...จันทร์จ้าว...บทพิเศษ กลเม็ด (๓๑ ส.ค. ๖๓/หน้าที่ ๖๘)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ...จันทร์จ้าว...บทพิเศษ กลเม็ด (๓๑ ส.ค. ๖๓/หน้าที่ ๖๘)  (อ่าน 629109 ครั้ง)

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
Re: ...จันทร์จ้าว...บทที่ ๑ (๑๓ ก.ย. ๕๘)
«ตอบ #60 เมื่อ15-09-2015 16:17:05 »

เปิดตัวพระ-นายแล้วใช่ไหมคะเนี่ย
แหม่ หนุ่มหัวนอกเฟี้ยวฟ้าวเจอหมอหนุ่มเคร่งขรึมหรือเปล่านะ

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1682
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
Re: ...จันทร์จ้าว...บทที่ ๑ (๑๓ ก.ย. ๕๘)
«ตอบ #61 เมื่อ15-09-2015 16:42:02 »

รอ รอ ชอบตรงบอกไม่มีดราม่านี่แหละค่ะ :katai2-1:

ออฟไลน์ Ryoooo

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3314
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-2
Re: ...จันทร์จ้าว...บทที่ ๑ (๑๓ ก.ย. ๕๘)
«ตอบ #62 เมื่อ15-09-2015 20:11:56 »

สงสัยจะได้หมอ อิอิ

ออฟไลน์ dukdikdukdik

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2568
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +233/-3
Re: ...จันทร์จ้าว...บทที่ ๑ (๑๓ ก.ย. ๕๘)
«ตอบ #63 เมื่อ15-09-2015 22:02:03 »

แค่เห็นชื่อคนแต่งก็รีบกดเข้ามาอ่านเลยค่ะ

และดีใจมาก ๆ ที่เรื่องนี้จะไม่มีดราม่า ?  อิอิ

 :mew1:

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4425
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
Re: ...จันทร์จ้าว...บทที่ ๑ (๑๓ ก.ย. ๕๘)
«ตอบ #64 เมื่อ15-09-2015 22:46:15 »

โอ้ เพิ่งเห็นว่าพี่บัวมาลงเรื่องใหม่
ลงชื่อติดตามด้วยคนนะคะ
ชอบจังแนวลูกกวาด อิอิ
คุณจันทร์เจ้าคนงามสงสัยจะได้กับคุณหมอศัตรูหัวใจเสียล่ะมั้ง 5555

ขอบคุณพี่บัวมากค่าา

ออฟไลน์ iamtsubame

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ...จันทร์จ้าว...บทที่ ๑ (๑๓ ก.ย. ๕๘)
«ตอบ #65 เมื่อ16-09-2015 01:52:05 »

เหวย เหวย เห็นชื่อคนแต่งก็รีบมาอ่านโดยไว :hao7:
จันทร์จ้าว....แค่ชื่อก็อยากให้เป็นนายเอก แต่ดูท่าแล้ว........ดูไม่ออก :m23:
รอตอนต่อไปดีกว่า :bye2: :pig4:

ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1521
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5
Re: ...จันทร์จ้าว...บทที่ ๑ (๑๓ ก.ย. ๕๘)
«ตอบ #66 เมื่อ17-09-2015 07:31:09 »

พี่จันทร์เจ้าชู้อะ. ระวังได้สามีเพอร์เฟ็คแทนนะคะ :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ kaokorn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 964
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-2
Re: ...จันทร์จ้าว...บทที่ ๑ (๑๓ ก.ย. ๕๘)
«ตอบ #67 เมื่อ17-09-2015 17:43:06 »

ว้าว ดีใจมากเลยฮะที่ได้อ่านเรื่องที่คุณบัวแต่งอีก
บรรยายเรื่องได้ดีสมยุคเลยฮะ 555+ คุณพงศ์แทนตัวเองว่ากันซะด้วย
นึกถึงยุค พล นิกร กิมหงวน เลย รอติดตามตอนต่อไปฮะ
ยกมือสนับสนุนพีเรียดลูกกวาด สองข้างสูงๆเลยฮะ (anti-drama) อิอิ

ออฟไลน์ urmein

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 949
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-2
Re: ...จันทร์จ้าว...บทที่ ๑ (๑๓ ก.ย. ๕๘)
«ตอบ #68 เมื่อ17-09-2015 19:23:53 »

น่าติดตามมากๆค่ะ
พีเรียดลูกกวาดต้องน่ารักมากแน่ๆๆ
รอติดตามนะคะ ><

ออฟไลน์ Dezair

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 516
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1525/-8
จันทร์จ้าว
By: Dezair
……………………………..
บทที่ ๒


นอกจากหม่อมหลวงพงศ์ภราธรแล้ว จันทร์จ้าวยังมีเพื่อนอีกหลายคนที่ต้องไปเยี่ยมเยียนตามประสาคนกลับจากต่างประเทศหมาดๆ คุณหญิงออกจะใจคอไม่สู้ดียามเห็นบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนออกไปเยี่ยมเพื่อน จะขัดใจก็ไม่กล้า เพราะเกรงว่าลูกจะหาว่าหล่อนจู้จี้ แต่ครั้นจะไม่ถามเลย ก็เห็นจะไม่ใช่คุณหญิงผกา



   “วันนี้จะออกไปไหนล่ะพ่อ”



วันนี้ บุตรชายคนรองก็ยังตื่นเช้าเช่นเคยเหมือนทุกวันที่ผ่านมาที่ติดรถพี่ชายอย่างอาทิตย์ไปนั่นมานี่ แล้วตอนเย็น อาทิตย์จึงจะรับกลับมาพร้อมกัน บางวันก็กลับเย็น บางวันก็กลับค่ำ อาทิตย์ยอมรับกับมารดาว่าเป็นเพราะเขาเองที่เลิกงานไม่เป็นเวลา จึงกลับได้ตามที่เวลาของตนสะดวกเท่านั้น



   “ไปตีเทนนิสครับ นัดกับคุณพงศ์เอาไว้แล้ว”



   “แต่เช้าอย่างนี้เลยหรือ” คุณหญิงถามต่อเมื่อบุตรชายทรุดตัวลงนั่งรับข้าวเช้ากับหล่อนเช่นเคย จันทร์จ้าวแย้มยิ้มกว้างอย่างเอาใจ



   “ตอนเช้านัดกับเพื่อนฝรั่งเอาไว้ จะคุยเรื่องธุรกิจก่อนครับ” เป็นว่าตอนเช้าทำงาน ตอนบ่ายไปตีเทนนิส คุณหญิงผกาพอจะใจชื้นขึ้นมาหน่อยแล้วถามต่อ



   “ตอนเย็นก็ให้อาทิตย์ไปรับกลับเหมือนเคยหรือ แม่บอกแล้วว่าให้ซื้อรถเสียที ไปชี้เอาที่ร้าน เอาคันที่เขามีอยู่แล้วก็ได้ ก็ไม่เอา” ความเรื่องมากและเลือกมาของจันทร์จ้าวนั้นลามไปแม้กระทั่งเรื่องรถ เพราะเจ้าตัวต้องการรถที่ต้องสั่งนำเข้าจากต่างประเทศเท่านั้น และต้องเป็นรุ่นที่ชอบ สีที่ใช่ จนบัดนี้ คุณหญิงจึงยังไม่ได้สั่งให้บุตรชายเสียที เพราะเจ้าตัวยังไม่มีที่ชอบและที่ใช่นั่นเอง



   “ผมไม่ได้ลำบากอะไรนี่ครับ ติดรถพี่อาทิตย์ก็ไม่เปลืองด้วย” คุณหญิงผกาก็ได้แต่ตามใจ จันทร์จ้าวกลับบ้านพร้อมอาทิตย์ก็ดีไปอย่าง อย่างน้อยหล่อนก็จะได้สบายใจว่าบุตรชายจะไม่ไถลไปที่ไหนกับผู้หญิงสักคนที่หล่อนไม่ชอบใจ



   “เอาเถอะ ตามใจแล้วกัน อาทิตย์ก็อย่าเลิกงานดึกนัก จะได้ไม่พากันกลับค่ำ”



   “ปล่อยลูกมันเถอะคุณหญิง อาทิตย์กับจันทร์ก็โตแล้ว ให้เขาดูแลตัวเองบ้าง” ท่านนายพลได้แต่ปรามความจู้จี้ของภริยา คุณหญิงผกาทำหน้าตึงเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้โต้เถียงอะไร ก้มหน้ารับข้าวเช้าไปอย่างเงียบๆแล้วปล่อยให้บุตรธิดาทั้ง ๔พูดคุยกันเบาๆแทน


.........................................




   หลังจากแวะคุยงานกับเพื่อนฝรั่งที่สำนักงานตามที่บอกกำหนดการกับมารดาแล้ว จันทร์จ้าวก็แวะไปที่สโมสรเทนนิสในตอนบ่าย



   ที่นี่คราคร่ำไปด้วยผู้คน แม้จะเป็นวันธรรมดายามบ่ายก็ตามที สมัยนี้ผู้หญิงไทยก็ตีเทนนิสเป็นแล้ว แต่ส่วนใหญ่ไม่เก่งเท่าไรนัก ดูเหมือนพวกเธอจะมาเป็นดอกไม้ประดับข้างคอร์ดเสียมากกว่า ชายหนุ่มมองตามขาเรียวของสาวๆที่อยู่ในชุดกางเกงสั้นสำหรับเล่นกีฬาเสียเพลิน



   “อยู่ที่ไหนก็มองเป็นแต่ผู้หญิงหรือ” หม่อมหลวงพงศ์ภราธรอดไม่ได้ต้องหยอกเพื่อนรักที่หาเรื่องขึ้นมานั่งพักริมคอร์ดทั้งที่ดูไม่เหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด



   “หืม? ก็มีให้มองก็มองซี” ปากว่า แต่สายตาไม่หันกลับมามองเพื่อนเลยสักนิด ดวงตากลมใหญ่ยังคงจับจ้องไปที่สตรีที่สนามถัดไป รอยยิ้มที่มองเห็นลักยิ้มบุ๋มนั้นถูกส่งไปยังหญิงสาวที่สวมกางเกงขาสั้นอวดเรียวขาขาว



   “ว่าก็ว่าเถอะ ขนาดตีเทนนิสไปมองผู้หญิงไป ก็ยังชนะ” นายวินิต เพื่อนที่รวมกลุ่มตีเทนนิสด้วยกันออกปากอย่างเจ็บใจ คราวนี้จันทร์จ้าวหันกลับมาหัวเราะ



   “แน่สิ ผมเป็นใคร”



   “ยังนี้น่าจะให้แข่งกับคุณหมอ” นายวินิตว่าอย่างนั้น ทำเอาจันทร์จ้าวขมวดคิ้วฉับ



   “คุณหมอ?” เขาทวนแล้วหันมองหม่อมหลวงพงศ์ภราธรราวกับต้องการการขยายความ



   “คุณหมอภวัตไงล่ะ! ไม่รู้จักคุณหมอภวัตหรือ? จริงสิ คุณจันทร์เพิ่งกลับจากอเมริกา คงยังไม่รู้จัก ไว้คราวหน้าจะแนะนำให้แข่งกัน ท่าจะสนุกพิลึก” นายวินิตพูดต่อแล้วหันไปยิ้ม ถ้าหากมีการแข่งกันจริง เขาคงนึกไม่ออกว่าจะลงพนันข้างไหนดี!



จันทร์จ้าวนั่งนิ่ง ขมวดคิ้วหน้าตึง ชื่อของ ‘คุณหมอภวัต’ ทำเขารู้สึกตะขิดตะขวงใจ ตั้งแต่กลับมาจากอเมริกา เขาได้ยินชื่อนี้มา ๒ ครั้งแล้ว ครั้งแรกคือที่วังฉัตร และครั้งที่ ๒ คือที่นี่ ดูเหมือน ‘คุณหมอภวัต’ จะเป็นคนมีชื่อเสียงของกรุงเทพฯเสียจริง



   “อะไร้ ทำหน้าเหมือนเด็กขี้อิจฉา” หม่อมหลวงพงศ์ภราธรหยอกเพื่อนรัก และแน่นอนว่าจันทร์จ้าวสวนทันควัน



   “ผมไม่ได้อิจฉา”



   “เห็นอยู่ว่าอิจฉา อยากรู้จักคุณหมอไหมเล่า กันจะพาไปแนะนำ เมื่อตอนเข้ามาก็ว่าเห็นแว่บๆ คงอยู่แถวนี้ล่ะ” เพียงเท่านั้น จันทร์จ้าวก็กอดอกเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ปานจะไม่ลุก



   “ทำไมไม่พาคุณหมอของคุณพงศ์มาแนะนำกับผมล่ะ?!” เรื่องเจ้ายศเจ้าอย่างนั้นก็ไม่มีใครเกินจันทร์จ้าว รักษพิพัฒน์ หม่อมหลวงพงศ์ภราธรหัวเราะชอบใจกับท่าทางราวเด็กของเพื่อนรัก



   “แกมันขี้อิจฉาจริงๆ เอาเถอะ ไม่อยากรู้จักก็ไม่เป็นไร กรุงเทพฯเล็กเท่านี้ อีกเดี๋ยวคงได้เจอ ว่าแต่เราจะไปไหนต่อดี แกคงไม่อยากตีเทนนิสแล้วกระมัง”



   “ไปไหนไม่ได้ เสร็จจากนี่แล้วต้องไปดูหนัง”



   “แล้วไม่ต้องกลับกับคุณอาทิตย์หรือ” หม่อมหลวงพงศ์ภราธรตั้งคำถาม จันทร์เจ้ายกยิ้มมุมปากให้เพื่อนรักแล้วลุกขึ้นยืน



   “กลับสิ แต่วันนี้พี่อาทิตย์กลับค่ำ ผมจะไปดูหนังก่อน”



   “เอ้า! คุณอาทิตย์กลับค่ำ แล้วแกจะไปดูหนังกับใคร?” ราชนิกูลหนุ่มยังคงสงสัย คราวนี้เพื่อนรักของเขาหัวเราะน้อยๆแล้วชูกระดาษแผ่นเล็กที่มีลายมือโต้ตอบของเขาและใครอีกคนให้ดู



   “กับคุณวนิดา”



   “คุณวนิดา?!” หม่อมหลวงพงศ์ภราธรร้องด้วยความฉงน ก่อนจะตั้งคำถามต่อ


“คุณวนิดาไหน”


“เอ?...ไม่ทราบเหมือนกัน” คราวนี้ทั้งราชนิกูลหนุ่มแห่งวังฉัตรและนายวินิตพากันเกาศีรษะ



“นามสกุลล่ะ”



“ไม่รู้ซี เพิ่งรู้ชื่อเมื่อครู่นี้” คำพูดของจันทร์จ้าวไม่ให้ความกระจ่างเสียเท่าไร และดูเหมือนเจ้าตัวก็ไม่คิดจะอธิบายเพิ่มเติมเสียด้วย



   “ผมต้องไปก่อนล่ะ” เขาเอ่ยลา ก่อนจะเดินออกจากคอร์ด หญิงสาวเจ้าของรอยยิ้มหวานหยดเยิ้มที่คอร์ดข้างเคียงก็เดินออกจากสนามเช่นเดียวกัน แล้วคนทั้งคู่ก็เดินเคียงออกจากสโมสรเทนนิสไป ในขณะที่เสียงอื้ออึงของกลุ่มเพื่อนดังตามหลังด้วยสรรเสริญที่จันทร์จ้าวผู้มากเสน่ห์ลงไปเล่นเทนนิสได้ไม่นานและกลับขึ้นมานั่งริมคอร์ดอีกครู่ใหญ่ แต่สามารถพาหญิงสาวสวยออกจากสโมสรไปดูภาพยนตร์ได้แล้ว



   “ไม่ธรรมดาจริงๆ เพื่อนคุณพงศ์น่ะ” เสียงชมเชยของนายวินิตนั้นไม่ได้ทำให้หม่อมหลวงพงศ์ภราธรดีใจเลยแม้แต่น้อย เขาถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม



   ...พ่อพวงมาลัยอย่างจันทร์จ้าว ดูท่าแล้วคงไม่มีใครทำให้หมดฤทธิ์ได้หรอก...



.............................



   แน่นอนว่าเรื่อง ‘คุณวนิดา นามสกุลอะไรไม่ทราบ ที่บ้านทำมาหากินอะไรไม่เป็นที่ปรากฏ’ นั้น ไม่มีทางรู้ถึงหูคุณหญิงผกา จันทร์จ้าวไม่ได้โกหกมารดา เพียงแต่เขาบอกไม่หมดเท่านั้นเอง ว่าทุกวันที่ออกจากบ้านไปคุยธุรกิจกับเพื่อนฝรั่ง ไปเยี่ยมเยียนเพื่อนเก่าในกรุงเทพฯ ไปตีเทนนิสกับคุณพงศ์ ฯลฯ เขายังไปดูภาพยนตร์กับคุณวนิดา ไปรับประทานอาหารกลางวันกับคุณสายสมร หรือแม้แต่ไปเดินชมบรรยากาศยามเย็นกับคุณศรีอำไพ ชายหนุ่มไม่คิดว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องเสียหาย เขาฆ่าเวลารอกลับบ้านพร้อมอาทิตย์ ก็เหมือนไปตีเทนนิสกับคุณพงศ์นั่นล่ะ เพียงแต่ไม่ได้ไปตีเทนนิส และคนที่ไปด้วยไม่ใช่คุณพงศ์แต่เป็นผู้หญิงที่เป็นเพื่อนของเขา



และแน่นอน...ผู้หญิงชอบความเป็นหนึ่ง ดังนั้นทุกครั้งที่เขาไปกับพวกหล่อนเหล่านั้น เขาจึงเลือกที่จะไปกับคนใดคนหนึ่ง วันละคน ไม่ซ้ำคนในหนึ่งสัปดาห์...เท่านั้นเอง...



แต่แม้จะมีเพื่อนผู้หญิงมากมาย จันทร์จ้าวก็เป็นคนตรงเวลา หากนัดอาทิตย์ว่าจะกลับเวลาใด เขาก็จะมาปรากฏตัวที่กรมเพื่อรอกลับพร้อมพี่ชายเสมอ อาทิตย์จึงเอาหูไปนาเอาตาไปไร่บ้าง ยามมีคนมากระซิบว่าเห็นจันทร์จ้าวเดินอยู่กลางกรุงเทพฯโดยมีผู้หญิงขนาบข้างไม่ซ้ำหน้า



ทว่า...ไม่ใช่วันนี้



“จันทร์...” นายทหารหนุ่มเอ่ยปากเมื่อน้องชายก้าวขึ้นนั่งเบาะหน้าคู่กันในยามเย็น เตรียมตัวกลับบ้าน



“ครับ?” จันทร์จ้าวหันมามอง



“กลิ่นน้ำหอมผู้หญิง” อาทิตย์เตือน คนเป็นน้องเลยรีบยกแขนเสื้อตัวเองขึ้นดม แล้วก็ต้องเบ้หน้า



“คุณอรุณีใช้น้ำหอมแต่ละกลิ่น นี่แค่กอดแขนผมยังติดมา” เขาบ่น แต่ก็ไม่ทำอะไร เพียงแค่เอนหลังพิงพนักเท่านั้น



“คุณแม่จะจับได้เอา พี่ว่าจันทร์เลิกไปเที่ยวกับผู้หญิงดีกว่าไหม”



“พี่พูดเหมือนผมไปทำชั่ว พวกเขาก็เพื่อนผมทั้งนั้น...”



“แล้วก็เป็นเพื่อนผู้หญิงทั้งนั้น” อาทิตย์ต่อ จันทร์จ้าวเลยได้แต่เงียบไปครู่ แล้วค่อยเถียงต่อ



“เพื่อนผู้ชายก็มี แต่ไปดูหนังก็ต้องไปกับเพื่อนผู้หญิงไม่ใช่หรือ ไปทานไอศกรีมก็ต้องไปกับผู้หญิง ไปเต้นรำ ไปเดินเล่นก็ต้องไปกับผู้หญิง ไปกับเพื่อนผู้ชายจะสนุกอะไร”



“ถ้าอย่างนั้นก็หาเพื่อนผู้หญิงที่ดีกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือ” จันทร์จ้าวทำหน้าหน่าย วันนี้เขาเบื่ออรุณีที่เอาแต่พันแข้งพันขาตลอดเวลา ฉุนกลิ่นน้ำหอมของเธอ และไม่ถูกปากร้านอาหารที่เธอเลือก ซ้ำยังมาถูกพี่ชายบ่นเข้าอีก คนเป็นน้องเลยพาลพาโลเอาเสียเลย



“ก็ได้ๆ! คราวหน้าผมจะไปกับเพื่อนผู้หญิงดีๆแล้วกัน!!” พอน้องชายโพลงออกมาอย่างนั้นอาทิตย์ก็อ่อนใจจะดุ เขาได้แต่ถอนหายใจยาวแล้วไม่พูดอะไรอีก ตั้งหน้าตั้งตาขับรถ ทว่า...คนที่นั่งข้างเขากลับดูเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง



“ผู้หญิงดีๆที่ผมไปไหนด้วยได้โดยที่คุณแม่ไม่ว่านี่ต้องมีคุณสมบัติอะไรบ้างหรือ?”



แล้วจู่ๆ เจ้าตัวก็ตั้งคำถามอย่างที่อาทิตย์ไม่คิดว่าจะได้ยิน นายทหารหนุ่มผู้อยู่ในกรอบศีลธรรมอันดีงามชะงักไปในทันที เขาหันมองจันทร์จ้าวเหมือนไม่คิดว่าจะได้ยินคำถามนี้ ทว่าน้องชายของเขากลับทอดสายตามองออกไปนอกกระจกรถราวกับกำลังตกอยู่ในภวังค์



“ต้องเป็นกุลสตรีใช่ไหม? ต้องมีชาติตระกูล ต้องมีการศึกษา แต่ผมชอบผู้หญิงสวย เพราะฉะนั้นก็ต้องเป็นผู้หญิงที่สวยด้วย...อืม...” จันทร์จ้าวพึมพำแต่ทุกคำเข้าหูพี่ชายทั้งหมด แล้วอึดใจต่อมา รอยยิ้มก็ปรากฏที่มุมปากจนลักยิ้มบุ๋มลงไปที่แก้มซ้าย เจ้าตัวหันกลับไปมองพี่ชาย



   “พี่อาทิตย์รู้จักคุณพิมน้องคุณพงศ์ใช่ไหม”



“ก็...พอรู้จักอยู่”



“ผมตัดสินใจแล้ว เป็นคุณพิมแล้วกัน ผมเคยเห็นในรูปถ่าย เธอสวย คุณชายฉัตรก็เคยชมเรื่องเธอให้ผมฟังว่าทั้งเก่งทั้งมีความสามารถ พี่อาทิตย์นัดเธอมาเจอผมได้ไหม ที่จริงผมก็อยากให้คุณพงศ์เป็นคนนัดให้ แต่เกรงว่าคุณพงศ์จะหวงน้อง วานพี่อาทิตย์แทนแล้วกัน”



   “วานพี่?!!” อาทิตย์ร้องอย่างตกใจ



   “ก็ใช่น่ะซี ตั้งแต่ผมกลับมา ยังไม่ได้เจอกันสักที ไปที่วังฉัตรทีไรก็คลาดกันทุกครั้ง”



“แล้ว...แล้วพี่จะไปนัดคุณพิมเธอมาได้อย่างไร?!” อาทิตย์มองไม่เห็นทาง เขาเป็นทหาร ในขณะที่ราชนิกูลสาวเป็นครูที่โรงเรียนสตรี จริงอยู่ว่าน้องสาวของเขาก็ทำงานอยู่ที่นั่น แต่เขาก็ไม่คิดว่าตัวเองควรจะเข้าไปยุ่มย่ามในโรงเรียนสตรี



“โธ่! จะไปยากอะไร พี่อาทิตย์ก็ไปวานดาราอีกที ผมวานดาราไม่ได้หรอก ดาราชอบขุ่นผมเรื่องผู้หญิง ถ้าเป็นพี่อาทิตย์ ดาราต้องนัดคุณพิมให้แน่”



   “แต่...” อาทิตย์ผู้เถรตรงพูดไม่ออก เขาไม่เคยคิดเรื่องพรรค์นี้อย่างซับซ้อนเช่นจันทร์จ้าวมาก่อน ประเภทวานคนนั้นให้ไปขอคนนี้มาช่วยเหลือเพื่อแนะนำผู้หญิงสักคน อาทิตย์ รักษพิพัฒน์ไม่มีทางทำเช่นนั้น แต่...ไม่ใช่จันทร์จ้าว รักษพิพัฒน์



   “พี่อาทิตย์ก็บอกไปว่าพี่จะไปด้วย มีผม มีพี่ มีดารา มีนภา แล้วก็มีคุณพิม ไปหาภัตตาคารดีๆทานข้าวกัน เอาเป็นพรุ่งนี้ตอนเย็นไหม พี่เลิกงานเร็วหน่อย รับผม รับนภา รับดาราและคุณพิม แล้วเราไปเยาวราชกัน”



   “เยาวราช?!!” อาทิตย์ยังตกใจไม่เลิก แต่จันทร์จ้าวกลับตบไหล่พี่ชายเหมือนฝากฝัง



   “ตามนี้แล้วกัน ผมฝากด้วย ถ้าคราวต่อไปผมไปเที่ยวกับคุณพิม พี่จะได้เลิกกังวลว่าคุณแม่จะจับได้อย่างไรล่ะ” แล้วคนน้องก็เหมือนจะไม่สนใจอะไรอีก ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถ ในขณะที่อาทิตย์ได้แต่อ้าปากค้างและขับรถกลับบ้านอย่างที่เรียกว่าแทบจะไร้สติ


..................................
   



   ดึกมากแล้ว แต่อาทิตย์ รักษพิพัฒน์ยังคงเดินวนไปวนมาอยู่ที่หน้าห้องพักผ่อนของน้องสาวคนเล็ก ชายหนุ่มอยากจะยกมือเคาะประตูเพื่อขอคุยด้วยเป็นการส่วนตัว แต่...เรื่องที่จะคุยนั้นช่างตะขิดตะขวงใจเขาเสียเหลือเกิน



   ‘...จะไปยากอะไร พี่อาทิตย์ก็ไปวานดาราอีกที...’ 



เรื่องไหว้วานคนอื่นนั่นล่ะยาก! อาทิตย์ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างคิดไม่ตก นี่เขาต้องวานดารารัษมีจริงหรือ...ถ้าหากเขาไม่ทำ จันทร์จ้าวก็จะไม่ได้รู้จัก ‘คุณพิม’ เสียที แล้วถ้าเป็นเช่นนั้น น้องชายของเขาก็จะไปเที่ยวกับผู้หญิงเหลวๆพวกนั้น ในที่สุดมารดาก็อาจจะจับได้ แล้วถ้าถึงตอนนั้น...ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคุณหญิงผกาจะเป็นเช่นไร



...แต่...ถ้าจันทร์จ้าวรู้จัก ‘คุณพิม’ แล้วเกิดชอบพอกับสตรีผู้นั้น...



   อาทิตย์คิดถึงถึงเรื่องนี้แล้วสีหน้าก็หม่นหมอง เขาไม่มีสิทธิ์หวงแหนใครทั้งนั้น ถ้าหากตัวเองเป็นฝ่ายที่ไม่กล้าเผยความในใจ หากหม่อมหลวงพิมพัชราเลือกจันทร์จ้าว เขาก็คงทำได้แค่ยินดีด้วย ชายหนุ่มพยายามกดเก็บความรู้สึกมากมายลงไปในอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะสูดลมหายใจลึกราวกับตัดสินใจ เขายกมือขึ้นเคาะประตูห้องพักผ่อนส่วนตัวของน้องสาว รออยู่อึดใจหนึ่ง บานประตูก็เปิดออก ดารารัษมีโผล่หน้าออกมา



   “มีอะไรหรือคะพี่อาทิตย์”



   “คือ...เอ่อ...คือ...พรุ่งนี้...พรุ่งนี้ดาราว่างไหม”



   “ดารามีสอนค่ะ”



   “ไม่...พี่...พี่หมายถึงตอนเย็น...เอ่อ...คุณพิมด้วย...เอ่อ...” พอหลุดปากเรื่อง ‘คุณพิม’ ออกไปแล้ว อาทิตย์ก็นึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ควรออกตัวเรื่องราชินกูลสาวผู้นั้นไปก่อนเลย



   “คุณพิม?...พี่อาทิตย์หมายความว่าอย่างไรคะ”



   “คือ...” พอถูกน้องสาวถามย้ำมาเช่นนั้น อาทิตย์ก็ยิ่งอึกอัก ก่อนที่สุดท้ายเขาจะตัดสินใจพูดความจริง



   “จะชวนไปรับประทานอาหารเย็นที่เยาวราช ชวนคุณพิมด้วย”



   “ชวนดารากับคุณพิมหรือคะ” ดารารัษมีออกจะสงสัยเป็นที่สุด เพราะอาทิตย์นั้นเป็นพี่ชายอย่างที่เป็นสุภาพบุรุษชนิดที่แทบไม่ข้องแวะกับผู้หญิงด้วยซ้ำ กับหล่อนที่เป็นน้องสาว ยังนับครั้งได้ที่เขาจะชวนไปไหนมาไหน แต่ถ้าหากเป็นหล่อนออกปากชวน แม้ว่าเขาจะยุ่งเพียงใด แต่ก็จะพยายามไปตามคำชวนของหล่อนทุกครั้ง แต่ทำไมครั้งนี้...เขาถึงเป็นฝ่ายชวนเสียเอง? ซ้ำยังให้ชวน ‘คุณพิม’ อีก



   “ใช่...ชวนนภาด้วย เอ่อ...ไปกันหลายๆคน มีพี่ มีจันทร์ มีนภา มีดาราแล้วก็คุณพิม...”



   “แล้วทำไมต้องมีคุณพิม” ดารารัษมีตั้งคำถามด้วยความสงสัย ดวงตากลมจับจ้องพี่ชายอย่างจับผิด ซึ่งหากคนตรงหน้าเป็นจันทร์จ้าว หล่อนคงยิ่งซักกว่านี้ แต่นี่...ไม่ต้องซัก อาทิตย์ก็อึกอักให้เห็นแล้ว หญิงสาวจับจ้องพี่ชายที่ยังคงมีท่าทีแข็งเกร็งแล้วก็นึกรู้ว่านี่คงไม่ใช่ความคิดของอาทิตย์แน่ๆ



   ...ต้องมีใครสักคนขอให้อาทิตย์มาชวนหล่อน ชวนนภาสรวง และชวน ‘คุณพิม’...



   “พี่จันทร์ให้พี่อาทิตย์มาชวนใช่ไหม” ความเงียบของอาทิตย์ทำเอาดารารัษมีนึกเคืองพี่ชายคนรองที่คิดจะใช้หล่อนและอาทิตย์เป็นสะพานไปหา ‘คุณพิม’ หญิงสาวก้าวออกจากห้องตั้งท่าจะไปเอาเรื่องจันทร์จ้าวที่ห้องส่วนตัวของฝ่ายนั้น แต่อาทิตย์คว้าแขนเอาไว้เสียก่อน



   “พี่เองก็อยากไป...” เขายอมรับอย่างเก้อๆ



   “เอ่อ...ดาราก็เห็น...พี่แทบไม่ได้ไปไหน ถ้าไม่ไปกรมก็กลับบ้าน เยาวราชก็ไม่ได้ไปนานแล้ว แล้ว...ก็เป็นโอกาสดี ที่พวกเราจะได้ไปด้วยกัน เอ่อ...โดยที่มีคุณพิมไปด้วย...” ท่าทางของอาทิตย์นั้นดูน่าสงสารเมื่อเขาสารภาพว่าตนเองแทบไม่ได้ใช้ชีวิตเฉกเช่นหนุ่มฉกรรจ์ทั่วไป ไม่ได้มีสังคมรื่นเริง ไม่ได้คบค้าสมาคมกับเพื่อนฝูงมากกว่าเพื่อนที่ทำงาน ดารารัษมีมองใบหน้าของพี่ชายแล้วได้แต่ถอนหายใจ



   “ดาราจะชวนคุณพิมให้ แต่ไม่รับปาก ว่าคุณพิมจะไปไหม”



   “ขอบใจมากนะดารา” อาทิตย์ส่งยิ้มจางให้น้องสาว



   “ถ้าเป็นพี่อาทิตย์ชวนเอง ดาราจะตั้งใจชวนคุณพิมมากกว่านี้ แต่นี่เป็นพี่จันทร์...ดาราไม่สนับสนุน คุณพิมเธอดีเกินกว่าผู้ชายมากรักอย่างพี่จันทร์!” ดารารัษมีว่าอย่างนั้นแต่ไม่วายส่งสายตาขุ่นเคืองไปยังประตูห้องนอนของพี่ชายคนรองที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องไปโดยทิ้งอาทิตย์ไว้เช่นนั้น ชายหนุ่มมองบานประตูห้องพักผ่อนของน้องสาวที่ปิดลง แล้วได้แต่เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่อยู่เหนือเรือนไทยรักษพิพัฒน์



   ...หากเป็นเขาชวนหรือ...



เขาจะชวนได้อย่างไรกัน ผู้ชายที่วันๆทำแต่งานและไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆเช่นเขา ไม่มีค่าพอจะชวน ‘คุณพิม’ ไปเที่ยวที่ใดหรอก

.........................................



   แม้ดารารัษมีจะออกปากแล้วว่าไม่รับปาก แต่ในเย็นวันต่อมา เมื่อรถโฟล์คสีดำสนิทของอาทิตย์เลี้ยวเข้ามาในโรงเรียนสตรีกัลยาณี ข้างกายดารารัษมีที่ยืนรออยู่ก็มีสตรีอีกคนยืนเคียงข้าง จันทร์จ้าวเห็นร่างแบบบางนั้นตั้งแต่รถยังขับไปไม่ถึงคนทั้งคู่ แค่เห็นจากที่ไกลเขาก็จำได้ในทันทีว่าสตรีผู้นั้นเป็นคนเดียวกับสตรีในกรอบรูปที่คุณชายฉัตรให้เขาดู



   ...หม่อมหลวงพิมพัชรา...



   รถโฟล์คจอดทั้งที่ยังติดเครื่อง ดารารัษมีก็เปิดประตูที่นั่งตอนหลังแล้วส่งเสียงเข้าไปทักทาย



   “สวัสดีค่ะพี่อาทิตย์ พี่จันทร์ นภา” หล่อนว่าอย่างนั้นแล้วก้าวเข้าไปนั่งข้างพี่สาวแฝด ขยับที่ให้เหลือเพียงพอสำหรับแขกผู้มีเกียรติอีกหนึ่ง



   “สวัสดีค่ะคุณอาทิตย์” หล่อนส่งเสียงมาก่อน อาทิตย์เพียงแค่หันไปค้อมศีรษะทักทายเพราะอีกฝ่ายอายุน้อยกว่าเขาหลายปี จันทร์จ้าวหันไปดูบ้าง ระยะใกล้เพียงเท่านี้ทำให้เขามองเห็นความงามหมดจดของ ‘คุณพิม’



   ...ไม่เสียแรงที่ไหว้วานพี่อาทิตย์ให้มาชวน!...



   “สวัสดีค่ะ คุณจันทร์ ไม่เจอกันนานนะคะ” เธอหันมาทักเขาแล้วยกมือไหว้ มันออกจะคับแคบไปสักหน่อยที่จันทร์จ้าวซึ่งนั่งหน้าต้องเอี้ยวตัวไปรับไหว้ แต่เขาก็คิดว่ารอยยิ้มมีเสน่ห์ของตนคงจะพอทำให้ ‘คุณพิม’ สนใจเขาอยู่บ้าง



   ราชนิกูลสาวผู้เป็นทายาทอีกคนของวังฉัตรก้าวขึ้นรถเรียบร้อย รถโฟล์คสีดำของอาทิตย์ก็เคลื่อนตัวออกจากโรงเรียนสตรีกัลยาณี


........................................

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-11-2015 19:32:04 โดย Dezair »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Dezair

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 516
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1525/-8
   แม้จะขุ่นเคืองพี่ชายคนรองทุกครั้งที่เขาไถลไปกับผู้หญิงชนิดไม่ดูหัวนอนปลายตีน แต่ดารารัษมีก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมว่าจันทร์จ้าวเป็นคนช่างคุยและมีมิตรไมตรีดีเยี่ยม แม้วันนี้จะเป็นครั้งแรกในรอบ ๖ ปีที่ได้พบหน้ากัน แต่จันทร์จ้าวก็สามารถสร้างความสนิทสนมขึ้นใหม่ได้อย่างรวดเร็ว



   “คุณจันทร์คงเป็นนักเรียนที่เฮี้ยวน่าดู พิมโชคดีเหลือเกินค่ะ นักเรียนของพิมไม่มีเฮี้ยวอย่างคุณจันทร์สักคน” ความสนิทสนมทำให้หม่อมหลวงพิมพัชราหยอกล้อคุยเล่นกับชายหนุ่มได้อย่างสนิทใจ ดารารัษมีซึ่งคบหากับเธอมานาน ยังดูออกว่ามิตรภาพของคนทั้งคู่งอกงามรวดเร็วราวกับคู่สร้างคู่สม



   “โถ! แต่สมัยผมเป็นนักเรียน ผมล่ะอยากได้ครูอย่างคุณพิมนะครับ นี่อะไร้! ผมเจอแต่ครูดุๆทั้งนั้นเลย ถูกลงโทษแต่ละที โดนตีจนขาลายไปหมด ครั้งหนึ่งผมเคยหนีเรียน อ้ายเราก็นึกว่าถ้าหนีเรียนแล้วยกโต๊ะไปซ่อนที่อื่นด้วย ครูจะไม่ทันสังเกต แต่กลายเป็นว่าครูท่านนั้นเรียกชื่อทีละคน พอเรียกมาถึงเด็กชายจันทร์จ้าว รักษพิพัฒน์เท่านั้นล่ะ ความเลยแตก ว่าหนีเรียนแล้วยังริเอาโต๊ะเรียนไปเก็บที่อื่นด้วย” คนทั้งโต๊ะหัวเราะไปกับเรื่องเล่าสมัยเด็กของเขา แม้กระทั่งดารารัษมียังอดไม่ได้ที่จะสนุกไปกับเรื่องของพี่ชายคนรอง



   “แล้วถูกลงโทษอย่างไรคะ” หญิงสาวผู้ไม่ได้ใช้สกุลรักษพิพัฒน์เพียงคนเดียวในโต๊ะตั้งคำถามด้วยความอยากรู้



   “ถูกตี แต่จำไม่ได้แล้วว่ากี่ที แล้วก็ถูกสั่งให้ทำความสะอาดโต๊ะเรียนทั้งหมดในห้อง ในห้องมีร่วม ๒๐ โต๊ะได้แน่ะครับ ก็เลยต้องอยู่เย็นกว่าทุกวัน ไม่ได้กลับบ้านพร้อมคนอื่นๆเขา รถที่บ้านมารับก็ต้องให้รถรับพวกนี้เขาไปก่อน คุณแม่ท่านก็เลยสงสัยว่าทำไมมีแต่ผมที่ยังไม่กลับ เลยนั่งรถมาหาผมที่โรงเรียน กลายเป็นว่าคุณแม่มาเจอคุณครูท่านนั้นพอดี แล้วหลังจากนั้น...อย่างถามผมเลยนะครับ ว่าถูกริบค่าขนมไปอีกเท่าไร” หน้าตาทำเป็นเศร้าของจันทร์จ้าวยิ่งทำให้คนฟังหัวเราะอย่างสนุกสนาน



   “นภาจำได้ ตอนนั้นพี่จันทร์ถูกลงโทษให้ไปนอนในห้องของคุณพ่อคุณแม่ เพราะคุณแม่เกรงว่าถ้าพี่จันทร์นอนห้องตัวเองแล้วจะไม่ยอมทำการบ้านด้วย” นภาสรวงเสริมขึ้นมา จันทร์จ้าวพยักหน้าหงึกหงัก



   “ใช่ ไปนอนห้องคุณพ่อคุณแม่เป็นเดือนเลย กว่าจะได้กลับมานอนห้องตัวเองอีก”



   “คุณหญิงท่านคงเกรงว่าคุณจันทร์จะเกเรนะคะ” ราชนิกูลสาวเอ่ย



   “แต่ผมก็ไม่เกเรนะครับ! ที่เห็นว่าหนีเรียนก็เพราะวิชานั้นมันง่ายออกจะตายไป สู้เอาเวลาไปเก็บมะม่วงหลังโรงเรียนมากินก็ไม่ได้” คราวนี้คุณครูผู้แสนใจดีของโรงเรียนสตรีกัลยาณีถึงกับทำตาโต



   “นี่อย่าบอกนะคะว่าหนีเรียนเพื่อไปเก็บมะม่วง?!” ไม่มีคำตอบจากชายหนุ่ม แต่แค่ใบหน้าเหมือนจะยอมรับอยู่ในทีของเขาก็ทำให้คนรอบข้างหัวเราะได้อย่างง่ายดาย



   “พี่จันทร์นี่น่าเกลียดจริง! นี่ดาราไม่รู้มาก่อนว่าตอนที่หนีเรียนคราวนั้น หนีเพื่อไปเก็บมะม่วง!” ดารารัษมีบ่นพี่ชายอย่างไม่จริงจังนัก เพราะทั้งระอา ทั้งขำ จันทร์จ้าวเป็นคนแผลงอย่างนี้เสมอ แต่ละเรื่องของเขาพอนำมาเล่าสู่กันฟังแล้วแม้จะเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่เพราะเป็นจันทร์จ้าว รักษพิพัฒน์จอมแผลง เรื่องเช่นนี้ย่อมเกิดขึ้นได้เสมอ



   “ถ้าพิมเป็นคุณครูท่านนั้น พิมคงโกรธจนพูดไม่ออกแน่ค่ะ มีอย่างที่ไหน เรารึก็ตั้งใจมาสอน นักเรียนกลับเห็นมะม่วงดีกว่าวิชาของเราเสียได้” แล้วหลังจากเรื่องหนีเรียนเก็บมะม่วงของจันทร์จ้าว ก็มีอีกหลายเรื่องซึ่งล้วนเป็นเรื่องแผลงของเขาทั้งสิ้น แต่ทั้งอย่างนั้นกลับไม่ใช่เรื่องตลกหยาบโลนเลยแม้แต่นิด ชายหนุ่มทำตัวสมเป็นบุตรชายของพลตำรวจโทเดชและคุณหญิงผกา เป็นสุภาพบุรุษและปัญญาชนได้อย่างดีเยี่ยม



   หลังจากรับประทานอาหารไปได้พักใหญ่ จันทร์จ้าวก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ดารารัษมีเห็นว่าเป็นการดีที่หล่อนจะได้พูดคุยกับพี่ชายคนรองอย่างส่วนตัว จึงขอไปห้องน้ำด้วยเช่นกัน



   ชายหนุ่มออกจากห้องน้ำเมื่อจัดการธุระเรียบร้อย ก็พบว่าน้องสาวยืนแกร่วรออยู่ข้างหน้าทั้งที่น่าจะกลับโต๊ะไปก่อน



   “มีอะไรหรือ” เขาถามราวกับรู้ตัว ดารารัษมีหันมามองหน้าเขา ก่อนจะเหลือบตากลับไปมองโต๊ะของพวกตนที่อยู่ไกลลิบๆ ในภัตตาคารจีนวันนี้คนหนาแน่นเป็นพิเศษ ไม่มีโต๊ะว่างเสียด้วยซ้ำ ดังนั้นคนที่โต๊ะก็ไม่น่าจะสังเกตเห็นว่าหล่อนและพี่ชายกำลังยืนคุยกันอยู่หน้าห้องน้ำ



   “คุณพิมดูท่าจะชอบพี่จันทร์” หล่อนพูด ด้วยเพราะสนิทสนมกับหม่อมหลวงพิมพัชรามานาน มีหรือจะไม่รู้ว่าเพื่อนร่วมงานผู้นั้นออกจะถูกใจความมีมิตรไมตรีของพี่ชายหล่อน และสิ่งเดียวทีดารารัษมีคิดว่าตนควรทำ คือทำอย่างไรก็ได้ให้พี่ชายมากรักของหล่อนจริงจังกับความรู้สึกของสตรีผู้นั้น หากจันทร์จ้าวชอบพอก็ขอให้เรียนรู้นิสัยใจคอราชนิกูลสาวเพียงผู้เดียวอย่าไปเที่ยวข้องแวะกับสตรีใด แต่ถ้าหากมองเห็นเป็นเพียงเพื่อน ก็ขอให้อย่าโปรยเสน่ห์ไปมากกว่านี้เลย



   จันทร์จ้าวหัวเราะในลำคอ พลางมองตรงไปที่โต๊ะ ดูเหมือนจะมีคนรู้จักแวะเข้ามาทักทายด้วย เขาไม่รู้ว่าชายหนุ่มร่างสูงที่เข้าไปทักทายนั้นเป็นใครและรู้จักกับใคร แต่ก็เห็นทั้งพี่ชาย น้องสาวและหม่อมหลวงพิมพัชราพูดคุยและยิ้มแย้มราวกับสนิทสนมกันดี



   “เธอชอบพี่เพราะเห็นว่าพี่คุยสนุกก็เท่านั้น” เขาเปรยอย่างรู้จักนิสัยผู้หญิงดี ชายหนุ่มคบหากับผู้หญิงมามากมาย มีหรือเขาจะไม่รู้ว่าผู้หญิงคนใดคาดหวังอะไรจากเขา บางคนเข้าหาเขาเพราะเขาเป็นคนสนุกสนาน บางคนเข้าหาเขาเพราะต้องการความโก้หรู และบางคนเข้าหาเขาเพราะต้องการผูกมัด



   “พี่จันทร์พูดอย่างนี้หมายความว่าไม่จริงจังกับคุณพิมใช่ไหมคะ” ดารารัษมีถามตาเขียว ทว่าจันทร์จ้าวกลับหัวเราะน้อยๆ


   “พี่จริงจังกับคุณพิมในฐานะเพื่อนเท่านั้น คุณพิมเองก็คิดกับพี่ในฐานะเพื่อนเช่นเดียวกัน”



“พี่พูดอย่างกับว่าไม่ถูกใจคุณพิมอย่างนั้นล่ะ! นั่นหม่อมหลวงพิมพัชราเชียวนะคะ ทั้งสวยทั้งเก่ง มีดีทุกอย่าง” ดารารัษมีดูแคลนพี่ชาย เพื่อนของหล่อนดีไม่มีที่ติ พี่ชายคนรองกลับมองข้ามเสียอย่างนั้น แล้วไปเที่ยวเล่นกับพวกผู้หญิงเหลวๆที่วันๆไม่ทำมาหากิน เอาแต่ชะเง้อขะแง้มองตามผู้ชาย อย่างนี้ใช้ได้ที่ไหน



“คุณพิมเธอสวย เธอเก่ง และเธอมีดีทุกอย่าง...แต่...พี่ชอบผู้หญิงที่ยอมอ่อนข้อให้พี่มากกว่านี้อีกหน่อย” จันทร์จ้าวพูดตรง หม่อมพลวงพิมพัชรามีดีทุกอย่าง ตอนแรกเขาก็คิดว่าเธอเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับผู้หญิงที่จะมาเป็นคู่ชีวิตของเขา แต่พอได้รู้จักกันวันนี้ ได้พูดคุย ได้ถามไถ่ เขาก็พบว่าเธอมีความสามารถ เธอเก่ง เธอฉลาด...เทียบเท่ากับเขา หรือบางทีอาจจะมากกว่าเขาด้วยซ้ำไป แบบนี้ไม่ได้...เขายอมให้ใครมาเดินนำหน้ามากๆไม่ได้หรอก อกจะแตกตายเอาวันใดก็วันหนึ่ง



   “พี่จันทร์นี่เรื่องมากจริง!” ดารารัษมีได้แต่บ่นพี่ชายหน้าง้ำหน้างอ


   “อย่าพูดเรื่องพี่เลย พูดเรื่องพี่อาทิตย์จะดีกว่า”



“เรื่องพี่อาทิตย์?”



“...พี่อาทิตย์ดูท่าจะชอบคุณพิม”



   “พี่พูดอะไรน่ะ?!” ดารารัษมีหันขวับไปถามทันควัน



   “ดูไม่ออกหรือ?” คราวนี้เป็นฝ่ายจันทร์จ้าวหันมาย้อนถามน้องสาว ดารารัษมีมองกลับไปที่โต๊ะ พี่ชายคนใหญ่ของหล่อนยังคงนั่งนิ่งราวปูนปั้น อันที่จริง ตั้งแต่รับหล่อนและเพื่อนจนมาถึงภัตตาคาร ก็แทบจะไม่ได้ยินเสียงอาทิตย์เสียด้วยซ้ำ นอกจากการเออออรับคำและเสียงหัวเราะของเขาในบางที



   “พี่อาทิตย์น่ะหรือ ชอบคุณพิม...พี่จันทร์ทราบได้อย่างไร” หล่อนได้แต่ทวนอย่างไม่เชื่อ



“พุทโธ่! พี่อาทิตย์เป็นคนไม่ค่อยพูดก็จริง แต่ตอนนี้ที่เป็นอยู่ ไม่ใช่แค่ไม่ค่อยพูด แต่ยังเกร็งอีกต่างหาก แล้วทั้งโต๊ะ ก็มีผู้หญิงแค่ ๓ คน พี่อาทิตย์จะเกร็งเพราะนภากับดาราก็เห็นจะเป็นไปไม่ได้ เพราะฉะนั้น หนึ่งเดียวที่จะทำให้พี่อาทิตย์นั่งตัวตรงเด่ได้ขนาดนั้นก็คือคุณพิม...”



ดารารัษมีได้แต่ยกมือขึ้นทาบอกด้วยความตกใจ



“ดาราไม่ทราบมาก่อนเลย...พี่จันทร์ทราบตั้งแต่เมื่อไรคะ”



“เมื่อกี้น่ะซี แต่ไม่ทราบเหมือนกันว่าพี่อาทิตย์ชอบคุณพิมมานานรึยัง ดารานั่นล่ะ เคยสังเกตอะไรบ้างไหม” หญิงสาวทำหน้าตาครุ่นคิด สำหรับหล่อนแล้ว การที่อาทิตย์ไม่ค่อยพูดนั่นถือเป็นเรื่องปกติของเขา และไม่ว่าจะวันนี้หรือวันไหน อาทิตย์ก็ไม่ค่อยพูดเช่นนี้เสมอ



“ดาราไม่ทันสังเกตหรอกค่ะ ตายจริง...ตอนงานเลี้ยงต้อนรับคุณพิมเมื่อวันก่อนที่พี่จันทร์จะกลับมา ดารายังพูดเล่นกับนภาต่อหน้าพี่อาทิตย์อยู่เลย ว่าคุณพิมเธอน่าจะเหมาะกับพี่จันทร์ ถ้าหากพี่อาทิตย์เธอชอบของเธอมาตั้งแต่ตอนนั้น...โธ่! ดาราทำให้พี่อาทิตย์เสียใจหรือนี่!...” แม้จะไม่ใช่คนขี้สงสาร แต่กับพี่ชายที่ทั้งเงียบทั้งขรึมอย่างอาทิตย์ ดารารัษมีก็อดไม่ได้ที่จะนึกสงสารเขากับสิ่งที่หล่อนเคยหลุดปากออกมา



จันทร์จ้าวมองน้องสาวแล้วหัวเราะเบาๆ



“อย่าเสียใจไปเลยดาราที่รัก จากนี้เรามาช่วยให้พี่อาทิตย์สมหวังกันดีกว่า”



“ช่วยพี่อาทิตย์หรือคะ?!”



“ใช่ซีจ้ะ”



“พี่จันทร์จะช่วยอย่างไรคะ?!” ดารารัษมีร้องถามอย่างกระตือรือร้น


“ง่ายนิดเดียว ดาราอย่าขวางพี่แล้วกัน ให้พี่จัดการเอง“ หญิงสาวมองพี่ชายคนรองอย่างไม่วางใจนัก แต่ถึงแม้จันทร์จ้าวจะไม่ใช่บุรุษที่ดี ซ้ำยังรักแต่เที่ยวเล่น แต่เขาก็ไม่เคยทำร้ายพี่น้องคนใดทั้งนั้น จันทร์จ้าวมองตรงไปที่โต๊ะของพวกตนอย่างหมายมั่นปั้นมือ คนที่แวะเข้าไปทักทายหมุนตัวกำลังจะเดินกลับไปที่โต๊ะแล้ว และนั่นทำให้ชายหนุ่มเห็นว่าคนที่เข้าไปทักพี่ชายน้องสาวของเขาคือใคร


   เขาเบิกตาโตด้วยความตกใจ แล้วเรื่องของอาทิตย์ก็ปลิวออกจากหัวอย่างรวดเร็ว


...กรุงเทพฯเล็กอย่างว่าจริงด้วย!!...


   “นั่นมัน!!...”



ดารารัษมีหันกลับไปมองบ้างเมื่อเห็นว่าพี่ชายของหล่อนตาค้าง



   “อ้อ...นั่นคุณหมอภวัต...” คำพูดของหล่อนเหมือนฉุดความทรงจำของจันทร์จ้าวเมื่อครั้งไปที่วังฉัตรครั้งแรกนับแต่กลับมาจากอเมริกาให้ผุดขึ้นมาในหัว



   ...นั่นมันคนที่คุณชายฉัตรเรียกไปดูตัวเพื่อคุณพิม!!!...



   “กลับโต๊ะเถอะดารา ก่อนที่พี่อาทิตย์จะชวดคุณพิมไปทั้งชีวิต!” จันทร์จ้าวพูดเพียงเท่านั้นก็เดินกลับไปที่โต๊ะทันที คนเป็นน้องได้แต่มองตามด้วยความสงสัย แต่ก็รีบก้าวเท้าตาม ทว่าเมื่อกลับถึงโต๊ะ คนที่เข้ามาทักทายรายนั้นก็เดินกลับโต๊ะตัวเองไปแล้ว จันทร์จ้าวหันมองไปรอบตัว แต่เพราะในภัตตาคารนั้นกว้างขวางและหนาแน่นไปด้วยผู้คนจำนวนมาก เขาจึงได้แต่หงุดหงิดที่ไม่ได้เจอหน้ากันตรงๆเสียที



   “พี่จันทร์มองหาใครหรือคะ” นภาสรวงเงยหน้าถามพี่ชายที่เอาแต่มองไปทั่ว



   “ช่างเถอะ เราไปทานไอศกรีมกันต่อดีไหม” เขาบอกปัดไปอีกเรื่อง แล้วหันกลับมาให้ความสนใจกับคนทั้งโต๊ะแทน ‘หมอภวัต’ อยู่ที่นี่เวลานี้ เขาก็ควรพาอาทิตย์และหม่อมหลวงพิมพัชราไปที่อื่น!



   “คุณพิมชอบทานไอศกรีมไหมครับ ผมมีร้านแนะนำ ร้านนี้มีไอศกรีมแบบแปลกๆด้วยนะครับ”



   “ชอบอยู่หรอกค่ะ แต่พิมออกจะหวั่นคำว่าแปลกของคุณจันทร์นะคะ” แล้วหลังจากนั้นก็กลายเป็นการพูดคุยระหว่างจันทร์จ้าว หม่อมหลวงพิมพัชราและนภาสรวง ในขณะที่อาทิตย์ยังคงเงียบขรึมและเป็นผู้ใหญ่ ตอบรับสั้นๆเป็นบางครั้งเท่านั้น ส่วนดารารัษมีก็กลายเป็นหันไปจดจ้องที่พี่ชายคนใหญ่แทนพี่ชายคนรองเหมือนที่แล้วมา



   ‘...พี่อาทิตย์ชอบคุณพิม...’



แล้วที่เมื่อครู่นี้ที่จันทร์จ้าวว่า ‘พี่อาทิตย์จะชวดคุณพิมไปทั้งชีวิต’ หมายความว่าอย่างไรหนอ?



หญิงสาวเหลือบดวงตากลมไปมองพี่ชายคนรองที่ยังคงมีเรื่องเล่าสนุกๆเรียกเสียงหัวเราะจากคนอื่นๆ จันทร์จ้าวคนแผลง ดูเหมือนไม่ใช่คนใส่ใจกับความรู้สึกของคนรอบข้าง เอาแต่ใจและเอาความคิดตนเป็นใหญ่ แต่ภายใต้ท่าทีไม่จริงจังและสนุกสนานของเขากลับเป็นคนช่างสังเกตและพยายามเรียนรู้นิสัยใจคอคนรอบข้าง บางที...ความสนิทสนมที่เขามีให้ผู้หญิงอื่นๆก็เพราะเขาแค่อยากรู้อยากเห็นนิสัยใจคอผู้หญิงเหล่านั้นก็เป็นได้



...นี่เป็นครั้งแรกในรอบเกือบหนึ่งเดือนที่ดารารัษมีมองเห็นความดีความชอบของพี่ชายคนรองผู้ซึ่งกลับมาจากอเมริกา...




ติดตามตอนต่อไป (อาทิตย์หน้าค่ะ)


จะไม่บอกว่าคนเม้นท์ทายถูกกันไหม ว่าใครเป็นนายเอกพระเอก เพราะว่าพูดไปก็เท่านั้น ทายถูกกันหมดอยู่แล้ว ฮ่าฮ่า
เมื่อตอนที่แล้ว มีคนเม้นท์ถามเรื่องไทม์ไลน์ ขออธิบายนิดนึงนะคะ


สงครามโลกครั้งที่ 2 จบปี 1945 (อิงกับระเบิดที่ฮิโรชิม่าและนางาซากิ) ซึ่งตรงกับไทยคือ 2488 จันทร์จ้าวไปเรียนต่อหลังสงครามจบได้ 2 ปี ซึ่งตอนนั้นอายุ 18 (บัวอิงจากคุณนพในเรื่องปริศนาที่ได้ทุนไปเรียนต่อตอนอายุ 19-20 ส่วนปีที่จันทร์จ้าวไปเรียนต่อก็อิงมาจากคุณ ว. ณ ประมวลมารคเคยเขียนว่าได้ไปยุโรปตอนปี 2490 ค่ะ)


ตอนแรกคิดจะใช้ช่วงปีใกล้ๆกับเรื่องปริศนาด้วยล่ะค่ะ แต่ติดที่ว่าหลังจากนั้นไม่นานก็มีสงครามโลก (ง่ายๆว่าพยายามหลบอีเว้นท์สำคัญนั่นเอง) เลยขยับ แต่ขยับยังไงก็ชนกับสงครามโลกอยู่ดี เพราะมันกินเวลานาน ก็เลยขยับจนสุดเลยค่ะทีนี้ ฮ่าฮ่า เลยได้มาเป็นปี 2496 ซึ่งตอนนั้นยังอยู่ในช่วงครม.จอมพล ป.ที่เพิ่งตั้งใหม่ (จอมพล ป.เป็นนายกฯจนกระทั่งปี 2500 ถูกรัฐประหารโดยจอมพลสฤษดิ์ค่ะ)


เอาคร่าวๆเท่านี้ก่อน คืออีเว้นท์ของโลกและของประเทศไทยมันเยอะมากจริงๆค่ะ เพราะงั้นเราจะยืนหยัดให้มันเป็นพีเรียดลูกกวาดต่อปายยยย


ขอบคุณบอร์ด ขอบคุณคนเม้นท์ คนอ่าน คนติดตาม ใครมีคำถามอะไรส่งมาได้เลยค่ะ เนื่องจากเรื่องนี้ยาวมากจริงๆ ตัวละครก็เยอะมาก(ทุบสถิติจอมร้าย บอกเลย) ถ้าหลุดตรงไหน ท้วงได้เลยค่ะ ยินดีรับคำติชม จะพยายามแก้ภาษาให้มันดูโบราณขึ้นกว่านี้ ชอบติดภาษาตัวเองอ่ะ

แล้วเจอกันอาทิตย์หน้าค่ะ (ป.ล. พาร์ทหน้าพระเอกมาล่ะ พระเอกต้วมเตี้ยมมากกกกก อ้อ...แล้วพารท์หน้าจะมาคุยเรื่องชื่อ ‘จันทร์จ้าว’ ไม่ใช่ ‘จันทร์เจ้า’ นะ อะไรที่ไม่เป็นปกตินี่บอกเลย บัวนี่ล่ะ ฮ่าฮ่า )


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-11-2015 19:33:18 โดย Dezair »

ออฟไลน์ sweetbasil

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 832
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-3
ตามติดชีวิตจันทร์จ้าว :กอด1:

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2486
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1177/-5
ชอบบุคลิกจันทร์จ้าวมาก แม้จะติดสบายและกะล่อนเพียงใด แต่ก็ไม่เคยไปทำร้ายใครที่ไหน กังวลแต่ว่า...ตั้งตัวเป็นกามเทพให้เขา ตัวเองจะได้สมหวังก่อนน่ะซี

ภาษาคุณบัวไม่จำเป็นต้องปรับให้เก่ากว่านี้หรอกค่ะ ดิฉันว่าเท่านี้ก็ดีแล้ว อ่านง่าย เข้าใจง่าย ติดตามง่าย เพราะดิฉันว่าในช่วงเวลานั้นเขาก็พูดกันประมาณนี้แหละเนอะ และที่ชอบอีกอย่างคือ คำแทนตัวเองของผู้ชายที่ใช้ว่า "กัน" ชอบตั้งแต่อ่านหนังสือแปลชุดเชอร์ล็อก โฮล์มส์ ของ อ.สายสุวรรณแล้ว

รอตอนหน้าเจ้าค่ะ  :hao7:

ออฟไลน์ ngohingmint

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 63
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
คุณบัวพูดถึงปริศนาแล้วก็คิดได้

จันทร์นี่เหมือนอานนท์เลย แต่ต่างตรงที่ว่า ไม่มีเจ้าสาวของอานนท์ มีแต่เจ้าบ่าวของจันทร์จ้าว ก๊ากกกกก

ออฟไลน์ kokoro

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1149
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +138/-2
คืนนี้ได้นอนฝันดีไปกับน้องจันทร์
นายเอกของเรานี่ฉลาดจริงๆ รู้ว่าต้องการอะไร รู้ว่าคนรอบข้างคิดยังไง
เราเอาใจช่วยให้แย่งคุณหมอ เอ๊ย แย่งคุณพิมมาให้พี่อาทิตย์แบบช้าๆนะคะ จะได้เอาตัวเข้าแลกนานๆหน่อย อิอิ

ออฟไลน์ ナマケモノ~ず

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 97
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-4
เรามักจะหลอนทุกครั้งที่เป็นนิยายย้อนยุค

เพราะมักจะจบไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

แต่เรื่องนี้คุณบัวยืนยันว่าเป็นนิยายลูกกวาด

เราก็สบายใจหน่อย

ดีใจอย่างยิ่งที่คุณบัวกลับมาแต่งนิยายให้อ่าน

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
สงสัยจะมีหลายคู่ หุหุ

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3728
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
จันทร์จ้าวจะช่วยคิวปิดแผลงศรใส่พี่อาทิตย์กับคุณพิมอีกแรงหนึ่งเหรอคะเนี่ย~~ :m3:

ออฟไลน์ Whatever it is

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4005
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +380/-8
คุณหมอพระเอกแหงๆ 555

ออฟไลน์ gupalz

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5002
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +604/-20
ชอบเลย ยาวๆเนี่ย รออ่านตอนคุณหมอล่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
หมอภวัตโฉบไปโฉบมาไม่เจอกันตรง ๆ สักที แต่กระนั้นก็ถูกน้องจันทร์หมั่นไส้เข้าให้แล้ว
บุคลิกนายเอกของเราน่ารักน่าหยิก เหมือนจะเหลวไหลแต่จริง ๆ ก็ช่างสังเกตและฉลาด
อ่านเรื่องนี้แล้วคิดถึงจอมขวัญกับพี่โตขึ้นมาทันที

ออฟไลน์ Ryoooo

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3314
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-2
สนุก อยากให้จันทร์จ้าวเจอหมอเสียทีคงสนุกกก
พี่อาทิตย์สู้ๆหน่อย มีจันทร์เป็นแบคแล้วว

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13912
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
มองเห็นถึงสังคมโก้หรูในสมัยนั้นเลย ตีเทนนิส เข้าสโมสร นั่งฟังดนตรี ฯลฯ เก่าดีเราชอบ

ออฟไลน์ ❝CHŌN❞

  • เหงา เหงา :(
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1961
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-3
จันทร์จ้าว ก็แอบคล้ายของขวัญเหมือนกันนะเนี่ยยย
แล้วอย่างงี้คุณหมอจะคล้ายพี่โตไหมน้าาา

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2644
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
เราอ่านเราก็รู้สึกว่ามันให้บรรยากาศแบบปริศนานิดๆ้เหมือนกัน อ่านเรื่องนี้ละก็คิดถึง หมอภวัตต้วมเตี้ยมยังไงนะ ฮ่าๆๆ ไม่รู้ใช่พระเอกมั้ยแต่คิดว่าน่าจะไม่ผิดนะ รอสองคนป๊ะหน้ากันตรงๆ กอดคุณบัวหนึ่งที  :กอด1:

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
อ่านไปอ่านมาหน้าของเด็กชายจอมขวัญก็โผล่มาเรื่อยเลย
รอว่าเมื่อไหร่จันทร์จ้าวกับหมอภวัตจะได้เจอกันจังๆ

ออฟไลน์ PAiPEiPEi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 472
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-3
เป็นกำลังใจให้คุณบัวอีกเช่นเคยค่ะ    ชอบมากเลยพีเรียดลูกกวาดแค่ 2 ตอนก็ละมุนลิ้นแล้วค่ะ  ดีจังเลยเป็นดอกไม้บานให้เราคอยติดตาม  ยาวกว่าจอมร้ายเราคงได้อยู่ด้วยกันกับจันทร์จ้าวไปอีกนาน   ถ้านับเเค่ 2 ตอนเราว่าเริ่มมาคล้ายจอมขวัญเลยนะคะ ตอนแรกก็เป็นศัตรูหัวใจกับพี่โตเหมือนกัน  อิอิ


ปล. เห็นจากเม้นบนๆ  ที่คุณพงศ์เรียกแทนตัวว่า กัน   << ตอนแรกนึกว่านั่นคือชื่อเล่นแบบกันเอง  จริงๆไม่ใช่แต่เป็นสไตล์การแทนตัวของยุคนั้นเหรอคะ

ออฟไลน์ iamtsubame

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
คุณหมอจ๋าาาาาา เค้าอยากรู้จักนะ  :hao7:
ไม่เจอกันจังๆเสียที ลุ้นจนตัวโก่งแล้วววว :serius2:
จันทร์จ้าวท่าทางจะแสบไม่เบา :laugh:
อยากอ่านอีกกกกกกกก :z3:

ออฟไลน์ boonpa

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2438
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-9
 :hao3: คุณจันทร์เจอเนื้อคู่ตัวเองแล้วใช่ม่ะ

ออฟไลน์ jimmy_kuneekorn

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
เมื่อไหร่จะได้เจอคุณหมอคะ555 แวบไปแวบมาตลอด
ชอบแนวของคนแต่งมากค่ะ โดนจายยยยย
กว่าจะรักกันได้คุณหมอคงเหนื่อยน่าดู 555 รอตอนต่อไปนะค้าา :mew1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด