[เรื่องสั้น] ปลายทางคิดถึง (จบแล้ว) แจ้งข่าวรวมเล่ม (07-03-2561)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น] ปลายทางคิดถึง (จบแล้ว) แจ้งข่าวรวมเล่ม (07-03-2561)  (อ่าน 45974 ครั้ง)

ออฟไลน์ มาโซซายตี้

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 776
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +100/-2
บรรยากาศฝนตกเข้ากั๊นเข้ากันกับชั่วโมงนี้เลย ฟ้าอึมครึมทั้งวัน
เคยคิดจะเกษียณไปอยู่ท้องทุ่งบ้านนานะ
แต่จะให้ไปทำนาทำไร่ ก็เกรงจะไม่ไหว
เลยได้แค่ฝัน

คิดถึง 2 หนุ่มนี่จริงๆค่ะ
ขอเรื่องราวต่อมาเรื่อยๆนะคะ
ขอบคุณค่า

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
หน้าฝนนี่ดีจริงๆ เลยน้าา >\\\\\\< ความรักของธามกับน่านก็ชุ่มฉ่ำไม่ต่างกันเลย~ โรแมนติกมากๆ จ้าา..^^ อ่านไปเขินไปจนตัวบิดหมดแล้วนะคะเนี่ย :-[

ขอบคุณนะค้าา.. o1

ออฟไลน์ Sillyfoolstupid

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 489
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-0
อิจฉาธามที่วันเสาร์ได้หยุดอยู่บ้านนั่งดูต้นข้าวงอก
ได้คุยโทรศัพท์กับน่าน
คนอ่านน่ะ วันเสาร์-อาทิตย์ยังต้องทำงานเลย  :ling1:

ทำไมอ่านๆแล้วรู้สึกว่าธามมุ้งมิ้งจัง
คนอ่านจะจิ้นละนะว่าธามเป็นนายเอก ฮ่าๆๆๆ

ออฟไลน์ milkteabeige

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 336
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
อ้าวววววววว ทำไมตัดจบแบบนี้อ่ะคะ
สรุปธามได้ลางานยาวๆๆๆๆ ไปฟังมั้ย

คู่นี้เขาน่ารักกันจริงๆๆๆ

ยังจินตนาการน้องธามไม่ออก แต่ว่าที่อยู่กับเหนือน่าน คือน่ารักมากในความคิด
ชอบมากๆ เลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ

ออฟไลน์ GlassesgirL

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1038
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-2
แล้วตกลงธามลางานขึ้นไปฟังคำว่า คิดถึง จากน่านรึเปล่านี่ ฮาาาาา
บรรยากาศฝนตกเข้ากับช่วงนี้มาก และอบอุ่นอิ่มใจกับคู่นี้มากเช่นกัน :impress2:

 :mew1: :L2:

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
รู้สึกชอบหน้าฝนซะแล้วสิ 5555

ออฟไลน์ Lovetree

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
ได้เห็นความน่ารักของธามที่มีต่อคุณแม่  คนรัก  เพื่อน  รวมไปถึงพี่น้องชาวนาด้วย
เห็นความตั้งใจในบั้นปลายชีวิต สุดยอดมาก ยิ่งมีแม่ มีน่านอยู่ด้วยแล้ว ช่างเป็นคนอบอุ่น น่ารักมากๆเลยค่ะ
ทำให้เป็นพระเอกในดวงใจของเราสูสีคู่คี่กับพี่ปุ่นมากๆ. เราหลงเสน่ห์พระเอกที่มีอุดมการณ์นะคะ555

ธามเป็นคนน่ารักมากๆแบบนี้  ส่วนหนึ่งต้องยกความดีความชอบให้คุณแม่ และพี่น่านเลย สอนมาดี555
ดูท่าว่าคุณแม่และน่านจะพูดถูกคอกันนะคะ  และดูคุณแม่จะเอ็นดูน่านมากๆด้วย
ธามต้องห้ามทำอะไรที่ไม่ดีกับน่านนะ ท่าทางคุณแม่จะไม่ยอม แถมมีแก้ตัวให้น่านด้วย555 คุณแม่น้องธามน่ารักมากๆค่ะ

ตอนนี้นักเขียนแต่งได้เข้ากับเหตุการณ์มากๆค่ะ ทำให้ยิ่งคิดว่าเรื่องนี้มีอยู่จริง  มีพี่น่านน้องธามจริงๆ โอ๊ยเขินตอนจูบกัน :o8:
นักเขียนใจดีมีของแถมให้เราได้ชื่นใจตลอด. แถมชิ้นแรกกอด แถมชิ้นที่สองจูบ แถมชิ้นที่สาม... รอลุ้นและมีความหวังต่อไป555

ขอบคุณนักเขียนมากๆนะคะ :L2: เราชอบเรื่องนี้มากจริงๆ
ชอบความโรแมนติกในแบบละมุนละไม อบอุ่น เป็นไปได้ไม่ใช่ฝันไป :-[
อ่านตอนนี้แล้วทำให้รู้สึกว่า โลกช่างน่าอยู่ สดใสมากๆค่ะ o13









ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
น่ารักมาก
น่ารักทั้งเนื้อเรื่อง
น่ารักทุกตัวละคร

ออฟไลน์ aiLime13

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 462
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1146/-11
    • twitter
รู้สึกรักหน้าฝนจังเลยค่ะ
ฮือวววววววววววววววว

น่ารักกกกกกกกกกกกกก

ชอบจังเวลาที่ธามแทนตัวเองว่า ธาม ตอนคุยกับน่าน
มันฟังดูน่ารัก หมาธามน่าเอ็นดู  :-[

คิดถึงจังเลยเนอะ นี่อยากอ่านโมเม้นท์ที่ธามไปทำไร่ทำสวนจริงๆ
แล้วมีพี่น่านอยู่ข้างๆ จัง บรรยากาศท่ามกลางสีเขียวและสายลมแสงแดดมันต้องดีมากแน่ๆ

อรั๊ยยย อยากตามธามไปหาพี่น่านที่เชียงใหม่ >_<

ออฟไลน์ whitelavenders

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
 :-[

มุ้งมิ้งที่สุด อยากให้ย้ายมาอยู่ด้วยกันสักวันพรุ่งวันมะรืนเลย
สองหนุ่มน่ารักเสมอต้นเสมอปลายเลยนะคะ
ฝนตกแบบนี้เข้ากับบรรยากาศช่วงนี้ดีจังค่ะ เราก็อยากทำแบบธามบ้าง
ปลูกนั่นนี่นิดหน่อย ได้มองอะไรเขียวๆน่าจะสบายตาดี

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5

ออฟไลน์ RinNam

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
ฝนกำลังตกอยู่เลยค่าา กำลังอารมณ์เสียหลังจากวิ่งไปเก็บผ้าที่ตาก

อ่านจบรู้สึกหัวใจชุ่มชื้นขึ้นมาทันใด 

เอ๊า ตกก็ตกไปเถอะ  (แต่ได้โปรดอย่าท่วมเลยนะ)

 :pig4:

ออฟไลน์ Lovetree

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
ช่วงนี้ฝนตก ทำให้คิดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว  สงสัยเพราะชื่อเรื่องทำให้เรามักจะคิดถึงเรื่องนี้เสมอ  แล้วฝนตกทีไรคิดถึงตลอดค่ะ555

ชอบเรื่องนี้ โดยเฉพาะตอนล่าสุด ได้เห็นถึงความรักที่อยู่รอบๆตัวเรา ไม่เพียงเฉพาะกับความรักของคู่รักเท่านั้น

พระเอกนายเอกอยู่ห่างไกลกันเพราะภาระหน้าที่การงาน  ทำให้ ไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอด
ก็เลยอยากเห็นบั้นปลายชีวิตของธามน่านเป็นอย่างที่ตั้งใจคาดหวังไว้มากน้อยแค่ไหน
ความรักที่สื่อสารต่อกันตอนนั้นกับตอนนี้จะแตกต่างกันอย่างไรบ้าง
ที่ผ่านมามีปัญหาเรื่องรักแท้แพ้ระยะทางบ้างไหม555 อันนี้เดาได้แค่ว่ายังไงธามน่านเขาก็รักกันมากๆ
ยิ่งพูดก็ยิ่งชอบคู่นี้ ธามน่านแสดงความรักต่อกันน่ารักดี  เราชอบคู่นี้มากๆค่ะ  :-[

อ้อนขอไว้ก่อนเผื่อนักเขียนอยากแถมอีก :mew2: :pig4:

ขอบคุณนักเขียนมากๆนะคะ ที่แต่งนิยายดีๆให้เราได้จดจำและประทับใจไปตลอดค่ะ :L2:




ออฟไลน์ mirin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 258
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1

ออฟไลน์ Raccoooon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-2
ละมุนมากกกก อ่านแล้วอุ่นๆ ฮืออออ
ชอบมากค่ะ T///T

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9
อ่านจบแล้วนี่อยากไปเที่ยวดอยเลยนะเนี่ย :pig4:

ออฟไลน์ ถ้าเธอเป็นท้องฟ้า

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 376
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +466/-3
    • ถ้าเธอเป็นท้องฟ้า
ตอนพิเศษ (3)


สิบแปดนาฬิกาตรงทุกชีวิตบนถนนต่างพากันหยุดกิจกรรมเมื่อเสียงประกาศตามสายเปลี่ยนเป็นเสียงเพลงชาติไทย บรรดานักท่องเที่ยวต่างชาติที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็พลอยพากันยืนนิ่งไปกับเขาด้วย ทันทีที่จบเพลงความมีชีวิตชีวาก็กลับคืนสู่ถนนราชดำเนินหรือถนนคนเดินท่าแพแห่งนี้อีกครั้ง


ร่างสูงก้าวที่ในมือกำถุงใส่พวงมาลัยดอกมะลิมองซ้ายมองขวาก่อนจะข้ามจากฝั่งจากกำแพงเมืองเก่าเดินปะปนไปกับผู้คนที่ไม่รู้ว่ามาจากแห่งหนตำบลใดกันบ้าง สองเท้าก้าวไปตามทางชื้นแฉะเพราะฝนที่ขาดเม็ดไปได้เพียงไม่นาน แม้ท้องฟ้าจะยังคงขมุกขมัวแต่เหล่าพ่อค้าแม่ขายก็พร้อมใจหุบร่มพับเก็บผ้าพลาสติกเพื่อแสดงสินค้าและร้องเรียกคนผ่านไปผ่านมาให้แวะชมด้วยภาษาคำเมืองหวานหู


นัยน์ตาสีเข้มที่บัดนี้ปราศจากแว่นสายตามาบดบังกวาดตามองไปยังร้านรวงที่เรียงรายอยู่สองข้างทาง ในใจนึกทบทวนว่านานเท่าไรกันที่ไม่ได้มาเดินเที่ยวในย่านสำคัญแห่งนี้ พยายามมองหาเพื่อนฝูงที่รู้จักแต่ก็ไร้วี่แววจะได้พบเจอ นั่นคงเพราะต่างก็แยกย้ายกันไปทำงานลงหลักปักฐานยังที่ต่าง ๆ เหนือน่านเดินมาหยุดที่หน้าร้านขายของที่ระลึกซึ่งทำจากผ้า มีทั้งกระเป๋า หมอน พวงกุญแจและของแต่งบ้าน ชายหนุ่มโน้มตัวลงหยิบเจ้าตุ๊กตาทำจากเศษผ้าสีสดที่ดูคล้ายจิงโจ้ผสมกับสุนัขหูตูบขึ้นมาจากกองตุ๊กตาก่อนจะจ้องมองมันด้วยความสงสัย ตาโต ๆ กับท้องป่อง ๆ นั่นดูแล้วชวนขันยิ่งนัก


“เอาตัวมอมไปเลี้ยงที่บ้านสักตัวไหมคะพี่”


“ตัวมอม?” เหนือน่านทวนคำ “ที่เห็นปีนอยู่ตามทางขึ้นวิหารในวัดน่ะเหรอครับ”


“ใช่ค่ะพี่” เจ้าของร้านสาวสวยยิ้มหวาน


‘ไม่เหมือนเลยสักนิด’ นักพฤกษศาสตร์หนุ่มคิดในใจ แต่สุดท้ายเขาก็ยอมที่จะควักเงินจ่ายด้วยเหตุผลที่ว่ามันน่ารักดีและทำให้นึกถึงใครบางคน


เสียงเรียกเข้าและแรงสั่นสะเทือนในกระเป๋ากางเกงทำให้เหนือน่านต้องสลัดความคิดนั้นทิ้ง รีบรับถุงกระดาษจากเจ้าของร้านคนสวยก่อนจะดึงโทรศัพท์ออกมากดรับสาย


“ว่าไง” กล่าวในขณะที่เท้าก้าวต่อ เพิ่งสังเกตเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว ผู้คนดูหนาตาขึ้น การเดินจึงไม่คล่องตัวนักเพราะนอกจากต้องคอยระวังไม่ให้เหยียบพื้นรองเท้าของคนข้างหน้ายังต้องระวังไม่ให้ชนเข้ากับคนที่กำลังเดินสวนทางมา         


“ทำอะไรอยู่”


“ซื้อของอยู่”


“ดีจังเลยเนอะ ลงจากดอยมาแทนที่จะโทร.มาบอกคิดถึงกันสักคำ ไม่มีเลย”


คนฟังหัวเราะในลำคอเมื่อได้ยินคำตัดพ้อของอีกฝ่าย “ก็บอกแล้วไงว่ามายืนอยู่ตรงหน้าสิแล้วจะพูดให้ฟัง”


“ให้มันจริงเถอะ ถ้าธามไปอยู่ตรงหน้าน่านจริง ๆ จะให้น่านตะโกนว่าคิดถึงธามให้เขาได้ยินกันทั้งถนนเลยดีไหม”


คำพูดนั้นของธามทำเอาชะงักกึก เหนือน่านกวาดตามองไปรอบ ๆ แต่เพราะไม่มีแว่นสายตาจึงทำให้ความสามารถในการมองภาพระยะไกลไม่ดีเท่าที่ควร


“รู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่ไหน”


“วันอาทิตย์แบบนี้ แถมมีทั้งเสียงรถเสียงคนดังขนาดนี้ อยู่ถนนคนเดินแน่ ๆ เดาไม่ถูกก็บ้าแล้ว”


“แล้วไป”


“ทำไม คิดว่าธามอยากฟังน่านพูดว่าคิดถึงกันจนต้องขับรถไปเชียงใหม่อย่างนั้นเหรอ”


“ใครจะไปรู้ ก็เห็นชอบโผล่มาให้ตกใจอยู่เรื่อย” คนอายุมากกว่าถอนใจพลางเลี่ยงหลบกลุ่มคนที่กำลังเดินสวนมา


“หลงตัวเอง ไม่ได้อยากฟังมากขนาดนั้นหรอกน่า”


“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว” 


“แล้วนี่จะกลับบ้านตอนไหน ค่ำแล้วนะ”


“ยังทำธุระไม่เสร็จ”


“ถ้าอย่างนั้นแค่นี้นะ ธามไม่กวนแล้ว”


“ด...เดี๋ยวสิ ทำไมวันนี้ยอมวางง่าย ๆ”


“ก็น่านบอกเองว่าจะไปทำธุระนี่นา”


“ก...ก็ใช่”


“ทำไม? อยากคุยกับธามต่อเหรอ”


“ไม่ใช่อย่างนั้น ค...แค่...รู้สึกแปลก ๆ ทุกครั้งคุยนานกว่านี้”


“พี่น่านอยากคุยต่อก็บอกสิครับ ธามจะได้ไม่วางสาย”


“อ...ไอ้เด็กเพี้ยน บอกแล้วไงว่าไม่ใช่อย่างนั้น เราก็แค่...”


“เอาละ ๆ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ ธามไม่กวนแล้วจริง ๆ แค่นี้นะ”


ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด!!!


‘อยากได้ยินเสียง’


“อ...อ้าว ยังพูดไม่ทันจบเลย”


เหนือน่านโคลงศีรษะก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋า นักท่องเที่ยวที่แห่แหนมารวมกันอยู่ที่นี่ทำให้ระยะทางกว่าหนึ่งกิโลเมตรดูไกลขึ้นไปอีก กว่าจะฝ่าผู้คนออกมาได้ก็เล่นเอาเหงื่อซึม ชายหนุ่มหยุดพักที่สุดปลายถนนทอดตามองไปยังฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดพระสิงห์วรมหาวิหารเป็นวัดเก่าแก่ของชาวเมืองเชียงใหม่ นัยน์ตาพร่าเพราะแสงไฟหน้ารถที่สัญจรขวักไขว่ หลังจากเหลียวซ้ายแลขวาอยู่นานกระทั่งเห็นรถทิ้งช่วงจึงตัดสินใจก้าวไปตามทางม้าลายแต่แล้วเสียงแตรที่ดังขึ้นก็ทำให้ต้องชักเท้ากลับ


ชายหนุ่มมองรถจักรยานยนต์ที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วก่อนจะถอนใจเฮือกพร้อมกับประโยค ‘เกือบเอาชีวิตมาทิ้งที่หน้าวัดเสียแล้ว’ ผุดขึ้นในหัว กระนั้นเหนือน่านยังต้องตกใจยิ่งกว่าเพราะจู่ ๆ ก็มีใครคนหนึ่งถือวิสาสะคว้าหมับเข้าที่มือของตนเอง ไล่มองเรื่อยไปตามลำแขนแกร่งกระทั่งหยุดที่ใบหน้าอาบแสงสีนวลของไฟถนนก็พบว่าเขาคือคนที่เพิ่งวางสายจากกันไปเมื่อไม่นานนี่เอง ยังไม่ทันจะถามไถ่ให้ได้ความอีกฝ่ายก็ชิงพูดขึ้นด้วยเสียงขรึมทำเอาคนฟังรู้สึกเหมือนตนเองกลายเป็นเด็กไม่รู้ประสา


“เดินข้ามถนนไม่ระวังเลย เกือบถูกรถชนแล้วเห็นไหม”


“ก็เพราะไม่เห็นน่ะสิ” คนอายุมากกว่าบ่นมุบมิบในขณะที่เท้าก็ยังคงก้าวตามอีกฝ่ายต้อย ๆ


เมื่อข้ามถนนมาได้ธามก็ค่อย ๆ คลายมือออกสบตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยคำถาม


“มาถึงตั้งแต่เมื่อไร”


“หลังจากน่านออกมาจากร้านน้ารินสักพัก น้ารินบอกว่าน่านไปตลาดวโรรสแล้วจะมาเดินเล่นที่นี่ธามก็เลยตามมา”


“เราพูดผิดที่ไหนกัน ชอบทำอะไรให้คนอื่นเขาป...เป็น...”


“หืม?”


“ว...วุ่นวายอยู่เรื่อย” เหนือน่านมุ่นคิ้วเมื่อเห็นว่าทุกอย่างไม่ได้ผิดไปจากที่เขาคิดเอาไว้เลย                                   


“เอาน่า เก็บไว้บ่นรวมกันครั้งอื่นได้ไหม แล้วนี่จะไปไหน”


“ไปไหว้พระขอพร”


“ให้ธามไปด้วยคนนะ”


“มีมาลัยมาพวงเดียว”


หนุ่มกรุงเทพฯ คลี่ยิ้มน้อย ๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงตั้งแง่ “ดีเลย น่านไม่เคยได้ยินเหรอที่เขาบอกว่าทำบุญร่วมชาติตักบาตรร่วมขัน เผื่อชาติหน้าจะได้เกิดมาเจอกันอีก”


“ชาติเดียวก็แย่แล้ว” พูดจบก็เดินผ่านกำแพงซึ่งมีสิงห์คู่สีขาวตั้งเด่นอยู่เหนือซุ้มประตู


“ต้องไปไหนก่อน”


“เข้าไปในโบสถ์ก่อน”


ธามพยักหน้าหงึกเดินตามเจ้าถิ่นไปอย่างว่าง่าย หลังจากนมัสการพระประธานในโบสถ์แล้วเหนือน่านก็พาวิศวกรหนุ่มเดินไปยังวิหารลายคำซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมศิลปะล้านนา ด้านหน้ามีสิงห์คู่และปูนปั้นรูปพญานาคทอดตัวลงมานามแนวราวบันได ภายในเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธสิหิงค์ซึ่งชาวเชียงใหม่เชื่อกันว่าคนที่เกิดปีมะโรงควรต้องหาโอกาสมาไหว้ให้ได้สักหน


สองคนเดินผ่านซุ้มประตูช่องประตูเข้าไปในวิหารที่ประดับประดาด้วยภาพจิตรกรรมเรื่องราวในวรรณคดีไทย ตรงหน้าคือพระพุทธรูปสีทองอร่ามรับกับฉากหลังซึ่งเป็นผนังที่เขียนภาพลายทองบนพื้นแดงทำเอาคนเพิ่งเคยมาครั้งแรกถึงกับตะลึงในความงดงามของศิลปกรรมที่ผู้เฒ่าผู้แก่ได้ทิ้งเอาไว้ให้


“สวยจัง” ธามกล่าวก่อนจะนั่งลงกราบพระ


“เอาพวงมาลัยไปบูชาพระสิ” พูดจบเหนือน่านก็ส่งมาลัยดอกไม้กลิ่นหอมเย็น ๆ ที่เตรียมมาให้ในขณะที่อีกฝ่ายแสดงท่าทีลังเลที่จะรับไว้อย่างเห็นได้ชัด


“น่านเอาไปบูชาเถอะ นี่มันของน่านนี่นา”


“น้ารินบอกว่าคนที่เกิดปีมะโรงชีวิตหนึ่งต้องมาไหว้พระสิงห์ให้ได้สักครั้ง เราให้ ธามเอาไปบูชาพระเถอะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว”
คนอายุน้อยกว่าพยักหน้าพลางรับพวงมาลัยดอกมะลิมาถือไว้ก่อนจะคลานไปวางบนแท่น จากนั้นทั้งคู่จึงเดินกลับออกมาจากวิหาร และธามก็ไม่ลืมที่จะถามคำถามที่ตัวเขายังคงข้องใจ


“น่านมาที่นี่ตั้งใจจะมาขอพรให้ตัวเองหรือขอให้ใครกันแน่”


เจ้าของชื่อกลับมาสบตาก่อนจะตอบด้วยถ้อยคำที่ทำให้คนฟังยิ้มไม่หุบ


“เราตั้งใจจะมาขอพรให้คนเกิดปีมะโรง”


...


รถสองแถวสีแดงแล่นฝ่าความมืดหนีการจราจรคับคั่งในบริเวณคูเมืองกระทั่งมาหยุดส่งผู้โดยสารยังสะพานซึ่งมีโครงเหล็กครอบ ทอดตัวเชื่อมสองฝั่งแม่น้ำปิงเข้าไว้ด้วยกัน


“คุ้นตาที่นี่จัง” ธามเอ่ยขึ้นเมื่อก้าวลงจากรถ


“เคยเห็นในหนังละมั้ง มีหนังหลายเรื่องมาถ่ายที่นี่ สะพานนี้เขาเรียกว่าสะพานเหล็กหรือสะพานดำ ถนนลอยเคราะห์” พูดจบก็เดินไปยืนเกาะราวสะพานทอดตามองแสงไฟระยิบระยับที่เห็นอยู่ไกล ๆ “แล้วนี่จะกลับเมื่อไร”


“อะไรกัน เพิ่งมาถึงได้ไม่กี่ชั่วโมงก็ถามถึงวันกลับเสียแล้ว” น้ำเสียงตัดพ้อนั้นทำเอาคนฟังโคลงหัว ทันทีที่อีกคนก้าวมายืนข้างกันก็ทำให้นึกขึ้นมาได้จึงยื่นถุงกระดาษให้


“อ่ะนี่ เราให้”


“อะไร”


“เปิดดูสิ”


ธามล้วงมือลงไปในถุงกระดาษก่อนจะดึงตุ๊กตาผ้าหน้าตาตลกออกมา “ตุ๊กตาเหรอ”


“อื้อ คนขายเขาบอกว่ามันคือตัวมอม แต่เราว่าไม่เหมือนเท่าไร จริง ๆ แล้วที่เห็นอยู่ตามวัดมันคล้าย ๆ ลิงผสมเสือ ตำนานทางเหนือเล่าเกี่ยวกับตัวมอมว่าเอาไว้สำหรับแห่ขอฝน”


“เหมือนแห่นางแมวเลย”


“อืม นั่นแหละ”


“น่ารักดีเนอะ”


เหนือน่านพยักหน้ายิ้ม ๆ รู้สึกดีใจที่เห็นว่าอีกฝ่ายชอบของที่ตนเองให้ แต่แล้วคำพูดต่อมากับสายตาหวานเชื่อมของธามก็ทำให้ต้องเสมองไปทางอื่น นึกอยากจะเขกหัวตัวเองที่ดันมาตกม้าตายแสดงท่าทีเขินอายต่อหน้าผู้ชายด้วยกันเช่นนี้


“หมายถึงคนให้นะ”


ธามขยับเข้ามาใกล้จนไหล่ชิดไหล่ ตาคมละจากปรางแก้มสีนวลยามต้องแสงไฟจากนั้นก็มองออกไปยังเวิ้งน้ำท่ามกลางความมืด ต่างคนต่างปล่อยให้ลมพัดเอาไอเย็นจากสายน้ำขึ้นมากระทบผิวหน้า ปล่อยให้ความเงียบโอบล้อมสองร่างเอาไว้และปล่อยหัวใจได้ทบทวนความรู้สึกที่เกิดขึ้น ณ เวลานี้


“อยากรู้จังว่าภาพที่น่านเห็นอยู่ตอนนี้มันเป็นยังไง”


“มันเบลอ ๆ แต่รู้ว่าเป็นแสงไฟ”


“จริงสิ เพิ่งสังเกตว่าวันนี้ไม่ได้สวมแว่น”


“ลืมไว้ที่บ้านพักบนสถานีน่ะ”


“อืม...” มือหนายกขึ้นถูปลายคางของตัวเองอย่างใช้ความคิดก่อนจะยิ้มออกมารวดเร็วราวกับเด็กชายที่คิดเกมสนุก ๆ ได้ “น่านหลับตาแล้วยืนอยู่ตรงนี้นะ ไม่ต้องตามมา” เจ้าของร่างสูงกล่าวก่อนจะเริ่มเดินถอยห่างออกไป ห่างออกไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งสุดปลายสะพาน


“น่านลืมตาได้แล้ว ดูซิว่ามองเห็นธามชัดไหม” ธามป้องปากร้องถาม คนถูกถามจึงลืมตาขึ้นพยายามหรี่ตามองจนในที่สุดก็โบกมือให้รู้ว่า ‘ไม่’ เป็นคำตอบ


“ถ้าอย่างนั้นหลับตานะ พอตอบเสร็จก็หลับตาทุกครั้ง”


แม้เหนือน่านจะไม่ค่อยเข้าใจในการกระทำของอีกฝ่ายสักเท่าไรนักกระนั้นเขาก็ยังยอมทำตามแต่โดยดี ชายหนุ่มปิดเปลือกตาลงอีกครั้งรอกระทั่งเสียงขานคำถามดังขึ้น


“แล้วถ้าใกล้เข้ามาอีกหน่อยอย่างนี้ล่ะ”


คำตอบที่ได้ยังคงเป็นเช่นเดิม


“ชัดหรือยัง”


“มันไม่ชัด”


“นี่ล่ะ ชัดไหม” พูดพลางขยับใกล้เข้ามาอีกแต่ก็ยังใกล้ไม่พอที่จะทำให้คนสายตาสั้นเห็นชัด นักพฤกษศาสตร์หนุ่มยังคงโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวันก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามากระทั่งรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รดอยู่กับข้างแก้มกับคำพูดแผ่วเบาที่ข้างหู


“ลืมตาสิน่าน แล้วตอบธามทีว่าใกล้ขนาดนี้น่านเห็นธามชัดไหม”


ธามจ้องเปลือกตาที่กำลังปรือขึ้นช้า ๆ พลางยกริมฝีปากขึ้นเป็นรอยยิ้มน่ารักแบบที่แม้แต่เพื่อนร่วมงานก็ไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นนัก


“ธามมายืนอยู่ตรงหน้าน่านแล้วนะ”


“เห็นแล้ว”


“ถ้าเห็นแล้วก็พูดให้ชื่นใจหน่อยว่าคิดถึงกันไหม”


เมื่ออยู่ต่อหน้ากันเช่นนี้ก็ยากที่จะหนีได้ โดยเฉพาะหนีความรู้สึกที่อยู่ในใจขณะนี้ เหนือน่านเงยหน้าขึ้นสบตาคนพูดพลางคลี่ยิ้มบางเบาก่อนจะกล่าว “คิดถึงสิ คิดถึงมากด้วย”


ธามอมยิ้มเมื่อในที่สุดก็ได้ฟังคำนั้นจากปากของคนรัก แต่ก็ไม่วายถามย้ำให้แน่ใจ “จุ๊หมาน้อยขึ้นดอยหรือเปล่า”


“แล้วหมาน้อยยอมให้เราจุ๊หรือเปล่าล่ะ”


“ถ้าไม่ยอมจะมาข้ามป่าข้ามเขามาถึงนี่เหรอ เต็มใจให้จุ๊เลยละ” พูดจบก็ดึงมืออีกฝ่ายมากุมไว้ก่อนจะจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่ที่ไม่อาจละไปไหนได้เลยแม้สักนาทีเดียว


คนฟังส่ายหน้าน้อย ๆ พลางยกมือข้างที่เหลือเสยผมสีเข้มที่ตกลงมาปรกหน้าผากของคู่สนทนา “แต่เราไม่ได้จุ๊ เราพูดเรื่องจริง”


“พูดอีกรอบได้ไหม เมื่อกี้ยังไม่ทันตั้งตัว”


“อีกสิบรอบหรือร้อยรอบก็จะบอกว่าคิดถึง อยากฟังเสียงแล้วก็อยากเห็นหน้า”


เอาละสิทีนี้คิดไม่ตกเลยว่าจะทำอย่างไรดี ได้ยินแบบนี้ชักไม่อยากกลับกรุงเทพฯ เสียแล้วสิธามเอ๋ยธาม...



จบจ้ะ


ภาพปลากรอบ >>> https://www.facebook.com/AmInTheSky/posts/609478345905223

   
สวัสดีค่ะ ช่วงนี้ฝนตกเลยนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา

ขอบคุณทุกคนมาก ๆ สำหรับคอมเมนต์นะคะ

ขอบคุณคุณ Ailime13 ที่แนะนำเรื่องนี้นะคะ ^^ (ขออนุญาตปัดพื้นแล้วกราบบบบบบเบญจางคประดิษฐ์ที่สาธุประดิษฐ์ค่ะ)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-08-2015 11:04:08 โดย ถ้าเธอเป็นท้องฟ้า »

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
เขิลลล ทำเราอยากไปเที่ยวอีกแล้ว คุณถ้าเธอเป็นท้องฟ้า

ออฟไลน์ bew_yunjae

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
เฮ้ออออ พี่น่านก็อู้คำหวานกับเค้าเป็นเหมือนกันนะเนี่ย
แม้ธามจะต้องตื้อ ดื้อ เอาก็เถอะ
แต่ธามคงจำยิ้มปลื้มแน่ๆ อ๊ายยยย อิจฉา
เรื่องนี้นี่คอนเซ็ป คุณชายจอมซึนกับนายช่างผู้เอาแต่ใจจริงๆ ฮาาา
อัพตอนพิเศษต่อนะคะ กิกิ

ออฟไลน์ GlassesgirL

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1038
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-2
น่ารัก เขินมากๆ :-[

 :pig4: :L2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ veeveevivien

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
ประโยคเด็ด. “จุ๊หมาน้อยขึ้นดอย“  มาแว้วววว :o8:

มีตอนพิเศษเรื่อยๆๆๆนะะะ :call: :pig4:

ออฟไลน์ มาโซซายตี้

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 776
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +100/-2
โอ๊ย หวานๆๆๆที่สุด
อ่านเรื่องนี้ทีไร หัวใจได้ผ่อนคลายตลอดๆ
ขอบคุณสำหรับนิยายอบอุ่นน่ารักค่ะ
วัดอะไรคะที่คนปีมะโรงต้องมาไหว้

ออฟไลน์ mizzmizz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 477
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
หวานมากกกกกกกก อิจฉามากกกกกก
เมืองน่านน่ารักกกกกก อิอิ

ออฟไลน์ bon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-2

ออฟไลน์ black sakura

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-8
คู่นี้ก็ยังน่ารักเหมือนเดิม5555555
ในเลขห้าแอบมีน้ำตาซ่อนอยู่เพราะ
ต้องรอตอนพิเศษ(4)อีกพักใหญ่ๆมั้ง

ออฟไลน์ milkteabeige

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 336
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
ขอยืมคำน้องสาวมาใช้ค่ะ ธามนี่มันก๊าวใจจริงๆๆ

ธามน่ารัก อ่านแล้วเขินมากค่ะ >\\\\\<

ออฟไลน์ mirin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 258
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
เมืองน่าน่ารักจริงๆ เริ่มชอบหน้าฝนขึ้นมาบ้างแล้ว :-[

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
เขินจังเลย
พอน่านเริ่มกล้าพูด
กล้าเปิดเผยความรู้สึกมากขึ้น
ทำให้ธามยิัมแก้มแทบปริเลยนะ

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
น่ารักมากกกกกกก

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด