Love Course ! เสื้อกาวน์รุกเสื้อกุ๊กรับ. ตอนพิเศษ "Tenderella" P.74 (17.12.2016)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Love Course ! เสื้อกาวน์รุกเสื้อกุ๊กรับ. ตอนพิเศษ "Tenderella" P.74 (17.12.2016)  (อ่าน 628171 ครั้ง)

ออฟไลน์ aom2529

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
 :mc4: :mc4: :mc4: อ๊าย..น่ารักอ่ะ..มีจุ๊บให้ค่าอาหารด้วย.. รอรอรอ.. :กอด1: :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ zeroj

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 565
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
อ่านแล้วหิว   อยากกินต้มข่าไก่                     :ling1: :ling1: :ling1: :ling1: :ling1:


ออฟไลน์ shichina

  • Hina-Chang
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 82
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
มันโดนตั้งแต่ชื่อเรื่องเลยค่า  :hao7:

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
ชื่อเรื่องน่ารัก  :mew1:
เนื้อเรื่องก็น่ารัก
นิสิตหมอเหมือนจะเอ๋อนะ 555

ออฟไลน์ GETIIZ

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-4
ชอบบบบยบ
เท็นดูมึนๆน่ารักกกกกก
คุณกุ๊กของเท็นนนนนต

ออฟไลน์ rainbowbim

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 94
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
น่าร๊ากกกกก เถียงกันมุ้งมิ้งดีจัง

ออฟไลน์ Psycho

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 388
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
มนต์รักต้มข่าไก่

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14

ออฟไลน์ ormn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +324/-8
    • http:///uc.exteenblog.com/riko-tomo/images/23213506_1208714389_3598161_Okane_ga_Nai_v01_ch01_pg002__Cover.jpg
 :o8: :o8: :o8: :o8: :o8:กรี้ดดดดดดดดน่ารักอะมาต่อไวๆน๊าาาาาาาาา :mew1: :mew1: :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ หมึกสีม่วง

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เท็นนี่มึนได้น่ารักมาก
 :impress2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ khuan

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 353
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
หิววววววววววววววว

ออฟไลน์ Pumpkin

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-8
น้องหมอผู้หิวโหยยยย โถๆๆๆ คือหนวดเครารุงรังแต่การแสดงออกมันเด็กน้อยตะแง้วๆ ร้องจะเอานั่นเอานี่ ใส่ลูกอ้อนเต็มที่ โอ๊ยยยย น่าเอ็นดู 555

ออฟไลน์ mapreaw

  • เคยคิดว่า "รักแท้มีอยู่จริง"
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 615
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-1
เฮ้ย น่ารักอ่ะ o13

ออฟไลน์ gintoify

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ติดตามค่าา าาา าาา
 :z1:

ออฟไลน์ aiLime13

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 462
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1146/-11
    • twitter
ก..กินได้ไหมคะ?
นิยายเรื่องนี้กินได้ไหม?

โง้ยยยยย น่ารักมุ้งมิ้งมากก ฮืออ ชอบบบ
อ่านแล้วหิวเลย หิวต้มข่าไก่ หิวกุ๊ก หิวหมอด้วย ก๊ากกกก

คุณหมอน่ารักจังเลย ชอบอ่ะ ชอบบบบบบบบบบ  :hao5:

อ้างถึง
“เราจะเป็นเด็กดี”

อ่านจบประโยคนี้คือแบบ น่าร๊ากกกกกกกกกกก
ให้ความรู้สึกว่าหมอเป็นหมีน้อยมุ้งมิ้งยังไงไม่รู้ 555555

จะรอติดตามตอนต่อไปนะคะะะ

ออฟไลน์ Mekaming

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-2
อ่านเรื่องนี้แล้วทำไมมันน่ารักขนาดนี้อร้ายยยยยยยยยยยยยยย :o8: :-[ :impress2: :hao7:

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-3
ชื่อเรื่องว่าเด็ดแล้ว แต่เนื้อเรื่องเด็ดกว่า

ออฟไลน์ QXanth139

  • ♡동해 #Always13
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
เรื่องนี้น่ารัก จ่ายค่าอาหารได้ฟินสุดๆ  :o8:

ปล. คนอ่านนี่อ่านไปหิวไปเลยอาหารแต่ละอย่าง :z1:

ออฟไลน์ toey-yyy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ตาม!!! ชอบค่ะหิวเลย :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ PaTtO

  • อาซามิซามะ.. ทาคาบะ4ever
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1638
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-3
กรี้ดดดดดด
ผู้ชายอดอยาก มาบ้านพี่มา ฟรีทุกอย่างเหมือนกัน
ค่าอาหารขอเป็นร่างกายน้อง :laugh:
กุ๊กเปรมระวังตัวนะ อย่าให้หมอเท็นหิวอีก
เดี๋ยวจะโดนแทะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ a_n

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 147
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ใครรุกใครรับ 555

ออฟไลน์ iJune4S

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 76
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +137/-2
    • junejune's page.
   ในโรงอาหารกลางเวลาเที่ยงเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน เปมทัตถือจานข้าวกับขวดน้ำเปล่าเดินฝ่าฝูงชนเข้าไป เป้าหมายคือโต๊ะยาวตัวที่สองทางซ้ายมือ ซึ่งหัวโต๊ะถูกจับจองด้วยเด็กหนุ่มตัวสูง
   

“วู้ยเปรม ทางนี้!”


   สามสีโบกมือเรียก เปรมวางจานกับขวดน้ำในมือลงบนโต๊ะ ทิ้งตัวนั่งข้างเพื่อนแล้วถามว่า “ไอ้ไดอะ”


   “ไปหาหนอนกินอยู่” สามสีมองจานข้าวเพื่อน “ผัดซีอิ๊วเรอะวันนี้”


   “ไม่รู้จะกินไรอะ” เปรมมุ่นคิ้ว หันไปจ้องกล่องข้าวของสามสีด้วยดวงตาเป็นประกาย “เชร้ด แบ๊วแท้วะ”


   กล่องข้าวทรงสี่เหลี่ยมถูกแบ่งเป็นสองส่วนด้วยอัตราส่วนสามต่อหนึ่ง ฝั่งสามส่วนถูกปูด้วยแผ่นไข่เจียวสีเหลืองนวล วางทับด้วยก้อนข้าวผัดน้ำมันหอยสีน้ำตาลที่ปั้นเป็นหัวลูกสุนัข ตกแต่งหน้าตาด้วยเม็ดงาและพริกหยวกอย่างน่ารัก หัวลูกสุนัขจำนวนทั้งสิ้นห้าหัว ล้อมกรอบด้วยไส้กรอกที่ถูกหั่นเป็นรูปปลาหมึก รวมถึงประดับหนึ่งส่วนที่เหลือด้วยดอกกุหลาบจากมะเขือเทศและแตงร้านที่พับสลับกลีบดูสวยงาม 


   “ตื่นเช้าไงเลยมีเวลาปั้นหมาอยู่” สามสีคุยพลางตักข้าวเข้าปาก มองดูเหมือนคนกำลังกินหัวลูกสุนัขอยู่ก็มิปาน


“ต่อไปเรียนแลปอาหารอีกแล้วเหรอวะ” เปรมพูดเหนื่อยๆ สามสีทำหน้าเหมือนนึกขึ้นได้ “เชี่ยเอ๊ย ภาคบรรยายด้วยนี่หว่า หลับแน่กู” เขาก้มหน้าก้มตากิน แต่อยู่ดีๆ ก็เงยหน้าถามว่า


“เออตกลงเมื่อวานต้มข่าเป็นไง”


   เปมทัตแทบสำลักผัดซีอิ๊ว นึกถึงเรื่องเมื่อคืนแก้มเขาก็ร้อนขึ้นมา เด็กหนุ่มก้มหน้าหลบ


“ว่าไง ตกลงหมาตัวไหนได้กิน” สามสีคาดคั้น เปรมอยากจะบอกมันเหลือเกินว่า ‘หมา’ ไม่ได้กินหรอก มีแต่ ‘หมอ’ แต่เพราะไดนาไมต์เดินเข้ามาพอดี บทสนทนาจึงหยุดลง


   “ไอ้เปร๊มมมม” มีเสียงทักขึ้นตามด้วยร่างเล็กที่พุ่งเข้ากระโดดกอดเขา ไดนาไมต์พาใครบางคนมาด้วย เปมทัตยืนขึ้น ขาของเขาถูกขาของอีกฝ่ายเกี่ยวรัดไว้ น้ำหนักอันน้อยนิดนั่นทำให้เปมทัตแค่เซเล็กน้อยเท่านั้น เด็กหนุ่มยิ้มออกมาเมื่อเห็นหน้าตัวการชัดๆ


“ไอ้โช!”


   “โว้ยยยย คิดถึงแท้วะ” ชลันธรหน่วงตัวอย่างครื้นเครง เปรมเอนไปมาพลางหัวเราะ “ต่อไปเรียนไรล่ะมึง”


   “กูเรียนพละว่ะ เทอมนี้ลงวอลเลย์ไป มึงอะ?” โชถามยิ้มๆ เปรมเลิกคิ้วอย่างนึกทึ่ง “เชร้ด ลงทันด้วยเว้ย เดี๋ยวกูไปแลปอาหารละ”


   “จริงดิ วันนี้ทำไรกิน”


   “ภาคบรรยายว่ะ เข้าไปนอน” เปรมตอบ โชโดดลงจากตัวเพื่อน หยิบมือถือที่สั่นอยู่ในกางเกงขึ้นมาดูแล้วพูดว่า “เฮ้ยกูต้องไปแล้วว่ะ เพื่อนแม่งโทรตามละ โชคดีเว้ย”


“เออ โชคดี” เปรมมองโชวิ่งออกไป ก่อนจะนั่งลงล้อมวงคุยกับเพื่อนทั้งสอง ไดนาไมต์เปิดบทสนทนา


   “เมื่อกี้มีสาวเข้ามาคุยกับกูด้วยเว้ย” คนพูดยักคิ้ว “เขามาพูดว่า...”


   “น้องพอจะรู้จักคนที่เล่นอินเตอร์เน็ตวันละสองถึงสามชั่วโมงไหมคะ?”


   “มะเหงกนี่ แจกใบปลิวแนะนำคณะมั้ยล่ะมึง” ไดนาไมต์โยนกระดาษอาร์ตมันใส่สามสีแล้วทำหน้าเซ็ง “ห่า กูยังไม่พ้นปีหนึ่งเลย แม่งเปิดม.แนะนำคณะกันละ” สามสีเพ่งใบปลิวในมือ พบว่ามันคือใบหน้าผู้ชายคนหนึ่งที่มีโครงหน้าสมส่วนราวกับสวรรค์บรรจงสรรสร้าง รับกับเส้นผมสีดำตัดสั้นที่ถูกหวีเสยขึ้นอย่างมีมาด ดวงตายาวรีมองตรงมา ดูเปิดเผยและน่าค้นหาในเวลาเดียวกัน คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยเคียงคู่จมูกโด่งสัน ริมฝีปากรูปกระจับเหยียดตรง ขอบกระดาษสิ้นสุดลงแค่หัวไหล่เด็กหนุ่มในชุดกาวน์


   “เกาหลีสร่าดดดดด” สามสีลงความเห็น ไดนาไมต์พลิกดูด้านใน พบเด็กหนุ่มคนเดียวกับหน้าปกในหลายอิริยาบถ เขาจุ๊ปาก “แม่งเป็นแอมบอสะดาซคณะแพทย์เลยนี่หว่า”


“แอมบาสเดอร์มั้ยสัด” สามสีแก้ให้ เปรมเหลือบตามอง เห็นชื่อคณะแล้วก็นึกถึงใครบางคนขึ้นมา


   “เออมึง วันนี้วันศุกร์ เย็นนี้ไปต่อกันปะ” ไดนาไมต์ถาม สามสีกลอกตาตอบ “กูต้องกลับไปช่วยแม่ที่ร้านว่ะ วันนี้เจ้าใหญ่ที่จองไว้จะมาลง” บ้านของสามสีทำร้านอาหาร เด็กหนุ่มผมทองพยักหน้าเข้าใจ “แล้วไอ้เปรมอะ?”


   “เอ่อ...” ในหัวเด็กหนุ่มปรากฏคำพูดของคนเมื่อวาน เพราะอีกฝ่ายมีคนมารับก่อนที่จะได้บอกอะไรเลยยังไม่ได้ตกลงกัน เปรมไม่รู้ว่าเย็นนี้หมอนั่นจะอยู่ที่แลปวิทยาศาสตร์ไหม จะได้เจอกันหรือไม่ แล้วตัวเขาจะว่างหรือเปล่า แต่สุดท้ายก็ตอบไปว่า “อาจจะมีธุระว่ะ”


   “แนะ? มีอาจจะ” ไดนาไมต์สัพยอก เปรมหัวเราะหึ ก้มหน้ากินผัดซีอิ๊วไปเงียบๆ


   แก้มของเขาก็ร้อนขึ้นทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องเมื่อคืน




   ในห้องบรรยายวิชาแลปอาหารยามบ่าย นิสิตชายหญิงชั้นปีที่หนึ่งทั้งหลายกำลังนั่งฟังอาจารย์บรรยายด้วยอาการหาวหวอด บ้างทำเท้าคางตาปรือ หรือคนที่ฟุบลงไปกับโต๊ะเลยก็มี


ไดนาไมต์เป็นประเภทสุดท้าย ส่วนสามสีนั่งเล่นสมาร์ทโฟนไปเงียบๆ ในขณะที่เปรมกำลังมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย บนโต๊ะของเขาคือตารางเตรียมสอนเจ้าเด็กโข่งนั่น ก่อนจะคิดได้ว่านอกจากวันพฤหัสแลปอาหารก็ไม่ว่างแล้ว แถมเวรเก็บกวาดยังเวียนกันไปเป็นกลุ่ม เปรมคงอยู่จนดึกแบบเมื่อวานทุกอาทิตย์ไม่ได้ แล้วจะไปสอนเจ้าเด็กโข่งนั่นได้ที่ไหนกัน


เอาไงล่ะทีนี้ ตารางสอนก็เขียนมาแล้ว เอาจริงๆ ที่พูดกันเมื่อวานหมอนั่นมันลืมไปหรือยังก็ไม่รู้ ถึงจะจริงจังน่าดูเลยก็เถอะ หรือเปรมควรจะถอนตัวไป อืม...เอายังไงดีนะ


พอคิดมาถึงตรงนี้อาจารย์ก็จบบทเรียนลงเสียแล้ว เหล่านิสิตชายหญิงลุกขึ้นเก็บของ หลายคนคุยกันเรื่องที่จะไปต่อในเย็นวันศุกร์ เปรมยื่นมือไปสะกิดไดนาไมต์อย่างทุกที สามสีหันมาจ้องหน้า


“มึงเป็นไรวะ ดูเครียดๆ?”


   เปรมทำหน้าคิด ก่อนจะเงยหน้ามาขมวดคิ้ว “ไม่รู้อะ”


   “เอ้า” สามสีเลิกคิ้ว พร้อมกับไดนาไมต์ที่ผุดหัวขึ้นบิดขี้เกียจแล้วหาวหวอด “โอ๊ยยยยย ง่วงงงงงงง”


   “หึม หาวอย่างกะจะแดกหัวกู” สามสีมองอย่างรังเกียจ ไดนาไมต์หยิบใบปลิวแนะนำคณะขึ้นมายัดใส่มือคนตัวสูง “อะสาม เอาไปดู เผื่อน้องสาวมึงอยากเป็นหมอ”


   “ไอ้เก้าไม่เป็นหรอก มันติสท์จะตายห่า” สามสีดันกลับมา ก่อนจะเกิดศึกเกี่ยงกันทิ้งใบปลิว ตอนนั้นเองที่บริเวณหน้าห้องเกิดเสียงอึกทึกครึกโครม


   “ฮึ้ยยย หล่อมากอะแกกก” เพื่อนผู้หญิงร้องกันระงม เปรมหันไปมอง เขาเห็นนิสิตแพทย์ชายสองคนยืนซ้อนกันอยู่ตรงประตูห้อง คนหน้าเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสูงใหญ่ โกรกผมสีแดงเพลิงระต้นคอเด่นสะดุดตา เป็นจังหวะที่คนข้างหลังหันมา แล้วใบปลิวแนะนำคณะในมือสามสีก็ปลิวไปแปะหน้าเขาดังปั้บ!


   ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ ด้านใบปลิวที่ถูกหันออกเป็นรูปสุดหล่อที่พวกเปรมพูดถึง แล้วทุกคนก็ต้องช็อคเมื่อทันทีที่มือหนาดึงใบปลิวลง ใบหน้าของเขานั้นเหมือนกับใบหน้าบนกระดาษอาร์ตมันไม่ผิดเพี้ยน


   “แอมบาสเดอร์!” ไดนาไมต์ส่งเสียง


   “เฮ้ยรอบนี้ออกเสียงถูกว่ะ” สามสีชม


   แล้วมันใช่เวลามั้ยล่ะ...


   ความเงียบโรยตัว ก่อนเปมทัตจะสะดุ้งเมื่อแอมบาสเดอร์คนดังเดินเข้ามาหา ว่าแต่คนหน้าเหมือนใบปลิวแนะนำคณะแพทย์มีปัญหาอะไรกับเขา


เปรมพบคำตอบเมื่ออีกฝ่ายเปล่งเสียง


   “กุ๊ก”


   พ่อครัวเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา “เท็น!”


   “เรามารับแล้ว” เสียงทุ้มโมโนโทนแบบนั้น ไม่ผิดแน่ หมอนี่คือไอ้หนุ่มชุดกาวน์ผมยาวรุงรังหนวดเป็นตอคนเมื่อคืนแน่นอน
   แถมยังเป็นคนโรคจิตที่หอมแก้มเขาด้วย


   “นาย...ดูเปลี่ยนไปนะ”


   “ไฟพาไปตัดผม” เท็นลูบต้นคอที่โล่งอย่างไม่คุ้นชิน ยกนิ้วโป้งอีกข้างชี้ไปทางคนที่ยืนข้างกัน “คนนี้ไฟ”


   “ฉันชื่อไฟ อยู่คณะเภสัช” เด็กหนุ่มผมสีโทนร้อนแนะนำตัว ดวงตาคมกริบพราวระยับและซุกซน เขาใช้เสียงทุ้มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ ไม่วายแจกรอยยิ้มให้สาวๆ แถวนั้นละลายเล่นอีกต่างหาก


มันช่างจ้าซะเหลือเกิน...เปรมหรี่ตากับออร่าที่แผ่กระจายนั่น ในขณะที่สามสีกับไดนาไมต์นั้นหยิบแว่นดำมาสวมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้


   “เปรม” เด็กหนุ่มพูดชื่อตัวเอง ไฟยิ้มกว้าง “ยินดีที่ได้รู้จัก ได้ยินเรื่องนายจากเท็นมาเยอะเลย” หนุ่มหล่อพูดด้วยท่าทีอัธยาศัย “แล้วคู่รักแว่นดำขายล็อตเตอรี่นี่ล่ะ”


   ไดนาไมต์สบตาคนพูดก่อนจะแสยะยิ้ม เขาถอดแว่นดำ พูดช้าๆ


“กู-ได-นา-ไมต์”


ไฟจ้องกลับมา สองสายตาสบกันอีกครั้ง หมอยาหัวเราะออกมาในที่สุด “กูไฟไอ้สัส”


“มันต้องอย่างงี้ดิวะ แอ๊บทำไม คนกันเอง” ไดนาไมต์ตีมือกับอีกฝ่ายอย่างถูกใจ พูดกลั้วหัวเราะ “กูรู้ สันดานมึงอะ”
   ไฟมองยิ้มๆ “แล้วอีกคนอะ”


   “กูสามสี”


   “อ่าว แมวเหมียว” อัคคีแซว ไดนาไมต์หัวเราะ “ถ้ามึงรู้ว่าน้องสาวมันชื่อเก้าแต้มมึงจะไม่พูดแบบนี้”


   “เฮ้ย น่ารักว่ะ” ไฟทำหน้าถูกใจ ดวงตาเขาเป็นประกาย “ว่าแต่น้องสาวมึงมีแฟนยังวะ”


   “วอนละมึง ข้ามศพกูไปก่อนเถอะ” สามสีตอบโต้


   “กูเหยียบเลยละกัน” ไฟสัพยอก ตามด้วยเสียงหัวเราะของไดนาไมต์ สามหนุ่มคุยกันอย่างออกรส ไฟตัดสินใจถามว่า “พวกมึง เย็นนี้กูนัดบอดสาวไว้ มีใครสนใจมั้ยเพื่อน” ไดนาไมต์ตาโต “ไอ้เหี้ยกูเอาด้วย!”


   “มึงอะสาม?” ไฟหันมา สามสีตอบว่า “กูกลับไปช่วยแม่ขายของว่ะ”


   “โห่สัส คราวหน้าเลยมึง” ไฟตบไหล่อีกฝ่าย ก่อนจะหันไปหาอีกคน “เปรมอะ...เออกูลืมไป มึงต้องไปสอนไอ้เท็นนี่หว่า” เปมทัตพยักหน้า ก่อนจะมีกระดาษใบหนึ่งถูกส่งมาให้


   “ตารางเรียนของเรา” เท็นบอก เปรมไล่ดูครู่หนึ่ง พูดว่า “วันธรรมดานายว่างแค่พฤหัสกับศุกร์ งั้นก็เรียนแค่สองวันนี้ก็แล้วกัน”


   “แล้วเสาร์-อาทิตย์ล่ะ?”


   “พักผ่อนบ้างพ่อคุณ” เปรมมองตารางเรียนอีกฝ่ายเหนื่อยๆ มันอัดแน่นไปด้วยวิชาเรียนจนแทบไม่มีเวลาหายใจ หมอนี่คิดยังไงหาภาระเพิ่มใส่ตัวเองแบบนี้


   “ก็ได้” เท็นขานรับเรียบๆ พอดีกับที่ไฟแทรกขึ้นว่า “เฮ้ย จะหกโมงแล้ว นัดสาวไว้หกโมงครึ่ง มึงรีบไปกัน” เขาหันไปทางไดนาไมต์ ฝ่ายหลังกุลีกุจอลุกตามแทบไม่ทัน “เออๆ ไปละๆ มึงก็ออกไปพร้อมพวกกูเลยดิสาม”


   สามสีเก็บมือถือใส่กระเป๋าพลางพยักหน้า “เออๆ เฮ้ยไอ้เปรมไอ้เท็นกูไปละนะ” เท็นหันไปโบกมือให้ ในขณะที่เปรมพยักหน้าแกนๆ “ไปกันดีๆ ล่ะพวกมึง อย่าไปทำอันตรายใครเขา”


   “สัส” ไดนาไมต์ยิ้มทะเล้น ส่วนอัคคีหันไปมองพวกสาวๆ ที่จ้องมาก่อนจะยิ้มให้ “ไปก่อนนะคร้าบ”


“กรี๊ดดดดดด”


แล้วสามหนุ่มก็วิ่งจากไป โดยมีสาวๆ ที่เหลือในห้องวิ่งตามออกไปเป็นขบวน เปรมมองภาพนั้นเหนื่อยๆ สะดุ้งเฮือกยามร่างสูงโน้มตัวลงมากอด พ่อครัวนั่งตัวแข็ง


“คิดถึง”


แก้มกลมของพ่อครัวขึ้นสีเรื่อน่ามอง เด็กหนุ่มขยับตัวอย่างอึดอัด บ่นอุบ “ก็เพิ่งจะเจอกันไปเมื่อคืนไม่ใช่รึไง” เท็นถอยออกมา เปมทัตลุกขึ้น พูดว่า “แล้วก็...แลปข้างล่างมีคนใช้อยู่นะ เราคงไปเรียนที่นั่นไม่ได้แล้วล่ะ”


“เรารู้แล้ว”


เปรมคิ้วกระตุก บอกว่า “อืม เพราะงั้นคงต้องหาที่เรียนกันใหม่”


“บ้านเราไง”


“ฮะ?” เปรมเงยหน้าอย่างไม่เชื่อหู เขาสบตาคู่นั้น ในขณะที่เท็นช่วยยืนยันอีกทีว่า


“เราเลยขึ้นมารับกุ๊กนี่ไง ไปกันเถอะ รถบ้านเรามารอแล้ว”




เบนซ์สี่ประตูคันหรูพามาถึงที่หมายในเวลาครึ่งชั่วโมง


“นี่บ้านนายเหรอ”


“อืม บ้านเราเอง”


เปรมยืนอึ้ง เบื้องหน้าเขาคือคฤหาสน์สไตล์ยุโรปขนาดใหญ่ แสงไฟสีส้มด้านในตัดกับท้องฟ้าสีน้ำเงินม่วงที่เป็นฉากหลังชวนให้พิศวง กระนั้นกลับน่าดึงดูดอยู่ในที รูปปั้นกรีกลายวิจิตรประดับสองข้าทาง ทอดยาวไปถึงน้ำพุสามชั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่บนผืนหญ้าเขียวขจี ซึ่งดูยังไงก็ไม่ได้ใกล้เคียงคำว่า ‘บ้าน’ ของอีกฝ่ายเลยสักนิด


แถมพอเปิดประตูแล้วมียังพ่อบ้านมายืนเข้าแถวโค้งให้เหมือนในหนังอีกต่างหาก


“ยินดีต้อนรับกลับครับนายน้อย”


พวกเขาประสานเสียงกันอย่างพร้อมเพรียง เปรมเดินตัวเกร็งอย่างนึกประหม่า เขากอดกระเป๋าทำตาเลิกลัก มองเครื่องเรือนที่ถูกขัดจนเงาวับอย่างแสบตาแล้วลอบกลืนน้ำลาย


“นี่เหรอคะ คุณครูสอนทำอาหารของคุณหนู” หญิงวัยกลางคนร่างท้วมที่ยืนอยู่ท้ายแถวยิ้มให้ เธอมีเรือนผมสีดอกเลาแซมประปราย ท่าทางเป็นคนใจดี เท็นพยักหน้า “อืม มาเรียพาเขาไปที่ครัวให้ทีสิ ผมจะไปบอกคุณพ่อก่อน”


เปรมแปลกใจกับท่าทางสุขุมของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เท็นหันมาพูดแค่ว่า “เดี๋ยวตามไปนะ” ก่อนจะเดินขึ้นบันไดกลางไป ส่วนเปรมเดินตามมาเรียไปเงียบๆ


เปมทัตเดินผ่านห้องหับมากมาย หญิงร่างท้วมพาเขามาหยุดที่ประตูบานสุดท้าย เธอเปิดมัน ก่อนด้านในห้องจะปรากฏแก่สายตา
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-03-2015 10:16:34 โดย iJune4S »

ออฟไลน์ iJune4S

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 76
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +137/-2
    • junejune's page.
เพดานกับผนังห้องเป็นสีขาวตัดกับพื้นปาเก้สีน้ำตาลเข้ม เคาน์เตอร์บาร์ขนาดใหญ่สีขาวตั้งอยู่กลางห้องพร้อมเก้าอี้สูงสีเดียวกันสี่ตัว อุปกรณ์ทั้งหลายถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ กั้นเป็นสัดส่วน ทุกอย่างดูใหม่และครบครัน บ่งบอกว่าได้รับการทำความสะอาดและความใส่ใจเป็นอย่างดี


“ว้าว...” เปรมร้องออกมาอย่างนึกทึ่ง แม่บ้านหันมามองพร้อมรอยยิ้มเอ็นดู “คุณครูต้องการอะไรเรียกใช้มาเรียได้เลยนะคะ กดปุ่มสีแดงตรงนี้ค่ะ” เธอชี้ให้ดู มันคล้ายปุ่มฉุกเฉินที่ใช้เรียกพยาบาลในห้องพักคนไข้


“ขอบคุณครับ เรียกผมว่าเปรมเฉยๆ ก็ได้” เด็กหนุ่มหันไปยิ้มให้


“ค่ะ คุณเปรมเป็นเพื่อนกับคุณหนูเหรอคะ” เธอถามด้วยแววตาเป็นประกาย เปรมนึกอย่างชั่งใจ ตอบว่า “จะเรียกแบบนั้นก็คงได้มั้งครับ”


“นานแล้วนะคะที่คุณหนูไม่ได้พาเพื่อนมาที่บ้านแบบนี้ นอกจากคุณอัคคีกับคุณเมธา” หญิงวัยกลางคนยิ้มอบอุ่น “มาเรียฝากคุณหนูด้วยนะคะ”


ฝากเฝิกอะไรกัน เขาก็แค่ตกกระไดพลอยโจนต้องไปเป็นครูสอนพิเศษให้เด็กโข่งนั่นเท่านั้นเอง...แต่ถึงแบบนั้นก็ยังมีกะใจตอบไปว่า “จะพยายามครับ”


“ค่ะ งั้นมาเรียไม่กวนแล้วดีกว่า เดี๋ยวคุณหนูก็คงจะลงมาแล้ว เชิญคุณเปรมเตรียมการสอนเถอะค่ะ”


“ขอบคุณมากครับ” เปรมค้อมหัวให้อย่างสุภาพ ก่อนมาเรียจะเดินออกจากห้องไป เปมทัตมองสภาพโดยรอบอีกครั้ง ตัดสินใจหยิบผ้ากันเปื้อนแบบเต็มตัวสีขาวที่แขวนอยู่บนผนังมาสวม ผูกปมด้านหลัง กางตารางออกมา วันนี้เขาจะสอนเท็นเรื่องการใช้มีด
   เด็กหนุ่มเปิดตู้เย็นหยิบผักต่างๆ ออกมา เขาต้องใช้มะเขือเทศ แตงล้าน หัวหอม และแครอท ซึ่งด้านในมีทุกสิ่งที่เขาต้องการทั้งหมด


   เปมทัตมองหาข้าวสารกับเนื้อไก่ คิดจะทำของกินง่ายๆ อย่างข้างผัดสำหรับอาหารมื้อเย็น


   หมับ!


   “เหวอ!” ตอนนั้นเองที่เขาโดนสวมกอดจากทางด้านหลัง เปรมตัวแข็งทื่อ กลิ่นกายอีกฝ่ายบ่งบอกตัวตนของคนข้างหลัง ใบหน้าหล่อเหลาซุกลงบนไหล่ขวา ก่อนเจ้าเด็กโข่งหน้าตายจะกดจมูกลงบนลำคอของเขา


   “แม่...”


   “ว่าไงนะ?” เปรมหันไปถามเพราะได้ยินไม่ถนัด เท็นยืดตัวขึ้น ถอยออกไป ตอบเสียงโมโนโทนเหมือนเดิม “เปล่า” ใบหน้านั้นเรียบเฉย คนตัวสูงเปิดปาก “กุ๊กทำไรอะ”


   “เตรียมการสอนนายไง วันนี้เราจะสอนการใช้มีด” ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘การสอน’ ดวงตาของเท็นก็เป็นประกาย คนตัวสูงขยับไปยืนข้างๆ อีกฝ่าย ก่อนผ้ากันเปื้อนสีดำตัวใหญ่จะถูกยื่นให้


   “ใส่ซะ เพื่ออรรถรถ” เปรมยักคิ้ว เท็นรับมาสวมเงียบๆ


   “ขั้นแรกฉันจะสอนนายแกะสลักผักอย่างง่ายก่อนนะ เอาไว้ตกแต่งจานเพื่อความสวยงาม เริ่มจากมะเขือเทศก่อนก็แล้วกัน” เปรมหยิบมะเขือเทศลลูกเล็กขึ้นมา ถามว่า “ปอกเป็นไหม”


   “ไม่”


   “...โอเค ดูวิธีนะ” เปรมสอนอย่างใจเย็น “เริ่มจากขั้วด้านบน นายต้องค่อยๆ ปอกเปลือกมะเขือเทศเป็นเส้นแบบนี้ พยายามอย่าให้เปลือกขาดออกจากกันนะ” นิ้วเรียวขยับอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานนักเปลือกมะเขือเทศก็หลุดออกจากผลในเส้นเดียว เปรมพูดว่า “เสร็จแล้วก็เอามาขดเป็นวงกลมแบบนี้ นี่...เราจะได้ดอกกุหลาบหนึ่งดอก”


   เปมทัตชูให้ดูอย่างร่าเริง เท็นตาวาวอย่างสนใจ เริ่มคันมืออยากจะทำบ้างแล้ว


   “ส่วนผลที่เหลือ ให้เรานำมาผ่าครึ่งแบบนี้” เปรมผ่ามะเขือเทศในแนวตั้ง ก่อนจะไล่หั่นจากซ้ายไปขวาด้วยความหนาเท่าๆ กัน เขาวางมีด นำชิ้นที่เล็กสุดมาบีบเอาปลายเข้าหากัน ตามด้วยเอาชิ้นลำดับต่อมาหุ้มด้านเปิดของอันแรกไว้ ซ้อนกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนได้ดอกกุหลาบดอกใหญ่อีกดอก


   “อันนี้ดอกกุหลาบอย่างง่ายจากมะเขือเทศ” เปมทัตพูด เขาหยิบแตงร้านออกมา ทำหน้าสดใส “ต่อไปเป็นแตงร้านฟรุ้งฟริ้ง”


   “ฟรุ้งฟริ้ง?”


   เปรมหน้าหด หรี่ตา “เออ ทำแบบนี้” เขาผ่าแตงร้านเป็นสองซีกตามยาว ก็จะได้แตงร้านแบบครึ่งวงกลมยาวๆ สองอัน เปรมคว่ำด้านที่เป็นหน้าตัดสี่เหลี่ยมลง แบ่งแตงร้านเป็นสามส่วนเท่าๆ กัน


   “เสร็จแล้วใช้ปลายมีดเฉือนแตงร้านเป็นซี่ๆ แต่อย่าให้ขาดออกจากกัน ให้จำนวนซี่เป็นเลขคี่นะ” พอทำเสร็จเปรมก็ม้วนปลายซี่ที่เป็นเลขคู่ทั้งหมดเข้าไปเหน็บในซอก ออกมาดูน่ารักเหมาะที่จะนำไปตกแต่ง


“ตามด้วยหอมใหญ่” เปรมชูหอมขึ้นมา “ก่อนอื่นต้องปอกเปลือกก่อน แบบนี้...” เด็กหนุ่มปอกเปลือกจนเห็นแต่เนื้อสีขาว “อันนี้ต้องใช้มีดแกะสลัก ทำแบบนี้นะ”


เขาหยิบมีดแกะสลักออกมา เจาะเข้าไปตรงกลางผลจากด้านหน้า กรีดเป็นเส้นหยักไปรอบๆ ผล จนวนมาถึงคมแรกที่เฉือนลงไป หอมส่วนบนกับล่างขาดออกจากกันเป็นวงสวยงาม เปรมขยับให้กลีบนอกกับกลีบในเรียงเป็นสับหว่างกัน ออกมาเป็นดอกสวยงาม


“ดอกบัว...” เท็นจ้องหอมใหญ่ในมือเปรมอย่างนึกทึ่ง ฝ่ายหลังยักคิ้วยิ้มๆ “ต่อด้วยแครอทเลยละกัน อันนี้ไม่ยาก”
เปรมขูดเปลือกแครอทด้วยมือแมว ก่อนจะหั่นแครอทเป็นแว่น “อันนี้ก็ควรใช้มีดแกะสลักนะ เพราะเป็นงานละเอียด” เขาจรดปลายมีดกรีดแครอทแว่นหนึ่งเป็นรูปใบไม้ กรีดหยักรอบนอก ตามด้วยเจาะเป็นวงรีตรงกลางด้านใน และรูปหยดน้ำเล็กๆ ด้านข้างเป็นลาย ออกมาเป็นใบไม้หนึ่งใบ พ่อครัวยื่นมันให้คนตัวสูง


“น่ากินจัง” เท็นรับมาถือไว้ ก่อนจะเอาเข้าปากทั้งอย่างนั้นดังกร้วม!


“...” เปรมถือมีดค้าง ทำหน้าปลง “เอาเถอะ วันนี้เอาแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน”   


เปมทัตยื่นมะเขือเทศให้ เท็นรับมา พยายามปอกอย่างทุลักทุเล พ่อครัวจ้องมืออีกฝ่ายพลางพูด “ระวังมือด้วย อย่าให้เกิดบาดแผลล่ะ”


   “เข้าใจแล้ว” เท็นขานรับ ก่อนจะหันไปสนใจมะเขือเทศในมือ เปรมจัดข้าวของให้เข้าที่เพื่อสะดวกต่อการหยิบใช้ เขาเริ่มหันไปตั้งหม้อหุงข้าว


   “กุ๊ก” เสียงทุ้มร้องเรียก เปรมหันไปมอง “ว่าไง”


   “มันขาด...” เท็นมองมาตาละห้อย ในมือเขาคือมะเขือเทศที่ปอกเปลือกออกไปแล้วค่อนลูก เปรมกระพริบตาปริบๆ “เอ่อ ไม่เป็นไร เอาเท่าที่ทำได้”


   “แต่มันขาด...” เขาจ้องเปลือกมะเขือเทศในมือ “อีกนิดเดียวเอง...เราทำขาด” ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววเศร้าสร้อยจนเปรมคิดว่าถ้าเขาเป็นสาวน้อยจะต้องรีบวิ่งเข้าไปกอดปลอบหมอนี่แน่ๆ


   เด็กหนุ่มเดินเข้ามาหา พูดว่า “ไหนดูซิ...เอาล่ะ นายปอกเปลือกออกมาให้หมดก่อนนะ” เท็นทำตามหน้าเศร้าๆ ในที่สุดเปลือกมะเขือเทศครึ่งล่างก็ขาดออกจากผลได้สำเร็จ เปรมขดเปลือกช่วงแรกเป็นดอกกุหลาบ พูดว่า “เสร็จแล้วก็เอาอีกครึ่งมาต่อกัน เห็นมั้ย แค่นี้ก็ได้ดอกกุหลาบแล้ว นี่....”


   เปรมยิ้มให้อย่างใจดี เท็นจ้องไม่วางตา แล้วเขาก็กลับมากระตือรือร้นเหมือนเดิม “เราจะทำอีก”


   “เอาเลย พลังเป็นของนายแล้ว...มะเขือเทศก็ด้วย” เด็กหนุ่มหันมากรอกข้าวสารใส่หม้อ เขาเทน้ำให้เลยข้าวสารขึ้นมาหนึ่งข้อนิ้วแล้วตั้งหม้อหุง ก่อนจะหันมาทางเนื้อไก่


   “กุ๊ก”


   “ว่าไง” เปรมกำลังจะนำเนื้อไก่ไปล้างน้ำ


   “แตงร้านผ่ายังไงนะ” เท็นยืนถือมีดถามทื่อๆ ร้อนถึงเปรมต้องรีบวิ่งสี่คูณร้อยมาลดมีดลง “ไอ้บ้า! อย่าถือสูงขนาดนั้นสิ! อันตราย!” พ่อครัวอธิบาย “ผ่าลงไปในแนวยาวแบบนี้...อะ เสร็จแล้วก็แบ่งเป็นส่วนเท่าๆ กัน”


   “เข้าใจแล้ว” เท็นใช้มีดแกะสลักอย่างตั้งใจ เปรมมองผู้ชายตัวใหญ่กับแตงร้านชิ้นเล็กๆ แล้วก็อดเอ็นดูไม่ได้


   “กุ๊ก”


   “หืม” เปรมเงยหน้า เห็นดวงตาอีกฝ่ายคล้ายจะร้องไห้


   “เรางอซี่เลขคู่ไมได้อะ หักหมดเลย” เท็นชูแตงกวาหน้าเศร้า เปรมมองตาม “นายหั่นหนาเกินไป บางๆ หน่อยสิ”


   “ช่วยเราด้วยกุ๊ก”


   “แกไม่ตายหรอกน่า หั่นใหม่สิ” เปรมว่าพลางทำให้ดู “ก็แบ่งให้บางลงแบบนี้...”


   “กุ๊กอย่าหมดดิ ให้เราทำมั่ง”


   “โว้” เปมทัตปวดหัว แต่ก็ยอมถอยฉากให้โดยง่าย “ระวังมือล่ะ”


   “เข้าใจแล้ว” เท็นกลับไปหั่นแตงร้านอย่างตั้งใจ เปรมจึงไปหั่นเนื้อไก่ให้เป็นชิ้นพอดีคำบ้างระหว่างรอ


   “กุ๊ก”


   “ว่าไป” เปมทัตขานทั้งๆ ที่ไม่ได้หันกลับมา


   “เจาะหอมลงไปตรงกลางเลยเหรอ”


   “อือ เอาให้ขาดอะ”


   “ตกลง” พูดจบก็ได้ยินเสียงมีดกรีดหอมใหญ่ดังฉึกฉัก เปรมรวบเนื้อไก่ไว้ในชามแสตนเลสใบเล็ก เขาเดินไปหยิบไข่ไก่ ต้นหอมและผักชีในตู้เย็นออกมา


   “กุ๊ก”


   “ครับ”


   “ยากอะ” เท็นว่า เปรมเงยหน้า กระพริบตาปริบๆ มองหอมใหญ่รูปร่างพิลึกกึกกือในมือของเท็นอย่างนึกภาวนาให้มันไปสู่สุขคติ เด็กโข่งมองหอมใหญ่ในมือตัวเองหน้าเศร้า “ทำไงดี เราทำสเตฟานเบี้ยวหมดเลย”


   “ใครนะ?”


   “สเตฟาน”


   “ไหน?”


   “นี่ไง” เท็นชูหอมใหญ่ให้ดู ชัดเลย...แม่งบ้า เปรมนวดขมับ แต่เขาก็มองข้ามสายตาเศร้าสร้อยนั่นไปไม่ได้ “อย่าห่วงเลย สเตฟานไม่โกรธนายหรอก”


   “จริงนะ”


   ก็น่าจะจริงอะ ไปเกิดใหม่ขนาดนั้นแล้ว...เปรมมองเหนื่อยๆ พูดว่า “ทำอันใหม่ไป”


   “ตกลง สวัสดีไบรโอนี่” เท็นทักทายหอมใหญ่อีกครึ่ง


   “...เอาเถอะ” เปรมหมดคำจะพูด เขาลอบนวดขมับอีกครั้ง ก่อนจะตั้งกระทะเตรียมผัดข้าว


   “กุ๊ก”


   “ว่าไป”


   “ทำไมถึงมาเรียนคหกรรมเหรอ” เปรมนิ่งไปกับคำถาม เขาหันมามองเท็น เห็นฝ่ายหลังกำลังแกะสลักแครอทเป็นใบไม้อย่างตั้งใจ ตอบว่า “จริงๆ ติดโดยไม่ได้ตั้งใจอะ แต่เรียนๆ ไปก็ไม่ได้เลวร้าย เพื่อนก็เฮฮาดี เลยโอเค”


   “ดีจัง”


   “แล้วนายล่ะ” เปรมเดินไปหยิบมะนาว “ดีใจมั้ยตอนติดหมอ”


   “ไม่อะ”


   เปรมเลิกคิ้วผิวปากหวือ “พูดแบบนี้ออกไปมีหวังนายได้เป็นศัตรูกับเด็กค่อนประเทศแน่”


   “เราไม่ได้อยากเป็นหมอ” เท็นพูดพลางแกะสลักแครอท “แต่เราไม่อยากให้พ่อเราผิดหวัง” คนตัวสูงพูดแค่นั้น ก่อนจะเงียบไป เปรมหันมาอย่างรอฟัง สบตากับอีกฝ่ายที่หันมาพอดี


   “กุ๊ก”


   “อะไร”


   “เลือดออกอะ”


   “ฮะ!” เปรมเบิกตาโพล่ง พรวดเข้ามาหาอีกฝ่ายแทบจะทันที ใบหน้าติดหวานฉายแววโกรธขึ้งเมื่อเห็นบาดแผล เผลอขึ้นเสียงโดยไม่ได้ตั้งใจ “ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าให้นายระวัง!”


   “ขอโทษ...” เท็นหน้าเศร้า เปรมสูดลมหายใจคล้ายระงับอารมณ์ พูดว่า “ไม่หรอก ฉันผิดเองที่ชวนนายคุย ไปล้างน้ำก่อนไป เดี๋ยวค่อยมาทำแผลกัน”


   คนตัวโตเดินเตาะแตะไปล้างแผลเงียบๆ เปรมกดกริ่งเรียกแม่บ้าน มีเสียงตอบกลับมา เปรมกรอกเสียงลงไปว่า “ขอกล่องปฐมพยาบาลด้วยครับ”


   ไม่ถึงห้านาทีแม่บ้านก็พรวดเข้ามาพร้อมกับของที่สั่ง เธอดูตกใจที่เห็นคุณหนูเลือดออก จนเปรมต้องพร่ำบอกว่าไม่เป็นไรเขาเอาอยู่เป็นร้อยรอบนั่นแหละกว่าเธอจะยอมออกไปอย่างสันติ


   เก้าอี้สูงสองตัวถูกนำมาใช้ชั่วคราว เปรมนั่งทำแผลให้เด็กโข่ง เขาใช้สำลีเช็ดแผลให้แห้ง ทาเบตาดีนลงไป พูดว่า “เจ็บหน่อยนะ” เปมทัตพยายามทำอย่างเบามือ หยิบพลาสเตอร์สีเนื้อออกมาออกมาจากกล่อง


   “เอาลายเสือดาว”


   “อะไรนะ?”


   “มันมีในกล่อง”


   “แต่สีเนื้อมันเหนียวกว่า...”


   “เสือดาวทำให้หายเร็วกว่า”


   “เกี่ยวกันตรงไหนวะ”


   “เชื่อเราสิ”


   “...” เปรมมึน เขาหยิบพลาสเตอร์ลายเสือดาวในกล่องมาพันให้อีกฝ่ายหน้าอึนๆ ให้ตาย ไม่เคยเถียงไอ้บ้านี่ชนะได้สักที


   “เอ้า เสร็จแล้ว” เปรมถอยออกมา พูดว่า “เดี๋ยวนายไปเก็บของเลยละกัน ฉันจะผัดข้าวแล้ว จะได้กินกัน”


   “แต่เรายังทำไม่เสร็จ”


   “แค่นี้ก็พอแล้ว มือนายเจ็บแถมไม่ชำนาญเดี๋ยวจะพาลยุ่งไปกันใหญ่”


   “เราทำได้แค่นิดเดียวเองนะ” เท็นสบสายตา เปรมหรี่ตา มองบนเคาน์เตอร์พูดว่า “ฉันให้โควตานายแค่แครอทอีกแว่นเดียวเท่านั้น”


   “แต่มันเหลือสองอัน...” เท็นหยิบแว่นแครอทสองอันขึ้นมาชูตาละห้อย เปรมขมวดคิ้ว “ฉันให้อันเดียว” คำนั้นคือประกาศิต เท็นมองซ้ายมองขวาอย่างชั่งใจ พูดว่า “ไมเคิล...เราเลือกนายแล้วนะ”


   “...ตกลงนายเลือกแครอทแว่นขวามือสินะ”


   “เขาชื่อไมเคิล”


   “โอเคคุณชาย งั้นก็รีบไปแกะสลักไมเคิลได้แล้ว ข้าวสุกแล้ว ฉันจะได้ผัดสักที” พูดจบก็หันหลัง ไม่วายได้ยินเสียงอาลัยอาวรณ์


“ขอโทษนะแจ็คสัน เราต้องเลือกจริงๆ”


   ไมเคิลกับแจ็คสัน...ครับท่าน


เปรมปวดหัวตุ้บ เขาใส่น้ำมันลงไปในกระทะ รอจนร้อนถึงตอกไข่กับใส่เนื้อไก่ลงไป ผัดให้เข้ากัน ต่อด้วยข้าวสุกและต้นหอมสับละเอียด พ่อครัวขยับข้อมือให้ข้าวผัดเด้งตัวเป็นเกลียวคลื่นอย่างชำนาญ ปรุงรสด้วยน้ำปลา น้ำตาล และน้ำมันหอย เคล้าให้เข้ากัน


ควันส่งกลิ่นหอมฉุย เท็นเดินเตาะแตะมาหยุดอยู่ด้านหลัง พ่อครัวสะดุ้งยามโดนอ้อมแขนใหญ่โอบเข้าหาอกกว้าง แต่ตัวเองก็อดยอมรับไม่ได้ว่า...รู้สึกดี


ไม่สิ หมอนี่มันเป็นแค่เด็กโข่งเองนะ ตั้งสติไว้


“กุ๊กตัวหอมจัง”


จมูกโด่งสันกดลงบนเส้นผมสีดำนุ่ม พ่อครัวหรี่ตาพลางผัดข้าว “หอมอะไร กลิ่นอาหารทั้งนั้น”


“เราชอบ”


เปรมยืนผัดข้าวอยู่อย่างนั้น จนเสร็จเขาก็ปิดเตา เท็นถอยไปเตรียมจานกับช้อนส้อมแล้ว เปรมอัดข้าวผัดไก่ใส่ถ้วยกลมเล็กเป็นพิมพ์แล้วคว่ำลงไปบนจานแบน ตามด้วยนำดอกกุหลาบมะเขือเทศรูปร่างประหลาด กับแตงร้าน (ที่ไม่ค่อยจะ) ฟรุ้งฟริ้งของเท็นมาจัดเรียง หอมใหญ่เราจะไม่พูดถึง และไม่ลืมที่จะนำไมเคิลกับ...เอ่อ จะชื่ออะไรก็ช่างเถอะที่เป็นแครอทมาตกแต่งด้วย


“น่ากินจัง”


เท็นมองจานข้าวผัดที่ถูกตกแต่งตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย ส่วนของเปมทัตตักข้าวผัดใส่จานเรียบๆ นั่งลงตรงข้ามกัน


“อร่อย” เท็นร้องเหมือนเด็กๆ เขากินไม่ช้านักแต่ก็ไม่ได้มูมมามเหมือนตอนเจอกันครั้งแรก สีหน้าดูมีความสุข เท็นกินของตกแต่งจานจนหมด ก่อนเปรมจะนำจานมาล้าง ส่วนเท็นช่วยเก็บซากอารยธรรมบนเคาน์เตอร์ไปเงียบๆ


“ตายห่า สามทุ่มกว่าแล้ว” เปรมสะดุ้งเมื่อมองนาฬิกาข้างฝา เขาถอดผ้ากันเปื้อนอย่างร้อนรน จนเท็นต้องเงยหน้าขึ้นมาถาม


“เกิดอะไรขึ้น”


“รถตู้! รถตู้ออกจากท่าตอนสามทุ่ม! ฉันต้องรีบกลับแล้ว!” เท็นไม่เข้าใจความรีบร้อนนั่น ตอนนั้นเองที่มาเรียเปิดประตูเข้ามา “เตรียมน้ำอาบไว้ให้แล้วค่ะ เสื้อผ้าของคุณหนูกับคุณเปรมป้าวางไว้ตรงทางเข้าแล้วนะคะ”


เปรมหันมาตาค้าง “แต่ผมจะกลับบ้าน...”


“วันนี้ดึกมากแล้ว ขับรถราอาจเกิดอันตราย อยู่ค้างที่นี่สักคืนสิคะ” แล้วเสียงของมาเรียก็เลยผ่านหูเปรมไป พ่อครัวหนุ่มช็อคไปเสียแล้ว ก่อนคนตัวใหญ่จะเดินมายกเปมทัตออกไปเหมือนแบกหุ่น



****************************************************** *



สวัสดีค่าาาาา า
ตอนที่สองมาแล้วววว ว
ลงวันเว้นวันเลย ฟิตมาก 55555555555 5

 :katai4:

ขอบคุณทุกความเห็นมาก ๆ เลยนะคะ
ไม่คิดจริง ๆ ว่าจะมีคนชอบขนาดนี้้
อ่านความเห็นไปก็เขินไป คนอ่านที่นี่น่ารักมาก ๆ เลย

เรื่องนี้นายเอกเป็นพ่อครัวคงต้องทนหิวกันหน่อยเนอะ 55555555 5
พระเอกเป็นเด็กโข่งด้วย ไม่เคยแต่งเมะแนวนี้เลย
รับฟังทุกข้อติชมค่า

 :katai2-1:

ขอให้ทุกท่านอ่านอย่างมีความสุขนะคะ
แล้วเจอกันตอนที่สามค่าาาา า
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-03-2015 10:16:57 โดย iJune4S »

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
ใส่รูปประกอบมาด้วยก็ดีนะคะ บางอันก็นึกภาพไม่ออก อย่างพวกผักแกะสลัก แต่ถ้ารูปอาหารคงไม่ต้อง(เดี๋ยวน้ำย่อยทำงาน55)
คำพูดที่สองคนนี้คุยกันบางประโยคฟังดูแปลกๆ แต่โดยรวมแล้วพอใช้ได้
เท็นเป็นคนแปลก และมุ้งมิ้งมาก ฮ่า
เป็นกำลังใจให้คนเขียนจ๊ะ

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-3
สนุกมากครับ หมอกับเชฟเป็นคู่ที่เข้ากันได้อย่างไม่น่าเชื่อ
แต่สงสัย สอนทำอาหารวันแรกก็ให้แกะสลักผักซะแล้ว เปรมแกล้งเทนหรือเปล่านี่ นึกว่าจะให้หัดทำไข่ดาวก่อน

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
 :laugh:  สเตฟาน ไมเคิล แจ็คสัน อะไรอีกคุณเสือดาวบนนิ้วเหรอ

สรุปว่าตกหลุมดำของเจ้าเด็กโข่งแล้วล่ะ ทีนี้ก็จะได้สอนทำมื้อเช้าไปด้วยเลยไงพ่อกุ๊กประจำตัว

น่ารักดีค่ะ ขอบคุณ

ออฟไลน์ Pumpkin

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-8
หมอแม่งจี้ว่ะ!! แต่บางทีก็เด็กเกินไป เหมือนเอาสมองเด็กเจ็ดขวบมาใส่ในร่างผู้ใหญ่ จริงๆนะเออ
ลึกๆแล้วเหมือนเด็กเก็บกดแปลกๆ มีปัญหาครอบครัว
ที่ติดใจเปรมเพราะทำกับข้าว แล้วมีอะไรบางอย่างที่ทำให้นึกถึงแม่ใช่ไหม เห็นเรียกแม่ด้วยนี่
ไม่เห็นโมเม้นต์อะไรเลยนอกจากเด็กน้อยมาตะแง้วๆอ้อนแม่ คือมองเปรมเหมือนแม่รึเปล่าเนี่ย
เพราะเวลาแสดงออกกับเปรมมันฟีลเด็กน้อยมาก เด็กเกินไป เด็กจนน่ากลัวอะคุณ

ไม่อยากจะใช้คำนี้แต่นึกคำอื่นไม่ออกจริงๆ และหวังว่าคนเขียนจะไม่โกรธ เรารู้สึกเหมือนหมอไม่เต็มเลยแฮะ

แล้วก็อีกอย่าง สอนทำกับข้าว ทำไมเปรมมาถึงก็สอนแกะสลักเลยอะ น่าจะสอนทำเมนูง่ายๆก่อนนะเราว่า

ออฟไลน์ haemin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
น่ารักน่าเอ็นดู พ่อเด็กโข่ง

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
หมอเท็นเป็นเด็กติดแม่ใช่ม้ายยยย.น่าร้ากกกก
 :-[ เหมือนเด็กๆเลย

ออฟไลน์ Nighttime

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 68
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :-[ o13 มีการแกะสลลักแล้วตั้งชื่อให้ด้วยอ่าาาาา น่าร๊ากกกด

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด