Love Course ! เสื้อกาวน์รุกเสื้อกุ๊กรับ. ตอนพิเศษ "Tenderella" P.74 (17.12.2016)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Love Course ! เสื้อกาวน์รุกเสื้อกุ๊กรับ. ตอนพิเศษ "Tenderella" P.74 (17.12.2016)  (อ่าน 631613 ครั้ง)

ออฟไลน์ PiSCis

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 346
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2
เหมือนน้องเท็นอนุบาลหมีน้อย(แต่ตัวใหญ่)มากวนคุณแม่กุ๊กทำอาหารในครัวเลยอ่ะ  :m20:

หมอเท็นตลกจัง คงทำกุ๊กเปรมปวดหัวไปอีกนานเลยยยยย

มีตั้งชื่อให้ผักตกแต่งซะด้วย จะฮาไปไหนเพ่  :pigha2: :pigha2: :pigha2:

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2435
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7
เท็นน่ารักอ่ะ แต่เป็นห่วงตอนเรียนหมอ คือมาอารมณ์แบบเด็กโข่งรึป่าว จะดีหรอ

คิดอีกทีหรือแกล้งมุ้งมิ้งเฉพาะเวลาอยู่กะกุ๊ก :mew1:

เท็นน่าจะมีปมเรื่องแม่ กะพ่อสักอย่างแน่ๆ

ออฟไลน์ PHA_

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 206
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
แงงงงงงงง ชอบมากเลยยยยย
อ่านไปยิ้มไป แก้มตุ่ยตลอดเวลา
พระเอกน่ารักมากๆๆ มีการตาละห้อยเป็นไม้ตาย
นายเอกก็แพ้ทางเค้าสุดๆเลยอ่ะดิ แง่มมม
ชอบๆๆๆ อยากอ่านอีกเยอะๆ
สนุกมากๆเลยค่ะ คนเขียนสู้ๆนะคะ

ออฟไลน์ poohanddew

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 635
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
เท็นมุ้งมิ้งมากอ่ะ
 :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ actionmarks

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 305
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-44
พระเอกเหมือนไม่ค่อยเต็มเลย แต่ก็น่าติดตามมาก จำได้ว่าเคยอ่านเรื่องอะไรไม่รู้ ที่นายเอกทำอาหาร นี่ละ เรื่องนั้นก็ดี

ที่พระเอกเป็นเจ้าของโรแรมมั้ง

ออฟไลน์ windel

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 270
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
สเตฟาน ไมเคิล แจ็คสัน  :m20:
โถ่เอ้ย เด็กโข่งติดแม่จอมเนียนหน้ามึนนี่เอง //ฮา
แอร๊ย น่ารักอ่ะ อยากฝากตัวและหัวใจให้คุณเท็นแต่คงต้องหลบฉากเพราะเดี๋ยวโดนมีดจากมือหมอ 555

ฝากตัวและหัวใจไว้กับเรื่องใหม่แทนละกัน  :o8:

ออฟไลน์ paladin.kn

  • ไฟมอดลงยังคงทิ้งรอย...เถ้าถ่าน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 608
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
เท็นน่ารักกกกกกกกกกกก

โอ้ย มุ้งมิ้งไปอีกกกก

ออฟไลน์ Inwoสูs

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
 :m20:  หิ้วกันไปหิ้วกันมา ตอนแรกกุ๊กหิ้ว  ตอนสองเด็กโข่งหิ้ว ตอนสามใครหิ้วดี
แต่ที่แน่ๆตอนนี้เรา หิว ข้าว!!!

ออฟไลน์ gintoify

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
มาต่อไวไวน้าาาาา
 :hao5:

ออฟไลน์ ๐๐ตะวัน๐๐

  • ๐๐๐ลูกตาล๐๐๐
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1104
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
หมอเท็นตลกดี เป็นเด็กเก็บกดสิน่ะ

อ่่านเรื่องนี้แล้วน้ำลายไหลเลย หิวสุดๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +296/-6
น่ารักอ่ะ เด็กโข่งทำไมน่ารักแบบนี้
มีการเรียกชื่อผักด้วย โอ้ยยยย จะน่ารักไปไหนค้าาาาา

อ่านไปยิ้มแก้มแทบปริ
 :mew3:

ออฟไลน์ kekaprain

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
เอร๊ยยยยย เราชอบมากเลยโรเบิร์ต เอ้ย ไม่ใช่
ชอบมากเลยจ้าาา คือ นายเท็นเค้ามีเอกลักษณ์ดี ตัวเรื่องก็มุ้งมิ้งน่ารัก
แต่ไม่ได้ฟรุ้งฟริ้งเกินไป ส่วนตัวชอบนายเอกที่ไม่สาว ไม่ดูน่าทะนุถนอมเกินไปแบบนี้เลย ฮ่าๆ
เพื่อนๆนายเอกเองก็น่าสนใจค่ะ   รอตอนต่อไปจ้าาาา รีบมานะๆๆ อยากอ่านแล้ว อิอิ

ออฟไลน์ bluelatte

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 41
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
น่ารักน่ากินมากกกกกกนะกุ๊ก เด็กโข่งก็อ้อนได้ตลอด  :o8:

ออฟไลน์ aiLime13

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 462
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1146/-11
    • twitter
นุ้งเท็นกี่ขวบแล้วค่ะลูกกกก?

555555555555


โอ้ยย น่ารักมุ้งมิ้งมาก
ชอบพระเอกแบ๊วๆ แบบนี้จังเลยค่ะ
แต่รู้สึกเหมือนนางจะยังมีอีกด้านที่ยังไม่เปิดเผยรึเปล่านะ?

ชอบที่ตั้งชื่อให้ผักจริงๆ น่ารักมากอยากกินหมอ (เดี๋ยว 5555)

รู้สึกเหนื่อยใจแทนเปรมเลยค่ะ ต้องมารับมือกับเด็กโข่งเนี่ย
ปวดหัวแทน นี่นุ้งเท็นเห็นเปรมเป็นคุณแม่ด้วยรึเปล่าคะเนี่ยยยยย

ออฟไลน์ iJune4S

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 76
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +137/-2
    • junejune's page.
เปรมเดินตามเท็นขึ้นบันไดกลางมา ก่อนคนตัวใหญ่จะพาเขาไปหยุดที่ห้องด้านในสุด มือหนาเปิดประตูเข้าไป แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้เปมทัตต้องเบิกตากว้างอย่างนึกทึ่ง


ห้องนอนขนาดใหญ่สไตล์คลาสสิค ผนังตกแต่งด้วยโทนสีเทาอมม่วงร่วมกับขาว พื้นปูด้วยไม้ให้ความอบอุ่นได้อย่างดี เตียงนอนคิงไซส์สุดหรูกลางห้องพร้อมผ้าห่มขนาดใหญ่นุ่มน่าสัมผัส โคมไฟตั้งโต๊ะถูกจัดไว้ทั้งสองด้าน เพดานประดับด้วยโคมไฟระย้าและไฟซ่อนเพดานดวงเล็กๆ ทั้งหมดเป็นแสงโทนอบอุ่น ช่วยให้บรรยากาศในห้องดูอ่อนละมุนและผ่อนคลาย มีตู้เสื้อผ้าอยู่ติดกับหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เวลาแต่งตัวก็ไม่ต้องกังวลว่าแสงสว่างจะไม่เพียงพอ เพียงแค่เปิดผ้าม่านก็รับแสงจากภายนอกได้แล้ว


“นี่มัน...”


เปรมพูดอะไรไม่ออก ห้องนอนอลังการแบบนี้อย่างเก่งเขาก็เคยเห็นแต่ในการ์ตูนเท่านั้น


“ชอบมั้ย” เด็กโข่งอ้อมมาด้านหลัง แขนยาวโอบล้อมเปรมไว้อย่างออดอ้อน เปรมยืนตาค้าง พยักหน้าเหมือนคนสติหลุด


“ชอบ...”


“นอนด้วยกันนะ”


เสียงทุ้มกระซิบข้างหู ตอนนั้นเองที่มาเรียเดินเข้ามา เธอยิ้มใจดีให้อย่างทุกที พูดว่า “มาเรียจัดห้องนอนของคุณเปรมเรียบร้อยแล้วนะคะ อยู่ห้องข้างๆ นี้เองค่ะ”


“ขอบคุณครับ...อ๊ะ” เปรมสะดุ้งเมื่อถูกร่างสูงดึงให้ไปหลบอยู่ด้านหลัง เท็นพูดว่า “เขาจะนอนกับผม”


“เอ๊ะ?” เปรมร้องออกมา


มาเรียกระพริบตา เธอหันมามองพ่อครัวหนุ่มอย่างขอคำยืนยัน แต่ยังไม่ทันได้ตอบอะไรเจ้าเด็กโข่งตัวใหญ่ก็เข้ามาขวางระหว่างเขากับแม่บ้านร่างท้วมเสียก่อน


“นอนด้วยกันนะ” เสียงทุ้มนั้นคล้ายจะอ้อนวอนอยู่ในที เปรมสบดวงตายาวรีนั่นอย่างหวั่นไหว ให้ตาย นี่เขาต้องยอมมันทุกทีเลยรึไงนะ


“...รบกวนด้วยละกัน”


ดวงตาของเท็นที่เป็นประกายช่วยยืนยันว่าอย่างน้อยการตัดสินใจของเปรมครั้งนี้ก็ไม่ได้แย่นัก มาเรียมองภาพนั้นยิ้มๆ พูดว่า “เข้าใจแล้วค่ะ งั้นมาเรียขอตัวก่อนนะคะ”


“ขอบคุณมากครับ” เปรมค้อมหัวให้เธออย่างสุภาพ ก่อนประตูห้องจะถูกปิดลง


“กุ๊กอาบก่อนละกัน” เท็นพูดพลางชี้ไปด้านใน “ห้องอาบน้ำอยู่ตรงนั้น”


   โหย...ห้องอาบน้ำในตัวไปอีก เปรมกระพริบตาปริบๆ เดินเข้าไปเกาะประตูสำรวจ


   ห้องอาบน้ำสไตล์โมเดิร์นปรากฏแก่สายตา ผนังเป็นสีเทาวาวตัดกับสุขภัณฑ์สีขาวล้วน มีการใช้กระจกตกแต่งทำให้ห้องดูกว้าง เลยไปยังอ่างอาบน้ำสีขาวขนาดใหญ่ที่ใฝ่ฝันมาทั้งชีวิต เปรมแทบจะวิ่งแก้ผ้าเข้าไปอาบเสียเดี๋ยวนั้น


“อาบเสร็จเรียกเรานะ” เสียงทุ้มเรียกสติ เปรมรับคำเงอะๆ งะๆ ก่อนจะก้าวเข้าไป


ได้เวลาสนุกแล้ว




เปมทัตนอนอ่านหนังสือทำอาหารอยู่บนเตียงคิงไซส์ พอได้แช่น้ำในอ่างแล้วรู้สึกสบายตัวเป็นที่สุด เขาสวมชุดนอนแขนสั้นลายสก็อตสีเทาดำสมัยมัธยมต้นของเท็น แม้จะเป็นไซส์ที่ใกล้เคียงที่สุด แต่ก็ยังใหญ่ไปสำหรับเขาอยู่ดี


นอนอ่านไปสักพักประตูห้องน้ำก็เปิดออก เปรมหันไปมอง ลูกตาแทบถลนเมื่อเห็นสภาพอีกคน


   เท็นเดินเปลือยท่อนบนเช็ดผมออกมา ผ้าขนหนูสีขาวเกาะเอวสอบนั่นไว้อย่างหมิ่นเหม่ ผิวขาดซีดของคนตัวใหญ่พราวไปด้วยหยดน้ำ กล้ามท้องนิดๆ นั่นดึงดูดสายตาจนเปรมต้องลอบกลืนน้ำลาย แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเจ้าเด็กโข่งซ่อนรูปกว่าที่คิด ไหนจะใบหน้าหล่อเหลาราวกับพระเจ้าสรรค์สร้างนั่นอีก ไม่แปลกใจที่มันได้เป็นแอมบาสเดอร์ของคณะตั้งแต่ยังอยู่ปีหนึ่ง


   “กุ๊กไม่นอนเหรอ”


   เสียงทุ้มโมโนโทนถามขึ้น เปรมพยายามบังคับสายตามาสนใจหนังสือ ตอบว่า “ยังไม่ง่วงอะ” แต่ก็ไม่วายเหลือบตามองคนตัวสูงอีกจนได้ เท็นหันหลังเปิดตู้เสื้อผ้า แม่งเอ๊ย หมออะไรวะเซ็กซี่ฉิบหาย


   เด็กโข่งแต่งตัวอยู่ครู่หนึ่งก็หันกลับมาพร้อมชุดนอนลายสก็อตแขนยาวสีกรมท่า เปมทัตเห็นแล้วอดขมวดคิ้วอย่างแปลกใจไม่ได้ “นึกว่านายจะใส่ชุดนอนลายหมีน้อยอะไรแบบนั้นซะอีก”


   “ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก” เท็นตอบกลับมาพลางปีนขึ้นเตียง “พ่อเราไม่ชอบ”


   “งั้นเหรอ” เปรมขานรับ มองอีกฝ่ายทิ้งตัวนอนลงข้างกันด้วยความรู้สึกแปลกๆ คงคล้ายๆ ตอนไปนอนค้างบ้านไดนาไมต์ล่ะมั้ง ต่างแค่เตียงบ้านไอ้ไดมันไม่ได้คิงไซส์ขนาดนี้


   “จะนอนแล้วเหรอ” เปรมถาม เท็นพยักหน้า ขยี้ตาป้อยๆ “ง่วงแล้วอะ กุ๊กอ่านหนังสือไปเถอะ เรานอนได้” ทว่าคนฟังสั่นหัว “ไม่อะ จะนอนก็นอนพร้อมกัน”


   เปรมเปิดโคมไฟหัวเตียงไว้ก่อนจะลุกไปปิดไฟ เดินกลับมาปีนขึ้นเตียงอีกครั้ง เอื้อมมือไปปิดโคมไฟตามด้วยสอดตัวเข้าผ้าห่มแล้วหลับตาลง


   ติ๊กต่อก...ติ๊กต่อก...เสียงนาฬิกาข้างฝาดังมาให้ได้ยิน เปรมที่ตื่นเต็มที่กลอกตาไปมา นอนไม่หลับแฮะ...


   “กุ๊ก”


   คนข้างๆ ส่งเสียง เปรมขานรับ “หืม”


   “ขอกอดหน่อยได้มั้ย” เปมทัตพยายามหันไปมองว่าคนพูดทำหน้าแบบไหน แต่ก็ไม่พบอะไรนอกจากความมืดมิด อีกฝ่ายเงียบไปคล้ายกำลังรอคำตอบจากเขา เปรมตอบเสียงเบา “อืม...”


   คนตัวใหญ่ขยับเข้ามา ก่อนแขนยาวจะโอบรัดเขา มันไม่ได้อึดอัดอย่างที่คิด แต่ด้วยพื้นที่จำกัดทำให้หัวของเปรมต้องซุกกับอกกว้างอย่างช่วยไม่ได้ จมูกของเขาได้กลิ่นอีกฝ่าย ตัวของเท็นมีกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ


   “กุ๊ก”


   “ว่าไง”


   “ลูบหัวเราหน่อย” เปรมกระพริบตาปริบๆ กับประโยคนั้น ก่อนอะไรบางอย่างลึกๆ ในใจจะสั่งให้เขาทำตามอย่างว่าง่าย ผมของอีกฝ่ายนุ่มกว่าที่คิด มันทำให้เปมทัตนึกถึงลูกสุนัขตัวใหญ่


   พ่อครัวสะดุ้งยามมือเย็นแตะเข้าข้างแก้ม ตอนนั้นเองที่จมูกโด่งสันกับริมฝีปากนั่นแนบลงมา คนถูกหอมแก้มกระพริบตา เกิดอาการหาเสียงตัวเองไม่เจอ


   “ค่าสอนวันนี้ครับ”


   เปรมก้มหน้างุด แก้มของเขาเห่อร้อนเหมือนเด็กผู้หญิง แถมหัวใจยังเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ไม่ได้การ แบบนี้แย่แน่ๆ...เปมทัตคิดอย่างเป็นกังวล


ห้องนอนเงียบไปพักใหญ่ ตามด้วยเสียงลมหายใจดังสม่ำเสมอจากอีกคน เท็นหลับไปแล้ว เปรมถอนหายใจ ในขณะที่เขากำลังพยายามข่มตานอนอยู่นั่นเอง


   “ไม่...” เท็นร้องออกมา เปรมเลิกคิ้ว เขาเรียกอีกฝ่ายอย่างไม่แน่ใจ “เท็น?”


   “อย่า...ได้โปรด...” เสียงทุ้มแหบพร่า ดูท่าไม่ดีเสียแล้ว เปรมจะพลิกตัวไปเปิดโคมไฟ ทว่ากลับโดนอีกฝ่ายคว้าไปกอดไว้แน่น “ไม่ อย่าไป...”


   “เท็น...” เปรมแตะแขนคนตัวใหญ่ พบว่ามันสั่นจนน่ากลัว พ่อครัวขมวดคิ้ว “เท็น นายเป็นอะไร”


   “แม่...อย่าทิ้งผมไป...” แขนยาวโอบกอดเขาไว้อย่างหวงหา เปมทัตหลับตา ตัดสินใจยกมือขึ้นไปลูบหัวอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา


“เด็กดี...ฉันอยู่ตรงนี้...”


   “ผมขอโทษ...” เสียงทุ้มเศร้าสร้อยนั้นแผ่วหวิว เปรมใช้นิ้วสางเส้นผมสีนิลนั่นอย่างอ่อนโยน ริมฝีปากกระซิบคำปลอบขวัญเด็กตัวโต “ไม่เป็นไร...ใจเย็นๆ นะ”


ผ่านไปครู่ใหญ่อีกฝ่ายจึงสงบลง ทว่าเปรมยังคงลูบหลังคนตัวโต ในหัวคิดจับต้นชนปลายอย่างสับสน ดูเหมือนเขาจะเข้ามารับรู้ปัญหาบางอย่างของเท็นเสียแล้ว


‘มาเรียฝากคุณหนูด้วยนะคะ’


   ฝากเฝิกอะไรกันล่ะ ไม่มีทาง ฉันก็แค่มาสอนพิเศษให้หมอนี่เท่านั้น...


‘แม่...’


“...”


ช่างหัวมันละกัน เปรมหลับตา ตั้งใจแล้วว่าเขาต้องรู้เรื่องไอ้เด็กโข่งนี่ให้ได้




   ยามสายวันเสาร์เปรมกลับหอพักมาด้วยอภินันทนาการจากเท็น เบนซ์สี่ประตูจอดลงตรงหน้าหอในที่อยู่นอกมหาลัยของเขาเรียกสายตาผู้คนให้จับจ้อง เปมทัตเดินตัวลีบเข้าหอโดยไม่ลืมที่จะหันไปขอบคุณคนขับรถ


   เมื่อเช้าเท็นส่งเขาขึ้นรถหน้าคฤหาสน์อย่างสุขุมผิดกับทุกที หมอนั่นพูดแค่ว่า “เจอกันวันจันทร์” นั่นทำให้เปรมสงสัย ปกติอยู่กับเขาจะเป็นแค่เด็กโข่งแท้ๆ แต่ต่อหน้าคนรับใช้ในบ้านเท็นกลับดูมีมาดราวกับคนละคน


   เรื่องนี้ต้องมีคำตอบ พอจะเดินเข้าหอมือถือในกระเป๋าเปรมก็สั่นครืด


   “ว่าไงวัยรุ่น” เปมทัตทักทาย ไดนาไมต์นั่นเองที่เป็นคนโทรมา มันว่า


(มึง วันนี้กู ไอ้สาม ไอ้ไฟจะไปเมเจอร์ฯ สนใจเปล่า)


   “นัดสาวเรอะ” เปรมติ๊ดคีย์การ์ด ไดนาไมต์หัวเราะ “ลุยกันประสาหนุ่มโสดเว้ย มึงมาดิ กูกำลังจะออกนี่”


   “เออๆ เดี๋ยวตามไป” เปมทัตกดวางสาย ตอนนั้นเองที่เขาเดินชนกับใครบางคนเข้าอย่างจังจนชีทของคนๆ นั้นหล่นเกลื่อนพื้น มันคือข้อสอบคณิตศาสตร์ระดับโอลิมปิก


   “ขอโทษครับ!” สองเสียงประสานกัน เปรมผงกหัวขอโทษขอโพย คู่กรณีเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารัก ผิวขาวตัวเล็ก อีกฝ่ายตอบยิ้มๆ “ไม่ๆ เราซุ่มซ่ามเอง”


เปรมมองคนตัวเล็กกระวีกระวาดเก็บของวิ่งจากไป พอจะเข้าลิฟต์ก็เห็นอะไรส่องประกายบนพื้นเสียก่อน เขาหยิบขึ้นมา มันคือบัตรประจำตัวนิสิต


ใบหน้าบนบัตรเป็นของคนเมื่อครู่ไม่ผิดแน่ เปรมอ่านชื่อ รู้สึกคุ้นเหมือนเคยได้ยินที่ไหนแต่นึกไม่ออก


   ‘นายเมธา สันติสุข
คณะศึกษาศาสตร์’




   เปรมนั่งรถเมล์มาถึงเมเจอร์ฯในชั่วโมงต่อมา เป็นจังหวะที่ไดนาไมต์โทรหาเขาพอดี


   (มึงอยู่ไหน)


   “เมเจอร์ฯแล้ว มึงอะ” เปรมถามพลางมองหา ก่อนจะเห็นไดนาไมต์โบกมือไหวๆ อยู่ตรงประตูทางเข้า เด็กหนุ่มสาวเท้าเข้าไป ถามว่า “ไอ้สองคนนั้นอะ?”


   “คอนโดไอ้ไฟอยู่ใกล้บ้านไอ้สามพอดี เดี๋ยวมันมาด้วยกัน”


   “โอ้ โลกกลมแท้วะ” เปรมพยักหน้าหงึกหงัก ทั้งคู่พากันเข้าไปหาร้านนั่งรอด้านใน มื้อแรกวันนี้ไดนาไมต์เลือกร้านอาหารญี่ปุ่น ไม่นานไฟกับสามสีก็มาถึง ทั้งหมดสั่งอาหารมานั่งกินพลางคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อย


“กำหนดการวันนี้ทำอะไรบ้าง” เปรมถาม สามสีหยิบม้วนกระดาษออกมาจากกระเป๋า สะบัดข้อมือให้มันคลี่ออกหน้านิ่งๆ “แดกข้าว ดูหนัง โยนโบว์ฯ ร้องเกะ” 


   “เป็นเรื่องเป็นราวมากอีเหี้ย” เปรมทำหน้านับถือ มือก็คีบข้าวหน้าไข่ใส่ไก่เข้าปาก ไฟหัวเราะ “เฮ้ยแต่หนังรอบมันเย็นเลยอะ กูว่าเราไปโยนโบว์ลิ่งกันก่อนเหอะ” หมอยายิ้มเผล่ “กูอยากโยน”


“จัดไป” ไดนาไมต์ว่าง่ายอยู่แล้ว ที่เหลือก็ไม่ต่างกัน


หลังจัดการมื้อเช้าเรียบร้อยสี่หนุ่มก็เดินขึ้นบันไดเลื่อนไปชั้นบนสุด แม้จะเป็นวันหยุดทว่ากลับมีคนไม่มากนัก ไฟติดต่อพนักงานตรงเคาน์เตอร์โซนโบว์ลิ่ง ทุกคนเขียนชื่อ วัดไซส์รองเท้า ก่อนพวกเขาจะได้หมายเลขลู่ของตัวเอง


เพราะคนน้อยจึงได้เปิดสองลู่ พนักงานนำรองเท้ามาวางไว้ให้พร้อมเมนูอาหาร หน้าจอของทั้งสองทีมขึ้นชื่อสี่หนุ่ม เกมแรกเป็นการจับคู่ดวลระหว่างสามสีกับไดนาไมต์ในลู่ที่ 29 และไฟกับเปรมในลู่ที่ 30


   ดีเจเปิดเพลงชวนให้บรรยากาศสนุกและผ่อนคลาย ไดนาไมต์ง้างแขน ในมือเขาคือลูกโบว์ลิ่งเบอร์แปดที่คุ้นชิน เขาหลับตาพึมพำว่า “แป๊บนะ กูดาวน์โหลดเทพก่อน”


   “ฮั่นน่ะ เล่นใหญ่อีก” ไฟหัวเราะ ก่อนไดนาไมต์จะเปิดเกมแรกไปด้วยศูนย์คะแนน


   “หึม ท่อนี่สะอาดเลยครับ” สามสีสัพยอกมาจากข้างหลัง เปรมหัวเราะลั่น “ไอ้เหี้ย เทพมึงติดไวรัสป้ะเนี่ย”


   “สงสัยกูลืมโหลดปลั๊กอินว่ะ” ไดนาไมต์ก็อารมณ์ดี ต่อด้วยสามสี เขาเลือกลูกเบอร์แปดเช่นกัน เด็กหนุ่มตัวสูงโยนง่ายๆ เก็บสไตรค์ไปชิลๆ ไฟผิวปากหวือ “โหดสัดรัสเซียเปียพจมาน”


    “ตัวมึงสูงอ้ะ” ไดนาไมต์โวยวาย สามสีหันไปขมวดคิ้ว “เกี่ยวเหี้ยอะไรกัน มึงอะกากเอง” ก่อนเด็กหนุ่มผมทองจะเริ่มโต้กลับในรอบต่อไป


   ด้านลู่ที่ 30 เปรมเปิดเกมไปด้วย 8 คะแนน ส่วนหมอยาหน้าเจ้าพ่ออย่างไฟทำสไตร์คอย่างไม่ต้องพูดถึง เด็กหนุ่มสี่คนโยนโบว์ลิ่งเคล้าเสียงหัวเราะ บ้างหยอกล้อกันข้ามลู่ตามประสาวัยรุ่น เรียกสายตาผู้คนโดยรอบให้จับจ้องและยิ้มตามไปกับพวกเขา


เกมดำเนินไปได้สักพัก ไฟกับเปรมก็ขอพักยก พวกเขานั่งดูดน้ำอยู่บนเก้าอี้ลู่ตัวเอง ในขณะที่อีกสองคนกำลังดวลกันอย่างดุเดือด เปรมมองรอบตัว คิดถึงเรื่องเมื่อคืนอย่างเพิ่งนึกได้


เขาตัดสินใจเรียกคนที่นั่งข้างกัน “ไฟ”


   “ว่า” หมอยาเงยหน้าจากสมาร์ทโฟน เปรมถามว่า “มึงรู้จักเพื่อนเท็นที่ชื่อ ‘อัคคี’ ป้ะวะ”


   ไฟมองเพื่อนด้วยใบหน้ากึ่งยิ้มกึ่งปั้นยาก ตอบว่า “รู้ดิ...กูไง”


   “อ่าวนี่มึงชื่ออัคคีเหรอ?” เปรมหน้าเหวอ คนฟังหัวเราะ “เออ อัคคี เพลิงพิโรจน์โชติช่วงชัชวาล”


   “ฟังนามสกุลมึงแล้วไข้กูจะขึ้น” เปมทัตเหงื่อตก ถามต่อว่า “แล้ว ‘เมธา’ อะ?” ไฟเลิกคิ้ว “ไปรู้มาจากไหนเนี่ย”


   “มาเรียบอก” เปรมตอบ ไฟถึงบางอ้อ “อ๋อ เออว่ะ เมื่อวานมึงไปสอนไอ้เท็นทำอาหารที่บ้านมานี่หว่า เป็นไงมั่ง” ว่าแล้วก็สัมภาษณ์เสียเลย คนฟังกระพริบตาปริบๆ “...ก็ดีนะ”


“เหรอ ไงล่ะ บ้านมันสวยอะดิ”


   “เออ! โคตรสวยอะ! เหี้ยอย่างกับในหนัง” เปรมตาโตตอนเล่า ไฟพยักหน้ามองเพื่อนด้วยรอยยิ้มเอ็นดู “แล้วมึงมีอะไรถึงได้มาถามหากูจากกูแบบนี้”


   เปรมพยักหน้า “กูอยากรู้ว่าแม่ของเท็นไปไหน”


ไฟหันขวับ มันจ้องหน้าเขา ดวงตาสีนิลทอประกายวาวโรจน์ขึ้นมาแวบหนึ่ง “มึงถามทำไม”


“เอ่อ...” เปรมโดนจ้องจนตอบคำถามไม่ถูก สุดท้ายก็พูดออกมาว่า “เมื่อคืนเท็นมันละเมอ...ดูทรมานมาก กูเลยอยากรู้...”
   “มึงรู้ได้ไงว่าไอ้เท็นละเมอ” ไฟคาดคั้น เปรมกระพริบตาปริบๆ


“...ก็นอนด้วยกัน”


ไฟผิวปากหวือ “นอนด้วยกันด้วย ไม่ธรรมดาแล้ววว”


   “ไอ้เหี้ย กูจริงจังนะเว้ย” เปรมทำหน้าขึงขัง ไฟพยักหน้าหงึกหงัก “อย่างนี้นี่เอง มันให้มึงนอนห้องเดียวกันตั้งแต่คืนแรกเลยสินะ” หมอยาเปิดปาก “แม่ไอ้เท็นเสียแล้ว”


เปรมเบิกตากว้าง ไฟยิ้มบาง “แม่ของมัน...”


“เดี๋ยวๆ!” เปรมเบรกไว้ คนผมแดงหันมามอง พ่อครัวพูดว่า “เอ่อ มันลับสุดยอดรึเปล่าวะ คือถ้าไม่สะดวกจะเล่าก็ไม่เป็นไรเว้ย...” ไฟมองหน้าอีกฝ่ายแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้ ก็แหม ถึงจะพูดแบบนั้นแต่สายตาอยากรู้สุดๆ เลยนี่นา


“ไม่มีเหตุผลที่ต้องปิดบังเรื่องนี้กับคนที่ไอ้เท็นยอมให้นอนห้องเดียวกันตั้งแต่คืนแรกนี่” หมอยายิ้มเผล่ เปรมสูดลมหายใจ มองหน้าคนพูด “ขอบคุณมาก”


“พ่อกูกับพ่อไอ้เท็นแกสนิทกัน พ่อกูเล่าให้ฟังว่าแม่เท็นเสียเพราะถูกรถชน ตอนนั้นไอ้เท็นอายุแปดขวบ มันติดแม่มาก ขี้อ้อนฉิบหาย วันเกิดเรื่องคือวันที่มันกับแม่หนีออกไปเที่ยวกันสองคนโดยไม่มีคนรับใช้ ตอนขากลับเท็นมันร้องจะกินไอติม แม่มันก็ข้ามฝั่งไปซื้อให้” ไฟเว้นจังหวะหายใจ เล่าต่อว่า


“ปรากฏตอนจะข้ามฝั่งกลับมาฝนดันตก แม่เท็นคิดจะรอให้ฝนซา แต่พอเห็นเท็นยืนรออยู่คนเดียวเธอเลยตัดสินใจข้ามฝั่ง แล้วก็ตอนนั้นแหละ อืม...” หมอยาพูดด้วยสีหน้าสงบ “แม่ของเท็นโดนรถที่ลื่นน้ำฝนพุ่งเข้ามาชนจนเสียชีวิต มันเป็นอุบัติเหตุ แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาไอ้เท็น”


เปรมกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ฟังไฟพูดต่อ “หลังจากแม่เสีย พ่อไอ้เท็นจากเคยใจดีก็กลายเป็นคนเก็บตัว หมกอยู่กับงาน ส่วนเท็นก็โทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง ไม่ยอมออกมาพบปะผู้คน”


   ไฟหลับตาอย่างข่มอารมณ์ “มันเลยกลายเป็นเด็กเก็บกด คือเคยมีคนให้อ้อนมาตลอดแต่วันหนึ่งมันไม่มีแล้วแบบนี้ มันปรับตัวลำบากอะมึง พ่อกูเลยให้กูไปเป็นเพื่อนเล่นมัน ก็เลยรู้จักกันตั้งแต่ตอนนั้นมา”


“แม่เท็นต้องใจดีมากแน่ๆ” เปรมพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ไฟฟังแล้วยิ้ม “ใจดีสิ...เหมือนมึงเลย”


“กูไปเกี่ยวอะไร” เปรมขมวดคิ้ว ไฟตอบว่า “แม่ไอ้เท็นทำกับข้าวอร่อยมาก เธอเคยเอามาฝากพ่อกูบ่อยๆ ก็ครัวที่มึงใช้สอนไอ้เท็นเมื่อวานอะแหละ ครัวของแม่ไอ้เท็นมัน” หมอยาถอนหายใจ “เฮ้อ พูดไปก็คิดถึงบ้านมันนะ ไม่ได้ไปนานแล้ว ก็แบบนี้แหละ มึงเห็นเวลาไอ้เท็นอยู่ต่อหน้าคนรับใช้ไหมล่ะ”


“อืม...คนละคนเลย”


“ใช่ เพราะคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้เสียแม่ไป มันเลยพยายามทำทุกสิ่งที่พ่อมันต้องการ พ่อมันอยากให้มันเป็นหมอ ดูดีและมีมาด มีหน้ามีตาวางตัวในสังคมเพราะต้องสืบทอดเป็นเจ้าบ้านรุ่นต่อไป เท็นมันอยากเรียนทำอาหารเหมือนแม่ แต่มันคงไม่อยากให้พ่อมันผิดหวังอีกแล้ว กูอยากให้มึงเข้าใจมันหน่อย”


“แล้วทำไมต้องเป็นกู”


   “มึงทำให้มันนึกถึงแม่มั้ง เท็นมันนิสัยแปลกๆ อะ แต่ก็เป็นคนที่น่าคบหามากนะ อยู่กับมันชีวิตกูมีสีสันฉิบหายอะ การที่ยอมให้มึงนอนด้วยกันตั้งแต่คืนแรกแบบนี้แสดงว่ามันก็คงติดมึงน่าดูอยู่เหมือนกัน” 


   เปรมทำหน้าปั้นยาก แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าพอฟังแล้วเขาชักจะเริ่มเป็นห่วงเด็กโข่งนั่นขึ้นมาจริงๆ ไฟยิ้มกริ่ม “แน่ หลงรักไอ้เท็นแล้วอะเด้ ถึงมันจะโข่งแต่สาวติดตรึมนะเว้ย เขาว่าแซ่บอยู่”


   “แซ่บห่าไรมึงล่ะ” เปรมขมวดคิ้ว ไฟทำหน้าเจ้าเล่ห์ “มึงรู้เปล่า เขาว่าเท็น ‘สิบนิ้ว’”


“กูก็สิบนิ้ว” เปรมชูสองมือขึ้นมาทำหน้าตาย ไฟตาโต “กูพูดจริงนะเว้ย สาวๆ เค้าบอกมา” เปรมหรี่ตา “สาวห่าไรมึงล่ะ วันๆ แม่งก็ไม่เว้นว่างจากเรื่องพวกนี้”


ไฟหัวเราะ เขามองปลายทางลู่โบว์ลิ่ง พูดว่า “กูดีใจแทนไอ้เท็นนะ ที่มึงเป็นห่วงมันแบบนี้”


   “ก็แค่อยากให้เรื่องมันถูกที่ถูกทางเท่านั้นแหละ เห็นแล้วมันหงุดหงิด” เปรมตัดบท ไฟพยักหน้าล้อๆ เป็นจังหวะที่ไดนาไมต์กับสามสีจบเกมพอดี แน่นอนว่าฝ่ายหลังชนะไปแบบขาดลอย


   “ห่าเอ๊ย ของกูบวกกันสามเกมยังไม่ถึงครึ่งเกมเดียวมันเลย” ไดนาไมต์บ่น เปรมฟังแล้วหัวเราะ สามสียืดเส้นยืดสาย “เบื่อแล้วว่ะ ไปร้องเกะกันแมะ”


   ไฟมองนาฬิกา “รอบหนังอีกสองชั่วโมงอะ ไปร้องกันก่อนก็ได้”


   “วันนี้ยังอีกยาวไกลสหาย” ไดนาไมต์ร้องอย่างสดชื่น เขาวิ่งเข้ามากอดคอเปรมกับไฟ “ไปกันเถอะ!”
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-03-2015 10:17:57 โดย iJune4S »

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
 :hao6: 


ไม่ธรรมดาสักอย่าง น่าสนุก

ออฟไลน์ iJune4S

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 76
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +137/-2
    • junejune's page.
(ต่อ)

เวลาแปดโมงของเช้าวันจันทร์ เหล่านิสิตภาควิชาคหกรรมศาสตร์ชั้นปีที่หนึ่งกำลังนั่งเรียนวิชาสุขภิบาลอาหารอยู่ด้วยอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น เปรมนั่งจรดปากกายิกๆ ไม่ใช่เรื่องที่อาจารย์พูด แต่เป็นตารางสอนเจ้าเด็กโข่งนั่นต่างหาก


   แผนการสอนของเปรมอ้างอิงจากหลักสูตรที่เขาเรียนแลปอาหาร อาจารย์เริ่มต้นคลาสแรกด้วยการใช้มีด หากแต่สอนการใช้มีดธรรมดาคงจะน่าเบื่อ อาจารย์จึงให้พวกเขาใช้มีดตกแต่งผัก มันคล้ายการแกะสลักแต่ง่ายกว่านั้นมาก ทำให้การเรียนใช้มีดน่าตื่นเต้นและสนุก เขาจึงนำมันมาประยุกต์ใช้กับเท็น


ทว่าดูเหมือนจะเป็นการเร่งรัดมากเกินไป เพราะตัวเขายังพอเคยหยิบจับเครื่องครัวมาจากเทอมที่แล้วบ้าง แต่เท็นไม่ใช่ หมอนั่นไม่มีพื้นฐาน บางทีอาจต้องเริ่มสอนจากให้รู้จักอุปกรณ์ง่ายๆ และกฎการใช้โดยสังเขปก่อน


   เปรมปรับแก้ตารางสอนไปจนหมดคาบ ไม่ไหว ยังไงเขาก็ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มถ่ายทอดสิ่งที่รู้จากตรงไหนอยู่ดี ถ้าเรียนคณะศึกษาศาสตร์เขาคงมีวิธีถ่ายทอดให้หมอนั่นไปแล้ว


   จริงสิ...พูดถึงคณะศึกษา เปรมหยิบบัตรประจำตัวนิสิตที่เก็บได้ขึ้นมา จะว่าไปตั้งแต่วันนั้นก็ยังหาตัวอีกฝ่ายไม่เจอเลย หรือเขาควรจะไปคืนที่คณะเจ้าตัวเลยดี?


   “หิวโว้ย” ไดนาไมต์ส่งเสียง หมดชั่วโมงเรียนแล้ว เปรมได้สติถึงเริ่มเก็บข้าวของ


   “ไปหาไรกินที่โรงอาหารกัน” สามสีชวน


พวกเปรมและคนอื่นๆ เดินลงบันไดมา ก่อนจะพบนิสิตชั้นปีที่หนึ่งในชุดกาวน์สีขาวห้าคนยืนรออยู่ตรงชั้นล่าง เปรมเห็นพวกเขาปรึกษากันเล็กน้อย ผู้ชายที่ตัวเล็กที่สุดในนั้นเดินเข้ามาถาม


   “ขอโทษนะ พวกเธอใช่คณะเกษตร ภาคคหกรรมป้ะ”


เหล่านิสิตว่าที่พ่อครัวหัวป่ามองหน้ากัน พยักหน้าหงึกหงัก ฝ่ายนั้นถามอีกว่า “ใครเป็นเฮดเหรอ ขอเราคุยด้วยหน่อยดิ”


   “เปรม!” ไอริณหันมาเรียก เปมทัตเงยหน้าจากตารางสอนเด็กโข่ง ร้อง “ฮะ?”


   “นายเป็นเฮดเหรอ” นิสิตแพทย์ถาม เปรมมองเพื่อนตาปริบๆ เขาน่ะเหรอ? แต่เอาจริงๆ ตำแหน่งนี้ก็ไม่ได้กำหนดตายตัวมาตั้งนานแล้วนี่นะ เปมทัตไม่ตอบแต่ถามว่า “มีอะไรเหรอ”


   นิสิตแพทย์ทำหน้ากึ่งลำบากใจกึ่งมีความหวัง พวกเขากรูเข้ามา คนแรกที่เข้ามาทักพูดว่า “นาย เราอยากให้พวกนายช่วยออแกไนซ์งานเลี้ยงส่งอาจารย์หน่อยอะ แบบช่วยจัดการอาหารกับสถานที่อะไรแบบนี้ พวกเรามีงบกับค่าจ้างให้ด้วย ช่วยพวกเราหน่อยนะ”


   เปรมกระพริบตาปริบๆ จริงอยู่ที่สายงานภาควิชาของเขาตรงกับข้อเสนอของอีกฝ่าย เด็กหนุ่มหันไปมองเพื่อนๆ พูดว่า “เรายังไงก็ได้ คนอื่นอะ”


   “จัดงานที่ไหน” สามสีถาม นิสิตแพทย์หันไปตอบอย่างกระตือรือร้น “ลานกว้างหน้าคณะเราเลย มันจะมีเวทีกับโต๊ะกินเลี้ยงอะ พวกนายพอจะนึกภาพออกไหม” คนพูดส่งกระดาษร่างแบบมาให้ดู สามสีรับมาเพ่งอยู่ครู่หนึ่ง เงยหน้าตอบว่า “ยังไงก็ได้เหมือนกัน คนอื่นอะ”


   ไดนาไมต์เลิกคิ้ว “พวกมึงว่าไงกูก็ว่างั้นอะ”


   “ไอว่าตามเปรมจ้า” เด็กสาวตะโกนเสียงใส ตามด้วยคนอื่นๆ ที่พากันพูดว่า ‘ถ้าเปรมตกลงล่ะก็พวกเราก็ยังไงก็ได้ทั้งนั้น ก็เปรมเป็นเฮดนี่นา’ เพราะยังไงพวกเขาก็แค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น


   “งานมีวันไหน” สามสีถาม ได้รับคำตอบว่า “เสาร์นี้แล้วอะ”


   “ก็ยังพอมีเวลา” สามสีประเมิน


   “ตกลงใช่ไหม โอ๊ย ขอบคุณมาก” นิสิตแพทย์คว้ามือเด็กคหกรรมไปเขย่า ยิ้มให้แล้วพูดว่า “เราชื่อเต้ เป็นเฮดงานครั้งนี้ มีอะไรติดต่อเราได้เลย มาแลกไลน์กัน เดี๋ยวเราส่งรายละเอียดไปให้” ภาพนิสิตเสื้อกาวน์แลกไลน์ไอดีกับนิสิตเสื้อกุ๊กดูแปลกตา ก่อนพวกเปรมจะแยกตัวออกมาที่ลานจอดรถข้างตึก


   “เราควรบอกเจ๊นฤมลก่อนปะวะ” สามสีหมายถึงอาจารย์ที่ปรึกษา ไดนาไมต์ตาโต “เออว่ะ” เปรมพูดว่า “เดี๋ยวกูโทรถามเอง” ว่าแล้วก็ต่อสาย สักพักมีคนรับ


   (สวัสดีค่ะ)


เปรมพูดว่า “อาจารย์นฤมล ผมเปมทัตนะครับ อาจารย์สะดวกคุยไหมครับ”


   (อ้าวเปมทัต ว่าไง อาจารย์ว่างอยู่ คุยได้) เธอตอบกลับมา เปรมพูดว่า “คือคณะแพทย์เขามาขอให้ภาคเราจัดงานออแกไนซ์ให้อะครับอาจารย์”


   (งานใหญ่ไหม)


   “มีเวทีด้วยอะครับ น่าจะยิ่งใหญ่อยู่”


   “เอาปีสองไปช่วยด้วยสิ พี่เขาเคยทำอยู่” อาจารย์นฤมลพูดเสียงสดใส เปรมพยักหน้าหงึกหงัก “อ๋อครับ คืออาจารย์ไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ ถ้าพวกผมจะรับงาน...”


   “โอ๊ยไม่ว่าหรอก ดีแล้ว ประสบการณ์ ทำตั้งแต่ปีหนึ่งเนี่ยแหละดี เพราะปีสองก็เคยทำแล้ว ไม่เข้าใจอะไรไปถามพี่เขาได้” ที่ปรึกษาสาวแนะนำ เปรมยิ้มออกมา เขาบอกวันเวลาคร่าวๆ ไป ก่อนจะวางสาย


   “ว่าไงเพื่อน” ไดนาไมต์หันมา เปรมตอบว่า “อาจารย์บอกว่าได้ ให้ปีสองมาช่วย”


   “โอ๊ย อาจารย์แกไฟเขียวอยู่แล้วเรื่องแบบนี้” หนุ่มผมทองยิ้ม “แกชอบให้เราหาประสบการณ์”


   “แบบนี้พวกเราก็ต้องประสานงานกับพี่ปีสองสิ” สามสีพูด เปรมพยักหน้า ไดนาไมต์บอก “เออ งั้นกูโทรหาเจ๊โมก่อน แกเป็นเฮด น่าจะกระจายข่าวได้เร็ว” พูดจบก็กดมือถือโทรหาพี่รหัส เปรมกับสามสีสตาร์ทรถ


   ไดนาไมต์ซ้อนสามสี อีกฝ่ายรับสายพอดี เขากรอกเสียงลงไปว่า “เจ๊โม ว่างคุยเปล่า คือว่า...”


แล้วมอเตอร์ไซค์สองทั้งคันก็ทะยานออกไป




เปรมกับสามสีเดินเข้าโรงอาหารมา คนไม่เยอะมากเนื่องจากยังเช้าอยู่ เปรมเลือกเมนูง่ายๆ อย่างผัดกะเพราหมูไข่ดาวกับฝรั่งหนึ่งถุง ในขณะที่สามสีสั่งข้าวผัดต้มยำ พวกเขาเดินมาหาไดนาไมต์ที่นั่งจองโต๊ะไว้ก่อนแล้ว


เด็กหนุ่มโกรกผมสีทองกำลังนั่งเล่นสมาร์ทโฟน เปรมถามว่า “ติดต่อพวกปีสองเป็นไงบ้าง”


“เรียบร้อย บอกวันเวลาพวกเขาไปแล้ว เดี๋ยวให้สายรหัสแต่ละคนกระจายรายละเอียดกันอีกที” นิ้วเรียวเลื่อนหน้าฟีดรีเฟรชไทม์ไลน์ สามสีกับเปรมกินข้าวกันไปเงียบๆ ก่อนไดนาไมต์จะเบิกตาโพล่ง


“มึ้งงง! เด็กเภสัชต่อยกับประมงเว้ย!”


สามสีเลิกคิ้วถาม “เมื่อไหร่วะ”


“ห่า เมื่อกี้ที่โรงอาหารนี่เลย แม่งเอ๊ย เสียดายอะ มาช้า” ไดนาไมต์เลื่อนดูอย่างสนใจ เปรมเคี้ยวข้าว “ใครกับใครอะ”


“ไม่รู้ว่ะ มีคลิปด้วยนะมึง คนในเฟซแชร์มา แต่แม่งไกลสัดอะ” ไดนาไมต์กดเล่น เขาจ้องแล้วขมวดคิ้ว สบถว่า “ห่าเอ๊ย มือสั่นอีก ดูไม่รู้เรื่องเลย” ไดนาไมต์พยายามเพ่งดู สามสีมอง พูดว่า


“เดี๋ยวค่อยถามไอ้ไฟก็ได้ม้าง คงเพื่อนมันแหละ”


“เออ แต่คอมเม้นท์ดุเดือดสัดอะ”


   “ต่อยกันเรื่องไรวะ” เปรมถามอีกที ไดนาไมต์เลื่อนดู “ไม่รู้ว่ะ แม่งมีแต่กองเชียร์ ไม่มีใครบอกอะไรกูเลย นี่ไม่ต้องรู้เรื่องกันพอดี” เด็กหนุ่มผมทองบ่น สุดท้ายก็พูด “แม่งเอ๊ย ขี้เกียจละ กูรอถามไอ้ไฟดีกว่า”


   “มึงคิดว่าอยู่ดีๆ ไอ้ไฟมันจะโผล่มาเล่าให้มึงฟังรึไง” สามสีพูด ไดนาไมต์เงยหน้า ร้องตาโต “เอ้าไฟ!” สามสีหันขวับ “เอาจริงดิ?”


   เด็กหนุ่มผมสีเพลิงยาวระต้นคอเดินเข้ามาหา กลุ่มคนพร้อมใจกันแหวกทางให้พร้อมเสียงกรี๊ดเบาๆ จากสาวๆ และสายตาโดยรอบที่จับจ้อง ร่างสูงหยุดลงตรงหน้าสามหนุ่ม อัคคีนั่งลงข้างไดนาไมต์ด้วยใบหน้าทะมึงถึง


   เปรมที่กำลังจะอ้าปากถามเรื่องประเด็นร้อนก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นหน้าของไฟมีรอยเล็บครูด “เฮ้ย หน้ามึงไปโดนอะไรมาวะ”


   “แมวข่วน” ไฟตอบด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ ไดนาไมต์ขมวดคิ้ว “แมวที่ไหนวะน่ะ โหดสัด”


   “ก็ไอ้เหี้ยนั่นอะดิ แม่ง ตัวเท่าลูกแมวแต่แรงเยอะฉิบหาย ฟาดมือมาทีหน้ากูไปหมด เสียหล่อขึ้นมาจะทำยังไง หน้าแบบนี้ไม่ใช่จะเกิดมามีกันได้ง่ายๆ นะเว้ย!” ไฟขึ้นเสียง สามสีกระพริบตา ถามว่า “เอ๊า ตกลงแมวหรือตัวเหี้ย”


   “แมวเหี้ยอะดิสัด แม่งเอ๊ย หน้ากู ฝรั่งใครวะเอามากินดิ๊” ไฟพาล นิ่วหน้าด้วยความเจ็บเมื่อขยับหน้า เปรมยื่นให้ตาปริบๆ หมอยากัดฝรั่งดังกร้วม “ไอ้สัดกูไปเรียนละ แม่ง” พูดจบก็ลุกออกไป พวกเปรมมองหน้ากัน


ไดนาไมต์พูดว่า “ท่าจะเจ็บนะนั่น”


สามสีทำหน้านึกขึ้นได้ “เออ เลยแม่งลืมถามเรื่องที่ต่อยกันเลย ตกลงใครต่อยกับใครวะน่ะ” เปรมหันมา นึกถึงเพื่อนสนิทตอนม.ปลาย “เอาไว้ค่อยถามไอ้โชก็ได้ มันเรียนอยู่ประมง”


   “เออว่ะ กูรอถามไอ้โชดีกว่า” ไดนาไมต์คึกคัก สามสีหันมาหรี่ตา “มึงคิดว่าอยู่ดีๆ ไอ้โชมันจะโผล่มาเล่าให้มึงฟังรึไง”


   “เอ้าโช!”


   “ล้อเล่นปะเหนี่ยยยย” สามสีเหมือนจะบ้า ตอนนั้นเองที่ชลันธรเดินก้าวฉับๆ เข้ามาหา ร่างเล็กกระแทกตัวนั่งข้างไดนาไมต์ด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์


   เปรมที่จะอ้าปากถามก็ต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง “เอ้า แล้วนี่หน้ามึงไปโดนอะไรมาวะน่ะ”


   “เดินชนควาย” โชตอบหน้านิ่ง ไดนาไมต์เลิกคิ้ว “ประมงมีควายด้วยเหรอวะ กูเรียนเกษตรกูยังไม่เคยขี่เลย”


   “ก็ไอ้เหี้ยนั่นอะดิ แม่งตัวหยั่งกะควาย แรงเยอะฉิบหาย ต่อยกูมาได้ หน้าทำมาหากินนะว้อย หมดหล่อขึ้นมาจะทำยังไงวะ!” โชขึ้นเสียง สามหนุ่มลอบมองหน้ากัน รู้สึกคุ้นๆ กับเหตุการณ์ตรงหน้า แต่สามสีไม่ยอมพลาดอีกแล้ว


“เออแล้วมึงรู้เรื่องที่...”


   “เหี้ยเอ๊ย หงุดหงิดสัด ฝรั่งใครวะ เอามากินดิ๊” โชโมโห เปรมยื่นให้อีกครั้งตาปริบๆ ชลันธรกัดฝรั่งดังกร้วม “เออ อร่อยว่ะ ไอ้เหี้ยกูไปเรียนต่อละ บายพวกมึง” พูดจบก็เดินจากไป เด็กหนุ่มสามคนมองหน้ากัน


เปรมเปิดปาก “เหมือนเดจาวูเลยว่ะ”


ไดนาไมต์พูดว่า “ท่าจะเจ็บนะนั่น”


“นี่ก็ด้วย” สามสีพูด พวกเขามองหน้ากันอย่างขบคิด สุดท้ายไดนาไมต์ก็เงยหน้าขึ้นมา ถามคำถามที่คาใจแทนทุกคนว่า


“แล้วตกลงใครต่อยกับใครวะ?”


****************************************************** *

สวัสดีค่าาา า

 :hao6:

อ่านความเห็นของคนอ่านแล้วสนุกมาก ๆ เลยค่ะ 555555555 5

ใครสงสัยอะไรถามได้เลยนะคะ ทุกเรื่องมีคำอธิบายแน่นอนค่าา า

เรียกได้ว่าตอนนี้แต่งมาเพื่อตอบความเห็นตอนก่อนหน้าเลยก็ว่าได้

ในที่นี้ขอเล่าหน่อยในส่วนของคหกรรม เราเรียนทางนี้อยู่ค่ะ

ชั่วโมงแรกมาอาจารย์ก็จัดเลย วิธีใช้มีด แกะสลักผักอย่างง่าย

นี่ก็ไม่ได้มีพื้นฐานอะไรเลย งมโข่งยิ่งกว่าเท็นอีกค่ะ 555555555555 5

สงสัยอะไรถามได้เลยนะคะ จะพยายามอธิบายในเนื้อเรื่องให้ค่ะ

ส่วนที่ว่าทำไมน้องเท็นถึงดูไม่ค่อยเต็ม พี่ไฟเราก็อธิบายไปแล้วเนอะ

 :katai2-1:

ทิ้งท้ายด้วยภาพประกอบดอกกุหลาบมะเขือเทศ แตงร้านฟรุ้งฟริ้ง

ดอกบัวหอมใหญ่ และใบไม้แครอทจากตอนที่แล้วค่ะ

ขอบคุณที่ติดตามนะคะ เราอ่านความเห็นทุกคนหลายรอบมากเลย

เจอกันตอนที่สี่ค่าาาาา า

[attachment deleted by admin]
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-03-2015 10:18:17 โดย iJune4S »

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
555 ตลกอ่ะ.ถามถึงใครคนนั้นก็โผล่มาจริงๆด้วย. :laugh: เท็นน่าสงสารจัง.แต่ว่าน่ารักมากกว่า.อ๊า~  :-[ เพราะคุณพ่อสินะ.ไม่ยอมดูแลเท็นเลย ชิชะ! เสียแค่คุณแม่ไปคนยังไม่พอใช่ไหมคะ.เท็นก็มีหัวใจเหมือนกันน้า~ งื้อ. :hao5: คงต้องฝากให้น้องเปรมดูแลหัวใจน้อยๆของเท็นเสียแล้วล่ะเน้อ. :กอด1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-03-2015 13:39:03 โดย Mouse2U »

ออฟไลน์ ormn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +324/-8
    • http:///uc.exteenblog.com/riko-tomo/images/23213506_1208714389_3598161_Okane_ga_Nai_v01_ch01_pg002__Cover.jpg
 :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1:เท็นน่าสงสารอะ :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ gintoify

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อุ๋ย! พี่อัคคีของน้องโช -..-
รอจ้ารอ
 :hao6:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ROCKLOBSTER

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 775
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-4
ผักประดับมันสวยจนไม่กล้ากิน เหอๆ
ว่าแต่ ไฟ โช ใช่ไหม   แล้วเท็น10นิ้วจริงดิ แต่เราว่าเกินๆมากกว่านะ กร๊ากกกก :laugh:
เมธา ตัวเล็กน่ารักนี่ จะเป็นพวกเพื่อนกูรักมึงว่ะหรือเปล่าอะ

ออฟไลน์ tomybsl

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-4
เออว่ะ!!สุดท้ายใครต่อยใคร?ต่อยกันทำไม?อยากรู้มากน่ะเนี่ย.....
เท็นมันก็เด็กโข่งของเปมจริงๆนั้นแหละ :hao3: ว่าแต่เท็นสิบนิ้วจริงอ่ะ?//?//? :hao6:

ออฟไลน์ hibarihao

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
โช - ไฟ ใช่ใช่ใหม? อิอิ
น้องเท็นน่าสงสารเนอะ เครียดเรื่องคุณแม่แล้วยังต้องมาเครียดเรื่องที่บ้านกับคุณพ่ออีก ยังไงอยากให้น้องเปรมช่วยดูแลตัวและหัวใจน้องเท็นด้วยนะ ดูแลดีๆ รักกันนานๆ

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
คู่แรกแม่และเด็ก คู่สองจะเรียกไรดี ซัดกันโครม ๆ

ออฟไลน์ kaway

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 90
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
อื้อหืออ ฉายาเท็น 10 นิ้ว แล้วแบบนี้เปรมจะไหวมั้ยหนอ หึหึ :hao6: :laugh:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-03-2015 16:05:10 โดย kaway »

ออฟไลน์ Mafiaziip

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
สงสารเท็นเลย  :sad4: :sad4:

เดี๋ยวให้กุ๊กเปรมช่วยปลอมนะ คิคิ :-[ :mew3:

ออฟไลน์ haemin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
 :monkeysad:สงสัยเด็กโข่ง เปม ดูแลเท็นดีๆนะ ว่าแต่เม็น 10 นิ้วนี่จริงรึ อั๊ยยยยะอยากช่วยน้องเปมพิสูจน์จัง

ออฟไลน์ himoru

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
เท็นเปรมมมมม
น่ารักกกกกกก
มาจองพื้นทีๆ
เปรมเสียผีโดนเท็นมันหอมแก้มแล้วให้มันรับผิดชอบเลยนะ กรี๊ดดดด

ออฟไลน์ mukmaoY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3957
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-7
เท็นเหมือนหมีขี้อ้อน   หมีโคอาล่านะ  เกาะหนึบอ่ะ
อ่านเรื่องนี้แล้วหิวจัง    :m15:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด