(จบแล้ว)█ ◤ Villain ◢ █ ถ้าไม่รัก อย่าหาว่าร้าย ซีรี่ย์2 #special [21/9/57]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: (จบแล้ว)█ ◤ Villain ◢ █ ถ้าไม่รัก อย่าหาว่าร้าย ซีรี่ย์2 #special [21/9/57]  (อ่าน 70219 ครั้ง)

ออฟไลน์ ferrari_L

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-2

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


==ลืมใส่กฏ ขอบคุณที่เตือนค้าบบบ==










:pig2: :pig2: :pig2:



Something Don’t Change




รักมานานเท่าไหร่ก็ยัง “เลิก”

แต่บางครั้ง...

เลิกมานานเท่าไหร่ก็ยัง “รัก”


"นี่ถ้าถามกูว่าแฟนเก่ากูหน้าเหมือนสัตว์อะไรกูตอบได้เลยนะว่าเหี้ย!" จัสได้กล่าวไว้

"งั้นกูก็ฝากบอกแฟนเก่ากูเหมือนกัน..."

"ว่า?"

"เสียดายที่ตอนนั้นเราไม่ทันได้กัน ไม่งั้นตอนนี้กูจับกระแทกแม่งแล้ว" พอร์ชได้กล่าวไว้


 
:katai2-1:
รู้ดีว่ามันก็จบไปนานแล้ว
แต่ใจยังคงคิดถึง ใจยังคงต้องการ
รู้ดีว่ามันต้องใช้เวลา
แต่ใจยังคำนึงถึง ใจยังคงต้องการ


นานเท่าไร แต่ดูเหมือนว่ามันยังไกล
และดูเหมือนเวลาไม่เคยทำมันให้จาง
 
บอกหน่อยเถิดรัก บอกว่าเป็นเช่นไร
ฉันไม่เคยรู้ว่าทำไม ฉันไม่เคยเข้าใจอะไร
ทำไมเมื่อมีรัก ฉันจึงต้องช้ำใจ
หากเป็นอย่างนั้นขอได้ไหม ให้ฉันไม่รักใครอีกเลย



:pig4:



แล่วๆๆๆๆ กลับมาอีกครั้งกับเรื่องที่สองของเซต villain


แต่งมาอีกเรื่อยๆ ฮ่าๆๆๆ

ติดตามเรื่องอื่นๆของเฟอร์ได้นะ




:กอด1: :กอด1: :กอด1:
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-09-2014 21:43:54 โดย ferrari_L »

ออฟไลน์ Homepage

  • 520 - 我爱你
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-1
อย่าลืมแปะกฏนะครับ  :กอด1:

ออฟไลน์ ferrari_L

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-2

[1]

:pig2: :pig2: :pig2:



Love is when you have 100 reasons to leave someone,
but you still look for one reason to fight for them.
 

ความรัก คือการที่คุณมีเหตุผลนับร้อยที่จะบอกลาใครบางคน
แต่ก็ยังคงมองหาเหตุผลดี ๆ เพียงหนึ่งเหตุผล เพื่อที่จะอยู่ต่อ

 


                ใช่ครับ ตามภาษิต(ที่ใครเอามาแปะ)ข้างต้นนั่นแหละ ผมเลิกกับแฟนเพราะว่าเราไม่ได้รักกัน(ผมคิดว่าอ่านะ) เพราะตอนที่เราเลิกกันเราไม่ได้รั้งกันไว้เลย การเลิกกันของเราแม่ งก็เกิดจากการที่คนหนึ่งงอนแล้วอีกคนหนึ่งไม่ง้อนั่นแหละครับ ดังนั้นผมขอบอกสาระของเรื่องนี้ไว้ตรงนี้เลยนะ(เพราะต่อไปมันอาจจะไม่มีสาระแล้ว) ถ้าแฟนคุณงอนให้รีบง้อไว้ก่อนไม่ว่าจะผิดหรือถูกแล้วเราค่อยมาคุยกันหลังจากอารมณ์เย็นแล้วดีกว่าครับ เพราะไม่แน่ว่าคุณอาจจะไม่ได้รับสิทธิ์ง้อนั้นเดี๋ยวนี้ครับ ปรบมือ!


                ผมเดินเข้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยชื่อดังมาอย่างภาคภูมิใจ ผมไม่ได้มาขายหวยนะครับ = = ผมสอบติดต่างหากล่ะ! ในที่สุดความพยายามตลอดทั้งสามปีของผมก็บรรลุผล ^^ การสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่คะแนนสูงลิ่วนี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยนะครับ ผมต้องตรากตรำเรียนหนัก ทั้งเรียนซ่อมเรียนเสริม...


                ปึก!


                “ฮะ เฮ้ย! ไอ้เชี่ย”


                อ่า ดาววิ่งเต็มหัวกูเลย +_= เมื่อกี้โม้ไปถึงไหนนะ เอ้ยไม่ใช่! ใครเตะลูกบอลอัดหน้ากรูวววววว! ผมค่อยๆพยุงตัวขึ้นมาแล้วสะบัดหัวไล่ความงงออกไปและทำท่าจะทรุดไปอีกรอบหากไม่มีมือหนึ่งมาช่วยฉุดแขนผมขึ้นให้ทรงตัวได้เสียก่อน


                “กูขอโทษนะเว้ยที่กูไม่ได้ออกแรงสุดตรีน”


   “หะ ห๊ะ” กูฟังผิดหรือมึงพูดถู เอ๊ะ ยังไง


“กูไม่ได้ออกแรงเตะมากน่ะ  มึงไม่เจ็บมากใช่มั้ย”


                “อะ เออ” กูปวดขึ้นมาเบาๆละไอ้เชี่ย


                “มึงชื่ออะไร มาเตะบอลด้วยกันป่าว”


                ผมส่ายหัวปฎิเสธ หัวกูจะแตกยังมาชวนกูเล่นบอลนี่เป็นการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีนะ!(ประชดครับ - -) ผมเงยหน้ามองมันชัดๆ อ่า...ใครใช้ให้ไอ้หมอนี่สูงขนาดนี้วะเนี้ย มันเสยผมที่ปรกหน้าผากผมขึ้นลูบหน้าผากผมเบาๆ “เป็นรอยแดงหมดเลย พุ่งนี้ต้องช้ำน่าเกลียดแน่ๆ ไปห้องพยาบาลกัน เฮ้ยพวกมึง! กูพาไอ้นี่ไปห้องพยาบาลก่อนนะ”


                อะ...ไอ้นี่เหรอ เรียกคนที่เพิ่งรู้จักว่าไอ้นี่ได้ไงฟระ! -[]-;


                “กะ กูไม่เป็นไร” มันไม่สนใจฟังเสียงผมแล้วลากผมไปห้องพยาบาลของคณะอย่างเดียวเลย ผมเอาแต่มองซ้ายมองขวาพยายามจดจำเส้นทางไว้ให้ได้มากที่สุดเพราะผมต้องมาเรียนที่นี่ในอีกไม่กี่วันแล้ว


                “มึงยังไม่ได้บอกชื่อมึงเลย”


                “มึงก็ยังไม่ได้บอกชื่อมึงเหมือนกัน”


                “หึ ไอ้เตี้ยเอ้ย กวนตีนอ่อ?” มันโยกหัวผมไปมา ผมก็ปัดออกสิครับ = = มาว่ากูเตี้ยอีก เจ็บ!


“กูชื่อเฟี๊ยต”


                “อ่าหะ”


                ไม่อยากจะบอกว่าตึกเรียนมีบันไดเลื่อนทุกชั้นครับ เว่อร์เวินสมกับเป็นมหาลัยดังและค่าเทอมแพง - -; แต่ก็มีแค่สองตึกเองครับ ตึกนึงก็มีหลายชั้นแต่ละชั้นกว้างอย่างกะห้างสรรพสินค้าห้องเรียนห้องหนึ่งก็เป็นร้อยที่นั่งแต่ละที่นั่งก็มีน๊อตสิบสามตัวบนน๊อตแต่ละตัวมีสนิมเกาะอยู่สองสามจุด แต่ละจุดก็... เดี๋ยวนะ ทำไมกูเห็นเข้าไปลึกขนาดนั้น= =; นอกจากตึกเรียนก็มีโรงฝึกอีกสี่โรง


                “มึงอ่ะ”


                “อะไร”


                “จิ๊ มึงชื่ออะไรไง เล่นตัวจั๊งงงง”


                “ชื่อจัส เรื่องแค่นี้ก็ต้องอยากรู้ด้วย”


                “เอ้า” แล้วมันก็หัวเราะ เออ ยิ้มง่าย อารมณ์ดี ก็ดีนะ ผมอยากมีเพื่อนแบบนี้


                “มึงเป็นรุ่นพี่หรือเปล่า กูกำลังจะมาเรียนปีหนึ่งที่นี่”


                “ใช่ กูขึ้นปีสองละ อ้าวคุณ เจอรุ่นพี่แล้วต้องทำยังไง” มันเก๊กหน้าขรึม


                แย่จัง นึกว่าจะอยู่รุ่นเดียวกันซะอีก แล้วชีวิตการรับน้องในระบบโซตัสของผมจะเป็นยังไงวะเนี้ย ถ้ามีเพื่อนก่อนก็คงจะดี บุ๊! -3- ผมพนมมือขึ้นแล้วกราบงามๆไปบนอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของรุ่นพี่อย่างนอบน้อม



                “ผมขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” แล้วผมก็ขยิบตาส่งจูบไปทีนึงอย่างล้อเลียน


                “ฮ่าๆ ฝากหัวใจด้วยก็ได้ครับ”


                ผมเบะปาก “เสี่ยวละ รุ่นพี่อะไร ทำตัวไม่น่าเคารพเลย”


                “ฮ่าๆ ถึงละ เข้าไปๆ”


                ผมเปิดประตูเข้าไปแล้วก็ต้องชะงัก หันไปมองหน้าพี่เฟี๊ยต(เปลี่ยนสรรพนามอย่างรวดเร็ว)อย่างต้องการคำตอบ... คำตอบว่าเสียงที่กูได้ยินเนี้ย มึงก็ได้ยินเหมือนกันใช่มั้ย!? T[]T


                “อ๊าๆๆ อ๊ะ”


                เฮือกกกกก ม่านที่กั้นเตียงนอนฝั่งซ้ายในสุดเริ่มสั่น เชี่ยยยย มาเอากันในห้องพยาบาลเนี้ยนะ พวกมึงไม่มีตังค์ไปเปิดโรงแรมกระแทกกันหรือไงฟระ


                “เอ่อ ขอโทษนะครับ!”


                ผมหันขวับไปมองไอ้พี่เฟี๊ยต ไอ้พี่ห่านี่ก็อีกคน มึงจะไปตะโกนเรียกมันทำไม ผ้าม่านที่สั่นเพราะแรงขย่ม(?)หยุดลง ผู้ชายร่างสูงใหญ่เดินขยี้หัวยุ่งๆของเขาเดินออกมาอย่างหัวเสีย ผมมองกล้ามหน้าท้องเขาอย่างอิจฉา อ่า... เขาไม่ใส่เสื้อแถมยังไม่ติดกระดุมกางเกงยีนส์ด้วยคิดว่ามึงโชว์บ๊อกเซอร์แล้วเท่อ่อ? -*- ...เออ มึงเท่ เป็นผู้ชายที่ดูฮอตอ่ะ ทำยังไงผมถึงจะเป็นอย่างนี้บ้างงงง >_<


                “อะ อ้าว หวัดดีครับพี่พอร์ช”


                คนที่ก้มลงรูดซิบกางเกงเงยหน้าขึ้นมองเรา


                เหี้ย! O_O


                มันจ้องหน้าผม ผมก็มองหน้ามันอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจตอนนี้จะเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอกอยู่แล้ว สองปีที่ไม่ได้เจอกัน... สองปีที่ไม่ได้ติดต่อกันเลย... เรื่องราวต่างๆไหลวนเข้ามาในความคิด...


                “โหพี่ ขอโทษที่รบกวนนะค้าบบบบบ” ไอ้พี่เฟี๊ยตไหว้จนหัวแทบจะโขกกับพื้นแต่หมอนั่นก็ยังไม่สนใจ


                “...”


                “พี่สุดหล่อ อย่าสั่งซ่อมผมเลยนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดสวรรค์ของพี่เลย...” มันบ่นของมันไม่หยุด แต่สมองผมไม่รับรู้อะไรแล้ว สมองมันตื้อๆ ขอบตาก็เริ่มร้อนผ่าว


                “เออๆ”


                “ขอบคุณก๊าบบบบ ไปก่อนนะก๊าบ ไปเหอะๆ” ไอ้พี่เฟี๊ยตจูงมือผมไปทางโต๊ะทำแผลเมื่อเห็นว่าผมเอาแต่ยืนนิ่ง ผมก็เดินตามไปอย่างว่าง่ายเพราะตอนนี้ม่านน้ำตามันบังจนผมมองอะไรไม่ค่อยชัดแล้ว


                “เดี๋ยวไอ้เฟี๊ยต...”


                “ครับ”


                “...นี่แฟนมึงเหรอ”


                “อ่า...” ไอ้พี่เฟี๊ยตเกาหัวแกรกๆ ผมแอบปาดน้ำตาทิ้ง แล้วหันไปเผชิญกับเขา


                “ใช่ ผมเป็นแฟนพี่เฟี๊ยต!”


                ผมมองเขาด้วยสายตาแข็งกร้าว พี่พอร์ชเลิกคิ้วยักไหล่อย่างไม่แคร์แล้วเดินออกห้องไป


                ปัง!


   เสียงปิดประตูดังสนั่นจนตกใจหูอื้อกันไปตามๆกัน ผมได้ยินเสียงผู้หญิงที่เล่นจ้ำจี้อยู่กับเขาอุทานเสียงแหลมด้วยความตกใจด้วย เฮ้อออออ~ ผมไม่เคยรู้เลยว่าเขาเรียนที่นี่ ย้ายที่เรียนทันมั้ย...อีกอาทิตย์กว่าๆก็จะเปิดเทอม T^T ใช้ชีวิตต่อจากนี้ลำบากแล้วล่ะ


พี่เฟี๊ยตพาผมมาเลี้ยงข้าวกลางวันและมาส่งผมที่หอ ผมเป็นคนกรุงเทพนี่ล่ะแต่บ้านผมอยู่ไกลไง ถ้าให้เลือกระหว่างตื่นเช้ากับเสียตังค์ค่าหอนี่ผมเลือกอย่างหลังครับ = = อันที่จริงวันนี้ผมแค่ไปสำรวจที่ทางเอาไว้เฉยๆ ไม่คิดว่าจะไปเจอแจ๊คพ๊อตเข้าซะได้ และพี่เฟี๊ยตก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามผมเรื่องไอ้พี่พอร์ชอีก... ผมก็เลยสบายใจที่จะคุยกับมันหน่อยนึง


ผมค้นๆหนังสือเรียนตอนมอปลายที่ผมขนมาด้วยเพื่อพื้นฐานที่มั่นคงน่ะ เจอหนังสือฟิสิกส์ก็เอามาเปิดเร็วๆแล้วหยิบรูปที่ผมใช้คั้นหนังสือออกมา รูปผู้ชายคนนั้น...พี่พอร์ช ผมเดินไปที่ถึงขยะแล้วขยำรูปนั้นทิ้งไปซะ ในขณะที่ผมคิดถึงเขา เขากำลังจะเอากับคนอื่น ลาก่อน...





ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและติดตามจ้า

 :กอด1: :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ ferrari_L

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-2

2
:katai5: :katai5: :katai5: :katai5:


%#$%%@%&^&*()(_&$@!$%&(#@+๑๒฿๘!!!!!!!!!!


ผมอยากจะยกมือขึ้นมาอุดหูมาก บอกเลย! ตอนกูฟังเพลงกูยังไม่เปิดดังเท่าเสียงพวกมึงตะโกนด่ากูเลยครับพวกพี่ว๊าก! T^T ใช่ครับ... ตอนนี่ผมกำลังรับน้องอยู่ หลังจากทำกิจกรรมเล่นๆเต้นๆกันอย่างสนุกสนานให้พอตายใจ พวกเราก็ถูกชักจูงเข้าสู่ลานประหารแบบไม่รู้ตัวโดยพี่ปีสอง พอมาถึงแม่ งก็สั่งจัดๆไรไม่รู้ คือกูจบจากโรงเรียนเอกชนที่ไม่มีกฎเกณฑ์การใช้ชีวิตแต่ระดับไอคิวสูงนะครับ ผมก็เลยตามๆเขาไป... คือกูไม่รู้จริงจริ๊งงงงงง ตอนนี้พวกฮีๆกำลังไต่สวนพวกเราเรื่องการเข้าร่วมกิจกรรม โดยคำถามเบสิคที่พวกมึงถามมาตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว


‘พวกคุณมากันกี่คน! ขาดกี่คน! แล้วไปไหน!’


‘ทำไมพวกคุณไม่รู้!’


‘คุณจำชื่อเพื่อนที่นั่งข้างคุณได้มั้ย!’


‘กิจกรรมวันนี้ชื่ออะไร!’


‘แนะนำตัวกันยังไง!’


บลาๆๆๆๆ บอกตรงนี้เลย กูตอบไม่ได้สักคำถาม! จบนะ! ผมเผลอยกมือขึ้นมาบีบต้นคอเพราะความเมื่อย ผมนั่งก้มหน้าหลับตาเอาป้ายชื่อ ‘จิณวรวยหัวคา’ (ผมชื่อจริงว่า จิณฑ์วรา นะคร้าบบบTT) หนีบไว้ที่คอมาเป็นชั่วโมงแล้วครับเหน็บก็กินตีนจนขากูชาไปหมด T_T และแน่นอนพอผมขยับตัวปุ๊บ อ่า...ว๊ากเดี่ยวกูไม่พอ พอกูไม่ตอบก็ให้กูปั่นจิ้งหรีดอีก ผมเดินออกไปนอกแถวที่ๆห่างไกลจากเพื่อนๆนั่งอยู่แล้วการทำร้ายตัวเองก็เริ่มขึ้น


“เพื่อนผมถามทำไมไม่ตอบ!”



ผมหลับตาแล้วก็ก้มลงหมุน นับเลขไปด้วย เฮ้อออ!


“นี่คุณ! หยุดก่อน”


ผมคิดว่าเขาน่าจะหมายถึงผม ผมค่อยๆยืดตัวขึ้นมาแต่ไอ้อาการโลกหมุนนี่ทำให้ผมเซเล็กน้อยพี่เขาก็เลยช่วยมาประคองไว้ โอ้ย! โลกหมุนๆๆๆๆๆๆ


“สำออย! ไม่ไหวก็ไม่ต้องทำ! ใครบังคับคุณ!”


“ผมต้องตอบว่าไงครับ”


@$#@#%$^^*)(_()^&@$!$#^*&**


ตอนแรกคนที่พูดกับผมมีแค่คนเดียวนะ แต่พอผมพูดเท่านั้นแหละ ผมก็โดนล้อมเป็นวงกลมแล้วพวกเขาก็สาดน้ำลายใส่ผมทันที ยี้ๆๆๆ(แอบมีกระเด็นมาโดนแขนY_Y) กูทำไรผิดว้า ก็ผมไม่รู้ว่าต้องตอบว่าไงนี่ ไม่มีใครบังคับ(แต่กูก็ต้องมาและกูก็ไม่อยากมา)งั้นเหรอ!? แล้วผมก็ถูกเพิ่มจำนวนการปั่นจิ้งหรีดไปโดยปริยาย แม้พวกเขาจะถามอะไรผมอีกผมก็ไม่สนใจปั่นจิ้งหรีดต่อไปจนครบรอบ แล้วผมก็ล้มลงตามระเบียบ... โลกมันหมุนเหมือนผีหลอก ผมอยากอ้วกมากเลย ฮือๆๆ


“มึงก็ทำตัวดีๆหน่อยดิแว้”


ผมเหลือบตามองคนที่เอาก้านสำลีชุบแอมโมเนียมาจ่อที่จมูกผม ไอ้พี่เฟี๊ยต... ถึงว่าเสียงคุ้นๆ แต่เมื่อกี้มึงว้ากอยู่หน้าสุดเลยนะได้ข่าว! มันเป็นพี่ว้ากและเป็นคนที่ไล่ผมออกไปปั่นจิ้งหรีดแหละ = = แล้วนี่มึงมาได้ไงวะเนี้ย?


“ตอนนี้ปีสามอบรมน้องอยู่ ปีสองก็เลยจะกลับแล้ว”


“หายแล้วก็ไปเข้าแถว!”


ผมเลยลุกขึ้นเมื่อผู้ชายหน้าหล่อโหด(และเป็นเฮดว้ากปีสอง)มายืนซ้อนอยู่ด้านหลังพี่เฟี๊ยตแล้วตะคอกใส่เสียงดังให้ผมไปเข้าแถว เล่นเอาทั้งผมทั้งพี่เฟี๊ยตสะดุ้งโหยง ผมขอบคุณไอ้พี่เฟี๊ยตตามที่ได้รับการอบรม(?)มาเมื่อกี้แล้วเดินไปหาเพื่อนๆที่กำลังลุกนั่งตามคำสั่งอยู่


“ไปไหนมา!”


“ผมหน้...”


“แนะนำตัวยังไง!!! #@$)($^(*_)(^*%%@#”


แค่ลืมแค่เนี้ยต้องด่ากันไม่เป็นภาษาขนาดนี้เล้ยยยยย ผมรอให้เสียงพวกพี่แกเงียบลงไปก่อน ยกมือขึ้นตั้งฉากอย่างโน้นหันฝ่ามือนั่นนี่นิ้วเรียงชิดบลาๆตามที่พี่แกสอน(?)มาแล้วตะโกนแนะนำตัวออกไป


“นายจิณฑ์วรา สกุลเวชเสน รหัสXXXXXX049 ขออนุญาตเข้าไปนั่งครับ”


“นั่งอย่างเดียวเหรอ!”


“...”


“จะไม่ช่วยเพื่อนทำกิจกรรมใช่มั้ย!”



“ทำครับ!”


ผมจ้องคนที่ว้ากผมตาแข็ง ไอ้พี่พอร์ช... อย่าบอกว่ามึงเป็นเฮดว้ากปีสาม! เชี่ยแม่ ง! ผมว่าจากนี้ไปชีวิตการรับน้องของผมในระบบโซตัสอาจจะแย่กว่าที่คิด แม้ว่าพี่มันจะไม่ได้มายุ่งเกี่ยวกับผมแต่ผมก็คงจะประหม่าและทำกิจกรรมได้ไม่เต็มที่เมื่อมีสายตามันมองอยู่ T_T


“แต่เมื่อกี้...”


“ผมจะทำทุกอย่างที่เพื่อนทำครับ!”


ผมไม่รอให้พี่พอร์ชพูดจบผมก็แทรกขึ้นมา อ่า... กูทำผิดอีกแล้ว ผมนิ่งฟังการประสานเสียงที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องที่ผมเถียงรุ่นพี่ ไม่เคารพรุ่นพี่ หาว่าผมคิดว่าพวกเขาเป็นเพื่อนเล่นบ้างล่ะอะไรบ้างล่ะ น่าปวดหู! กูไม่ได้คิดอย่างที่พวกมึงว้ากเลยครับ! แล้วผมก็โดนไอ้เหี้ยพี่พอร์ชเล่นงานหลายอย่าง ถูกทำโทษไม่ซ้ำแบบพอซ่อมเสร็จแล้วมานั่งฟังเสียงเทศน์ได้ไม่ถึงห้านาทีก็โดนเรียกไปซ่อมอีก น่วมไปทั้งตัวแล้วกู! ผมคิดว่าถ้าคุณไปถามเพื่อนรุ่นผมว่า ‘รู้จักจิณฑ์วรา รหัสสี่เก้ามั้ย?’ ผมเชื่อว่าทุกคนรู้จักและจำหน้าผมได้ตั้งแต่วันนี้แน่นอน เพราะอะไรน่ะเหรอ... เพราะกูโดนเรียกถามบ่อยเกินไงวันนี้!


RRRRRRRRRRR


“โหล!”


/นั่นจัสป่ะ?/


“โทรหาใครก็คนนั้นรับดิ” ผมจำเสียงมันได้ครับ ไอ้พี่เฟี๊ยต ผมให้เบอร์มันตั้งแต่วันแรกแล้วอ่ะ แต่ผมไม่รู้ว่าจะอยู่ภาคเดียวกัน


/กวนตีนกูอย่างนี้แสดงว่าไม่เป็นไร ว้ากอีกซะดีมั้ย/


“เอาเลย ถ้าวันนี้มึงคิดว่ากูนั่งอยู่เฉยๆสบายๆล่ะก็...” มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์อีกข้างก็นวดน้ำมัน


ผมรู้ว่ามันเป็นรุ่นพี่ แต่ผมไม่อยากจะเคารพมันหรอก ให้ผมเรียก ‘พี่’ ‘ผม’ แบบที่ถูกสั่งสอนมาน่ะเหรอ ไม่อ่ะ ถ้าผมต้องพูดแบบนั้นผมไม่พูดดีกว่า เซ้นส์ผมมันบอกว่าพี่เฟี๊ยตอ่ะ...คือคนที่ผมจะพึ่งพา ไม่ใช่คนที่ผมจะต้องมานั่งเกรงใจ ฮ่าๆๆ นิสัยเสียจริงกู =.,=


/แล้ววันนี้มีเพื่อนใหม่ยัง/


“อือ มีแล้ว”


ถ้าหมายถึงเพื่อนที่คุยกับผมมากที่สุดก็คงเป็นไอ้รหัสสี่แปดกับห้าศูนย์แหละ ก็เวลาเรียงแถวตามรหัสมันนั่งใกล้ผมนิ -3- มันชื่ออีก้อง(ตุ๊ดยักษ์)กับไอ้ค๊อก(ผู้ชายหน้าม่อ) ก็ดูร่าเริงและเข้ากับเพื่อนได้ง่ายอยู่นะ


/ก็ดีแล้ว จำชื่อเพื่อนให้ได้ด้วยล่ะ แค่นี้นะ/


“รู้แล้วๆ ว้ากนอกสถานที่ไง๊?”



/เดี๋ยวเจอซ่อมเดี๋ยวก่อนเถอะมึง/


ผมเบะปากใส่โทรศัพท์แล้วกดวางสายไป ไอ้รหัสหน้าหลังของผมมันชวนไปแดกเหล้าตั้งแต่วันแรกที่เราคุยกันเลยครับ ตีซี้กูเร็วมากอ่ะ ผมแดกยาพาราฯกันโรคภัยไข้เจ็บไปสองเม็ดแล้วแต่งตัวเตรียมไปเปิดโลกกว้างกับพวกมัน


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


คือมันอยู่หอเดียวกับผมแถวๆคณะนี่เอง ผมบอกมันว่าถ้าพร้อมแล้วจะไปหาที่ห้องพวกมันไง หรือว่าผมช้าไป เหลือบมองนาฬิกาก็เพิ่งจะทุ่มกว่า ร้านเหล้าเปิดยังก็ไม่รู้ แต่ผมก็เดินไปเปิดประตู


เหยดดดดดดดดดดด


กูปิดประตูลงแทบไม่ทัน T_T ไม่ทันจริงๆ ฝ่ามือใหญ่ดันประตูผมให้เปิดออกกว้างแล้วแทรกตัวเข้ามา ร่างสูงมองไปรอบๆอย่างสำรวจตรวจตรา คือนี่ห้องกูนะได้ข่าว... แล้วมึงเป็นใครหะเดินไปนู่นไปนี่ตามใจได้เหรอฟะ!? - [] –


“มีธุระอะไร” ผมทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดนี่ แล้วพยายามจะไล่เขาให้ออกไป


“กูมาเยี่ยมเมียเก่าบ้างไม่ได้?”


“เชี่ย! ใครเมียเก่ามึง” รุ่นพ่งรุ่นพี่กูก็ไม่สนละครับ


มันขยับเข้ามาประชิดพอผมถอยหลังหนีก็ชนเข้ากับผนังเย็นเยียบ ผมพึงรู้ว่าห้องราคาเดือนละห้าพันมันแคบขนาดนี้ T_T มือหนาเชยคางผมขึ้นให้สบตากับเขา พอผมจะสะบัดออกเขาก็บีบแก้มผมแรงจนปวดกรามไปหมด


“ลืม? ได้ผัวใหม่แล้วลืมผัวเก่าเหรอ”


“กู-ไม่-เคย-มี-ผัว-เก่า!”


ผมเน้นย้ำใส่หน้าไอ้พี่พอร์ชทีละคำ ใบหน้าคมเครียดขึงด้วยความโกรธ มือใหญ่ดึงผมเข้าไปประกบปากจนได้กลิ่นคาวเลือดจากแรงกระทบ ผมครางด้วยความเจ็บซึ่งนั่นเป็นโอกาสให้ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปากของผมได้อย่างง่ายดาย มือทั้งสองข้างที่พยายามผลักไสถูกไอ้พี่พอร์ชตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวของมัน ส่วนอีกข้างก็เลิกเสื้อยืดผมขึ้นแล้วสะกิดยอดอกสีชมพูอย่างชำนาญจนผมอ่อนระทวยปล่อยให้พี่มันชักนำร่างผมไปที่เตียงซึ่งกว่าจะรู้ตัวอีกทีผมก็เหลือแต่กางเกงบ๊อกเซอร์แล้ว


ปัง ปัง ปัง


“ไอ้จัส พวกกูมาแระคร้าบบบ!”


ผมผลักไอ้พี่พอร์ชที่กำลังกลืนกินยอดอกผมอย่างเคลิบเคลิ้มออกไป ให้ตายเหอะ! มึงมันไว -*- ผมเก็บเสื้อกางเกงที่กระจัดกระจายเต็มห้องมาสวมแล้วกำลังจะไปเปิดประตู แต่ฝ่ามือใหญ่ฉุดไว้เสียก่อน


“จะไปไหน”


“เรื่องของกู”


ผมสะบัดมือออกแล้วเดินไปที่ประตู ยังไม่ทันจะได้ปลดล๊อกก็นึกอะไรขึ้นมาได้เสียก่อน ผมหันไปบอกพี่มันเสียงแข็ง “ออกไปแล้วล๊อกห้องให้ด้วย อ้อ กรุณาอย่ามาอีก ถ้าไม่จำเป็นผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ!”


ผมรีบออกห้องแล้วปิดประตูอย่างรวดเร็วเมื่อพี่มันทำหน้าโหดแล้วลุกขึ้นเหมือนจะมาบีบคอผม อาการเคลิบเคลิ้มตอนไอ้พี่พอร์ชมาเล้าโลมนั่นคืออาร๊ายยยยยย > < ตอนที่เคยคบกันมึงถนอมกากนะ นี่สันดานมึงจริงๆใช่มั้ยโว้ย ฮึ่ยๆๆ คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์เตรียมไปโยกบนฟลอร์ดีกว่าครับ

--------------------------------------------
      :กอด1: :กอด1: :กอด1:
           ปอลิง คำหยาบคายเยอะไปบ้างขออภัย -3-

ออฟไลน์ Teddysdeath

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
น่าติดตามสุดๆ ทำไมเราเพิ่งเห็นเรื่องนี้น้า

ดันๆๆๆๆๆๆ o13

ออฟไลน์ ferrari_L

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-2
 


3



ผมถูกลากมาที่โต๊ะโดยไอ้ค๊อก ตอนนี้กำลังเมาได้ที เดินเซสะเปะสะปะไปทั่วร้าน ชนแก้วกับคนนู้นคนนี้ไปเรื่อย หวิดถูกผู้ชายโต๊ะหนึ่งจับปล้ำละครับ แต่ยังไม่สำนึกไงเต้นแรดไปเรื่อยจนเพื่อนต้องหิ้วมาทิ้งไว้นี่แหละ


“ฝากนะพี่เฟี๊ยต”


“แป๊บเดียวขึ้นโต๊ะละ หนูไม่อยากจะคิดถึงตอนตีสองเลยค่ะคุณพี่” เสียงแรดๆอย่างนี้อีก้องชัวร์เลย


“เพ่เฟี๊ยตตตตตต” ว่าแต่เฟี๊ยตไหยฟะ... = =


คิดไปก็คิดไม่ออก ดื่มมมมมมมมมม


“จัสมึงพอเหอะ พอก๊อนนนนนนน”


“ขออีก เอาเหล้ามา ฮื้ออ”


ผมครางอย่างหงุดหงิดเมื่อถูกแย่งแก้วเหล้า ม่ายๆๆๆๆๆ เอาเหล้ามา เอาเหล้ากูม๊าาาาาาาาา~~~~~ (แทบจะกระโจนไปคว้าขวดเหล้าในมือคนชื่อเฟี๊ยต ลักษณะจะท่าเดียวกับลำยองคว้าโถยาดอง) มันเอาขวดเหล้าผมไปวางซะไกลแล้วล๊อคตัวผมไว้


“ได้โปรดเมาแล้วหลับเถอะจัส กูเหนื่อย!”


“กูก็เหนื่อย แต่กูจะกินๆๆๆๆ กินให้หายเหนื่อยใจ! เข้าใจมั้ยไอ้ฟอส”


“กูไม่ได้ชื่อฟอส = =”


“ไฟต์ -.,-”


“กูไม่ได้ชื่อไฟต์ = =”


“โฟล์ค”


“... โอ๊ยยยย กูเพลียยยยย”


ไอ้คนบ้ามันเขย่าตัวผมไปมา มึงเพลียแต่กูเวียนหัว! ผมสะบัดตัวออกแล้วเอาแก้วเหล้าใครสักคนมาดื่ม ผมจะกินให้มันลืม ลืมไอ้คนชั่ว ไอ้คนใจร้ายที่มันทิ้งผมไป! ไอ้คนหลายใจรักใครไม่เป็น! แม่ งเหี้ยยยยยยยยยยย!!!!!!


อึก อึก อึก


“ดื่มอย่างกะน้ำเปล่าเลยน้องกู - -”


“นี่เฟค กูจะบอกไรให้นะ...”


“กูชื่อเฟี๊ยต= =”


“กูอ่ะไม่ได้ชอบผู้ชายเว้ย! กูอ่ะชอบผู้หญิงของกูอยู่ดีๆ ไอ้ห่ านั่นมันมาทำกูเขว แม่ งมาอ่อยกู!!”


“แต่ชาตินี้คงไม่มีผู้หญิงที่ไหนเอามึงอ่ะ”


“รู้ได้ไงวะฟ้า! มึงมั่วแล้ว... เหี้ย กูชอบผู้ชาย!!!!!”


เสียงจอแจรอบตัวเงียบสนิทเหลือไว้แต่เสียงเพลง ผมมองไปรอบๆ สายตาผู้ชายที่นั่งร่วมโต๊ะจับจ้องมาที่ผม ตอนแรกผมนั่งที่เคาท์เตอร์ไม่ใช่อ่อ?  ผมเห็นเสื้อช๊อปสีกรม อ่า หน้าคุ้นๆเหมือนเคยมีเรื่องบาดหมาง(?)กันมาก่อน


“จะ จัส อะ โถ่เอ้ย เขารู้กันหมดเลย”


“ฟลุ๊ค ไอ้พวกนี้เป็นใครวะ”


“หะ เหี้ย เรียกรุ่นพี่ดีๆดิเว้ย T_T ขอตัวพาน้องผมกลับก่อนนะครับ”


แขนผมถูกยกพาดบ่าไอ้พี่เฟี๊ยตแล้วแขนยาวก็ดึงเอวผมขึ้นอีกที กลับแล้วเหรอ แล้วเหล้ากูอ่า (._.)


“เอาเหล้ามาให้กูก่อนดิวะไอ้ฟัก”


“ฟักพ่อ งงง ถ้ามึงไม่เรียกกูเฟี๊ยต กูจะตัดสายมึ๊งงงงงง T_T”


ตัดสายคือไร สายไฟเหรอ เออดี ไฟดับจะได้มืดๆ จะได้เต้นๆ จะได้ดื่มๆ วู้ววววววว แขนผมถูกกระชากด้วยอย่างแรงจนกระดูกลั่นดังกร๊อบ ตัวผมเซจะล้มลงพื้นแต่ถูกรวบเอวเอาไว้ได้ซะก่อน


“กูจะพามันไปส่งเอง มึงไปต่อเหอะ”


“พี่พอร์ช แต่ว่า...”


“ไปดิ”


“มันเป็นน้องรหัสผมนะครับพี่ เดี๋ยวผมดูแลเอง” 

         

ร่างสูงผมยาวประบ่าเดินเข้ามาสะกิดเฟี๊ยตด้วยตรีน “แดกเหล้ากันมึง”


“ไอ้เหี้ยบอส มึงเรียกกูดีๆไม่เป็นไงวะ”


“มึงจะไปดีๆป่าวล่ะ”


“จิ๊ งั้นผมฝากไอ้จัสมันด้วยนะครับ มันอยู่หอxxx แล้วก็...เห้ยปล่อยดิ ไอ้เหี้ยคอเสื้อกูจะยาน ควายยย!”


บอสหันมาขยิบตาให้พี่รหัสแล้วลากไอ้เพื่อนที่ริจะจีบเด็กของพี่รหัสเขาไปให้ไกล พอร์ชก้มลงมองร่างที่ดิ้นดุ๊กดิ๊กในอ้อมแขนแล้วตัดสินใจช้อนตัวเด็กโง่ขึ้นตรงไปที่รถ หอxxx เหรอ? จะไปทำไมวะ ไปคอนโดกูดีกว่า หึ

 

 









 

อาการเจ็บจี๊ดบนหัวทำให้ผมลืมตามาเจอแสงจ้าแบบไม่เต็มใจนัก นี่ใช่มั้ยที่เรียกว่าตื่น... อะไรของกูวะเนี้ย! - - ผมลุกขึ้นนั่ง อ่า โลกยังหมุนอยู่เบาๆ ที่นี่ที่ไหนหะรูหะราขนาดนี้ไม่ใช่ห้องผมแน่นอน อย่าบอกว่าเมื่อคืนเมาแล้วถูกผู้ชายลากมากกน่ะ โอ๊ยยยยยยยยยยยยย


“ตื่นแล้วเหรอ”



ประโยคเบสิคในละคร แต่เอามาพูดในชีวิตจริงได้ตามปกติ


“มึง!”


“ทุเรศ สภาพดูไม่ได้”


ผมก้มลงมองตัวเอง เหลือแต่บ๊อกเซอร์คือเชี่ยไร!!! ผมหันขวับไปมองรุ่นพี่ผู้หวังดี(?) มันยักไหล่แล้วเดินถือแก้วกาแฟออกห้องไป ผมเดินเข้าห้องน้ำเห็นตามแผงอกและลำคอเต็มไปด้วยรอยสีชมพูเป็นจ้ำๆ ไอ้เหี้ยพี่พอร์ชเล่นกูละไง ผมรู้ว่ามันไม่ได้ปล้ำผมหรอกแต่คงนัวกูใหญ่เลยล่ะสภาพนี้ T///T ขอชักโครกตัวเองลงโถส้วมเดี๋ยวนี้เลย!

 

 

 









ผมเดินออกมาด้วยเสื้อผ้าชุดเดิมแต่ซักใหม่และรีดซะเรียบกริบ เห็นไอ้พี่พอร์ชนั่งดูหนังอยู่ คิดว่าน่าจะเดินไปขอบคุณสักหน่อยแล้วก็จะรีบไปให้พ้นๆหน้าเขา


“ขอบใจ”


“ทำกับข้าวให้กู”


ห๊ะ! เงิบแป๊บ มันสั่งมาแบบไม่หันมามองผมด้วยซ้ำ กูแค่มาอาศัยมึงนอนแค่คืนเดียวนี่กะใช้งานกูให้คุ้มว่างั้น ผมเชิดหน้าใส่(หลังมัน)ก่อนจะเดินออกห้องไปแต่เขากลับคว้าแขนผมไว้ก่อน


“ทำให้หน่อยไม่ได้ไง๊? ให้เกียรติเสื้อกูที่โดนอ้วกมึงเมื่อคืนด้วย”


กูเข้าใจครับว่าดูแลคนเมาลำบากขนาดไหน บอกทางไปครัวกูมาเลยมะ! T_T


“ก็ด้ะ”


“เอาสปาเกตตี้เขียวหวานไก่นะ”


ผมชะงัก แววตามันสื่อความหมายบางอย่าง... ผมเบือนหน้าหนี นั่นมันของโปรดผม เมนูอาหารที่กินตอนเดทแรก ทุกเทศกาลก็ต้องกินด้วยกัน กินสปาเกตตี้เขียวหวานไก่ฝีมือผม... ผมกระพริบตาถี่ๆเรียกสติหันไปมองคนตัวสูงที่ไม่ยอมละสายตาไปไหน


“ผมทำไม่เป็น”


“หึ”


ทำไมต้องรื้อฟื้น ทำไมต้องมาวุ่นวาย ให้แผลที่ตกสะเก็ตกลับมาเหวอะหวะอีกครั้ง


“ครัวอยู่ทางโน้น”


ผมเดินตามนิ้วชี้ไป สำรวจดูแล้วมีวัตถุดิบทุกอย่างที่สามารถทำสปาเกตตี้แกงเขียวหวานได้และมีเยอะด้วย แต่ผมไม่ทำ! เปิดตู้ลอยชั้นบนสุดเจอมาม่าคัพเป็นแพคเลย หยิบลงมาสามกระป๋อง ของผมสองของไอ้พี่พอร์ชหนึ่งนะครับ ต้มน้ำใส่รอไม่นานก็ได้กิน


“รุ่นพี่! เสร็จแล้ว!”


ไม่นานเขาก็เดินมา “เรียกผมว่ารุ่นพี่นี่คุณได้รุ่นจากผมแล้วเหรอ”


จริงสินะ เรายังไม่ใช่พี่น้องกันจนกว่าพวกผมจะพิสูจน์ตัวเองจนได้รุ่น แต่จะให้ผมเรียกเขาว่าไงล่ะ พี่พอร์ช เหมือนเดิมเหรอไง กระดากปากไปนะ!


“มาม่า?... ของกูอันไหน”


“นี่” ผมชี้รสหมูสับ ส่วนแกงเขียวหวานสองคัพของผม อิอิ


“จัสก็มากินสิ”


“เดี๋ยวพี่พอร์ช เอ่อ... เดี๋ยวก่อน นั่นมันของผมนะ”


ผมท้วงเมื่อเขาหยิบรสแกงเขียวหวานผมไปซดหน้าตาเฉย เขาอมยิ้มมุมปากไม่พูดอะไร จิ๊ ก็ใครบอกให้เขามาเรียกแทนตัวเองว่าพี่แล้วเรียกผมว่าจัสเหมือนตอนนั้นล่ะ ผมก็ติดพูดตามเลยสิครับ T////T


เรากินไปโดยที่ไม่พูดอะไรอีก ได้แต่ด่ากันทางสีหน้าแล้วแววตาครับ โดยเฉพาะไอ้ท่าเลิกคิ้วกับยักไหล่ของไอ้พี่พอร์ชนี่มันกวนตีนผมระดับห้าดาวเลยครับ แล้วตรีนมึงที่เอามาเขี่ยๆตรีนกูอยู่เนี้ย ควรหยุดนะ ส่งสัญญาณชวนกูเล่นจ้ำจี้ไง๊?


“เปลี่ยนไปเยอะนะ”


“ก็หูตาสว่างขึ้น”


“ว่า?”


“โลกมันไม่ได้สวยคนมันก็เหี้ย! กลับได้แล้วใช่มั้ย”


“ไม่ต้องกลับก็ได้นะ...”


ผมย่นจมูกใส่แล้วเดินออกจากห้องโบกมือให้ส่งๆ


“เดี๋ยว!”


“อะไร”


“ทำความสะอาดห้องด้วยมั้ย”


“ฝันป้ะ! นี่ขี้ข้าอ่อ?”


“โอเคๆ” เขายกมือเสมอไหล่อย่างยอมแพ้ “จะไปส่ง”


“...”


ผมไม่พูดอะไร แค่เดินนำลงมาที่ลานจอดรถ ไม่ได้เจอกันเกือบสามปีนี่เปลี่ยนรถใหม่นะครับแต่สีเดิม ผมอึ้งไปหน่อยที่เขาเหมือนจะปฏิบัติตัวกับผมเหมือนเดิม เขาเปิดประตูรถให้ เขาคาดเข็มขัดให้ แถมยังแอบเอาจมูกมาเฉียดแก้มผมอย่างเคยอีก ผมเบือนหน้าหนีไปมองกระจกอย่างเดียวเลย ทำไมต้องทำอย่างนี้! ไม่ชอบ! จะมาทำให้หวั่นไหวอีกเหรองะ? บอกไว้ก่อนว่ายาก! นี่ไม่ใช่จัสคนเดิมที่จะยอมเขาง่ายๆ


RRRRRRRRRRRRRRR


“ไร”


[มึงรับโทรศัพท์แบบที่กูไม่อยากจะพูดต่อเลยอ่ะจัส]


“โทรมากวนตีนแค่นี้?”


[เปล่า หายเมายัง กูจะซื้อของไปให้กินที่หอ]


“ไม่ต้องก็ได้เว้ย กินมาละ เอาไว้ตอนเย็นละ...เฮ้ย!”


เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!


เสียงเบรกรถดังลั่นถนนจากการเบรกอย่างกระทันหัน แม้จะคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วแต่ผมก็ยังเด้งขึ้นมาจากเบาะเลยคิดดู ผมตั้งสติได้ก็หันไปมองข้างทางซ้ายขวาทันที ไอ้เหี้ย! มันเกิดอะไรขึ้นวะ


“โทษๆ พอดีไก่แม่ งตัดหน้ารถหว่ะ”


พร่องเรอะ! เดี๋ยวนี้เขาเลี้ยงไก่ในตึกกันเหรอไงวะ สกิลการแถของมึงแย่มากเลยไอ้พี่พอร์ช! ผมหน้าตึงก้มลงหาโทรศัพท์บนพื้นรถที่ทำหลุดมือไปด้วยความตกใจ แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ


RRRRRRRRRRRRRRR


เสียงโทรศัพท์ผมดังแว่วๆมาจากฝั่งพี่พอร์ชล่ะ คิดว่าโทรศัพท์กูเป็นคันเร่งไง๊? แม่ งเหยียบซะเต็มๆตรีนเลยนะ L ผมมองหน้ามันที่ผิวปากฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีต่างจากหน้าบอกบุญไม่รับตอนที่ผมคุยโทรศัพท์กับพี่เฟี๊ยต


“โทรศัพท์!”


มันทำเป็นไม่สนใจ ไม่เก็บมาให้ผม ไม่รับ ปล่อยให้โทรศัพท์ผมดังๆดับๆอยู่อย่างนั้นหลายรอบจนกระทั่งรถมาจอดอยู่ที่หน้าหอพักผม ผมถึงได้ปลดเข็มขัดแล้วก้มลงไปเก็บมา เชี่ยแม่มมม มีแต่รอยตีนมึง แล้วกูจะกล้าเอามาแนบหน้าได้ไงฟระ!


RRRRRRRRRRR


“ถ้ามึงรับมึงเจอดีแน่จัส”


“กูจะรับโทรศัพท์แฟนกูหนักส่วนไหนของมึงไม่ทราบ”


“ส่วน K มั้งสัส”


พี่พอร์ชดึงผมเข้าไปปะทะแผงอกกว้าง แขนใหญ่รัดรอบตัวผมไว้อย่างแน่นหนา ผมดิ้นรนเมื่อเขาพยายามจะประกบปากจูบ เมื่อเห็นว่าผมเบี่ยงหน้าหนีเขาจึงซุกไซ้ที่ซอกคอผมแทน


“อย่า! โอ๊ย!”


แม่ งกัดอ่ะ! แค่รอยเดิมนี่มันยังไม่มากพอใช่มั้ยหะ! ผมรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักมันออกมันไม่ยอมปล่อยง่ายๆ ฝ่ามือผมเลยฟาดไปโดนหน้ามันทีหนึ่ง เราทั้งคู่ชะงักไป ผมเลยถือโอกาสนี้ผลักเขาออกไป กูว่าจะปล่อยๆเรื่องที่มันฟัดผมเมื่อคืนไปละนะ แต่มึงยังไม่หยุดใช่มั้ย...


“มีสิทธิ์อะไรมาแตะต้องตัวกู”


“กูมีแน่!”


เขาตอบอย่างมั่นใจ ผมไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดกับคนบ้าเลยรีบเปิดประตูลงรถไป แต่ไอ้พี่พอร์ชก็ยังเดินตามมา ได้ยินแว่วๆว่าจะไปส่งถึงห้องอะไรของเขาก็ไม่รู้ ผมไม่อยากจะสนใจแล้ว! เดินกระทืบเท้าหนีลูกเดียว


“กลับไปได้แล้ว”


ผมพูดตอนเดินมาถึงหน้าห้อง ไขกุญแจโดยไม่หันไปมองหน้าไอ้พี่พอร์ช พอไขได้ก็เปิดประตูออกกว้างลองใจเขาสักหน่อย เมื่อเห็นเท้าใหญ่กำลังจะก้าวเข้ามาในห้องผมก็รีบชิงพูดเสียก่อน


“ถ้าคุณอยากเข้ามาในชีวิตผม ประตูมันเปิดอยู่...”


“...” พี่พอร์ชชะงักไป ผมยืนพิงบานประตูไว้ มองสบตากันและกันอยู่ตรงนั้น


“ถ้าคุณอยากออกไปประตูก็เปิดอยู่เหมือนกัน


“...” เขาไม่พูดอะไรยืนคาประตูกอดอกรอว่าผมจะพูดอะไรต่อ


“แต่ขออย่างเดียว...”


“...”


“อย่าขวางประตูไว้ มันบังทางคนอื่น!”


ปัง!


ผมผลักเขาให้พ้นประตู แล้วกระชากปิดล็อคอย่างรวดเร็ว


ปังๆๆๆๆ


เสียงทุบประตูตามมาแทบจะทันที


“กูจะขวางไม่ให้ใครเข้ามาทั้งนั้น!!!!”


“...หึหึหึ”


“มีแต่มึงนั่นแหละผลักกูออกจากประตู! ท้ากูมากๆกูจะพังเข้าไปไม่ให้เหลือซาก!!!”


เหอะ! ผมไม่ได้ท้าเขาเลยนะ J

 

--------------------------------------------
           นึกว่าจะไม่มีคนอ่านซะแร้ววว เลยไม่ได้อัพต่อ
           ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจ้าาา

           :กอด1: :กอด1: :กอด1:


ออฟไลน์ j123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 699
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-1
อ่านจ้า อ่านรวดเดียวเลย รอตอนต่อไป  :call: :call:

ออฟไลน์ Nunun_B2UTY

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 132
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2
อัพค้าาา อ่านค้าาา ชอบแนวนี้  o13 o13

ออฟไลน์ Teddysdeath

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
ชอบนุ้งจัสจัง  :impress2:

ออฟไลน์ killerofcao

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
น่ารัก แต่ลืมภาคหนึ่งไแล้วหมดสิ้น

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ BExBOY

  • กัญชาเป็นยาเสพติด โปรอ่านฉลากก่อนสูบ
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 425
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
ชอบเลยยยยย แนวนี้
มาต่อไวไวนะค่ะ

ดูสินายเอกจะหนีรอดมั้ย

ออฟไลน์ kitwiphat

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-7
อ่านสิโครตสนุกเลยสู้ๆๆๆนะรออ่านอยชอบมากๆๆๆๆ

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +462/-20
โอ๊ยยยยยยยยยยเลวดี

แบบเลวสุดที่เราจะทนได้พอดีเป๊ะเลย ถ้าเลวอีกนิดเราจะเชียร์เฟี๊ยตแทนแล้วเนี่ย

ออฟไลน์ ferrari_L

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-2

4






วันนี้ก็มีกิจกรรมเหมือนทุกทีที่เราชอบ(?)กันนั่นแหละครับ ลานประหารของพวกเราชาวปีหนึ่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ รุ่นพี่ปีสามคนหนึ่งซึ่งไม่ใช่ไอ้พี่พอร์ชเดินวนอยู่รอบตัวผมมานานละ คงจะหาเรื่องด่ากูอยู่สินะ แต่ขอโทษครับ วันนี้กูพร้อม เหอๆๆ


“เอ้า รหัส049 ตอบหน่อยซิ”


หะ ห๊ะ เดี๋ยวนะ... คือแม่ งถามว่าไรนะครับ T_T มัวแต่โม้อะไรอยู่ในใจไม่ทันได้ฟัง ผมพยายามแลซ้ายเหลียวขวาจะถามเพื่อนข้างๆแต่พวกมันเอาแต่หน้าตรงคอตั้งไม่สนใจใดๆทั้งสิ้นเลยอ่ะ ผมถูกตะโกนเรียกอีกครั้งด้วยเสียงทรงพลังที่ไม่ต้องใช้ไมค์ แม่ งเกิดมาเพื่อสิ่งนี้จริงๆ


“ถามว่าอะไรนะครับ” ผมยกมือตรงก่อนถามออกไป


“แนะนำตัวยังไง%$&*9&^W^& ไม่ฟัง!$*&()#อยากโดน_^($*#@$^*&”


ผมพลาดตรงไหนเหรอ ผมไม่ได้แนะนำตัวก่อนไง เมื่อยแขนนะเว้ยที่ต้องเกร็งแขนให้ตั้งตรงอยู่เนี้ย รีบๆด่ากูให้เสร็จๆสักทีโว้ยยยย


“ผมถามว่า กิจกรรม show EN(โชว์เอ็น) คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว”


ชื่อกิจกรรมมึงจะเสื่อมไปไหน สมกับที่เป็นคณะวิศวะเลยเนอะมึง คำว่า En มาจาก engineer แล้วไอ้กิจกรรม show EN ไรนี่คือพวกพี่เพิ่งสั่งงานมาเมื่อวานป่าววะ หรือผมเพิ่งรู้เองเมื่อวานผ่านรักษาการประธานรุ่น


“ก็คืบหน้าไปนิดนึงแล้วครับ”


“นิดหนึ่งนี่เท่าไหร่ครับ” ไอ้พี่พอร์ชเดินมากอดอกถามข้างผมเลยล่ะ ส่วนอีกข้างก็มีไอ้คนที่ผมบอกว่ามาวนๆอยู่รอบตัวผมในทีแรกนั่นแหละ


“ก็หนึ่งในสี่อ่ะครับ”


“ทำอะไรบ้าง”


“ทำการแสดงทั่วๆไปครับ” ผมตอบแถมั้ย บอกเลยว่าแถมากกกกก T_T ผมไม่รู้จริงๆ เมื่อวานตอนประชุมผมเล่นเกมโทรศัพท์อยู่ ผมสารภาพเลยครับ



“โอ๊ยยยยย %$&*(*@! ไม่รู้^&(^ นี่ยังไม่ได้คุยกันเหรอไง $^)(@ จะทำมั้ย จะจัดมั้ย นี่น่ะเหรอที่จะมาขอรุ่นจากพวกผม $&^(&% ไม่ได้เรื่อง! ผมไม่อยากได้น้องแบบพวกคุณ!$^**#@%^)()$!%”


อีกมากมายหลายอย่างหลายเสียงทั้งเสียงของสาวสองและเสียงแตกห้าว


“ก็ผมไม่ได้ฟังนี่”


“แล้วคุณก็ตอบมั่วๆมาเหรอครับ”


“ถ้าไม่ตอบมั่วๆ พวกพี่ก็ว้ากผมอยู่ดี”


“%&(^$&@^@$&^*^(^*&$...” โดนอีกละ ผมไม่ได้เถียงนะครับ แค่พูดความจริง


“คุณชอบเรียนภูมิศาสตร์มั้ยครับ” พี่คนนี้ที่เดินวนเหมือนจะหาเรื่องผมตั้งแต่ทีแรกถามขึ้น เสียงกลางๆเย็นๆไม่ได้ตะคอกหรืออะไร


“ไม่ชอบครับ” ผมตอบอย่างมั่นใจ


“ถึงว่า...”


“...”


“ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”


...


.....


ทุกคนเหมือนจะสตั๊นไปสักพัก มือเหยียดตรงที่แนบอยู่ข้างลำตัวของผมกำแน่น ก่อนที่ผมจะได้ด่ากลับไอ้พี่พอร์ชก็สั่งให้ก้มหน้าหลับตากันซะก่อนเสียงเท้าย่ำกับพื้นเป็นสัญญาณว่าพวกพี่เขาออกไปกันแล้ว มีสิทธิ์อะไรมาด่ากูต่อหน้าทุกคนวะ อย่าให้ได้เจอข้างนอกนะมึง!


“เอาล่ะ ลืมตาได้ครับน้องๆ”


หลายคนถอนหายใจมาเฮือกใหญ่ บิดเนื้อบิดตัวคลายความเมื่อยล้า คงมีแต่ผมที่นั่งนิ่งอยู่อีก้องกับไอ้ค๊อกที่อยู่ใกล้หันมาตบหลังผมเบาๆ พี่โอ๋ปีสองพูดให้กำลังใจแล้วก็บอกว่าที่พี่เขาว่าไปเพราะเขาหวังดีงั้นงี้เหมือนมาแก้ตัวให้ แต่มันโคตรโดนผมมากอ่ะ หวังดีเหี้ยไรมาด่ากูไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ไอ้ห่ าเอ้ย สูงมากนักไงวะ!


“ใจเย็นน่ามึง ถ้ามีอีกกูจะพาพวกไปกระชากหัวแม่ งแล้วเหวี่ยงสามตลบ”


“พี่เขาอาจจะหงุดหงิดอะไรมาก็ได้นะมึง”


ผมถอนหายใจมาหนักๆ ยกมือห้ามไม่ให้ไอ้สองตัวนี่พูดต่อ ที่ผ่านมาที่พี่คนอื่นเขาเรียกผมไปว้ากนี่เขาไม่ได้ด่ากันนะครับเขาแค่ถามต้อนให้จมมุม ถึงจะด่าบ้างก็ด่ารวมๆ นี่แม่ งมาเจาะจงแหกหน้าผมชิบหาย ไอ้ค๊อกที่เห็นสีหน้าผมไม่ค่อยดีขึ้นเลยบอกว่าจะเลี้ยงเหล้าแต่โดนผมกับอีตุ๊ดยักษ์ด่าดักไว้ซะก่อน มันเลยบอกจะเลี้ยงข้าวก็ได้ คนเชี่ยไรจะกินเหล้าทุกวันวะ ตับมึงยังปกติสุขอยู่มั้ยเนี้ย


ตอนเลิกผมกับเพื่อนกำลังจะเดินไปที่โรงรถ(มอเตอร์ไซค์) เพื่อนที่นั่งรับน้องอยู่ใกล้ๆผมที่ได้เห็นเหตุการณ์ก็เข้ามาปลอบใจใหญ่ คือกูไม่ได้เสียใจ แต่กูเจ็บใจ! แล้วบังเอิญทางผ่านไปโรงรถเป็นห้องสโมฯไง เลยได้ยินอะไรดีๆเข้าไป หึหึ ผมว่าแล้วว่าพี่นี่มันมาจ้องผมแปลกๆตั้งแต่แรกๆแล้ว


“กูขอล่ะ ให้เรื่องมันจบเถอะนะแบงค์”


“กฎก็ต้องเป็นกฎ น้องมันไม่ลุกมาตั๊นหน้ามึงก็ดีเท่าไหร่”


“แล้วทำไม ถ้ามันจะทำอะไรกูแล้วพวกมึงจะไม่ช่วยงั้นเหรอ กูก็ไม่ได้ด่าอะไรมันแรงสักหน่อย มันก็ทำผิดเหมือนกัน!” คิดว่าน่าจะเป็นไอ้รุ่นพี่ที่ด่าผมแย้งขึ้น


“เออ!! มึงมันนิสัยอย่างเนี้ย ไอ้พอร์ชมันถึงไม่เอามึงไง สันดาน ถ้าน้องเขาเอาเรื่องขึ้นมาเรื่องมันจะใหญ่นะเว้ย แค่นี้ระบบโซตัสก็โดนโจมตีจากผู้ปกครองจนพวกอาจารย์จะไม่ให้รับน้องอยู่แล้วเนี้ย แล้วใครโดนหนักสุดล่ะ! ก็ไอ้ประธานสุดที่รักมึงไง!”


“ขืนมึงยังเป็นอย่างนี้มึงจะโดนเพื่อนรุม ไม่ใช่พวกน้องมันหรอก”


ผมที่เงี่ยหูฟังถูกไอ้ค๊อกสะกิดยิกๆก่อนจะถูกดึงไปหลบมุมตึก กำลังจะหันไปด่าแต่เห็นไอ้พี่พอร์ชกำลังจะเดินมาที่ห้องสโมฯด้วยใบหน้าที่ดูเครียดๆ


“พวกกูไปล่ะ”


“เออ โชคดี”


“พอร์ชกู...”


“ก็ตามนั้นนะไอ้แบงค์ มึงไม่ต้องเข้ารับน้องละ ไว้เจอกัน”


“มึงจะได้ไปอยู่กับไอ้ปีหนึ่งนั่นอย่างสบายใจสินะ อย่าคิดว่ากูไม่รู้ที่มึงชอบกวนชอบแกล้งชอบทำโทษมันเพราะมึงชอบมันใช่มั้ย”


“เรื่องของกู”


“แต่มึงกับกู..!!”


“แค่เยดติดกันครั้งสองครั้งอย่าถือว่าสนิทได้ป่ะ”


หะ เหี้ยมาก! =O= ดีที่ตอนนั้นกูยังไม่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้มึงนะไอ้พี่พอร์ช ไม่งั้นคนที่มึงพูดประโยคนี้ด้วยคงเป็นกูใช่มั้ย สัสเอ๊ย เยสคนอื่นแล้วมายุ่งกับกูทำไมวะ


“แต่มึงก็เห็นคนอื่นดีกว่าคนที่มึงเอานะ มันมาทีหลังมีสิทธิ์อะไรวะ!”


“ขอโทษ... มันมาก่อนมึง”


“...”


“...นานแล้วด้วย”


“เหอะ ก็แค่อดีต”


“จะอดีตหรือปัจจุบันก็สำคัญกับกูอยู่ดี”


“แล้วกูล่ะ”


“มึงเป็นใครครับJ”


“พอร์ช!”


ผมปัดมือสี่มือที่เขย่าแขนผมไม่เลิกแล้วแอบฟังต่อ ก็ดีที่มึงเข้าข้างกูนะไอ้พี่พอร์ช ถ้ามึงบอกรักกูต่อหน้าไอ้พี่แบงค์นี่นะ กูยอมกลับไปคบกับมึงเลยอ่ะ เอ่อ ถึงแม้มึงจะยังไม่ได้ขอก็เถอะ = = กูยอมไว้ก่อนเลออออ กูจะได้ควงไปเย้ยไอ้ที่ราบสูงนั่นให้กระอักเลือดตาย


“กูไปล่ะ”


“พอร์ช พอร์ช!”


แป่ววววววววว กูเนี้ยแป่ว ผมเดินออกมาจากจุดซ่อนตัวเมื่อรอเวลาให้ไอ้พี่พอร์ชหายไปสักพัก ตอนแรกผมก็โกรธอยู่อ่านะ แต่พอผมรู้ว่าพวกรุ่นพี่เขาก็จัดการให้ผมได้ดีระดับหนึ่งผมก็โอเค๊~~~~~


“สบายใจแล้วสิมึง แล้วเรื่องมึงกับพี่พอร์ชผัวขาของกูนี่ยังไง”


มึงนี่ก็มีผัวทั่วเมืองเลยเนอะอิกะหล่ำ!


“ไม่มีไรหรอกน่า รำคาญวะเลิกมาปูไต่กูสักที”


“แหนะๆ แอบยิ้มๆ”


ไอ้สองตัวมันล้อผมจนผมหลุดยิ้มออกมาง่ะ แต่ก็แป๊บเดียวเท่านั้นแหละผมก็กลับไปเก๊กขรึมเหมือนเดิม รถมอเตอร์ไซค์นี่ก็ของผมทั้งสองคันเลยนะ ผมเอามาให้พวกมันใช้เพราะมันเป็นเด็กต่างจังหวัดอ่ะ ขนย้ายลำบาก ผมถึงจะเป็นเด็กกรุงแต่บ้านก็อยู่ไกลจากที่นี่พอสมควร เพราะตอนเลิกกับพี่มันใหม่ๆนั่นแหละแม่ผมย้ายบ้านใหม่หลังใหญ่กว่าเดิมแล้วก็ขายบ้านเก่าไป ผมเลยย้ายทั้งบ้านทั้งโรงเรียนซะเลยถึงมันจะตามหาผมยังไงก็คงไม่เจอ แต่มันคงไม่ตามหาหรอก ตอนเลิกกันใหม่ๆมันยังไม่ง้อเลย


RRRRRRRRRRRRRRRRR


พอดีขี่รถอยู่เมื่อกี้เลยไม่ได้รับโทรศัพท์ ใครวะแม่ งตื้อดีเหมือนกันนี่ จอดรถไว้ที่หน้าร้านอาหารตามสั่งแล้วล้วงมาดูเป็นเบอร์แปลกด้วย ไม่ใช่ว่าไอ้พี่แบงค์นั่นโทรมาขู่ฆ่านะ = =


“ว่า?”


/ถ้าเป็นพ่อแม่โทรมาก็จะรับโทสับงี้ช้ะ?/


“อะ ไอ้พี่พอร์ช” มีเบอร์ได้ไงวะ แต่ก็นะ ระดับมัน ประวัติผมกรอกให้พวกรุ่นพี่ไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ


/อยู่ไหน/


“กินข้าว”


/กับใคร?/


“ไอ้ค๊อก อิก้อง”


/เพื่อน?/


“เออ ไม่ได้ไปไหนแล้วสร้างเมียไว้ที่นั่นเหมือนพี่”


/หึ บอกชื่อร้านมาจะไปหา/


ผมบอกชื่อร้านมันไปไม่นานมันก็มาถึง พวกผมสั่งอาหารไปก่อนแล้วก็เลยได้กินก่อนแต่คนมาทีหลังมันแย่งของผมกินไง พวกเพื่อนๆก็ไม่ช่วยผมเลยครับนั่งกินไปแบบเกร็งๆ อีก้องที่ปากดีนักหนาว่าจะเอาไอ้พี่พอร์ชทำผัวก็นั่งละเลียดไปเงียบๆ เรียบร้อยเป็นกุลสตรีขึ้นมาเลยทีเดียวมึงงงงง


“เอาไปกินเลยไป๊” ผมดันจานไปตรงหน้ามัน พี่มันนั่งฝั่งเดียวกับผม


“ก็กินด้วยกันดิ อร่อยดี”


แค่กๆๆ


ค๊อกสำลักน้ำขึ้นมากะทันหัน ไอ้พี่พอร์ชที่นั่งยิ้มอยู่เลยเก๊กหน้าขรึม พออาหารมาเสิร์ฟพี่มันก็เทใส่จานผมครึ่งหนึ่ง คือมันเป็นอย่างเดียวกันอ่ะ... สปาเก็ตตี้แกงเขียวหวาน...


“ไม่ต้องงงงงง”


“ก็เดี๋ยวไม่อิ่ม เมื่อกี้พี่กินของน้องไปตั้งเยอะ”


อ้วกแป๊บ! ‘พี่’ ‘น้อง’ อะไรวะ TOT แล้วมึงสองตัวนะ ไอ้ค๊อกมึง อิตุ๊ดยักษ์มึง มึง มึงนะมึง มึงจะแอบยิ้มกันอีกนานมั้ย ช่วยกูด้วยยยยยยย


“นั่งยิ้มนี่คงอิ่มเนอะ” ผมประชด(แก้เขิน) ก็พี่พอร์ชเอาแต่มองหน้าผมแล้วยิ้มนี่


“ใครจะคิดว่าจะยอมให้มานั่งกินข้าวด้วยง่ายๆ ถ่านไฟเก่าอาจคุก็ได้”


“ฝัน!!!”


ผมรีบโซ้ยเส้นเข้าปากให้หมดๆจานแล้วออกมาจากร้านเลยเพราะงานนี้ไอ้ค๊อกจ่าย - - ไอ้พี่พอร์ชเดินตามมาไม่ห่าง กินอิ่มแล้วหรือไงเนี้ยยยย ที่ยอมให้มากินข้าวด้วยเพราะเห็นแก่ความดีความชอบมึงเหอะ ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ ชิ!


ผมค้นกระเป๋ากางเกง กระเป๋าเสื้อ กระเป๋าสะพายหลัง เดี๋ยวนะ... ผมไม่ได้ทำกุญแจรถหล่นที่ไหนใช่ป่าว คงไม่ได้มีคนขโมยน้องสกู๊ปปี้ของผมไปแล้วหรอกนะ อ๊ากกกก


“มานี่” ผมกำลังเดินหน้าตื่นไปดูรถถูกคนตัวสูงฉุดข้อมือไว้ซะก่อน “กูจะไปส่ง”


“มะ ไม่ต้อง”


“กูฝากสองคนนั้นเอารถกลับไปให้ละ” มึงมาล้วงเอากุญแจกูไปเร็วมากอ่ะ


ผมขึ้นไปนั่งบนบนรถเมื่อพี่พอร์ชเปิดประตูรถคันหรูให้ และผมก็คิดอยู่แล้วว่ามันไม่ส่งผมถึงที่หรอกครับ และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ มันพาผมมารับลมยามเย็นที่ใต้สะพาน


“กูคิดว่ามึงจะลุกมาซัดไอ้แบงค์ซะอีก”


“จะมาแก้ตัวแทนเมีย?” ผมเบะปาก


“รู้ได้ไงว่ากูกะมันได้กันแล้ว”


ผมหลบตาก่อนจะคิดหาคำแก้ตัวดีๆ แต่ไอ้พี่พอร์ชเข้ามาประชิดตัวผมก่อนจะรวบเอวผมไว้หลวมๆ ผมดันแขนใหญ่ออกแล้วเดินหนีไปเกาะราวสะพานรับลมแบบเต็มๆ


“ไม่อยากจะได้ใครเป็นเมียหรอก นอกจากคนแถวนี้... หนีไปไม่พอ ยังมาเกลียดขี้หน้ากันอีก”


“ใครหนี? แล้วพี่มันสมควรเกลียดมั้ย ทำอะไรไว้บ้างล่ะ” ผมจิกหางตามองแม่ ง


“ถึงกูจะเจ้าชู้แต่กูก็รู้ว่าใครสำคัญ”


“’งั้นผมก็คงไม่สำคัญ”


ตอนนั้นผมก็ขี้หึงมันด้วยแหละแค่มันเข้าใกล้ใครผมก็คิดว่ามันจะไปต่อกะคนนั้นละ ก็มันฮอตนี่สาวชอบหนุ่มจีบ ผมก็แง่งๆใส่ทุกคนอ่ะ กลายเป็นเจอหน้ากันทีไรก็ทะเลาะ เลยเลิกๆกันตัดปัญหาไปซะ


“เสียใจด้วยที่คนนั้นคือมึง”


“เลิกพูดถึงเรื่องอดีตเหอะ ผมก็ลืมๆมันไปละ”


“งั้นเรามาเริ่มกันใหม่...”


“ผมลืมว่าผมรักพี่ แต่ผมไม่ลืมสันดานพี่หรอก”


“ตอนนั้นมึงเข้าใจผิดนะ”


“ช่างมันๆ พี่อย่ารื้อฟื้นให้ผมรู้สึกแย่ที่ผมเคยคบกับพี่”


“จัส!”


มือใหญ่บีบแก้มผมจนปวดกรามไปหมด ผมพยายามดึงข้อมือแข็งนั่นออกแต่ไอ้พี่พอร์ชมันไม่ยอมปล่อยสักที มือที่ว่างอีกข้างดึงแขนผมให้ขยับเข้าไปใกล้


“คราวนี้มึงอาจจะรู้สึกดีมากก็ได้ เพราะกูไม่ปล่อยมึงไว้ดูเล่นแน่ๆ”


ไอ้ พี่ พอร์ช เหี้ย!


ผมสะบัดหน้าจนหลุดออกจากมือแกร่ง แล้วสะบัดตูดเดินไปที่นั่งรอในรถ พอไม่ได้ดั่งใจก็มาทำโหดใส่ บางทีผมก็คิดว่ามันมาเร่งรัดผมเกินไปป่ะวะ ชิทททททททท หรือว่าพี่มันไม่ได้อยากจะคืนดี... แค่อยากจะเอาชนะ


 :กอด1: :กอด1: :กอด1:
 

ออฟไลน์ Teddysdeath

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
 :beat:ว่าละ อีพี่แบงค์

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
จีบใหม่แบบดี ๆ ดีวะ

ออฟไลน์ kitwiphat

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-7
อ่านไปมันสนุกมากที่สุดซะใจไอ้ที่ราบสูง....ขอบอกตามตรงเขียนสนุกกว่าภาค1อีก..สู้ๆๆๆๆนะคนเขียน...รบกวนคนอ่านแล้วเม้นด้วยนะคับเป็นการให้กำลังใจคนแต่ง5555

ออฟไลน์ ferrari_L

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-2

5



เมื่องานโชว์เอ็น ถุ๊ยยยย ของเป็นภาษาอังกฤษได้มั้ย ชื่อแม่ งเสื่อมจริงไรจริง


เมื่องาน show EN มาถึง ผมผู้ที่ไม่สุงสิงกับใคร นอกจากเพื่อนจะเข้ามาหาผมเองก็ได้รับมอบหมายให้อยู่เบื้องหลังตามระเบียบ ตอนแรกพวกอีก้องจะให้ผมไปเต้นแรดๆอะไรกับแก๊งค์ค่างของมันไม่รู้แต่หัวเด็ดตีนขาดยังไงผมก็ไม่ยอมครับ ดูชุดมันดิปิดไข่กูยังไม่มิดเลย = =


“จัสเอาคิวแสดงมาให้กู”


“อยู่นี่ๆ” ผมรีบวิ่งเอาไปให้เจ๊หมอ ย เอ๊ย เจ๊หมวย (ที่จริงเขาชื่อหมวยครับแต่นามแฝงที่รุ่นพี่ตั้งให้มันคือ... นั่นแหละ - -; และที่เรียกว่าเจ๊เพราะเขาซิ่วมาจากมออื่นครับ)


“การแสดงนางฟ้าจำแลงของอีก้องยังไม่ส่งแผ่นเพลงกูถึงทุกวันนี้ กูจะวีนนนนนนนนนน!!!!”



“ใจเย็นเจ๊ใจเย็น จะไปทวงให้เดี๋ยวนี้แหละคร้าบบ”


ผมรีบวิ่งไปหลังเวทีที่อีก้องกำลังเต้นแร้งเต้นกาทำท่าอุจาดตาผมอยู่


“ก้องภพ”


“เอ้า สามสี่หกหนึ่ง หน้าสี่สามสองแปด”


บางทีมึงก็นับเลขผิดไปป่าววะ = =;;;;


“ไอ้ก้องภพ พ่อชื่อเกียรติ์ แม่ชื่อพร มาหากูด่วน!”


“กรี๊ดดดดดดด ไอ้จัสมึงงงงง เรียกก้องภพหาพ่อง เรียกกูเกวลิน!”


เกวลิน... = =! ควรจะด่าที่กูล้อชื่อพ่อแม่มึ งมากกว่ามั้ย


“แผ่นเพลงมึงจะส่งมั้ย จะแสดงมั้ย”


“กูส่งไปแล้วนี่”


“ส่งกับใคร เมื่อไหร่ ที่ไหน อย่างไรวะ”


ผมเริ่มจะปวดหัวตงิดๆ หลายวันมานี้ชีวิตผมวุ่นวายมาก ตั้งแต่ขายตั๋วจนกระทั่งตามล้างตามเช็ดกับการแสดงเนี้ย ฝ่ายนี้มีคนทำตั้งเยอะแต่ผมรู้สึกว่าผมทำอยู่แค่คนเดียวแต่ที่จริงทุกคนก็งานรัดตัวเหมือนกัน รู้งี้ผมไปขายไข่นกกระทาทอดกับไอ้ค๊อกดีกว่าครับ ถึงจะต้องเต้นเด้งไข่เพื่อโปรโมทสินค้าแต่ก็คงไม่เหนื่อยเท่านี้ T_T


“กูส่งให้มึงนั่นแหละ สอดไว้ใต้ประตูไงเมื่อวาน”


เหี้ยแล้ว!!!


“เมื่อวานกูได้กลับหอที่ไหนไอ้สัสก้องงงง”


ผมแทบไม่ได้นอนเพราะต้องจัดเวทีจัดโต๊ะขายของเยอะแยะไปหมด กูง่วง กูหิว กูเหนื่อย จะมีใครได้ยินกูบ้างมั้ย ฮือออออออออ


ผมรีบวิ่งออกไปเอาของแต่ไปจ๊ะเอ๋กับพี่พอร์ชซะก่อน พี่มันมองผมนิดนึงก่อนจะหลบให้ มึงนี่สบายเนอะ เดินเก๊กขรึมมาเช็คงานชิวๆเลย


“ไปไหน”


“กลับหอ ซีดีการแสดงอยู่ที่ห้อง”


“เดี๋ยวกูไปส่ง”


“ไม่ต้อง ผมซิ่งมอไซค์ไปง่ายกว่า”


“แล้วใครว่ากูจะขับรถเข้าไปในซอยหอแคบๆนั่นกัน”


“เอ้า...”


“กูจะขี่มอไซค์ไป ส่วนมึงซ้อน”


ผมเถียงไม่ได้แล้วเพราะพี่มันเดินนำไปละครับ และไม่อยากจะเถียงด้วย เหนื่อย อึน พอถึงหอผมก็รีบวิ่งขึ้นบันไดไป แต่รีบไม่เป็นรีบดันสะดุดขั้นบันไดไปอีก ดีที่พี่พอร์ชมารับไว้ได้ทัน


“อ๊ะ!”


“หน้ามึงเพลียมากเลยจัส”


“เออ รู้ นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นนะ ปล่อยลงไม่ต้องมาอุ้ม”


พี่มันไม่สนใจไขกุญแจเข้าห้องโยนผมลงบนเตียงแล้วก้มหยิบแผ่นซีดีที่อีก้องเอาสอดประตูเข้ามาให้เดินหนีไป ผมได้สติตอนได้ยินเสียงแกร๊กดังหน้าห้อง รู้ทันทีเลยว่ามึงขังกู ไอ้เหี้ยพี่พอร์ชชชชชชชช TOT อย่าเล่นดิวะ วันนี้กูมันเป็นคนมีภาระนะเว้ยยยย


“หลับสักงีบแล้วเดี๋ยวกูมารับ”


“ไอ้พี่พอร์ชไม่เอาเว้ย”


ปังๆๆๆ


“ถ้ามึงรีบหลับรีบตื่นมึงก็จะได้ไปช่วยงานเพื่อนไวๆ”


“ไหนมึงสอนให้รุ่นน้องรักกัน สามัคคีกัน ช่วยเหลือเคียงบ่าเคียงไหล่กันไง ทำไมมึงทำงี้”


เริ่มขึ้นละ ทุกคนก็เหนื่อยเหมือนกันครับ ผมมีหน้าที่ผมก็อยากจะทำให้มันดีที่สุด


“แต่พวกมึงมันบริหารไม่ดี ไอ้พวกขายของนั่งคุยกันสบายๆในห้องแอร์ทำไมมึงไม่เกณฑ์พวกมันมาช่วย แบ่งฝ่ายกันก็ไม่ลงตัว เบื้องหน้ามีมากเกินไปใครอยากแสดงพวกมึงก็ให้แสดงหมด ภาระตกไปอยู่ที่คนใดคนหนึ่งไม่ยอมกระจายงานเพราะคิดว่าเพื่อนไม่มีประสิทธิภาพพอ งานนี้รุ่นพี่ปีสองของพวกมึงนี่เคยไปปรึกษาพวกมันบ้างมั้ย ถึงได้ทำอะไรมั่วซั่วอย่างนี้ ถ้ากูเอาเรื่องนี้ไปบอกพวกเพื่อนกูมึงยังคิดว่ามึงจะได้รุ่นมั้ย ห๊ะ!”


...


.....


กะ กูจะไปรู้ได้ไงล่ะ ไปด่ารักษาการประธานรุ่นสิ มาว้ากเดี่ยวกูทำมายยยยยย TOT


“รีบไปรีบมาผมจะรีบไปช่วยงานเพื่อนต่อ”


ผมบอกอย่างเหนื่อยอ่อน เห็นพี่มันเดินผ่านไปผ่านมาเฉยๆนี่เก็บทุกรายละเอียดดีจริง


เสียงฝีเท้าดังห่างออกจากบานประตู ผมเดินมาทรุดนั่งที่เตียง นอนรอมันสักพักก็เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรมายุ่งกับหน้าผม


เพียะ!


ผมตีมือใหญ่ที่คลึงระหว่างหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นอยู่ของผมออก แล้วรีบลุกขึ้นมาจากตักมัน แต่ไอ้รุ่นพี่ตัวดีกลับดึงผมลงไปนอนเหมือนเดิม


“มึงมันน่าโมโห เคยทุ่มเทยังไงก็ยังทุ่มเทอย่างนั้น”


“ผมเป็นคนดี” ผมพูดโอ่ๆ


“แล้วคนดีก็ต้องมาหัวระเบิดอย่างเงี้ย นอนไป”


พี่มันคลึงข้างขมับผม อ่าาาาาา มันช่างสบายจริงๆ ทุกอย่างเหมือนในอดีต ตอนนั้นเราชอบสลับกันนวดมากกว่า หึ ผมทุ่มเทให้กับงานที่ผมทำเสมอเหมือนกับที่ผมทุ่มทั้งใจให้ไอ้เหี้ยพี่พอร์ช แต่มันก็มีกิ๊ก... มันจะไม่เจ็บมากเท่านี้ถ้ากิ๊กมันไม่ใช่ศัตรูของผม


“หลับต่อ”


“มันมืดแล้ว เห้ย! งาน!”


“มันเริ่มจนจะจบแล้วครับมึง”


“ทำไมมึงไม่ปลุกกูวะ งานวุ่นวายมั้ย ขาดคนไปคนหนึ่งคนอื่นๆจะต้องมีภาระมากขึ้น แล้ว...”


“กูรู้น่า กูเคยผ่านจุดๆนี้มา”


นั่นสิ รุ่นพี่ก็ต้องเคยทำมาก่อน แต่พวกเขาก็ผ่านมันมาได้


“กูจัดระเบียบใหม่ให้พวกมันไปละ หวังว่าทุกอย่างคงจะดีขึ้น”


“ว้าก?”


“เออ”


“แล้วทำไมไม่มาเอากูไปด้วยเนี้ย น่าหงุดหงิดว่ะพี่พอร์ช อุ๊บ!”


ผมเอามือปิดปากเมื่อเผลอพูดกับมันแบบสนิทสนมไป เอ่อ... ผมเข้ากิจกรรมกับเพื่อนทุกครั้งนะครับ ถึงจะไม่ค่อยอยากเข้าและไม่ค่อยสนใจสักเท่าไหร่ แต่ผมก็ทำทุกอย่างอย่างที่พวกมันทำ และผมก็โดนทำโทษหนักกว่าใครเพื่อนแน่ๆ ผมมั่นใจ T_T


“กูก็ว้ากมึงไปเมื่อกี้แล้วไง เลิกขมวดคิ้วได้ยัง จะผูกเป็นโบว์อยู่แล้ว หลับดิหลับ กูจะนั่งเฝ้าอยู่เนี้ย ถ้ามึงไม่หลับกูจะได้ทำอย่างอื่น...”


“ทำอะไร” ผมถามอย่างระแวง


“ทำอะไรก็ได้ที่กูอยากทำ... กับมึง!”


ผมรีบหลับตาปี๋ข่มตานอนทันทีครับ > <


“หึหึหึ”


“ไปไกลๆผมก่อนดิ”


ฟอดดดดดดดดดด


“เห้ยยย ใครให้มึงหอมวะไอ้เหี้ยพี่พอร์ช”


“แก้มเด็กกู”


“ฮึ่ยยยยยยยยย!”


ผมสะบัดหน้าหนี ง่วงจนไม่อยากจะสนใจใบหน้าคมคายที่เคลื่อนเข้ามาใกล้แล้ว กูขอหลับก่อนละกัน เชิญมึงลักหลับ เอ๊ย... ลักขโมยของในห้องกูตามสบายเลย


ตอนเช้าผมตื่นตั้งแต่ยังไม่สว่างเลยครับ อาจจะเพราะเมื่อวานผมหลับแต่หัวค่ำเลยก็ว่าได้ เช้านี้ผมเลยจะออกไปช่วยเพื่อนๆเก็บของสักหน่อย รีบอาบน้ำแล้วแอบย่องออกจากหอมาโดยปล่อยให้ไอ้พี่พอร์ชหลับเป็นตายอยู่ที่ห้อง


ผมจอดรถไว้หน้าคณะแล้วรีบเดินไปที่ลานกิจกรรมที่จัดงานเมื่อคืน เวรเอ้ย ทำไมรู้สึกว่ามันไกลกว่าปกติวะ ผมไม่ค่อยชอบบรรยากาศแบบนี้เลย เข้ามาในมอตอนตีสี่ตีห้าเนี้ยกูหลอนครับ T^T ผมพยายามมองตรงไปทางด้านหน้าไม่เหลียวซ้ายแลขวาไม่มองซอกแซกไปให้เห็นบางสิ่งบางอย่างแน่ๆล่ะ


“%$^%@&”


เสียงคุยกันงึมงำที่ผมฟังไม่ออกว่าเสียงอะไรลอยมาตามลม แค่นี้ผมก็ขนลุกซู่ขึ้นมา อีกนิดเดียวจะถึงตึกแล้วอย่ามาล้อเล่นกับกูเลย กูกราบล่ะ


อุ๊บ!!!


คราแรกตกใจแทบช๊อกเมื่อมีอะไรมาอุดปากผมแต่พอเห็นว่าเป็นคนก็โล่งใจมาได้นิดนึง ถึงจะใส่เสื้อช๊อปแต่ทำไมหน้าไม่คุ้นเลยวะ เหลือบเห็นตรงปกเสื้อปักรุ่นอยู่ก็เลยรู้ว่าเป็นรุ่นพี่


“นี่น่ะเหรอ คนที่ไอ้แบงค์บอกมา”


“เออ เด็กที่ไอ้พอร์ชหวงนักหวงหนา”


หะ...


“บอกไว้ก่อนว่าพวกกูเกลียดมัน มันเคยแย่งเมียกู”


“และวันนี้พวกกูก็จะแย่งเมียมันบ้าง”


เหี้ยยยยยยยยยย!!!!!!!!!! กูไม่ใช่เมียมัน


ไอ้พวกรุ่นพี่สามสี่คนเข้ามาช่วยกันล๊อคตัวผมแล้วยกไปที่มุมมืดลับตาคน ช่วยกูด้วย พ่อจ๋าแม่จ๋าจัสกำลังโดนลาก ฮือออออ เริ่มเกลียดตัวเองที่ตัวเตี้ยและแรงน้อยสู้ใครไม่ได้ของตัวเอง เริ่มที่จะอ้อนวอนขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์เข้ามาช่วย และเริ่มที่จะ... พี่พอร์ช... มึงจะยังรักกูมั้ยเนี้ย กูคงไม่รอด


“โอ๊ยยย แม่ งกัดมือกู”


ผลัวะ!!! ถีบออกไปโดนใครไม่รู้ไม่รู้ทิศทาง ดิ้นรนเท่าที่จะทำได้


“ช่วยด้วย!!!” เสียงทุ้มๆของตัวเองตะโกนออกไป ถ้าผมกรี๊ดได้เหมือนผู้หญิงล่ะก็นะ คงจะดีไม่น้อย


“สัสเตะกู”


ผลัวะๆ


ผมถูกต่อยเข้าที่หน้าและท้อง เจ็บ... เจ็บจนน้ำตาจะไหล พ่อแม่กูยังไม่เคยทำกูเลยไอ้เวรรร


“ปล่อยกู กูไม่ใช่เมียพี่พอร์ช” บอกด้วยเสียงระโหย


“ไอ้พอร์ชมันก็ประกาศออกโต้งๆไม่ให้ใครมาจีบมึงนะไอ้ตัวขาว นอนนิ่งๆให้กูเอาดีกว่าน่ะจะได้ไม่ต้องเสียเลือดเสียเนื้อ ฮ่าๆๆ”


เสื้อและกางเกงผมถูกสี่คนแปดมือฉีกทึ้งออกจากร่างไปอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่มีโอกาสได้ปัดป้องเลย เจ็บจนอยากจะตายไปเลย ผมหลับตาแน่นและปล่อยให้น้ำตารินไหล ฝ่ามือหยาบกระด้างลูบไล้บีบเค้นไปทั่วตัวผมอย่างน่ารังเกียจ


“ทั้งขาวทั้งนิ่มอย่างนี้ ถึงว่าล่ะ...”


“หึหึหึ”


ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ กูจะเป็นคนขอมึงคืนดีเองพี่พอร์ช กูจะทำให้ทุกวันมีความสุขให้มากที่สุดก่อนที่ชีวิตกูจะมาถึงจุดนี้มาถูกไอ้พวกสวะพวกนี้ข่มขืน


“ไอ้สัส!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”


ผลัวะ!!!!


กางเกงในผมถูกรูดไปครึ่งขาก่อนที่พวกมันจะชะงักและผละออกไป เสียงต่อยตีกันดังระงม ขอบคุณ... ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณที่มาช่วย...


ผมดึงกางเกงในมาใส่และคว้าเศษผ้าที่อยู่ใกล้ที่สุดมาปกปิดร่าง ไถลตัวเองไปนั่งพิงผนังตึกด้านหนึ่งหลบไอ้เศษเดนที่มันถูกต่อยกระเด็นมาทับผม ชีวิตที่เกิดมาเป็นผู้ชายแต่จะถูกผู้ชายด้วยกันข่มขืนนี่มัน... เหี้ยจริงๆ


ไม่นานเสียงทุกอย่างเงียบไปกลายเป็นเสียงฝีเท้าของคนหลายคนวิ่งตรงมาที่ซอกตึกนี้คาดว่าน่าจะเป็นเพื่อนๆที่เก็บของอยู่ทีตึกกิจกรรมใกล้ๆ ผมมองเห็นเงาของคนที่มาช่วยผมเดินเคลื่อนเข้ามาก่อนที่เขาจะย่อตัวลงตรงหน้าผม เสื้อช๊อปที่บอกรุ่นซึ่งเป็นรุ่นของพี่ปีสามถูกคลุมลงบนตัวผมจนมิดกลายเป็นเดรสสั้นๆไปเลยทีเดียว


“ไม่เป็นไรแล้วนะจัส ไม่เป็นไรแล้ว...”


เสียงที่เหนื่อยอ่อน เหงื่อที่เปียกชุ่มไปทั้งร่าง และเลือดที่ติดอยู่ตามมือและหน้าเขา


“พี่พอร์ช”


ผมโผเข้ากอดเขาแน่น ฮึกฮืออออออ



 --------------------------------------------------------
           
 :katai5: :katai5: :katai5: :katai5:



 

ออฟไลน์ Opoln Miyabi

  • Y คือ ชีวิต !!!
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 81
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
 :mew5:  ยังไงก็ยังเกลียดอีพอร์ชอยู่ นางเคยมีกิ๊กเป็รศัตรูจัสด้วยนิ เป็นฉันนะฉันจะหาผัวใหม่ หล่อกว่า รวยกว่า เก่งกว่า ดีกว่า มาเย้ยนาง  :a5: :a5: :a5: :m16:

ออฟไลน์ Nunun_B2UTY

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 132
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2
พี่พอร์ชเท่อ่าาา  :hao7: :hao7: :hao7: :hao7:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ oreena

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-2
พระเอกมาทัน 555555555555

ออฟไลน์ kitwiphat

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-7
รออ่านๆๆๆๆต่อพอชทเท่ขึ้นเยอะแต่เกือบทำให้จัสโดนข่มขืนไหมละแต่จัสก็ใจพอช์ทเยอะแล้ว
สนุกมากคับขอบคุณคับ

ออฟไลน์ zuu_zaa

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2003
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-1

ออฟไลน์ Teddysdeath

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
 :katai2-1:
รุ่นพี่เลวๆ ต้องตื้บ :z6: :beat:

ออฟไลน์ monaligo

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 427
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
โชคดีอิพี่พอร์ชมาช่วยทันนะ
แต่ไอ้ที่บอกว่าเข้าใจผิดและจัสคือคนสำคัญ
แต่ยังไปมีอะไรกับทั้งผู้หญิงและผู้ชายนี่นะ ยังไงวะไอ้พี่พอร์ช
ปล.รออ่านตอนต่อไปนะคะ

ออฟไลน์ ferrari_L

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-2

6
 :katai4: :katai4: :katai4:


พี่พอร์ชช้อนตัวผมขึ้น ผมก้มหน้าซุกไหล่พี่มันหลบสายตาคนนับสิบที่วิ่งมาดูเหตุการณ์ ทีกูตะโกนเรียกให้ช่วยตั้งแต่ทีแรกก็เสือกไม่มานะพวกมึง ไอ้ค๊อกกับอิก้องจะตามมาด้วยแต่พี่เติร์กที่มาพร้อมกับพี่พอร์ชห้ามไว้ก่อนที่เขาทั้งสองจะพาผมไปที่คอนโดของพี่พอร์ช


เหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาไม่นานทำให้ผมขวัญเสียไม่น้อย แต่พอได้เห็นหน้าไอ้คนเหี้ยที่มาช่วยผมแล้วกลับรู้สึกปลอดภัยขึ้นมา หัวใจที่เต้นรัวด้วยความกลัวกลับมาเต้นเนิบช้าเป็นปกติ แต่จะเต้นแรงขึ้นเพราะพี่มันคอยกอดคอยประคองไว้ไม่ห่างเนี้ยแหละ T///T


“ไหนๆๆ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”


“พี่เพรท...? หวัดดีครับ”


“ครับๆ”


“น้องมันโดนซัดมา ต้องผ่าตัดดูหรือเปล่า”


“ผ่าตงผ่าตัดอะไร นี่พึ่งจะปีสาม = =”


“มีแฟนเป็นหมอแล้วประสาท ขี้อวด” พี่พอร์ชว่าพี่เติร์กเข้าให้


แต่พี่เพรทกับพี่เติร์กเขาเป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไหร่ เท่าที่ผมจำความได้พวกเขาเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอครับ แล้วพี่เติร์กใส่เสื้อช๊อปคืออะไร พี่มันเรียนวิศวะแต่ทำไมผมไม่เคยเห็นหน้าอ่ะ


“ทำหน้าเป็นหมางงคือไร”


“พี่เติร์ก...?”


“มันเรียนวิศวะแหละ แต่คนละภาคกับเรา โอเคป้ะ ส่วนที่ไม่ค่อยเห็นหน้ามันเพราะวันๆแม่งเอาแต่เฝ้าเมียจนเขาคิดว่ามันเรียนแพทย์กันหมดละ ไม่เคยหรอกกับเพื่อนกับฝูงเนี้ย โอ๊ย ไอ้สัสสสสส”


พี่พอร์ชยกขาหลบกล่องทิชชู่ที่พี่เติร์กปามาใส่ ส่วนพี่เพรทก็แกะกล่องปฐมพยาบาลมาจัดการแผลที่มุมปากแล้วทายาที่ท้องให้ด้วย โดยมีไอ้พี่พอร์ชประกบอยู่ไม่ห่าง = =;;


ตอนแรกพี่มันไม่ยอมให้พี่เพรททาให้เพราะมันจะทาเองแต่ผมกลัวว่ามันจะทำให้ผมช้ำกว่าเดิมอ่ะดิ พี่มันเลยยอมให้แกะกระดุมเสื้อตรงพุงออกเม็ดเดียวเพื่อทายา = = ส่วนสภาพพี่พอร์ชไม่มีบาดแผลอะไรเลย เลือดที่ติดตามตัวมันก็เป็นของไอ้พวกสวะนั่น


“ปล่อยก่อนดิ ร้อนนะ”


ผมดิ้นอย่างอึดอัด ก็มันกอดเอวแล้วเอาคางมาเกยอยู่ที่ไหล่บ่นอะไรงึมงำของพี่มันอยู่ได้


“มึงเงียบเลย มึงไม่รู้หรอกกูรู้สึกยังไง...”


อะไร รู้สึกอะไรของมึ๊งงงงงงง


พี่พอร์ชจับมือผมไปวางแหมะอยู่ที่หน้าอกมัน อะไรของมันว่ะ นมไม่นุ่มกูไม่ปลื้มนะเฮ้ย โอเค ผมเป็นเกย์... แต่ผมยังชอบผู้หญิงน่า ของสวยๆงามๆ ได้ครอบครองแล้วมีความสุขจะตาย คิดแล้วเกลียดไอ้พี่พอร์ชว่ะ แม่งทำผมเป็นงี้ ไม่สงสารพ่อแม่กูเลย = =


“มึงไม่รู้หรอกว่ากูกลัวแค่ไหน ใจกูเต้นแรงอย่างกับจะตายตอนที่เห็นว่าเป็นมึงที่กำลังถูกไอ้พวกนั้นลากน่ะ”


“พอร์ช เราคิดว่าคนจะตายหัวใจต้องเต้นอ่อนๆจนถึงหยุดเต้นนะ ลองไปวัด EKG ดูมั้ยเผื่อเป็นอะไรไป” พี่เพรทตะโกนออกมาจากในครัวที่อยู่ไม่ไกลจากโซนนั่งเล่นมากนัก


“เงียบไปเลยหมอ = =”


“ง่ะ ก็มันจริงนี่ คนเขาเป็นห่วงนะนี่...”


“เพรท เราขอ จบคลาสเรื่องหัวใจแต่เพียงเท่านี้ นี่ก็หัวเราะจั๊งงงง เออดี หมดซึ้งเลย หมด!”


ไอ้พี่พอร์ชโวยวายอย่างหงุดหงิด ก็ที่ผมจับหัวใจมันอยู่มันก็ยังเต้นปกตินี่หว่า มันเต้นเร็วตรงไหนวะ ถ้ามึงอยากจะสวีททำไมมึงไม่พูดกับกูตอนอยู่ในเหตุการณ์อ่ะ เพิ่งรอดตายมาหยกๆตอนนั้นผมอาจจะมีอารมณ์ร่วมด้วยก็ได้นะ ฮ่าๆๆ



แต่ก็น่าแปลกที่ผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมาไม่ถึงชั่วโมงแต่พวกพี่เขาทำให้ผมหัวเราะได้...


“กินข้าวก่อนแล้วจะได้กินยาครับ”


“ขอบคุณครับพี่เพรท”


ความรู้สึกตอนนี้กับเมื่อกี้มันช่างต่างกันมากเลย ผมรู้สึกปลอดภัยท่ามกลางเหล่าพี่ๆผู้ใจดี พวกเขาเคยดีกับผมยังไงก็ดียังงั้น ตอนแรกผมไม่อยากเจอใครเลยเพราะผมเลิกกับไอ้พี่พอร์ชไงกลัวพี่เขาจะไม่ชอบหน้าอย่างงี้


“ไม่เอา”


“เร็วๆดิวะจัส”


“ไม่...”


“อ้าปาก”


อบอุ่นมากกกกก อบอุ่นจนร้อนเลยยยยยยยย


“พี่พอร์ช กูโดยตุ่ยท้องครับ ไม่ได้โดนรถทับแขน กูกินเองได้ครับ = =”


“จะป้อน!”


“จะกินเอง!”


“เออ!”


โยนช้อนส้อมใส่จานเสียงดังเคร้งเลย คนพาลว่ะ!


ผมเลยหยิบมาโซ้ยเองเลย ถึงจะเป็นข้าวผัดง่ายๆแต่อร่อยมาเลยครับ พี่เพรททำกับข้าวอร่อยจัง ผมกินจนเกลี้ยงจานไม่ให้เหลือข้าวสักเม็ด โดยมีไอ้ตัวจุ้นนั่งดูทีวีอยู่ข้างๆมือนึงของพี่มันคล้องเอวผมไว้ไม่ปล่อย


“จะไปไหน”


“เอาจานไปเก็บ”


พี่มันก็ลุกตามมาทั้งๆที่ยังกอดเอวผมอย่างนั้นแหละ


“อะไรวะ กูคิดว่ากูชักจะไม่ปลอดภัยขึ้นมาละ”


“กูไม่ได้จะทำไรมึงเลยจัส”


จิ๊! พี่เพรทต้มข้าวต้มเป็นอาหารเช้าให้พี่เติร์กส่วนตัวเองก็นั่งกินข้าวผัดคุยกันงุ้งงิ้งอยู่ในห้องครัว พอพี่เพรทเห็นผมเดินถือจานเข้ามาเขาก็รีบมารับไปล้างเองเลยแหละ ผมก็เกรงใจแต่พี่เขายืนยันจะทำให้ผมก็เลยต้องยอม


“ไอ้พอร์ช มึงนี่เยอะนะ”


พี่เขาคงหมั่นไส้ไอ้พี่พอร์ชที่เกาะผมไม่ปล่อยเนี้ยแหละ


“ลองเป็นเพรทมั้ย ให้เพรทไปโดนไอ้พวกนั้นรุมมั้ย”


“ไอ้พอร์ช!”


“มึงยังทนไม่ได้แล้วกูล่ะ...”


ผมอึ้งไปเลย ผมว่าผมควรจะเป็นคนที่กลัวเรื่องนี้มากที่สุดแต่ทำไมกลายเป็นพี่พอร์ชไปได้ล่ะ T_T พี่พอร์ชรัดเอวผมแน่นขึ้นจนผมต้องท้วงด้วยความเจ็บ มือมึงโดยรอยช้ำที่ท้องกู!


“พอๆๆ พอร์ชพาน้องไปอาบน้ำแล้วทายานี่...” พี่เพรทชี้ไปทางกล่องยา “...ให้น้อง แล้วให้น้องนอนพัก เราจะทำข้าวกลางวันไว้ให้ตื่นกันมาแล้วก็อุ่นกิน โอเค๊? เติร์ก...”


“ยังไม่อิ่ม”


“ยกไปกินที่ห้องเรา”


“ขี้เกียจเดิน”


“เติร์ก!”


พี่เพรทเรียกเสียงเข้ม ดูก็รู้ว่าพี่เติร์กอยากแกล้งไอ้พี่พอร์ช ผมก็อยากให้พี่เขาอยู่ด้วยนะ ดูเอาเหอะ อยู่กันสองต่อสองอีกแล้ว ก็คงไม่พ้นต้องเปลืองตัว...


“ก็ได้ๆๆ ถือไปให้ด้วย”


“เด็กไม่รู้จักโต”


พี่เพรทบ่นพึมพำแต่ก็ยอมถือถ้วยข้าวต้มไปให้พี่เติร์ก ส่วนคนตัวสูงก็พาดแขนไว้ที่ไหล่เล็กเดินออกห้องไปสบายๆ อยากได้พี่เพรทจะผิดมั้ย *3*


ผมเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวในห้องนอนแล้วใส่ชุดเสื้อยืดย้วยๆที่ไอ้พี่พอร์ชบอกว่าตัวเล็กที่สุดในห้องของมันกับกางเกงบ๊อกเซอร์ของมันที่ผมโคตรยี้เลย = = ไม่ใช่ว่ามันขาดหรือสกปรก แต่มันคือกางเกงของคนอื่นอ่ะ...


“กินข้าวมาเกือบ...” ออกห้องมาเจอพี่มันนอนรออยู่บนเตียง ร่างสูงยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา “...เกือบครึ่งชั่วโมงตามที่เพรทบอกละ มากินยาได้”


“วางไว้นั่นแหละ เดี๋ยวกินเอง”


“มากินให้เห็นต่อหน้า”


“จะสั่งอีกนานมั้ย ถอดวิญญาณพี่ว๊ากออกก่อนได้ป้ะ”


“ไม่ได้ว้าก แต่เป็นห่วง ช่วยทำให้กูสบายใจก่อนไปเรียนได้ป้ะ”


-////- ผมเลยเดินไปกินให้มันเห็นทุกขั้นตอนซะเลย พอกินเสร็จมันก็ดึงผมไปนอนกอดซะงั้นแต่ที่น่ากลัวคือผมยอมนอนนิ่งๆให้มันกอดเนี้ยแหละ ก็ไม่รู้สิ... ตอนภาวะฉุกเฉินนั่นผมคิดว่าผมจะขอมันคืนดี คิดสารพัด พอเอาเข้าจริงๆใครมันจะไปกล้าทำเล่า เลยได้แต่เก้ๆกังๆเนี้ย


“ให้กูดูแลตลอดได้มั้ยจัส”


....


“ไม่อยากให้เป็นแบบนี้อีก ไม่อยากเสียไปอีกแล้ว หลายปีที่ผ่านมากูคิดถึงมึงตลอด กูเสียใจเสมอที่จะต้องคิดว่าชาตินี้อาจจะไม่ต้องเจอมึงอีก”


“ก็มึงไม่ง้อกูนี่” ผมพูดเสียงอ้อมแอ้มแต่ใจนี่อ่อนยวบ


“ช่วงนั้นกูยุ่ง กูเตรียมตัวสอบเข้า มึงก็รู้ว่ามันยากแค่ไหน ครั้งเดียวในชีวิตกูก็อยากจะทุ่มเท กูพลาดโควต้าเลยต้องรอสอบอีกรอบ กว่าจะสอบติดมึงก็หายไปแล้ว”


ผมอึ้งไปที่มันพลาดโควตา มหาวิทยาลัยนี้จะให้โควต้าเฉพาะสี่โรงเรียนละแวกใกล้ๆถ้าพลาดไปก็ต้องไปแข่งกับคนทั้งประเทศ คือนักเรียนโรงเรียนผมร้อยละเจ็ดสิบสอบติดมหาลัยนี้ด้วยโควตา ใครพลาดคือสิ้นหวังเลยล่ะ แล้วอีกอย่างถ้าติดโควตาแล้วก็แค่ไปหายใจทิ้งเล่นๆที่โรงเรียนเกือบครึ่งเทอมเลยครับ แต่พี่พอร์ช...


“ขอโทษ เป็นเพราะกูหรือเปล่า”


“กูยอมรับว่ากูก็ไม่เป็นคนเหมือนกันตอนที่เลิกกับมึง แต่กูไม่ได้โทษมึงเลยและมึงก็อย่าโทษตัวเอง”


“...”


“กลับมาได้มั้ย”


“...”


“กลับมารักกันได้มั้ย”


“สองปีที่ผ่านมา กูคิดว่ากูจะไม่ได้เจอมึงแล้วพี่พอร์ช กูเลยทิ้งทุกอย่าง ความรู้สึกมันเลือนรางเกินไป พอมาเจอกันอีกทีมึงก็ปี้ผู้หญิง เยดผู้ชายคนอื่น จะให้กูทำไง”


“ก็กูจะรู้มั้ยว่ากูจะเจอมึงอีก ถ้ากูไม่ได้เจอมึงกูต้องถือพรหมจรรย์ตลอดชีวิตเหรอ”


“กะ... ก็ไม่ได้ขนาดนั้นสักหน่อย อ้อ ไอ้พวกเหี้ยมันบอกว่าไอ้แบงค์เมียมึงเป็นคนบอกพวกมันว่ามึงมาชอบกู แล้วก็บอกว่ามึงไปแย่งเมียพวกมัน”


“กูจะไปรู้เหรอว่าเขามีผัวแล้ว ส่วนเรื่องไอ้แบงค์ ไม่จำเป็นต้องเป็นมันใครๆก็รู้ว่ามึงอ่ะเด็กกู”


“เห้ย รู้ได้ไง”


“ระดับนี้แล้ว”


“จิ๊”


“มึงเคยตะโกนกลางร้านเหล้าว่ามึงชอบผู้ชาย...”


“เห้ย!OoO”


“...กูก็เลยต้องจัด”


“เห้ย!”


ผมไปตะโกนว่าชอบผู้ชายเหรอ ไม่จริ๊งงงงงงงงงงงงงงงง > < ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย แต่ผมชอบไอ้พี่พอร์ชต่างหากเล่า!! อุ๊บบ!!


“ตกลงว่าไง คบกับกูนะ กูอยากลองคีบตุ๊กตาอีกครั้ง”


พี่มันชี้ไปที่มุมห้องนอนซึ่งมีเหมือนตู้อะไรสักอย่างถูกผ้าคลุมไว้อย่างหมิ่นเหม่ อย่าบอกนะว่า... นั่นตู้คีบตุ๊กตาน่ะ มึงเอาจริงดิ๊ มึงซื้อมาได้ไงงงงง มีขายที่พารากอนเรอะ!


“ความรู้สึกกูมันจางแล้ว กูคิดว่ามึงก็น่าจะเหมือนกัน เราดูๆกันไปก่อนดีมั้ย”


“ไม่ดี!”


“ไม่ดียังไง กูจะมีมึงคนเดียว และมึงก็ต้องมีกูคนเดียว แค่นี้ก็เหมือนเป็นแฟนกันไปครึ่งหนึ่งแล้วนะ”


“แล้ว... คือ... แล้วเรื่อง... จิ๊!”


“อะไร = =”


“มึงต้องเป็นแฟนกูวันนี้และเดี๋ยวนี้เลย!”


มันผลักผมราบกับเตียงแล้วขึ้นคร่อมอย่างรวดเร็ว เดี๋ยวๆๆๆ เมื่อกี้เรายังโรแมนติกกันอยู่เลย แล้วจู่ๆมึงจะมาอีโรติกกับกูไม่ให้สุ่มให้เสียงได้ยังงายยยยยยย T_T


“พี่พอร์ช อย่า!”


พี่มันซุกไซร้ซอกคอผมอย่างบ้าคลั่งไปแล้ว มึงจ้องจะเอากูเหมือนไอ้พวกมันใช่มั้ย กูนี่มันตัวอะไรวะมีแต่ผู้ชายจ้องจะลาก จะมีผู้หญิงที่ไหนมาลากผมอย่างนี้บ้าง ขอร้องเลย


“ไอ้เหี้ยพี่พอร์ช! กูว่าแล้วว่าอยู่กับมึงมันไม่ปลอดภัย ไม่ต่างจากตอนถูกไอ้พวกสัสนั่นข่มขืนเลย”


“กูละลบรอยพวกมันออกไปให้เอง ยอมพี่นะจัส”


ผมกะจะดราม่าใส่ แต่ดูมันขอดิ... = =


“มันยังไม่ทันได้ทำอะไรกูโว้ยยยยยยยย และมึงก็หยุด!”


“ไอ้!-จัส!”


พี่พอร์ชกัดฟันเรียกชื่อผมอย่างโมโหแต่ก็ยังไม่ยอมโผล่หัวออกมาจากซอกคอผม ทีจะเอาล่ะเรียกกูซะดิบดี แต่พอไม่ได้มันเรียกไอ้เลยว่ะ


“มึงเป็นอะไร มึงอยากเป็นแฟนกูเพราะมึงจะเอากูใช่มั้ย”


“เออดิ!!”


ยอมรับมาตรงๆได้ เหี้ย มาก!


“แค่กูยอมคืนดีกับมึง kมึงก็เข้ามาครึ่งลำละ มึงรออีกสักหน่อยมึงจะตายไง๊ไอ้พี่พอร์ช”


“แต่...”


ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากโซเดมาคอมกับมันนะครับ ผมก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง สะกิดนิดอารมณ์กูก็กระเจิงละ แต่ผมตงิดใจแปลกๆและก็อย่างที่บอกว่าเราเพิ่งกลับมาเจอกันไม่นาน ทุกอย่างเลือนราง แค่รอให้เรากลับมาสนิทกันมากขึ้นเหมือนเดิมแค่เนี้ย จะยากตรงไหนวะ!


“ทำไมมึงต้องเร่งกูด้วย... มึงเร่งรัดกูเกินไป กูก็รู้สึกเหมือนกันกับมึงแหละ”


“จัส...”


“หืม...” ผมลูบแก้มมันปลอบๆ ผมว่าพี่มันเข้าใจ


“...มึงก็รู้สึกเงี่ยนเหมือนกูเหรอ”


“ไอ้เหี้ย!!!”


กูหมายถึงว่ากูก็รู้สึกชอบมันงี้ป่าววะ! หมายถึงว่ารู้สึกรักมันงี้ป่าว!


ผมแกล้งหลับตาลง ทำเป็นหลับ ไม่อยากจะคุยกับคนขี้เงี่ยนขี้หื่น


“จัส มึงมาคุยกับกูก่อน”


“จิ๊! อะไรวะพี่พอร์ช นี่ถ้าถามกูว่าแฟนเก่ากูหน้าเหมือนสัตว์อะไรกูตอบได้เลยนะว่าเหี้ย!”


“โถ่ เหี้ยไรจะหล่อขนาดนี้”


“...”


“จัสสสสส” มันเรียกผมด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน


“...”


“งั้นกูก็ฝากบอกแฟนเก่ากูเหมือนกัน...”


“ว่า?”


“เสียดายที่ตอนนั้นเราไม่ทันได้กัน ไม่งั้นตอนนี้กูจับกระแทกแม่งแล้ว”


เหี้ยจริงป่าหล่ะแฟนเก่ากู = =;;

 

 ----------------------------------------------------
 :really2: :really2: :really2:


ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8893
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

ออฟไลน์ Teddysdeath

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
เย่ๆๆๆๆๆๆๆ ดีกันแล้วๆๆๆๆ

ทีนี้ก็รอเอ็นซีๆๆๆๆ :katai2-1:

ออฟไลน์ kitwiphat

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-7
ดีกันแล้วแต่จัสทำถูกแล้วล่ะที่ไม่ยอมให้ง่ายๆๆ
รออ่านต่อนะ

ออฟไลน์ greensnake

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +920/-14
เพิ่งได้เข้ามาอ่าน สนุกมากค่ะ อ่านไปหัวเราะไป
ไม่ได้อ่านซีรี่ส์แรกมาก่อน แต่ก็พอจะรู้เรื่องอยู่บ้าง
เป็นเรื่องของแฟนเก่าที่กำลังจะเป็นแฟนปัจจุบันสินะ :hao3:
รอดูความน่ารักของคู่นี้นะคะ
ขอบคุณคนเขียนมากค่ะ :L2:
ป.ล. เดี๋ยวไปชะแว้บดูซีรี่ส์แรกด้วยดีกว่า

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด