า อ้อ...แล้วก็หยุดทำหน้าปัญญาอ่อนอย่างนั้นได้แล้ว ไม่เห็นจะน่ารักเลย"

"อย่ามาว่าเราแบบนี้นะ!"

เนตั้นพูดเสียงดังจนเหมือนตะคอก สีหน้าโกรธจนแดงเข้ม อุตส่าห์หวังว่าพอไปจากโลกนี้ไปแล้ว จะไม่มีใครมาพูดเรื่องทำนองนี้อีก แต่นายมนุษย์ต่างดาวคนนี้กลับตอกย้ำปมด้อยของเนตั้นอีกจนได้ ดูเหมือนเนบิวลาจะแปลกใจไม่น้อยที่เนตั้นดูโกรธมากทีเดียว

"ทำไม ก็นายมันหน้าตาปัญญาอ่อนจริงๆ นี่" เนบิวลายิ้มมุมปาก

น้ำตาของเนตั้นค่อยๆ ไหลลงมา กำมือแน่น ริมฝีปากสั่นระริก อาการคล้ายกับคนที่กำลังโกรธจัด

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้!"

เนตั้นเดินไปที่ประตู แต่ให้ตายเถอะ มันไม่มีลูกบิดและไม่มีอะไรให้จับเลื่อนหรือผลักออกไปได้เลย เนตั้นจึงลงมือทุบประตูนั้นอย่างแรง แต่มันกลับไม่เปิดออก ไม่มีแม้แต่กระทั่งเสียงทุบด้วยซ้ำ

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!"

เนตั้นพูดซ้ำๆ พร้อมกับทุบประตูไปด้วย เนบิวลาทนดูไม่ไหวจนต้องเข้ามาจับข้อมือไว้แล้วพลิกตัวเนตั้นให้หันมาเผชิญหน้ากัน แรงของเนบิวลามีมากกว่าเนตั้นจนคนถูกจับมือรู้สึกตกใจกลัว เมื่อถูกจับกดไหล่ไว้แล้วเนตั้นก็แทบจะขยับเขยื้อนไม่ได้เลย

"เป็นบ้าอะไรเนี่ย! อยากตายหรือไง! " สีหน้าเข้มดุมองคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ

พอได้ยินคำว่าตายเนตั้นก็สะดุ้งเล็กน้อย แต่หยุดได้พักเดียวก็โวยวายอีก

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าจะพูดแบบนี้ ฆ่ากันให้ตายซะดีกว่า!"

"พูดเรื่องอะไร"

"ไม่ต้องถาม! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!"

เนตั้นทำเสียงเข้มและพยายามดิ้นหนี แต่ก็สู้แรงหนุ่มต่างดาวคนนี้ไม่ได้เลย เสียงที่ค่อนข้างเหมือนเด็กทำให้อีกคนไม่ค่อยมั่นใจว่าคนโกรธนั้นโกรธมากแค่ไหน เนบิวลาจึงแค่นหัวเราะเพื่อแสดงอำนาจเหนือกว่า

"หึ...ไม่เปิด นายต้องอยู่ในห้องนี้กับฉันนี่แหละ"

"ไม่อยู่ ไม่รู้จักกันซะหน่อย ทำไมต้องอยู่ด้วย เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ!"

เนตั้นพยายามดิ้นอีกรอบ แต่ยิ่งดิ้นคนตรงหน้าก็ยิ่งบีบแขนแรงขึ้น เนตั้นเจ็บจนน้ำตาไหลเลยทีเดียว

"โอ๊ย! เจ็บนะเว้ย!"

"ร้องไห้ทำไม"

เนบิวลาเขยิบใบหน้าเข้าใกล้จนเนตั้นต้องเบี่ยงหน้าหลบ สายตาคมเข้มคอยจ้องมองดวงตาคู่ตรงข้าม แม้ว่าอีกฝ่ายจะพยายามหลบสายตาก็ตาม

"ไม่ต้องมาถามเลย ปล่อย!"

เนตั้นพยายามผลักหนุ่มร่างสันทัดแต่แรงยังกับหมีควายออก แต่ก็แทบไม่เป็นผลเลย เจ็บจนน้ำตาไหลลงมาอาบสองแก้ม เจ็บทั้งกาย เจ็บทั้งใจ กี่ครั้งแล้วที่ต้องเจอคำพูดดูถูกเหยียดหยามอย่างนี้จากคนรอบข้าง

ขนาดมนุษย์ต่างดาวที่ไม่รู้จักกันยังดูถูกผมเลย!!!

จากที่พยายามจะดิ้นหนีและขัดขืนก็ค่อยๆ สงบนิ่งเพราะรู้ว่าตัวเองสู้แรงไม่ไหว เนบิวลาค่อยๆ ปล่อยมือออก สีหน้าที่ดุเข้มค่อยๆ ผ่อนคลายลง

"นายไม่มีทางเปิดประตูห้องนี้ออกไปได้หรอก อยู่ในห้องนี้กับฉันนี่แหละ"

เนบิวลาพูดด้วยเสียงที่อ่อนโยนลง เห็นคนตรงหน้าร้องไห้เสียใจแล้วก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้ พูดจบแล้วก็หันหลังให้ พอทำท่าจะเดินออกไป คนที่อยู่ข้างหลังก็ยังไม่ยอมหยุดแผลงฤทธิ์ง่ายๆ

"ใครเค้าจะอยากอยู่กับคนใจร้ายอย่างนาย ถ้าไม่เปิดประตูให้ก็จะกลั้นใจตายอยู่ในห้องนี้แหละ"

เสียงขู่นั้นทำให้เนบิวลาหันกลับมามองอย่างสนใจพร้อมกับขมวดคิ้ว

"กล้าเหรอ!" ถามด้วยน้ำเสียงเย้ยเยาะพร้อมยิ้มมุมปาก

"ทำไมจะไม่กล้า คอยดูสิ"

ว่าแล้วเนตั้นก็หลับตาลงพร้อมกับกลั้นหายใจ แต่ไม่นานก็ต้องตกใจสุดขีด ร่างของเนตั้นถูกดันไปจนติดผนัง สักพักก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างที่หยุ่นๆ เย็นๆ ประทับลงมาที่ริมฝีปาก พอลืมตาดูจึงเห็นว่าเนบิวลากำลังจูบกับตัวเองอยู่ นั่นเอง

ไม่ได้ฝันไปแน่ๆ เนตั้นกำลังถูกมนุษย์ต่างดาวจูบเข้าให้แล้ว!!!

เนตั้นพยายามจะผลักคนรุกรานออก เนบิวลาจึงจับแขนสองข้างของเนตั้นขึงพืดติดผนัง แรงบดจากริมฝีปากหนักหน่วงเพิ่มขึ้นจนทำให้คนคิดที่จะกลั้นใจตายสติกระเจิดกระเจิง ลืมไปเลยว่าตั้งใจจะทำอะไร ที่น่าตกใจมากกว่านั้นก็คือ เรี่ยวแรงที่จะดิ้นหนีกลับหดหายไปดื้อๆ พอจูบหนักหน่วงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นนุ่มนวลลง เนตั้นกลับรู้สึกเสียวซาบซ่านจนมือไม้อ่อน เนบิวลารู้ว่าคนตรงหน้าคงเผลอตัวแล้วจึงค่อยๆ ปล่อยมือของเนตั้นให้เป็นอิสระ คนถูกจูบอ่อนปวกเปียกจากรสสัมผัสที่ไม่เคยได้รับมาก่อนจนแทบทรงตัวไม่อยู่ สุดท้ายสองมือก็ทรยศเจ้าของเสียแล้ว ไม่รู้ว่าโอบกอดคนรุกรานไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่

ทำไมจูบแรกของผมถึงเป็นผู้ชาย!?

แถมยังเป็นมนุษย์ต่างดาวอีก!

แว๊กกกกกกก!!!

ก่อนที่อารมณ์จะเตลิดไปกันใหญ่ เนบิวลาก็ถอนปากออกไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หนุ่มหน้าคมยิ้มเยาะมุมปากอย่างผู้ชนะ ขำที่อีกคนทำเป็นดิ้น แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้ให้กับลีลาจูบสะเด็ดสะเด่าของเนบิวลาจนได้ คงไม่ต้องบอกว่าถ้าทำต่อแล้วจะไปจบลงตรงไหน

"อยู่นี่! แล้วก็อย่าเรื่องมาก!"

เนตั้นได้แต่หอบหายใจ ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะเถียงหรือขัดขืน รู้ทันทีว่าคงไม่สามารถแผลงฤทธิ์กับหนุ่มต่างดาวคนนี้ได้ง่ายๆ ซะแล้ว

แต่อย่าเผลอก็แล้วกัน!!!


✰ TBC ✰


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-01-2016 13:28:33 โดย sarawatta »

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
เนตั้นมาแล้วววว  :3123:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3396
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
เพิ่งเจอหน้าก็เสียจูบแรกไปเสียแล้วนะเนตั้น

ปล.รีไรท์ใหม่เหมือนจะดีกว่าเก่านะคะ เนื้อเรื่องกระฉับขึ้นหรือเปล่าค่ะ เหมือนจะดำเนินเรื่องไวขึ้นไม่เหมือนครั้งแรก หรือเราคิดไปเองจำตอนแรกๆ ไม่ค่อยได้ด้วยเพราะอ่านแค่รอบเดียว

ออฟไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 664
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-1
เข้ามาอ่านตอนแรกนึกว่าเรื่องใหม่...อันใหม่นี้มีการบรรยายมีเนื้อหารายละเอียดของเนตั้นมากขึ้นตอนที่แล้วช่วงแรกสั้นไปนิดนุง(หรือเราเข้าใจไปเองก็ไม่รู้ซินะ)  แต่คุณsarawatta เขียนบรรยายได้ดีและเห็นภาพชัดเจนอยู่แล้วค่ะ อันนี้ชมจริงๆจากที่อ่านนิยายมาหลายเรื่องอยู่เหมือนกัน

ปล.อันนี้เริ่มฉากความน่ารักของเนตั้นกับเนบิลล่า..มากขึ้นด้วย.. :mew1: :mew1:

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Poseidon

  • Unconditional love
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-12
พ่อพิศาลเนบิวลา 55555
งานนี้เนตั้นได้ก่อเรื่องแน่ เนบิวลาเอ๋ย อิอิ

ออฟไลน์ Magis

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
ออกแนวจำเลยรักละสิ เนตั้นดื้อและแอบแสบได้อีก

ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
เนตั้นโดนจูบไปแล้ว หลายรอบเลย ๕๕๕  รออ่านตอนใหม่คับ

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
ฉับไว เก็บรายละเอียดได้ดี
ไฉไลกว่าเดิม
เนบิวลาโหดและหื่นกว่าเดิม
ฮ่าฮ่าฮ่า


ออฟไลน์ kitty08

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-4
ว๊าว ตอนแรกตกใจนึกว่าเปิดเรื่องใหม่แต่ทำไมใช้รูปเก่า ที่แท้รีไรท์ใหม่ ตั้งชื่อเรื่องแบบไฉไลมากเลยน่ะ  :mew1: ตอนแรกดูกระฉับขึ้นน่ะแต่ให้รายละเอียดได้แน่นขึ้น รอติดตามเลยจ้า  o13

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ คนอ่าน

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1438
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-13
ทำไมถึงลบเรื่องเก่าแล้วรีไรท์ใหม่อ่าค่ะ
แต่เรื่องนี้ภาษาเนื้อเรื่องสนุกขึ้นค่ะ
ให้ความรู้สึกแบบเลิฟคอมเมดี้
เด็กๆวัยรุ่นน่าจะอ่านง่าย
เรื่องแนวสดใสซาบซ่าน

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8181
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
 :laugh: :laugh: :laugh:  มาแวี้เลยเหรออออ อิอิอิอ แต่ก็สนุกดี นายเอกแลดู่าสงสาร

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
เนตั้นแอบดื้อแบบนี้เตรียมแผนรับมือไว้ให้ดีๆ เสียด้วยนะคะเนบิวลา :laugh:

ออฟไลน์ ่jum

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3709
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
น่าสนใจค่ะ แต่ไม่ว่าจะแนวเดิมหรือเปลี่ยนแนว เรื่องนี้ก็น่าอ่านอยู่ดี

เพราะเราไม่ค่อยชอบดราม่า

ออฟไลน์ GOLDMIND

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
:mc4: ตามมาจากเมล
โอ๊ะโอ่ อ่านเสร็จ ...แปลกแหวกแนวดี

ชอบเนตั้นแล้วก็สงสาร 'ปัญญาอ่อน' เป็นคำต้องห้ามเลยทีเดียว ส่วนเนบิวลาดุจริงดุจังพ่อมนุษย์ต่างดาว~

ต้องรออ่านตอนต่อไป รอฟิน~  :impress2:

มีคำผิดๆ
เจ้าหน้า-เจ้าหน้าที่ (แม่เนตั้นถูกข่มขืน)
แต-แต่ (เนตั้นฟังมนุษย์ต่างดาวไม่ออก)
สลบสไล-สลบไสล (มี2ที่ เจอมนุษย์นอนเปื่อยกับก่อนจะเดินห้องแรงโน้มถ่วง)
เท่ห์-เท่ (เนตั้นอิจฉาความหล่อของเนบิวลา ฮ่าๆ)
จับมือข้อไว้-จับข้อมือไว้(เนตั้นทุบประตู)

ป.ล.หลงมาถูกจริงๆ :katai5:
 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ chickygirl

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
มาลงใหม่แต่ความสนุกน่าติดตามยังเหมือนเดิม..อ่านเวอชั่นเก่าแต่ไม่คอ่ยได้เม้นเท่านั้นเอง... เฮอๆ
อันนีเนบิลล่าไม่นุ่มนวลอ่อนโยนเหมือนเวอชั่นก่อนซะแล้วซิ...รอลุ้นตอนต่อไป.. :z2:

ออฟไลน์ RIRIN

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +492/-2
อ้าว เดี๋ยวค่ะๆๆ รินพลาดตอนไหนไปรึเปล่าค่ะเนี่ย
เนตั้นของริน เฮ้ยย เนตั้นของพี่เนบิวล่าเวอร์ชั่นเก่าหายไปไหนหว่า  :hao4:

แต่ไม่เป็นไรค่ะ เวอร์ชั่นนี้สนุกขึ้นค่ะ พี่เนบิวล่าเวอร์ชั่นนี้ท่าทางดุดันดี ชอบๆๆ
จะรอติดตามนะคะ  o13


ออฟไลน์ sarawatta

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +300/-10
♗☀interstellar☀♗ รัก➀ล้านปีแสง

ตอนที่ 2 ✤ มนุษย์ต่างดาวเกย์


"อยากอาบน้ำแปรงฟันน่ะ"

เนตั้นบอกเสียงห้วน คล้ายกับไม่เต็มใจพูด โดนมนุษย์ต่างดาวจูบเข้าไปทีก็ถึงกับสติหลุดไปเลย

"ตามมา" เนบิวลาพูดเสียงห้วนเช่นกัน ก่อนจะเดินนำออกไปยังมุมหนึ่งในห้อง

เนตั้นเดินตามไปอย่างช้าๆ แต่อยู่ดีๆ ก็เกิดความกลัวขึ้นมาว่าจะถูกมนุษย์ต่างดาวทำมิดีมิร้ายเอาได้ ก็เลยหยุดเดินตาม นายคนนี้จูบผู้ชายได้ แสดงว่าต้องเป็นเกย์แน่ๆ เลย ตายแล้ว...

มนุษย์ต่างดาวเป็นเกย์!!!

"ตามมาสิ"

เนบิวลาหยุดเดินแล้วหันมาเร่งเร้าด้วยสีหน้ารำคาญนิดๆ เนตั้นจึงต้องเดินตามไปอย่างเสียไม่ได้ อย่าเพิ่งทำให้นายคนนี้ไม่พอใจเลยดีกว่า เดี๋ยวโดนจูบอีก พอมาถึงมุมนั้นก็ไม่เห็นว่าจะมีฝักบัวหรือก๊อกน้ำให้ใช้เลย มีแต่แผงปุ่มกับตัวหนังสือที่อ่านไม่ออก แถมยังเปิดโล่งด้วย

"ตรงนี้เหรอ แล้วจะอาบน้ำยังไงล่ะ"

"เดี๋ยวก็รู้ ถอดเสื้อผ้าออกสิ" เนบิวลาออกคำสั่งเสียงเข้ม

"เฮ้ย! ไม่เอา"

เนตั้นรีบร้องบอกด้วยสีหน้าตกใจ คิดไว้แล้วไม่มีผิด นายมนุษย์ต่างดาวคนนี้ต้องเป็นเกย์แน่ๆ

"จะถอดเองหรือจะให้ฉันถอดให้ล่ะ"

เสียงดุและท่าทางเอาจริงทำให้เนตั้นหน้าจ๋อย จะขัดขืนก็กลัวแรงของเนบิวลา ตัวไม่ใหญ่มากแต่ทำไมมีแรงเยอะขนาดนี้ก็ไม่รู้

"ถอดเองก็ได้ อย่ามองดิ หันไปทางโน้น"

เนบิวลายิ้มมุมปาก แล้วก็หันหน้าไปตามที่เนตั้นขอ พอเห็นเนบิวลาหันไปแล้วเนตั้นก็ค่อยๆ ถอดรองเท้ากับถุงเท้าก่อน จากนั้นก็ตามด้วยเสื้อผ้าของตัวเอง สายตาคอยระแวดระวังเพราะกลัวว่าเนบิวลาจะหันมามอง ปกติเวลาเนตั้นอยู่หอกับเพื่อนก็ไม่อายหรอก ใส่กางเกงในตัวเดียวเดินไปมาในห้องอยู่บ่อยๆ

"อ้อ...ไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนน่ะ มีให้ยืมมั้ย"

เนตั้นคงลืมคิดไปว่าการถามจะทำให้คนที่ยืนอยู่หันมามอง แต่ก็ไม่ทันแล้วเพราะเนบิวลาหันมาพอดี แถมยังก้มต่ำลงไปมองตรงนั้นที่อยู่ในปราการด่านสุดท้ายสีขาวอีก เจ้าตัวรีบเอาเสื้อกับกางเกงที่ยังถือไว้ในมือมาปิดแทบไม่ทัน เนบิวลาเห็นขำพลางส่ายหน้า

"คิดว่าอยู่ในห้องนี้กับฉันสองคนแล้วจะรอดเหรอ"

"อย่านะเว้ย!" เนตั้นร้องห้ามและทำหน้าดุ

เนบิวลายิ่งขำใหญ่ "เอาชุดฉันไปใส่ก่อนละกัน มาตรงนี้"

เนบิวลาสั่งพร้อมกับชี้ให้เนตั้นเดินมายืนตรงพื้นที่มีแผ่นกลมสีดำติดแนบอยู่บนพื้น เนตั้นเดินขึ้นไปยืนบนนั้นอย่างงงๆ

"เอาเสื้อผ้านายมานี่"

เนบิวลายื่นมือมาขอเสื้อผ้าที่เนตั้นยังคงถือปิดตรงนั้นของตัวเองไว้ แม้จะไม่ค่อยเต็มใจนักแต่เนตั้นก็ค่อยๆ ยื่นให้อย่างเสียมิได้ เนบิวลารับเสื้อของชายหนุ่มตรงหน้ามาถือไว้แล้วก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย

"หุ่นนายนี่...ไม่เบาเลยนะ" เนบิวลาพูดพร้อมกับเอามือลูบผ่านแผงอกเนตั้นเล่นเบาๆ

"อย่ามาจับนมนะเว้ย!"

เนตั้นปัดมือเนบิวลาออกทันควัน ขึงหน้าดุใส่ แต่ไม่ทำให้เนบิวลากลัวแม้แต่น้อย แถมยังหัวเราะชอบใจอีก

"เอาล่ะ ต่อไปถ้านายจะอาบน้ำ นายมายืนตรงนี้ แล้วก็กดปุ่มสีฟ้าๆ นี่ เวลาเดินทางในอวกาศเราจะไม่อาบน้ำด้วยน้ำจริงๆ เราต้องเก็บน้ำไว้ใช้ดื่มกินเป็นหลัก พอกดปุ่มนี้แล้วนายยืนอยู่เฉยๆ พอรู้สึกว่าตัวแห้งสะอาดแล้วก็กดปุ่มนี้เหมือนเดิม แค่นี้ก็เสร็จ"

"แล้วมันจะสะอาดได้ยังไงล่ะ" เนตั้นถามอย่างสงสัย

"ทำดูก่อนสิ"

เนตั้นหน้างอเมื่อเนบิวลาทำเสียงดุอีกแล้ว ชั่งใจอยู่สักพักจึงกดปุ่มสีฟ้าๆ ที่อยู่บนแผงควบคุมตรงหน้า หลักการทำความสะอาดแบบแห้งนั้น จะใช้คลื่นความถี่สูงและไอระเหยของสารชนิดหนึ่งช่วยทำให้เชื้อโรคตาย จากนั้นผิวหนังจะค่อยๆ แห้ง ความมันและฝุ่นที่ตกอยู่ตามผิวและเส้นผมจะค่อยๆ หายไป ไม่นานนักก็จะรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวขึ้นจนรู้สึกเหมือนว่าอาบน้ำไปแล้ว

ในระหว่างนั้น เนบิวลาก็เอาเสื้อและกางเกงของเนตั้นไปแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้าที่อยู่ใกล้ๆ ให้ ตู้เสื้อผ้านี้จะทำความสะอาดเสื้อผ้าให้อัตโนมัติด้วยคลื่นความถี่สูงและไอระเหยเช่นเดียวกัน จากนั้นเนบิวลาก็หยิบชุดใส่นอนของตัวเองติดมือมาให้เนตั้นด้วย

พอรู้สึกสบายตัวแล้ว เนตั้นจึงเอื้อมมือไปกดปุ่มสีฟ้าอีกครั้งเพื่อหยุดการทำงาน โดยปกติแล้ว การอาบน้ำด้วยวิธีอย่างนี้เป็นเวลานานๆ ติดต่อกันเกินหนึ่งปีจะไม่เป็นผลดีกับร่างกาย เพราะจะได้รับรังสีบางชนิดมากเกินไป แต่ก็ไม่น่าเป็นห่วงเพราะยานอวกาศนี้จะใช้เวลาเดินทางเพียงเดือนเศษๆ ในระยะทางกว่าหนึ่งล้านปีแสงก่อนถึงดาวแม็กโซนาเดีย

"แล้วแปรงฟันล่ะ ทำยังไง"

เนบิวลาเดินเข้ามาใกล้แล้วก็กดปุ่มอะไรบางอย่าง สักพักก็มีซองสี่เหลี่ยมมันวาวคล้ายโลหะยื่นออกมาบริเวณแผงควบคุม บนปากซองเล็กๆ นั้นมีวัตถุคล้ายหลอดเล็กๆ ยื่นออกมาด้วย เนบิวลาหยิบแล้วก็ส่งให้เนตั้น แล้วก็อธิบายวิธีใช้ให้ฟัง

"หักปลายหลอดตรงนี้ออก แล้วก็ดูดน้ำยาทำความสะอาดนี้เข้าไปในปาก กลั้วให้ทั่วปาก มันจะซ่าๆ หน่อย พอหายซ่าแล้วก็บ้วนทิ้งตรงช่องนี้"

เนบิวลาชี้ไปที่ช่องหรือหลุมที่ยื่นออกมาใกล้ๆ กับปุ่มสีฟ้า น้ำที่เกิดจากการใช้งานต่างๆ จะถูกนำไปผ่านการบำบัด ฆ่าเชื้อและกรองกลับมาใช้ใหม่ แม้กระทั่งน้ำปัสสาวะก็เช่นเดียวกัน มีเพียงของเสียจำพวกกากอาหารทุกชนิดเท่านั้นที่จะถูกทำให้แห้งด้วยคลื่นความร้อนสูงแล้วค่อยปล่อยออกสู่อวกาศ

เนตั้นหักปลายหลอดของซองเล็กๆ ที่ว่าแล้วก็ดูดน้ำยาทำความสะอาดเข้าไป รู้สึกได้ทันทีว่าเกิดปฏิกิริยาบางอย่างในช่องปากคล้ายๆ กับอาการซ่าๆ เวลาดื่มน้ำอัดลม พอปฏิกิริยานั้นหยุดลง เนตั้นก็บ้วนทิ้งลงไปในช่องบ้วนน้ำ ก็มีน้ำไหลออกมาเองอีกเล็กน้อยเพื่อทำความสะอาดอัตโนมัติ

"เป็นไง พอจะสู้การอาบน้ำแล้วก็แปรงฟันบนโลกเดิมของนายได้หรือเปล่า"

เนตั้นหันไปยิ้มน้อยๆ แล้วก็พยักหน้าด้วยอาการวางหน้าไม่สนิท

"นี่เสื้อผ้าของนาย ใส่ซะ"

เนบิวลายื่นชุดใส่นอนที่เพิ่งหยิบมาส่งให้เนตั้นไป เนตั้นรับมาแล้วก็ค่อยๆ สวมใส่ แม้ชุดจะดูแปลกตามากแต่ก็ดีกว่ายืนใส่กางเกงในตัวเดียวให้มนุษย์ต่างดาวจอมหื่นจ้องมอง

"นายนี่ก็แปลกนะ รู้ไหมว่าคนอื่นๆ ที่ถูกจับมาน่ะ แค่รู้ว่าถูกมนุษย์ต่างดาวจับตัวมาก็กลัวจนเป็นลมแล้ว ทำไมนายไม่กลัวล่ะ"

เนตั้นไม่ยอมตอบ ใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วก็หันมองไปรอบๆ

"จะนอน ง่วงแล้ว"

ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นเพราะตอนนี้เวลาบนโลกเกือบจะตีสองแล้ว แต่ในอวกาศไม่มีเวลาให้อ้างอิงเพราะไม่มีพระอาทิตย์ขึ้นหรือตก มองออกไปข้างนอกก็เห็นแต่แสงระยิบระยับของดวงดาวและกาแล็กซี่ต่างๆ ในความมืด

"อย่าเพิ่งนอน ฉันมีอะไรจะให้นายดู"

เนบิวลาพูดแล้วก็จับข้อมือของเนตั้น ก่อนพาเดินออกไป เนตั้นขืนตัวเล็กน้อยจนเนบิวลาต้องหยุดหันมามอง

"ฉันไม่ทำอะไรนายหรอกน่า ถ้าฉันจะฆ่านาย ฉันไม่ให้นายมาอยู่ห้องนี้กับฉันหรอก"

เรื่องถูกฆ่าน่ะไม่กลัวหรอก กลัวเรื่องอื่นต่างหาก แต่เนตั้นก็รู้ดีว่าสู้แรงนายคนนี้ไม่ไหว ถ้าเกิดโดนจับปล้ำขึ้นมาก็ไม่น่าจะหนีรอด ก็เลยต้องจำใจเดินตามไป

ขืนเรื่องมากเดี๋ยวจะโดนจูบอีกจนได้!

เนบิวลาพาเนตั้นมาตรงที่นอน ตรงหัวเตียงมีบานกระจกขนาดใหญ่ที่ฉาบด้วยสารกันรังสีทุกชนิดอยู่ มองออกไปจะเห็นแกแล็กซี่ทางช้างเผือกที่กำลังเคลื่อนห่างออกไปทุกทีๆ เนตั้นเบิกตากว้างอย่างตื่นเต้น ไม่เคยเห็นภาพที่สวยงามของจักรวาลมาก่อนเลย

"โห...มันคืออะไรน่ะ สวยมาก ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

เนบิวลาเขยิบเข้ามายืนแนบชิดข้างๆ โดยที่อีกคนไม่ทันรู้ตัว เพราะมัวแต่ตกตะลึงกับความงามของกาแล็กซี่อยู่

"กาแล็กซี่ที่นายอยู่ไง นายเรียกกาแล็กซีนี้ว่าอะไรล่ะ"

"ไม่รู้เหมือนกัน ไม่ใช่คนเก่ง ไม่รู้อะไรกับเขาหรอก"

น้ำเสียงที่ตอบมานั้นแฝงความน้อยใจอยู่ในที เนบิวลาขมวดคิ้วมองอย่างสงสัย แต่ก็ยังไม่ถึงกับสนใจมาก

"ตอนนี้ ยานอวกาศของเรากำลังเดินทางด้วยความเร็วเกือบเท่าความเร็วแสงอยู่ เห็นไหม ออกมาแป๊บเดียวนายก็เห็นกาแล็กซี่ของนายแล้ว"

แล้วเนบิวลาก็เงียบไป สีหน้าหม่นเศร้าลงเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจอย่างเครียดๆ

"นายจะคิดถึงโลกของนาย คิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อกับแม่ คิดถึงเพื่อนๆ หรือว่า...คิดถึงคนรักของนายหรือเปล่า"

เนตั้นหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ตกใจเล็กน้อยที่เนบิวลายืนเสียประชิดตัวเลย แต่ก็น่าแปลกที่เนตั้นไม่ได้เขยิบหนีอย่างที่ใจคิด จากนั้นก็หันหน้าไปเหม่อมองกาแล็กซี่ทางช้างเผือกตามเดิม

"ไม่หรอก ไม่มีใครให้คิดถึง คนโง่ๆ น่ะไม่มีใครเค้าต้องการหรอก ถ้าจะเป็นห่วง...ก็แค่ห่วงเพื่อนที่อยู่ด้วยกันเท่านั้นแหละ แต่เค้าก็คงดูแลตัวเองได้"

คำตอบของเนตั้นทำให้เนบิวลายิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ คงมีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้เนตั้นไม่อยากอยู่บนโลกของตัวเองแน่เลย คงเป็นเรื่องที่เลวร้ายมากจึงทำให้คนๆ หนึ่งรู้สึกได้ถึงขนาดนี้ แต่เนบิวลาก็ยังไม่อยากถามซอกแซกเพราะเพิ่งรู้จักกัน

เนบิวลาถอนหายใจอีกครั้งราวกับมีเรื่องหนักใจบางอย่าง เนตั้นหันมามองแต่ก็ไม่ได้ถามออกไป

"ฉันเครียดน่ะ"  เนบิวลาโพล่งออกมาเองแล้วก็ครุ่นคิดสักพัก

"นายรู้มั้ย...ฉันไม่อยากจับคนบนโลกของนายมาหรอก ฉันสงสารพวกเค้าที่ต้องจากคนที่รัก จากพ่อจากแม่ แล้วก็จากโลกของตัวเองไป แต่ฉันก็ขัดไม่ได้ มันเป็นนโยบายของสถาบันวิทยาศาสตร์ของเรา เอาไว้ฉันมีเวลาแล้วจะเล่าให้นายฟัง"

นายคนนี้มาแปลก สงสารคนอื่นเป็นด้วยเหรอ แต่จะว่าไปก็น่าสงสารคนที่ถูกจับมาเหมือนกัน ป่านนี้ที่บ้านของคนเหล่านั้นคงเป็นห่วงและตามหากันใหญ่ สุดท้ายก็จะไม่มีใครหาพบ คนที่ถูกจับมาก็จะกลายเป็นคนหายสาบสูญไปในที่สุด ทิ้งคนข้างหลังไว้ให้อยู่กับชีวิตที่เหลือ ดีแล้วที่เนตั้นไม่มีใครให้ต้องห่วงเหมือนคนอื่นๆ

"นายจะไปไหน ไม่นอนเหรอ"

"ยังไม่ถึงเวลานอนของฉันหรอก เดี๋ยวฉันต้องกลับไปทำงานต่อ อ้อ...คุยกันมาตั้งนาน ยังไม่รู้ชื่อของนายเลย นายชื่ออะไร"

"เนตั้น"

เนบิวลาหรี่ตามองอย่างแปลกใจที่ชื่อของตัวเองและเนตั้นมีคำว่า "เน" เหมือนกัน แล้วก็เอื้อมมือมาแตะไหล่ของเนตั้นเบาๆ  เนตั้นสะดุ้งตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ถอยหนี เนบิวลาจ้องตาคนตรงหน้าแล้วจึงค่อยพูด

"ยินดีที่ได้รู้จักนะเนตั้น ต่อไป...ฉันจะดูแลนายเอง"

เสียงเข้มฟังดูอ่อนโยนลงตรงประโยคหลัง แต่ก็ไม่ทำให้เนตั้นถึงกับวางใจได้

"นายเป็นเกย์เหรอ "

ท่าทางหวาดๆ ของเนตั้นเมื่อพูดถึง "เกย์" ทำให้เนบิวลาขมวดคิ้ว ไม่รู้หรอกว่าเกย์คืออะไรเพราะบนโลกของเนบิวลาไม่มีเกย์ แต่ภาพจากคลื่นสมองที่เนตั้นส่งออกมานั้นเป็นภาพผู้ชายคล้ายผู้หญิง ทำให้เนบิวลาพอจะเดาได้ว่าเนตั้นน่าจะหมายถึงผู้ชายที่อยากเป็นผู้หญิงนั่นเอง

"ฉันไม่ใช่เกย์"

"แล้วนายพาฉันมาอยู่ที่ห้องนี้ทำไม ทำไมไม่ให้ฉันอยู่กับคนอื่นๆ ล่ะ"

"ฉันชอบนาย"  เสียงเข้มพูดออกมาโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ส่วนคนฟังถึงกับอึ้งกิมกี่ อ้าปากค้าง

"เฮ้ย! นายชอบฉันไม่ได้ ฉันไม่ได้เป็นเกย์นะเว้ย!!!"

เนตั้นถอยกรูดออกมาด้วยความกลัวอัตโนมัติ

"ฉันก็ไม่ใช่เกย์ซะหน่อย ที่ดาวของฉันน่ะ ผู้ชายชอบกับผู้หญิงก็ได้ ชอบกับผู้ชายด้วยกันก็ได้ ผู้หญิงก็เหมือนกัน จะชอบผู้ชายหรือผู้หญิงก็ได้ โลกของนายไม่เป็นแบบนี้เหรอ"

จะปฏิเสธว่าไม่ใช่อย่างนั้นก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก เพราะว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่แล้ว เพื่อนๆ ของเนตั้นหลายคนก็เป็นเกย์และทอม แต่สังคมก็ยังไม่เปิดรับถึงขนาดนั้นหรอก เนตั้นกับเพื่อนผู้ชายยังเคยล้อเลียนเพื่อนๆ พวกนี้ว่าผิดปกติหรือผิดเพศเลย

"ฉันชอบนายจริงๆ นะ ไม่งั้นฉันไม่พานายมาอยู่กับฉันหรอก รู้ไหมว่ามันเสี่ยงมาก"

เนบิวลายืนยันอีกครั้ง นั่นยิ่งทำให้เนตั้นกลัวเข้าไปใหญ่

"แล้วนาย...จะทำอะไรฉันหรือเปล่า" เนตั้นทำหน้าแหยง

เนบิวลาทำท่าย่างสามขุมเข้ามาหา เนตั้นกลัวจนต้องถอยกรูดจนขาชนกับขอบเตียงที่ทำด้วยวัสดุแปลกๆ แต่เนตั้นก็ไม่มีเวลาสนใจตอนนี้หรอกว่ามันคือวัสดุอะไร

"อย่านะเนบิวลา!"

เนตั้นร้องห้าม เมื่อไปไหนไม่ได้จึงนั่งลงบนเตียงนอน เงยหน้ามองคนที่เดินเข้ามาหาอย่างหวาดหวั่น

"ถ้านายเดินเข้ามาอีก ฉันจะต่อยนายจริงๆ ด้วย"

เนตั้นยกมือขึ้นมาทำท่าจะต่อย เนบิวลาหยุดแล้วก็หัวเราะชอบใจ

"เมื่อกี้ยังไม่รู้อีกเหรอว่านายสู้แรงฉันไม่ได้หรอก"

เนตั้นเงียบแล้วก็ค่อยๆ ลดมือลง ก็จริงนั่นแหละ ถ้าขืนสู้กันจริงๆ เนตั้นคงแขนขาหักเป็นแน่ กระดูกของคนบนดาวแม็กโซนาเดียนั้นแข็งแรงกว่ามนุษย์บนดาวโลกหลายเท่า ดาวแม็กโซนาเดียมีขนาดใหญ่กว่าโลกประมาณหนึ่งเท่าครึ่ง จึงมีแรงดึงดูดมากกว่า สิ่งมีชีวิตที่นั่นจึงต้องมีกระดูกที่แข็งแรง มีมวลของโลหะเป็นองค์ประกอบมากเพื่อให้สู้กับแรงดึงดูดได้

"ฉันไม่ทำอะไรนายหรอกน่า แต่เชื่อสิ พอนายอยู่ในห้องนี้กับฉันนานๆ ก็จะเกิดอาการอย่างว่าจนได้ สุดท้าย...ก็ต้องหาที่ปลดปล่อย เผลอๆ นายนั่นแหละจะเป็นคนมาขอร้องฉันเอง"

"ไม่มีทาง!" เนตั้นพูดเกือบเหมือนตะโกน

เนบิวลายิ้มกรุ้มกริ่มและหัวเราะชอบใจ  "ก็คอยดูละกัน"

แล้วเนบิวลาก็หยุดแสดงอาการคุกคามเพราะจะต้องรีบออกไปทำงานต่อแล้ว

"นายนอนก่อนละกัน เดี๋ยวฉันจะต้องไปทำงานแล้ว ฉันจะทิ้งเสื้อคลุมล่องหนนี้ไว้ให้นาย ถ้าเกิดเหตุการณ์ไม่น่าไว้ใจขึ้น นายใส่เสื้อตัวนี้ไว้ แล้วก็อย่าลืมกดปุ่มที่คอเสื้อนี้ล่ะ หาที่นั่งหลบดีๆ อย่าขยับเขยื้อนให้ใครสงสัย เพื่อนๆ ของฉันมีอาวุธร้ายแรงมาก ถึงจะมองไม่เห็นนาย แต่ถ้าเกิดนายโดนยิงด้วยแสงเลเซอร์ขึ้นมา นายก็อาจจะตายได้ เพราะฉะนั้น ถ้ามีอะไร อย่าทำเสียงดัง แล้วก็อย่าเคลื่อนไหวเป็นอันขาด โอเคมั้ย"

เนบิวลาสั่งเสียงเข้ม เนตั้นพยักหน้าเข้าใจ คงไม่มีเหตุผลใดที่จะไม่เชื่อฟังเพราะเนตั้นไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย

"เดี๋ยวฉันจะกลับมา นายนอนไปก่อนละกัน"

เนบิวลากำชับอีกครั้งเมื่อยังเห็นเนตั้นยังนั่งมองตาแป๋วอยู่

"นอนยังไงล่ะ นอนไม่เป็น"

เนบิวลาขำเบาๆ กับท่าทางซื่อบื้อของคนตรงหน้า จากนั้นก็เดินอ้อมไปอีกฝั่งของเตียงก่อนจะสาธิตด้วยการนอนลงไปบนเตียงให้ดู เตียงนี้ทำด้วยวัสดุธรรมชาติชนิดหนึ่งบน ให้สัมผัสแปลกๆ เวลานอนลงไป มีความยืดหยุ่น แข็งแรงแต่ก็นุ่มนวล

"ก็นอนอย่างงี้ไง ไม่เห็นยากเลย"

เนบิวลาบอกแล้วก็ลุกขึ้นนั่ง ก็นอนด้วยท่านอนปกติเหมือนมนุษย์บนดาวโลกนั่นแหละ

"ก็ฉันไม่ฉลาดเหมือนนายนี่นา" พูดพลางทำหน้างอ

เนบิวลารู้สึกสะดุดใจอีกแล้ว ทุกครั้งที่พูดเรื่องคล้ายๆ ทำนองนี้ เนตั้นมักจะทำหน้าเศร้าและมีอาการน้อยใจเสมอ แสดงว่าคงมีคำพูดบางอย่างไปสะกิดใจเข้า

"นายนอนเหอะ ฉันต้องไปแล้ว อย่าออกไปไหนล่ะ"

"แล้วนายคิดว่าฉันจะออกไปได้หรือไง" เนตั้นทำเสียงประชด

เนบิวลาขำเบาๆ ก็จริงนั่นแหละ ไม่มีทางที่เนตั้นจะออกไปจากห้องนี้ได้เลย เพราะต้องใช้รหัสผ่านจากพลังจิตเปิดเท่านั้น

"อดทนอีกหน่อยละกัน พอไปถึงดาวของเราแล้ว ฉันจะพานายไปเที่ยวให้ทั่วเลย แต่ตอนนี้...นายอยู่ในห้องนี้ไปก่อน"

เนบิวลาบอกด้วยสีหน้าเห็นใจแล้วก็ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง เดินอ้อมมาหาเนตั้นที่กำลังค่อยๆ นอนลงอย่างช้าๆ แล้วก็ไปหยิบผ้าห่มจากตู้เสื้อผ้ามาให้ ก่อนจะก็ค่อยๆ บรรจงห่มให้อย่างเบามือ นี่คงเป็นครั้งแรกที่มีคนดูแลเนตั้นอย่างนี้ ขนาดพ่อกับแม่แท้ๆ ยังไม่เคยมาห่มผ้าให้เนตั้นก่อนนอนเลย ความอบอุ่นที่เพิ่งได้รับทำให้เนตั้นถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ เด็กที่ขาดพ่อขาดแม่มักอ่อนไหวกับเรื่องอย่างนี้เสมอ

"ร้องไห้ทำไม"

เนบิวลาถามด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ นึกไม่ออกว่าทำให้คนที่นอนอยู่เสียใจได้ยังไง แต่เห็นคนร้องไห้แล้วก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้ ท่าทีขึงขังของเนบิวลาจึงลดลง แลดูอ่อนโยนขึ้น

"เปล่า สงสัยฉันจะคิดถึงโลกของฉันมั้ง" เนตั้นพยายามกะพริบตาถี่ๆ แล้วก็เอามือป้ายน้ำตาเหมือนเด็กๆ

"หยุดร้องไห้ได้แล้ว" เนบิวลาพยายามปลอบใจ แต่น้ำเสียงก็ยังฟังดูดุอยู่

ก็น่าเห็นใจอยู่หรอก แม้เนตั้นจะทำท่าเหมือนไม่อยากอยู่บนดาวโลก แต่พอต้องจากไปจริงๆ ก็คงอดคิดถึงไม่ได้ ขนาดเนบิวลาจากดาวแม็กโซนาเดียมาได้สามสี่เดือนยังรู้สึกคิดถึงเลย แต่ก็ยังโชคดีกว่าที่มีโอกาสกลับไปที่ดาวของตัวเอง เนตั้นและคนอื่นๆ นี่สิ ชาตินี้ทั้งชาติคงไม่ได้กลับไปอีกแล้ว

"นอนพักผ่อนเถอะ ฉันจะไปแล้ว แล้วเจอกัน"

เนบิวลาบอกแล้วก็รีบเดินออกไป ไม่อยากรับรู้อาการคิดถึงโลกของเนตั้นให้นานกว่านี้ ยิ่งเห็นก็ยิ่งรู้สึกผิด แต่ก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้ นอกจากทำตามนโยบายขององค์กรและรัฐบาล เท่านั้น

เนตั้นมองตามคนที่เดินออกไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย แปลกใจตัวเองเหมือนกันที่ไม่รู้สึกกลัวมนุษย์ต่างดาวคนนี้เลย ไฟในห้องค่อยๆ หรี่และดับลงอัตโนมัติ แสงจ้าวาบขึ้นตรงประตู เงาสูงโปร่งเดินออกไปแล้วประตูก็ถูกปิดลง

ความเหนื่อยอ่อนทำให้เนตั้นค่อยๆ ผล็อยหลับไปในเวลาไม่นาน หลังจากวันนี้ไปแล้วนาฬิกาชีวิตของเนตั้นอาจมีปัญหาได้ เพราะไม่มีกลางวันหรือกลางคืนเหมือนดาวโลก เมื่อไปถึงดาวแม็กโซนาเดียแล้ว เนตั้นก็ยิ่งต้องปรับตัวมากขึ้นเพราะดาวแม็กโซนาเดียไม่มีกลางคืน แรงโน้มถ่วงระหว่างดาวแม็กโซนาเดียและดวงอาทิตย์ของมันสูงมาก ทำให้ดาวแม็กโซนาเดียถูกล็อกให้โคจรในลักษณะหันด้านเดียวเข้าหาดวงอาทิตย์ตลอดเวลา ปรากฏการณ์นี้อาจทำให้นาฬิกาชีวิตของเนตั้นเสียหายจนส่งผลต่อสุขภาพอย่างหนักได้

⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢✧⇢

เนตั้นตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าห้องยังมืดสลัวๆ อยู่ มีแสงจากดาวฤกษ์ดวงหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลส่องเข้ามาในห้อง พอให้มองเห็นรางๆ  คาดว่าคงนอนไปหลายชั่วโมงแล้วเพราะหายอ่อนเพลียไปมาก พอตื่นแล้วท้องก็หิวเพราะยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่ถูกจับมา

เนตั้นลุกขึ้นจากเตียง แสงสว่างในห้องสว่างขึ้นมาโดยอัตโนมัติเหมือนกับถูกโปรแกรมไว้ พยายามสอดส่ายสายตามองหาของที่พอกินได้ แล้วก็เจอมุมหนึ่งที่คล้ายๆ กับห้องเตรียมอาหาร พอเนตั้นเดินไปดูใกล้ๆ ก็เห็นว่าบนโต๊ะนั้นมีซองวางเรียงรายอยู่หลายซอง เดาว่าน่าจะเป็นของที่กินได้ มีตัวหนังสือประหลาดๆ บนซองสารพัดสีนั้นด้วย

พอแกะซองที่คล้ายๆ ซองม่าม่าออกมาก็พบว่ามีแท่งสีครีมอยู่ข้างในสามแท่ง เนตั้นหยิบขึ้นมาดมแท่งหนึ่ง แล้วก็พบว่ากลิ่นมันคล้ายอาหาร น่าจะพอกินได้ ด้วยความหิวเนตั้นจึงกัดแท่งสีครีมๆ แล้วลองเคี้ยวดู รสชาติออกมันๆ หน่อย กลิ่นก็แปลกๆ  แต่ช่างเถอะ ตอนนี้เนตั้นหิวมาก อะไรก็กินได้ทั้งนั้น

เจ้าแท่งครีมๆ ที่เนตั้นกินนั้นเป็นแท่งโปรตีนจากพืชหลายชนิด มีคาร์โบไฮเดรต ไขมัน วิตามินและเกลือแร่ครบทุกชนิดผสมอยู่ด้วย เป็นอาหารสำหรับการเดินทางในจักรวาลโดยเฉพาะ

กินหมดแล้วก็มองหาน้ำเพราะรู้สึกฝืดคอ มีซองใสๆ คล้ายจะเป็นน้ำวางอยู่ใกล้ๆ กับซองอาหารด้วย มีหลอดติดตรงปลายที่น่าจะหักได้เหมือนกับน้ำยาทำความสะอาดฟันที่เนตั้นเพิ่งลองใช้ไป พอหักปลายหลอดได้แล้วก็ดูดน้ำในซองนั้นกินอย่างหิวกระหาย มันเป็นน้ำนั่นแหละ น่าแปลกที่มนุษย์ต่างดาวพวกนี้กินน้ำและอาหารคล้ายๆ มนุษย์บนดาวโลกเลย

พอจัดการความหิวโหยของตัวเองได้แล้ว เนตั้นก็เดินกลับมานั่งบนเตียง มองออกไปนอกบานกระจกหน้าต่างขนาดใหญ่ ตอนนี้ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหนของจักรวาลนี้แล้ว นอกจากจะมีแสงของดวงดาวนับแสนนับล้าน ยังมีกลุ่มก๊าซและฝุ่นหลากสีกระจายไปทั่ว บริเวณนี้คือเนบิวลาหัวม้านั่นเอง การเดินทางผ่านกลุ่มแก๊สในแถบนี้อันตรายมากเพราะมีรังสีชนิดรุนแรงกระจายอยู่อย่างมหาศาล หากไม่มีเทคโนโลยีสูงแล้วจะไม่สามารถเดินทางผ่านไปได้เลย

วิวมันก็สวยอยู่หรอก แต่พอดูนานๆ ไปก็เริ่มเบื่อ เนตั้นจึงลุกขึ้นไปเดินสำรวจห้อง มีอุปกรณ์หลายๆ อย่างที่เนตั้นไม่รู้เลยว่าใช้ทำอะไรบ้าง ได้แต่หยิบๆ จับๆ แล้วก็วางไว้ตามเดิม แล้วก็เดินมาเจอเสื้อคลุมล่องหนที่เนบิวลาทิ้งไว้ให้ เนตั้นหยิบมาใส่แล้วก็กดปุ่มตรงคอเสื้อเพื่อให้มันทำงาน จากนั้นก็เดินมานั่งรอเนบิวลาที่ตรงประตู

คิดไปคิดมาเนตั้นคงอยู่ที่ห้องนี้กับเนบิวลาไม่ได้หรอก เนตั้นไม่ได้ชอบผู้ชายซะหน่อย เกิดอยู่ไปอยู่มาอาจจะได้เสียกันอย่างที่เนบิวลาขู่ไว้แน่ๆ อีกอย่างมันก็น่าเบื่อมากที่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในห้อง เนตั้นไปอยู่กับพวกมนุษย์ที่ถูกจับตัวมาดีกว่า ต่อให้ต้องจบชะตากรรมด้วยความตายก็ยังดีกว่าอยู่กับเกย์ เนตั้นไม่กลัวความตายหรอก

คิดได้แล้วเนตั้นก็นั่งรออยู่ตรงประตูทางเข้า รอจังหวะที่เนบิวลากลับมาถึง นั่งๆ อยู่สักพักก็เบื่อ ก็เลยลุกขึ้นยืนบ้าง เมื่อยก็นั่งลงอีก จนกระทั่งแสงสว่างจากภายนอกค่อยๆ ขยายกว้างออก ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างของเนบิวลาที่ยืนอยู่หน้าประตูพอดี เนตั้นจึงรีบฉวยโอกาสนี้เบี่ยงตัวหลบและวิ่งพรวดออกไป

ฮ่าๆๆ ก็บอกแล้วไงว่าอย่าเผลอก็แล้วกัน!

พอหลุดออกมาจากห้องได้ ร่างของเนตั้นก็ลอยละลิ่วเพราะข้างนอกห้องไม่มีแรงโน้มถ่วง ดีที่ว่าเนตั้นคว้าราวเหล็กอันหนึ่งไว้ได้ทัน จึงไม่กระเด็นไปกระแทกกับอะไรเสียก่อน ในยานอวกาศนี้ติดราวเหล็กไว้ตามทางเดินทุกจุดเพื่อใช้ในการสัญจรภายในยาน บริเวณทางเดินตอนนี้มีคนเดินผ่านไปมาหลายคนทีเดียว เนตั้นพยายามคิดหาทางที่จะทำให้ตัวเองถูกจับไปอยู่ที่ห้องขังนั้น แต่ก็ไม่กล้าเอาเสื้อคลุมออกเพราะอาจเสี่ยงถูกฆ่าเสียก่อน ในยานอวกาศนี้มีทหารติดอาวุธถูกส่งมาเพื่ออารักขานักวิทยาศาสตร์ด้วยหลายนาย มีอาวุธตั้งแต่ปืนเลเซอร์ธรรมดาไปจนถึงอาวุธที่มีอานุภาพร้ายแรงที่สามารถทำลายล้างเมืองได้ทั้งเมือง

ระหว่างที่กำลังคิดหาวิธีและค่อยๆ เดินแกมล่องลอยไปตามทางเดินอยู่นั้น เนตั้นก็บังเอิญชนวัตถุบางอย่างจนมันกระเด็นหลุดลอยไปกระแทกกับผนังทางเดินอย่างจัง

แย่แล้ว!!!

เนตั้นเผลอเดินชนอาวุธของทหารอารักขาเข้าให้เสียแล้ว พวกมันสี่ห้าคนดูตกใจและหน้าตาตื่นเป็นอย่างมากที่อยู่ดีๆ ปืนที่ถือไว้ก็หลุดลอยออกไปจากมือเหมือนกับชนอะไรบางอย่าง

เสียงโวยวายของทหารเหล่านั้นทำให้เนตั้นกลัวจนลนลาน ทหารคนนั้นพุ่งตัวไปหยิบปืนที่กระเด็นไปกลับมาถือไว้แล้วก็กวาดสายตามองหาสิ่งผิดปกติ การเดินทางในอวกาศนั้นมีความเสี่ยงมาก มนุษย์ต่างดาวกลุ่มอื่นที่มีเทคโนโลยีสูงกว่าอาจเข้ามายึดยานและฆ่าทุกสิ่งมีชีวิตที่ขวางหน้าได้ จึงต้องระวังเป็นพิเศษ

เสียงโวยวายฟังดูน่ากลัวมากทีเดียว เจ้าสายรัดข้อมือนั่นช่วยทำให้เนตั้นฟังออกว่าพวกมันสงสัยว่ากำลังถูกคุกคาม เนตั้นได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ คนที่ถูกเนตั้นชนถือปืนเลเซอร์ขึ้นมาเตรียมท่ายิ่ง จากนั้นแสงเลเซอร์สีเขียวๆ ก็ถูกปล่อยออกมากระทบกับผนังทางเดินที่เคลือบด้วยเพชร แต่ไม่ปรากฎร่องรอยความเสียหายใดๆ ยกเว้นว่าจะยิ่งถูกสิ่งมีชีวิตเท่านั้น ทหารคนอื่นๆ ก็เริ่มยิงแสงเลเซอร์หลากสีกวาดไปทั่วเช่นเดียวกัน

เนตั้นยืนตัวสั่นด้วยความกลัว ไปๆ มาๆ เนตั้นก็อาจจะถูกยิงเข้าจนได้ ทหารจากจุดอื่นๆ วิ่งตามมาสมทบมากขึ้นและยิงแสงเลเซอร์เช่นเดียวกัน ตอนนี้เนตั้นถูกล้อมไว้หมดแล้ว เนตั้นต้องคอยหลบทหารที่ล่องลอยไปมาพร้อมกับหลบปืนเลเซอร์ไปด้วยอย่างทุลักทุเล

"เกิดอะไรขึ้น!?"

เสียงที่เนตั้นคุ้นเคยดังมาจากที่ไหนสักแห่ง เมื่อหันไปตามต้นเสียงแล้วก็พบว่าเป็นเนบิวลานั่นเอง เนตั้นเผลอยิ้มดีใจเมื่อรู้ว่าคนที่จะช่วยได้มาพอดี แต่...

เนบิวลาจะช่วยเนตั้นได้ยังไงล่ะ!?

ตอนนี้ไม่มีใครมองเห็นเนตั้นเลย!!!


✰ TBC ✰


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-01-2016 13:29:37 โดย sarawatta »

ออฟไลน์ YounIn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-8
น่าสนุกดี ตามมาลองอ่านจากที่ได้รับข้อความมา

ออฟไลน์ Poseidon

  • Unconditional love
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-12
เจิมไว้ก่อนเด้อ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3396
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
เกิดเรื่องจนได้ซิเนตั้น ก็เข้าใจว่าอยากหนีแต่จะหนีไปไหนได้ล่ะอยู่ในยานแบบนี้อ่ะ

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
เนตั้นดื้อดีนัก ไหนตอนแรกบอกยอมตายอยู่ที่ห้องขังดีกว่าอยู่กับเนบิวล่า ทีตอนนี้มาดีใจที่เนบิวล่ามาช่วย

ออฟไลน์ Poseidon

  • Unconditional love
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-12
ไงหล่ะ ดื้อดีนัก งานเข้าเลยเนตั้น. 5555
จับมาตีก้นดีไหมเนี่ย

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
ซนอย่างนี้ต้องถูกจูบ..เอ๊ย! ลงโทษ!

ดูซิว่า เนบิวลาเวอร์ชั่นหื่นล้ำอนาคตจะเป็นอย่างไร อิอิ

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
เด็กดื้อดื้อไม่ออกเสียแล้ว ดีนะคะเนี่ยที่เนบิวลาเข้ามาได้ถูกจังหวะพอดีเลยน่ะ

ออฟไลน์ kitty08

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-4
ตอนนี้เป็นตอนที่หมั่นไส้เนตั้นมาก ๆ เลยน่ะ บอกไม่กลัวความตายแต่พอมาอยู่ตรงหน้ากับหนีซะอีกแน่ะ แล้วยังมองหาคนให้ช่วยอีก  :m16: เขาถึงว่าไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา น่าตีจริง ๆ เลย  :z6: อะไรจะกลัวเกย์ขนาดนั้น แต่ก้อดีจะได้เข็ดไปเลยน่ะ  :katai3: มาอัพต่อน่ะจ้ะ ติดตามๆ

ออฟไลน์ Poseidon

  • Unconditional love
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-12

ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +296/-6
ดื้อจนได้เรื่องมั้ยล่ะ เนตั้นเอ๊ยยยยย
แล้วอย่างนี้ เนบิวลาจะช่วยยังไงล่ะ รอดมั้ย รอลุ้น

ออฟไลน์ rayaiji

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 818
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
    • ray's deviantart
อ้อ ลิมมาแจ้งคุณนักเขียนไว้ก่อนเลย คุณนักเขียนจะเห็นเราอีกทีตอนใกล้ๆจะถึงตอนล่าสุดของอันเดิมนะคะ ขอบตุณค่ะ^^

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด