Charm Online สาปผมเป็นแวมไพร์! [Up Lv.พิเศษ พจนินท์สไตล์3 100% 8/4/61]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Charm Online สาปผมเป็นแวมไพร์! [Up Lv.พิเศษ พจนินท์สไตล์3 100% 8/4/61]  (อ่าน 269133 ครั้ง)

ออฟไลน์ Silver Fish

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 335
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-0
    • Fanpage
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด


3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป


12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง


16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ


thaiboyslove.com.......................................                                                           


****************************************************************************************

เรื่อย่อ

ชีวิตยุคใหม่ เด็กมหาลัยปีสามอย่างผม มีงานเยอะจนอยากผ่อนคลายบ้าง เกมที่ผ่านๆมาล้วนน่าเบื่อเสียจริง ผมกับเพื่อนเลยชวนกันไปลองเล่นเกมที่ขึ้นชื่อได้ว่าธรรมดาที่สุด แต่มีคนนิยมสูงสุดอย่างน่าตะลึง พบเจอเพื่อนใหม่ในเกม ผจญภัยไปกับโลกเกมที่ไม่เคยรู้จัก ไอบ้าเอ๊ย ใครใช้ให้แปะคำสาปใส่คนเล่นก่อนเข้าเกมด้วยล่ะโว้ยยยยย


สารบัญ



++กำเนิดซาตานวิน (วัยเด็กของพี่วิน)++

แนวแฟนซีอีกเรื่อง
มิติมายา ผมกลายเป็นเงือก แฟนตาซีโลกเวทมนต์สลับโลกไฮเทค

ซีรีย์มหาลัย
หนุ่มวายยกกำลังสอง (เฟย์xปอนด์) [แนวโชตะ : จบแล้ว]
เป็นเกย์กันมั้ย? (ซันxโป้) [ฮาร์ดคอ : จบแล้ว]
Contract มาเฟีย (ป๋าxมิท) [ป๋าอิหนู: จบแล้ว]
??? (ริวxธัน) [coming soon]
??? (วาxเล่) [coming soon]


ติดต่อตบตีได้ที่
https://www.facebook.com/pages/Silver-Fish/1539533922963776
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-04-2018 18:26:36 โดย Silver Fish »

ออฟไลน์ Silver Fish

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 335
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-0
    • Fanpage
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! by Silver Fish
«ตอบ #1 เมื่อ24-03-2015 04:24:45 »

Lv.1 Charm Online

   โลกความจริงในปัจจุบันมันโหดร้ายครับ ไม่ว่าจะเรื่องเรียนเรื่องครอบครัวเรื่องเพื่อน เงิน แฟน จะอะไรก็แล้วแต่ แม่งโหดร้ายหมดทุกอย่าง ดังนั้นชีวิตคนเราเลยต้องมีสิ่งบันเทิงมาเพิ่มความสุข ระบายความเครียด

   ยกตัวอย่างเช่น วาดรูป ดนตรี กีฬา การอ่านหนังสือ ไล่ไปจนถึงหนัง ละคร ซีรี่ย์ การ์ตูน เกม ไอ้อันสุดท้ายนี้แหละประเด็นสำคัญ

   วิทยาการในตอนนี้ทุกอย่างก้าวหน้าถึงขีดสุด บ้านเมืองมีแต่ตึก พวกควันพิษอะไรในอดีตถูกขจัดออกหมด กระทั่งต้นไม้ยังไม่รอด กลายเป็นต้นไม้พลาสติกเพื่ออนุรักษ์ ส่วนต้นไม้จริงน่ะเหรอ นู่น... อยู่พิพิธภัณฑ์

   ทุกอย่างไฮเทคขึ้น สะดวกสบายแบบวันๆ แค่นอนเกาพุงอยู่บนเตียงเฉยๆ ก็สามารถทำกิจวัตรประจำวันได้ ดังนั้นไม่ต้องพูดถึงเกมเลย วงการนี้มีการพัฒนาสูงสุด ปัจจุบัน พวกเกมเล่นในตอนหลับออกมามากมายจนเล่นไม่หวาดไม่ไหว

   ผมเองก็ลองไปเล่นกับเพื่อนอยู่หลายเกมนะ เสียแต่เล่นไม่นานก็เลิก ทำไงได้ คนมันเทพ แค่มองลู่ทางออกนิดหน่อย ไม่นานก็กลายเป็นระดับสูง ความตื่นเต้น ความท้าทายมันก็เลยหมดตามไป เมื่อไม่นานมานี้ผมเพิ่งจะเลิกเล่นเกมนึงไป กำลังมองหาเกมใหม่ๆ กับสหายอยู่

   “ไอ้วัตจะชนต้นไม้แล้ว อย่ามัวเดินเก๊กหล่อ!”
   
   ปึก!

   “ตูว่าแล้ว มัวละเมออะไรอยู่เพื่อน”

   ไวภพหรือน้องไวๆ ชื่อแลน่ารัก แต่ตัวมันสูงโฮก ผมไม่อิจฉามันหรอก พวกเราตัวสูงไล่ๆ กัน มันเดินมาตบหัวผมไปกระแทกต้นไม้อีกรอบ ได้รอยแดงประดับหน้าผาก
   
   “ไวไว นี่ตกลงเป็นห่วงหรือจงใจแกล้งกันแน่” ผมหันไปจ้องเขม็งใส่มันอย่างเอาเรื่อง

   “ตบเยอะๆ เผื่อขี้เลื่อยจะออกจากหัวบ้างไงเพื่อน” ยกขาไล่ถีบไปตลอดทางกลับบ้าน

   พวกเราเรียนอยู่ปีสามครับ เพิ่งเรียนคาบสุดท้ายเสร็จ มันไปส่งงานอาจารย์ ผมเลยมารอมันที่หน้ามหาลัยแทน วันนี้พวกผมมีนัดเล่นเกมใหม่กัน เพิ่งซื้อมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อวานเลย

   เอ้อ ผมลืมบอกไป ไอที่ผมบ่นข้างต้นอะ ล้อเล่นนะ ต้นไม้ยังยืนต้นให้ร่มเงาอยู่เหมือนเดิม ตึกอะไรก็ไม่เยอะแยะขนาดนั้นสำหรับคนที่อยู่นอกเมืองแบบพวกผม ส่วนเรื่องเกมพัฒนาอันนั้นเรื่องจริง

   ตอนนี้เกมออกมาหลากหลายเยอะแยะมากมาย หลักๆ ก็จะเป็นพวกเกมตีมอนสเตอร์เก็บระดับอิงพวกฉากแฟนตาซี สัตว์ในเทพนิยายมั่ง จิตนาการมั่ง บางเกมก็อิงจากสมัยสงคราม ว่ากันไปตามสไตล์เกม เกมไหนที่ไร้ความดึงดูด เกมนั้นเปิดตัวไม่นานก็จะปิดตัวลงพร้อมการขาดทุนย่อยยับ ผมเห็นมาหลายเกมแล้ว
   
   จะยกเว้นก็แต่ เกม Charm Online นี่แหละครับ จากข้อมูลที่ผมกับไวไวสืบเสาะหามาธรรมดาสมชื่อเลย ในเกมไม่มีอะไรมาก เหมือนเกมทั่วไปที่คนใช้ช่วงเวลาตอนนอนเล่นเข้าสู่โลกของเกม ทั้งๆ ที่มันควรจะเจ๊งไปตั้งแต่เปิดตัวมาไม่ถึงเดือนแท้ๆ กลับฮอตฮิตจนถึงปัจจุบัน และยังมียอดผู้เล่นเพิ่มจำนวนสูงขึ้นเรื่อยๆ ด้วย ไอ้คนบ้าเกมอย่างผมกับไวไวเลยจะเข้าไปลองกันบ้าง

   วันนี้มันมาค้างบ้านผม จะถามถึงพ่อแม่ผมเหรอ นู่น พวกท่านอยู่บ้านเรือนไทยที่ต่างจังหวัด ทีแรกก็อยู่กรุงเทพด้วยกันนี่แหละ จนผมเข้าม.ปลาย ตากับยายนึกอยากเปลี่ยนบรรยากาศไปอยู่เชียงใหม่ พ่อแม่ผมเลยต้องกลับไปอยู่บ้านกันปลวกกิน ทิ้งให้ผมกับพี่ชายตาเทาๆ อยู่บ้านที่กรุงเทพ ด้วยความที่ผมยังเรียนอยู่ที่นี่ และพี่ชายผมทำงานอยู่ในเมือง

   พี่ชายผมชื่ออาชวิน หรือพี่วิน ขานี้บ้างาน นานๆ ทีจะกลับมาบ้านที เป็นผู้ควบคุมรายจ่ายของผมทั้งหมด พ่อแม่ส่งมาเท่าไหร่จะใช้ทำอะไรต้องผ่านพี่ ยังดีอย่าง เพราะผมได้ค่าขนมเพิ่มจากพี่ต่างหากด้วย

   “เดี๋ยวโทรสั่งข้าวเย็นจากป้าปากหวานที่อยู่หน้าปากซอยมากินแล้วกัน”
   
   ผมหันไปบอกไวไวที่เดินตามหลังมาระหว่างหยิบกุญแจไขประตูบ้าน ประตูเปิดออกไม่ทันไร เจ้าขนฟูตัวสีขาวก็กระโจนพุ่งใส่มาเกาะหน้าผมจนไม่เห็นทาง ผมเลยใช้มือคีบหลังคอออก จ้องเจ้าก้อนขนที่ดูอารมณ์เสียไม่น้อย ถึงได้ใช้พวงหางงามๆ ตบแขนผมปุๆ

   “นายท่านอย่ากระโจนใส่กันแบบนี้สิ โมโหอะไรอีกฮะ ข้าวก็เทให้แล้ว น้ำก็เปลี่ยนให้แล้วไม่ใช่เหรอ” เปลี่ยนท่ามาอุ้มเจ้าก้อนขนตัวสีขาวนวลดีๆ

   “เฮ้ยไวไว โทรสั่งข้าวเลย ฉันเอาคะน้าหมูกรอบไข่ดาว เดี๋ยวขอตัวไปดูนายท่านแปบ” มันโบกมือไล่ผมระหว่างสลัดรองเท้าถุงเท้าไปคนละทิศละทาง

   “เออ เดี๋ยวสั่งเผื่อ ไปดูแลนายท่านได้แล้วไอทาสแมว”

   ผมชูนิ้วกลางใส่มัน อย่าคิดมาก วัยนี้มันก็แอบมีหยาบคายกันบ้างแหละครับ เพื่อรสชาติของชีวิต ผมอุ้มนายท่านเข้ามาด้านใน มองแล้วอาหารก็โอเค น้ำไม่มีปัญหา เดินเข้าไปในครัว เล็บแหลมๆ จากอุ้งเท้าน่ารักจิกเข้าเสื้อนักศึกษาผมทันทีจนผมสะดุ้ง ถอยหลังเหยียบอะไรบางอย่างดังกร๊อบ

   พอก้มลงมอง อยากหัวเราะให้ฟันร่วง เจ้าแมลงติดเกราะแบนติดพื้นด้วยฝ่าเท้าผม มิน่าล่ะนายท่านถึงดูอารมณ์ไม่ดี ผมลืมปิดท่อระบายน้ำก่อนออกจากบ้านเมื่อเช้า พี่แมลงสาบแมนเลยขึ้นมาลัลล้าให้นายท่านขุ่นเคืองใจนี่เอง

   ผมจัดการเก็บซากทิ้งลงชักโครก ทำความสะอาดนิดหน่อยพอเป็นพิธี ล้างมือล้างเท้าให้เรียบร้อย นายท่านตัวกลมเลยยอมเดินเชิดจากไปแต่โดยดี เห็นเชิดๆ แบบนี้ตัวผู้นะครับ

   ไม่นาน เสียงออดหน้าบ้านก็ดัง ผมใช้เท้าเขี่ยไอ้ไวไวที่นอนเล่นเกมจ้องตากับนายท่านบนพื้นบ้าน

   “ออกไปเอาข้าวดิ”

   “ไม่เห็นเหรอ ไม่ว่าง จ้องตากับนายท่านอยู่ ตานายท่านเหลืองข้างฟ้าข้างสวยจริงๆ แฮะ”

   เท้ายาวๆ ของผมเขี่ยมันไปอีกรอบ จนเหมือนจะเหยียบอยู่แล้ว

   “ขอล่ะไวไว ออกไปเอาให้ที ฉันไม่อยากออกไปวะ” ไอ้เพื่อนใจแคบมันปัดเท้าผมออกแล้วกอดขาโต๊ะหน้าทีวีบ่งบอกว่าให้ตายยังไงก็ไม่ออกไปแน่ๆ ออดหน้าบ้านก็ดังจริง แม่งจะกดให้พังเลยหรือไงวะ

   “จำไว้เลยนะ วันหลังมีอะไรอย่ามาขอให้ช่วยแล้วกัน” ผมชี้หน้าคาดโทษใส่ไวไวผู้ไม่ให้ความร่วมมือ จำใจหยิบเงินเดินออกไปนอกบ้าน ทำใจสักสามวิค่อยเปิดประตูออกไปเห็นหน้าระรื่นของเด็กคนหนึ่ง

   ตูว่าละมันต้องมา ยิ่งรู้ว่าเป็นบ้านผมสั่งข้าวยิ่งเสนอหน้ามาแหงๆ เด็กน้อยนี่มันเป็นหลานของป้าแกครับ เลิกเรียนจะมาช่วยงานย่า ส่วนพ่อแม่ไปทำงานหมด รู้เรื่องมานี้ผมไม่ได้พิศวาสอะไรมันนะ ติดแต่เวลาผมไปนั่งกินข้าวทีไร ตามประสาแม่ค้าชอบเม้าท์เล่าให้ฟังจนผมรู้ไปถึงเครือญาติทั้งผมของแก เผื่อแผ่ไปยังเครือญาติของร้านข้างๆ แหล่งข่าวใด ไม่น่ากลัวเท่าเหล่าแม่ค้าจริงๆ...

   “พี่วัต ออกมาเอาช้าจัง ผมเกือบปีนเข้าไปหาแล้วนะ หรืออาบน้ำอยู่ ว้า รู้งี้รีบปีนเข้าไปช่วยขัดหลังดีกว่า”

   ผมผลักหัวไอ้เด็กแก่แดด ไม่คิดเปิดประตูบ้านให้มัน ยื่นตังให้หยิบถุงข้าวมาแล้วไล่มันไป

   “อย่ามาลามปาม ไสหัวกลับไปได้แล้ว เวลานี้ที่ร้านคนเยอะไม่ใช่รึไง ป้าเขาทำคนเดียวไม่ไหวหรอก”

   “ผมอยากเห็นหน้าพี่นี่นา ไม่ได้เจอตั้งหลายวัน คิดถึ๊งคิดถึง”

   “คิดถึงหรือจะใช้งานเป็นพ่อสื่อกันแน่วะ อยากจีบสาวก็ไปจีบเองสิ ใช้คนหล่อเข้าหาโคตรไม่แมน”

   มันถลามาปิดปากผมทันที มองซ้ายมองขวาเลิกลัก ไอ้เด็กนี้อยู่ม.หกครับ เข้ามหาลัยปีหน้า แอบชอบสาวข้างบ้านผมมานานระ แต่ไม่มีปัญญาจีบเลยมาพึ่งผมอยู่เรื่อย

   “ชู่ๆ ความลับทางราชการอย่าเปิดเผยดิ ชิ ไม่ช่วยก็ไม่ช่วย ขอให้พี่ไม่ได้แฟนสาวไปได้แฟนหนุ่มแทนเลย แบร่”

   มันแลบลิ้นทะเล้นใส่ หลบฝ่าเท้าผมกระโดดขึ้นจักรยานแล้วปั่นหนี โคตรไวอะบอกตรงๆ ผมส่ายหัวเอือมๆมัน เฮอะ ถ้าไม่ได้แฟนสาว ยังไงก็ได้แฟนหนุ่ม ไม่ขึ้นคานแน่ พลาดแล้วไอ้น้องเอ๋ย แต่ถ้าได้จริง ผมขอหล่อๆนะ หน้าตาขี้เหร่ไม่เอา อวดใครไม่ได้

   “เอาข้าวแค่นี้นานแท้ นึกว่าไปตัดต้นไม้ผลิตเงินมาจ่ายค่าข้าวแล้ว”

   “เลิกบ่นแล้วกินไป จะได้อาบน้ำเล่นเกม”

   ผมส่งถุงข้าวให้มันรับไปแกะเลือกเอากล่องของมันเอง พวกเรากินข้าวกันไว ไม่ถึงห้านาทีหมดเรียบ แทบจะวิ่งสี่คูณร้อยแย่งกันเข้าไปอาบน้ำ กินข้าวเสร็จใหม่ๆ ยังไม่ควรอาบน้ำนะครับ อย่าเอาพวกผมเป็นเยี่ยงอย่าง

   เสียเวลาไปอีกสิบนาที สำหรับการอาบน้ำของพวกผมทั้งสอง เครื่องเล่นเกมรูปร่างคล้ายหูฟังเหมือนเกมอื่นๆ แต่ผมลองใส่ดูแล้ว สบายกว่าเยอะ แถมเลือกสีได้ตามใจชอบด้วย ของผมสีแดง ไวไวสีขาว ตรงข้างหูฟังมีให้ตั้งค่าว่าจะเล่นกี่ชั่วโมง มากสุดคือ 8 ชั่วโมง พอถึงเวลาตัวเครื่องจะปลุกเราให้ตื่น หรือการออฟไลน์ออกจากเกมนั่นเอง ระดับอย่างผมเลือก 8 ชั่วโมงโลด

   ผมนอนสวมเครื่องเล่นอยู่บนเตียง ส่วนไวไวปูที่นอนอยู่พื้นข้างเตียง เป็นตำแหน่งวีไอพีเวลามันมานอนเล่นบ้านผม ผมยกนิ้วโป้งให้มัน

   “เจอกันในเกมพวก”

   “เออ อย่าโดนมอนคาบไปแดกนะ” อยากจะยื่นขาไปเหยียบมันอยู่หรอก แต่ผมดันเปิดเครื่องเล่นเกมแล้ว สติถูกดึงเข้าสู่ห้วงนิทรา

   พอผมลืมตาขึ้นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังบินอยู่บนฟ้า สายลมผ่านปะทะหน้า กลิ่นอายของผืนดินและผืนป่า ภาพที่ผมเห็นช่างน่าอัศจรรย์ ผมกำลังลอยอยู่เหนือเมฆ และถูกพาลงมาด้านล่าง เห็นผืนดินจรดผืนฟ้า สุดขอบนั้นมีทะเลสีฟ้าคราม

   สายลมนำพาให้ผมร่อนเข้าไปในป่า พบเจอต้นไม้นานาพันธุ์ทั้งที่เคยเห็นในโลกความจริง และแบบที่ไม่เคยเห็น มีสัตว์จำพวกมอนสเตอร์มากมาย พวกมันเคลื่อนไหวอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับมีวิถีชีวิตของตัวเอง สุดเขตป่าเป็นเมืองขนาดใหญ่ ดีไซน์แบบย้อนยุค เห็นผู้คนมากมายเดินสวนทางกัน บางคนดูปกติธรรมดา บางคนมีหูหางเพิ่มขึ้น ชาวเมืองใช้เวทมนต์ในการยกสิ่งของ ในตลาดมีมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายวัวขนผลไม้เต็มเกวียน

   พ้นจากเมืองแสนคึกคัก ใต้ล่างผมคือผืนน้ำ มีปลาสวยงามว่ายวนเวียนอวดโฉม ตัวที่เหมือนโลมากระโดดเป็นเส้นโค้งว่ายไปพร้อมกับผม มีนกขนสีรุ้งบินเคียงคู่ ผมผ่านเรือลำใหญ่ ผู้คนบนนั้นกำลังพยายามกางใบเรืออย่างขะมักเขม้นดูมีชีวิตชีวา บางคนมีครีบหูด้วย ผมตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่เห็นสุดๆ ก่อนที่แสงจะสว่างขึ้น เมื่อผมลืมตาอีกครั้ง ตัวเองมายืนอยู่ในห้องสีขาว

   ให้ตาย! เมื่อกี้มันโปรโมทเกมใช่มั้ย ยิ่งเห็นยิ่งอยากเล่น


   ‘สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับเข้าสู่เกม Charm Online หวังว่าคุณจะพอใจกับภาพที่เห็นเมื่อสักครู่นะคะ ทั้งหมดนั้นเป็นสิ่งที่มีอยู่จริงภายในเกมค่ะ’

   เสียงหวานของผู้หญิงเริ่มต้นทักทายและแนะนำระบบเกมให้ผมฟัง ส่วนใหญ่เหมือนกับเกมอื่นๆ ผมบอกได้เลยว่า หลังจากพูดจบต้องให้ผมสร้างตัวละคร เปลี่ยนทรงผมหน้าตา ไม่ก็เลือกเผ่าพันธุ์ อาชีพที่จะเล่นในเกม

   ‘เนื่องจาก เกมของเราพิเศษกว่าเกมอื่น ดังนั้นจะไม่มีระบบสร้างตัวละครค่ะ’

   “ฮะ! ล้อเล่นน่า”

   ‘ระบบไม่ได้ล้อเล่นค่ะ เนื่องจากเกมนี้มีความสมจริง ดิฉันขอแนะนำให้คุณอาบน้ำ ทานอาหาร และพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่เช่นนั้นคุณจะป่วยและเสียชีวิตได้ในภายหลัง โปรดระมัดระวังด้วย’

   ผมพยักหน้ารับ เฝ้าหวังว่ามันคงไม่มีอะไรแปลกมากไปกว่านี้ เขาคงแค่ปรับเปลี่ยนอะไรนิดหน่อยเพื่อความแตกต่าง ไว้ตอนเข้าเกมผมค่อยหาทางเปลี่ยนอาชีพเอาก็ได้

   ‘เพื่อเป็นการขอบคุณผู้เล่นที่ไว้วางใจเรา ทางบริษัทเกมจะมอบของขวัญให้หนึ่งอย่าง’

   แหม่ มาถึงประโยคนี้ ผมยิ้มเลยครับ ยกมือถูๆ หวังว่าจะได้ของดี เกมมันเน้นฝีมือก็จริง แต่ถ้ามีของดีก็มีชัยไปกว่าครึ่ง

   ‘คำสาปจะติดตัวผู้เล่นไปตราบชั่วฟ้าดินสลาย หากต้องการลบคำสาปออก ภายในเกมจะมีสถานที่ให้ลบตามชนิดของคำสาป ขอให้สนุกกับการเล่นเกมนะคะ’

   “เฮ้ย! นี่มันของสมน้ำหน้าคุณแล้ว ว้ากกกก ผมไม่อยากด๊ายยย”

   ระบบไม่ฟังเสียงโวยวายของผมเลย ผมถูกส่งเข้าสู่เกมทันที สภาพห้องสีขาวเปลี่ยนไปกลายเป็นป่า มองไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้และใบหญ้า ในมือผมไม่รู้มีดาบไม้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมยกมันขึ้นดู ข้อมูลของมันปรากฎเป็นหน้าต่างขึ้นด้านข้าง

   ชื่อ : ดาบไม้
   พลังโจมตี : 10
   พลังป้องกัน : ไม่มี

   ผมสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ของกากตอนเริ่มเกม ไม่ว่าจะเกมไหนก็เหมือนกันหมดสิหน่า เอาล่ะ ต่อไปผมต้องหามอนสเตอร์มาทดลองอาวุธดู ความจริงควรเข้าเมืองก่อนเพื่อไปเจอกับไวไว แต่ผมไม่รีบ รอบข้างอากาศดี ฟ้ายังสว่าง ขอเดินเล่นหน่อยระกัน เชื่อเลยว่าไวไวมันเองไม่ต่างจากผม ป่านนี้กระโดดสกายคิกมอนสเตอร์ไปแล้วมั้ง

   พุ่มหญ้าไหวอยู่ไม่ไกล ผมยิ้มค่อยๆ ย่องเข้าหาสิ่งนั้น พื้นฐานเกม หากไม่ใช่พวกหนอนอ่อนแอ ต้องเป็นกระต่ายบอบบาง ไม่ก็สไลม์เยลลี่ พวกมอนสเตอร์เลเวล 1 ให้พวกเด็กใหม่อย่างผมเก็บระดับ

   “มามะ เหยื่อตัวแรกของข้า”

   ดาบไม้ในมือถูกเงี้ยมสูง หน้าตาผมตอนนี้คงเหมือนฆ่าตกรโรคจิต ค่อยๆ ใช้มือแหวกพุ่มไม้เห็นเหยื่อชัดๆ สัตว์ส่าตัวอ้วนกลม มีเขี้ยวตรงมุมปาก จมูกบานๆ ส่งเสียงร้องอู้ด

   หมูป่า! ที่สำคัญ เลเวลที่ขึ้นอยู่เหนือหัวนั่น!!

   หมูป่าหนุ่ม เลเวล45

   มองตัวเอง เลเวล 1 เพิ่งเข้าเกมไม่ถึงห้านาที อาวุธที่มีคือดาบไม้ผุๆ เด็กสามขวบยังรู้เลย สู้ไปตายแหงๆ ถอยสิครับ รออะไร

   ผมกลืนน้ำลาย ค่อยๆ ถอยหลังอย่างเชื่องช้า ลางสังหรณ์บางอย่างมันบอกผม ผมรีบหันขวับไปด้านหลัง เจอเศษกิ่งไม้กิ่งหนึ่ง เหอะ ไม่ได้แดกตูหรอก มุกเหยียบกิ่งไห้ดังจนศัตรูรู้ตัวมันเก่าไปแล้วพวกเอ๊ย

   โชคดี มันมัวแต่กินเลยไม่สนใจผม แขนยกปาดเหงื่อถอนหายใจโล่งอก คิดทบทวนอีกที สงสัยตะกี้ผมคงเดินผิดทิศ แบบ ทิศหนึ่งมอนสเตอร์เลเวลน้อยนิด อีกทิศคือพวกตัวโหดๆ ผมหมุนตัวเดินไปด้านตรงข้าม ไม่แหวกพุ่มหญ้าสุ่มสี่สุ่มห้า หางตาเหลือบเห็นเยลลี่กระโดดดึ๋งๆ ตรงทิศสองนาฬิกา

   เสร็จตู

   “ย๊ากกก ตายซะเถอะเจ้าเจลลี่”

   เยลลี่น้อยตาแบ๊วตัวกลมผู้น่าสงสาร ไม่อาจหลบการโจมตีสายฟ้าแลบของผมได้ทัน ดาบไม้ปักเข้ากลางตัว แถมแทงซ้ำๆ เพื่อความชัวร์ เศษเยลลี่กระจายเลอะเต็มหน้า ลิ้นแลบเลียริมฝีปาก รสชาติเยลลี่ไม่เลวเลย

   คุณฆ่าสไลม์มุ้งมิ้งได้ 1 ตัว
   ดรอปเยลลี่ 1 ชิ้น
   ค่าประสบการณ์ 50

   เสียงระบบจบไป มอนสเตอร์สไลม์เหลือแต่ซาก พื้นที่มันเคยอยู่ มีเยลลี่หนึ่งชิ้น ขนาดเท่าลูกปิงปอง ผมหยิบขึ้นมาสำรวจน้ำลายอืด อ่า ได้ของกินแล้ว

   ชื่อ : เยลลี่ตกพื้น
   สถานะ : เพิ่มความอิ่มนิสนุง

   ไม่เป็นไร ตกแปบเดียว เชื้อโรคยังไม่เข้า เช็ดๆ เสื้อก็กินได้แล้ว ผมหม่ำเจ้าเยลลี่ชิ้นแรก รู้สึกอิ่มขึ้นมาหน่อย เห็นทีผมต้องหาเสบียงก่อนถึงหมู่บ้าน ที่ไม่รู้ว่ามันอยู่ห่างจากจุดนี้แค่ไหน ส่วนทางไป ตอนที่ผมสอดส่องสายตาหามอนสเตอร์ เห็นทางเดินอยู่ หากเดินไปตามทางคิดว่าคงถึงหมู่บ้านได้ไม่ยาก

   และแล้วการล้างบางเยลลี่ก็เริ่มต้นขึ้น ผมใช้เสื้อตัวเองหอบเยลลี่ระหว่างฟันตัวอื่น ทำให้เห็นว่าตัวเองยังใส่ชุดนอนอยู่เลย เกมก็โหดร้ายเกินไป ดีนะผมใส่ชุดนอนตัวเก่งลายแกะ นึกภาพไวไว ตอนนอนใส่บ๊อกเซอร์แค่ตัวเดียว อืม ป่านนี้คงจะเป็นที่อุจาดตาโดยทั่วกัน ก๊ากกก

   หลังได้เยลลี่พอสมควร หรืออีกความหมายคือหอบต่อไปไม่ไหว ผมถึงยอมละจากดงเยลลี่ เดินไปตามทางมุ่งหน้าสู่หมู่บ้าน ระหว่างทางฮัมเพลงกินเยลลี่ไปช่างมีความสุข แต่ละตัวหลากสี หลากรสกินไม่เบื่อ

   ระหว่างกำลังเพลิดเพลิน สิ่งมีชีวิตหลายขายืนจังก้าขวางทางอยู่ ผมชะงักเท้ามองเจ้าตัวนั้น

   มดตะนอย เลเวล7

   จากที่ผมตบเยลลี่ไป ตอนนี้เลเวลขึ้นเป็น 6 ห่างกันแค่ระดับเดียว น่าจะฟัดกันได้อยู่ ผมกระชับดาบไม้ในมือแน่น เจ้ามดตัวใหญ่ขยับหนวดไปมา หันขวับมาทางผม มาสิเจ้ามดตัวน้อยตัวนิด จะเจอวัตมีฤทธ์น่าดูยู้ฮู

   ฟุ่บๆ

   เสียงฝีเท้าหลายข้างดังจากรอบทิศ มดหนึ่งตัว มดสองตัว มดสามตัว มดเต็มไปหมดเลย กรี๊ดดดดดด ผมลืมไปได้ไง มดมันออกหาอาหารเป็นฝูง ชิบหาย ตัวผมมีแต่เยลลี่

   ผมโยนเยลลี่ทิ้งไปอีกทางล่อมดพวกนั้นขณะซอยเท้าวิ่งหนี ใส่เกียร์หมา วิ่งได้สักแปบ เยลลี่เสือกหมด มดทุกหัวหันมองผมเป็นตาเดียว ภาพสะท้อนในตาพวกมันคงเหมือนเยลลี่มีขาขนาดใหญ่ ผมวิ่งไม่คิดชีวิต ไม่รู้ว่าออกจากเส้นทางหลักมาไกลขนาดไหน ผมกระโดดข้ามพุ่มไม้ พบกับความว่างเปล่า เบื้องล่างเป็นหน้าผา

   แขนสองข้างกางออก พร้อมตะโกนคำว่า...

   “สู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้นนนนน!”

   ตุบ

   ผมร่วงลงมาใส่อะไรบางอย่าง แอบจุกเบาๆ ดีที่มันไม่สูงมาก แถมมีบางอย่างรองไว้ ไม่งั้นผมคงเป็นเขียดแบนติดพื้น พอหันกลับไปมองด้านบน มดพวกนั้นไม่ตามลงมาอีก ผมค่อยถอดหายใจโล่งอก รอดแล้วเรา กำลังจะหันกลับมาดูสิ่งที่ผมนั่งทับ กรงเล็บเงาวับพุ่งลงมา ผมกลิ้งหนีไปตามสัญชาตญาณ ดูท่าในเกมผมจะเคลื่อนไหวได้รวดเร็วกว่านอกเกม ไม่งั้นคงกลายเป็นเศษเนื้อใต้กงเล็บ

   ดวงตามองคนที่เจ้าของอาวุธ รีบตะโกนออกไป เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ

   “เดี๋ยว! ฉันเป็นคน อย่าทำอะไรฉันเลย”

   กรงเล็บที่กำลังจะฟาดลงมาอีกรอบชะงักกลางอากาศ ห่างจากหน้าผมแค่ไม่กี่เซ็น
   
   “นาย”

   ขอบคุณสวรรค์ที่เขาหยุดมือทัน ผมหมดแรงเกินกว่าจะหลบรอบสองแล้ว

   “ไม่ใช่มอนสเตอร์?”

   อุบ๊ะ! มอนสเตอร์อะไรจะหล่อขนาดนี้ ผมจ้องเขม็งใส่ ลุกขึ้นจากพื้นหญ้า เขาเห็นผมทุลักทุเลเต็มกำลัง เพราะยังจุกจากการร่วงลงมา เลยยื่นมือมาช่วยดึงผมให้ยืนขึ้น

   “คนไม่ใช่มอนสเตอร์”

   ถึงเวลาที่ผมจะได้สำรวจสิ่งที่รอง และคนตรงหน้าดีๆ สักที เจ้าสิ่งที่ผมร่วงลงมาใส่คือซากหมูป่าเลเวล 45 ส่วนชายคนนี้รูปร่างสูงสมส่วน สวมชุดสีเข้ม ที่คอกับเอวมีขนสัตว์สีเดียวกับผมและดวงตา มันเป็นสีน้ำเงินเข้มจัดจนเกือบดำ รวมกับผิวแทน เขาสวมหมวกสีน้ำตาล ภาพรวมมันควรจะดูมืด ผมกลับรู้สึกว่าเข้ากับอีกฝ่าย ผู้ชายหล่อเข้มสินะ เว้นหมวก ขัดๆ ยังไงชอบกล อย่างกับไม่ใช่ชุดของเขาตั้งแต่แรก

   เขามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางเก็บกรงเล็บคล้องตัวโซ่เหน็บไว้ข้างเอว

   “นาย... เลอะมาก เพิ่งเล่นเกม?”

   สงสัยจะเป็นคนไม่ค่อยพูด ประหยัดคำเหลือเกินพ่อคุณ

   “ใช่ หนีพวกมดจนร่วงลงมาทับหมูนาย โทษทีนะ ฉันชื่อวัต นายชื่ออะไร”

   ถือโอกาสนี้แนะนำตัวซะเลย เขาพยักหน้ารับเนิบๆ พูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ

   “ฉันชื่อกล”

   อีกฝ่ายเป็นผู้เล่นคนแรกที่ผมเจอ แถมดูจะเลเวลสูงซะด้วย ไม่งั้นคงจัดการหมูป่าโดยไม่มีรอยขีดข่วนไม่ได้หรอก ว่าจะถามข้อมูลในเกมสักหน่อย เขาดันพูดขึ้นมาก่อน

   “ป่าแถวนี้อันตรายสำหรับมือใหม่ ตอนนี้ใกล้มืดแล้ว นายไปกับฉันก่อน เดี๋ยวไปส่งที่หมู่บ้านให้นายตั้งตัว ลุยทั้งสภาพนี้มีแต่ตายกับตาย”

   คำเตือนบวกกับคำแช่ง ผมไม่นึกโกรธแฮะ ถ้าเขานิสัยไม่ดีจริง คงฆ่าผม ไม่ก็ทิ้งไว้กลางป่า

   “ดีเหมือนกัน แต่เพื่อนฉันน่าจะกำลังเข้าเกมตามมา กลัวว่าไปแล้วจะคลาดกัน นายพอมีวิธีอะไรมั้ย” ผมตอบไป ตอนนี้ค่อยดีขึ้นหน่อย หายจุก กับแผลเล็กแผลน้อยเต็มตัว สงสัยจะโดนกิ่งไม้ขูดเอาตอนวิ่งหนี
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-11-2015 18:39:17 โดย Silver Fish »

ออฟไลน์ lazymonkey

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! by Silver Fish
«ตอบ #2 เมื่อ24-03-2015 06:18:33 »

ชอบบบบ~ สนุกดีจัง...คำสาปแต่ละคนดูมีประโยชน์ดีนะ555 //แล้วเพื่อนฮิมจะไปเกิดที่ไหนกันละนี่...
ปล.ลุ้นต่อไปใครเป็นตัวจริง 555
 :katai2-1: :katai2-1: :z13: :z13:

ออฟไลน์ Silver Fish

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 335
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-0
    • Fanpage
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.2]
«ตอบ #3 เมื่อ24-03-2015 11:59:00 »

Lv.1 Charm Online (ต่อ)

   “เพื่อนนายเหรอ ฉันว่าคงไม่ได้เกิดใกล้ๆ นายหรอก เกมนี้สุ่มเกิด โอกาสจะเกิดที่เดียวกันมีน้อยมาก นายจะรอรึเปล่า”

   ถูกพูดมาแบบนี้ผมคง...

   “นายนำทางไปเลยแล้วกัน” โทษทีว่ะเพื่อนไวไว ขืนให้ข้ารอเอ็ง ไม่รู้ชาติไหนจะเสด็จมาหากมันสุ่มเกิดจริงๆ ตอนนี้ขอเก็บข้อมูลตามคนเทพไปก่อนแล้วกัน ตัวใครตัวมันนะเพื่อนเอ๊ย สาธุ

   ก่อนไป กลจัดการหมูป่าแล่เอาเฉพาะส่วนเนื้อที่จะกิน กับส่วนที่มีประโยชน์เก็บใส่กระเป๋า เขาบอกว่าลากไปทั้งตัวมันลำบาก เสี่ยงตกเป็นเป้า กลิ่นเลือดมันคลุ้งพวกสัตว์ล่าเนื้อมันจมูกไว

   ผมเดินตามจนมาถึงแหล่งน้ำ ตอนแรกผมก็สงสัย ทำไมพามาแถวนี้ อยู่ใกล้แหล่งน้ำมันเสี่ยงกับพวกสัตว์ป่าที่ผ่านมากินน้ำไม่ใช่เหรอ จนกลชี้ให้ดูสภาพผม เพิ่งนึกขึ้นได้ ตัวผมเป็นมนุษย์เยลลี่ที่เกือบโดนคนตรงหน้าเชือดเพราะเข้าใจผิดว่าเป็นมอนสเตอร์ อนาถมั้ยล่ะ

   เห็นผมยืนเอ๋อ ไม่ยอมไปล้างตัวสักที กลเลยยื่นเสื้อผ้ามาให้ผมใช้สำหรับเปลี่ยน เพราะผมเพิ่งเข้าเกมมาโผล่อยู่กลางป่าอุดมไปด้วยสัตว์ ไม่มีอะไรติดตัวสักอย่างนอกจากตัวหัวใจและดาบไม้ที่ไม่รู้ว่ามันหล่นหายไปไหน

   ผมขอบคุณ ถอดเสื้อผ้ามาขยี้ในน้ำระหว่างอาบน้ำล้างตัวไปด้วย น้ำที่นี่เย็นชวนให้รู้สึกสดชื่นดีจริงๆ พอผมอาบเสร็จก็เปลี่ยนมาเป็นเสื้อยืดสีขาวคอวีแขนยาวถึงศอก กับกางเกงสีดำขายาว แถมรองเท้าดำอีกคู่ เรียกได้ว่ากลยอมสละให้แบบครบเซ็ต ผมไม่ต้องอนาถเดินเท้าเปล่าอีกต่อไป

   “เสร็จแล้ว”

   ผมเรียกคนที่กำลังจัดการกับเนื้อหมูที่ได้มา พอเขาเงยขึ้นมามอง ชะงักไปชั่วครู่ ผมเอียงคอมองอย่างแปลกใจ ดวงตาคมกระพริบปริบๆ คล้ายเรียกสติตัวเอง เห็นมุมปากยกยิ้มนิดๆ คล้ายกับเจอของถูกใจ

   “อืม”

   เขารับสำรวจความเรียบร้อย แล้วพยักหน้านำทางต่อเข้าไปในส่วนที่ห่างจากแม่น้ำเพื่อหลีกเลี่ยงสัตว์ป่า กลกางเต็นท์อย่างคล่องแคล่ว ใช้เวลาไม่นาน เต็นท์ขนาดคนนอนสองคนปรากฎสู่สายตา ผมช่วยได้แค่ก่อกองไฟง่ายๆ เหลาไม้เสียบเนื้อหมูป่าย่าง พอมีสกิลติดตัวมาบ้าง จากการเข้าค่ายตั้งแต่เล็กจนโต

   “ระหว่างรอหมูสุก นายอยากถามอะไรฉันรึเปล่า”

   สงสัยคนตรงหน้าคงมีเรดาร์ตรวจจับความรู้สึกคนรอบข้างได้ ถึงเดาใจผมถูกเผง หารู้ไม่ เพราะผมจ้องเขาอย่างร้อนแรงเกินไป จนอีกฝ่ายต้องออกปากถามจะได้จบเรื่อง

   ก็นะ ในเมื่อเจ้าตัวเสนอมา ผมขอถามแบบไม่เกรงใจล่ะ ผู้ชาย ใจๆ อยู่แล้ว คิดไรมาก

   “เรื่องอื่นๆ พอจะรู้บ้างแล้ว ฉันข้องใจเรื่องคำสาป ทุกคนต้องโดนก่อนเข้าเกมสินะ นายโดนคำสาปอะไรล่ะ”

   “หมาป่า”

   “ฮะ?” ผมขมวดคิ้วด้วยความสงสัย คำสาปหมาป่า มันเป็นยังไง หรือจะหอนตอนเห็นผี?

   “ฉันสามารถกลายร่างเป็นหมาป่าได้ มีหูหาง มีประสาทสัมผัสไว มีพละกำลังมากกว่าคนทั่วไป”

   เจ้าตัวดึงหมวกออก ทำให้เห็นหูสามเหลี่ยมสีเดียวกับผมกระดิกไปมาเหมือนกำลังคอยฟังเสียงจากรอบด้าน ข้างหลังมีหางกวัดแกว่งที่ตอนแรกผมนึกว่าพวงกุญแจหางจิ้งจอกที่เค้าฮิตกันช่วงนึงซะอีก ผมตื่นตาตื่นใจทันที ถึงจะบอกว่าคำสาปแต่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากมายแฮะ ออกจะมีประโยชน์ด้วยซ้ำ

   “น่าอิจฉาชะมัด ดูเป็นความสามารถที่ดีออก”

   “ไม่เลย จมูกดีเกินไปเวลาเจอกลิ่นแรงๆ จะมีปัญหา หูได้ยินมากๆ เข้าก็นอนไม่หลับ พละกำลังมากเกินไปกะลำบาก พอเปลี่ยนเป็นหมาป่า มีคนเข้าใจผิด เข้ามาโจมตีเพราะคิดว่าเป็นมอนสเตอร์ก็มี”

   “นายคงจะลำบากมามากเลยสินะเพื่อน” เห็นหูตกๆ แล้วผมเกือบหลุดขำ แต่กลั้นไว้ก่อน ย้ายที่นั่งมาตบบ่าอีกฝ่ายให้กำลังใจ อีกฝ่ายยอมพูดกับผมเยอะขึ้น แสดงว่าเริ่มเชื่อใจในระดับหนึ่ง ไม่ก็คิดว่าผมแสนกาก ทำอะไรเขาไม่ได้ เหอะๆ ขอให้เป็นอย่างแรกดีกว่า

   “แล้วนายล่ะวัต นายโดนคำสาปอะไร” ถูกถามกลับมาบ้าง เล่นเอาผมไปไม่เป็น เออนั่นดิ ผมโดนคำสาปอะไรวะเนี่ย

   “ไม่รู้เหมือนกัน ตัวฉันมันก็ไม่มีอะไรงอกออกมา ร่างกายไม่รู้สึกผิดปกติอะไร”

   “นายควรจะรู้ไว้ จะได้รู้จุดอ่อนจุดแข็งของตัวเอง” กลเตือน ผมเริ่มเครียด

   “กล นายเล่นเกมมานานกว่าฉัน ช่วยดูให้หน่อย ฉันโดนคำสาปอะไร”

   ผมใช้ตาสีเทาจ้องเขาอย่างจริงจัง กลเองบ้าจี้ทำท่าเครียดตามไปกับผมด้วย ช่วยเพ่งมองยกใหญ่ เห็นท่าทางเหมือนหมากลุ้มความกังวลของผมตอนแรกหายไปเป็นปลิดทิ้งเลย เกือบๆ จะชอบอยู่ละ ถ้าเขาไม่จับปากผมแล้วส่องฟัน

   ไอ้หมาบ้าเจ็บนะโว้ย! ผมลูบปากตัวเอง แหวะเค็ม

   “จะว่าโชคดีหรือโชคร้ายดีนะ อืม แต่เหมือนจะโชคร้ายมากกว่า” กลทำหน้าหนักใจ พาผมขมวดคิ้วตาม

   “นายรู้แล้วเหรอว่าฉันถูกคำสาปอะไร”

   “แวมไพร์... “ โอเคทุกคน ผมช็อคค้างไปแล้ว

   “ฉันเคยเจอคนที่โดนคำสาปนี้อยู่เหมือนกัน เขามีพละกำลังมากในตอนกลางคืน ส่งสัญญาณความถี่หาเพื่อนคนอื่นๆ ได้ เล็บแหลมคม คล่องแคล่วว่องไว มีปีกค้างคาว แต่ดูเหมือนจะแปลงร่างเป็นค้างคาวไม่ได้นะ”

   “ฟังเหมือนจะดูดี แล้วตอนกลางวันล่ะ” ถามความด้วยหวาดหวั่นในใจ ตำนานแวมไพร์ผมเองก็รู้มาเหมือนกัน หลักๆ ประมาณที่อีกฝ่ายบอก ติดแต่จุดอ่อนอันใหญ่หลวง...

   “โดนแสงมากไม่ได้ ช่วงกลางวันกำลังจะน้อยกว่ากลางคืน แพ้พวกพลังสว่างหรือพลังศักดิ์สิทธิ์ รักษาตัวด้วยการดื่มเลือดอย่างเดียว” เขาคงเห็นผมห่อเหี่ยวจนกู่ไม่กลับเลยพยายามปลอบใจ

   “อย่าห่วงเลย ดูเหมือนจะไม่เหมือนพวกในหนังหรอก เห็นยังเดินเหินอยู่กลางแดดได้สบายๆ กินอาหารปกติได้ ดื่มเลือดแค่เวลาจำเป็นเท่านั้น” มิน่า ผมถึงกินเยลลี่ได้อร่อยนัก

   ผมถอนหายใจ ทีนี้อธิบายได้แล้วว่าทำไมผิวผมถึงซีดกว่าในโลกจริง แล้วยังรู้สึกสดชื่นตอนพระอาทิตย์ตกดิน ที่สำคัญ ตาผมสามารถมองทุกอย่างได้ชัดเจนโดยไม่ต้องพึ่งแสงไฟ คิดเรื่องจุดอ่อนไปก็ไม่ได้อะไร มองข้อดีน่าสนใจกว่าเยอะ

   “ฉันจะกางปีกออกมาได้ยังไง ส่งคลื่นความถี่อะไรนั่นด้วย กินเลือดอีก” หมาป่าโคลงหัวดึงไม้ย่างเนื้อหมูป่าออกห่างจากไฟเป็นการอุ่นแทน เพราะมันสุกแล้ว คงจะกินหลังจากคุยเสร็จ ดีเหมือนกัน กินไปคุยเรื่องจริงจังไปเดี๋ยวฟังไม่รู้เรื่อง

    “หูหางของฉันเก็บไม่ได้ ส่วนตอนเป็นร่างหมาป่า ฉันแค่คิด มันก็เป็นให้เอง โทษทีนะช่วยได้แค่นี้ ฉันรู้จักเขาก็จริง เคยทำภารกิจด้วยกันมา แต่ไม่ได้สนิทอะไรมากจนรู้รายละเอียดปลีกย่อย”

   ผมส่ายหัว “ไม่เป็นไร แค่นี้นายก็ช่วยได้มากแล้ว อืมมม คิดให้ปีกมันออกมาสินะ”

   ดวงตาสีเทาปิดลง สมองจินตนาการถึงปีกค้างคาวผ่านไปหลายนาทียังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมเริ่มหงุดหงิดโวยวายในใจว่าอยากบินโว้ย ทันใดนั้น แผ่นหลังรู้สึกเหมือนจะมีอะไรทะลุออกมา ได้ยินเสียงตบมือแปะๆ ผมเลยลืมตา

   “เรียนรู้ไวดีนี่”

   ผมลองขยับปีกด้านหลังดู มันเป็นปีกค้างคาวสีดำขนาดพอดีตัว ด้วยความที่ว่าเห่อของใหม่ ผมเลยถอยห่างจากกองไฟ กระโดดขึ้นบินได้นิดหน่อยก็ร่วงลงมาจูบพื้น หลังจากนี้ผมต้องหัดบินแล้วล่ะ ส่วนความสามารถอื่น ช่างมันก่อนแล้วกัน

   “นายใจร้อนเกินไป ไว้เดี๋ยวฉันพาไปที่กว้างๆ ให้นายลองบิน” ผมพยักหน้ารับ ทำไงได้ ต้องตามนั้นแหละ

   กลนิ่งไปสักพัก ก่อนหันมาสบตาผม เวลาเขาขยับปากพูดเห็นเขี้ยวหมาป่าด้วย สาวๆ เจอคงกรี๊ด ผู้ชายมีเขี้ยว เดี๋ยวนะ ผมก็มีเขี้ยวนี่หว่า

   “จะลองดื่มเลือดดูมั้ย”

   อ่า... กล นายช่างเป็นคนที่พึ่งพาได้จริงๆ หัวผมมีความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นมา เกาะติดเลยดีมั้ยนะ จะได้มีเพื่อนเล่นเกมระหว่างหาเจ้าไวไวด้วย

   “ดีเหมือนกัน นายมีเลือดหมูป่ารึเปล่า ถึงมันจะโคตรคาว แต่จะลองดู” ลองไว้ให้รู้ อนาคตจะได้ไม่ลำบากเวลาจวนตัว

   “ฉันไม่ได้เก็บไว้เพราะไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร เอาเลือดฉันแทนก่อน”

   “เฮ้ย! จะดีเหรอ แบบนั้นนายก็บาดเจ็บสิ” ความคิดจะเกาะติดเพิ่มขึ้นเป็น 70% นายกำลังจะทำให้ฉันอยากตามติดนายนะกล

   “ไม่เป็นไร เอาสิ ฉันจะได้กินหมูย่างสักที หิวแล้ว”

   เขายื่นแขนมา ผมกลืนน้ำลายอึก เหมือนรู้สึกถึงเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ อยู่ตรงข้อมือนั่น ชั่งใจอยู่สักพัก กลมองดุๆเร่งผมให้ทำสักทีก่อนที่เขาจะโมโหหิวเป็นหมาบ้า ผมเลยประกบมือตรงหน้าเขา เอาวะ ทำตามสัญชาตญาณ

   “ทานเลยนะครับ!”

   เจ้าหมาหลุดขำ นั่งนิ่งรอผมจัดการ ผมเลยพุ่งเข้าไปหา คมเขี้ยวฝังเข้าบนเนื้อ รู้สึกว่าอีกฝ่ายสะดุ้งนิดๆ ความหอมหวานจากของเหลวที่ล้นทะลักออกมาจามรอยกัดทำให้ผมเหมือนจะวูบๆ กลิ่นเลือดไม่คาวเหมือนเลือดหมูป่า มันหอมอร่อยสำหรับผมจริงๆ

   ผมกลายเป็นแวมไพร์เต็มตัว...

   คนบริจาคเลือดขยับท่านั่งดีๆ ฟังเสียงหายใจตรงหว่างขา กลนั่งบนก้อนหินระดับเลยแตกต่าง คุกเข่าแบบนี้เลยพอดีกับคอเป๊ะ

   ในความคิดกลกำลังคำนวนอะไรบางอย่าง จากน้ำหนักที่ทิ้งตัวเข้าหา คาดคะเนแล้วไม่ใช่เล่นเหมือนกัน สมเป็นผู้ชาย แต่ไม่เหลือบ่ากว่าแรง ถ้าเกิดอีกฝ่ายเป็นลมกลางแดด คิดว่าแบกเข้าร่มไหวอยู่

   ดูเหมือนใครบางคนจะเพลินกับอาหารมื้อค่ำจนเกินไป ลมหายใจเป่ารดคอจนขนลุก เลยถูกมือหนาดันหัวออก ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองสำรวจแผลถลอกบนแขนอีกฝ่าย หายสนิทไปแล้ว

   “โทษที ครั้งแรก กะไม่ถูก เลือดนายอร่อยมาก”

   คนผิดยิ้มแห้งๆ ใส่ กลโบกมือไม่ถือเอาความอะไร ใช้ผ้าเช็ดเลือดบนคอตัวเองออก ก่อนเอาน้ำลายตัวเองป้ายไม่นานเดี๋ยวก็กลับมาเรียบสนิทตามเดิม มือแจกจ่ายเนื้อหมูย่าง ตอนแรกหมาป่าหนุ่มลังเล คิดว่าเจ้าค้างคาวอิ่มแล้ว เปล่าเลย คว้าหมับไปก่อนที่จะยื่นส่งให้อีก เลือดส่วนเลือด อาหารส่วนอาหาร เหมือนผู้หญิงมีสองกระเพาะไงครับ อะไร ผมไม่ได้แถ แค่อธิบายให้ฟัง

   “กล น้ำลายนายรักษาแผลได้ด้วย?” ผมถามอย่างสงสัย หลังเห็นเขาป้ายแล้วแผลหาย

   “ไว้ใช้ยามฉุกเฉิน ถ้าแผลลึกหรือแผลใหญ่เองก็ไม่ไหวเหมือนกัน”

   ผมถามกลอีกหลายอย่าง หมาป่าหนุ่มเดาว่า ผมเล่นเกมเก่งพอสมควร ถึงได้เรียนรู้ไว จนจำได้เร็ว เข้าใจอะไรง่ายๆ มนุษย์สัมพันธ์ดี ไม่แน่ว่าบางที อาจจะได้เดินทางร่วมกัน คนได้รับคำชมอย่างผม ยิ้มหน้าบานสิครับ จานดาวเทียมเรียกพ่อ

   กลบอกตอนแรกเขาจะให้กัดที่ข้อมือ ผมดันพุ่งกัดที่คอ จะห้ามก็ไม่ทัน ถึงได้ปล่อยเลยตามเลยไป ผมขอโทษเขาเบาๆ ช่วยไม่ได้ แวมไพร์ที่เห็นส่วนใหญ่กัดที่คอ อีกอย่าง ไม่รู้ทำไม มีบางอย่างในตัวผมบอกว่าตรงจุดนั้นอร่อยสุด
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-11-2015 18:42:17 โดย Silver Fish »

ออฟไลน์ Silver Fish

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 335
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-0
    • Fanpage
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.3]
«ตอบ #4 เมื่อ24-03-2015 12:48:03 »

Lv.2 I believe I can fly

   ผมพลิกตัวไปมาอยู่ในเต็นท์ รู้สึกร้อนเหมือนถูกอบอยู่ในเตาจนผมนอนไม่ได้ ต้องฝืนถ่างตาตื่นขึ้นมา มองไปข้างๆ ไม่มีคนอยู่แล้ว แวบแรกผมใจหายวูบ นึกว่ากลปล่อยผมทิ้งไว้แล้วไปตามทางหมาซะอีก เอาเถอะ เต็นท์ยังดี ถ้าเขาไม่กลับมาเอา ผมขอยึดไปใช้เลยแล้วกัน
   
   มือขยี้ตาอ้าปากหาวเกาพุงออกมาด้านนอก แสงแดดส่องกระทบผมเต็มๆ ไม่ต่างจากปกติสักเท่าไหร่ แค่มันร้อนกว่าเดิมและน่ารำคาญเท่านั้น

   “หิวแฮะ เกมนี้มันต้องกินจริงๆ ด้วยสินะ”

   ผมพึมพำพลางเดินมาหยุดหน้ากองไฟ อะไรนะ จะหาว่าพวกผมบ้ามาจุดกองไฟเอาตอนสว่างโร่น่ะเรอะ ป่าวเลย จุดไฟเพื่อทำอาหารต่างหาก โลกของเกมเป็นแนวย้อนยุค ไม่มีของทันสมัยจำพวกเตาแก๊สหรืออะไรหรอก

   เหนือกองไฟคือความว่างเปล่า กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ผมควรทำมื้อเช้าให้ตัวเองและเพื่อนร่วมทาง ประเด็นคือ มันไม่มีอุปกรณ์ อะไรเลยนอกจากกองไฟและเต็นท์นี่สิ โชคดี ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นกลเดินกลับมา ผมเปียกนิดหน่อย แสดงว่าเขาไปอาบน้ำมาแน่

   “กลนายทำอาหารเป็นรึเปล่า”

   เขามองหน้าผมงงๆ แล้วส่ายหัว

   “ไม่เป็น ไปอาบน้ำ เราจะได้เดินทางต่อ เรื่องอาหารฉันมีพวกขนมปัง”

   ผมครุ่นคิด

   “เอางี้ ฉันทำอาหารเป็น เดี๋ยวจะลองทำดู นายช่วยเตรียมวัตถุดิบทีนะ พวกเนื้อกับผัก ส่วนน้ำเดี๋ยวฉันไปตักมาเอง นายมีหม้อมั้ย”

   เขาไม่ตอบ แต่เรียกหม้อออกมา เพิ่งเห็นชัดๆ ตอนนี้นี่แหละ ว่ากลเอาของทุกอย่างออกมาจากสร้อยหนังร้อยด้วยเขี้ยวที่คอเจ้าตัว กลเปิดหน้าต่างไอเท็มขึ้นมา พอเลือกของจะเกิดแสงเล็กๆ พุ่งออกมาจากสร้อยกลายเป็นของบนมือ ทุกขั้นตอนเกิดขึ้นเพียงไม่พี่วิ ถ้าโลกจริงมีงี้คงสดวกสบายน่าดู

   ผมรับหม้อมา เดินไปที่แหล่งน้ำเดียวกับเมื่อวาน อาบน้ำด้วยความเร็ว ตักน้ำกลับมาที่เต็นท์มีของที่ผมต้องการครบถ้วน เลยเริ่มลงมือทำอาหารทันที เป็นซุปสูตรง่าย มีเนื้อมีผัก น่าเสียดาย ไม่มีเครื่องปรุง ไม่งั้นรสชาติคงดีกว่านี้ กลทำหน้าเหมือนค้นพบอะไรบางอย่างหลังทานซุปเสร็จ คงจะให้ผมรับหน้าที่เป็นคนทำอาหารล่ะสิ ไม่มีปัญหานะ ทุกวันถ้ามีเวลาผมทำกับข้าวกินเองอยู่แล้ว

   ระหว่างเก็บข้าวของ ผมทบทวนทุกอย่างตั้งแต่เข้าเกมมาเผื่อวางแผนในขั้นต่อไป

   ปกติคนส่วนใหญ่ มาถึงคงจะหาหมู่บ้าน NPC พวกชาวบ้านในเกมเป็นตัวละครจำลองเพื่อเพิ่มความสนุกในการเล่นเกม รับเควสภารกิจต่างๆ ปานผู้กล้าหูเบาช่วยเหลือชาวบ้านทุกอย่าง ซึ่งอันที่จริงแล้วเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองมากกว่า

   ผมเองก็ใช่ว่าจะไม่ชอบทำแบบนั้นนะ แต่ถ้าไปโต้งๆ แบบนั้นมันดูไร้แบบแผนเกินไป เกมนี้ยิ่งแปลกๆ อยู่ เกิดมาเพิ่งเคยเจอ แจกคำสาปให้ทุกคนที่เข้าเล่นเกมแล้วให้ไปหาวิธีแก้เอาเองในเกม ดังนั้นการทำอะไรธรรมดาเสี่ยงงานงอกซะเปล่าๆ

   อันดับแรก ผมเข้าเกมมา สำรวจรอบตัว เหมือนไม่มีของติดตัวสักอย่างนอกจากเสื้อผ้าที่ใส่ก่อนจะเล่นเกม ตรวจสถานะชุดที่กลให้มา

   ชื่อ : เซตชุดสุดเฟี้ยวหล่อกระชากตับไต
   รายละเอียด : มีเสื้อกับกางเกง หากใส่แล้วสาวรักสาวหลง มอนรุมตอม
   สถานะ : เพิ่มเลือด 100
      เพิ่มพลังป้องกัน 20
      เพิ่มพลังโจมตี 10
      เพิ่มช่องเก็บของ 5 ช่อง

   แค่ชื่อชุดผมก็รู้สึกคิ้วกระตุก แม้ว่ามันจะเท่จริงๆก็เถอะ รายละเอียดยิ่งน่าหนักใจ สาวหลงผมชอบอยู่ แต่มอนรุมตอมท่าจะไม่ไหว ผมเพิ่งเข้าเกมมา เลเวลยังน้อยนิด มอนรุมงั้นได้ตายพอดี

   ส่วนค่าสถานะไม่เลวเลย ถึงจะเพิ่มแค่เล็กน้อย ยังดีกว่าไม่มีใส่ นึกภาพตัวเองใส่ชุดนอนลายแกะเลอะเยลลี่ไปเดินในเมืองหรือตะลุยป่าแล้วอนาถจิต

   ต่อไป อาวุธประจำตัวไม่มีสักอย่าง ผมคงต้องใช้เล็บตัวเองในการต่อสู้แล้ว เงินยิ่งไม่ต้องพูดถึง ง่ายๆ เลยว่าตอนนี้ผมมีแค่ตัวกับหัวใจ รอให้คนมาจับจอง

   สิ่งแรกที่ผมจะต้องไปหาก่อนจะออกตามหาไวไวในเกมคืออาวุธสักชิ้น เงินทองติดตัว ซื้อข้าวของเพิ่ม ช่องเก็บ 5ช่องไม่พอแน่ พวกของใช้จิปาถะอีก เดี๋ยวให้กลพาไปส่งที่หมู่บ้านใกล้ๆ ดีกว่า ระหว่างทางก็เก็บของฆ่ามอสเตอร์ระดับน้อย ไปพลางๆ

   พอถึงที่หมายค่อยหาข้อมูลในเกมเพิ่มเติม ไม่แน่ถ้าโชคดีอาจเจอไวไวมันอยู่ในหมู่บ้านนั้นด้วยก็ได้ ยังไงซะพวกคนที่เริ่มเล่นใหม่ต้องหาหมู่บ้านคนเป็นที่แรกอยู่แล้ว ต่อให้ตอนเข้าเกมอยู่คนละทิศก็ตาม

   “เดินทางต่อเถอะ”

   ผมหลุดออกจากภวังค์ หันมาอีกที รอบตัวไม่มีของเหลือแล้วสักชิ้น ถ้าไม่มีกองไฟหนิผมคงคิดว่าตัวเองฝัน เมื่อคืนไม่ได้นอนอยู่ที่นี่   

   “พวกเรากำลังจะไปที่ไหน” ผมถามด้วยความสงสัย ดูไปดูมาเหมือนพวกเราเป็นเพื่อนเล่นเกมเดินทางด้วยกันไปแล้ว

   “พานายไปหมู่บ้าน” กลตอบนิ่งๆ

   “ดีเหมือนกัน ว่าจะขอให้นายพาไปหมู่บ้านอยู่ คิดว่าจะเตรียมตัวให้พร้อมแล้วตามหาเพื่อนสักที ไม่รู้ป่านี้ไปหลุดอยู่แถวไหน”

   “นายจะตามหาเพื่อน?” กลชะงักฝีเท้า หันมามองผมที่เดินตามหลัง เห็นเขาถามย้ำ ผมก็ไม่ขัดศรัทธาที่จะตอบ

   “ใช่ บอกนายไปตั้งแต่ตอนแรกแล้วนี่ ฉันเข้าเกมมาพร้อมกับเพื่อน ว่าจะเล่นด้วยกัน เกมนี้มันดันพิลึก ให้คนเกิดแบบสุ่ม ถ้าเหมือนเกมอื่นๆเกิดในเมืองคงสบายไปแล้ว”

   เจ้าตัวไม่พูดอะไรแค่พยักหน้า แล้วระบบก็แจ้งเตือนขึ้น

   หมาป่าสุดหล่อต้องการเพิ่มชื่อคุณเข้าไปในรายชื่อเพื่อน

   ผมหันขวับไปมองทันทีระหว่างที่ตอบตกลงรับแอดไปด้วย เห็นเจ้าหมาป่าหลบสายตา บนใบหน้าคมคายขึ้นสีเรื่อ ผมกำลังจะอ้าปากแซวก็ถูกขัด

   “แอดชื่อไว้ เวลามีอะไรจะได้ติดต่อกันได้ ตอนเข้าเกมไม่มีให้เปลี่ยนชื่อก็จริง แต่ถ้านายไปถึงพวกเมืองใหญ่ๆ จะมีอาคารประชาสัมพันธ์ของเกม นายสามารถไปเปลี่ยนชื่อได้ที่นั่น”

   โอะโอ นอกจากจะชิงตัดหน้าพูดก่อนไม่พอ ยังมีอธิบายเสริมอีกต่างหาก ผมหัวเราะแล้วพยักหน้ารับฟังไป

   “ไว้มีโอกาสฉันจะไปเปลี่ยนชื่อแนวๆ บ้าง จะไม่ให้น้อยหน้านายเลย ท่านหมาป่าสุดหล่อ”

   คนฟังหันมาจ้องผมทันที เหมือนจะแอบเคืองปนเขินที่ผมหาช่องแซวจนได้

   “ฉันไม่ได้เป็นคนตั้งชื่อ” กลบอกแก้ตัว ผมก็ไม่คิดหรอกว่าเขาจะตั้งเองจริง คงโดนเพื่อนแกล้งมากกว่า

   “แต่ฉันคิดว่าเหมาะกับนายดีนะ ไหนๆ ก็แอดชื่อเพื่อนแล้ว ตั้งปาร์ตี้เลยสิ ระหว่างทางไปเมืองถ้านายฆ่ามอนฉันจะได้เก็บระดับไปด้วย ถือว่าช่วยผู้เล่นใหม่เถอะนะ”

   เอาวะ ลองงัดลูกไม้ที่ใช้กับพี่ชายดูหน่อย อ้อนร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้งเลยนะขอบอก ผู้ชายตัวโต ถึกๆ สองคนมาอ้อนกันกลางป่า ถ้ามอนเตอร์ตัวไหนเห็นแล้วอุจาดตาจนตายก็ดี ผมจะได้ค่าประสบการณ์ มาเพิ่มระดับตัวเอง

   กลยอมเปิดปาร์ตี้ชวนผมร่วมด้วย ผมรับโดยไม่ลังเล การตั้งปาร์ตี้คือการรวมกลุ่มคน ไปลุยสถานที่เดียวกัน ช่วยประหยัดแรง กับลดความเสี่ยงที่จะโดนมอนสเตอร์ฆ่าตาย เพราะมีเพื่อนร่วมทีมคนอื่นคอยช่วย แลกกับของและค่าประสบการณ์ ที่จะแชร์เท่าๆ กัน ตรงข้ามกับเวลาไปลุยคนเดียว ความเสี่ยงมากกว่า แต่ได้เยอะทั้งหมดไม่ต้องแบ่งใคร ณ เวลานี้ ผมยังอ่อนหัด ไอเรื่องซ่าไปลุยคนเดียวหนิไม่ไหวแน่

   “นายเก็บของจากมอสเตอร์ระหว่างทางไปขายทำทุนด้วย ของที่พอขายได้ราคาดีคือ ส่วนเขี้ยวกับหนัง กระเป๋าใบนี้ฉันทำเอง มีดอันนี้ใช้แล่สัตว์นายเอาไปใช้เถอะ” กลแนะนำพร้อมยื่นของสองสิ่งมาให้ ผมรับมาด้วยความตื้นตัน นายช่างเป็นคนดีจริงๆ

   ชื่อ : กระเป๋าหนังหมูป่า
   ผู้สร้าง : หมาป่าสุดหล่อ
   สถานะ : สามารถเก็บของได้ 100 ช่อง

   ชื่อ : มีดกิ๊กก๊อก
   สถานะ : ใช้สำหรับแล่สัตว์
   พลังโจมตี : 100

   กระเป๋าหนังสีน้ำตาลเป็นขนหมูป่า เท่ไปอีกแบบ ใช้สำหรับรัดตรงเอวเหมือนเข็มขัด ไม่เทอะทะ แถมยังคล่องแคล่วไม่เลว ส่วนมีด จะใช้เป็นอาวุธ หรือโจมตีมอนเสอต์ก็ได้

   ระหว่างทางมีมอสเตอร์โผล่มาเป็นระยะ ส่วนใหญ่จะเป็นพวกมอสเตอร์หมู่ป่า ระดับไม่ค่อยสูงมาก ถ้าเทียบกับกลที่ฆ่าตายในทีเดียว ส่วนผม นั่นอีกเรื่องนะ

   กลจัดการหมูป่าตัวแรก เขาสอนผมแล่จนได้ทักษะการแล่เนื้อมา โชคดีที่ผมเป็นคนเข้าใจอะไรง่ายเลยไม่ถ่วงแข้งถ่วงขากลเท่าไหร่นัก

   บางทีหมูป่ามาหลายตัว กลจัดการทีเดียวไม่หมด ผมก็จะใช้เล็บบางๆ ของผมจัดการซ้ำ ถือเป็นการลองเล็บตัวเองดูบ้าง เห็นกลจ้วงเอาๆ ความแรงในการจอมตีอาจไม่มากเท่าไหร่ แต่ผมเพิ่งค้นพบว่า มันทำให้ติดสถานะเลือดไหลตลอดเวลา จนหมูป่าตายในที่สุด

   ผมได้ค่าประสบการณ์ ระดับขึ้นรัวๆ จนถึงเลเวลสิบห้า เสียงแจ้งเตือนของระบบถึงเงียบไป การเก็บระดับภายในเกม หากโจมตีมอนเตอร์ระดับพอๆ กันหรือสูงกว่าจะทำให้เลเวลอัพเร็วขึ้น หมูป่าพวกนี้มีเลเวลถึงแค่สิบสาม พอตีไปสักระยะเลยได้ค่าประสบการณ์น้อยลงจนไม่เพิ่มในที่สุด

   ซึ่งเรื่องพวกนั้นไม่สำคัญ ที่สำคัญคือผมกำลังเก็บของเมามัน ตามทางมีแต่ซากหมูป่า เหมือนปีศาจร้ายเดินผ่าน ทักษะการแล่เนื้อของผมเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเพิ่มสูงเท่าไหร่ ผมก็แล่ได้สวยและเร็วขึ้นเท่านั้น

   ไม่รู้ว่าเป็นเพราผมมีคำสาปแวมไพร์ติดตัวรึเปล่า เลยไม่รู้สึกว่าเลือดพวกนี้คาวอะไร ออกจะเฉยๆ ด้วยซ้ำ ผิดจากเลือดของผู้บริจาคเมื่อวาน ความหอมหวานยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น เผลอเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว ผมรีบหันไปมองกล โชคดีที่เจ้าตัวไม่เห็น

   เลยเนียนเก็บของชมนกชมไม้ต่อไป ป่าที่พวกผมอยู่เป็นป่าทึบ แสงแดดไม่ค่อยส่องลงมาเท่าไหร่ สบายผมเลย เว้นแต่จุดที่ต้นไม้บางตาเหมือนตอนพวกเราตั้งแค้มป์ พวกเราลุยทางมาไม่มีทางให้คนเดิน เลยต้องปีนป่าย ตัดไม้ทำลายป่ากันสักหน่อย

   ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจ้องพวกเราอยู่หลังต้นไม้ต้นหนึ่ง เลยหยุดเดินพยายามเพ่งมองด้วยความสงสัย มือคว้าเอาคอเสื้อคนที่กำลังซัดหมูป่ามันมาใกล้ๆ เจ้าตัวหันมาเลิกคิ้วมองผมนิ่งๆ ราวกับจะถามว่ามีอะไร ให้ตาย มันทำสีหน้าหมางงก็ยังดูดีวุ้ย อิจฉา!

   “เหมือนจะเห็นอะไรอยู่ตรงต้นไม้ จ้องมาที่พวกเรา ไม่รู้ว่าคนหรือมอนสเตอร์”

   หูสามเหลี่ยมบนหูอีกฝ่ายกระดิกทันทีที่ผมบอก ดวงตาคมจ้องมองไปยังจุดเดียวกับผม พวกเราตัดสินใจเดินทางต่อ คอยระวังรอบข้างไว้ไม่ทำเหมือนมาเดินชมสวนแบบตอนแรก

   ทุกย่างก้าว เหมือนจำนวนเจ้าสิ่งปริศนาจะเพิ่มมากขึ้น และเข้ามาใกล้เรื่อยๆ กระโดดข้ามก้อนหินมาเท่านั้นแหละ ร่างใหญ่โตพุ่งออกมาจากด้านข้าง ผมถูกกลจับแขนเหวี่ยงไปด้านหลังเพื่อหลบการโจมตี เสียแต่เขาแม่นเกินไป หลบได้จริง แลกกับผมแทบจูบมอนสเตอร์ที่มาจากอีกด้าน

   มันเป็นแมงมุมตัวใหญ่ ขนยุบยับ ดวงตาทั้งสามคู่ใสแจ๋วจ้องมาทางผม เขี้ยวยาวมีพิษหยดติ่งๆ ขาข้างหนึ่งฟาดมาทางผม แล้วตัวผมก็โดนจับเหวี่ยงอีกรอบ คราวนี้ไม่ได้ถลาไปจูบแมงมุมอีก แต่ลอยจากพื้นเลย

   “เฮ้ย!! นายอุ้มฉันทำไมเนี่ย” ผมโวยวาย ถูกผู้ชายแบกขึ้นบ่ามันไม่น่าอภิรมย์นักหรอก

   “จะได้ปลอดภัย มันมาเยอะ แบบนี้คล่องตัวกว่า”

   บอกเสร็จเขางัดกรงเล็บมาฟันขาแมงมุมขาด สกิลความสามารถถูกงัดออกมาใช้ แสงสีแดงรัศมีจากการฟันสับแมงมุมขาดเป็นสามท่อน ก่อนหันไปจัดการตัวอื่นที่พุ่งเข้ามา สลับกระโดดหลบไปใยกับพิษไปด้วย

   คุณได้รับค่าประสบการณ์ 3000
   คุณได้รับค่าประสบการณ์ 3000
   คุณได้รับค่าประสบการณ์ 3000
   เลเวลอัพเป็น 16

   เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นอีกรอบ แมงมุมพวกนี้เลเวล 35 ผมเลยได้ค่าประสบการณ์เยอะ เลเวลอัพรัวๆ แลกกับซากแมงมุมกองเกลื่อน ไอพวกตัวขนมันโผล่มาไม่จบไม่สิ้น ถึงแม้กลจะเลเวลสูงแค่ไหน มาเจอแมงมุมหมู่ มีผมเป็นตัวถ่วงเพิ่มยังไงก็จัดการทั้งหมดไม่ไหวแน่ ถ้าไหวคงสะปักสบอมพอสมควร

   ซึ่งสภาพตอนนี้ไม่ค่อยโอเคสักเท่าไหร่ กลเริ่มมีแผลบางส่วน ผมเองก็โดนลูกหลงเป็นระยะ

   “หนีกันดีกว่า อย่าฝืนสู้เลยกล!”

   ผมแหกปากแข่งเสียงแมงมุม คนฟังพยักหน้ารับ ถีบแมงมุมตัวนึงไปกระแทกกับตัวอื่นๆ อาศัยจังหวะพวกมันกำลังมึน วางผมลงบนพื้น แล้วก้มตัวลง ร่างกลายเริ่มเปลี่ยนแปลงจนกลายเป็นหมาป่าตัวโตขนสีน้ำเงินเข้มจัดเหมือนสีผมเจ้าตัว

   ไม่ต้องรอให้บอก ผมกระโดดขึ้นหลังหมาป่าเบื้องหน้าทันที

   “กรร กอดคอไว้ จะเร่งความเร็วเต็มกำลังแล้ว”
   
   เสียงกลในร่างหมาป่าดูทุ้มแหบกว่าเดิมนิดหน่อยเจือเสียงขู่แยกเขี้ยวใส่แมงมุมที่เข้ามาใกล้ตัว ผมกอดรอบคอหมาป่า แนบลำตัวไปกับขนนุ่ม กลกระโจนเหยียบหัวแมงมุม แล้วพุ่งเข้าไปอีกด้านของป่าทันที ด้านหลังมีฝูงแมงมุมตามคอยพ่นใยกับพิษใส่

   “โอ๊ย! เชี่ยมมมม แม่งพ่นพิษใส่” มีพิษเฉียดหลังผมไป รู้สึกร้อนฉ่าทันที กลชะงักฝีเท้าหันมามอง จังหวะนั้นใบสียาวเหนียวเหนอะพ่นติดขาด้านหลังจนพวกเราล้มกลิ้งไปทั้งคู่ ผมกลิ้งเป็นลูกขนุน เปื้อนดินเปื้อนทราย ปิดท้ายด้วยการชนต้นไม้เล่นเอาจุกอัค

   ผงกหัวขึ้นมาเห็นกลที่หลุดจากใยแล้วกำลังกระโดดซัดกับพวกแมงมุมนัวเนีย เล่นเอาผมแทบอยากพุ่งเข้าไปนับเวลาแบบกรรมการมวยปล้ำที่ชอบดู

   หมาป่าตัวโตทั้งข่วน ตะปบ กัด ฉีกกระชากน่ากลัวหลายๆ

   อู๊ดดดดดดดด!!

   เสียงร้องของหมูป่า พร้อมตัวที่เพิ่งมาจะขวิดผมที่นอนชมเวทีมวยอยู่บนพื้น จนผมต้องรีบกลิ้งหลบกลับไปอยู่ข้างๆ กลแทน เอาล่ะสิทีนี้ ทั้งแมงมุม ทั้งหมูป่า มั่วไปหมด

   ผมมองซ้ายขวาหาทางหนี ยังไม่อยากตายตั้งแต่เริ่มเกมแค่ไม่กี่วัน พอดีกับต้นไม้ต้นนึงถูกลูกหลงจากสามสปีชี่ส์จนหักโค่น เปิดทางโล่งด้านบน ความคิดแวบเข้ามาในหัว

   ปีกค้างคาวถูกกางออกมา เหมือนกลจะรู้ทันความคิดผม เขาย่อขนาดตัวลงเหลือไซส์หมาป่าทั่วไป ผมวิ่งไปคว้าเขามาอุ้มจะขอบคุณคำสาปแวมไพร์ก็ตอนนี้ ทำให้ผมมีปีกและมีพละกำลังมากกว่ามนุษย์ธรรมดา

   ฝึกบงฝึกบินไม่ต้องแล้วครับ เวลานี้ สัญชาตญาณล้วนๆ ผมขยับปีกบินขึ้นฟ้าทันที ทิ้งพวกแมงมุมกับหมูป่าเหมือนก่อม๊อบประท้วงกันอยู่ด้านล่าง

   “วัต นายบินไปทางด้านขวา จะมีทะเลสาบอยู่ พวกเราไปหยุดพักที่นั่นเถอะ”

   “ทำไมล่ะ บินไปที่หมู่บ้านเลยก็ได้นี่” ไหนๆ ก็ไหนๆ บินยาวไปเลยสะดวกกว่าลุยป่าด้านล่างเยอะ ของขายผมได้เยอะแล้ว เลเวลก็เพิ่มไปโข เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ

   “นายไม่ไหวแน่ จากจุดนี้กับหมู่บ้านยังอีกไกล เดินเท้าใช้เวลาหนึ่งวัน แบบนั้นนายคิดว่าจะบินไปโดยอุ้มฉันไปด้วยไหวหรือไง” เจ้าขนนุ่มในอ้อมแขนพูดด้วยน้ำเสียงซีเรียด โอเค ผมเปลี่ยนใจทันที ชิ เพราะผมวิ่งหนีมดร่วงลงไปจุดที่กลอยู่แท้ๆ ดูเหมือนจุดนั้นจะต้องอ้อมไกลกว่าจะถึงหมู่บ้าน เอาเถอะ ถ้าผมไม่โดนมดไล่ คงไม่เจอกล ขอบคุณเหล่ามดทั้งหลาย

   “นายคอยบอกทางแล้วกัน ฉันจะบินตามที่นายบอกเอง”

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-02-2016 15:48:58 โดย Silver Fish »

ออฟไลน์ Silver Fish

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 335
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-0
    • Fanpage
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.4]
«ตอบ #5 เมื่อ24-03-2015 12:59:32 »

Lv.2 I believe I can fly (ต่อ)

   ผมเป็นค้างคาวให้หมาป่านำทางอย่างว่าง่าย บินจนปีกแทบหลุดพวกเราก็โผล่มายังที่หมาย เห็นทะเลสาบกว้างสีฟ้าใส สะท้อนแสงอาทิตย์สวยงาม แสบตาจนผมแทบร่วงลงพื้น ใจผมมโนไปไกล จะลงจอดบนพื้นอย่างสวยงามให้ได้

   ความจริงมันโหดร้ายครับ พื้นหญ้านุ่มๆ ที่ผมเล็งไว้ กลายร่างเป็นน้ำใสเห็นปูปลา ถลาลงน้ำดังตูม ความเย็นของน้ำช่วยลดความร้อนของแดดได้เป็นอย่างดี ผมชักไม่อยากขึ้นแล้วสิ...

   “เมื่อกี้ฉันเห็นบ้านคนลิบๆ พวกเราแวะไปที่นั้นดีกว่า”

   ผมหันไปมองกลในร่างหมาป่า ว่ายถ้าหมาตกน้ำกลับเข้าฝั่ง แล้วไปสะบัดขนไล่น้ำ แถมมีเหยียดแข้งเหยียดขาอีกต่างหาก แสดงว่าเปลี่ยนร่างนี้บ่อย ดูชินซะเหลือเกิน

   อยากเนียนเล่นน้ำต่ออีกหน่อย แต่กลัวหมากระโดดงับคอ ผมเลยว่ายขึ้นฝั่งบ้าง บิดเสื้อไปตามประสา

   “อ้าว ทำไมนายไม่กลับร่างคนล่ะ หรือชอบอยู่ร่างนี้”

   ได้ทีผมเลิกคิ้วมองแบบเท่ๆ บ้าง ตะกี้ได้ยินเหมือนเสียงหมาถอนหายใจ กลเดินนำผมอีกเช่นเคย เขาบอกว่าเดินตามผู้ใหญ่หมาไม่กัด แล้วถ้าเดินตามหมาหนิ มอนจะกัดผมมั้ยครับ

   “ไม่ได้ชอบ และไม่ได้เกลียด เปลี่ยนร่างเป็นหมาป่ามีระยะเวลากำหนด ต้องรอเวลาถึงจะกลับเป็นแบบเดิมได้”

   ผมพยักหน้ารับอือออไป ระหว่างทางเจ้าตัวบอกว่าเขาเปลี่ยนเป็นหมาป่าได้ทุกเวลาที่ต้องการ แลกกับการรอเวลาหมดแล้วกลับเป็นคนเหมือนเดิม สามารถเปลี่ยนร่างได้แค่สองไซส์ ขนาดหมาป่าธรรมดาทั่วไป กับขนาดใหญ่ไว้ฟัดกับมอน ผมแอบเติมในใจ เป็นพาหนะของผมด้วย

   แถวบริเวณนี้หญ้าไม่รก ต้นไม้ขึ้นไม่หนาเท่ากับทางที่พวกผมผ่านมา เราเดินเลอะตามริบทะเลสาบไป จนเห็นบ้านไม้หลังหนึ่ง ผมเลยลองเข้าไปเคาะดู

   “สวัสดีครับ มีใครอยู่มั้ยครับ” ไม่นานประตูไม้ก็เปิดออก เผยให้เห็นเจ้าของบ้าน

   “พวกนักเดินทางเรอะ มีธุระอะไร”

   ชายวัยกลางคนจ้องเขม็งมาทางพวกผม เขาเป็นชายตัวสูงใหญ่ มีผ้าพันตรงหัว หนวดปิดไปครึ่งหน้า ในมือถือเครื่องมือช่างไม้เอาไว้ด้วย ผมพอรู้อาชีพเขาแล้วล่ะ มิน่า ระหว่างทางเดินมาถึงได้เห็นตอไม้ประปราย

   “พวกผมหนีมอนสเตอร์มา เลยอยากจะขอพักชั่วคราวสักหน่อย”

   “พวกผม? ไหน ข้าเห็นแค่เอ็งคนเดียว ไอ้หมาป่านี้สัตว์เลี้ยงเอ็งสินะ” เขาหรี่ตามองกลเหมือนไม่ค่อยวางใจ ผมเลยหันไปมองให้กลพูด เจ้าตัวส่ายหัวแล้วบอกผมว่า

   “คนที่ฟังฉันออก มีแค่คนที่อยู่ปาร์ตี้เดียวกันเท่านั้น”

   ผมไม่สงสัยแล้วสิ ทำไมก่อนหน้านี้กลถึงบอกว่าตัวเองโดนเข้าใจผิดจนโดนคนอื่นไล่ฆ่า

   “อ่า...จะว่างั้นคงไม่ใช่ มันเป็นเพื่อนผมครับ รับรองว่าเชื่อง รู้ความ ปลอดภัย ไม่ก่ออันตรายใดๆ แน่นอน เดี๋ยวผมแสดงให้ดู กลขอมือ”

   ผมแบมือไปด้านหน้า กลท่าทางลังเล มองผมสลับกับช่างไม้ที่ดูเหมือนยังไม่วางใจ สุดท้าย อุ้งเท้าหมาป่า เลยวางแปะบนมือผม ชักเริ่มสนุกเลยสั่งต่อ

   “กลหมอบ” เจ้าตัวก็ทำตาม

   “กลนอน” หมาป่าลงไปนอนเป็นพรมขนสัตว์คลุกดิน

   “กลเต้น Ma Boy” ทีนี้ล่ะครับ งานงอกเลย หมาป่าแสนองอาจ ถึงกับหูลู่หางตก ส่ายหัวดิกๆ ลูกเดียว จ้องเขม็งใส่ผมอีก อะไรฟะ เห็นสาวๆ เด็กออกจะแจ่ม อยากเห็นหมาป่าเต้นบ้างอะ ไม่ใจเลยกล

   ช่างไม้คงจะสงสารกล จ้องเหมือนผมเป็นคนรังแกสัตว์ แล้วถอยหลบให้พวกผมเข้าไปในบ้าน

   “พอ ข้าเชื่อแล้ว แต่มันต้องพิสูจน์อีกหน่อย ไปตัดฟืนให้ข้า ถ้าตัดได้หมดก่อนพระอาทิตย์ตกดิน ข้าถึงจะให้พวกเอ็งเข้ามาพักในบ้าน” นายช่างชี้ไปข้างบ้านที่มีท่อนไม้กองสุ่มเป็นกองบะเร่ออยู่ ผมกลืนน้ำลายอึก นายช่างมองดูถูก คงคิดว่าผมตัวซีดดูสบายคงทำไม่ได้แน่ๆ

   งานนี้ผมไม่ยอมให้โดนดูถูกหรอก มาดูซะมั้งว่าระดับค้างคาวแรงเย่ออย่างผมจะจัดการท่อนไม้พวกนี้เสร็จตอนไหน พอหันมามองข้างตัวเห็นกลกำลังแยกเขี้ยวขู่ใส่ ผมสะดุ้งถอยหลังทันที

   “นายคิดยังไงให้ฉันเต้นบ้าๆ ห๊ะ” อุ๊ย พ่อหมาป่าสุดหล่อเคืองซะแล้ว

   “ก็...กลัวว่านายช่างจะไม่เชื่อไง ฮ่าๆ ไม่เอาหน่า เดี๋ยวชดใช้ให้ด้วยการช่วยอาบน้ำเลย ร่างนี้คงอาบไม่สะดวกเท่าไหร่หรอกมั้ง”

   เหมือนข้อเสนอผมจะเป็นที่พอใจหมาป่า เลยยอมหยุดขู่เดินตามมานั่งให้กำลังใจผมตัดฟืน มือคว้าหยิบขวานที่ปักบนตอไม้มาขยับนิดหน่อยให้ชินมือ แล้วเริ่มผ่าฟืน โดยมีหมาป่าคลุกดินอ้าปากหาวเป็นแบล็คกราว

   นายช่างละมือจากการไม้ตรงหน้า หันไปมองทางหน้าต่าง เห็นตะวันกำลังล้าลับขอบฟ้า ยกมุมปากยิ้มเยาะคิดว่าไอหนุ่มละอ่อนที่โผล่มาคงทำไม่ได้แน่ เขาเดินออกมาดู เห็นไอหนุ่มกับหมาป่าเดินออกมาจากป่าพอดี ในมือกับบนหลังหมาป่ามีผลไม้เต็มไปหมด

   ของพวกนี้ใช่ว่าจะหายากอะไร แต่จำนวนขนาดนี้ต้องใช้เวลาไม่น้อยแน่

   “ไอหนุ่ม ตัดฟืนให้ข้าเสร็จแล้วเหรอไง ถึงได้ไปเดินเล่นในป่าหาผลไม้แบบนี้” เขาพูดอย่างหัวเสีย เด็กสมัยนี้ไร้ความอดทนจริงๆ

   “ตัดเสร็จแล้วดิลุง อะ ผมแบ่งผลไม้ให้”

   ผมเห็นลุงโกรธจนหนวดกระดิก เลยส่งผลไม้สุกหอมไปให้หลายลูก เจ้าตัวฮึดฮัดแต่ก็รับไป แล้วจ้ำอ้าวไปดูที่เก็บฟืน เห็นฟืนทั้งหมดเรียงเก็บไว้เรียบร้อยเลยมีท่าทีอ่อนลง คงพอใจไม่น้อย

   “ใช้ได้หนิ พวกเอ็งเข้ามานอนในบ้านข้าได้ ไปอาบน้ำซะให้เรียบร้อยไป”

   มือหยาบโบกไล่ ผมรับคำเสียงระรื่นเลยโดนเขกหัวไปที เล่นเอาเจ็บจนน้ำตาเล็ด พวกเราไปที่ทะเลสาบ ล้างผลไม้ที่เก็บมาด้วย

   ผมลากกลลงน้ำ ใช้มือช่วยลูบเกาทำความสะอาดให้อย่างดี รับประกันฝีมือด้วยนายท่านที่ถูกผมจับอาบน้ำจนเคลิ้มได้

   หมาป่าหลับตาพริ้ม พออาบเสร็จก็ตาผมอาบต่อ กลเรียกผ้าขนหนูออกมาจากช่องเก็บในสร้อยคอเขี้ยวหมาป่า เขาบอกว่าใช้เป็นกระเป๋าไม่สะดวกเวลาอยู่ในร่างหมาป่าเท่าไหร่ เลยใส่เป็นที่เก็บของอย่างเครื่องประดับพวกสร้อยคอแทน เห็นเท่ๆ แบบนี้ ผมว่าราคามหาโหดแหงๆ

   “มาเดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้”

   ผมหยิบผ้าขนหนูอีกผืนมาเช็ดตัวให้หมาป่ากลจนเรียบร้อย พวกเราถึงเดินเข้าบ้านนายช่างกัน พระอาทิตย์ตกดินพอดี

   พอเข้ามาด้านใน ดูน่าอยู่กว่าด้านนอกซะอีก ทุกอย่างทำด้วยไม้ทั้งหมด ขนาดข้าวของเครื่องใช้บางอย่างยังทำจากไม้ เห็นเจ้าของบ้าน ก้มๆ เงยๆ อยู่ใกล้เตาผิง กำลังโยนฟืนเข้าไปเพิ่มความอบอุ่นภายในบ้าน

   “หาที่นอนกันเอง บ้านข้าไม่หรูแบบโรงแรม ไม่มีบริการอะไรให้ทั้งนั้น”

   ความหวังว่าจะมีของกินอร่อยๆหลังจากทำงานจนเหนื่อยหายลับไปในพริบตา ผมเดินคอตกเลือกมุมห้องรับแขกที่พอจะนอนได้ กลเอาผ้าปูผ้าห่มกับหมอนออกมาให้ พวกเรานั่งจ๋องแทะผลไม้กันไปพลางๆ ถึงมันจะอร่อยแต่ไม่อยู่ท้อง

   ผมลูบท้องแห้งๆ ของตัวเอง ได้ยินเสียงโครกครากเป็นดนตรีประกอบ กระเป๋าพวกเราไม่มีของที่กินได้เลยซะด้วย กลที่นอนหมอบอยู่ข้างๆ เอาหัวมาเกยตักผม กลดูวางใจผมมากกว่าตอนแรก ถือเป็นการเริ่มต้นของมิตรภาพที่ดี

   “ออกไปล่าสัตว์มาทำกินมั้ย”

   “ไม่เป็นไร ฉันพอทนได้ กินผลไม้ประทังชีวิตไปแล้วกัน” ผมใช้น้ำเสียงที่ดูหงอยน่าสงสารที่สุด หางตาแอบเหลือบมองหลังนายช่างที่กระตุกเป็นระยะ ใครบอกว่ามีแต่ผู้หญิงที่มารยาเก่ง ลองเจอมารยาผู้ชายมั้งแล้วจะหนาว

   หมาป่าบางตัวดันรู้ทันผม แลบลิ้นเลียแก้มแกล้ง จั๊กจี้เกือบหลุดขำ ถ้าแผนแตกฉันจับนายมาทำสเต็กหมาแน่กล

   “เอาไปกิน ข้ารำคาญเสียงท้องร้องเอ็งหรอกนะถึงได้ให้ กินๆ แล้วก็นอนไปซะ ห้ามมารบกวนข้าทำงาน” เนื้อตากแห้งพร้อมขนมปังถูกส่งมาให้ผม

   “ขอบคุณมากเลยฮะลุง นอกจากจะหล่อแล้วยังใจดีอีกต่างหาก”

   ได้ทีต้องชมเข้าไป คนแบบนี้เป็นพวกบ้ายอ ด้วยเหตุนี้ผมเลยได้แยมผลไม้มาทาขนมปังเพิ่มอีก พวกผมแบ่งกันกินจนอิ่มแปล้ ปิดท้ายด้วยน้ำเย็นจากธรรมชาติ ชื่นใจสุดๆ

   หนังท้องตึงหนังตาหย่อน ผมเอนตัวลงนอน ใช้ตัวกลเป็นหมอนข้างให้ความอบอุ่น

   “ราตรีสวัสดิ์กล ฝันดีนะลุง” บอกลาเสร็จ ผมก็เข้าสู่ห้วงนิทราแสนสบาย กลราตรีสวัสดิ์ผมกลับ ส่วนลุงแกแค่บอกเออ ผมถูแก้มกับขนหมาป่า ทั้งหนาและนุ่ม หลับฝันดี

   หลังจากค้างคาวจอมมารยาหลับไปได้ไม่นาน ร่างของใครบางคนก็เริ่มเปลี่ยนไป จากหมาป่ากลับมาเป็นชายหนุ่มหล่อเหลาตามเดิม

   นายช่างเห็นความผิดปกติเลยแวะเดินมาดู  เห็นหมาป่าหนุ่มทำหน้าเหมือนถูกผีอำ เพราะมีเจ้าตัวกวนยกขาก่ายแทนหมอนข้าง เขามองภาพพวกนั้นด้วยความเอ็นดู วันนี้ยอมไม่ทำงานตอนกลางคืนสักวันก็แล้วกัน เด็กทั้งสองจะได้หลับแบบไม่มีเสียงรบกวน

   เจ้าของบ้านเดินออกไปด้านนอก แหงนหน้ามองพระจันทร์ลอยเด่น ยกมือโบกไปมาบนอากาศ เรียกหน้าจอขึ้นมาติดต่อไปหาอีกคน เจ้าหนูนั้นคงยังไม่รู้ว่าเกมนี้เอ็นพีซีที่เป็นชาวบ้าน ไม่ได้ถูกสร้างมาด้วยระบบ แต่เป็นคนจริงๆ มาแสดง เพื่อการตอบโต้ที่หลากหลายสมจริง พร้อมสอดส่องความเป็นไปของผู้เล่นด้วย โดยคนพวกนั้นถือว่าเป็นพนักงานของบริษัทสร้างเกม

   “ฉันเจอแล้ว นิสัยเหมือนเดิมไม่มีผิด ขนาดไม่ได้เจอตั้งหลายปี” น้ำเสียงเปลี่ยนไปจากเดิม เป็นเสียงทุ้มนุ่มดั่งเดิมไร้การปรุงแต่ง

   “อืม รู้แล้ว ขอบใจที่ช่วยดูให้ เขาเป็นไงบ้างล่ะ”

   “ก็ปกติ ดูสนุกกับเกมดี นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เจ้าตัวมีคนน่าสนใจอยู่ด้วย ท่าทางจะร้ายลึกไม่ใช่เล่น”

   “หมายความว่าไง?”

   “ช่างเถอะ ไม่มีอะไร ดำเนินตามแผนการเดิม เตรียมตัวพร้อมไว้ดีๆ”

   “หึหึ แน่นอน งานนี้ฉันไม่พลาดแน่”
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-11-2015 18:44:57 โดย Silver Fish »

ออฟไลน์ lazymonkey

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.1-4]
«ตอบ #6 เมื่อ24-03-2015 13:10:56 »

 :katai2-1: :katai2-1: อัพรวดเลย!~~ ฮิ้วววว มาจิ้มไว้ก่อนค่ะแล้วค่อยไปตามอ่าน555
ปล.สารภาพ...ตอนแรกอ่านเป็นติดคำสาปหมูป่า!! Q[    ]Q
ปลล......อันนี้สงสัยส่วนตัวค่ะ ตรงแมงมุมที่บอกว่ามันมีตาหกคู่นี่คือสิบสองตาเลยหรือเปล่า =.= //หรือพิเศษเฉพาะในเกมหว่า..เพราะปกติมันมีสี่คู่แปดตา...ถ้าเข้าใจผิดก็ขอโทษนะคะ _ _'
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-03-2015 13:17:54 โดย lazymonkey »

ออฟไลน์ lazymonkey

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.1-4]
«ตอบ #7 เมื่อ24-03-2015 13:49:27 »

เพิ่มๆ...คำผิดค่ะ(เท่าที่เห็นน้าาา)  มีคำว่าใบจริงๆแล้วต้องเขียนใยใช่ไหมค่ะ แล้วก็หลรก>>หลีก / เจริน>>เจริญ
ขอบคุณที่มาอัพเยอะๆนะค้าาาา ฮิ้วววว~~
ปล.ขอคู่คุณพี่ชายกับเพื่อนวัตด้วย!! OwO please~~~
 :-[ :-[ :impress2: :impress2:

ออฟไลน์ กฤษณ์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.1-4]
«ตอบ #8 เมื่อ24-03-2015 21:12:19 »

ปูเสื่อจองก่อน อัพเยอะดี เดี๋ยวค่อยๆตามอ่าน
ขอตินิดนึงนะคะ ส่วนตัวไม่ใช่คนที่ทุกตัวอักษรต้องดีหรอก แต่ว่าจะอคติกับนิยายที่ใช้ คะ ค่ะผิดมาก แต่ไม่เป็นไร พล็อตน่าสนใจจะพยายามอ่านต่อ
ยังไงก็แก้หน่อยนะคะ

ออฟไลน์ takara

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +379/-13
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.1-4]
«ตอบ #9 เมื่อ25-03-2015 02:07:02 »

อิอิ ว่าแต่คุณหมาเป็นใครกันน๊า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.1-4]
« ตอบ #9 เมื่อ: 25-03-2015 02:07:02 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ เลิฟลี่

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.1-4]
«ตอบ #10 เมื่อ25-03-2015 14:55:52 »

เพิ่งอ่านจบค่ะ สนุกจังเลย รอตอนต่อไปนะคะ จะถล่มรังหนูได้มั๊ยนี่ และยัยเจ้นมโตนั่นเป็นอะไรมากป่ะ o18

ออฟไลน์ ma-prang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.1-4]
«ตอบ #11 เมื่อ25-03-2015 19:18:07 »

อุ้ยๆๆ น่าสนใจมากเลยยยยยย

ออฟไลน์ Tumz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 450
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-4
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.1-4]
«ตอบ #12 เมื่อ25-03-2015 20:03:48 »

 :3123: ชอบๆๆๆ   สนุกดี o13

ออฟไลน์ Silver Fish

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 335
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-0
    • Fanpage
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.1-4]
«ตอบ #13 เมื่อ02-04-2015 01:52:03 »

Lv.3 อาวุธชิ้นแรก

   วันรุ่งขึ้นกลก็กลับมาเป็นคนเหมือนเดิมแล้วครับ แอบเสียดายนิดหน่อย ร่างหมาสะดวกดีผมไม่ต้องเดิน แถมขนนุ่มเหมาะจะใช้เป็นหมอนข้างเวลานอนยิ่งนัก

   นายช่างเริ่มโขกไม้โป๊กๆ ตั้งแต่เช้า แกะสลักงานฝีมือขะมักเขม้น มีเหล่มามองพวกผมเป็นระยะ ขณะผมกำลังเก็บข้าวของส่งให้กลเก็บใส่สร้อยตามเดิม

   “พวกเอ็งจะไปกันแล้วใช่มั้ย”

   ยัดผลไม้ใส่กระเป๋าเสร็จ เจ้าของบ้านละจากงานเดินเข้ามาหาพวกผมด้วยสีหน้าอึมครึมแบบเดิม ผมเลยพยักหน้าตอบกลับไปตามมารยาท

   “ใช่แล้วลุง ขอบคุณที่ให้พักนะ”

   ดวงตาสีหมึกของหมาข้างตัวมองเร่งให้ผมรีบตามไปจะได้ออกเดินทางเสียที ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเกิดเหตุวุ่นวายอะไรอีกจะไม่ได้ไปหมู่บ้านพอดี

   ลุงแกท่าทางจะไม่ปล่อยผมไปง่ายๆ มือหยาบจากการทำงานจับบ่าผมหมับแล้วยัดบางอย่างใส่มือผม พอก้มมองเห็นเป็นจดหมายฉบับนึง คือ มันจะไม่มีปัญหาเลยจริงๆ นะ ถ้าไอ้จดหมายนี้มันเหมือนปกติธรรมดาทั่วไป

   ซองจดหมายสีชมพูสวยมีกลิ่นหอม บอกได้เลยว่ากระดาษที่ใช้เขียนด้านในต้องเป็นกระดาษหอมแบบเดียวกันแน่ๆ คนหยาบๆ แบบนายช่าง ดูละเอียดอ่อนเอาใจใส่อย่างงี้ จะเป็นจดหมายอะไรไม่ได้นอกจาก...

   “จดหมายรัก?”

   “เออ! ข้าฝากเอ็งเอาไปให้คนชื่อนิคในเมืองที่พวกเอ็งกำลังจะไปหน่อย”

   เจ้าของบ้านทำเสียงดังใส่หันหน้าหนีสายตาล้อๆ ของผม แหม่ ก็อย่างว่า ชายโสดกลางป่าใหญ่ หันไปทางไหนก็เจอแต่ไม้ จะมีความรักกุ๊กกิ๊กกับสาวในหมู่บ้านก็ไม่แปลก นี้มันเหมือนพล็อตในนิยายชะมัด

   “จุ๊ๆ ลุง ไอ้เอาไปให้ก็ทำได้อยู่ แต่ไม่รู้ว่าจดหมายมันจะถึงมือรึเปล่านะ พวกผมเองก็ไม่ได้เก่งกาจอะไร ร่ำๆ ว่าจดหมายอาจจะหายระหว่างทางถ้าพวกผมไม่มีกำลังใจ”

   ลองหยอดสักหน่อย ตัวละครในเกมหรือเอ็นพีซีวานให้ทำอะไรแบบนี้ จะเป็นอะไรไปได้ นอกจากภารกิจ แถมดูเหมือนจะเป็นภารกิจลับซะด้วย จะถามว่าทำไมผมถึงคิดว่าเป็นภารกิจลับน่ะเหรอ

   คุณลองคิดเอาแล้วกัน ที่ไหนมีภารกิจแล้วให้ของดีๆ ที่นั่นต้องมีคนไปป้วนเปี้ยนเยอะๆ สิ แถวนี้มีใครที่ไหน จะหันซ้ายหันขวาหันหลังก็มีแต่ป่า หันหน้าก็เจอแค่ทะเลสาบ ทางโล่งไร้คนแบบนี้ แสดงว่าต้องเป็นภารกิจที่ไม่มีใครรู้มาก่อน หรือถึงจะรู้ก็ไม่แพร่หลายแน่ๆ

   ซึ่งไอ้พวกภารกิจแบบเนี้ยมักจะได้ของดี ไอ้วัตคนนี้ไม่คิดจะปฏิเสธหรอก ขอเล่นตัวนิดหน่อย เผื่อจะได้ของเพิ่ม

   “เฮอะ! ถ้าพวกเอ็งทำสำเร็จ ข้าจะให้รางวัลแล้วกัน รีบไปได้แล้ว รับจดหมายกลับมาให้ข้าด้วย!”

   “คร้าบๆ ผมจะดูแลรักษาปกป้องจดหมายรักของลุงอย่างดีเลย ยังไม่อยากทำบาปให้คนแก่ขึ้นคาน” พูดพลางเหล่มองคนแก่ที่ถูกกล่าวหา เหมือนหนวดกระดิก เสริมเอฟเฟคควันออกหู ไล่ตะเพิดพวกผมออกจากบ้านอย่างด่วน

   “รีบไสหัวไปเลยไอ้พวกเด็กบ้า!!”

   “แล้วจะรีบกลับมาหานะลุงงงง”

   ผมโบกมือลาแสนอารมณ์ดี กลทำหน้าเหมือนคนกำลังคิดหนัก ได้ยินพึมพำว่าเจ้าตัวไม่เกี่ยวด้วยสักหน่อย หึหึ นายมากับฉันจงยอมรับผลกรรมถูกเหมารวมไปซะเถอะเพื่อนเอ๋ย

   “ขอดูรายละเอียดภารกิจหน่อย”

   กลกลับเข้าเรื่อง เขาหันมาแบมือขอดูซองจดหมาย ผมเองไม่หวง ยังไงก็ทำเควสร่วมกัน ปาร์ตี้เดียวกันนี่นา เลยยื่นส่งให้เขาไป รายละเอียดก็ไม่มีอะไรมาก

   ชื่อ : จดหมายรักแทนใจนายช่างจอมซึนกับคุณชายง้องแง้ง
   เงื่อนไข : ต้องมีปาร์ตี้สองคน ทั้งคู่ต้องเป็นผู้ชาย และมานอนค้างคืนที่บ้านของนายช่าง
   รายละเอียดภารกิจ : จดหมายรักจากนายช่างส่งให้คนที่แอบชอบมานาน หากได้จดหมายตอบกลับมาจะเพิ่มโอกาสได้ของรางวัลระดับแรร์

   พวกผมมองหน้ากันทันที รู้สึกชื่อกับเงื่อนไขมันแหม่งๆ อยู่นะ เอาเถอะผมเป็นพวกไม่คิดอะไรมาก ตอนนี้ในหัวมีแต่จะทำยังไงให้คนรับจดหมายส่งจดหมายกลับมาดี ผมอยากได้ของแรร์ พวกของแรร์คือของหายาก ที่ไม่สามารถหาได้ทั่วไป มักจะมีคุณสมบัติพิเศษติดมาด้วย แบบนี้จะพลาดได้ไง

   “อย่าไปสนใจรายละเอียดเลย เรารีบไปหมู่บ้านนั้นกันเถอะ อีกไกลรึเปล่ากล”

   ไม่ต้องคาดคะเนระยะทางให้เสียเวลา ในเมื่อผมมีเครื่องนำทางหน้าหล่ออยู่ข้างตัวแล้ว หากหลงกันยิ่งไม่ต้องเป็นห่วง เรามีบริการหมาป่าจมูกไวตามหา ต่อให้ผมเดินหายไปไหน เชื่อเถอะว่ากลต้องหาผมเจอแน่ๆ

   “อืม เดินทางเท้าวันนึง ถ้าเราเจอคาราวานพ่อค้าคงถึงเร็วขึ้น สักประมาณครึ่งวัน”

   “ไอ้คาราวานพ่อค้าที่นายบอก ทางข้างหน้านั่นใช่ปะ”

   ผมชี้ไปทางป่า เพราะพวกเราได้คำสาปเอื้อประโยชน์ ระยะไกลขนาดนี้ก็ยังเห็นถนนดินกับคาราวานที่กำลังเคลื่อนผ่านไปด้วย ตอนนี้พวกเรายังเดินเลาะแถวริมทะเลสาบ คนพวกนั้นยังไม่เห็นเรา

   “ไม่มั่นใจ นอกจากคาราวานพ่อค้า ยังมีพวกขบวนอื่นๆ ด้วย”

   “ขบวนอื่นๆ ที่ว่ามันเป็นยังไง” หันไปถามพลางเดินแหวกพุ่มไม้กิ่งไม้เพื่อเข้าไปดูใกล้ๆ บอกแล้วครับ เกมนี้ถูกสร้างขึ้นมาเสมือนจริง ไอ้คาราวานข้างหน้าไม่รู้จะเป็นของแท้หรือของเก๊

   “แง่ดีคือชาวบ้าน พ่อค้าหรือคณะละครสัตว์ที่กำลังเดินทาง แง่ร้ายอาจเป็นพวกโจร”

   กลลดเสียงเบาลง พวกเราเริ่มเข้ามาใกล้เป้าหมายแล้ว เหมือนเป็นขบวนผสมระหว่างคณะแสดงกับพวกพ่อค้า เพราะมีทั้งเกวียนสวยๆ กับพวกเกวียนใส่ของ

   “โอ๊ะโอ เรามาเจอของดีกันรึเปล่า” ผมผิวปากชอบใจ ความจริงแล้วกลอาจจะเป็นตัวนำโชคสำหรับผมก็ได้ ได้ทั้งภารกิจลับแล้วยังเจอคณะเดินทางน่าสนใจ

   โดยปกติขบวนพ่อค้ากับคณะนักแสดงมักเดินทางใครทางมัน เพราะจุดมุ่งหมายต่างกัน แต่นี่มาเดินทางด้วยกันแสดงว่าต้องมีอะไรพิเศษแน่ คนข้างตัวหยิบหมวกขึ้นมาสวมปิดหู ดึงผ้าขนสัตว์สีเดียวกับขนเจ้าตัวมาพันเอวปิดหาง กลายเป็นชุดกึ่งขนสัตว์สุดเท่ไปแล้ว

   ปลอมตัวเหมือนตอนที่เจอผมร่วงลงมาใส่หัวหมูครั้งแรก ดูๆ ไปกลรสนิยมดีไม่เลวเหมือนกัน ยังไงก็ดีกว่าเจ้าเพื่อนไวไวของผมที่ตอนนี้ไม่รู้ไปโชว์บ็อกเซอร์กับขนขายุบหยับอยู่ที่ไหน

   “ว่าจะถามอยู่เหมือนกัน ทำไมนายต้องปลอมตัวด้วยล่ะ จะว่าไป หมวกก็ไม่ค่อยเข้ากับชุดสักเท่าไหร่นะ”

   เจ้าตัวหันมามองหน้าผมนิ่งๆ

   “ถ้าพวกนั้นรู้ว่าฉันเป็นเผ่าหมาป่าจะระวังตัวกว่าเดิม”

   กระจ่าง ดีที่ผมเหมือนชาวบ้านปกติแค่ผิวซีดกว่าคนทั่วไป หูแหลมยังพอเนียนได้อยู่เพราะผมปิด เขี้ยวนี้ก็ไม่ได้ยาวจนเด่นขนาดนั้น ถ้าพูดถึงตอนผมดื่มเลือดแล้วกัน มันงอกยาวเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าแหนะ ด้วยเหตุนี้ผมเลยไม่ต้องปลอมตัวอะไร พวกเราหันมาพยักหน้าให้กันแล้วเดินเนียนเข้าไปหา

   “สวัสดีครับ พวกคุณกำลังจะไปที่หมู่บ้านใกล้ๆ นี้รึเปล่า”

   ผมออกหน้ายิ้มแบบเป็นมิตรที่สุด แถมชุดที่พวกเราใส่ยังเป็นชุดสบายๆไม่มีเกราะหรือถืออาวุธน่ากลัวอะไร พ่อค้าตรงหน้าเลยเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ

   “ใช่ เรากำลังจะไปที่หมู่บ้าน คงจะมาคุ้มครองขบวนข้าล่ะสิ นู่น ไปนู่นเลยอยู่ท้ายแถว”

   หัวหน้าพ่อค้าพยักหน้าไปทางด้านหลังขบวนที่มีพวกชายสามคนกับผู้หญิงหนึ่งคนอยู่ ดูท่าจะเป็นผู้เล่นเหมือนกับพวกผม มาตอมกันชุกชุมขนาดนี้แสดงว่าขบวนพ่อค้ามีภารกิจได้ของล่ะสิ จ้องผมกับกลใหญ่เชียว คงคิดว่าจะมาแย่งภารกิจมั้ง

   กลละสายตาไม่สนใจ ผมยักไหล่ เป้าหมายเดิมของพวกผมแค่อยากจะเกาะติดไปด้วยเพื่อลดระยะเวลาในการเดินทางเท่านั้นเอง เลี่ยงความวุ่นวายที่จะทำให้งานงอกเพิ่มได้ ก็จงเลี่ยงเถอะนะ เพื่อชีวิตอันสดใส และราบรื่นต่อไป

   “ไม่ใช่ๆ พวกเราแค่อยากจะติดขบวนของท่านไปในหมู่บ้านเท่านั้นเอง”

   “ขบวนเราไม่ใช่การกุศลหากพวกเจ้าอยากจะขึ้นต้องจ่ายเงินมาก่อน”

   โป๊ะเช๊ะ ไม่ต่างจากที่คิดไว้เท่าไหร่ พวกพ่อค้ามักหน้าเลือดเป็นของคู่กันอยู่แล้ว ผมหันไปสะกิดตู้เงินเคลื่อนที่ของผม กลแค่มองนิ่งๆ แล้วถอนหายใจ คงปลงว่าตลอดการเดินทาง เขาต้องเป็นคนออกเงิน งัดข้าวของมาใช้ทุกอย่าง

   แหงล่ะ ผมเพิ่งมาเล่น เข้าเมืองก็ยังไม่เข้า ของติดตัวมีแต่ของฟรีได้จากกล กับหนังกับเขี้ยวของหมูป่าที่จะเอาไปขาย อ่อ มีต่อมพิษแมงมุมด้วย แอบฉวยมาได้สองสามอันระหว่างการหนี

   กลเรียกของบางอย่างออกจากสร้อยมาไว้ในมือ ส่งให้พ่อค้าที่รับไปด้วยดวงตาพราวระยับ เปลี่ยนท่าทีจากตอนแรกเป็นดูแลพวกเราอย่างดี เชิญให้ขึ้นไปนั่งบนเกวียนสบายๆ

   “นายให้อะไรไปน่ะ” ผมสงสัยจริงๆ นะ มูลค่าคงไม่ใช่น้อยๆ แบบนั้นใช้เงินจ่ายไม่ดีกว่าเรอะ

   “หินธาตุไฟ เป็นหินระดับสูง หากนับไปตีกับอาวุธ จะทำให้อาวุธชิ้นนั้นใช้พลังธาตุไฟระดับล่างได้หนึ่งบท ดูเป็นของมีค่า แต่ถ้าคนที่รู้แหล่งเก็บมันแล้วล่ะก็ ไม่ต่างจากขยะดีๆ นี่เอง ฉันพูดถูกมั้ยล่ะ”

   เสียงนุ่มหวานดังมาจากส่วนด้านในของเกวียน ผมหันไปมองตามเสียงเห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งยิ้มให้พวกเราอยู่ เธอมีผมยาวหยักศกสีทองสวย ผิวขาวอมชมพู ชุดคลุมยาวดูเหมือนจะเป็นพวกนักเวท เสียแต่ไอ้ชุดที่ว่าเป็นโทนสีเข้ม เวทสายมืดแหงๆ

   “พวกนายไม่เลวเหมือนกันนี่ คงจะรู้มาสินะ ขบวนนี้จะไม่ให้ของหรือเควสอะไรถ้ามาคุ้มกันหรอก ต้องมาเป็นลูกค้าต่างหาก”

   “หึหึ ใครจะไปยอมเหนื่อยแบบไม่ได้อะไรอย่างพวกนั้นกัน”

   ขอโทษเถอะครับ พูดเหมือนจะรู้ดีนะผมอะ จริงๆ ไม่รู้ร้อก ตูเพิ่งเข้ามาเล่นเกมได้แค่ไม่กี่วัน กลเองมันยังไม่รู้เลย ผมสังเกตเห็นเจ้าตัวแล้วคิ้วกระตุกไปนิดนึง ก่อนกลับมาตีหน้านิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นตามเดิม เนียนยิ่งกว่าผมอีกครับคู๊นนน

   ผู้หญิงคนนี้สวยก็จริง ดูแล้วน่าจะร้ายพอดู เกิดเผยว่าเป็นไก่อ่อนคงโดนฉวยโอกาสทับถมพอดี แม้ว่าผมจะปล่อยไก่ไปตัวตอนขึ้นเกวียน เอาน่า เจ้แกคงไม่ทันนึกหรอก

   ผมมองออกไปด้านนอก มองสำรวจอะไรไปเรื่อยเปื่อย มีมอนสเตอร์เข้ามาจู่โจมเป็นระยะ พวกคนที่ตามอยู่ท้ายขบวนจัดการซะเรียบ เป็นอย่างที่กลบอกจริงๆ มากับขบวนนี้การเดินทางไวขึ้น เหมือนมันจะมีบัพ เป็นตัวเพิ่มความสามารถทำให้เคลื่อนที่ได้ไวขึ้นเท่าหนึ่ง

   เจ้คนนั่นยังจ้อไปเลิก หลังๆ ชักจะลามมาถึงกลที่พยายามทำตัวเหมือนสินค้าอีกชิ้นหนึ่งบนเกวียน เกาะแขนออเซาะสุดๆ ผมมองหน้าอกที่ดันๆ แขนกลด้วยความหงุดหงิด...

   อิจฉา! อิจฉาเฟ้ย!! ทำไมไม่มาเกาะผมมั่ง หรือเดี๋ยวนี้สาวๆ เลิกชอบแวมไพร์เรอะ

   “คุณลูกค้าครับ พอดีเรามีอะไรบางอย่างจะไหว้วานสักหน่อย”

   พ่อค้าคนเดิมโผล่มาดึงความสนใจจากพวกเราไป ผมกับกลเฉยๆ ไม่คิดจะไปทำภารกิจนอกเหนือจากที่รับมาให้เสียเวลาอยู่แล้ว ทางสาวสวยนี่สิ ตาวาวพราวระยับอย่างรอคอยเวลานี้มานาน

   “พวกเราจะหยุดขบวนกันสักครู่ ใกล้ๆ ป่านี้มีสิ่งหนึ่งที่พวกเราอยากได้มาก หากไม่เป็นการรบกวนเกินไป ช่วยไปนำมาให้ได้หรือไม่”

   “ได้สิ ฉันใจกว้างอยู่แล้ว เจ้าพ่อค้า นายรอของจากฉันได้เลย”

   คนงามที่ป่านนี้ผมก็ยังไม่รู้ชื่อจนเริ่มจะหมดมุกสรรหาสรรพนามมาเรียก รับคำโดยไม่เสียเวลาคิด พ่อค้ายิ้มดีอกดีใจใหญ่ ไม่น่าไว้ใจมันทั้งเจ้าของภารกิจและคนทำ เอาสิ งูเจองู คงมันส์น่าดู

   “พี่ชายคนนี้ไปกับฉันมั้ยคะ พอได้ของรางวัลเราเอามาแบ่งกันสองคน” พูดแถมทำท่าปูไต่ใส่กล ถ้าเขาเอาหูหางออกมาผมคงได้เห็นหมาขนตั้งด้วยความสยอง หน้าอกนุ่มๆ เบียดแล้วเบียดอีก ให้ตาย! มาเบียดผมมั่ง ผมจะตัดสินใจไปด้วยทันทีเลย

   กลมอง... เรียกอะไรดีวะ โนตม! กลมองโนตมด้วยหางตา แกะมือเล็กออกจากแขนอย่างสุภาพ แต่วาจาคงเจ็บจี๊ดไปถึงไส้ติ่งเธอแน่ๆ

   “โทษที ผมกำลังเดินทางกับเพื่อนคงไปด้วยไม่ได้ เชิญคุณรับภารกิจเลย อีกอย่าง ผมชอบอกแบนๆ มากกว่า”
   
   ฉึก!!

   เหมือนได้ยินเสียงลูกศรปักอกดังสนั่นใกล้ๆ ผมกลั้นหัวเราะจนแทบลงไปกลิ้งกับพื้นเกวียน เธอคนนั้นหน้าแดงก่ำไม่รู้จากความโกรธหรือความอาย สะบัดหน้าพรึบเดินกระแทกเท้าลงจากเกวียนไปไม่หันมามองพวกเราอีกเลย

   พวกที่มารอรับภารกิจโดยการปกป้องขบวนพ่อค้าชะเง้อมองด้วยความสงสัย เห็นส่งสัญญาณให้กันแล้วตามผู้หญิงคนนั่นไป หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น แล้วแต่ชะตาฟ้า ผมไม่ใช่คนดีอะไร กลเองก็ดูเป็นพวกเกลียดความวุ่นวาย ไม่คิดยื่นมือไปช่วยเด็ดขาด

   “ช่วงนี้เขาหยุดขบวนระหว่างรอเธอคนนั่นทำภารกิจสินะ พวกเราออกไปดูของขายกันดีกว่า เผื่อมีของดีๆ”

   ผมชวนกลลงมาจากเกวียน เห็นพ่อค้าหลายคนกระจายตัวกันไปพักผ่อนตามจุดต่างๆ บ้างก็ปูผ้าขายของให้กันเอง มีพวกคนที่ผ่านมาเข้ามาสมทบ บ่งบอกว่าตอนนี้พวกเราใกล้ถึงหมู่บ้านเต็มทีแล้ว

   ผมใช้ดวงตาสีเทาของตัวเองกวาดตามองหาร้านที่น่าสนใจ เจอเข้ากับร้านหนึ่ง พ่อค้าปิดบังใบหน้ามิดชิด ดูยังไงก็ไม่ใช่พ่อค้าปกติแน่ ผมเลือกเดินไปหาคนๆ นั้น ของที่เขาวางขายเป็นพวกยาพิษ อาวุธอันตรายต่างๆ มีอันนึงน่าสนใจ

   “พ่อค้า ลองจับหน่อยได้มะ”

   “เชิญ”

   ได้รับคำอนุญาตผมก็จัดสิ หยิบมันขึ้นมาสำรวจดู เข้าตาผมจริงๆให้ตาย เป็นเคียวเหมือนของยมทูต แต่ตัวด้ามจับเป็นสีแดงเลือดหมู ตัวคมเคียวเองก็เป็นสีแดงเหมือนย้อมไปด้วยเลือด ดูสถานะความพิเศษของอาวุธก็ตรงใจ

   แม้จะเป็นเคียว พอหมุนข้อต่อตรงช่วงกลางด้ามจับ ถอดออกมาเคาะสองสามทีผมก็ได้เคียวอีกอัน ถือสองอันแบบนี้เหมือนเคียวเกี่ยวข้าวไม่ก็ถางหญ้าเลยแฮะ ดูง่ายๆ แต่ประยุกต์ใช้ได้หลากหลายดี ผมตัดสินใจแล้ว

   “พ่อค้า อาวุธอันนี้ราคาเท่าไหร่”

   พ่อค้ายิ้มโชว์ฟันแหลมเรียงเหมือนฟันฉลาม แปลกทั้งของทั้งคนเลยวุ้ย แต่คนซื้อไม่แปลกนะผมสาบานได้

   “อยากได้งั้นหรือ ข้าขายให้ก็ได้ ข้าไม่เอาเงินหรอกนะ เจ้าต้องเอาของมาแลก”

   กลทำท่าจะเป็นเสี่ยออกเงินอีก ผมยกมือห้าม อาวุธนี้เป็นของผม อยากจ่ายเองมากกว่า ผมเลยล้วงเอาต่อมพิษแมงมุมทั้งสามอันออกมายื่นส่งให้พ่อค้า

   “พอไหวอยู่ แต่ยังไม่พอ เอามาอีก”

   คราวนี้ผมเลยหยิบกระเป๋าหนังหมูป่าของตัวเองออกมา เทขยะด้านใน เขี้ยวกับหนังของหมูป่า มือเหี่ยวย่นจับไปดูเสร็จแล้วก็โยนทิ้ง ชิ นั่นมันของที่ฉันอุตส่าห์แล่เก็บมาเองกับมือเลยนะตาแก่

   “ถ้าให้สิ่งนี้ ฉันจะยกอาวุธให้เลย”

   เล็บดำๆ ชี้มาทางผม กลที่อยู่ด้านข้างจับอาวุธกรงเล็บที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมขนสัตว์ทันที ใจเย็นโยม ปกติเห็นนิ่ง ไหงกลายเป็นหมาเลือดร้อนไปซะแล้ว

   “สิ่งนี้ของนายมันสิ่งไหน” ผมเดาท่าทางตาแก่ได้อยู่ คงหมายถึงอะไรสักอย่างที่อยู่ในตัวผม ถ้ามันไม่ใช่อวัยวะพอคุยกันได้อยู่ หวังว่าเกมนี้มันจะไม่ทำสมจริงขนาดมีการค้าเครื่องในคนหรอกนะ

   “เขี้ยว... ของแวมไพร์”

   ความเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั้งตัว ผมรีบมองซ้ายขวากลัวว่าใครจะได้ยิน ไม่รู้ว่าคนพวกนี้คิดยังไงกับแวมไพร์ แต่ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า

   “ได้ ฉันจะให้ ขอยืมคีมหน่อย”

   พ่อค้าส่งคีมเล็กขนาดเล็กให้อย่างยินดี คิดไว้แล้วน่าจะมีพกไว้ เล่นขอเขี้ยวชาวบ้านแบบนี้ เห็นตาวาวๆ มองไปทางกลด้วย สงสัยอยากได้เขี้ยวหมาป่าเพิ่ม นั่น กลแยกเขี้ยว อีกสักพักอาจมีรายการหมาป่าฟัดพ่อค้าดับคาที่ เอ๊ะ เกมนี้มันมีข่าวหนังสือพิมพ์มั้ย?

   ผมทำใจอยู่หลายตลบ ใช้คีมเหล็กคีบเขี้ยวไว้ คงไม่ทันใจพ่อค้า มือเหยี่ยวย่นจับมือผมแล้วกระชากลงทันที เขี้ยวหลุดติดคีมแถมเลือดอาบปาก ผมลงไปกลิ้งกับพื้นร้องไม่เป็นภาษา คลุกดินแบบไม่อาย คนแถวนั้นมองด้วยความตกใจ พอเห็นว่าผมไม่ตาย ทุกคนเลยหันกลับไปเรื่องของตัวเองต่อ

   สุดท้ายผมก็ได้อาวุธคู่ใจมา แลกกับเขี้ยวอันแสนสำคัญยิ่ง แบบนี้ผมจะกินเลือดยังไง ใช้เขี้ยวข้างเดียวกัน เสียสถาบันแวมไพร์ไปหน่อยไหม

   ชื่อ : เคียวเกี่ยวข้าว
   ชนิด : อาวุธสองมือ
   สถานะ : ระดับเติบโตตามผู้เล่น
      พลังโจมตี 200
      พลังป้องกัน 1000
   สถานะพิเศษ : ลดเลือดของเป้าหมาย 1000 ทุกๆ 1 วินาที
   *หากผู้ใช้เป็นเผ่าความมืด จะสามารถดูดเลือดศัตรูมาเพิ่มให้คนในปาร์ตี้ได้*

   ช่างเป็นอาวุธที่พลังโจมตีห่วยแตกสุดๆ เปรียบเทียบง่ายๆ ถ้าผมเอาเคียวนี้ไปซัดกับแมงมุม ต้องตีมันร้อยทีกว่ามันจะตาย แต่ค่าพลังป้องกันกลับสูง แถมความสามารถเสริมไม่เลวทีเดียว เป็นอาวุธที่พัฒนาไปพร้อมผู้เล่นอีก เท่ากับว่าผมสามารถใช้มันได้ยาวจนไม่ต้องหาใหม่เลย
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-11-2015 18:46:25 โดย Silver Fish »

ออฟไลน์ BasAGN

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 17
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.5 2/4/58]
«ตอบ #14 เมื่อ02-04-2015 06:14:11 »

สนุกมากๆเลยยยยย ฟินฉากดูดเลือด-//////-
คนแต่งมาอัพทุกวันเลยน้าาา~ สบตาให้กันปิ๊งปิ๊งปิ๊ง*o*
อยากให้มีเกมส์แบบนี้มาบ้างอ่ะ คงเล่นแบบไม่ได้นอน ฮ่าๆ
ชอบเรื่องนี้มากเลย เป็นกำลังใจให้นะคะ (แอบสะกดจิตว่าจงมาอัพบ่อยๆ~เพี้ยงๆ~)

ออฟไลน์ Melonlove

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.5 2/4/58]
«ตอบ #15 เมื่อ02-04-2015 08:09:58 »

อยากล๊อกอินเข้าเกมจริงๆ  มาต่อไวไวน๊า :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ ดาวโจร500

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-3
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.5 2/4/58]
«ตอบ #16 เมื่อ02-04-2015 09:54:26 »

ชอบบบบบ ฉาดดูดเลือดดูดกันบ่อยๆนะ

ออฟไลน์ Ѷanᴉ££a

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.5 2/4/58]
«ตอบ #17 เมื่อ02-04-2015 10:17:04 »

เนื้อเรื่องสนุกมากเลยจ้า


ออฟไลน์ Tumz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 450
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-4
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.5 2/4/58]
«ตอบ #18 เมื่อ02-04-2015 21:52:02 »

ดัน...... o13

ออฟไลน์ milky way

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.5 2/4/58]
«ตอบ #19 เมื่อ02-04-2015 22:11:27 »

+1 ให้กับฉากดูดเลือดชวนกรี๊ด

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.5 2/4/58]
« ตอบ #19 เมื่อ: 02-04-2015 22:11:27 »





ออฟไลน์ VentoSTAG

  • ไม่รักอย่าทำให้มโนฯ GO AWAY!!!
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 606
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-9
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.5 2/4/58]
«ตอบ #20 เมื่อ03-04-2015 00:26:09 »

ไม่ใช่ว่ากำลังกัดคอกันอยู่ เจ๊นักเวทโนตม กับ ไวไว เปิดประตูผัวะเข้ามานะ
บันเทิงแน่ ถ้าเป็นแบบนั้น  :hao7:

ออฟไลน์ YOSHIKUNI RUN

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.5 2/4/58]
«ตอบ #21 เมื่อ03-04-2015 02:47:22 »

 สนุกดี  ชอบๆๆ
เข้าใจง่ายอยู่นะ ไม่ซับซ้บเกินไป

ฉากดูดเลือดดด~~~ มันช่างสยิวกิ๊ววว~~~
:haun4: :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ Silver Fish

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 335
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-0
    • Fanpage
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.6 3/4/58]
«ตอบ #22 เมื่อ03-04-2015 21:34:05 »

Lv.3 อาวุธชิ้นแรก (ต่อ)

   เรากลับมาที่เกวียน กลทักผมที่กำลังลูบคลำเคียวในมือจนแทบสึก

   “ได้อาวุธมามันก็ดี แต่เขี้ยวนายกว่าจะงอกกลับมาเมื่อไหร่”

   เออ นั่นดิ เขี้ยวผมไม่ได้ใช้ทำอะไรมากก็จริงในเวลาปกติ ถ้าเกิดผมบาดเจ็บสาหัสจนต้องดื่มเลือดรักษาล่ะ เชื่อเลยว่าคงไม่มีใครใจดียื่นบรรจงกรีดเลือดรินใส่แก้วมาให้ผมดื่มหรอก ของแบบนี้มันต้องพุ่งเข้าไปกัดอย่างเดียว บอกได้เลยตอนนี้ว่า....

   ซวย! ผมเลยหันไปมองกลหน้าซีดๆ มีแววจะได้ตายก่อนวัยอันควร

   “นายดื่มเลือดฉันก่อน เผื่อจะทำให้เขี้ยวงอกไวขึ้น”

   กลบอกอย่างใจดี แยกเขี้ยวให้อีกฝ่ายดู มีฟันหลอๆ อยู่ซี่นึงแบบนี้จะกัดได้ยังไง แถมมองด้วยสายตาที่คิดว่าตัวเองช่างน่าสงสารยิ่งนัก พ่อหมาป่าส่ายหัว ใช้เล็บคมๆ ของตัวเองกรีดตรงข้อมือปล่อยเลือดหอมๆ ไหลออกมา

   “ขอบใจมากกล นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเลย”

   ไม่รู้ว่าไปตกลงปลงใจนับเพื่อนกันตอนไหน แต่ว่าตอนนี้ผมคิดว่าพวกเราเป็นเพื่อนกันแล้วล่ะ เอาไว้ผมเทพขึ้นเมื่อไหร่จะปล่อยให้กลมาพึ่งผมบ้าง ภาวนาให้วันนั้นมาถึงไวๆ

   ผมก้มลงไปแลบลิ้นเลียละเลียดไม่ยอมให้หยดหายไปไหนแม้แต่หยดเดียว ได้ไม่มากเท่ากับผมกัดเอง ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

   ระหว่างที่ผมกำลังพยายามทำให้เลือดออกมาเสียงดังจากทางขึ้นเกวียน

   “กรี๊ดดดดดดด! พวกนายทำอะไรกัน”

   โดนรบกวนแบบนี้ ผมเลยต้องปล่อยแขนกลด้วยความเสียดายอย่างสุดแสน กลหยิบผ้ามาพันแขนไว้ พวกเราหันไปมองเจ้าของมลพิษทางเสียง

   “พวกนายเป็นแบบนี้กันนี่เอง มิน่าล่ะทำไมถึงไม่มีท่าทีอะไรกับสาวสวยอย่างฉัน”

   ก่อนหน้านี้ผมคิดว่าเธอสวยนะ มาตอนนี้ผมเริ่มเปลี่ยนใจ เจ๊เข้ามานั่งบนเกวียนจ้องพวกผมเขม็ง สภาพดูมอมแมมนิดหน่อย คนที่สะกดรอยตามไปด้วยไม่กลับมาสักคน คงจะโดนจัดการไปหมดแล้ว
   
   ผมไม่สนใจแตะๆ เขี้ยวตัวเองดู เริ่มมีตอๆ ออกมานิดนึง คิดว่าใช้เวลาไม่กี่วันน่าจะงอกกลับมาเหมือนเดิม ถ้าเร็วกว่านั้นล่ะยิ่งดี หลังจากนี้คงต้องกล่อมขอเลือดบ่อยๆ ขบวนพ่อค้าเริ่มเคลื่อนที่อีกครั้ง

   พอถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้าน พวกผมก็ลงทันที โดนสายตาของสาวเจ้าจ้องจนแทบพรุนไปหมดแล้ว ดีนะที่มาถึงตอนกลางคืนพอดี ไม่งั้นมีแววได้ค้างคืนด้านนอกแหง

   คณะนักแสดงและพวกพ่อค้า เริ่มลงมือทำงานของตัวเอง บางส่วนกางเต็นท์สำหรับพักผ่อนอยู่นอกกำแพงเมือง โซนของพวกนักแสดงจะมีเวทีสวยงามจัดแต่งด้วยผ้าสีสวย ด้านหน้าเวทีเป็นส่วนของพวกพ่อค้าทั้งหลาย เหมือนกับที่ผมเคยเห็นก่อนหน้านี้ แต่ละคนตั้งแผงของตัวเอง คล้ายกับว่าเป็นตลาดเคลื่อนที่โดยมีการแสดงให้ชมระหว่างเลือกซื้อของ

   “กล เราดูการแสดงสักหน่อยมั้ย”

   ผมชักสนใจชวนเพื่อนร่วมทางดู หมาป่าหนุ่มเลิกคิ้วมองผมสลับกับเวลาที่เริ่มมีการแสดงเล็กๆ น้อยๆ เจ้าตัวพยักหน้าเนิบๆ ผมเลยรีบไปจับจ้องหาที่ชมการแสดงทันที ช่วงกำลังเดินผ่านม่านกั้นหลังเวที ผมได้ยินเสียงชายคนหนึ่งกำลังพูดด้วยน้ำเสียงกลัดกลุ้ม

   “เรน่าขึ้นแสดงไม่ได้ เสียงของเธอเป็นจุดขายของคณะเราเชียวนะ”

   อือหือ จงใจตะโกนซะดังให้ได้ยินโดยทั่วกันขนาดนี้ นี่ต้องเป็นหนึ่งในภารกิจแหงๆ มีผู้หญิงหลายคนนึกสนใจเดินเข้าไปเสนอความช่วยเหลือ ผมดึงแขนกลให้หยุดยืนดูเรื่องสนุกเป็นเพื่อนผม

   ชายคนนั้นให้ผู้หญิงทุกคนร้องเพลง หลายคนเสียงทนฟังไม่ได้โดนหัวหน้าคณะแสดงโบกมือไล่ บางคนเสียดีหน่อย แต่ยังดีไม่พอสำหรับคนฟัง

   “กล เราลองกันมั้งมะ”

   เจ้าของชื่อมองผมอย่างกับเป็นตัวประหลาด ก็นะ เขาต้องการนักร้องผู้หญิงนี่ ผู้ชายสองคนจะไปร้องได้ยังไง

   “ไม่มีทางรับภารกิจได้แน่”

   “เหอะน่า ฉันมีวิธี จะไปยืนร้องเลยคงไม่ได้สินะ ต้องหาตัวแทน อะ นั่นไง”

   สายตาผมเกลือบไปเห็นแม่มดที่เจอตอนอยู่บนเกวียน กำลังก้มดูอัญมณีรูปหัวกะโหลกอยู่แถวแผงขายของ สาวเจ้าดูจะชอบพวกภารกิจผมเลยถือโอกาสไปชวนมาร่วมอุดมการณ์

   “ไง เธออยากทำภารกิจของคณะแสดงรึเปล่า”

   ผมพูดเข้าเรื่อง ขืนมัวแต่อ้อมโลกเดี๋ยวภารกิจโดนคนอื่นคว้าไปพอดี ดวงตาคู่สวยหันมามองผมสลับกับกล ก่อนเบ้ปาก

   “ฉันร้องเพลงไม่เป็นหรอกนะ”

   แสดงว่าเธอได้ยินตอนหัวหน้าคณะแสดงประกาศภารกิจ เรื่องค่อยง่ายหน่อย

   “ฉันมีแผน รับรองว่าเราผ่านภารกิจนี้แน่ ถึงไม่ผ่านเธอก็ไม่ได้เสียประโยชน์อะไรนี่ จริงมั้ย”

   จะบอกว่าผมพยายามหลอกล่อก็ไม่ผิดนัก ร่างบางนิ่งคิดไปชั่วครู่ สุดท้ายพยักหน้ารับ ผมยิ้มให้กลชวนเธอเข้าปาร์ตี้ เธอกดตกลง การจะแชร์รางวัลภารกิจคือต้องเข้าร่วมปาร์ตี้เดียวกัน

   “หวังว่าจะได้เรื่องนะ” เธอพูดมองผมเหมือนไม่ไว้ใจเท่าไหร่ ผมยักไหล่ เดินนำทุกคนไปหาหัวหน้าคณะแสดง

   “ผมมารับภารกิจร้องเพลงแทนเรน่าครับ”

   บอกเลยว่าชายตรงหน้ามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนละสายตาไปทางลิน พยักหน้าเป็นเชิงบอกให้ลองร้องเพลงดู ลินหันมาจ้องผมเขม็ง ราวกับบอกว่าให้ผมจัดการอะไรสักอย่าง เพราะเธอไม่คิดจะร้องเพลงเด็ดขาด ผมเลยดึงความสนใจของคนตรงหน้า

   “ผมจะเป็นคนร้อง”

   “เจ้าเนี่ยนะ!? ข้าพอเข้าใจ เจ้าอาจมีเสียงที่ไพเราะ แต่เราต้องการเสียงของหญิงสาวหาใช่บุรุษ”

   “ผมร้องได้ ให้ผมร้องเถอะ และให้ผู้หญิงคนนี้ขึ้นไปยืนบนเวทีแทน”

   เห็นผมตื้อมากๆ เขาถอนหายใจ

   “ลองร้องมาก่อน”

   “ที่นี่ไม่เหมาะ หากใครรู้ว่าเป็นผู้ชายร้องเดียวจะแย่เอา ขอเปลี่ยนที่ได้รึเปล่า” เขากลอกตายอมพาพวกเราเข้าไปหลังเวที ก่อนไล่ให้ทุกคนออกไปทั้งหมด

   “ตรงนี้เก็บเสียง เจ้าจะร้องได้รึยัง”

   ผมยิ้มกว้าง หึหึ งานนี้รางวัลจะไปไหนเสีย เวลาผ่านไปชั่วครู่ คนมอบภารกิจมองผมด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ อย่าว่าแต่เขาเลย กลหรือแม่มดคนนั่นมีอาการไม่ต่างกัน

   “อะแฮ่ม ทีนี้จะยอมให้เรารับภารกิจหรือยังครับลุง”

   โดนผมเรียกสติ เขามองตาปริบๆ พร้อมกับมีหน้าต่างปรากฎขึ้นเบื้องหน้าผมกลที่เป็นหัวหน้าปาร์ตี้

คุณต้องการรับภารกิจ ‘ตัวแทนเรน่า’ หรือไม่
รับ
ไม่รับ

   ไม่ต้องเสียเวลาคิด ผมจับมือกลจิ้มคำว่ารับทันที ระหว่างรอแม่มดเปลี่ยนเสื้อผ้าสำหรับขึ้นแสดง ผมนัดแนะกับคนให้ภารกิจ ให้กลเป็นคนดูต้นทาง พอแม่มดออกมาในชุดราตรีสีคราม หัวหน้านักแสดงส่งเข็มกลัดไข่มุกสีดำให้ลินกับผมคนละอัน

   “เจ้าสิ่งนี้ปกติถูกตราเวทไว้ ใช้สำหรับสื่อสารระยะสั้น เจ้าร้องเพลงใส่มัน เสียงจะออกจากอีกอัน รวมกับเวทกระจายเสียง รับรองมีคนมาชมมากมายแน่”

   เขาถูมือไปมา คงกำลังนึกถึงจำนวนเงินมากมายจากคนดู พอถึงเวลา ลินขึ้นสู่เวที ดูเธอไม่ตื่นเต้นเลยสักนิด ที่ต้องไปยืนเป็นชุดเด่นแบบนั้น แต่ผมบอกได้เลยว่า เธอสวยมากจริงๆ ไม่มีชายไหนไม่หลงไหลแน่นอน อาจจะเว้นกลไว้คน หมอนั้นบอกเองว่าชอบแบนๆ คล้ายคนถูกนินทาในใจจะรู้ตัว ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเลยหันมาหรี่ตามองผมที่กำลังเทสเสียงตัวเองอยู่ ผมเลยทำหน้าใสซื่อใส่ หัวส่ายหัวหันไปกอดอกเฝ้าทางเข้าออกหลังเวทีต่อไป

   ผมอยู่ด้านหลัง ไม่เห็นความเคลื่อนไหวด้านหน้า มีเพียงคุณหัวหน้านักแสดงยกมือเป็นสัญญาณบอกให้เริ่มร้องเพลง เรื่องลินทำปากไม่ตรงคงไม่ต้องห่วง ในเมื่อเธอปิดหน้าด้วยผ้าแพรผืนบาง

   เสียงเพลงอันไพเราะเริ่มต้นขึ้น ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างละทุกสิ่งที่ทำอยู่เพื่อมองหาต้นเสียง หญิงสาวรูปร่างงดงาม ชุดราตรีสีเข้มขับผิวขาวให้โดดเด่น เรือนผมสีทองพลิ้วไหวตามการขยับกาย แม้ไม่เห็นใบหน้าใต้ผ้าผืนบาง ทุกคนต่างคิดเหมือนกันว่า หญิงสาวที่มีเสียงเพราะขนาดนี้ต้องงดงามมากแน่ๆ

   ในขณะที่ทุกคนกำลังมองนักร้องสาว กลกับเลือกที่จะมองคนที่ยืนอยู่หลังเวที รูปร่างสูงโปร่งสมส่วน เรือนผมสีทองอ่อนระคอดูอ่อนนุ่ม ดวงตาสีเทาช่างสดใสมีชีวิตชีวา แม้เสียงที่อีกฝ่ายร้องออกมาจะอ่อนหวานไพเราะสักแค่ไหน แต่ในความคิดคนเฝ้าดู เสียงกวนๆ ปกติยังจะรื่นหูกว่าซะอีก

   ถ้าเกิดเสียงนั้นร้องออกมาด้วยความพึงพอใจล่ะ จะเป็นยังไงนะ... กลส่ายหัวสลัดความคิดแปลกๆ ออกไป ประจวบเหมาะกับบทเพลงจบลง เขาจึงถอนสายตามองไปทางอื่นแทน ทำให้คนถูกจ้องไม่เห็นสายตาแฝงความหมายบางอย่างจากเพื่อนร่วมทาง

   น่าสนใจ ดูท่าการเดินทางไปกับอีกฝ่ายจะไม่น่าเบื่ออย่างที่ผ่านมา

   การแสดงจบลงด้วยดี แม่มดลงจากเวทีมารับรางวัลภารกิจ สิ่งที่ได้คือเครื่องประดับคนละหนึ่งชิ้น เงิน และค่าประสบการณ์หารกันสามคน ไม่ทันจะพูดอะไร แม่มดสาวออกจากปาร์ตี้และแยกตัวไปหลังเปลี่ยนชุดเสร็จ กลเอาของรางวัลมอบให้ผมทั้งหมด บอกว่าเอาไว้ตั้งตัว คงจะไม่อยากให้ผมตอดเงินเขาอีกสินะ ปาดน้ำตาแปบ

   ถึงเวลากลับมาสู่ภารกิจหลักเราสักที ผมตรงไปที่บ้านผู้รับจดหมาย ทำหน้าที่บุรุษไปรษณีย์ที่ดี ใช้เวลาหาไม่นานก็เจอ สมกับเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ลองเป็นเมืองใหญ่สิ ได้หากันจนลิ้นห้อยแน่

   ก๊อก ก๊อก

   “มีใครอยู่มั้ยครับ ผมมาส่งจดหมาย”

   ประตูเปิดผาง เกือบกระแทกหน้าผมจนหงาย ดีที่กลมือไวคว้าคอเสื้อผมหลบได้ทัน ผมลืมไปว่ากลดึงแบบนี้ทีไรความซวยเกิดกับผมทุกที ทิศที่กลดึงไป ผมเกือบจะได้ไปจูบกับกระถางดอกไม้ ในใจคิดแล้วว่าเขี้ยวตรูได้หลุดอีกซี่แหง ถ้าหลุดจริงจะรีบวิ่งกลับไปหาพ่อค้าคนนั่น แลกของมาเพิ่มเลยเชียว

   “พวกนายมาส่งจดหมายสินะ เข้ามาก่อน”

   เสียงชายหนุ่มดังขึ้น พร้อมตัวผมโดนรั้งคอเสื้อไว้กลับมายืนดีๆ พอมองฉันๆ รู้สึกแววตาคนตรงหน้ามันคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน ดันนึกไม่ออก

   “นี่ครับจดหมาย” พอเข้ามาในบ้าน ผมยื่นจดหมายสีชมพูให้ทันที เจ้าบ้านมองตาแทบถลน โคตรน่ากลัว คว้าหยิบจดหมายไปเปิดอ่านกวาดตาไวๆแล้วฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ก่อนหันมาสั่งพวกผม

   “รออยู่นี่”

   เขาหายเข้าไปในห้องหนังสือ สักพักก็เดินออกมาพร้อมจดหมายสีขาวสะอาด ทำไมผมรู้สึกเหมือนมีไอสังหารแผ่ออกมาจากจดหมายนี้ยังไงชอบกล จับไปจะโดนคำสาปอีกรอบไหมนี่

   “รับไป ส่งคืนแล้วฝากบอกด้วยว่า ล้างคอรอไว้ได้เลย”

   “อ่า... ครับ” ผมรับคำไปงงๆ ให้กลรับจดหมายแทน อย่างน้อยๆ กลระดับเยอะกว่า โดนคำสาปอะไรคงไม่หนักเท่าผมโดนหรอกมั้ง เหอะๆ

   แบบนี้เท่ากับว่าได้จดหมายตอบรับแล้วสินะ หวังว่าภารกิจจะสำเร็จ ผมจะได้ของรางวัลแจ่มๆ กะเขาบ้าง พยายามล้างสมองไม่คิดว่าจดหมายรักจากนายช่างจอมซึนจะมาส่งให้ผู้ชาย เกมนี้มีภารกิจหลากหลายดีเนอะ

   “เดี๋ยว”

   เสียงสั่งทรงอำนาจผมหยุดเท้าหันกลับไปตามสัญชาตญาณทันที มันชักจะยังไงๆ

   “มีอะไรจะฝากอีกเหรอครับ” ทำไมผมต้องเผลอพูดจาเรียบร้อยขนาดนี้ด้วยเนี่ย ไม่เข้าใจเลย เจ้าของบ้านเหล่มองกลที่ยืนทำหน้าหมางงอยู่ตรงประตูด้านนอก เขาเดินไวเลยออกไปก่อนผมแล้ว

   คุณชายง้องแง้งตามจดหมาย เดินฉับๆ ไปปิดประตูโครม สะดุ้งทั้งคนที่อยู่ด้านในและด้านนอก ก่อนที่เขาจะหันมาคุยกับผมด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป

   “ไงวัต” น้ำเสียงคุ้นหูพร้อมกับร่างคนตรงหน้าที่ดูเลือนราง จนกลับมาชัดเจนอีกรอบ เป็นใบหน้าที่ผมเห็นมาตั้งแต่จำความได้

   “พี่!? ที่พี่บอกว่าทำงานกับบริษัทเกมคือเกมนี้เองน่ะเหรอ”
   
   ผมอึ้งจริงๆ พี่ผมบอกว่าเจ้าตัวทำงานให้กับบริษัทเกมหนึ่งอยู่ตั้งแต่เรียนจบ แต่ไม่ยอมบอกสักทีว่าเกมไหนจนผมเลิกตื๊อถาม พี่ผมเป็นนักโปรแกรมเมอร์มือฉมัง จะถามว่าผมได้ความสามารถส่วนนั้นมามั้ย ขอบอกเลยว่าไม่ หัวผมไปทางอื่นมากกว่า

   “ใช่แล้ว กำลังลุ้นอยู่เลยว่าเมื่อไหร่ไอตัวแสบอย่างเราจะมาป่วนเกมที่พี่กับชินสร้าง”

   มือหนาขยี้หัวผมจนยุ่ง ผมปล่อยให้ขยี้ไป สมองคิดเร็วจี๋ เริ่มปะติดปะต่ออะไรได้รางๆ

   “ไม่ใช่ว่านายช่างคนนั้นเป็นพี่ชินหรอก ใช่มั้ย?” ผมถามแบบหวั่นๆ กวนประสาทเฮียแกไปเยอะ เจอกันนอกเกมผมจะถูกเอาคืนไหมนี่

    “ใช่ ดูมันส่งจดหมายมา ถ้าเจอมันนอกเกมเมื่อไหร่ พี่ซัดมันหมอบแน่”

   ผมหยิบกระดาษที่พี่วินฉีกมาเรียงกันคร่าวๆ เพื่ออ่าน ได้ความว่า...

   ‘ส่งน้องชายไปหาแล้ว อย่าลืมส่งจดหมายกลับมาด้วยจะได้มอบของรางวัลให้วัตกับเพื่อน ทางที่ดี ควรจะส่งจดหมายรักหวานๆ กลับมา เพื่อความสมจริงในการสวมบทบาทตัวละคร จุ๊บุๆ ^3^
ด้วยรักจากนายช่าง’

   บ้านผมกวนๆ เกรียนๆ ทั้งบ้าน เพื่อนของพวกเราเอง นิสัยไม่ต่างกันเลยคบกันได้ ดังนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าไอ้ไวไวท่าทางติงต๊องกับพี่ชินที่เหมือนจะมาดนิ่งแต่มาดรั่วจะเป็นเพื่อนผมกับพี่ชายผมได้ เฮฮาปาจิงโกะครับ

   “แล้วพี่มาเล่นแบบนี้เบื้องบนเขาไม่ว่าเอาเรอะ”

   “ไม่ เราคงไม่รู้ล่ะสิ เอ็นพีซีเกมนี้ทั้งเกมเป็นคนสวมบทบาททั้งหมด อันที่จริงนายช่างกับคุณชายมีคนทำหน้าที่ประจำอยู่แล้ว พี่กับชินแค่ยืมชั่วคราวไม่ได้ทำอะไรผิดจากภารกิจ ออกเกมแล้วเตรียมตัวรอไว้ เดี๋ยวพี่จะไปรับมากินข้าว”

   “ข้าวอย่างเดียวไม่พอ ขอเงินด้วยนะพี่”

   และกำปั้นก็มะเหงกลงใส่หัวผม พวกเราคุยกันอีกไม่กี่คำก็ถูกพี่ชายเตะโด่งออกมาจากบ้าน ก่อนออกยังบอกผมเอาไว้ด้วย

   “ขอให้สนุกกับเกมที่พี่กับพวกเพื่อนๆ สร้าง อย่าลืม เพื่อนในโลกออนไลน์ไม่น่าไว้ใจจำไว้”

   ยังเป็นพี่ชายขี้เป็นห่วงเหมือนเดิม ผมพยักหน้ารับส่งๆ ไป เดินออกมาเห็นกลนั่งรออยู่ข้างบ้าน เจ้าตัวไม่ถามอะไร ชวนผมไปส่งภารกิจ อาจจะจริงอย่างที่พี่วินบอก ผมรู้จักกับกลไม่กี่วัน คิดว่าเขามีอะไรบางอย่างต่างจากผู้เล่นทั่วไป คงต้องรอดูกันต่อไป
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-11-2015 18:49:04 โดย Silver Fish »

ออฟไลน์ VentoSTAG

  • ไม่รักอย่าทำให้มโนฯ GO AWAY!!!
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 606
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-9
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.6 3/4/58]
«ตอบ #23 เมื่อ03-04-2015 22:21:22 »

กล นายน่ารักมาก  :กอด1:

อยาก ล็อคอิน เข้าเกมนี้ตอนนี้เลย อยากร่วมกลุ่ม
จะไปนั่งดูเขาดูดเลือดกัน  :m3:

ออฟไลน์ FiZZ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.6 3/4/58]
«ตอบ #24 เมื่อ03-04-2015 22:37:34 »

แอบชอบพ่อหมาป่า เด๋วคงได้ไปเจอกันที่ค่ายรับน้องสินะ
ในเล้าดูไม่ค่อยมีคนอ่านแนวเกมสักเท่าไหร่แต่เราชอบนะคะ  :กอด1:

ออฟไลน์ pandorads

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.6 3/4/58]
«ตอบ #25 เมื่อ04-04-2015 00:15:09 »

ชอบนิยายวายแนวนี้มาก ดีใจที่มีคนแต่งแล้ว  :m3:

อ่านๆ ไปก็ทำให้อยากเข้าไปเล่นเกมส์แบบนี้เหมือนกัน แต่สงสัยคงต้องรออีกหลายปีกว่าโลกความเป็นจริงจะพัฒนาเกมส์จนเป็นแบบนี้ได้  :katai4:


ออฟไลน์ minibusez

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.6 3/4/58]
«ตอบ #26 เมื่อ04-04-2015 09:16:05 »

สนุกค่ะ ชอบๆ

เครื่องเกมนี้เจ๋ง
ถ้าเจ๊งมันแปลว่าเสียนะ  :hao7:

ออฟไลน์ BasAGN

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 17
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.6 3/4/58]
«ตอบ #27 เมื่อ04-04-2015 09:38:35 »

กลเจ้าเล่ห์ เค้ารู้นะว่าคิดอะไรอยู่~
สนุกมากค่ะ ชอบแนวเกมส์มาแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว อยากให้พระ-นางเจอกันไวๆ
ปอ.ลิง.ติ่งนายท่านมากค่ะ น่ารักกกกก #ทาสแมว

ออฟไลน์ Ѷanᴉ££a

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.6 3/4/58]
«ตอบ #28 เมื่อ04-04-2015 11:03:48 »

เราชอบนิยายแนวนี้มากนะ

ออฟไลน์ imvodka

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 253
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-4
Re: No Name เกมบ้าอะไรวะเนี่ย! [Up Lv.6 3/4/58]
«ตอบ #29 เมื่อ04-04-2015 11:20:01 »

เนื้อเรื่องสนุกมากค่ะ

ว่าแต่ที่จะไปรับน้อง ไปที่เดียวกันอะป่าว
 :hao3:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด