[mpreg] รอยชัง | #รอยชัง 'สองพี่น้อง' หน้า 84 27/2/59
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [mpreg] รอยชัง | #รอยชัง 'สองพี่น้อง' หน้า 84 27/2/59  (อ่าน 674874 ครั้ง)

ออฟไลน์ Freja

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2397
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +144/-4
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๒ หน้า 2 3/11/58
«ตอบ #60 เมื่อ03-11-2015 21:26:54 »

ไม่รู้ว่าบุคลิกนายหัวจะเป็นแบบนี้กันหมดเลยหรือเปล่า?
คือเป็นคนจริง เถื่อน อะไรแบบนี้เข้าใจนะเพราะนั่นคือวิถีชีวิตคนที่ที่ต้องทำงานแบบนั้น
แต่.....จะสุขุม รู้จักคิดเป็นกันบ้างได้ไหม?   อันนี้เราไม่ได้ว่าคนเขียนนะ
เข้าใจว่าพล็อตน่าจะบังคับให้เป็นไปแบบนี้    อันนี้เป็นคอมเมนท์โดยทั่วๆไปสำหรับแนวนี้เฉยๆ     เพราะดูแล้วท่าทางน้องขวัญจะโดนแบบอยากตายแล้วไปเกิดใหม่ทีเดียว    ถ้าไม่มีพี่น้อยเป็นหลักยึดเหนี่ยวช่วยเหลือ น้องขวัญก็คงตายไปแล้วมั๊งนี่

คนเขียนบรรยายได้ดีมากค่ะ   เห็นภาพชัด  คำสั่งเสียของพ่อที่มีให้ขวัญนั้นน่าจะเป็นสิ่งสำคัญในการเดินเรื่องกับชีวิตขวัญเลย

ชอบที่บรรยายแม่ของนายหัวว่า งก  คือง่ายๆสั้นๆแต่ได้ใจความและรู้สึกเรียลดี

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๒ หน้า 2 3/11/58
«ตอบ #61 เมื่อ03-11-2015 21:37:01 »

 :impress3: :impress3: :impress3:

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5489
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๒ หน้า 2 3/11/58
«ตอบ #62 เมื่อ03-11-2015 23:22:29 »

โหดขนาดนี้ ต้องทำอะไรอย่างไร
ขวัญถึงจะมอบใจให้
น้อยฮีโร่ชัดๆ
ขวัญเอาน้อยเป็นพ่อที่สองได้เลยนะนี่

ออฟไลน์ AMMY★

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 536
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๒ หน้า 2 3/11/58
«ตอบ #63 เมื่อ04-11-2015 11:18:50 »

ทำกันขนาดนี้สงสารจอมขวัญที่สุด นายหัวคนเลว !  :m31:

ออฟไลน์ boboman

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๒ หน้า 2 3/11/58
«ตอบ #64 เมื่อ04-11-2015 13:03:08 »

สงสารจอมขวัญอ่ะ

ออฟไลน์ PiiNaffe

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 252
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๒ หน้า 2 3/11/58
«ตอบ #65 เมื่อ04-11-2015 16:19:49 »

คือพระเอกดูไร้เหตุผลมากอ่ะ มากๆๆๆๆ
คือบางทีคนเป็นพ่อทำอะไรก็ไม่ได้บอกลูกป่ะ
ในความรู้สึกเราคิดว่าพ่อขวัญไม่ได้ทำแบบที่พระเอกคิดแน่ๆ
เรื่องนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลัง
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-11-2015 23:51:56 โดย PiiNaffe »

ออฟไลน์ koikoi

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3873
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +311/-13
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๒ หน้า 2 3/11/58
«ตอบ #66 เมื่อ04-11-2015 19:08:28 »

ดราม่าสุดๆมันจะรักกันได้ไงเนี่ย

ออฟไลน์ Akikojae

  • พี่ยุนรักน้องแจ ★彡
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1417
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1137/-17
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #67 เมื่อ04-11-2015 22:01:41 »

รอยชัง ๓


พายุที่โหมกระหน่ำทำให้คนงานต้องเร่งปิดบ่อแล้วเข้าหลบในโรงงานกันจ้าละหวั่น อัศวินมองดูสายฝนที่ซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง ได้ข่าวมาว่าพายุเคลื่อนตัวมาจากฟิลิปปินส์คงจะจริง เขาสั่งให้หัวหน้าคนงานแพ็คของในโกดังให้เรียบร้อย ล็อตใหม่เราอาจจะส่งช้าหน่อยเพราะเกิดเหตุการณ์ทางธรรมชาติที่ไม่สามารถเลี่ยงได้ แต่เป็นเพราะเขากับลูกค้าคบหาค้าขายกันมานาน เรื่องแค่นี้ไม่ถึงกับทำให้มีปัญหา

"ทำไมโทรไม่ติดวะ สงสัยคงต้องให้ทุกเครือข่ายมาตั้งเสาบนนี้ซะแล้วมั้ง" อัศวินกำลังหงุดหงิดใจที่โทรหาลูกน้องคนสนิทไม่ติด น้อยมันทำอะไรอยู่ถึงไม่รับโทรศัพท์ แล้วป่านนี้ไอ้เด็กนั่นไม่ตายเพราะน้ำท่วมปอดไปแล้วรึถ้าต้องตากฝนหนักขนาดนี้

เขาเริ่มกังวลใจโดยที่ไม่รู้สาเหตุ เขายังจำแววตาบริสุทธิ์นั้นได้ บริสุทธิ์เหมือนราวกับว่าทั้งชีวิตไม่เคยเจอเรื่องราวร้ายๆมาก่อน ร่างกายบอบบางที่สั่นเทาเหมือนลูกนกนั่นอีก ทำไมเด็กคนนั้นถึงอยู่บนโลกนี้มาได้อย่างรอดพ้นปากเหยี่ยวปากกากันนะ แม้จะสงสัยแต่ก็ได้แต่เก็บมันไว้ในใจ อย่างไรมันก็คือลูกคนทรยศ เขาไม่มีสิทธิ์จะไปสงสารคนอย่างมัน

......

"พร! พรเอ้ย" กลับมาถึงบ้านน้อยก็รีบพาร่างเล็กที่สลบไปแล้วเข้ามาหลบฝนที่ชานบ้านเพื่อรอเมียออกมาเปิดประตูให้ ฝนเริ่มตกแรงขึ้นทุกที โชคดีที่บ้านยังทำจากปูนหลังคามุงกระเบื้อง มิเช่นนั้นคงจะได้ปลิวไปทั้งบ้านทั้งคน

"จ้าพี่ .. อุ้ย! ใครกันจ๊ะ" พร เมียของน้อยรีบเปิดบ้านทันทีที่ได้ยินเสียง

"เอ็งอย่าเพิ่งถาม เตรียมเสื้อผ้าของข้ามาให้หน่อย อ่อ ขอผ้าขาวม้าผืนนึงด้วย"

"จ่ะพี่"

น้อยไม่มีเวลาตอบ เขาอุ้มร่างมันเข้ามาด้านในก่อนจะหาเตาถ่านมาจุดไฟแบบที่เคยทำ พอได้ผ้าขาวม้าเขาก็จัดการเช็ดเนื้อตัวที่เปียกปอนออก ก่อนจะถอดเสื้อผ้าให้อย่างไม่รอช้า เขาเองแม้จะเคยทำแบบนี้ให้กับเพื่อนผู้ชายมาเยอะ แต่กับเด็กคนนี้มันอดจะประหม่าไม่ได้เสียทุกคราที่ต้องถูกเนื้อต้องตัว เนื้อตัวสีขาวจาง ร่างกายบอบบางจนเหมือนสตรี หากว่ามีเนินอกมันก็คือผู้หญิงดีๆนี่เอง

"ใครกันจ๊ะพี่ หน้าตาไม่คุ้นเลย" พรถาม มองดูเด็กผู้ชายบอบบางตรงหน้า ผิวพรรณ มือไม้ อย่างกับลูกคนมีสตางค์

"ลูกโสภณมัน คนที่หักหลังนายเรื่องเผาไร่" น้อยบอก ปล่อยมันผิงไฟสักพักค่อยใส่เสื้อผ้าให้

"ตายจริง ทำไมถึงมาอยู่นี่กันล่ะ" พรตกใจเสียงดังจนถูกผัวเอ็ด

"เอ็งนี่เบาๆไม่ได้หรือไง ลูกหลับอยู่ไม่ใช่รึ!" น้อยปราม ลูกชายเขาเวลาได้หลับก็อย่าได้ไปกวนใจ ไม่อย่างนั้นตื่นมาใครก็เอาไม่อยู่

"โทษจ้าพี่ ว่าแต่แล้วทำไมมันถึงเป็นสภาพนี้ แล้วพี่พามันมาได้ไงจ๊ะ" พรถามอย่างสงสัย เก็บเสื้อผ้าเด็กนั่นไปเตรียมซัก

"ไว้ข้าจะเล่าให้ฟัง ว่าแต่เอ็งมีข้าวไหมวะ ข้าหิวจนไส้กิ่วไปหมดแล้ว" น้อยเอ่ย ตั้งแต่กลับมายังไม่มีอะไรตกถึงท้องสักอย่าง ถ้าไม่ได้กินตอนนี้ เขาต้องหมดแรงตายแน่ๆ

หลังจากที่ดูแลคนป่วยจนเสร็จ สองคนผัวเมียก็นั่งล้อมวงกินข้าวพร้อมกับพูดคุยเรื่องราวที่น้อยไปเจอมาที่ลำปาง ตั้งแต่เรื่องไอ้โสภณ เรื่องไร่ที่ถูกเผา ยันเรื่องที่เขาเป็นคนพาเด็กนั่นมาถึงที่นี่ น้อยเล่าให้เมียฟังทั้งหมดแม้กระทั่งวิธีการในการสั่งข้าคนของนายเขา น้อยเองรับใช้คุณอัศวินมาก็หลายปี แต่คราวนี้เป็นครั้งแรกที่น้อยคิดว่าอัศวินใจร้ายที่สุด และเขาไม่เห็นด้วยอย่างแรงกับการตัดสินใจครั้งนี้

"ฉันว่านายเขากำลังสับสน เขากำลังโทษตัวเองว่ากำลังหละหลวมจนทำให้มีลูกน้องกล้าทรยศกัน คราวนี้นายเลยต้องเอาจริงเอาจังโดยไม่สนเหตุผลเพราะคิดว่าพ่อกับลูกก็คงไม่ต่าง" น้อยฟังที่เมียพูดแล้วก็พยักหน้ารับ ที่มันพูดมาก็มีเหตุผล จากปกติที่จะต้องสืบสาวราวเรื่อง แต่คราวนี้แทบจะไม่ปริปากถาม นายที่เขารู้จักไม่ได้ชั่วร้ายถึงขนาดนั้น

"แล้วนี่พี่จะเอาไงต่อจ๊ะ ถ้านายรู้พี่จะซวยไปด้วยนะ" พรเอ่ยอย่างเป็นห่วง แต่พอมองไปยังร่างเล็กก็ทำใจทิ้งมันไม่ลงเช่นกัน

"คงต้องให้มันอยู่ที่นี่สักพัก คืนนี้ถ้าฝนหยุดพี่จะไปหานาย แล้วบอกความจริงซะ" น้อยเอ่ย เขาคิดไว้แล้วว่าอย่างไรก็ต้องบอก โกหกไปก็มีแต่จะทำให้ตัวเองเดือดร้อน และนายจะหมดความไว้เนื้อเชื่อใจในตัวเขา

"ได้จ้ะพี่ ฉันจะดูแลมันเอง ยาต้มก็ยังมี ไข้ป่าแค่นี้ไม่ถึงสองวันก็หาย" พรเอ่ยให้คนตรงข้ามหมดห่วง ไม่ว่าเรื่องจะเป็นอย่างไร แต่พรก็เคารพในการตัดสินใจของน้อยเสมอ

ไม่ถึงสองชั่วโมงฝนที่เคยพัดกระหน่ำก็เริ่มซาลง พรใส่เสื้อผ้าให้เด็กที่นอนสั่นไม่รู้สึกตัวก่อนจะเอาฟืนมาเติมให้ไฟร้อนขึ้นอีกหน่อยเพราะคนป่วยมักจะหนาวกว่าคนปกติหลายเท่า

"จะไปแล้วหรือจ๊ะ" พรถามสามีที่หยิบเสื้อแจ๊กเก็ตสีดำที่แขวนอยู่ตรงหน้าประตูมาใส่

"เอ้อ ฝากดูมันด้วยนะ ขอบใจเอ็งมาก" น้อยบอกเมียสุดที่รัก นี่ก็ครบเจ็ดปีแล้วที่คบกันมา ตอนนี้ลูกชายเขาก็อายุได้สามขวบแล้ว

"จ้าพี่ ขอให้โชคดีนะ" พรบอกก่อนจะเดินออกมาส่งน้อยที่หน้าบ้าน น้อยกอดเมียรักแน่นๆหนึ่งทีก่อนจะขี่รถคันใหญ่เพื่อมุ่งหน้าไปที่บ้านนาย เขาภาวนาขอแค่นายไม่ได้อยู่ในอารมณ์โกรธาเกรี้ยวกราดก่อนหน้านี้ก็เพียงพอ

ไม่นานนักน้อยก็ขับรถมาถึงบ้านคุณอัศวิน เขาเคาะประตูตามมารยาทก็จะถือวิสาสะเข้าไปเพราะประตูไม่ได้ล็อค

สิ่งแรกที่เห็นคือร่างของเจ้านายที่นั่งพิงเก้าอี้โยกไปมาอย่างสบายใจ น้อยลอบกลืนน้ำลายเล็กน้อยก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยออกไป

"นายครับ" น้อยเรียก และคนตรงหน้าทำแค่เพียงหลับตายิ้ม แก้ววิสกี้ในมือทำให้รู้ว่าทำไมคนตรงหน้าถึงมีอารมณ์สุนทรีเช่นนี้

"กูนึกอยู่แล้วว่ามึงต้องมา" อัศวินเอ่ย ยกแก้ววิสกี้ขึ้น เขย่าข้อมือเล็กๆก่อนจะกระดกเข้าปาก

"ผมมีเรื่องอยากบอกนายครับ" น้อยเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้อัศวินค่อยๆลืมตาขึ้นมองหน้าลูกน้อง

"เรื่องเด็กนั่นน่ะหรือ" อัศวินถาม น้ำเสียงติดขันยิ่งทำให้น้อยเสียวสันหลัง

"ผมทิ้งมันไม่ลงจริงๆครับ พอฝนตกผมก็ไม่กล้าทิ้งมันให้ต้องตากฝนตายครับ ผมผิดเอง นายลงโทษผมเถอะนะครับ แล้วอีกอย่าง นายปล่อยมันไปได้ไหม มันป่วยออดออดแอดแอด ไม่ช้ามันก็ต้องตายอยู่ดี ถือว่าทำบุญโปรดสัตว์เถอะนะครับนาย" น้อยพูดรวดเดียวอย่างกล้าหาญ แม้ว่าเขาจะต้องตายที่ทำผิดต่อคนเป็นเจ้านาย แต่เขาก็ภูมิใจที่ได้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง

"ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน" อัศวินถามหน้าตาไม่ได้โกรธเคืองเขาสักนิด

"บ .. บ้านผมเองครับ มันตัวร้อนจัด ตอนนี้อิพรดูมันอยู่" น้อยตอบไปตามความจริง

"มึงรู้ใช่ไหมว่ามันเป็นลูกของคนที่กล้าทรยศกู" อัศวินถามคนตรงหน้า

"ทราบครับ" น้อยตอบ ชักกลัวๆขึ้นมาแล้วว่ามันจะต้องมีเรื่องอะไรสักอย่าง

"แล้วมึงคิดว่ากูควรทำอย่างไรกับมันดี ปล่อยมันไปอย่างนั้นน่ะเหรอ" อัศวินเลิกคิ้วขึ้นถามคนตรงหน้า

"เอ่อ .." น้อยตอบไม่ถูก ถ้าเป็นตั้งแต่แรกที่เขาเคยขอ นายเองก็ยอมรับปากแล้วว่าจะปล่อยมัน แต่ตอนนี้มันคนละสถานการณ์ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าปล่อยแล้วมันจะไปอยู่ที่ไหน กับใคร ญาติพี่น้องมันก็ไม่มี ถ้าปล่อยมันไปเผชิญชีวิตคนเดียว คนอย่างมันจะไม่ตายเสียก่อนหรือ

"กูถามก็ตอบสิวะ!" อัศวินขึ้นเสียงเล็กน้อย เขาไม่ชอบคนที่ถามแล้วไม่ยอมตอบ

"ผม .. ผมเองก็ยังไม่ทราบครับ" น้อยเอ่ย ตอนนี้มันก็มีให้เลือกอยู่สองทาง คือ ฆ่ามันซะ กับ ปล่อยมันไป แต่พอเอาเข้าจริงๆเขาก็ทำไม่ได้ทั้งสองอย่าง จะให้ฆ่ามันเขาก็ทำไม่ลง จะให้ปล่อยมันไปเขาก็ยิ่งเป็นห่วง

"ตอนนี้คนงานส่วนไหนขาดบ้าง" อัศวินถาม และน้อยรีบตอบทันที

"ตอนนี้คนงานที่ทำรังนกเต็มหมดครับ จะขาดก็แต่กระชังมุกครับ" น้อยเอ่ย หรือว่าจะยังพอมีหวัง

"ทำมุกมันง่ายไป กูต้องการให้มันชดใช้สิ่งที่พ่อมันทำไว้กับกูให้มากที่สุด เอาให้สาสมกับที่กูต้องเสียไป!" อัศวินว่า และน้อยเองก็ได้แค่ก้มหน้ารับฟัง

"ผมจะให้มันไปขนของลงเรือดีไหมครับ ที่นั่นงานก็หนักใช่ย่อย" น้อยเสนอ แม้จะคาดคะเนจากรูปร่างแล้วความน่าจะเป็นติดลบ แต่ก็ดีกว่าต้องมาตายที่นี่อย่างไร้ความหมาย

"ถ้ามึงว่างั้นกูก็ตกลง ในส่วนของที่พัก มึงไม่ต้องใจดีให้มันไปอยู่ร่วมกับครอบครัวมึง มึงมีลูกมีเมียแล้ว อย่าช่วยใครจนตัวเองลำบาก" อัศวินพูด และน้อยทำเพียงพยักหน้ารับ ในใจเขาตอนนี้เต้นรัวด้วยความดีใจที่นายยังพอมีเมตตาไม่คิดจะฆ่ามันแล้ว ลองให้ไอ้เด็กนั่นไปทำงาน ต่างคนต่างอยู่สักพัก ไม่นานนายก็ยุ่งจนลืมมันไปเองนั่นแหละ

"แล้วนายจะให้มันไปอยู่ที่ไหนครับ ผมจะได้จัดการ" น้อยถาม

"เพิงที่ชายป่ายังว่างอยู่ไม่ใช่ ให้มันไปอยู่ที่นั่นแหละ ไฟฟ้าไม่มี น้ำบ่อตักอาบเองหรือจะน้ำทะเลกูก็ไม่ว่า ข้าวปลาก็ให้มันหาเองตามความสามารถ กูคงให้ได้เพียงเท่านี้" อัศวินสรุปให้ลูกน้องฟังเสร็จสรรพ น้อยถึงกับฝืดในลำคอขึ้นมาทันที ใครๆก็รู้ว่าเพิงชายป่าที่ว่าคือซากไม้เก่าๆดีๆนี่เอง แล้วเด็กอย่างมันที่ป่วยออดออดแอดแอดไปอยู่ในที่แบบนั้นไม่ยิ่งทรุดลงกว่าเดิมรึ

"จัดการตามที่กูบอก ครั้งนี้อย่าให้กูรู้ว่ามึงทำนอกเหนือคำสั่งกูอีก กูเลี้ยงคนที่เชื่อฟังกูเท่านั้น เข้าใจไหมไอ้น้อย" อัศวินย้ำให้กับคนตรงหน้า

และน้อยก็ขานรับอย่างเสียงดังฟังชัด "เข้าใจครับ"

น้อยขี่รถออกมาจากบ้านนายหลังจากคุยจบ สักพักเขาก็มาถึงบ้าน แวบแรกที่มองเห็นร่างเล็ก เขานึกในใจว่ามันต้องตายแน่ๆ ไม่ได้ตายเพราะมีใครฆ่าแกง แต่ตายเพราะทนสภาพแวดล้อมไม่ไหว แต่พอมาคิดอีกทีนายก็ลดลงมาให้มันเยอะมากพอแล้ว จากนี้ก็ขอให้มันหยัดยืนด้วยตัวของมันเอง เพราะเขาก็ทำได้แค่มองมันอยู่ห่างๆแค่นั้นเหมือนกัน

.....

สามวันต่อมา

หลังจากพายุฝนเงียบลง บรรดาคนงานก็กลับมาลุกฮือทำงานกันอย่างขยันขันแข็งอีกครา ตอนนี้ทุกคนล้วนมีงานให้ต้องดูแลกันถ้วนหน้า อัศวินเองถึงจะเป็นเจ้านายแต่เขาก็ต้องลงพื้นที่ตรวจสอบคนงานทุกวันเหมือนกัน เพราะถ้าหากมีอะไรผิดพลาด เขาจะได้ควบคุมมันได้ทันที น้อยเองตอนนี้เขาก็ต้องตามนายไปดูงานตลอด ไม่มีเวลามานั่งคิดเรื่องไร้สาระอะไรทั้งสิ้น

ไอ้เด็กนั่นที่ชื่อจอมขวัญตอนนี้มันก็ย้ายไปอยู่ที่เพิงเล็กๆนั่นคนเดียวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มันป่วยหนักแต่พอได้ยาหม้ออาการก็ทุเลาลงเยอะ ตอนนี้น้อยยังไม่ได้สั่งให้มันไปทำงานเพราะมันเพิ่งจะหายดี กับข้าวกับปลาหยูกยาน้อยก็สงสารต้องแอบให้เมียเอามาให้มันอยู่บ่อยๆ ที่เพิงนั่นมดก็เยอะ ยุงก็ชุม เมื่อวานที่เขาเข้าไปหามัน เนื้อตัวมันมอมแมมไปหมด เสื้อผ้าก็มีอยู่แค่สองชุดที่เขาเคยให้ นอกนั้นก็ใส่สลับกันไปมา ดูแล้วช่างน่าสมเพชเวทนาเสียจริง

แต่ในความโชคร้ายยังมีเรื่องดีอยู่หนึ่งอย่าง คือตั้งแต่วันนั้นเจ้านายเขาก็ไม่พูดถึงเด็กนั่นอีกเลย ไม่เคยเอ่ยถามสารทุกข์สุขดิบ หรือรีบเร่งให้มันมาทำงานแม้แต่ครั้งเดียว และน้อยคิดว่านี่คือสิ่งที่น่าจะดีสำหรับทุกฝ่าย ที่เขาไม่ถามก็เพราะว่าเขาไม่ได้ใส่ใจ และนั่นหมายถึงเขาไม่ได้สนใจคนอย่างมันแล้ว

"จอมขวัญ" เสียงพี่พรนี่!

"จ้า" จอมขวัญรีบขานและวิ่งออกมาจากเพิงเก่าๆทันที ทำให้คนที่เห็นถึงกับส่ายหน้าระอา

"ไม่ต้องวิ่งก็ได้ เอ็งนี่พูดไม่รู้ฟัง" พรเอ็ดก่อนจะส่งปิ่นโตอันใหม่ให้แล้วรับปิ่นโตอันเก่ามา

"ก็ขวัญคิดถึง อยู่นี่ไม่มีใคร ขวัญเหงา" จอมขวัญเอ่ยน้ำตาไหลออกมา อยู่นี่เหมือนตายทั้งเป็น ไม่มีความสุข ไม่มีพ่อ เขาต้องใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียว กินข้าวคนเดียว นอนร้องไห้จนหลับไปคนเดียว ไม่มีใครคอยกอดปลอบเวลาที่ฝันร้าย ไม่มีเลย

"ทนหน่อยนะเอ็ง โชคดีแค่ไหนแล้วที่นายยังไว้ชีวิต" พรสงสารแต่ก็ช่วยมากกว่านี้ไม่ได้

"ถ้าจะปล่อยให้มาอยู่แบบนี้ สู้ฆ่ากันเสียยังดีกว่า ขวัญคิดถึงพ่อ อยากไปอยู่กับพ่อ!" จอมขวัญตะโกนเสียงสะอื้น ขวัญอยากไปอยู่กับพ่อ พ่อมารับขวัญทีได้ไหมจ๊ะ ฮือออ

"พ่อเขาคงไม่ดีใจถ้าเห็นเอ็งตายเพราะเขา ขวัญ! เอ็งต้องอยู่เพื่อพ่อนะ ที่พ่อชุบเลี้ยงเอ็งมาขนาดนี้เพราะเขาอยากเห็นเอ็งเติบใหญ่อยู่ได้ด้วยตัวเอง เชื่อพี่เถิด พ่อกำลังมองเอ็งจากบนสรรค์" พรคว้าเด็กมอมแมมตรงหน้ามากอด เธอเองก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว เธอเข้าใจความรู้สึกของจอมขวัญดี ว่าการอยู่ตัวคนเดียวมันเหงาขนาดไหน

"พ่อ .. ฮึ่ก .. พ่อไม่ได้ทำนะ พ่อขวัญเป็นคนดี พ่อต้องไม่ทำอะไรแบบนั้น !" จอมขวัญกอดคนตรงหน้าแน่น เขาต้องการความอบอุ่นจากใครสักคนในตอนนี้ ขอแค่ไหล่ให้ซบหน้าร้องไห้ก็พอใจแล้ว

"พี่เชื่อ พี่เชื่อ หยุดร้องซะแล้วเข้าไปกินข้าวอาบน้ำนอน ดึกๆงูเงี้ยวเยอะต้องระวัง พี่ต้องรีบกลับละ ทิ้งเจ้าคุณไว้ เดี๋ยวมันตื่นไม่เจอใครพี่จะซวยเอา" พรบอก ลูบหน้าลูบตาเด็กตรงหน้า

"ขอบคุณพี่พรนะจ๊ะ บุญคุณนี้ขวัญจะไม่ลืมเลย" จอมขวัญสูดน้ำมูก ยกมือไหว้ผู้มีพระคุณคนนี้

"เข้าบ้านซะ พี่ไปล่ะ" พรบอกก่อนจะส่องไฟฉายเดินกลับไปที่รถ ดีหน่อยที่น้อยมาช่วยถางหญ้ารกออกไปบ้างแล้ว ไม่งั้นอาจจะโดนงูฉกตายสักวันเป็นแน่

จอมขวัญเดินหิ้วปิ่นโตเข้าเพิงไม้เก่าๆที่เรียกว่าบ้านมาอย่างหดหู่ ไม่รู้ว่าชาติที่แล้วทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ชาตินี้ถึงต้องเสียพ่อแล้วยังต้องมาอยู่ในที่แบบนี้อีก

เขาค่อยๆเปิดปิ่นโตออก วันนี้พี่พรทำเนื้อแดดเดียวกับต้มฟักมาให้ จอมขวัญนั่งกินข้าวไปร้องไห้ไป เขาคิดถึงพ่อ คิดถึงเวลาที่พ่อกลับมาบ้านมาทำกับข้าวให้ขวัญกิน พ่อมักจะทำหมูหวานกับต้มยำน้ำข้นเพราะรู้ว่าขวัญชอบ และถ้าวันไหนพ่อทำเมนูพวกนี้ล่ะก็ ขวัญจะกินข้าวได้เป็นสามจานอย่างต่ำเลยแหละ

ฮึ่ก

'พ่อจ๋า พ่อไม่ได้ทรมาณใช่ไหมจ๊ะ พ่อไปดีแล้วใช่ไหม'

จอมขวัญสวดมนต์ภาวนาทุกคืนให้พ่อรู้ว่าขวัญคิดถึงพ่อ แม้คนอื่นจะกล่าวหาพ่ออย่างไร แต่ขวัญเชื่อว่าพ่อไม่ผิด พ่อไม่ได้ทำ ไอ้คนใจร้ายที่สั่งฆ่าพ่อเป็นคนไม่ดี ขวัญเกลียด ฮึ่ก เกลียดมัน แม้พ่อจะพร่ำสอนให้ขวัญให้อภัย อโหสิหากมีใครมาทำให้เราเจ็บ แต่ขวัญจะไม่มีวันอโหสิให้เขา คนที่สั่งฆ่าพ่ออย่างเลือดเย็น ขวัญจะสาปแช่ง และภาวนา อย่าให้เขาได้มีความสุขอีกเลยในชีวิตนี้

.....

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

วันนี้เป็นวันหยุดของน้อย เขารอเอาอาหารที่ให้ภรรยาเป็นคนทำไปส่งให้กับมัน ไอ้เด็กจอมขวัญขี้สงสัย เป็นเพราะมันชอบถามไปเสียทุกเรื่อง น้อยจึงตั้งฉายาให้มันแบบนั้น หลังจากที่ต้องไปตกระกำลำบากคนเดียวอยู่เป็นอาทิตย์ ตอนนี้มันเริ่มจะดูแลตัวเองเป็นแล้ว น้ำท่ามันก็รู้จักอาบ เนื้อตัวมันก็สะอาดสะอ้านขึ้นเยอะ พรุ่งนี้เขาว่าจะลองให้มันไปทำงานดู อย่างน้อยได้ทำงานก็มีตังเก็บ พอมีเงินมันอยากจะไปจากที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้ ไม่มีใครห้ามมันไว้หรอก

"ไอ้ขวัญ เปิดประตู" ตอนนี้น้อยอยู่หน้าคฤหาสต์ส่วนตัวของมัน ไอ้ขวัญมันบอกว่าที่นี่คือคฤหสาต์ส่วนตัว ใครจะมาก็ต้องขออนุญาต เขาล่ะปวดหัว พอมันเริ่มอยู่ได้ นิสัยประหลาดๆของมันก็เริ่มผุด

"จ้า มาแล้ว" ไอ้เด็กผมยาวรุงรังรีบลุกมาเปิดประตูให้เขา เขามองหน้ามันแล้วก็ส่ายหัว

"ถ้าเปิดช้ากว่านี้ข้าจะกลับละ" เขาบอกก่อนจะแทรกตัวเข้าไปด้านใน ตอนนี้มันมีทั้งเสื่อ หมอน แล้วก็มุ้งที่เขาเจียดจากที่บ้านมาให้ มันจะมีตะเกียงอยู่อัน ไว้ไปทำธุระหรืออาบน้ำที่นอกป่าไม่ไกลมาก ที่นี่ตอนแรกเคยจ้างยามมานอนเฝ้าตอนกลางวัน พอดึกๆก็กลับบ้านจึงสร้างเป็นแค่เพิงเล็กๆมีห้องน้ำห้องท่าพอเข้าได้ หลังๆมานี่นายเขากั้นรั้วกันขโมยไว้จึงไม่ต้องใช้ยามอีก ที่นี่เลยถูกปิดตายอย่างที่เห็น

"คนแก่ขี้น้อยใจ" ขวัญบ่นก่อนจะโดนมะเหงกกลางหน้าผากลูกเบ้อเริ่ม

"ทำมาพูดดี วันนี้ทำอะไรบ้าง" น้อยถาม ปกติเวลาเขามาเขาก็จะถามมันแบบนี้ วันนี้ทำอะไรไปบ้าง และคำตอบก็เหมือนเคย

"อาบน้ำ ออกไปเดินชายหาด ซักผ้า อ่อ ขวัญไปเก็บตำลึงมาให้พี่พรด้วยนะ ใบอ่อนเต็มเลยจะปล่อยให้แก่ก็เสียดาย" ไอ้เด็กจอมซนยิ้มแฉ่ง น้อยได้แค่เบ้ปากพยักหน้ารับ เริ่มเก่งขึ้นทุกวันแล้วนะเอ็ง

"อื้ม แกะปิ่นโตดูสิ ข้าไม่รู้ว่าเอ็งชอบหรือไง แต่พักนี้นังพรมันทำแต่หมูหวานกับต้มยำน้ำข้น กินจนจะเบื่อตายอยู่แล้ว" น้อยพูดไปหัวเราะไปอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะต้องหยุดขำเพราะคนข้างหน้าไม่ได้มีอารมณ์ร่วมด้วยเลย เขาแค่อยากแซวมันเล่น ไม่คิดว่ามันจะคิดจริงจัง

"อ้าวๆ แซวแค่นี้ถึงกับร้องไห้" เขาว่าให้เด็กตรงหน้า รู้ว่าสาเหตุที่ทำให้มันร้องไห้คืออะไร แต่เขาไม่อยากเห็นมันร้องไห้อีก แค่นี้ก็สงสารจะแย่

"ไม่เอา ไม่ร้อง กินเข้าไป ข้าจะนั่งเป็นเพื่อนสักพัก วันนี้ได้หยุด ขอยืดเส้นสายหน่อย" น้อยเอ่ยบิดตัวก่อนจะนอนลงทับแขนตัวเอง จอมขวัญเงยหน้าขึ้น ใช้หลังมือปาดน้ำตาก่อนจะพยักหน้าด้วยความดีใจ ดีใจที่วันนี้เขาไม่ต้องนั่งกินข้าวคนเดียวเหมือนทุกวันที่ผ่านมาอีกแล้ว

จอมขวัญกินกับข้าวที่ตนชอบอย่างเอร็ดอร่อย แม้มันจะต่างจากที่พ่อทำ แต่ฝีมือพี่พรก็อร่อยสุดๆเหมือนกัน เขากินข้าวในปิ่นโตจนเกลี้ยงก่อนจะแกะข้าวจากถุงเทใส่เพิ่ม บอกแล้ว ถ้าเป็นกับข้าวที่ขวัญชอบ ขวัญกินได้ไม่มีเบื่อ

ตอนนี้น้อยกลับไปแล้ว จอมขวัญถือตะเกียงเดินเลาะไปล้างหน้าล้างตาแปรงฟันก่อนจะกลับมาในบ้าน บ้านที่ไม่มีแม้แต่หลอดไฟ ความเงียบสงัดในตอนกลางคืนเป็นอะไรที่ขวัญไม่ชอบเลย ยิ่งเงียบขวัญก็ยิ่งกลัว พอกลัวสมองมันก็เริ่มคิดไปต่างๆนาๆ พอหลับไปมันก็เลยฝันร้ายจนสะดุ้งตื่น แล้วก็เป็นแบบนี้ซ้ำอีกจนถึงเช้า สุดท้ายเขาก็แทบจะไม่ได้นอน ถ้าเป็นเมื่อก่อนพ่อจะต้องเข้ามากอดขวัญเพื่อปลอบเวลาที่ขวัญฝันร้าย แต่ตอนนี้มีเพียงผ้าบางๆกับลมเย็นๆที่ช่วยโอบกอด ซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้จอมขวัญหายกลัวขึ้นมาสักนิด

รุ่งเช้าจอมขวัญรีบเตรียมตัวให้พร้อมเพราะวันนี้พี่น้อยบอกกับเขาว่าจะมารับไปเริ่มงาน ขวัญอยากทำงานเพราะพี่น้อยบอกว่าถ้ามีเงินตอนนั้นขวัญจะไปที่ไหนก็ได้ ขวัญอยากไปลำปาง เพราะที่นั่นเป็นที่ๆขวัญรู้จักเพียงที่เดียวตั้งแต่เกิด แม้พี่น้อยบอกว่าบ้านจะถูกเผาไปแล้ว แต่ขวัญก็อยากไปเห็นด้วยตาตัวเองสักครั้ง และขวัญจะได้ไปทำบุญให้พ่อ พ่อจะได้อยู่ข้างบนอย่างสบายๆ

"จอมขวัญ!" เสียงตะโกนเรียกทำให้รู้ว่าพี่น้อยมารับแล้ว

"มาแล้วววว" เขารีบวิ่งมาหาคนที่จอดรถรอ ยิ้มกว้างๆแล้วยกมือสวัสดี

"ไอ้เด็กแก่นกระโหลก!" น้อยเขกหัวเด็กดื้อไปที วันนี้มันมัดผมเป็นจุกไว้ด้านหลัง ใส่เสื้อลายสก็อตหลวมๆของเขากับกางเกงผ้าที่พรเย็บให้ใหม่เพราะใส่ไม่ได้ ดีนะที่มันไม่มีหนวด ไม่อย่างนั้นต้องหากระจกกับที่โกนมาให้อีก ก็นะ พอดูได้ เอาไว้มีเงินค่อยพามันไปดูของที่ตลาดท่าเรือ คงจะมีให้ซื้อบ้างละวะ

"ให้ขวัญซ้อนไปเหรอจ๊ะ" จอมขวัญถาม และน้อยเองก็พยักหน้า

"เออสิวะ ขึ้นมา เดี๋ยวสาย" น้อยเร่ง จอมขวัญก้าวขึ้นมอเตอร์ไซด์อย่างชำนาญ เวลาที่พ่อพาขวัญไปหาลุงหมอ ขวัญก็ซ้อนท้ายพ่อไปแบบนี้เหมือนกัน

น้อยขี่ตามทางมาเรื่อยๆ และไอ้เด็กขี้สงสัยมันก็ถามเขามาเรื่อยๆตลอดทางจริงๆ กว่าจะมาถึงกระชังมุก ก็เล่นเอาหูดับพอดี

"พูดมากนะเอ็งเนี่ย" น้อยบ่น ดับรถก่อนจะพามันเดินมาด้านใน

"ก็ขวัญสงสัย ขวัญก็ถาม" จอมขวัญตอบ พ่อสอนว่าเวลาที่เราไม่เข้าใจหรือสงสัยอะไรให้ถามเลยอย่ามัวแต่อมพะนำ

"เออๆ ไม่เถียงเอ็งหรอก เอ้านี่ ไหว้พี่เขาซะ พี่เขาชื่อศักดิ์ดูแลกระชังมุกตรงนี้" น้อยแนะนำให้ขวัญรู้จัก

"สวัสดีครับ" จอมขวัญไหว้ผู้ใหญ่ตรงหน้า

"เอ้อ สวัสดีๆ คนนี้หรือ จะไหวเหรอวะ" น้อยเคยเกริ่นกับศักดิ์ไว้แล้วเรื่องจะพาเด็กมาทำงาน ทุกคนที่นี่ยังไม่มีใครรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นใคร ดีหน่อยจะได้ไม่มีเรื่อง

"มีอะไรเล็กน้อยก็ให้มันทำไป ที่นี่เขาให้เงินรายวันหรืออาทิตย์นะ" น้อยถามให้เด็กคนข้างๆ

"ให้เป็นอาทิตย์ ทุกๆวันจันทร์ตอนหกโมง" ศักดิ์ตอบ เหลือบมองเด็กที่มากับน้อย ตอนแรกนึกว่าเด็กผู้หญิง ผมก็ยาว ผิวก็เนียน แบบนี้จะทำอะไรได้ล่ะวะ

"ฝากด้วยว่ะ อย่าให้ใครแกล้งมันนะมึง สงสารเด็กมัน" น้อยเอ่ยฝากฝังให้เรียบร้อยจะได้วางใจ

"เออๆ กูจะจัดการให้เอง" ศักดิ์ตอบก่อนจะนั่งลงเคลียร์งานต่อ

"จะไปแล้วเหรอ" พอน้อยจะไปจริงๆ จอมขวัญก็เริ่มกลัวขึ้นมา เขาอยากจะร้องไห้เสียตรงนี้แต่ก็ทำไม่ได้

"มึงต้องตั้งใจทำงานนะ หนักนิดเบาหน่อยก็ต้องสู้ อย่าขี้เกียจรู้ไหม" น้อยลูบหัวเด็กตรงหน้า อย่ามาทำหน้าหงอยแบบนี้นะโว้ย ข้ายิ่งขี้สงสารอยู่

จอมขวัญพยักหน้าเข้าใจ จะไม่ขี้เกียจ ตั้งใจทำงาน

"ตอนเที่ยงข้าอาจจะมากินข้าวด้วยไม่ได้ เอาเงินนี่ไว้ เขาเดินไปกินไหนเอ็งก็ตามเขาไป เย็นๆจะมารับ" น้อยบอกก่อนจะส่งแบงค์สีแดงให้มัน

จอมขวัญรับมาก่อนจะกำไว้แน่น เขาเริ่มกลัว กลัวไปหมด กลัวเพื่อนร่วมงาน กลัวว่าตัวเองจะทำไม่ได้ กลัวว่าพี่น้อยจะไม่มารับเขาแล้วเขาจะทำอย่างไร

"ห้ามร้อง! หยุดเลยมึง ไป ทำงานซะ ข้าก็มีงานที่ต้องทำเหมือนกัน" น้อยสั่งเด็กน้อยที่กำลังจะสะอื้น ก่อนจะไล่มันไปหาศักดิ์ แล้วเดินออกจากห้องไป

มีต่อด้านล่าง
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-11-2015 00:27:06 โดย Akikojae »

ออฟไลน์ Akikojae

  • พี่ยุนรักน้องแจ ★彡
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1417
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1137/-17
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #68 เมื่อ04-11-2015 22:02:18 »

จอมขวัญมองคนที่เดินออกไปตาละห้อย ถ้าจะให้เปรียบ ตอนนี้พี่น้อยเปรียบเสมือนผู้ปกครองคนเดียวของเขา คนที่คอยช่วยเหลือ เอื้อเฟื้อกับเขามาตลอด แม้จะเพิ่งรู้จักกัน แต่จอมขวัญก็รักพี่น้อยเหมือนญาติแท้ๆคนนึงมิปาน

"ชื่ออะไรนะเอ็ง" คนด้านหลังถามขึ้นทำให้เขาสะดุ้งก่อนจะหันไปตอบ

"จอมขวัญครับ" จอมขวัญเอ่ย รีบเก็บแบงค์ร้อยลงกระเป๋ากางเกง

"เรียกไอ้จอมละกันนะ เดี๋ยวเอ็งไปช่วยเขาแพ็คลังไม้ละกันช่วงเช้า ช่วงบ่ายถึงจะไปยกลังขึ้นเรืออีกที" ศักดิ์บอกงานที่เขาจะต้องทำ

"ครับ" จอมขวัญรับคำ จากนั้นเขาก็เดินตามคนชื่อศักดิ์ไปที่โกดัง ตอนนี้คนเริ่มทยอยกันเข้ามาทำงานแล้ว ที่นี่ทุกคนต้องตอกบัตรเข้างาน แต่พี่ศักดิ์บอกว่าพรุ่งนี้ขวัญถึงจะได้บัตรตอกของตัวเอง

"ไหว้พี่นีซะ พี่เขาจะสอนงานให้" ขวัญไหว้พี่ผู้หญิงตรงหน้า

"ฝากมันด้วยนะ พี่ไปทำงานก่อน ช่วงนี้บิลเยอะ เคลียร์ไม่ทัน" ศักดิ์เอ่ย

"จ้าพี่ เดี๋ยวนีดูต่อเอง พี่ไปทำงานเถอะ" นีบอก ศักดิ์เดินกลับไปแล้ว ตอนนี้เหลือแค่จอมขวัญกับเพื่อนร่วมงานที่นั่งทำงานไปไม่มีใครสนใจกันสักเท่าไหร่

"พี่ชื่อนี เราชื่ออะไร" นีถามเด็กตรงหน้าที่เพิ่งมาใหม่

"จอมขวัญครับ" ขวัญตอบ ยิ้มให้อย่างร่าเริง แม้จะแอบเกร็งนิดๆก็ตาม

"ชื่อก็อย่างกับผู้หญิง หน้าตาอะไรก็เหมือน" นีเอ่ย ตั้งแต่เดินตามพี่ศักดิ์มาละ เธอนึกว่าพี่แกเอาเด็กผู้หญิงมาฝาก ที่ไหนได้ ผู้ชายหรอกรึ

"เอาล่ะ วิธีการมันไม่ยาก เราเรียนรู้และถามเอาจากพี่ๆเขาได้ เดี๋ยวพี่จะสอนเราครั้งนึงก่อน จากนั้นเราก็ลองทำเอง โอเคไหม" นีถามเด็กน้อยอย่างเอ็นดู ดูสินั่น มือไม้ก็ดูนิ่มเหมือนไม่เคยทำงานหนักมาก่อน ก็ได้แต่หวังว่าจะทำงานรอดถึงอาทิตย์นะ

จอมขวัญแม้จะไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อนแต่ก็ถือว่าหัวไวใช่เล่น เขาพยายามทำงานอย่างตั้งใจและปราณีตเหมือนคำที่พ่อเคยสอน

'เวลาลูกจะทำอะไร ต้องตั้งใจ ทำมันอย่างประณีต คิดซะว่ามันคือชีวิตของเรา ถ้าเราทำชุ่ยๆ ชีวิตเราก็จะไม่มีวันเจริญ แต่ถ้าเราบรรจงทำมันด้วยหัวใจ ชีวิตเราก็จะมีแต่ความสุขความเจริญ เข้าใจไหมลูก'

เขาตั้งใจแพ็คลังมุกทุกกล่องอย่างตั้งใจ ป้าๆลุงๆที่นั่งข้างๆต่างก็ชื่นชมในความตั้งใจของจอมขวัญกันทั้งนั้น ไม่นานนักทุกคนต่างก็พากันเอ็นดูจอมขวัญ แม้จะเป็นเด็กขี้สงสัย ช่างพูด ช่างเจรจา แต่ก็ทำให้งานตรงหน้ากลายเป็นเรื่องเรียกเสียงหัวเราะไปเสียได้ ให้ตายเถอะเด็กคนนี้ ทำไมถึงได้คิดบวกแบบนี้นะ

พอถึงเวลาอาหารกลางวันพี่ๆป้าๆก็พาจอมขวัญไปกินข้าวที่โรงอาหาร ที่นี่มีไม่กี่ร้านเพราะคนงานที่นี่ไม่เยอะมากเท่าไหร่ มื้อนี้จอมขวัญได้กินลาบ ข้าวเหนียว ส้มตำอย่างเต็มที่และป้าๆต่างก็ปฏิเสธไม่ยอมรับเงินจากเขา เหตุผลเพราะเขาเป็นเด็กใหม่ เพิ่งเริ่มทำงานและยังไม่มีรายได้ แม้เขาจะพยายามส่งเงินให้อย่างไรแต่ก็โดนปฏิเสธ เขาจึงทำได้แค่ยกมือไหว้ขอบคุณทุกคนที่มีน้ำใจแก่เขา

สิ้นสุดมื้อเที่ยงเป็นเวลาที่จอมขวัญอยากจะย้อนเวลาที่สุด เขาอยากแพ็คกล่องมุกมากกว่าออกไปขนลังแบบนั้น ตรงท่าเรือมีแต่ผู้ชายท่าทางน่ากลัวเต็มไปหมด จอมขวัญกลัวและไม่อยากไปทำงานตรงนั้นเลย แต่ในเมื่อเจ้านายสั่งมาแบบนี้เขาก็คงขัดไม่ได้

"ไอ้น้อง! มาทำอะไรตรงนี้!" ผู้ชายผิวดำมันเข้ามาถามเขาเสียงดังจนเขาสะดุ้ง ตัวสั่น มือสั่นไปหมด 

"ผ .. ผมมาทำงานครับ" เขาตอบเสียงสั่น ปากสั่นจนต้องยกมือมาปิด

"เห้ย ไอ้เด็กนี่มันว่ามันมาทำงานว่ะ ฮ่าาาาาา" ผู้ชายคนนั้นทำท่าเย้ยหยันก่อนจะป่าวประกาศให้คนงานทุกคนรู้เรื่องที่เขาจะมาทำงานที่นี่

"โอ๊ย หุ่นมันอย่างกับผู้หญิงจะไปทำอะไรได้วะ!"

"ไปกินนมนอนไปไอ้หนู!"

"ลังมันหนักนะโว้ย ไม่ใช่หมอนนุ่น เอ็งยกไม่ไหวหรอก!"

"ลาออกตอนนี้ยังทัน ใช่ไหมวะพวกเรา ฮิ้ววววววว"

คนงานช่วยกันโห่ไล่เขา จอมขวัญทั้งกลัวทั้งอยากจะร้องไห้ ทำไมชีวิตเขาต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ

"ไปขอเถ้าแก่เขาแพ็คลังกับพวกผู้หญิงเถอะ เชื่อข้า" ผู้ชายตรงหน้าพูดใส่หน้าเขาอย่างดูถูก

จะว่าอะไรก็ว่าได้ แต่อย่าเพิ่งดูถูกเขาทั้งๆที่ยังไม่ได้ทำได้ไหมเล่า

"ผมทำได้! ผมจะทำงานนี้!!" เขาเองก็ถึงจุดที่อยากจะระเบิด จอมขวัญตะโกนใส่หน้าผู้ชายคนนั้นท่ามกลางเสียงอึกทึกที่ค่อยๆเงียบลง

"เหรอวะ งั้นเรามาลองกัน ดูสิว่าใครจะชนะ ฮ่าาา" ผู้ชายคนนั้นท้าเขา หลังจากนั้นก็มีการพนันต่อกลอนกันเกิดขึ้นว่าไอ้เด็กนี่มันจะยกลังได้ทั้งหมดกี่ลัง

ผู้ชายคนนั้นท้าให้เขายกลังทั้งหมด 20 ลังขึ้นไปไว้บนเรือ ลังแต่ละลังจะหนักประมาณ 10 กิโล พวกคนงานบอกว่าแค่นี้ยังจิ๊บๆ ปกติพวกมันยกกันวันละไม่ต่ำกว่าห้าสิบ แต่เพราะเห็นแก่ครั้งแรก เลยลดให้เหลือแค่ยี่สิบพอ

จอมขวัญอยากจะร้องไห้ แต่ก็ทำได้แค่เพียงเข้มแข็งต่อไป อย่าให้คนอื่นมาดูถูกเราได้ จำไว้

......

"นั่นคนงานกำลังทำอะไรกัน ทำไมมันถึงไม่ทำการทำงาน" อัศวินที่เพิ่งกลับมาจากอีกฝั่งของเกาะมองลงมาจากห้องทำงานแล้วเห็นเหมือนพวกคนงานกำลังนั่งเชียร์ใครสักคนทำอะไรอยู่

"ไอ้พวกนี้นับวันยิ่งเอาใหญ่ครับนาย โดยเฉพาะเวลาที่มีเด็กใหม่มา มันจะให้เด็กใหม่ขนลังคนเดียว ส่วนพวกมันก็ลงพนันขันต่อกันว่าเด็กใหม่มันจะยกได้เท่าไหร่ เห็นเป็นเรื่องสนุกไปเสียหมด" น้อยพูด ไอ้พวกนี้มันก็ชอบเป็นแบบนี้ ถ้าคนใหม่เข้ามาน่าแกล้ง พวกนี้ไม่ปล่อยไว้อย่างแน่นอน

"มีแบบนี้ด้วย แล้ววันนี้มีใครมาใหม่ล่ะ คนในเกาะหรือใคร" อัศวินถามต่อ ส่วนน้อยนั้นเบิกตาโพรงค้างอย่างเอาไม่ลงไปแล้ว ไอ้ฉิบหาย! เด็กใหม่วันนี้ก็เจ้าจอมขวัญน่ะสิวะ!!! ทำไมกูถึงลืมไปได้เนี่ย !!!

"ว่าไง หรือไม่รู้" อัศวินถามต่อ ไอ้พวกนี้สงสัยจะห่างจากโอวาทเขาเสียนาน สงสัยวันนี้คงจะเหมาะกับการสั่งสอนลูกน้องเสียหน่อยกระมัง ราชสีห์ไม่อยู่ หนูร่าเริงกันเชียวนะ !

"เอ้า อึ่กอั่กจริง ไป กูจะลงไปสอนพวกมันสักหน่อย สงสัยจะทิ้งช่วงนานไป เลยลืมไปแล้วว่าคุณอัศวินน่ะ พูดจริง ทำจริง!" น้อยยังไม่ทันได้ห้าม แต่คนที่พูดก็เดินดุ่มๆออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้ว

ซวยแล้ว!!

ซวยฉิบหาย! ไอ้น้อยเอ้ย!

ทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วยวะ!

แล้วถ้าคุณอัศวินเจอเด็กนั่นจะทำอย่างไรกับมันละเนี่ย

โว้ยยย ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว

แต่ก่อนจะมามัวคิดมาก รีบตามลงไปดีกว่า อย่างน้อยก็น่าจะช่วยอะไรไอ้จอมขวัญมันได้บ้าง ..


TBC.

Talk: อาจจะดำเนินเรื่องไวหน่อย แต่เพราะไม่อยากให้บางช่วงยืดจนเกินไปนะคะ
แล้วก็ไม่อยากให้เศร้าจนเกินไป เลยไม่ให้ขวัญดราม่าเยอะเนอะ ^^

ออฟไลน์ Sweet_Aris25

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #69 เมื่อ04-11-2015 22:20:13 »

ไม่รู้ว่าคนงานจะซวยหรือจอมขวัญจะซวยกันแน่ เดาไม่ถูกเลย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
« ตอบ #69 เมื่อ: 04-11-2015 22:20:13 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ black sakura

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-8
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #70 เมื่อ04-11-2015 22:33:43 »

พ่อซาตานประจำตัวน้องขวัญมาแล้ว
ทีนี้จะไม่เละหรือเนี่ยน้องขวัญ

ออฟไลน์ YounIn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1555
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-8
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #71 เมื่อ04-11-2015 22:46:48 »

จะยกได้กี่ลัง อย่าทำขอเสียก็พอ
ใครจะโดนอะไรบ้าง ต่อๆๆ

ออฟไลน์ loveice

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 176
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #72 เมื่อ04-11-2015 22:48:22 »

ทีมจอมขวัญ  ถ้าอัศวินแกล้งอีก จับกล่องหนักสิบดลทุบมัน  มาสายโหดบอกเลย

ออฟไลน์ boonpa

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2364
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-9
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #73 เมื่อ04-11-2015 23:23:35 »

 :hao3: ขวัญจะเจอนายโหดแระ สู้ ๆจ้า

ออฟไลน์ pedchara

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 179
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-0
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #74 เมื่อ04-11-2015 23:35:28 »

อย่ามาหลงขวัญทีหลังละกันนะวิน  ขวัญเอาคืนทบต้นทบดอกแน่

ออฟไลน์ wikawee

  • มีชีวิตอยู่เพื่อทำฝันให้เป็นจริง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1190
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-7
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #75 เมื่อ04-11-2015 23:53:34 »

ไม่นะ พี่น้อยดูขวัญด้วยยยยยยย  :ling1: :ling1:

 

ออฟไลน์ PiiNaffe

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 252
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #76 เมื่อ05-11-2015 00:05:17 »

อีกนานแค่ไหนดราม่าจะจบ สงสารน้องอ่ะ
ดีนะไม่เขียนให้ลำบากมาก  :o12: :o12: :sad4: :sad4:

ออฟไลน์ Freja

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2397
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +144/-4
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #77 เมื่อ05-11-2015 00:16:38 »

อ้างถึง
ตอนนี้มันก็ย้ายไปอยู่ที่เพลิงเล็กๆ
เพิงหรือเปล่าคะ?

อ่านแล้วเราชื่นใจฟีลกู๊ดอยู่ค่ะ
น้อยกับเมีย ดีงามมากๆ
ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ค่อยมีอะไร
แต่ยื่นสองมือไปโอบอุ้มทั้งๆที่ไม่มีคำอธิบาย
มาจากจิตใจที่ดีงามน่าชื่นชมมากๆเลยค่ะ
ชอบที่ขวัญคิดบวกเพราะว่ามันจะช่วยพาขวัญผ่านนรกในอนาคตมาได้

ขอบคุณมากค่ะ

ออฟไลน์ Akikojae

  • พี่ยุนรักน้องแจ ★彡
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1417
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1137/-17
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #78 เมื่อ05-11-2015 00:29:25 »

อ้างถึง
ตอนนี้มันก็ย้ายไปอยู่ที่เพลิงเล็กๆ
เพิงหรือเปล่าคะ?

อ่านแล้วเราชื่นใจฟีลกู๊ดอยู่ค่ะ
น้อยกับเมีย ดีงามมากๆ
ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ค่อยมีอะไร
แต่ยื่นสองมือไปโอบอุ้มทั้งๆที่ไม่มีคำอธิบาย
มาจากจิตใจที่ดีงามน่าชื่นชมมากๆเลยค่ะ
ชอบที่ขวัญคิดบวกเพราะว่ามันจะช่วยพาขวัญผ่านนรกในอนาคตมาได้

ขอบคุณมากค่ะ

ขอบคุณมากๆนะคะ พอดีพิมพ์ในโทรศัพท์มันขึ้นเป็นเพลิงทุกตัวเลยลืมดู ^^

ออฟไลน์ painture

  • work hard play hard <3
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #79 เมื่อ05-11-2015 00:41:05 »

จำช่วงนี้ไว้นะพี่วิน ชอบน้องเขาเมื่อไหร่จะหัวเราะให้ฟันหัก เอิ้กๆๆ
 :hao7: :hao7:

จอมขวัญน่ารัก กอดๆๆ (ช่วยนางแบกลัง)
เป็นกำลังใจให้ผ่านพ้นช่วงยากลำบากไปได้ด้วยดีน้า ส่วนน้อยนี่ เฟบเก็บไว้ หะ? 555555

ติดตามตอนต่อไปค่ะ   :L2: :L2: :L2: :L2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
« ตอบ #79 เมื่อ: 05-11-2015 00:41:05 »





ออฟไลน์ yymomo

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 922
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-3
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #80 เมื่อ05-11-2015 00:45:51 »

ตายๆๆๆ   อิตาพ่อเลี้ยงจอมมารมาแล้ว

เอาลังทุ่มหน้าม๊านน อย่าไปยอมมมม

ปล.การรับน้องในที่ทำงานแบบนี้มันแย่มากนะ ไม่ต่างอะไรจากบีบให้ออกทางอ้อมเลย ถ้าพ่อพระเอกจัดการได้ จะ +5 คะแนน
ปล.2  เอิ่มมม จะเรียก พ่อเลี้ยง(แบบเหนือ) หรือ นายหัว(แบบใต้)  ดีนะ  :z3:

ออฟไลน์ Rumraisin

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 673
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #81 เมื่อ05-11-2015 00:53:38 »

อ่านมาสามตอนเพิ่งจะมาคอมเมนต์ งานรัดตัวรัดคอมากค่ะโกะ   :z3:
นายหัวโหดไปไหน น้องตัวนิดนึง อย่างนี้ต้องเอาคืนให้เข็ด
รอตอนหน้าค่ะ จอมขวัญจะสู้ไหวไหมลูก อย่ายอมแพ้เชียว  :z2:


ออฟไลน์ mukmaoY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3958
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-7
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #82 เมื่อ05-11-2015 00:54:05 »

 :mew6:

ออฟไลน์ จุ๊บจิ๊บจ๊ะจ๋า

  • I LOVE MY SMILE
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-4
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #83 เมื่อ05-11-2015 01:06:43 »

คุณอัศวินอย่ามาโหด #ทีมหนูขวัญ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5414
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #84 เมื่อ05-11-2015 02:05:56 »

 :z3:

ออฟไลน์ Moose

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-2
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #85 เมื่อ05-11-2015 02:19:20 »

จอมขวัญนิสัยน่ารักมากๆ เลยยยย ยังดีที่ทีคนเอ็นดูหนูขวัญนะ รอตอนต่อไปค่า

ออฟไลน์ owlseason

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 123
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #86 เมื่อ05-11-2015 05:21:36 »

คุณอัศวินคะ
จะทำอะไรน้องก็ระวัง #ทีมจอมขวัญ ทางนี้ด้วยนะคะ
 :hao3: :hao3: :hao3:



ออฟไลน์ GMJeam

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #87 เมื่อ05-11-2015 05:39:11 »

สงสารน้องขวัญ

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #88 เมื่อ05-11-2015 05:42:03 »

 :katai1:

ออฟไลน์ Banarot

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
Re: [mpreg] รอยชัง | รอยชัง ๓ หน้า 3 4/11/58
«ตอบ #89 เมื่อ05-11-2015 07:17:45 »

สู้ๆขวัญ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด