[เรื่องสั้น] ปลายทางคิดถึง (จบแล้ว) แจ้งข่าวรวมเล่ม (07-03-2561)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น] ปลายทางคิดถึง (จบแล้ว) แจ้งข่าวรวมเล่ม (07-03-2561)  (อ่าน 45975 ครั้ง)

ออฟไลน์ Lovetree

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
เราอ่านแล้วอินมากๆค่ะ ซึ้งมากๆแล้วนำ้ตาก็ไหลตอนที่น่านพูดคำว่าคิดถึงตรงหน้าธาม
เรารู้สึกเพราะเขาสองคนอยู่ห่างไกลกันนานๆกว่าจะได้มาเจอกัน ก็ต้องคิดถึงกันมากๆจริงๆ

เราใจหายมากๆตอนที่น่านเกือบถูกรถชน ถ้าน่านเป็นอะไรไป  ก็คงไม่ได้ให้อะไรหรือทำอะไรเพื่อธามอีก
และน่านก็คงไม่ได้บอกคิดถึงต่อหน้าธามด้วย อนาคตไม่แน่นอนจริงๆ เราคิดว่าอยากทำอะไรเพื่อคนที่เรารักก็ควรทำเถอะเนอะ
น่านก็คงคิดแบบนั้น  น่านเป็นคนที่น่ารักมากๆเลยนะคะ

เราทั้งยิ้มทั้งเขินเอามากๆตอนที่ธามบอกว่า หมายถึงคนให้นะ
เรายิ้มไม่หุบเลยอ่ะ เราเลยต้องบอกกับตัวเองว่าธามเขาพูดและมองหน้าน่านโน่น555 ธามเป็นคนที่โรแมนติกมากๆเลยค่ะ

ดีใจมากๆนักเขียนมามอบความสุขให้ในตอนพิเศษอีกครั้งนะคะ  และเราได้ข้อคิดได้รับความรู้รอบตัวอีกมากมายเลยค่ะ
ยิ่งอ่านยิ่งหลงรักเรื่องนี้จริงๆค่ะ  ขอบคุณนักเขียนมากๆนะคะ :L2:



ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
พี่น่านตอนคุยโทรศัพท์กับธามน่าแกล้งจริงๆ นั่นล่ะน้าา :-[ ท่าทางคงจะใจแป้วน่าดูเลยนะคะน่ะ ที่อยู่ดีๆ คนขี้ตื๊ออย่างธามก็ยอมทำตามที่ตัวเองว่าง่ายๆ แถมยังวางสายไปทั้งๆ ที่พี่น่านยังพูดไม่จบอีก 555+ แต่ทางด้านธามเองก็ทนแกล้งได้ไม่นานจริงๆ นะคะ เพราะสุดท้ายก็ต้องรีบแสดงตัวก่อนที่คนขี้เหม่อจะเดินไปชนอะไรเข้าอีก~ ><

ขอบคุณนะค้าา.. :pig4:

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3

ออฟไลน์ Sillyfoolstupid

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 489
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-0
เห็นตอนพิเศษมาแล้ว แต่กว่าจะได้อ่านแทบลงแดงตาย
นี่ถ้าไม่ติดงานนะ จะวิ่งแทรกไปในตัวหนังสือ ไปแอบส่องตามตอม่อสะพาน
อะไรเค้าจะหวานแหววกันได้เปิดเผยขนาดนี้
ช่างเป็นคู่ล่ามาแรงแซงคิวพี่ตังพี่จ้า พี่ปุ่นพี่เต็ม พี่ธันพี่บุ้ง กันซะเหลือเกิน
เป็นคู่ที่หวานกันออกสื่อมากที่สุดในบรรดาลูกๆของคุณ ถธปทฟ แล้วล่ะมั้งเนี้ย

ขอบคุณสำหรับตอนพิเศษค่ะ
ไม่ขอ แต่จะรอตอนต่อไปนะคะ ^^

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
เหนือน่าน นาน ๆ หวานที ไม่แพ้ใครเหมือนกัน

ออฟไลน์ pp_psj

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 187
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ poyhoney

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
อ่านแล้วเขินอ่ะ :oo1:

ออฟไลน์ ciaiwpot

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
ในที่สุดก็ได้ยินคำว่าคิดถึง
ต้องบอกใกล้ๆใช่ไหมธาม
น่ารักมาเลย
รู้สึกอบอุ่นมากเลยเมื่อถึงปลายทาง
มีคนบอกว่าคิดถึงงงงงงงงง

ออฟไลน์ bradpitt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 258
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1


 “จุ๊หมาน้อยขึ้นดอย“ 

 คิดถึงหนักมาก

 ทั้ง น่าน ธาม

 คู่นายตัง   นายจ้า 

 


 :heaven :heaven :heaven :heaven :heaven :heaven




:call: :call:  :call: //อ้อ  อยากให้ ณัฐนนท์ สมหวังด้วยอ่ะ ...  ตอนพิเศษ จงมาๆๆๆ :call: :call: :call:

ออฟไลน์ KKKwanGGG

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-2
สนุกมาก ๆ ครับ บรรยายบรรยากาศได้เห็นภาพเลยดอยเลยครับ ชอบคำนี้จัง "จุ๊หมาน้อยขึ้นดอย"

ขอบคุณครับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ comai0618

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 47
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ปกติอ่านแค่บทสนทนา แค่คำพูดก็เขินจะตายอยู่แล้ว
แต่นี่มีฉากจุ๊บๆในรถด้วยยยยย  :-[
เล่นกับหมา หมาเลียปากนะคะพี่น่านนน หมาน้อยมันร้ายนัก o18

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2925
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
ธามไม่ใช่หมาน้อยนะ ธามเป็นหมาใหญ่ต่างหาก 5555 :hao7:

ออฟไลน์ packy

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 176
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
 :katai2-1: ชอบม้ากกกก ก ไก่ ล้านตัว
รักละมุน ลุ้นละไมจริงๆ

ขอบคุณคนเขียนมากค่ะ

ออฟไลน์ Yundori

  • From where I stand...
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
เป็นเรื่องสั้นที่น่ารักมากกกกกกก  :mew1:
อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจไปหมดเลยย  :o8:
เสน่ห์ของเรื่องคือมันเป็นเรื่องสั้นนี่แหละ
แต่ละตอนเลยอ่านแล้วรู้สึกว่ากลั่นมาเน้นๆ เอาเนื้อๆจริงๆ
สองคนรักกันเราก็สุขใจ ตอนแรกใจหายนึกว่าเหนือน่านจะไม่รับรักซะแล้ว
ชอบความอบอุ่น โรแมนติกแบบนี้อะ
ไม่ต้องมีแสงสี ดอกไม้อะไรช่วยเลย หูยยยยย
รักกันยืนยาวแน่ๆ  :กอด1:

ออฟไลน์ mymicky

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 48
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0

อ่านตอนอากาศเริ่มเย็นๆ จะรู้สึกเหมือนเดินตาม ธามกับเหนือน่าน ไปตามทางเดินของกิ่วแม่ปานด้วยเลย  ขอบคุณสำหรับเรื่องราวอบอุ่น ท่ามกลาอากาศเย็นๆแบบนี้นะคะ  :mew1:

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2384
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1180/-5
หวานจนไม่รู้จะว่ายังไง มีความรักความอบอุ่นอวลอยู่ในอากาศ จนอยากจะทึ้งหมอนให้ขาดไปข้าง ชอบทั้งธามและเหนือน่านเลยค่ะ เขาไม่ได้อยู่ด้วยกันทุกวัน แต่เขาก็รักกันมาก นี่ล่ะที่โบราณท่านว่า รักกันอยู่ขอบฟ้าเขาเขียว เสมออยู่หอแห่งเดียวร่วมห้อง เมื่อรักกันแล้ว ต่อให้มีระยะทางขวางกั้น ก็ไม่นับว่าเป็นอุปสรรค เพราะสิ่งที่ผูกคนสองคนไว้คือหัวใจรักนั่นเอง ว้าย เขินจังเลยค่ะ ชอบบรรยากาศหวานๆ ระหว่างสองหนุ่มนะคะ อีกอย่าง...ชอบความสมจริงของเนื้อเรื่องด้วยค่ะ ไม่ต้องหวือหวา แต่รับรู้และจับต้องได้ว่ามันมีคนรักกันจริงๆ อย่างนี้ในชีวิตจริงนะ

ขอบคุณมากๆ ค่ะ  :mew1:

ออฟไลน์ khwanruen

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1051
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3
เรืริงสั้นสไตล์สโลไลฟ์ ชอบมากเลยขอบคุณคนเขียนมากๆ  :mew1:

ออฟไลน์ May@love

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 828
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-2
อ่านไปยิ้มไปตลอดเรื่องเลย
พี่น่านกับธามน่ารัก
บรรยากาศก็ดี
ชอบทุกอย่างเลยค่ะ

ออฟไลน์ gayraygirl

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3009
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +206/-3
ชอบมากเลย อ่านแล้วสบายใจมีความสุข ขอบคุณมากค่า

ออฟไลน์ ketekitty

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
คือมันดีต่อใจจริงๆค่ะ ชอบมากเลย
 :-[ :-[ :-[ :-[ :-[
อ่านแล้วรู้สึกดีเหมือนได้ไปอยู่ท่ามกลางธรรมชาติบนเขาจริงๆ เย็นใจมากเลย ยิ่งอ่านยิ่งคิดถึงเชียงใหม่

ออฟไลน์ ถ้าเธอเป็นท้องฟ้า

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 376
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +466/-3
    • ถ้าเธอเป็นท้องฟ้า
ปลายทาง...ยังคิดถึง (ตอนพิเศษ)






“รู้ไหมว่าความคิดถึงของเรามีความยาวเท่าไร”












ตาคมยังคงไล่ไปตามตัวอักษรที่เรียงแน่นอยู่บนกระดาษ ดูเหมือนว่าประโยคที่จบลงไปเมื่อครู่จะไม่สามารถทำลายสมาธิที่จดจ่ออยู่กับตำราเล่มโตบนหน้าตักได้หากมือขาวไม่ยกขึ้นขยับแว่นสายตาแล้วถามกลับด้วยถ้อยคำสั้น ๆ 


“เท่าไร”


“เท่ากับระยะทางจากกรุงเทพฯ ถึงเชียงใหม่ ส่วนความกว้างก็เท่า...”


เสียงนั้นเงียบหายไปอย่างผิดสังเกตจนคนฟังต้องละจากหนังสือพร้อมกับหันไปมองคนพูด เห็นว่าเจ้าของร่างซึ่งนอนเหยียดยาวอยู่ไม่ไกลกำลังยกแขนทั้งสองข้างขึ้นในอากาศ สองแขนค่อย ๆ ขยายห่างออกจากกันราวกับกำลังกะขนาดของอะไรบางอย่างจนในที่สุดก็แนบลงกับที่นอนเมื่อไม่อาจจะประมาณได้ถูก


นักพฤกษศาสตร์หนุ่มส่ายศีรษะ ยิ้มน้อย ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็นก่อนจะก้มลงให้ความสนใจกับตำราพันธุ์ไม้เมืองหนาวบนตักอีกครั้ง กระนั้นปากก็ยังถามต่อ “เท่าไหน” 


“เท่านี้ไง”


คำพูดชวนสงสัยทำให้เหนือน่านจำต้องปิดหนังสือ หวังจะหันกลับไปดูให้รู้ว่าความคิดถึงของธามมีขนาดเท่าไรกันแน่ แต่ก็ไวไม่เท่ากับสองแขนของอีกฝ่ายที่กอดรัดรอบเอว แม้อากาศยามค่ำคืนจะหนาวเย็นหากแต่แผ่นหลังกลับรู้สึกได้ถึงไออุ่นเมื่อแผงอกแนบชิด


“เท่านี้แหละ” ธามกระซิบเบา ๆ หลังจากพาดคางลงบนบ่าของคนอายุมากกว่า จากนั้นก็ขยับห่างออกเพียงนิดเพื่อให้มีพื้นที่พอที่จะให้ปลายจมูกได้สัมผัสกับผิวแก้มแสนคิดถึง ในขณะที่เหนือน่านเองก็เอี้ยวตัววางตำราลงบนลิ้นชักข้างเตียง ถือโอกาสหนีให้ห่างจากสัมผัสที่ทำให้หัวใจวูบไหว


“แล้วน่านล่ะ คิดถึงเราเท่าไหน”


“ความคิดถึงของเราไม่มีความยาว ไม่มีความกว้าง ไม่มีน้ำหนัก”


“ไม่คิดถึงก็บอกตรง ๆ” วิศวกรหนุ่มมุ่นคิ้วพร้อมกับคลายวงแขนออกเปลี่ยนมาเป็นนั่งกอดอกอย่างไม่สบอารมณ์ ใบหน้าคมสันที่เชิดขึ้นไม่ผิดจากเด็กชายขี้งอนดูแล้วยิ่งชวนหมั่นไส้ กระนั้นคนมองกลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู


“ยังไม่ทันพูดสักคำว่าไม่คิดถึง” ขยับเข้าใกล้พร้อมกับแตะปลายนิ้วชี้กับนิ้วหัวแม่มือลงบนหว่างคิ้วของคนอายุน้อยกว่าแล้วลากปลายนิ้วทั้งสองให้ห่างจากกันเพื่อให้หัวคิ้วนั้นคลายออกพร้อมกับกล่าวต่อ “ความคิดถึงของเราไม่มีขนาด ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น”


“แล้วธามจะรู้ได้ยังไงว่าน่านคิดถึง” ธามว่าพลางรั้งมือของอีกฝ่ายมากุมเอาไว้


“รู้สิ เพราะความคิดถึงของเรามีรส”


“รสอะไรเหรอ” คนถามทำหน้าฉงน


“เราก็ไม่รู้เหมือนกัน ต้องให้ธามเป็นคนตอบ” เหนือน่านคลี่ยิ้มจาง ๆ ทอดตามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามก่อนจะขยับเข้าใกล้ ก่อนที่กลีบปากอุ่นจะแตะลงบนริมฝีปากเย็นเฉียบเพื่อส่งผ่านความรู้สึกไปให้กัน ไม่ถึงอึดใจก็ผละออกในขณะที่คนไม่ทันตั้งตัวได้แต่ถอนใจด้วยความเสียดาย   


“รู้หรือยังว่ารสอะไร”


“ไม่ค่อยแน่ใจ ขอใหม่ได้ไหม” ว่าแล้วก็รวบตัวเจ้าของรสจูบมาไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง กำลังจะหาคำตอบให้ตัวเองอีกครั้งแต่ก็ทำไม่ได้ดั่งใจเพราะแรงดันจากสองมือที่แผงอก


“พอแล้วไอ้เด็กเพี้ยน ใครจะไปให้” คนตกเป็นรองรีบประท้วง


“อะไรนะ อ๋อ...ใครจะไม่ให้” พูดจบก็ทำหน้าทะเล้น แกล้งทิ้งน้ำหนักจนอีกฝ่ายหงายลงจนแผ่นหลังแนบกับเตียง


ธามยิ้มน้อย ๆ เมื่อแรงต้านเมื่อครู่กลายเป็นเพียงสัมผัสบางเบาที่สองบ่าของตนเอง จัดการดึงแว่นสายตาของคนใต้ร่างออกแล้ววางทับบนหนังสือ เมื่อไม่มีสิ่งใดกั้นกลางดวงตาสองคู่ก็สบกันอยู่เนิ่นนานท่ามกลางความเงียบงัน


“มองอะไร ไม่เคยเห็นคนหรือไง”


“ไม่เคยเห็น คนอะไรชอบจุ๊หมาน้อยขึ้นดอย”


“เป็นคนดี ๆ ไม่ชอบ ชอบเป็นหมา”


“ถึงจะเป็นหมา แต่หมาน้อยอย่างธามขึ้นดอยมาแล้วไม่กลับไปมือเปล่าแน่ ๆ”


คำพูดกับแววตาแฝงความหมายนั้นทำเอาคนฟังจำต้องเสมองไปทางอื่น แต่ก็ได้เพียงไม่นานเมื่อมือใหญ่รั้งปลายคางให้หันกลับมาเห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้าอีกครั้ง


“จะทำอะไร”


“ก็จะหาคำตอบว่าความคิดถึงของน่านรสชาติเป็นยังไงกันแน่”


ว่าแล้ววิศวกรหนุ่มก็ลงมือค้นหาคำตอบโดยการระเลียดรสความคิดถึงนั้นอีกครั้ง...ฟ้าสางเมื่อไรคงได้คำตอบที่ชัดเจนแน่ ๆ ถึงตอนนั้นก็คงตอบได้แล้วว่าความคิดถึงของน่านนั้นหวานหอมเพียงไร...

 


“ธาม”


เสียงเรียกนั้นดังอยู่ข้างหู มันแผ่วเบาราวกับกลัวว่าจะมีใครอื่นมาได้ยิน 


“ธามตื่นเถอะ”


เจ้าของชื่อปรือตาขึ้นและภาพแรกที่เห็นก็คือใบหน้าของคนรัก แม้ปกติจะชอบวางหน้านิ่งแต่เขาก็มักจะสังเกตเห็นรอยยิ้มที่อยู่ในดวงตาคู่นี้ได้อยู่ดี


“เช้าแล้วเหรอ”


“ตีสามครึ่ง” เหนือน่านกล่าวพร้อมกับแทรกเรียวนิ้วเสยผมยุ่งเหยิงที่ตกลงมาปรกหน้าผากของคนที่กำลังใช้มือขยี้ตาด้วยความงัวเงีย “ข้าวพ่อกับแม่ของต้นข้าวเพิ่งมาถึง”


ธามชะงักก่อนจะพยายามลืมตาสู้แสงจากหลอดไฟนีออน มองไปรอบ ๆ ให้ถ้วนถี่ว่าขณะนี้ตนเองอยู่ที่ใดกันแน่ ในที่สุดเมื่อดวงตาชินกับแสงวิศวกรหนุ่มก็พบว่าเขากำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ และตรงหน้าก็คือห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลประจำอำเภอ


“พ่อกับแม่ของต้นข้าว...”


“อืม เพิ่งมาถึงสักพักน่ะ โชคดีนะที่เจ้าตัวเล็กไข้ไม่สูงมาก ไม่อย่างนั้นต้องแย่แน่ ๆ เลย” คนอายุมากกว่ากล่าวก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ในขณะที่คนฟังพยายามทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ และภาพสุดท้ายก่อนที่จะมานั่งอยู่ตรงนี้ก็คือ...





“ธ...ธาม พอก่อน”


คำขอร้องไม่อาจหยุดฝ่ามือใหญ่ที่กำลังลูบไล้ไปบนผิวเนื้อได้ ซ้ำกลีบปากอิ่มยังแกล้งดูดดึงเบา ๆ ที่ซอกคอก่อนจะเลื่อนขึ้นไปกระซิบชิดใบหู


“ธามไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อนนะ”


เสียงแหบพร่าทำเอาสองแก้มขาวค่อย ๆ เจือสีแดงระเรื่อเพราะเลือดในกายสูบฉีดแรงขึ้นพอ ๆ กับหัวใจที่เต้นรัวราวกลองสะบัดชัย   


“ธ...ธาม พ...อื้อ...”


ริมฝีปากอุ่นที่ประกบลงมาทำให้ไม่สามารถกล่าวถ้อยคำใด ๆ แม้สมองจะสั่งให้หยุดเสียตั้งแต่ตอนนี้แต่หัวใจและร่างกายกลับไม่ยอมเชื่อฟัง มือขาวคลายจากบ่ากว้างก่อนจะไล้ลงไปตามลำตัวที่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เผลอรั้งเสื้อของอีกฝ่ายอีกฝ่ายขึ้นเสียแล้ว


“ไหนบอกว่าให้หยุดไง” ธามกล่าวพร้อมกับถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง


“พูดมากน่า” เจ้าของแก้มขึ้นสีตอบห้วน ๆ ดวงตามองคนเหนือร่างที่กำลังยืดตัวขึ้นจัดการถอดเสื้อยืดใส่นอนแล้วปามันไปอีกทาง


“ถ้าอย่างนั้นขอถามคำถามสุดท้าย”


“อะไร”


“จะให้ธามหยุดแค่นี้ไหม ถ้าน่านต้องการ ธามจะหยุดตั้งแต่ตอนนี้ ตอนที่ยังสามารถห้ามความรู้สึกของตัวเองได้”


เหนือน่านไม่ได้ตอบคำถามนั้นเพียงแต่ยกตัวขึ้นพร้อมกับใช้สองแขนคล้องที่ลำคอแกร่งก่อนจะรั้งคนพูดลงมาอยู่ในตำแหน่งเดิม 


“อยากทำอะไรก็ทำ” กล่าวเมื่อปลายจมูกสัมผัสกัน


ถ้อยคำง่าย ๆ ทำดวงตาคมกริบทอประกายวิวบวับ จู่ ๆ หัวใจก็ทำงานหนักขึ้นมาเสียอย่างนั้น ธามประทับจูบซ้ำแล้วซ้ำอีกที่ลำคอระหงก่อนจะเลื่อนขึ้นมาตามแนวสันคาง สุดท้ายก็ไม่ลืมให้รางวัลกลีบปากบางที่วันนี้ยอมเผยความความในใจให้รู้ 


“อ...อื้อ...ธ...ธาม” เสียงนั้นขาด ๆ หาย ๆ รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเมื่ออีกฝ่ายเลื่อนมือลงต่ำในขณะที่ริมฝีปากยังไม่คลายจากกัน พลันหูก็ได้เสียงโวกเวกดังแว่วขึ้นท่ามกลางเสียงลมพัดใบไม้ไหวที่ด้านนอก



“อ้ายธิ!”




“ธ...ธาม หยะ...”



“อ้ายธิ!”



“ธามหยุดก่อน” พูดพร้อมกับคว้าข้อมือที่กำลังวนไล้อยู่ที่หน้าท้อง “หยุดก่อนนะ” ว่าพลางรั้งมืออีกฝ่ายขึ้นมาแนบที่แก้ม เงี่ยหูฟังความเป็นไปที่ด้านนอก



“อ้ายธิ!”


“ร...เรา...ไปดูนะ” เอ่ยขึ้นเป็นเชิงขออนุญาต เมื่อเห็นว่าธามไม่ได้แสดงท่าทีคัดค้านจึงยันกายลุกขึ้น หยิบแว่นสายตามาสวมก่อนจะเดินไปมุ่งหน้าไปยังประตูระเบียง ทันที่ประตูเปิดออกความหนาวเย็นจากก็ปะทะเข้ากับร่างจนผิวกายชาไปหมด ดวงตาภายใต้กระจกใสมองตามแสงจากกระบอกไฟฉายที่กำลังส่ายไปมาอยู่หน้าเรือนพักของหัวหน้านักวิจัยซึ่งอยู่ถัดขึ้นไปยนเนิน



“อ้ายธิ! อยู่หรือเปล่าเจ้า” เสียงของเด็กหญิงดังขึ้นอีกครั้ง


“พี่ธิไม่อยู่หรอกครับ ไปในเมืองตั้งแต่เช้า” เหนือน่านตะโกนบอก รอกระทั่งแสงไฟใกล้เข้ามาจึงได้เห็นว่าเจ้าของเสียงนั้นคือ ‘ต้นข้าว’ ลูกสาววัยสิบปีของคนงานในสถานีวิจัยนั่นเอง


“อ้ายน่าน อ้ายน่านช่วยน้องหนูด้วย น้องตัวร้อนจี๋เลย ยายบอกว่าต้องพาไปโรงพยาบาล พ่อกับแม่ไปงานศพที่ลำพูนตั้งแต่เมื่อวานยังไม่กลับ หนูเลยมาหาพี่ธิ” เสียงสะอื้นฮักทำเอาคนฟังใจคอไม่ดี


“รอเดี๋ยวนะ พี่ไปเอากุญแจรถก่อนแล้วจะพาไปโรงพยาบาล”


เมื่อเหนือน่านกลับเข้ามาในบ้านอีกครั้งเขาก็เห็นว่าธามที่สวมเสื้อเรียบร้อยกำลังยืนรออยู่แล้ว


“ธามพาไปเอง เรารีบไปกันเถอะ”







“ธาม คิดอะไรอยู่”


เมื่อมืออุ่นแตะที่ลำแขน ความคิดที่ล่องลอยไปไกลก็กลับมาอยู่กับตัวอีกครั้ง เจ้าของชื่อส่ายหัวเบา ๆ ไล่ภาพของอีกฝ่ายกับคำพูด ‘อยากทำอะไรก็ทำ’ ที่ยังคงก้องอยู่ในหู ก่อนจะตอบ “เปล่า”


“แล้วเป็นอะไร ยังง่วงอยู่เหรอหรือว่าโกรธอะไรเรา ทำไมทำหน้าแบบนั้น”


ธามส่ายหัวดิกก่อนจะปฏิเสธ “ธามจะโกรธน่านเรื่องอะไร น่านดีขนาดนี้” ว่าแล้วก็ถือโอกาสเอียงศีรษะลงบนไหล่ของคนที่ความสูงพอ ๆ กันพร้อมกับหาวหวอด ๆ


“ถ้าง่วงก็ไปนอนในรถ ขืนนอนแบบนี้ปวดคอแน่” นักพฤกษศาสตร์หนุ่มทอดตามองมือใหญ่ที่เลื่อนมากุมมือของตนเอง


“ไม่เอา ธามอยากกลับบ้าน ยังเสียดายไม่หาย”


“เสียดายอะไร” เหนือน่านถามซื่อ ๆ


“เสียดายเรื่องที่ทำค้างไว้เมื่อตอนหัวค่ำ”


คำตอบแบบตรงไปตรงมาทำเอาคนฟังไปไม่เป็นได้แต่ยกมือขึ้นถูต้นคอตัวเอง แล้วจู่ ๆ อีกฝ่ายก็ลุกพรวดขึ้น


“รีบไปกันเถอะ”


“จะไปไหน”


“กลับบ้านไง”


“กลับได้ยังไง ประตูอุทยานยังไม่เปิดเลย ต้องรอหกโมงเช้าโน่น”


“ถ้าอย่างนั้นไปรอในรถนะ” ธามกล่าวพลางรั้งแขนอีกคนให้ลุก “เร็ว ๆ รีบไป”


“จะรีบไปไหนเนี่ย” เหนือน่านบ่นแต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย และหากเขาตั้งใจฟังดี ๆ คงได้ยินประโยคสุดท้าย...



“ระหว่างรอ เราจะได้ทำเรื่องที่ค้างไว้ต่อด้วย"




...จบ...

 

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-09-2016 16:18:17 โดย ถ้าเธอเป็นท้องฟ้า »

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1938
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
อ่านแล้วต้องไปหารูปกุหลาบพันปี กับข้อมูลกิ่วแม่ปานเลยทีเดียว ฮา
ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ lllittled

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 97
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3380
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ Aumy8059yaoi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 419
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
โอยยยยยยยย หวานละมุนละไมอบอุ่นข้างใน~
เขิลลลลลลแทบจะบิดเป็นเกลียวแทนพี่น่าน  :-[
งืออออออ แม่ขาหนูอยากได้แบบเน้!!!!!!!  :ling3:
ขอบคุณเรื่องราวดีๆค่ะ  :กอด1: :L1: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ iammz

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2683
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +292/-6

ออฟไลน์ Lovetree

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
เพิ่งมาอ่านตอนพิเศษค่ะ ขอเขินย้อนหลัง :-[
มีNCให้ไปจินตนาการต่อเอาเองด้วย :a5:  ขอบคุณมากๆเลยค่ะ :กอด1:

ธามน่านเป็นคู่รักที่คิดถึงคนอื่นเสมอ  คิดช่วยเหลือคนอื่นแม้กระทั่งยามที่กำลังจะมีความสุขด้วยกัน อิอิ
ยกให้เป็นคู่รักที่แสนดีที่หนึ่งเลยค่ะ o13

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด