✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๓ [๑๐.๐๖.๒๕๖๒]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๓ [๑๐.๐๖.๒๕๖๒]  (อ่าน 155062 ครั้ง)

ออฟไลน์ Jnchnn

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #750 เมื่อ12-04-2019 10:37:13 »

คุณพฤทธิ์ดุจริงๆด้วยค่ะ กลัวแย้ววว ชอบมาก ฮือ
เอ็นดูน้องหลงที่สุดเลย น่ารักน่าทะนุถนอม
นี่มองเห็นแต่ความฟินแผ่ออกมาจากคุณพฤทธิ์ตอนฉากเช้าวันใหม่
แล้วคือผู้ชายอย่างคุณพฤทธิ์เผยมุมอ่อนโยน โรแมนติกด้วยอ่ะ แม่จ๋า ฮือออ

ออฟไลน์ minjeez

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 308
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #751 เมื่อ12-04-2019 12:00:44 »

อ่านไปก็ลุ้นว่าคุณกรณ์จะขัดจังหวะหรือเปล่า แต่สุดท้ายน้านนนนน น้องหลงก็ไม่อาจหลุดพ้นคุณพฤทธิ์ไปได้
คุณพฤทธิ์ที่เหมือนเย็นชากับคนทั้งโลก แต่อ่อนโยนกับน้องหลงมากกกก แม้แต่ตอนที่ทำรักกัน
ตำแหน่งผัวแห่งชาติคงหนีไม่พ้นคุณพฤทธิ์แน่แล้วค่ะ

ออฟไลน์ wanida023

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 55
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #752 เมื่อ12-04-2019 12:37:53 »

 o13

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2520
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #753 เมื่อ12-04-2019 14:24:46 »

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Jiraapp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 353
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #754 เมื่อ12-04-2019 15:10:56 »

บรรยายดีจนเขินไปหมดแล้วค่ะคุณนักเขียน :-[

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2572
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #755 เมื่อ12-04-2019 15:16:31 »

 :pig4: :pig4: :pig4:

นุ้งหลงเสร็จคุณพฤทธิ์ไปแล้ว  หลายรอบด้วย  555

ออฟไลน์ Wendy

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 146
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #756 เมื่อ12-04-2019 16:00:40 »

เนี่ยๆๆๆๆๆ รู้ว่าคุณพฤทธิ์ดุแต่ไม่คิดว่าจะดุขนาดเน้. เกร้ดดดดดดดดดด. ยัยน้องรู๊กกกกกกกก ตอนอ่านก็ได้แต่บอกว่า เบาค่ะคุณพฤทธิ์เบา รู้ว่าเก็บกดแต่ใจเย็นนนนนนน ฮื่อออออออออออ
เป็นกำลังใจให้ทั้งคุณพฤทธิ์กับน้องหลงและคนเขียนในตอนต่อๆไปค่ะ
 :L2:

ออฟไลน์ mab

  • ชื่อ mab ไม่ได้ชื่อ map
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 551
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #757 เมื่อ12-04-2019 16:46:01 »

 เป็นบทรักที่ละมุนมากๆ  :กอด1:

ออฟไลน์ exoxoxo1122

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 91
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #758 เมื่อ13-04-2019 01:08:00 »

หลงรักผู้ชายคนนี้คุณค่ะ!!!!  :-[

ออฟไลน์ SiHong

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 522
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #759 เมื่อ13-04-2019 05:17:24 »

แหมคุณพฤทธิ์นะคุณพฤทธิ์

คิดถึงเรื่อนี้ตลอดนะคะ ดีใจมาๆที่ได้อ่าน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
« ตอบ #759 เมื่อ: 13-04-2019 05:17:24 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ TheWanFah

  • ความใกล้ชิด บางครั้ง ทำให้เราเผลอคิดไปเอง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #760 เมื่อ14-04-2019 08:05:23 »

คุณพฤษก็คือฮอทมาก
น้องหลงก็น่ารัก

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3026
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #761 เมื่อ14-04-2019 15:24:57 »

จ้า ดีเหลือเกินแล้วค่ะพ่อ

พฤทธิ์หลอกตัวเองมาตลอดว่าไม่ชอบหลง
แล้วในที่สุดก็คอยแต่มองหา และมองเห็น

หลงคือเด็กน้อยที่ชีวิตเพี้ยนนิดนึง เลยคิดลบไปบ้าง
แต่เป็นคนดีมากเลยทีเดียว และน้องก็พยายามแอบเปิดใจทีละนิด
หลงต้องน่าเอ็นดูมากแน่นอน พ่อ พี่ชาย เพื่อนพ่อ ขนาดพี่พฤทธิ์ ยังชอบ

โอ๊ยยยย มาหาถึงที่ เป็นไงละคะ หลงมา ไม่หลงกลับจ้า
เพราะมีพี่พฤทธิ์ไปส่ง แล้วที่นี้ ไม่รู้ใครจะซ่อนใครไหวเนาะ

เข้าใจแม่กับยายพฤทธิ์นะ แต่บางทีก็มากไป อดีตไม่บอกอะไรหรอ
ชอบพ่อวุฒิ กับกรณ์ คือ ใช้ชีวิตปกติสุดแล้วค่ะ

ออฟไลน์ Majariga

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 297
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #762 เมื่อ14-04-2019 17:54:40 »

ในที่สุดดดด เค้าก็ได้กันแล้วววว :hao5:

ออฟไลน์ nofsnof

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #763 เมื่อ14-04-2019 20:31:17 »

กรี๊ดดดด คุณพฤทธิ์มีอีกมั้ยคะ
ดุดันมากกกก กร๊าวใจสุดๆ  :heaven :heaven

ออฟไลน์ fxxg0430

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 45
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #764 เมื่อ15-04-2019 00:19:30 »

สงสารคุณกรณ์ 5555พี่ก้อนของเรา น้องก็หวง กลัวคุณพฤทธิ์ก็กลัว


ตอนนี้คุณพฤทธิ์ก็คือดุดุดุมากจ้าพ่อ กราบแล้ว เคยจินตนาการสมัยที่เขายังคบคุณขวัญก็คือดุประมาณนึง แต่พอเจอวันนี้คือคูณสิบ ฮือ ยกเครดิตให้คนแต่งค่า เขียนได้สมูธมากๆ เป็นเลิฟซีนที่ดีที่สุดของปีนี้ที่เราได้อ่านเลย

รักและเป็นกำลังใจให้เสมอค่า

ปล.จะขอเป็นฝุ่นที่เกาะพื้นรองเท้าคุณพฤทธิ์ตลอดไป

ออฟไลน์ bkachai

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #765 เมื่อ15-04-2019 00:29:15 »

คุณพฤทธิ์​เราฟัดน้องซะ  คึคึ​ คุณหญิงแม่คุณหญิงยายหรือด่านอื่นน้า

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #766 เมื่อ15-04-2019 12:38:51 »

คุณพะริดเก็บกดใช่มั้ย จะดหนักจัดเต็มกันขนาดนี้ หวังว่าจะไม่ทำให้หลงเสียใจแล้วนะ สงสารคุณกรณ์อ่ะ กังวลทั้งวันทั้งคืนแต่ก็ทำไรไม่ได้

ออฟไลน์ Bernini

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #767 เมื่อ15-04-2019 17:05:04 »

 
นี่อ่านรวดเดียวเลยค่ะ ฮืออออออออ ดีงามมม เขาจีบกันมาเงียบๆตั้งนาน นึกว่าคงคืบหน้าตอนหลงเรียนจบ ที่ไหนได้ คุณพฤกษ์ล่อลวงน้องจนได้ และดุมากก~ แงง คร้งแรกของน้องแต่คุณพฤษ์ไมบันยะบันยังเลยย น้องหลงช้ำหมดแล้วว

คุณพฤกษ์คนบร้าาา แต่ก็ดุได้กร๊าวใจมากค่ะะ แงงง


ออฟไลน์ mrsnikiforov

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #768 เมื่อ15-04-2019 21:15:16 »

ปักๆๆ

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5272
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-25
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #769 เมื่อ16-04-2019 13:28:42 »

โดนกินเรียบบบบ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
« ตอบ #769 เมื่อ: 16-04-2019 13:28:42 »





ออฟไลน์ junlifelove

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #770 เมื่อ17-04-2019 22:06:30 »

คุณพฤกษ์แบบ You're so damn hot
น้องหลงก็น่าเอ็นดูจังลูกกกกก
 :katai2-1:

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 558
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #771 เมื่อ03-05-2019 04:25:30 »

โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยช่วยด้วยยยยไม่ไหวแล้วววววววว บ้าเอ๊ยยย!!! สำรองเลือดไว้ไม่พอ ลาตายแปป 555555 กรี๊ดดดดดดดดดดดดคุณพฤทธิ์ดุเผ็ช เร่าร้อน ฮอตเว่อร์ โหมกระหน่ำกับความหลายรอบ ชอบมากจากครัวไปเตียง ไม่พอขอต่อจนสมกับความต้องการที่กักเก็บไว้นาน หลงก็สู้รับกับความดุดันของเขาไว้ได้ อร๊ายยยยยย เข้ากันได้ดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้วว้อย เต็มอิ่มมากกกกกกกก วันนี้ที่รอคอย รอมานาน สุขสมใจจริงวุ้ยยยยย!! 5555 อีโรติกสุดๆ เสียววูบวาบหวามไหวไปกับหลง แม่งเอ๊ยยยยยยยย! กูจะบ้าตาย ฟินหนักมากกก เห็นภาพเป็นฉากๆ ติดตาเลย 5555555 เอาจริงๆนะเนี้ย ตาค้างเลยตอนนี้ จะย้อนกลับไปอ่านอีก ชอบโคตรๆ รอมานานไงฉากนี้ ขอสักทีเถอะว่ะ ไม่ไหวแล้วใจ ยิ้มแก้มปลิแทบแตกแล้ว 55555 //เอออจร้าาา ขอศึกษากันและกันเนาะ ค่อยๆเรียนรู้ความเป็นตัวตนจริงของแต่ละคน ปรับๆกันไป เหนือสิ่งอื่นใดหลบๆซ่อนๆไว้ให้มิด หึหึ!อิอิ //สงสารคุณพี่กรณ์ ไม่ทันแล้วค่า หลงเรียบร้อยโรงเรียนคุณพฤทธิ์ไปแล้ว ทำใจและยอมรับเถอะค่ะ มาช่วยกันปกปิดดีกว่ามา 555 //คุณพฤทธิ์เจ้าเล่ห์และร้ายมาก ตอนที่บอกหลงสบายดี หลับไปแล้ว นี่แม่งแบบ เชี้ยยยยยยยย ดาเมจรุนแรงไปอี๊ก 5555 แล้วหลงก็แบบโคตรยั่วเย นี่ก็แบบตายๆ ไม่ไหวๆ  เราเป็นเอามากอ่ะบอกเลย  5555 ขอบคุณมากๆนะคะ ที่แต่งและมาต่อ รอตอนต่อไปจะไม่ไหวแล้ว คงไม่ต้องบอกนะคะว่าแต่งดีขนาดไหน ดูรีแอคชั่นผู้อ่านอย่างเราเอาเถอะค่ะ 555555555 คิดแล้วเขินนนนไม่หายเลยว้อยยยยย หลงทนได้ไงว่ะ มันต้องอย่างนี้เส่ เห็นเหมือนจะบอบบาง แต่ใจสู้มาก ทั้งสู้บนเตียงและเรื่องความรัก แม้รู้ว่ายากมีอุปสรรคแน่นอนแต่ก็ขอลองเสี่ยง เอาใจไปเลยหลง น่าเอ็นดูอย่างที่คุณเขาบอกจริงๆนั่นละ คึ! //ต่อจากนี้จะเกิดไรขึ้นบ้าง ศึกษากันยังไง แอบดูอยู่นะ ซ่อนไว้ให้ดี ยินดีกับหลงอีกทีที่ได้เสียตัวให้คุณพฤทธิ์ 55555 เออแล้วคือคุณพฤทธิ์นอนบนเตียงกับหลงถึงเช้าเลยใช่ไหม ใช่สินะ บทแรกของการเปลี่ยนแปลง //ต่อจากนี้คือรอตอนตอนไปใจจดจ่อค่ะ ค่อยๆแต่ง ได้ฟิลเมื่อไหร่ค่อยๆต่อทีละน้อย ยังไงเราก็รอตลอดค่า ปากำลังใจรัวๆ ฮึบๆ ^____^  ว้อยยยย เลื่อนๆขึ้นไปอ่านอีกรอบซิ 55555555

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5930
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-6
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #772 เมื่อ03-05-2019 17:57:48 »

เข้ามาอ่านวนไปค่ะ ตอนใหม่จงมาๆๆ

ออฟไลน์ gimini

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #773 เมื่อ08-05-2019 21:25:24 »

เรื่องนี้คือดีมากๆๆๆๆ ชอบวิธีการบรรยายของคุณนักเขียนมากๆเลยค่า เรารอติดตามตอนต่อไปน้า อ่านรวดเร็วแล้วรีบมาเม้นท์เลย555555

ออฟไลน์ มนุษย์บิน

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 379
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๒ [๑๒.๐๔.๒๕๖๒]
«ตอบ #774 เมื่อ16-05-2019 09:36:12 »

รอฉันรอเธออยู่

ออฟไลน์ Ellette

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-3
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๓ [๑๐.๐๖.๒๕๖๒]
«ตอบ #775 เมื่อ10-06-2019 21:21:47 »

ซ่อนรัก

บทที่ ๒๓


ยามเย็น พระอาทิตย์ยอแสง ท้องฟ้าด้านนอกเป็นสีเหลืองนวลดูละมุนตา ภายในห้องโดยสารของรถยนต์แล่นเอื่อยเฉื่อยอยู่บนถนนที่คลาคล่ำไปด้วยความวุ่นวาย แต่บรรยากาศภายในกลับอวลไปด้วยความรู้สึกล้ำลึกบางอย่าง

          ในระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงเพลงคลอเบา ๆ และเครื่องปรับอากาศภายในรถยนต์ที่ปรับอย่างพอเหมาะ

          ดวงตาสีเข้มของเด็กหนุ่มหรี่ลงเล็ก ๆ เมื่อความเย็นปะทะกับผิวหน้า ไม่นานนักความอ่อนเพลียก็กล้ำกราย ดูดกลืนพลังชีวิต และตกลงมาอยู่ในห้วงแห่งความฝันด้วยใจที่เต็มไปด้วยความปีติ

          รถยนต์เคลื่อนตัวอย่างคงที่จอดช้า ๆ เมื่อสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเหลืองและสีแดงตามลำดับ ปลายนิ้วของพฤทธิ์จึงเอื้อมไปปรับอุณหภูมิให้อุ่นขึ้นอีกครั้ง พร้อมหยิบเสื้อนอกสำรองที่อยู่ด้านหลังมาคลุมผิวเนื้อเด็กหนุ่มที่คล้ายจะอุ่นขึ้นมานิด ๆ

          พฤทธิ์ใช้เวลาขับรถร่วมสามสิบนาทีจึงมาถึงรั้วสีขนาดใหญ่ มันสูงราว ๆ สามเมตรเพื่อปกป้องความเป็นส่วนตัวของคนในบ้าน ต้นไม้ใหญ่บางส่วนยื่นกิ่งออกมาอย่างอึดอัด แต่พฤทธิ์เชื่อว่าไม่นานนัก..มันจะกลับไปอยู่ตามครรลองของมัน

          “หลง” เขาเรียกเด็กหนุ่มที่หลับสบายด้วยเสียงทุ้มต่ำอย่างนุ่มนวล “จะถึงบ้านแล้ว”

          เด็กหนุ่มขยับตัวก่อนจะลืมตา แสงอาทิตย์ด้านนอกหมดไปแล้ว เหลือเพียงแสงไฟจาง ๆ จากความเป็นอยู่ของคนในบ้านเล็ดลอดออกมาเท่านั้น “ขอโทษครับ”

          หลงปลดเข็มขัดนิรภัย หมายจะเคลื่อนขยับออกจากรถยนต์ แต่ฝ่ามือแข็งแรงที่จับต้นแขนไว้มั่นก็รั้งเด็กหนุ่มได้ทันท่วงที

          “ผมจอดตรงนี้ แต่ไม่คิดจะส่งคุณที่นี่หรอกนะครับ” ด้านนอกสลัว เมื่อพฤทธิ์หรี่ไฟหน้ารถยนต์ลง “สักห้านาที”

          “ครับ” เด็กหนุ่มเม้มปากนิด ๆ ก่อนกลับมานั่งเหมือนเดิม แต่จะแตกต่างสักหน่อยตรงที่เจ้าของรถยนต์ขยับเข้ามาใกล้เสียจนสัมผัสถึงลมหายใจที่รดรินอยู่บริเวณกกหู ก่อนจะเลื่อนผ่านลงมาที่ผิวแก้มและสัมผัสอย่างอ่อนหวาน

          ปลายนิ้วของคุณพฤทธิ์ก็จับปลายคางเด็กหนุ่มเบา ๆ และออกแรงเพียงเล็กน้อยให้คล้อยตาม ก่อนริมฝีปากจะประทับลงมา ดูดดึงระวังไม่ให้ชอกช้ำ แล้วสอดสัมผัสกระหวัดอย่างวาบหวาม ใจที่เคยสงบก็คล้ายโดนก่อกวนด้วยมือที่มองไม่เห็นอีกครั้ง

          นิ้วมือของหลงจิกลงบนบ่าแข็งแรง เขาไม่กล้าทำแรงเพราะกลัวเสื้อที่รีดมาอย่างดีจะยับ กระนั้นความรุนแรงทางอารมณ์ก็คล้ายพายุคลั่ง เมื่ออีกฝ่ายสอดมือเข้ามาแตะบริเวณท้องน้อยแล้วทะยานสูงขึ้นจนถึงเนินเนื้อที่ยังรู้สึกเจ็บแสบจากเมื่อวาน ปลายนิ้วจึงบีบลงไม่ออมแรงอีกครั้ง

          พฤทธิ์ผละออกจากคนตรงหน้าอย่างอ้อยอิ่ง เขายกมือปาดความวับวาวที่อยู่บนริมฝีปากของเด็กหนุ่ม แล้วกลับมานั่งที่เดิม ลมหายใจตอนนี้คล้ายเจือไอร้อนจนต้องนั่งนิ่งสักพัก เมื่อตระหนักได้ว่าควรทำอะไรต่อ..เขาก็เปิดไฟหน้ารถและขับมันออกไปด้วยใจที่ยังเจือรสชาติของเด็กหนุ่ม

          ไม่ถึงนาทีก็ถึงรั้วเหล็กหน้าบ้านที่ซ่อนบ้านหลังงามไว้ก่อนมันจะเปิดออกด้วยรีโมตควบคุมจากคนในบ้าน รถยนต์คันงามจะแล่นเข้าไปจอดบริเวณชานบ้าน

          เขาไม่ได้ดับเครื่องยนต์เพราะหมายจะอยู่เพียงทักทายเจ้าของบ้านเท่านั้น

          วุฒิยืนรออยู่พร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเมตตาให้ทั้งพฤทธิ์และหลง “นึกว่าจะนอนค้างกับคุณพฤทธิ์อีกคืนเสียแล้ว”

          “ขอโทษครับ” พฤทธิ์ยกมือไหว้และไม่ได้กล่าวถึงเหตุผลที่มาส่งในตอนนี้

          “คุณพฤทธิ์เข้ามาพักก่อนไหม เดี๋ยวอาจะให้เด็ก ๆ จัดของว่างรับรองให้”

          “ขอบคุณครับ แต่ผมมีนัดกับคุณแขแล้ว ไว้โอกาสหน้านะครับ”

          “อย่างนั้นก็ได้ คราวหน้ามากินข้าวเย็นด้วยกันอีกนะ เหมือนช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอคุณพฤทธิ์เลย”

          “ครับ”

          รถยนต์ขับออกไปช้า ๆ ในขณะที่ใครบางคนมองตามด้วยสายตาละห้อย

 

          บ้านของพฤทธิ์อยู่ในซอยที่ค่อนข้างสงบและโอบล้อมด้วยกำแพงแน่นหนา ด้านในเป็นบ้านที่ตั้งตระหง่านอยู่ค่อนไปข้างหลังที่ดิน มีสนามหญ้าและสวนแบบอังกฤษตกแต่งให้ความร่มรื่น

          โดยปกติพฤทธิ์จะจอดรถยนต์ไว้ที่ชานบ้าน แต่วันนี้เขาคงจะกลับดึกเลยจำเป็นต้องใช้โรงจอดรถยนต์ที่อยู่เยื้องกัน

          ภายในบ้านเปิดไฟส่องสว่างเกือบทุกดวงคล้ายกับมีงานรื่นเริง แต่เสียงคุยซุบซิบของพนักงานรับใช้ก็ยืนยันได้ว่าที่แห่งนี้ไม่ได้มีแขกอื่นนอกจากพฤทธิ์คนเดียว

          เสียงรองเท้ากระทบพื้นกระเบื้องดังขึ้นเบา ๆ เขาหมายจะเดินเข้าไปในบ้าน แต่เมื่อเหลือบตามองขึ้นไปก็เห็นเจ้าของบ้านยืนต้อนรับด้วยชุดสีชมพูดอ่อนแล้ว

          “คุณพฤทธิ์”

          พฤทธิ์ยกมือไหว้หล่อน ก่อนเดินเข้าไปในบ้านด้วยท่าทางสงบเหมือนเดิม “กินข้าวเย็นหรือยังครับ”

          “ยังค่ะ” เพ็ญแขยิ้ม ต่อให้หล่อนโกรธลูกชายแค่ไหน แต่อย่างไรพฤทธิ์ก็เป็นยอดดวงใจของหล่อน จะเคืองโกรธแค่ไหนก็ไม่อาจหาญตัดสายสัมพันธ์ได้ลงคอ “สบายดีนะคะ”

          “ครับ” พฤทธิ์ตอบรับ เขาหลุบมองร่างเล็กของหล่อนที่คล้ายจะผอมลงกว่าเดิม “ผอมลงกว่าเดิมนะครับ”

          เพ็ญแขเดินเข้าไปกอดลูกชาย หล่อนลูบแผ่นหลังกว้างที่ราวกับไม่เจอกันนานนับปี

          “ขอโทษนะครับคุณแม่”

          หล่อนเงียบ พลางลูบแผ่นหลังของพฤทธิ์ “แม่เองก็ผิดที่เร่งเร้าคุณพฤทธิ์มากไป แต่ถ้าคุณพฤทธิ์จะมีใครก็พามาให้แม่รู้จักนะคะ”

          “ครับ”

          “แม่ให้เด็ก ๆ อุ่นอาหารไว้รอแล้ว วันนี้กินข้าวกับแม่นะคะ”

          หล่อนเดินนำไปยังห้องอาหารที่เปิดประตูรอไว้ “คืนนี้จะนอนที่นี่หรือคะ”

          “วันนี้คงกลับดึก ผมเลยว่าจะนอนที่นี่”

          “พฤทธิ์ใช้ห้องได้ตามสะดวกนะคะ แม่ให้เด็กทำความสะอาดทุกวัน”

          “ขอบคุณครับ”

         

          แสงสีเหลืองนวลจากพระจันทร์ทอดทะลุผ่านเข้ามาภายในห้องสี่เหลี่ยมที่กักเก็บความทรงจำเมื่อเยาว์วัยด้วยความนุ่มนวลและเป็นมิตร พฤทธิ์ปิดประตู แล้วยืนนิ่งสักพัก ในห้องนี้เป็นห้องที่เขาซ่อนเร้นตัวตนเอาไว้มากมาย ทั้งความชอบ ความชิงชัง ความโกรธ และความรู้สึกไม่อาจแสดงออกมาได้ด้วยเหตุผลของมารยาททางสังคม เขาระบายมันลงที่นี่ด้วยความอึดอัดและเจ็บช้ำ เมื่อก้าวออกมา..ความรู้สึกทุกอย่างจะถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เป็นเพียงส่วนประกอบหนึ่งที่ไม่สลักสำคัญ

          เขาทอดมองเตียงที่ชิดผนัง เมื่อก่อนมันเป็นเตียงไม้ที่มีเสาอยู่สี่มุม แต่ตอนนี้มันถูกปรับเปลี่ยนให้เข้ากับยุคสมัยตามความต้องการของเจ้าของบ้าน เป็นเตียงทันสมัยและฟูกนอนที่สั่งมาจากอิตาลี ตรงกลางห้องเป็นโคมไฟแขวนเพดานทอแสงสีเหลืองนวลไม่ขัดสายตา

          พฤทธิ์ทรุดตัวนั่งโซฟาปลายเตียง ความเงียบเชียบชวนให้นึกถึงใครบางคน เขาจึงตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตรวจดูการแจ้งเตือนต่าง ๆ ที่มีเพียงอีเมลไม่กี่ฉบับเท่านั้น

          เขาวางมันลงบนโซฟา แล้วเดินไปสำรวจตู้เสื้อผ้าที่มีไม่กี่ชุด ก่อนจะเดินไปจัดการธุระตัวเองร่วมสิบนาที

          เมื่อปลายเท้าสัมผัสพื้นห้องนอนอีกครั้ง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น มันเป็นเสียงเรียกเข้าวิดีโอของแอพลิเคชันหนึ่ง พฤทธิ์จ้องผู้ติดต่อที่ไม่ใส่รูปสักพัก คงเป็นใครสักคนที่กล้าหาญติดต่อมาตอนนี้

          พฤทธิ์กดรับพลางขยับผ้าขนหนูตามชื้นที่ยังหลงเหลืออยู่ “ครับ”

          ปลายสายเป็นภาพเพดานโล่ง ๆ ก่อนภาพของคนในห้วงคะนึงจะปรากฏขึ้นแทน ‘คุณพฤทธิ์ยุ่งอยู่หรือเปล่าครับ’

          “ไม่ยุ่งครับ” พฤทธิ์มองหน้าจอโทรศัพท์ ไม่นานนักใบหน้าน่าเอ็นดูของเด็กหนุ่มก็โผล่เข้ามา ความคิดถึงเต็มตื้นในอก แต่เขาก็กดมันไว้ด้วยสีหน้าปกติ “ผมคิดว่าคุณจะเหนื่อยจนหลับไปแล้ว”

          ชุดนอนของคนตรงหน้าเป็นสีน้ำเงินเข้ม คอเสื้อเป็นรูปตัววีที่ผ่านลงมาเพียงช่วงฝ่ามือเท่านั้น กระนั้นในความรู้สึกของพฤทธิ์มันกลับมากเกินไป

          ‘คุณพฤทธิ์ไม่ได้อยู่คอนโดหรือครับ’ น้ำเสียงของหลงเบาหวิว เมื่อผนังด้านหลังไม่เหมือนที่เคยเห็น

          “ไม่ได้อยู่ครับ วันนี้มานอนที่อื่น” พฤทธิ์ยกมุมปากเล็กน้อย เมื่อเห็นเด็กหนุ่มหลุบตาและขมวดคิ้วคล้ายนิด ๆ คล้ายกำลังปกปิดความคิดของตนเองอยู่

          ‘ผมไม่กวนแล้วนะครับ’

          “คุณจะโทรมาแค่ถามว่าผมยังไม่นอนจริง ๆ หรือครับ”

          หลงเงียบ ก่อนจะโต้ตอบ ‘คุณพฤทธิ์น่าจะยุ่งอยู่’

          “เหมือนคุณไม่พอใจ” ใบหน้าของเด็กหนุ่มเจือความไม่พอใจเล็ก ๆ ทว่าน้ำเสียงของพฤทธิ์กลับนุ่มลงกว่าปกติ “ผมกลับมานอนที่บ้านของคุณแม่ คำตอบนี้น่าจะทำให้คุณหายขุ่นข้องหมองใจได้นะครับ”

          พวกเขาเงียบกันสักพัก ก่อนหลงจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบลง ‘คุณพฤทธิ์..ใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว รีบนอนนะครับ’

          “ผมคิดถึงคุณ”

          ‘ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน’ จบประโยค หน้าจอก็กลายเป็นสีดำและเงียบสนิท

 

          ชีวิตในมหาวิทยาลัยของภัทรและหลงไม่ได้ซ้ำซากจนเกินไป แต่ก็ไม่ได้หลากหลายจนกลายเป็นเรื่องน่าตื่นเต้น ทุกครั้งที่มาเรียนตึกนี้ตอนเช้า ในตอนบ่ายพวกเขาก็ว่างแล้ว การเดินทางไปห้องสมุดส่วนกลางก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร ตรงกันข้ามกลับดีกว่ามานั่งในร้านเครื่องดื่มแคบ ๆ ใต้ตึกแห่งนี้เสียมากกว่า กระนั้นหลงกลับตอบปฏิเสธการย้ายสถานที่อย่างนุ่มนวลด้วยเหตุผลว่าา ‘ตรงนี้ใกล้ป้ายรถประจำมหาวิทยาลัย พอบ่าย ๆ เราก็แยกย้ายกลับบ้านได้อย่างสะดวก’

          ภัทรไม่ได้ไม่พอใจที่เพื่อนสนิทมานั่งอยู่ตรงนี้..ตรงมุมเดิมที่หันออกไปข้างนอกหน้าต่าง แต่ความสนใจใคร่รู้ของเขากลับค่อย ๆ เพิ่มพูนคล้ายต้นอ่อนของเมล็ดทานตะวันที่ทะลวงแผ่นดินขึ้นมา เมื่อทุก ๆ บ่ายวันพุธ..จะด้วยความบังเอิญหรือไม่ ‘อาจารย์พฤทธิ์’ ก็มักจะเดินเข้ามาด้วยท่าทางเรียบเฉยราวกับไม่ได้ต้องการพักผ่อนอย่างแท้จริง

          ในมือของอีกฝ่ายมีโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่ง แก้วกาแฟร้อน และหนังสือพิมพ์ที่วางอย่างเป็นระเบียบอยู่ใกล้ ๆ แต่ความสนใจของอาจารย์พฤทธิ์กลับเป็นหน้าจอสี่เหลี่ยมที่คล้ายจะมีเรื่องน่าสนใจมากกว่ากลิ่นหอมของกาแฟสด

          ระหว่างที่ดื่มด่ำกับบรรยากาศที่เรียกว่าเงียบสงบของยามบ่าย มีเพียงเสียงเครื่องทำน้ำร้อน เสียงคนสั่งเครื่องดื่ม และเสียงพูดคุยกันระหว่างลูกค้าและพนักงานเท่านั้น

          บ่ายวันนั้นภัทรรู้สึกง่วงนอนอย่างประหลาด เขาตัดสินใจฟุบลุงที่โต๊ะ ปกปิดการรับรู้โลกภายนอกและดำดิ่งไปสู่ความสงบ ทว่าเสียงหวานใสของใครบางคนกลับชวนให้เขาลืมตามองเล็ก ๆ

          ที่โต๊ะตัวนั้นของอาจารย์พฤทธิ์ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เมื่ออาจารย์ฉลองขวัญเดินเข้ามาทักทายเพื่อนร่วมงาน แต่ความรู้สึกของคนทั้งสองกลับน่าประหลาดจนสังเกตได้ ถ้าภัทรจำไม่ผิด..ข่าวคราวช่วงหนึ่งที่ว่าทั้งสองใกล้จะแต่งงานกันในตอนนั้นกลับเงียบหายราวกับเป็นเรื่องโกหก และตอนนี้อะไรบางอย่างกลับชวนให้น่าอึดอัดจนต้องหลับตาหนี

          “ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป ขอนั่งด้วยคนนะคะคุณพฤทธิ์”

          อาจารย์พฤทธิ์เงียบจนภัทรต้องลืมตามองอีกครั้ง ก่อนจะสังเกตได้ว่าเพื่อนสนิทของเขานิ่งไปและขมวดคิ้วเล็ก ๆ ราวกับมีเรื่องให้ขุ่นข้องหมองใจ ก่อนอีกฝ่ายจะก้มมองตัวหนังสือที่อยู่ตรงหน้าอย่างผิดสังเกต ในนั้นมีอะไรน่าสนใจนักหนาทั้งที่มีตัวหนังสือยาวเป็นพรืด

          “ตามสบายครับ ผมกำลังจะไปพอดี”

          “ขวัญของปรึกษางานหน่อยได้ไหมคะ”

          “ส่งมาทางอีเมลได้ไหมครับ ถ้าผมอ่านเสร็จจะส่งกลับไปให้”

          เมื่อเป็นเรื่องงานภัทรจึงละความสนใจได้ทันที แต่กระนั้นเสียงของคนทั้งสองก็ชักชวนให้อยากรู้อยากเห็นเหลือเกิน ทว่าเสียงของหลงกลับแทรกขึ้นมา กระชากห้วงความคิดของเขาให้กลับมาตรงหน้า “เราจะกลับแล้ว”

          “ฮะ!”

          “เดี๋ยวคนเยอะ”

          “โอเค เดี๋ยวเราเก็บของก่อน” ภัทรกวาดทุกอย่างใส่กระเป๋า เมื่อเห็นเพื่อนสนิทไม่ลงเหลืออะไรบนโต๊ะแล้ว พวกเขาจึงลุกขึ้น ขยับตัวอย่างเร่งด่วนราวกับลืมไปเรียนในช่วงบ่าย ก่อนจะเดินผ่านโต๊ะของที่มีอาจารย์ทั้งสองนั่งอยู่อย่างรวดเร็วโดยไม่มีคำทักทาย

          เด็กหนุ่มขมวดคิ้วพลางมองหลงที่เดินสับเท้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ก็ดี..เขาเองก็อยากกลับไปนอนตากแอร์เย็น ๆ เหมือนกัน

          “เจอกันวันพรุ่งนี้นะ”

          “ได้”

 

ออฟไลน์ Ellette

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 151
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-3
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๓ [๑๐.๐๖.๒๕๖๒]
«ตอบ #776 เมื่อ10-06-2019 21:22:44 »

         หลงกลับมาถึงบ้านราวห้าโมงเย็น ก่อนจะจัดการธุระของตัวเองและลงมารับประทานอาหารค่ำตามปกติ ทุกอย่างเหมือนเดิม..ยกเว้นจิตใจของเขาที่คล้ายกับมีอะไรมาเสียดอยู่ตลอดเวลา กระนั้นต้นเหตุอย่างคุณพฤทธิ์ก็ยังปฏิบัติตัวเหมือนเดิม ส่งข้อความบอกราตรีสวัสดิ์และไม่มีอะไรเพิ่มเติมไปกว่านี้

            ‘ราตรีสวัสดิ์ครับ’

          เขาเห็นหน้าจอสว่าง ใจหนึ่งก็อยากตอบให้หายคะนึงนัก แต่สุดท้ายก็เลือกไม่อ่านและไม่ตอบข้อความ เมินเฉยทุกอย่างทั้งที่อีกฝ่ายอาจจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าก่อความรู้สึกประหลาดในใจของหลง

          พื้นของท้องฟ้าอาบย้อมด้วยแพรไหมสีเข้ม ประดับด้วยดวงดาวเล็ก ๆ คอยกล่อมนอนยามค่ำคืน กระนั้นหลงกลับนอนลืมตาในความมืด ทอดมองด้านนอกด้วยความรู้สึกไม่สบายใจระคนรวดร้าว เขาคิด..ว่าบางอย่างกำลังจะลอยหายไปราวกับที่ผ่านมาไม่มีอะไรเกิดขึ้น เป็นเพียงภาพลวงตาที่หลงพยายามสร้างและหลงลืมชีวิตจริงไปชั่วขณะ

          เด็กหนุ่มพลิกตัวไปมาอยู่หลายครั้ง สุดท้ายหนังสือที่เปิดค้างไว้บนโต๊ะไม้ที่ไม่ไกลก็กลายเป็นเพื่อนรักในยามค่ำคืน

          เสียงพลิกกระดาษและเสียงขีดจากปากกาเน้นข้อความดังขึ้นตลอดทั้งคืน

 

          มันเป็นสัปดาห์ที่ภัทรต้องรับมือกับอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน จากที่พวกเขาเคยไปนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟทุกวันพุธบ่าย ในอาทิตย์ถัดมาพวกเขาก็ตัดสินใจย้ายสถานที่นั่งอ่านหนังสือเป็นหอสมุดกลางของมหาวิทยาลัย

          ที่ชั้นสองอากาศเย็นจัด ภัทรฟุบหลับอยู่หลายรอบ จนกระทั่งความสิ้นสุดของเขาหมดลง เขาก็เก็บของใส่กระเป๋าทันที “ขอโทษนะหลง แต่เราง่วงมาก ขอกลับไปนอนก่อนได้ไหม”

          “เจอกันพรุ่งนี้”

          เสียงเก้าอี้เสียสีพื้นกระเบื้อง เมื่อสายตาหลาย ๆ คู่เหลือบมองมา เพื่อนสนิทของเด็กหนุ่มก็รีบยกเก็บเข้าที่และรีบเดินออกจากห้องอ่านหนังสืออย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความเงียบ เสียงแป้นพิมพ์ที่ดังขึ้นด้วยจังหวะสม่ำเสมอ และเสียงพลิกกระดาษด้วยความร้อนใจ เหลือเพียงสิ่งเหล่านี้จริง ๆ ที่ยังอยู่ในปัจจุบันกับหลง

          พระอาทิตย์ตกดินเร็วกว่าปกติ ท้องฟ้าด้านนอกเป็นสีเหลืองนวลเจือสีฟ้าเข้ม และสิ้นสุดความสว่างเมื่อแสงสุดท้ายลาลับขอบฟ้า เป็นตอนเย็นที่เคล้าด้วยเสียงพูดคุยและกระซิบกระซาบ บางครั้งก็รถเข็นของเจ้าหน้าที่ห้องสมุดและเสียงสอดหนังสือเข้าชั้นอย่างชำนาญ

          ล่วงเวลากลับบ้านมาหลายชั่วโมงแล้ว เขาจึงโทรศัพท์บอกทางบ้านว่าจะกลับดึก ไม่นานนักเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ปลายสายคือคนที่แยกจากกันเมื่อเช้า

          “สวัสดีครับ” หลงเดินออกมา ด้านนอกเป็นอากาศอุ่นจนร้อนชวนให้รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวอย่างน่าประหลาด

          ‘คนที่บ้านบอกว่าหลงจะกลับดึก อย่างนั้นเย็นนี้เรากลับพร้อมกันดีไหม’

          “คุณกรณ์กลับดึกหรือครับ”

          ‘ใช่ครับ ยังประชุมไม่เสร็จ แต่รบกวนหลงมาหาพี่หน่อยได้ไหม’

          “ได้ครับ”

          ปลายสายคล้ายจะพูดอะไรต่อ แต่เสียงที่แทรกเข้ามาก็ทำให้กรณ์รีบตัดสายด้วยความเสียดาย หลงจึงเดินกลับเข้าไปจัดการกับกระเป๋าที่อยู่บนโต๊ะด้วยความเอื่อยเฉื่อย

          เขาใช้เวลาจัดการธุระสักพักแล้วเดินออกมานอกตัวอาคาร ด้านนอกมืดแล้ว ไฟที่ติดเรียงรายอยู่จึงสว่างขึ้น ส่องแสงสลัวด้วยความไม่เต็มใจและคล้ายจะดับลงอยู่รอมร่อ เมื่อเดินห่างออกมาไม่กี่สิบก้าว รอบกายก็มืดลง เงาตะคุ่มของไม้ใหญ่สาดลงมาชวนให้รู้สึกประหวั่นใจ ทว่าเด็กหนุ่มก็พยายามก้าวอย่างมั่นคงทั้งที่ในใจสั่นไหวเกินห้าม

          ทางเดินใกล้ ๆ คลุมด้วยกันสาด บนเพดานติดไฟสว่างจ้าสาดส่องไปจนประตูรั้วมหาวิทยาลัยที่ติดกับถนนใหญ่ และถ้าข้ามถนนไปก็เป็นอีกฟากหนึ่งของมหาวิทยาลัยที่มืดสลัวไม่แพ้กัน

          เด็กหนุ่มเดินใช้เวลาร่วมสิบนาทีจึงมาอีกฝั่งหนึ่ง รากไม้ชอนไชบนฟุตบาทจนเสียรูป ปูดโปนคลายเส้นใหญ่เลือดใหญ่ที่พยายามทะลุผืนดินแข็งแรงขึ้นมา เมื่อเงยหน้ามองเท้าฟ้า เงาของใบต้นจามจุรีกีปกปิดรำไร มองไม่เห็นพระจันทร์ดวงโตที่สาดแสงอย่างนุ่มนวล

          หลงเดินผ่านอาคารเรียนไปจนเกือบถึงหอนาฬิกา รถยนต์คันหนึ่งก็เคลื่อนขับเชื่องช้าราวกับต้องการถามทาง กระนั้นป้ายทะเบียนคุ้นตาก็ชวนให้ใจกระตุกวูบคล้ายกับคนซ่อนความผิด

          ปลายเท้าของเด็กหนุ่มหยุดลง เขาหมายจะก้าวผ่านคล้ายกับไม่ได้สังเกตรถยนต์คันนี้ แต่กระจกที่เคลื่อนต่ำลงและแสงไฟในรถยนต์ที่สว่างขึ้นก็ไม่อาจทำให้หลงละสายตาได้

          “ขอโทษนะครับ”

          เขาเม้มปาก กัดริมฝีปากล่างเล็ก ๆ อย่างต้องการใช้ความคิด “อาจารย์พฤทธิ์”

          “จะไปไหนหรือครับ” ถ้อยคำสุภาพชวนให้เด็กหนุ่มรู้สึกผิดอยู่ในใจ แต่ภาพที่พฤทธิ์และฉลองขวัญอยู่ด้วยกันทั้งที่อาจไม่มีอะไรมากกว่าการสนทนาระหว่างเพื่อนร่วมงานก็ทำให้เหลงรู้สึกเจ็บแปลบคล้ายมีเหล็กแหลมทิ่มแทงอยู่ในใจ

          เด็กหนุ่มหลุบตามองพื้น “ไปหาคุณกรณ์ครับ”

          “ขึ้นรถมาครับ เดี๋ยวผมไปส่ง”

          “ไม่เป็นไรครับ อีกนิดก็จะถึงแล้ว” หลงตอบฉายชัดถึงความดื้อดังอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขาแค่อยากต่อต้าน อยากรู้สึกเหนือกว่าคุณพฤทธิ์ขึ้นมาบ้าง แต่ทุกครั้งที่เผลอสบตามอง..อีกฝ่ายก็คล้ายกำลังทำอะไรบางอย่างกับเขาให้โอนอ่อนตามได้ไม่ยาก

          “คุณกรณ์ไม่ได้บอกหรือครับว่าตอนเย็นประชุมอีกที่”

          หลงขมวดคิ้ว ไพล่คิดถึงเมื่อช่วงเย็นที่คุยกัน ถ้าเขาเข้าใจไม่ผิด..คุณกรณ์ก็ต้องประชุมอยู่ที่คณะอยู่แล้ว จะเป็นที่อื่นได้อย่างไร “คุณกรณ์บอกว่าที่คณะครับ”

          “เหมือนผมจะได้ยินอีกอย่างนะ” พฤทธิ์พูดน้ำเสียงราบเรียบ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มจาง ๆ ไม่ทันให้ใครบางคนสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงทีละน้อย

          “ที่ไหนครับ”

          “ถ้าไม่อยากให้คุณกรณ์เป็นห่วงก็ขึ้นรถนะครับ”

         

          หลงรู้สึกผิดพลาดอย่างน่าประหลาด กระนั้นก็ไม่อาจย้อนเวลากลับไปได้ เมื่อเสียงเตือนเข็มขัดนิรภัยดังขึ้น เขาก็จำใจคาดมันไว้อย่างแน่นหนา พลางมองทัศนียภาพสีเข้มที่เปลี่ยนไปอย่างเชื่องช้าราวกับคนขับรถไม่ได้เหยียบคันเร่งอย่างที่ควรจะเป็น

          “ขอโทษนะครับ ผมทำผิดอะไรหรือเปล่า”

          เขาหันมองคนข้างกาย แต่ไม่ยอมตอบอะไรสักประโยคเดียวจนเจ้าของรถยนต์คันงามต้องหันมาถามซ้ำอีกครั้ง “ว่าอย่างไรครับ”

          “เปล่าครับ” เด็กหนุ่มตอบสั้น ๆ พลางมองไปข้างนอกที่มีเพียงตึกเรียนเท่านั้น ภาพสะท้อนคือเขาที่เสแสร้งเฉยเมยกับใครบางคนที่อยู่ในห้วงคะนึงตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา “ไม่ผิด”

          “ถ้าคุณจะช่วยแจงเหตุผลของสถานการณ์พวกนี้ ผมยินดีรับฟังมาก ๆ” พฤทธิ์หยิบโทรศัพท์สีดำสนิทยื่นให้เด็กหนุ่ม มันเป็นหน้าจอที่ค้างบทสนทนาร่วมหนึ่งอาทิตย์ไว้ โดยมีใครบางคนเพียรพยายามในการส่งข้อความคล้าย ๆ กันมาร่วมหนึ่งอาทิตย์

          “ผมไม่ว่างครับอาจารย์” เขาหลุบตามองหน้าจอโทรศัพท์ของอีกฝ่าย แต่ไม่ยอมรับหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับตนเอง

          “ผมอยากให้เราคุยกันด้วยเหตุผล” พฤทธิ์เงียบ เขาทอดสายตาไปข้างหน้า จากไฟเขียวเป็นไฟแดง “แต่ถ้าคุณยังไม่พร้อม ผมเองก็ยินดีรอ”

          ไฟแดงข้างหน้าเจิดจ้าในขณะที่นาฬิกานับถอยหลังจวนเจียนใกล้เปลี่ยนสัญญาณ เสียงของเด็กหนุ่มก็ดังขึ้น มันเจือด้วยความไม่แน่ใจ หวาดกลัว แต่ก็ดื้อดึงในที “เมื่ออาทิตย์ก่อน..”

          “ครับ” พฤทธิ์เหยียบคันเร่ง จุดหมายปลายทางของเขาไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยนัก

          “ผมเห็นคุณคุยกับอาจารย์ฉลองขวัญ..ที่ร้านของเรา”

          “ครับ..คุยกันเฉย ๆ”

          “ทำไมหรือครับ”

          เด็กหนุ่มหันมองข้างนอกหน้าต่าง ไม่ทันสังเกตว่าเส้นทางนั้นคุ้นเคยเพียงใด

         

          ลานจอดรถยนต์ชั้นใต้ดินสว่างจ้า แต่เงียบจนได้ยินเสียงรองเท้ากระทบพื้น และหยุดลงที่ประตูอีกฝั่งพร้อมกับแรงเปิดออกอย่างนุ่มนวล ก่อนเจ้าของรถยนต์คันนี้จะก้มลองมาบอกเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงสุภาพ

          “ถึงแล้วครับ”

          “คุณกรณ์ประชุมที่นี่หรือครับ” หลงกลืนหยาดน้ำตาลงเมื่อยังไม่ได้รับคำอธิบายที่กระจ่างพอ

          “ถ้าคิดแบบนั้นแล้วสบายใจก็เชิญลงมานะครับ”

          ประตูรถยนต์เปิดค้างไว้นานร่วมห้านาที หลงจึงยอมขยับตัว โดยไม่ลืมหยิบกระเป๋าสัมภาระมาด้วย

          “ผมอยากคุยกับคุณแบบที่คนรักกันคุยกัน ไม่ได้อยากคุยเพราะผมเป็นอาจารย์และคุณเป็นศิษย์”

          หลงไม่ตอบโต้อะไร เด็กหนุ่มได้แต่เดินตามแผ่นหลังที่เคยแนบชิดอย่างเงียบเชียบ ไปยังสถานที่คุ้นเคย สถานที่แห่งความรู้สึกเร้นหลับที่มีเพียงคุณพฤทธิ์และเขาเคยเยี่ยมเยือน

          ไม่มีใครพูดอะไรจนกระทั่งถึงประตูบานใหญ่ ตัวเลขด้านหน้ายังเหมือนเดิม แต่ให้ความรู้สึกเนิ่นนานราวกับไม่ได้มาที่นี่หลายปี เมื่อประตูเปิดออก ไฟในห้องรับแขกค่อย ๆ ส่องแสงสว่าง “เชิญนั่งครับ”

          เขาเดินเข้าไปนั่งบนโซฟาสีเข้ม มันนุ่มและสบายจนอยากปล่อยตัวให้หลับลงเสียตอนนี้ แต่ผ่านคลายได้ไม่นานหลงก็เกร็งตัวขึ้นมานั่งอีกครั้ง เมื่อเจ้าของห้องวางแก้วน้ำเย็นตรงหน้าแล้วทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ

          “ที่บอกว่าคุย ผมหมายถึงคุยกันอย่างไม่มีนัยสำคัญใด ๆ ระหว่างเรื่องส่วนตัว” พฤทธิ์ทอดมองเด็กหนุ่ม แล้วพูดต่อ “ถ้าเพราะเหตุนี้ทำให้คุณเข้าใจผิด ครั้งหน้าผมจะระวังตัวมากกว่าเดิม”

          “คุยอะไรกับหรือครับ” เด็กหนุ่มเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ แต่เมื่อตระหนักได้ว่าเป็นการเสียมารยาท เขาก็เม้มปากแล้วรีบบอกขอโทษโดยไว กระนั้นใครบางคนก็ตอบคำถามราวกับไม่ใช่เรื่องเสียหายด้วยท่าทีสบาย ๆ

          “ผมกับฉลองขวัญเป็นเพื่อนกันมาก่อน เราเลยถามความเป็นอยู่ทั่วไปเฉย ๆ ครับ”

          เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ แล้วเงียบอีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ทะลายลง กลายเป็นเศษผงที่เจือจางและทดแทนด้วยความสบายใจอย่างน่าประหลาด

          ไม่มีใครพูดอะไร แต่เป็นความเงียบที่ไม่น่าอึดอัด จนกระทั่งใครบางคนขยับเข้ามาใกล้ ท่อนแขนที่ยังสวมเสื้อเชิ้ตอยู่เสียดกันเล็ก ๆ จนได้ยินเสียง กระนั้นระยะที่ประชิดเข้ามาก็ยังลดลงเรื่อย ๆ จนในที่สุดอ้อมแขนแข็งแรงก็โอบล้อมเด็กหนุ่มไว้อย่างแน่นหนา “ผมไม่ว่างพอจะคุยกับคนอื่นนะครับ”

          “คุณพฤทธิ์” หลงเอ่ยเรียก ขณะกอดตอบ “ผมมีสิทธิ์หวงคุณใช่ไหมครับ”

          “ผมเพิ่งทราบว่าคนรักของผมไม่ควรใช้สิทธิ์นี้” พฤทธิ์ผละออกจากหลง แล้วพูดประชิดริมฝีปากของเด็กหนุ่ม มันเสียดสีกันเล็ก ๆ คล้ายใกล้จะหมดความอดทนเต็มที

          ในที่สุดทุกอย่างก็มอดไหม้ เหลือเพียงเศษซากกองไว้บนพื้นเย็นจัด มีเพียงความร้อนระอุที่บริเวณไวสัมผัส ประทับประสานกันอย่างดุดัน กอบโกยลมหายใจอย่างถวิลหา ปลายลิ้นกระหวัดพัวพันแนบแน่น พลางเบียดตัวตนเข้าใกล้กันและกันมากขึ้น ก่อนทุกอย่างจะดับลง เป็นเพียงความเฉยเมยที่พวกเขาพยายามมันขึ้นมาใหม่ “ขอโทษนะครับ แต่ผมต้องไปส่งคุณ”

          ความร้อนกระจุกอยู่ในอก คล้ายใกล้ปะทุเต็มทน แต่นาฬิกาบอกเวลาว่าใกล้สองทุ่ม กรณ์น่าจะใกล้ออกจากห้องประชุมแล้ว กระนั้นเด็กหนุ่มกลับส่ายหน้า ความหวามไหวทรมานอยู่ตรงกลางเกินกว่าจะระงับด้วยความเฉยเมยได้ “ไม่ครับ ผมอยากอยู่ที่นี่ คุณอนุญาตผมหรือเปล่า”   

          พฤทธิ์ถอนหายใจ พลางมองเด็กหนุ่มที่ผมเผ้ากระเซิงจนเสียทรง กระดุมเม็ดบนเสื้อเชิ้ตนิสิตปลดออกจนสาบเสื้อแยกออกจากกัน ภายใต้ร่มผ้านั้น..ความเยาว์วัยปรากฏแก่สายตา ทอดลึกไปยังเนินอกที่แต่งแต้มด้วยจุดเปราะบางของเด็กหนุ่ม

          เขาขบกราม มองนาฬิกาที่เดินไปข้างหน้าอย่างไม่สิ้นสุดแล้วมองเด็กหนุ่มอีกครั้ง สุดท้ายความอดทนเพียงเสี้ยวหนึ่งก็สูญสลาย เหลือเพียงสัญชาติญาณชักพาไปไกลแสนไกล ละทิ้งกาลเวลาไปชั่วขณะ และกระโจนสู่วังวนที่ยากจะเมินเฉย

          ฝ่ามืออุ่นสอดเข้ามา สัมผัสโดยไร้อุปสรรค ลากผ่านแผ่นอกไปยังส่วนล่างที่ซุกซ่อนตนเองอย่างเขินอายใต้ร่มผ้า กระนั้นกลับยั่วเย้าจนน่าประหลาดใจ

          ไม่มีส่วนใดที่เปลือยเปล่า แต่หลงกลับรู้สึกว่าเขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าสักชิ้น “พฤทธิ์”

          บนโซฟาหนังเนื้อดีถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศที่เข้มข้น ทั้งวาบหวามและชวนเขินอายอยากจะหลีกหนี

          พฤทธิ์ไม่แตะต้องซอกคอของเด็กหนุ่ม เขาหลีกเลี่ยงบริเวณนอกร่วมผ้าเพราะเกรงว่าจะมีคนสังเกตเห็น ดังนั้นส่วนที่ถูกสัมผัสมากที่สุดจึงกลายเป็นเนินเนื้อเต่งตึงที่ปลายยอดกำลังถูกขบกัดด้วยความรัญจวนอยู่ ขณะเดียวกันปลายนิ้วก็บดขยี้ส่วนเบ่งบานที่อยู่เบื้องล่าง ความผลิตูมปริออกจนสุด ถะถั่งหยดน้ำกระจัดกระจายอย่างน่าละอาย แล้วหลบซ่อนตัวเข้าไปราวกับไม่เกิดอะไรขึ้น

          เด็กหนุ่มหอบหายใจ ดวงตายังชุ่มฉ่ำด้วยหยาดน้ำและหยาดอารมณ์

          “คุณพฤทธิ์” เด็กหนุ่มคล้ายจะสะอื้น แต่หลงรู้ดีว่ามันไม่มีเศษเสี้ยวของความเสียใจเลย

          “หลง..ความอดทนของผมที่มีให้คุณไม่ได้มีเรื่อย ๆ นะครับ”

 

          กรณ์ก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องประชุมทันที่ที่อาจารย์คนสุดท้ายพูดจบ เขาหลุบมองนาฬิกาข้อมืออย่างกระวนกระวายใจ เพราะกลัวว่าน้องชายจะรอนานจนสิ้นความอดทน ทว่าเมื่อเขาเดินลงมาชั้นหนึ่ง ซึ่งเป็นบริเวณที่มีโซฟารับรองจำนวนมากก็เห็นหลงนั่งรออยู่ด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อนจนต้องนึกโทษตัวเอง

          เขาเดินเข้ามาใกล้ ทรุดตัวนั่งข้าง ๆ เด็กหนุ่มที่นอนคอพับคออ่อนแล้วแตะเบา ๆ “หลง”

          ดวงตาสีเข้มค่อย ๆ ปรือขึ้น มองเขาอย่างงุนงงสักพัก แล้วขยับปรับเปลี่ยนตัวเองให้พร้อมกลับบ้าน “ขอโทษจริง ๆ พี่ไม่คิดว่าจะนานขนาดนี้”

          “ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้”

          “กินอะไรหรือยัง เดี๋ยวแวะกินที่ตลาดไหม”

          หลงพยักหน้าพร้อมหยิบกระเป๋า “ตามใจคุณกรณ์เลยครับ”

          กรณ์สงสารน้องชายจับใจ เมื่อดวงตาของหลงฉ่ำด้วยน้ำหยาดน้ำ ทว่าบางอย่างที่ดึงดูดความสนใจของเขายิ่งกว่าเด็กหนุ่มก็เห็นจะเป็นนาฬิกาหน้าปัดสีเหลี่ยมสีเข้มที่ประดับข้อมือของใครบางคนอยู่ไม่ไกล กระนั้นอีกฝ่ายกลับยกหนังสือพิมพ์ขึ้นอ่านปิดบังตัวตนอยู่ด้านหลังอย่างมิดชิด

          นาฬิกาแบบนี้ใคร ๆ ก็มีใส่กันได้..





สวัสดีค่ะ ช่วงเดือนที่ผ่านมาค่อนข้างยุ่ง ๆ เพราะกำลังปรับตัวอยู่ค่ะ ทำให้ไม่มีเวลาและอารมณ์พอจะแต่งนิยายค่ะ พอผ่านมาได้สักพักเริ่มปรับตัวได้แล้วและพอจะสามารถเขียนนิยายต่อด้วยอารมณ์ปกติได้แล้วค่ะ ขอบคุณทุกคอมเมนต์และการติดตามนะคะ ไว้เจอกันตอนหน้าค่ะ

Twitter: https://twitter.com/itsellette
Facebook: https://www.facebook.com/AUTHOR.ELLETTE/
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-06-2019 21:40:59 โดย Ellette »

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4417
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-6
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๓ [๑๐.๐๖.๒๕๖๒]
«ตอบ #777 เมื่อ10-06-2019 21:50:36 »

จะเป็นลมในทุกตอน คุณพฤทธิ์ก็ฮอตเก่ง ชอบน้องหลงที่เริ่มแสดงความต้องการความรู้สึกแล้ว คุณพฤทธิ์ก็ให้สิทธิ์เต็มที่เลย จะล้มค่ะ ฮือ มันดีมาก นอกจากด่านคุณแขแล้วอีกด่านที่ต้องผ่านคือคุณกรณ์สินะคะ 5555555555555

ออฟไลน์ Shmew

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๓ [๑๐.๐๖.๒๕๖๒]
«ตอบ #778 เมื่อ10-06-2019 22:00:54 »

 o22
น้องหลงงงงงงเบาลูกเบา

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2520
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0
Re: ✾ ซ่อนรัก ✾ บทที่ ๒๓ [๑๐.๐๖.๒๕๖๒]
«ตอบ #779 เมื่อ10-06-2019 22:20:34 »

 :pig4: :pig4: :L2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด