(จบแล้ว)█ ◤ Villain ◢ █ ถ้าไม่รัก อย่าหาว่าร้าย ซีรี่ย์2 #special [21/9/57]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: (จบแล้ว)█ ◤ Villain ◢ █ ถ้าไม่รัก อย่าหาว่าร้าย ซีรี่ย์2 #special [21/9/57]  (อ่าน 70141 ครั้ง)

ออฟไลน์ mtd

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
อ่านทันแล้ววววว :katai2-1:
พี่พอร์ชนะพี่พอร์ชจ้องจะกดน้องอย่างเดียวเลย
แต่เราก็เชียร์นะ ฮาาาาา :laugh:
ว่าแต่ถ้าน้องจัสยอมแล้ว
จะไม่ทำให้น้องเสียใจอีกใช่มั้ยพี่พอร์ช  :katai5:

สนุกมากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้น้า :กอด1:

+ 1 ไปเลยยยย  o13

ออฟไลน์ mr.nine

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 109
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
 :katai4:รีบมาให้ไวนะ รอรอรอรอรอ

ออฟไลน์ ferrari_L

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-2

7
 :katai4: :katai4: :katai4:


ตอนกลางวันของวันนั้นผมก็ถูกปลุกขึ้นมากินข้าวกลางวันหลังจากไอ้พี่พอร์ชเรียนเสร็จ ตอนบ่ายผมพอฟื้นตัวได้ก็ไปเรียนตาปกติ ผมกลับไปเรียกมันพี่พอร์ชและเรียกแทนตัวเองว่าผมและเราก็แยกกันอยู่ ผมเคลียร์กับมันชัดแล้วว่าคืนดีคือหายโกรธ คืนดีไม่เท่ากับเป็นแฟน


ส่วนพวกที่มันทำร้ายผมก็ถูกทัณฑ์บนบางคนส่วนบางคนก็ลาออกไปเลย ถึงไม่ลาออกก็คงถูกบอยคอทจากเพื่อนๆแล้วล่ะ ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกรอดมาได้ก็ดีแล้ว ผ่านมาหลายวันพี่พอร์ชกับผมกลับไปเป็นเหมือนเดิมเพราะยังรับน้องไม่เสร็จ พี่ว้ากจะมาทำตัวสนิทสนมกับรุ่นน้องมากไม่ได้


แต่วันนี้... > <


                ภายในลานประหารของคณะผมเสียงสะอื้นของพวกผู้หญิงดังมาไม่ขาดสายรวมถึงผู้ชายอีกหลายๆคนที่ซึ้งไปกับการรับน้องครั้งนี้ กับวันนี้ครับ... วันได้รุ่น หลังจากผ่านกิจกรรมต่างๆที่พวกเราได้พิสูจน์ตัวเองด้วยการเป็นที่หนึ่งมาหลายงาน พวกเขาก็ยอมให้รุ่นสักทีครับ


ถามถึงไอ้พี่พอร์ชน่ะเหรอ พี่มันทำร้ายร่างกายผมทุกครั้งที่มีการอบรมบ่มนิสัยเลยล่ะ L พอตบหัวผมซะน่วมเป็นมะนาวเน่าก็ลูบหลังผมด้วยการซื้อน้ำซื้อขนมฝากรุ่นพี่คนอื่นๆมาให้ เหอๆๆ


“อีก้อง! ขี้มูกมึงนี่...”


ผมมองอีก้องร้องไห้ซุกซบไอ้ค๊อกด้วยแววตาสมเพช ตอนแรกมันมาซบไหล่ผม ผมก็ไม่ว่าอะไร แต่พอขี้มูกแม่งเริ่มย้อยลงมาเท่านั้นแหละกูก็ผลักแม่งส่งไปให้ไอ้ค๊อกทันที ฮ่าๆๆๆ ถามว่าทำไมผมไม่ได้ซึ้งอะไรกับเขาน่ะเหรอ ก็เพราะผมรู้มาก่อนแล้วน่ะสิ พี่ข้างบ้านผมเป็นเฮดว้ากเก่า เขามาเม้าเรื่องแบบนี้ให้ผมฟังตั้งแต่ผมสอบไม่ติดนู่นละ แต่ละขั้นตอนเป๊ะตามพล๊อตจริงๆนะ แต่มันก็ไม่ดีนะครับ พวกเขาก็มีจุดประสงค์ของเขาที่จะให้รุ่นน้องทำตัวดีๆอยู่ในสังคมต่อไปได้แหละ แต่ผมมันหัวแข็งหัวรั้นอยู่แล้ว เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องสอนผมครับ ^^


ผมมองคนที่พูดให้โอวาสรุ่นน้องอย่างซึ้งๆอยู่หน้าแถว... ไม่คิดว่าพี่พอร์ชมันจะมีคติประจำตัวอะไรเหมือนกันนะเนี้ย นึกว่าวันๆเอาแต่มั่วกับผู้หญิง แดกแต่เหล้าซะอีก แว๊บหนึ่งมันหันมามองผมผมก็เลยเบนสายตาไปมองที่อื่นอย่างเก้อๆ


“มึงๆ”



“เห้ย! ไอ้พี่เฟี๊ยต อย่าบอกนะว่ามึง...มึงก็สี่เก้าเหรอ” พี่รหัสคือพี่ที่รหัสนักศึกษาสามตัวท้ายเหมือนเราอ่ะครับแต่ตัวหน้าไม่เหมือนแล้วแต่ปีที่เข้าเรียน



“เออ มาเร็วๆ”


มันกระดิกมือใส่ผมให้ยกมือขึ้นให้มันผูกข้อมือซะที ตอนนี้เป็นช่วงเปิดสายครับ... โอ้ยยยย พี่รหัสกูอยู่ใกล้ตัวกูมากครับ! พี่เฟี๊ยตผูกข้อมือไปด้วยสวดมนต์(?)ไปด้วย เสร็จแล้วก็เป่าฟู่ๆ ผมรีบชักมือออกเพราะกลัวว่าจะติดเชื้อบ้าจากน้ำลายแม่ง พี่รหัสผมเป็นผู้ชายหมดเลยครับ


“ดีจังเลยค่ะที่พี่พอร์ชเป็นพี่รหัสหนู บลาๆๆ”


ผมมองอีก้องที่บีบเสียงแหลมออเซาะไอ้พี่พอร์ชที่มัดข้อมือมันไปด้วยสีหน้าหวาดๆ ห่า! ตัวมึงจะใหญ่กว่าพี่พอร์ชอีก มาเรียกแทนตัวเองว่าหนู กูขรรมมมมมมม!


“เอาแขนมาดิ”


ผมยกแขนให้อย่างไม่เต็มใจนัก พอมัดให้น้องรหัสเสร็จก็ต้องเวียนกันไปมัดให้ครบทุกคนน่ะครับ พี่พอร์ชมัดด้ายให้ผมแต่ทำไมรู้สึกเหมือนมีอะไรเย็นๆมากระทบที่ข้อมือ พอหันไปมองก็พบว่าเป็นสร้อยข้อมือ เส้นนี้... ที่พี่มันเคยให้ตอนที่เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน ยังเก็บไว้อยู่?


“น้องๆมารับข้าวที่อยู่ข้างหน้านี่เลยครับ มีมากมายหลายอย่างแล้วแต่จะเลือกสรร ไม่ว่าจะเป็นไก่ผัดซอสหรือผัดซอสใส่ไก่ ถุย! ทำไมสคริปแม่งเขียนมาให้กูว่ามากมายหลายอย่างวะ มันไม่ใช่อย่างเดียวกันเหรอวะห่าเอ้ย! ระหว่างที่น้องๆกินข้าวกันนี้เราก็มีเสียงเพลงจากวงสต๊อกของคณะเรามาให้ฟังกันคลอๆไปด้วย งานนี้รับแต่เสียงปรบมือส่วนเสียงโห่เก็บไว้ก่อนครับ งานหน้ายังต้องได้ใช้อีกเยอะ ฮ่าๆๆ”


พวกเรานั่งล้อมวงกันเป็นสายรหัส พี่เพชรที่อยู่ปีสี่แกซื้อพิซซ่ามาเลี้ยงสองถาด ส่วนพี่ต๊อบปีสามซื้อไก่เคเอฟซีมาถังนึง ผมกับไอ้พี่เฟี๊ยตกินฟรี! ^O^ สายไอ้ค๊อกแม่งอย่างยาจกจิ๊กข้าวกล่องมาคนละสองสามกล่อง ส่วนสายอิก้อง(ไอ้พี่พอร์ช)มันพากันออกไปเลี้ยงข้างนอกแล้วครับ = = สายมันเฮดว้ากทั้งสามปีเลยและผมคิดว่าอิก้องอาจจะต้องเจริญรอยตามพี่มันนะ สายแห่งอำนาจ!

 

 

 




























เวลาแห่งการรับน้องผ่านพ้นไปก็เข้าสู่ช่วงเวลาของการสอบ! ผมไม่ใช่เด็กเรียน แต่ก็ไม่ใช่เด็กไม่เรียนเลย เอาเป็นว่ากูเอาตัวรอดได้ก็พอครับ แต่ไอ้ค๊อกเห็นมันสกปรกอย่างนั้นน่ะโคตรเทพ ผมกะอิก้องเลยมาขอร้องอ้อนวอนค๊อกโปรดอย่าไป ทิ้งตัวลงคุกเข่ากอดขาแม่งเอาไว้~ พนมสองมือขึ้นกราบกรานค๊อกโปรดอย่าไป~ มันคงจะมีประโยชน์ถ้ามึงช่วยติวให้~ (อ่านให้เป็นทำนองเพลงคลุกข้าว เอ้ย คุกเข่า ฮ่าๆ ใครไม่ฮากูฮาคนเดียวก็ได้ครับ)


RRRRRRRRRRRR


ผมรอให้โทรศัพท์ดังๆดับๆอยู่สักสี่ห้ารอบแล้วถึงกดรับ คือไม่ได้อยากจะกวนตรีนนะครับ แต่มันก็ต้องมีเล่นตัวกันหน่อยยยยย กระแอ้มไอเบาๆแล้วกรอกเสียงลงไป


“มีไร”


/ทำไมต้องทำเสียงเย็นชาใส่กูด้วยว้า/


เอ่อ เดี๋ยวนะ ยกไอโฟนออกมาดูก็เห็นเป็นชื่อไอ้พี่เฟี๊ยต แต่สายแรกๆมันเป็นไอ้พี่พอร์ชโทรมาจริงๆน้า T_T


“ล้อเล่นๆ เอ่อ ว่าไง”


/กูก็โทรมาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบมึงไง ฟิตเหรอๆ/


“ฟิตไร กูต้องซักผ้า”


ผมพูดด้วยน้ำเสียงกวนตีน พวกซุ่มเขาชอบใช้มุกนี้ครับ ทำมาบอกว่าไม่ได้อ่านหนังสือเลยต้องซักผ้าต้องทำนั่นทำนี่แต่คะแนนออกมานะมึ๊งงงงงง


/หึหึหึ กูพอจะมีแนวข้อสอบบ้างอ่ะนะ/


“พี่เฟี๊ยตคร้าบบบบบบ *O*”


/ไว้กูจะเอาเข้าไปให้/


“ตอนนี้เลยๆ อาทิตย์หน้าก็จะสอบแล้ว”


/เหลืออีกตั้งอาทิตย์มึงจะซีทำไม/


“ถ้ามึงไม่รีบกูก็จะซีของจริง เกรดกูนะที่ C อ่ะ = =”


/ค้าบๆๆ/


ผมนั่งอ่านหนังสือรอให้ไอ้พี่เฟี๊ยตเอาแนวข้อสอบมาให้ มีโอกาสผมก็ต้องคว้าไว้ ศักดิ์สงศักดิ์ศรีไม่ได้แดกคนที่ชื่อจัสแน่นอนครับ เอ้า หรือคุณจะไม่เอาล่ะกับการที่มีข้อสอบมาวางอยู่ตรงหน้า ผมได้ยินรุ่นพี่พูดมาว่าอาจารย์ก็ออกเดิมๆแหละน่า


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


มาเร็วเกินไปนะเพิ่งวางสายไปเอง ผมเดินไปเปิดประตู คนที่มากลับไม่ใช่พี่เฟี๊ยตแต่เป็นไอ้เหี้ยพี่พอร์ชแทน ทุกทีมีแต่ของมาห้อยหน้าประตูทำไมวันนี้มาทั้งตัวเลยวะ


“มาทำไม”


“ก็เอาของมาให้เผื่อดึกๆหิว”


“ปกติมาแต่ของนี่” ผมหน้ามุ่ย ชอบมาทำเงี้ย ตอนคบกันใหม่ๆก็ซื้อขนมมายัดใต้โต๊ะอย่างเงี้ย แล้วไง แล้วผมก็ชอบมันเลยไง -//////-



“ก็คราวนี้เปิดประตูเร็ว”


“อ้าว พี่พอร์ช หวัดดีคร้าบบบบ”


ไอ้พี่เฟี๊ยตเดินมาพอดีแล้วทักพี่พอร์ชด้วยสีหน้าทะเล้น พี่พอร์ชหุบยิ้มโดยฉับพลันแล้วทำหน้าเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง เขาโบกมือให้ผมกับพี่เฟี๊ยตแล้วเดินออกไปไม่พูดอะไร


“จัส นี่กูเอา...”


“เข้าไปรอในห้องก่อน”


อะไรทำให้ผมตัดสินใจเดินตามไอ้แฟนเก่าไปก็ไม่รู้นะครับ รู้ว่าผมเดินตามแต่มันก็ทำเป็นไม่สนใจจนถึงที่จอดรถมันหน้าหอผมนั่นแหละ ร่างสูงหันขวับมากระชากผมเข้าไปปะทะอกกว้างอ้อมแขนหนารัดตัวผมจนจมไปกับตัวเขา ใบหน้าหล่อเหลาเกยที่ไหล่ผมพูดเสียงอู้อี้อยู่ที่ข้างหูแต่ผมกลับจับใจความได้ทุกคำ


“กูลืมมันไปได้ไง เพราะอย่างนี้ใช่มั้ยมึงถึงไม่ยอมคบกับกู”


“...”


“เลิกกับมันได้มั้ย เลิกกับมันเถอะ”


“...ไม่”


“โธ่โว้ย!”


พี่มันผละออกเดินหนีไปเปิดประตูรถอย่างหัวเสีย แต่ยังไม่ทันได้ขึ้นรถมันก็ปิดประตูรถแล้วหมุนตัวกลับมาหาผมอีกครั้ง ท่าเดินกับดวงตาขวางๆนั่นทำให้ผมนึกถึงหมาบ้า


“ทำไมกูต้องแพ้”


“...”


“ทำไมกูต้องยอม”


“...”


“ไม่ได้ก็ปล้ำ ขัดขืนก็บุก จำคำกูไว้”


“...”


“กูไม่ปล่อยมึงให้หมาที่ไหนคาบไปแดกแน่ๆ”


“อื๊ออออ”


ผมผลักมันออกเมื่อไอ้เหี้ยพี่พอร์ชดึงผมไปดูดปากแรงๆเร็วๆทีหนึ่ง ผมมองซ้ายมองขวาอย่างตกใจ นี่มันหน้าหอกูเลยนะเว้ย! ยามเยิมคงไม่ตั้งกล้องแอบถ่ายกูใช่มั้ยเนี้ย พี่มันยิ้มมุมปากอย่างกวนตีนก่อนออกรถไปผิดกับผมที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ เพราะผมคิดว่ามันแค่อยากเอาชนะ คนอย่างมันนะ...ฮึ่ยๆๆ


ปัง!


“เหี้ย! ตกใจสัส!”


ผมกระชากประตูเปิดแล้วปิดแรงๆจนคนที่อยู่ข้างในตกใจจนตัวโยน เห็นไอ้พี่เฟี๊ยตกำลังวุ่นวายกับกองชีทผมอยู่เลยโยนขนมที่ไอ้พี่พอร์ชซื้อมาห้อยหน้าประตูให้มันกิน


“ง่ำๆๆ ตกลงมึงกับพี่พอร์ชนี่ยังไงกันวะ”


“เสือกเนอะ”


“กวนตรีนเนอะ”


ผมเลยเงียบ ไม่อยากจะบอกมันอยู่ละ แต่ถึงไม่บอกใครก็รู้กันอยู่ดี ก็ไอ้พี่พอร์ชมันไปกันคนอื่นมาจีบผมด้วยการบอกว่าผมเป็นเด็กมันไปแล้วนี่


“มึงชอบกูป่าว”


“อะ เอ่อ...”


ผมเป็นคนถามพี่เฟี๊ยตมันเองแหละ ตอนแรกผมจะใช้มันเป็นเครื่องมือ แต่ผมรู้สึกว่ามันดีเกินไป ผมไม่อยากให้ผมกับมันต้องแตกกันเพราะความเห็นแก่ตัวของผม แล้วมันก็เป็นพี่รหัสผมด้วย ผมยังไม่อยากสายขาดนะครับ  แถมผมกับพี่พอร์ชก็... > <


“บอกมาเหอะ กูจะได้ทำตัวถูก”


“กูก็ไม่รู้ กูอยู่กับมึงแล้วก็ดีอ่ะ กูชอบมึงหน้าตาน่ารัก อยากหอมแก้ม...”


“เคยมีแฟนป้ะ?”


ผมรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่มันจะลามปามไปเรื่องใต้สะดือ เห็นกูน่ารักละอยากหอมแก้ม แหมะ! = =


“เคยมี แต่มันมีเรื่องอ่ะ ไอ้บอสเพื่อนกูมันเข้าไม่ได้กับแฟนกูกูเลยเลิก”


“เลือกเพื่อนว่างั้น?”


“กะ กูก็ไม่รู้ แต่กูไม่อยากให้มันโกรธกู”


ชักจะยังไงๆ ไอ้พี่บอสคือเฮดว๊ากปีสองครับเพื่อนพี่เฟี๊ยต ขยายความอีกหน่อยก็พี่รหัสอิตุ๊ดยักษ์ น้องรหัสอีพี่พอร์ช ว่าแต่ผมจะถามเรื่องความรู้สึกมันที่มีต่อผม กลับกลายไปเป็นเรื่องของมันกับไอ้พี่บอสชอบสั่งซ่อมได้ไงวะเนี้ย = =


“แล้วพี่บอสมีแฟนป่าว”


“เรื่องอะไรกูจะยอมให้มันมี! ...คือ กูหมายถึงกูต้องมีก่อนมันน่ะ”


“กูว่ากูเข้าใจละ”


“เข้าใจไรมึง”


“เออน่ะ”


พี่เฟี๊ยตทำหน้างงๆ แต่ก็ไม่ได้ถามไรต่อ แจกแจงชีทให้ผมฟังแล้วผมก็ให้พี่มันอธิบายเรื่องที่ผมค้างคาอีกหน่อยถึงปล่อยให้มันกลับบ้าน พี่เฟี๊ยตมันไม่ได้ตุ้งติ้งหรือดูเคะเลยนะ มันขาวตี๋น่ารักแบบผู้ชายสะอาดๆคนหนึ่งถ้ามันจะคบกับไอ้พี่บอสที่ตัวดำใหญ่ ชอบทำหน้าโหดๆ ก็... ก็ช่างมันเถอะ = = ไม่ใช่เรื่องของผมครับ

 

 

 

























ช่วงสอบของมหาลัยนี่เป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่าสอบเข้ามากครับ ตอนผมสอบเข้าผมยังไม่ต้องอ่านทุกตัวทำความเข้าใจทุกบรรทัดอย่างนี้เลย แล้วคิดดูว่ามหาลัยนี่เขาคัดคนเก่งๆให้มาเจอกัน คะแนนสอบจะชิบหายแค่ไหน


หลายวันมานี้ผมไม่เจอไอ้พี่พอร์ชเลย ส่วนไอ้พี่เฟี๊ยตก็เจอไปติวกับพี่บอสบ้างตามห้องสมุด คะแนนสอบเข้าของผมอยู่อันดับท้ายๆเรื่องมีนเลยเป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับผม! หลังเลิกเรียนผมก็กลับมาอ่านด้วยตัวเองพอตอนเย็นผม ไอ้ค๊อก อิก้องถึงได้มารวมตัวกันถกเถียง(?)เนื้อหา แต่มันช่วยให้เราจำได้ดีมากครับ(ถ้าเพื่อนเราอธิบายถูกอ่านะ)


“มึงอย่ามาทำหน้าเหมือนจะตายเลยครับอีก้องเก้านิ้ว กูรู้ว่ามึงทำได้”


“เก้านิ้วพร่องงงง กูมีรูหน้าย่ะ”


“งานมโนต้องมาสินะ = =”


“อ๊ายๆๆๆ ไอ้ค๊อกบ้า อย่าหลับลึกนะมึง เพื่อนก็เพื่อน กูจะจับทำผัว!”


ผมนั่งหัวเราะไอ้ค๊อกที่ทำท่าขนลุกขนพองใส่


ห้องสอบข้างๆไอ้พี่พอร์ชสอบอยู่ ก่อนเข้าห้องมันฉวยโอกาสด้วยการมาจุ๊บหน้าผากผมเพื่อขอเป็นกำลังใจเหี้ยไรของพี่มันสักอย่างเนี้ยแหละ ไม่นานนักศึกษาชายวัยฉกรรจ์ผมยาวๆฟูๆเป็นเอกลักษณ์บวกกับเสื้อช๊อปสีกรมของนักศึกษาวิศวะก็เริ่มทรอยออกมากจากห้องสอบ


“เฮ้ย ไอ้จัส”


ผมเดินไปหาพี่ต๊อบพี่รหัสปีสามที่โบกมือเรียกผมอยู่ ไอ้พี่พอร์ชก็รวมกลุ่มคุยข้อสอบอยู่ตรงนั้นด้วยพอมันเห็นหน้าผมก็ส่งยิ้มมาให้แต่ผมกลับเบะปากใส่อย่างกวนตีน คือนี่ไม่ได้มายืนรอมึงเลยนะเว้ย อย่าเข้าใจผิด!


“ว่าไงพี่ ได้ป่าว”


“ได้เชี่ยไรล่ะ มือจับซีตีนเหยียบด๊อกมาก ไหนๆวันนี้กูก็เชี่ยมาทั้งวันละขอเรื่องดีๆเย็นนี้นะเว้ย”


“สอบเสร็จเอาเลยเหรอพี่”


“เออ เพื่อนๆกูก็ไปวันนี้ ไปกันหลายๆสายสนุกดี”


“เคพี่ เจอกัน”


ผมนัดแนะกับพี่ต๊อบแล้วเดินออกมา ไอ้ค๊อกกับอิก้องกลับไปก่อนหน้าที่พวกปีสามจะสอบเสร็จแล้วครับ ที่ผมยังอยู่นี่ผมไม่ได้รอไอ้คนที่เดินตามมานี่จริงๆนะครับ ผมมายืนรับลมตามปกติเฉยเฉยยยยย


ผมควบมอเตอร์ไซค์แต่ยังไม่สตาร์ทรถออก...


“สองทุ่มจะไปรับ”


“ไปกับเขาด้วยเหรอ”


“ไปดิ๊”


“ไม่ต้องก็ได้ผมมีรถ”


“เดี๋ยวก็เมาเลอะเทอะเหมือนคราวแล้วอีก”


เออ พอกูเมาแล้วมึงก็จะลากกูเหมือนคราวที่แล้วใช่มั้ย ไอ้พี่พอร์ชบ้า


“แล้วแต่พี่ละกัน”


ผมขี่รถกลับหอไปนอนหลับพักผ่อนเอาแรงไว้สำหรับคืนนี้ล่ะ เครียดจริงๆเลย ข้อสอบเก่าจริงๆและก็ออกตามที่เรียนมาทั้งนั้น ผมว่าคนอื่นๆต้องทำได้กันแน่ๆ แล้วผมล่ะ... T_T


 :katai4: :katai4: :katai4: :katai4:

 ---------------------------------------------------------
            ใกล้ละๆๆ (ใกล้ไรแว๊~~~~~~~~~~~)

ออฟไลน์ mtd

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
จัสเริ่มใจอ่อนแล้ววว :impress2:
รอน้องจัสเมา
เผื่อจะมีซัมติงให้เขากลับมาคืนดีกัน  :hao6:

ออฟไลน์ Teddysdeath

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
เอาดีๆน้าพี่พอร์ชน้า~

ออฟไลน์ greensnake

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +920/-14
อืม ใกล้ละ น้องจัสใกล้ใจอ่อนแล้วล่ะ (เหรอ)
ไม่รู้ว่าใกล้อะไร เอาเป็นว่ารอลุ้นดีกว่า  :z1:
ตกลงพี่เฟี๊ยตนี่ก็มีสิทธิ์เข้าชมรมกับเขาเหมือนกันสินะ
ขนาดจัสยังรู้เลย พี่เฟี๊ยตไม่รู้ตัวเหรอว่าคิดยังไงกับเพื่อน
แล้วพี่บอสจะรู้ไหมนะ ลุ้นคู่นี้ด้วยอีกคู่แล้วกัน :hao3:
ขอบคุณคนเขียนมากค่ะ :L2:

ออฟไลน์ kitwiphat

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-7
เดี๋ยวก็รักกันเหมือนเดิมอิิ

ออฟไลน์ ferrari_L

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-2

8



“น้องชื่ออะไร น้องชื่ออะไร~”


ถามกูแบบปกติกูก็ตอบครับ


“น้องชื่อโดมครับ... น้องชื่อโดมครับชอบอมอวัยวะ ชอบอมอวัยวะ” แล้วก็เต้นท่าชัก...ตรงปาก = =


“ฮิ้ววววววววววววววววววววว”


...ไม่ต้องถามเป็นเพลงก็ด้ายยยยยยย พวกมึงจะเสื่อมกันไปแล้ว > < นี่พวกมึงมาเอะอะโวยวายตีจานตีโต๊ะเป็นจังหวะกลางร้านเหล้าเขาเลยนะโว้ย ถูกคนอื่นล้มโต๊ะขึ้นมากูเผ่นคนแรกนะบอกเลย


อ้อ ร้านเหล้าก็คือร้านเหล้าที่เปิดเพลงคาราบาวอ่ะครับ ไม่ใช่ผับหรูหราไฮโซอะไรเลย


“น้องชื่ออะไร น้องชื่ออะไร~”


“น้องชื่อค๊อกครับ น้องชื่อค๊อกครับ ชอบถอกอวัยวะ ชอบถอกอวัยวะ” แล้วไอ้นี่ก็ชักK ไปอีกคน


“ชอบนักมาถอกของเจ๊บ้างก็ได้นะคร้า”


“ฮิ้วววววววววววววววววววว”


คราวนี้ผมก็ร่วมโห่ด้วยเพราะเจ๊กระเทยโต๊ะข้างๆตะโกนแซวมาจนไอ้ค๊อกรีบนั่งหลบหลังโซฟาอย่างรวดเร็ว ฮ่าๆ ใกล้ถึงคิวกูละ... จะทำอะไรกับอวัยวะดีอ่ะ เขินนนน~~~~~~~ เขินไอ้พี่พอร์ชที่เคาะขวดเหล้าดังแก๊งๆอยู่ตรงข้ามเนี้ย > <


“น้องชื่ออะไร น้องชื่ออะไร~”


“น้องชื่อก้องครับ น้องชื่อก้องครับ ชอบโมกอวัยวะ ชอบ...”


“เดี๋ยวๆ ไม่คล้องจองกับชื่อเลยนะครับน้องก้อง”


“ไม่คล้องก็ไม่คล้องสิคะ หนูอยากบอกว่าหนูชอบโมกอ่ะคะ” แล้วมันก็กัดปากทำหน้ายั่วใส่รุ่นพี่นับสิบชีวิตที่อยู่ตรงนี้ คือพี่เขาคงงงอ่ะนะว่าต้องเงี่ยนหรือต้องอะไรดี = =


“คนต่อไปเลย ให้น้องก้องไปโมก เอ๊ย ไปพักก่อนครับ ฮ่าๆ”


“น้องชื่ออะไร น้องชื่ออะไร~”


“น้องชื่อจัสครับ น้องชื่อจัสครับ ชอบ...”


“...”


อะไรดีวะ T^T


“...ชอบกัดอวัยวะ”


“ฮิ้วววววววววววววววววววว โหดๆๆ”


“อยากโดนกัด อยากโดนกัด อยากโดนกัด” พวกพี่ๆตะโกนอย่างกับคนประท้วง



T//////////////T


ผมรีบนั่งลงอย่างเร็วไม่ได้เต้นท่าลามกอะไรทั้งนั้น ไอ้พี่พอร์ชหัวเราะหงายเงิบเลย พอเห็นผมทำหน้าโหดใส่มันก็เอาตะเกียบที่มันถือเคาะขวดนั่นชี้ไปตรงเป้ามันแล้วเลิกคิ้วอย่างกวนตีน ประมาณว่ากัดของกูป่าว? ผมเลยชูนิ้วกลางไปให้มันกัด เอ๊ย ให้มันแดกซะเลย


ต่อไปก็แนะนำตัวกันอีกที คราวนี้ละเอียดยิบถึงขั้นถามชื่อพ่อชื่อแม่กันเลยครับ ถามน้ำแตกครั้งแรกตอนอายุเท่าไหร่ก็มี T_T เอาเป็นว่าง่ายๆเลยคือแม่งต้องตอบแม้จะไม่อยากตอบอ่ะ พวกพี่มึงเสื่อมอ่ะ นี่กูจะต้องเจริญรอยตามพวกมันใช่มั้ย


“น้องรหัสไอ้ต๊อบแล้ว แล่วๆๆๆ ชอบลอกข้อสอบเหมือนพี่มันหรือเปล่าครับ”


“ดูแลไอ้ต๊อบด้วยครับ ฮอนแพ้แล้วแม่งอ้างแล็คตลอดครับ ฮ่าๆๆ”


“กระจอกก็เงี้ย เบื่อๆ”


“ฮิ้ววววววววววววววววว” ผมยืนเก้อๆให้พวกพี่มันโห่ส่วนไอ้พี่ต๊อบก็ตบหัวเพื่อนมันเรียงตัว


“ชื่อจริงพร้อมรหัส จบจากโรงเรียนอะไร บ้านอยู่ไหน มีแฟนหรือยัง พ่อแม่ดุเปล่า ชอบผู้ชายจริงเหรอ สเป็คเป็นไง เบอร์โทรศัพท์ขอได้มั้ย ขอไลน์เลย บลาๆๆๆ”


พวกพี่มันแย่งกันถามจนผมไม่รู้จะตอบคำถามไหนดี ไอ้พี่พอร์ชเลยบอกให้เงียบกันก่อนครับ แม่งดีอ่ะพูดคำเดียวเพื่อนมันเงียบทุกคนเลย ผมก็ตอบๆไปเท่าที่อยากตอบอ่ะ เจาะจงไม่ตอบเรื่องแฟนแม้แต่น้อย


“แฟนเก่าชื่ออะไรครับ”


หะ...เหี้ย!


“...” จะให้ผมตอบเหรอว่าแฟนเก่าผมชื่อเดียวกับคนถามอ่ะ


“แฟนเก่าชื่ออะไร แฟนเก่าชื่ออะไร แฟนเก่าชื่ออะไร” มาอีกละเสียงประท้วงเนี้ย


“ชื่อพอร์ชครับ”


“ฮิ้ววววววววววววววววววว”


พวกมึงจะฮิ้วกันบ่อยไปแล้ว T///T ไอ้พี่พอร์ชยิ้มที่มุมปากแต่แววตาพี่มันโคตรล้อเลียนผมเลย บ่องตงเลยนะ กูมีแฟนเก่าคนเดียวคือมึงไง มีมึงเป็นแฟนคนเดียวเลยไอ้พี่พอร์ช


“แฟนใหม่ชื่ออะไรครับ”


“ไม่มีครับ”


“จริงเรอะ จริงเหรอ จริงเหร๊ออออออ”


กวนตีนมาก! พี่แต่ละคนสลับกันพูดจริงเหรอด้วยโทนเสียงแหลมเสียงทุ้มต่างกันอย่างกับร้องโอเปร่า โอ๊ยยยย บางทีก็คิดว่ากูไม่เหมาะกับคณะนี้! T_T ผมว่าผมไม่ใช่คนเรียบร้อยนะแต่พอมาเจอพวกพี่มันกูนี่กลายเป็นผ้าพับไว้ในหีบโบราณเลยอ่ะ


“เป็นอะไรกับน้องเฟี๊ยตครับ”


“เป็นน้องรหัสครับ”


“เป็นอะไรกันอีกครับ”


“เป็นน้องครับ”


“เป็นอะไรอีก”


“น้องครับ” เอาดิ พวกพี่ๆกวนตีนมากูก็กวนตีนกลับอ่ะ


“ไม่มีแฟนแล้วจีบได้มั้ยครับ”


“ฮิ้ววววววววววววววววววววว”


ผมย่นจมูกใส่ไอ้พี่พอร์ช แม่งชอบถามทะลุกลางปล้องออกมาทำให้แม่งเด่นอ่ะ! ที่ผ่านมานี่มึงไม่ได้จีบกูอยู่เรอะถึงต้องมาถามอีกอ่ะ


“ไม่ได้ครับ”


“ทำไมเหรอครับ”


“ยังลืมแฟนเก่าไม่ได้”


“ฮิ้วววววววววววววววววววววว”


กูเกลียดฮิ้ว! TOT


พวกพี่มันโห่กันไปด้วยตบโต๊ะไปด้วย บางคนก็เตะไอ้พี่พอร์ชบ้างตบหัวเขย่าไหล่บ้าง ผมกะจะทำให้พี่มันอายแต่ทำไมมีแต่ผมล่ะครับที่อาย ไม่น่าเลยกู เหมือนให้ท่าแม่งอ่ะ!


หลังจากแนะนำตัวไปกินกันไปผมก็เริ่มรู้สึกกรึ่มๆแล้วครับ รู้ตัวเลยว่าเมาชัวร์ ถ้ากูกินอีกแก้วกูไม่สติแน่ๆ แต่มือก็หยิบมากินครับ แก้วเหล้าวิเศษหรืออะไรกินทีไรไม่เคยหมดเหมือนถูกเติมให้เรื่อยๆ


“รุ่นน้องวิศวะครับ กฎของคณะเราคือถ้าจะยกก็ต้องยกให้หมดแก้วครับ ถ้าไม่หมดไปเรียนคณะอื่น! ฮิ้ววววว” พี่นั่นแหละยกแก้วให้ตรงปากด้วย เมาแล้วใช้จมูกดื่มได้เรอะ > <


“ไม่ได้เป็นแฟนไอ้เฟี๊ยตแล้วทำไมกูจีบไม่ติดสักที”


“จุ๊ๆๆ จีบไม่ติดอย่าเพิ่งท้อดิ รอตอนกูเมาก่อน กร๊ากกกกกก”


“หึหึหึ คงงั้น จัส...”


“หืม?”


ไอ้พี่พอร์ชย้ายตัวเองมานั่งข้างผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้


“ห้ามเมามาก เมาแล้วรั่วนะเรา รู้ยัง”


“พี่พอร์ชก็ช่วยดูแลไง ไม่ได้เหรอ” เห้ยยย เสียงกูอ้อนไปนะบางที = =


“...หึหึหึ เมาแล้วดิ”


“เปล่าสักหน่อย รู้น่าๆ นี่พี่พอร์ช” ผมส่ายนิ้วชี้ไปมาหน้าพี่พอร์ช


“แต่กูว่ากูเริ่มเมามึงแล้วว่ะ”


กูก็ว่ามึงคงเริ่มเมาจริงๆแล้วล่ะไอ้พี่พอร์ช เมามึงคืออะไรวะ เขามีแต่เมาเหล้า ไม่รู้เรื่องเลยพี่พอร์ชเนี้ย วุ้ววว~


ผมนั่งดื่มไปโดยมีพี่พอร์ชนั่งคุมอยู่ ผมไปโยกหน้าเวทีก็มีพี่พอร์ชตามไปคุมด้วย ผมไปไหนก็มีพี่พอร์ชตามไปคุมทุกที่เลย แม้กระทั่งตอนจะเข้าห้องน้ำ...พี่พอร์ชแม่งก็ตามมาคุมอ่ะ


“อ๊ะ! อ่า...”


คุมภาษาอะไรวะ!!! TOT


“อื้อ พี่พอร์ช...”


เข้าใจละ... คุมภาษากายนั่นเอง


ผมกำลังโดนมันเอาในห้องน้ำครับ ช่วยด้วย!


“อย่าสิ พี่พอร์ช...”


“ไม่รอดแน่ หึหึหึ”


ใช่เรื่องต้องมาขู่!?


พี่มันประคองผมออกมาจากห้องน้ำอย่างไม่แคร์สายตาใคร ส่วนผมที่ตอนนี้สติไม่ค่อยมี แค่ยืนเฉยๆยังจะล้มก็ได้แต่ซุกอกพี่มันอย่างเดียวเลยครับ พี่พอร์ชเดินไปหาเพื่อนสักคนหนึ่งแล้วพาผมขึ้นมาด้านบนที่เงียบสนิทต่างกับด้านล่างโดยสิ้นเชิง


“อื๊ออออ”


เปิดเข้ามาห้องหนึ่งพี่พอร์ชก็ผลักผมลงเตียงแล้วระดมซุกไซร้ผมอย่างเมามันเลยอ่ะ มึงไปเก็บกดจากที่ไหนมาเนี้ยยยย


“เป็นแฟนกับกูนะ”


“ถ้าเป็นแฟนกันแล้วห้ามนอกใจนะ”


“เออ!”


“กูไม่อยากเสียมึงไปอีก... กูอยากให้มึงเจอส้นตีนกูก่อน”


“จัส = =”


“อ๊ะ ตรงนั้น... กูกำลังจะบอกว่าตกลงนี่ไง อย่าแกล้งดิ”


คุยกันไปมือกับปากมันก็ไม่ได้หยุดนิ่งหรอกครับ


“เห้ย! ถามจริง?”


“อือ เร็วๆดิ”


ผมเร่งเพราะถูกพี่มันปลุกจนกู่ไม่กลับแล้วครับ พี่พอร์ชผละออกไปถอดเสื้อผ้ามันแล้วตามมาประกบผมอย่างรวดเร็ว ปากสวยได้รูปพรมจูบไปทั่วทั้งใบหน้าและลำคอผมไม่ได้ขาดตอนส่วนมือมันก็ลูบไล้สะกิดยอดอกผมอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน


“อื๊อออ...อ๊ะ”


ปลายลิ้นชื้อลากตั้งแต่ยอดอกไปถึงจุดอ่อนไหวกลางตัวผมแล้วเล่นกับส่วนนั้นอย่างไม่รังเกียจ ผมได้แต่บิดกายเร่าขยับสะโพกตอบรับพี่มันอย่างเผลอตัว


“เด็กเหี้ย ยั่วนัก”


“อื้ออออออ อ๊ะ”


“มึงทำหน้ายั่วกู”


“อ๊ะ ปะเปล่า อ๊ะ”


“จุ๊บ ยังใส่อยู่”


พี่พอร์ชจูบที่ข้อมือผม สร้อยที่มันใส่ให้ตอนได้รุ่นยังไม่หายไปไหน ไม่ได้ถอนเขวี้ยงใส่หัวมันเหมือนตอนเลิกกันใหม่ๆ ฮ่าๆๆ


“ไม่ดีเหรอ” ทำไมเสียงกูดูกระเส่าแปลกๆ อ๊างงงงงง~~~~


“ดีมาก อย่างนี้ต้องให้รางวัล”


ครับ = = รางวัลของมึงคือการเอาเจลมาป้าย...กูเหรอวะ!!


ผมกลั้นหายใจอย่างลืมตัวเมื่อนิ้วพี่พอร์ชเริ่มขยับเข้ามาในตัวผมทีละนิดเพื่อเบิกทาง พี่มันนุ่มนวลอ่อนโยนจนผมไม่รู้สึกเจ็บอย่างที่คนอื่นพูดมา อาจจะแค่รู้สึกแปลกๆแน่นๆและ เสียว...เมื่อพี่พอร์ชหาจุดอ่อนไหวของผมเจอแล้วเล่นจนผมครางลั่นเลยทีเดียว


นิ้วใหญ่ควานไปมาจนสติผมหลุดไปเรียบร้อยได้แต่แยกขากว้างตอบพี่พอร์ชด้วยความเต็มใจ มือก็จิกนู่นนี่รวมถึงเส้นผมนุ่มของพี่พอร์ชเพื่อระบายความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นไปด้วย


 “อ๊ะ... จะเจ็บ”


นิ้วมือที่เข้ามาเมื่อกี้ดูจิ๊บๆไปเลยเมื่อพี่มันยัดสิ่งที่ใหญ่โตกว่าเข้ามา ทั้งแน่นทั้งจุกทั้งเจ็บแต่พี่พอร์ชก็ทำเบาๆอย่างที่มันบอกเพียงแป๊บเดียวความเจ็บก็หายไปและความต้องการอย่างมากมายก็เข้ามาแทนที่


“อ๊ะๆ อ๊า...แฮ่กๆ”


มือผมจิกแผ่นหลังกว้างจนจมเล็บระบายความทรมานจากความต้องการที่รุมเร้า แหงนหน้าเริ่ดครางจนไอ้พี่พอร์ชบอกหมั่นเขียวบดจูบผมเสียเนิ่นนาน สะโพกสอบขยับถี่รัวขึ้นให้ผมได้ดิ้นพล่าน แต่บางทีก็ขยับเนิบๆให้ผมได้พักหายใจหายคอ


“ซี๊ดดดดด จัสสส”


พี่พอร์ชเรียกชื่อผมเสียงเครือ หน้ามันซุกไซร้อยู่ที่ซอกคอ มือข้างหนึ่งบีบบี้อยู่ที่ยอดอกผมส่วนอีกข้างก็ถูอยู่ที่น้องชายผมจนมันชูชันสู้กับมือพี่พอร์ชทั้งสองอย่าง



“พี่พอร์ช เร็วๆ”


ผมบอกเมื่อความต้องการใกล้ถึงขีดสุดหลังจากที่ไอ้เหี้ยพี่พอร์ชจับผมพลิกไปมาตามอารมณ์มันอยู่หลายที จนในที่สุดพี่มันก็กระแทกแรงๆส่งผมไปก่อนที่เขาจะตามมาติดๆปล่อยน้ำคาวเต็มช่องทางด้านหลังผม


ในที่สุด... ชีวิตกูก็เสียน้ำให้มึงตลอดสินะไอ้พี่พอร์ชชชชช T_T ทั้งน้ำ... ทั้งน้ำตา


“ซี๊ดดดดดดดดด”


“ซี๊ดทำไมเล่า!”




หลังจากปลดปล่อยผมก็ซบหน้าลงกับหมอน แต่ไอ้คนที่อยู่ด้านหลังก็ไม่ยอมถอนออกไปสักที


“ก็กูเสียวอ่ะ มึงรัดกูแน่นอ่ะ เข้าใจนะ”


“ใครให้มึงพู๊ดดดดดดดด TOT เอาออกไปเลยนะ!”


ผมบอกแล้วเอี้ยวแขนมาด้านหลังเพื่อดันอกพี่พอร์ชให้ออกห่าง แต่ใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเองก็ยังมุดอยู่กับหมอนไม่ยอมโผล่ออกมาแน่ๆ กูอายยยยยยยยยยยยยยยยย


“เสียใจครับน้องจัส ปี้กับพี่มีเบิ้ลทุกราย ^O^”


“ไอ้เหี้ยยยยยยยยยย”


เหนื่อยไม่เป็นเหนื่อยแล้วกู!

---------------------------------------------------
            ตอนนี้จิมีคำหยาบและฉากเสื่อมอยู่เยอะ ต่ำกว่า 15 ควรได้รับคำแนะนำ(จากใครแว๊~~~~)
            ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจ้า
            ใกล้จบแระ นี่ฉาก NC เดียวของเรื่องบอกเลย เอิ๊กๆๆๆ

 

ออฟไลน์ monaligo

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 427
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
จัสเมาแล้วยั่วหรา5555 ยอมพี่พอร์ชง่ายไปไหมลูก
ปล.ไหนว่าชอบกัดไงจัส ไม่เห็นจะกัดพี่พอร์ชมันเลย-.,-

ออฟไลน์ mtd

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
เค้าคืนดีกันแล้ววววว  :katai2-1:
สมหวังแล้วนะพี่พอร์ชอย่าทำน้องเสียใจอีกนะ
อยากให้จัสเมาบ่อยๆจัง :z1:

ขอบคุณค่ะ :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Teddysdeath

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0

ออฟไลน์ kitwiphat

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-7
สมจัสยั่วดีนักโดนฟผัดซะ5555

ออฟไลน์ greensnake

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +920/-14
และแล้วทั้งสองก็เป็นแฟนกัน อย่างนี้ต้องให้จัสเมาบ่อยๆ :o8:
พี่พอร์ชตอนอยู่กับน้องจัสดูเป็นแบดบอยมากเลย ชอบๆ
อย่างนี้แหละถึงจะสมน้ำสมเนื้อ ทั้งสาวทั้งหนุ่มคงอิจฉาคู่นี้แน่ๆ
เป็นแฟนกันแล้วคงจะน่ารักมากกว่าเดิม รอติดตามต่อไปค่ะ :hao3:
ขอบคุณคนเขียนมากค่ะ :L2:

ออฟไลน์ ferrari_L

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-2

9
:katai4: :katai4: :katai4: :katai4:


เช้าวันนี้ผมตื่นมาด้วยอาการปวดเนื้อเมื่อยตัวราวกับร่างจะพัง ดีที่คณะผมหมดสอบแล้วเหลือแต่คณะอื่นที่ต้องใช้สถานที่สอบอยู่ พวกผมเลยได้หยุดฟรีๆไปสองสามวัน รวมเสาร์อาทิตย์ไปแล้วก็หยุดเกือบอาทิตย์อ่ะ


มือควานหาคนข้างตัวแต่ไม่เจอแม้แต่ตัวเหี้ย ได้กูแล้วทิ้งมึงจะมีเฮนะไอ้พี่พอร์ช!! ผมพาสารร่างตัวเองเข้าห้องน้ำอย่างทุลักทุเล ต้องเดินขย่องแขย่งเนี้ยมันอุบาทว์ดีจริงๆ ดีที่มีเสื้อผ้าของผม(คาดว่าจะเป็นของผมนะเพราะไซส์พอดีเป๊ะ)พับวางอยู่บนเคาท์เตอร์ครบชุด


พอสำรวจตัวเองหน้ากระจกก็ตบหน้าผากดังแปะเพราะยุงกัด เอ้ยไม่ใช่สิ! เพราะรอยแดงจ้ำๆกระจายอยู่ทั่วตัวผมนี่ต่างหากล่ะ คิดอยู่แล้วว่าต้องมีเยอะเพราะพี่พอร์ชมันนัวผมไม่ยั้งแต่แบบว่า... ขอที่หลบๆหน่อยได้มั้ยเนี้ย ลามมาถึงคางอย่างกะคนเป็นเอดส์เลยกู = =


อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ออกมาจากห้อง ที่นี่เป็นห้องพักชั้นบนของร้านเหล้าที่มาเมื่อคืน มองนาฬิกามุมทางเดินก็เห็นเข็มสั้นชี้เลขหนึ่ง เปล่า ไม่ใช่ตีหนึ่ง แต่เป็นบ่ายโมงต่างหากล่ะ


“ผมโดนมันต่อยมาเต็มๆเลย”


“ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้า มึงมันบ่อมีไก๋”


“อย่างน้อยก็ได้มันละกันน่า”


“กูก็ได้ แบบสมยอม กูควรจะชนะนะไอ้น้องงงงงง”


“เออๆ ตามนั้นก็ได้วะ บลูสามขวดนะ”


“ฮ่าๆๆ ขี้แพ้ก็เงี้ย”


“ไอ้จัสนะไอ้จัส รับน้องกูน่าจะซ่อมมันหนักๆ มาทำกูแพ้พนันซะได้ เวรรรรรรรร”


“อย่าด่าเมียกูดิ ฮ่าๆๆๆ”


...


คืออะไร?


ผมตัวชาวาบตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า...


มึงเอากูไปพนันเหรอ


เรื่องนี้ไม่ได้มีแค่ในนิยายหรอกเหรอ


ที่บอกว่ารักกู... ไม่สิ... มึงไม่เคยบอกว่ารักด้วยซ้ำ


ไอ้เหี้ยพี่พอร์ช!!!


หลอกกู! มึ๊งงงงงง!!!


ปัง!


“จัส!” ไอ้พอร์ชหันมาเห็นผมก็ตกใจตาโต


“ไอ้เหี้ย! พลั่ก!”


ผมคว้าเก้าอี้ที่อยู่แถวนั้นมาถือไว้หลังจากที่ถีบมันล้มไปกองที่พื้น บอกแล้วไง ก่อนจะเสียมึงไปมึงต้องลิ้มรสชาตส้นตีนกูก่อน


“ไอ้จัส อย่า!” พี่บอสจะเข้ามาดึง ผมเลยขว้างเก้าอี้ที่ถือไว้ใส่มันสุดแรง


ตุ๊บ!


แต่พี่พอร์ชยกแขนมาบังไว้เลยไม่ได้เป็นอะไรมาก ผมหอบหายใจด้วยความโมโหยืนจ้องตากับมัน สายตามันมองผมอย่างรู้สึกผิด ใช่ มึงอาจจะรู้สึกผิดแต่มึงก็ทำผิดไปแล้วนี่! พี่พอร์ชพยุงตัวเองขึ้นมาอย่างโงนเงนจะเข้ามาจับตัวผมแต่ผมเบี่ยงหลบแล้วเดินหนีออกมาอย่างเร็ว


“จัส! ฟังกูก่อนเถอะ นะ กูขอโทษ จัส... ขอโทษๆ”


ผมไม่สนใจเดินมาเรื่อยๆจนแทบจะเป็นวิ่ง แต่พี่พอร์ชมันก็ตามมารั้งแขนผมไว้ได้ ผมเลยคว้าของแถวนั้นซึ่งก็เป็นที่ทับใบเสร็จมาฟาดหัวไอ้เหี้ยนี่ไปทีจนหัวแตกทรุดลงไปเลยล่ะ


ความโกรธตอนนี้มันมีมากเกินกว่าที่ความรู้สึกผิดจะมี จุดๆนี้ผมกลับรู้สึกว่ามันน้อยไปด้วยซ้ำ!

 

 






















 

ตั้งแต่วันนั้นผมก็ไม่ติดต่อกับไอ้เหี้ยพี่พอร์ชอีกเลย โทรศัพท์ไม่เคยรับ มาหาก็ไม่เคยออกไปพบ ตอนแรกผมบอกยามให้ห้ามคนๆนี้ขึ้นมาแต่ลมปากคงสู้อำนาจเงินของพี่มันไม่ได้ ถึงได้มานั่งเฝ้านอนเฝ้าอยู่หน้าห้องผมอยู่บ่อยๆ


“มาอีกแล้วเหรอ”


“เออ” ผมคุยโทรศัพท์กับพี่เฟี๊ยตด้วยความเซ็ง


เรื่องมันมีอยู่ว่ามันแข่งกันพนันกับพี่บอสครับ ว่าผมกับพี่เฟี๊ยตใครจะเสียตัวให้พวกมันก่อนกัน อันที่จริงก็พร้อมๆกันแหละเพราะระหว่างที่ผมนัวอยู่กับพี่พอร์ช พี่เฟี๊ยตมันก็ถูกพี่บอสตะล่อมๆอยู่ แต่ที่พี่พอร์ชชนะไปเพราะว่าพี่เฟี๊ยตมันเมาไม่รู้เรื่องไม่ใจง่ายสมยอมเหมือนผมไง


สุดท้ายผมก็ให้พี่เฟี๊ยตช่วยโดยการที่ให้รุ่นพี่สักคนในคณะโทรมาเรียกตัวพี่พอร์ชไปทำกิจกรรมหรือไปให้ติวให้พี่มันถึงยอมออกไปให้พ้นๆที่หน้าห้องผม


“แล้ววันนี้จะมานอนห้องกูป่าว”


“ไปดิ”


เนื่องจากโดนหักหลังเหมือนกัน เราสองคนเลยแท๊คทีมกันต่อต้านพวกพี่พอร์ชกับพี่บอส วันพรุ่งนี้ก็ต้องกลับไปเรียนตามปกติแล้ว ผมก็ต้องเจอกับพี่ทั้งสองคนอยู่แล้ว เป็นอะไรที่หลีกเลี่ยงยากแต่ผมจะหลีกไปให้ไกลที่สุด!


ตอนเช้าผมซ้อนมอเตอร์ไซค์มากับพี่เฟี๊ยต คือพี่มันมีรถเก๋งนะแต่อยู่ๆก็อยากแว๊นซ์ขึ้นมาซะไม่มีเหตุผล แถมยังขับบ้าขับบออะไรให้รถล้มอีก ดีที่มันขับมาช้า T_T ไม่งั้นได้ขี่คอกันไปนอนโรงพยาบาล


“ไปโรงบาลก่อนมั้ยวะ”


“ไม่เป็นไรหรอก แค่แขนถลอกนิดหน่อย”


สำรวจแขนขาระหว่างเดินเข้าตึกเรียนมา ขาไม่เป็นไรเพราะใส่กางเกงขายาวแต่เสื้อดันแขนสั้นเลยครูดกับพื้นจนถลอกเลือดซิบๆอย่างนี้ ส่วนไอ้พี่เฟี๊ยตเสื้อแขนยาวพับมาถึงศอกเลยไม่เป็นอะไรมาจะเจ็บก็ตรงกระแทกพื้นนั่นแหละ


“จัส!!” เงยหน้ามองตามเสียงเรียกก็พบว่าเป็นไอ้เหี้ยพี่พอร์ช มันเดินตรงมาหาผมดวงตาคมจับจ้องอยู่ตรงแผลที่แขน


“ไปโดนอะไรมา”


แขนกูถลอกได้เลือดเป็นทางนี่ยุงกัดมามั้งไอ้ห่า - -


“ไม่ต้องมายุ่ง!”


“ไปห้องพยาบาล”


“ปล่อย ไม่ต้องมาจับ”


ผมสะบัดแขนออกเมื่อพี่มันจะดึงผมให้เดินตามให้ได้


“ขอร้องเหอะ มึงไม่เจ็บเหรอ”


ผมไม่ตอบ เดินหนีมาเลย


“มึงก็รู้ ว่ามึงเจ็บ กูเจ็บกว่า”


“ผิดละพี่พอร์ช กูต่างหากที่เจ็บกว่า”


ผมมองมันด้วยสายตาเจ็บปวด ซึ่งสีหน้าพี่พอร์ชมันก็ดูเจ็บปวดไม่แพ้กัน


“เอ่อพี่ ไม่มีเรียนเหรอ”


ผมเดินเข้าคลาสเรียนมาซึ่งได้พี่เฟี๊ยตนั่นแหละช่วยกันพี่พอร์ชไว้ เข้าไปก็เจอไอ้ค๊อกกับอิก้องจองที่นั่งไว้ให้แล้ว พวกมันกลับบ้านที่ต่างจังหวัดกันน่ะ เลยไม่ค่อยรับรู้เรื่องของผมเท่าไหร่ และเท่าที่ได้คุยกันผ่านเฟซหรือโทรศัพท์ผมก็ไม่ได้เล่าให้มันฟังด้วย


“พี่พอร์ชเหมือนมานั่งรอมึงหน้าห้องนะได้เจอกันป้ะ หายไปไหนแล้วไม่รู้ กูว่าพี่เขาหน้าหมองๆเหมือนโดนของอ่ะ  แก้มตอบไปเลยสงสัยกินอะไรไม่ค่อยอิ่ม” อิก้องผู้ซึ่งไม่รู้เรื่องรู้ราวพูดขึ้นพร้อมกับชะเง้อออกไปมองด้านนอก


“อย่าพูดชื่อมันให้กูได้ยิน”


“อะไรวะ ทะเลาะกันเหรอ นึกว่าจะไปด้วยดีซะอีกเห็นหิ้วกันไปคืนนั้น”


“ชะ - ไม!”


“ชื่อแม่กูไอ้สัส!” ไอ้ค๊อกที่นั่งฟังอยู่แหวขึ้นแล้วผลักหัวผม นี่กูเบลอจำชื่อพ่อชื่อแม่เพื่อนผิดเลยเหรอเนี้ย


“พ่อกูชื่อเกียรติ์”


“เออ เกียรติ์!”


“อิจัสสสส ล้อชื่อพ่อกู อิเลววววววว”


ก็มึงมาบอกกูทำไมว่าพ่อมึงชื่อเกียรติ์น่ะไอ้ฟาย > <


“ผ้าก๊อชบนหัวพี่เขาก็อย่าบอกว่าฝีมือมึง อ้ออออออ อย่างนี้นี่เอง กูนึกว่าพี่เขาไปตีกับใครมา”


ผมส่งสายตาจิกกัดไปให้อิก้อง แค่หัวแตกน้อยไปด้วยซ้ำ! มาเร่งเร้าจะเอากูอย่างกะรักนักรักหนาที่แท้ก็พนันกับพี่บอสไว้ มันน่ามั้ยล่ะ


“มึง เย็นนี้ไปร้านเหล้ากัน พอดีกลับบ้านต้องอดทนอดกลั้นทำตัวให้เรียบร้อยอ่ะ นี่เสี้ยนมากบอกเลอ”


“ไป!!/ดี!!” ผมกับอิก้องตอบพร้อมกัน


คือผมเศร้าอยู่กับพี่เฟี๊ยตพี่มันห้ามผมเกี่ยวข้องกับอบายมุขอ่ะได้แต่ร้องไห้ ร้องๆๆ จนน้ำตาหมดเลย แต่มันก็สบายใจขึ้นมากกกกก วันนี้ผมขอปล่อยให้สุดเหวี่ยงเลยแล้วกันนะ


สองทุ่มพวกผมสามคนแว๊นซ์กันไปร้านประจำของคณะทันที มาถึงผมก็ซัดๆๆเหล้าเข้าปากแบบไม่ลืมหูลืมตาเลย ผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนทั้งสองคนของผมฟังละ พวกมันก็เอาแต่บอกให้ผมไปคุยไปเคลียร์กับพี่พอร์ชให้รู้เรื่อง จิ๊ ไม่ได้ดั่งใจเลย มันเหี้ยกับผมขนาดนี้ผมยังต้องไปคุยกับมันให้เสียปากทำไมวะ!


“เมามากไปไม่สนุกนะมึง เบาหน่อยๆ”


“นั่นดิ มาถึงมึงชิงเมาคนแรกนี่ใครจะเก็บศพวะ”


“มึงเก็บกูสองคนนะไอ้ค๊อก”



“เอิ๊กกกก กูเมาแล้ววว” ไอ้ค๊อกกระดกรวดเดียวหมดแก้วแล้วทำท่าเมาทันที เอ้อออออ...


“ไอ้เชี้ยนี่ แทนที่กูจะได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย = =”


“แดกๆไปเหอะน่า กูยังไม่เมา”


ผมตัดรำคาญอิก้องกับไอ้ค๊อกที่เกี่ยงกันเป็นคนเก็บศพ คือพวกผมตกลงกันว่าจะต้องมีคนสติดีคอยเก็บเพื่อนไว้คนหนึ่งอ่ะหลังจากที่เราไปเมาด้วยกันครั้งแรกแล้วหัวราน้ำไม่สติกันสักราย


“โอ๊ะโอ น้องจัสนี่นา...”


ผมเงยหน้ามองก็พบว่าเป็น... ไอ้ที่ราบสูง เผื่อใครจำไม่ได้มันคือคนที่ด่าผมตอนกิจกรรมอบรมบ่มนิสัยด้วยการพูดเสียงดังๆไง


“เหอๆๆ”


“เมาเละ เผื่อไม่รู้นะ สภาพน้องเหมือนพี่ตอนถูกพอร์ชเอาแล้วทิ้งเลยว่ะ ฮ่าๆๆ”


“ฮ่าๆๆๆ ถูกเขาเอาแล้วทิ้งยังหัวเราะได้เนอะ หรือว่าชินแล้ว โดนบ่อยอ่อ?”


“ไอ้จัส!” อิก้องกัดฟันเรียกชื่อผมปรามๆ ส่วนไอ้ค๊อกก็ดึงเสื้อผมไว้ไม่ให้พุ่งไปซัดเขา เมาแล้วอารมณ์ขึ้นง่ายนะ ยิ่งเมาด้วยอารมณ์เฮิร์ทแบบนี้คือได้มีเรื่องแน่ว่ะ


“ทำไม ก็กูเพิ่งโดนนี่ กูใสไม่ได้กร้านเหมือน...”


อั๊ก!


มึน...


รู้ตัวตอนถูกกระชากคอเสื้อขึ้น อ่า... เค เก็ท กูโดนไอ้ที่ราบสูงต่อย!


พลั่ก!


ผมผลักอกมันออกแล้วต่อยมันกลับไปจนมันจะล้มแต่มือมันจับคอเสื้อผมอยู่ไง เลยกระชากผมซึ่งเริ่มกรึ่มๆแข้งขาอ่อนให้ล้มตามไป ก่อนที่จะได้ทำอะไรมากกว่านี้ทั้งเพื่อนมันและเพื่อนผมก็เข้ามาแยก


“อะไรวะ มึงทำอะไรวะไอ้แบงค์ บอกแล้วว่าห้ามยุ่งกับจัสไง!”


“พอร์ช!”


พี่พอร์ชมาจากไหนไม่รู้เข้ามากันผมไว้ด้านหลังมัน


“ถ้ามึงพูดไม่รู้เรื่องแม้แต่เพื่อนกูก็คงให้มึงไม่ได้”


“ไอ้พอร์ช! มึงรู้เรื่องอะไรมั้ย มึงมาจากไหนหะ มาถึงมึงก็เข้าข้างมัน!”


ไอ้ที่ราบสูงตัดพ้อมองพี่พอร์ชด้วยสายตาเจ็บปวด กูเข้าใจมึงว่ะไอ้ที่ราบสูง กูก็เจ็บปวดเพราะมันเหมือนกัน ผมดันไอ้พี่พอร์ชไปไกลๆ แล้วออกมาเผชิญหน้ากับไอ้ที่ราบสูง


“ไม่ใช่เรื่องของมึงไอ้เหี้ย” ผมหันไปด่าพี่พอร์ชซ้ำ


“จัส! มึงเมาแล้วนะ” พี่พอร์ชฉุดแขนผมไว้


“รักกันมาก ห่วงกันมาก... แล้วมึงมายุ่งกับกูทำไมไอ้พอร์ช!”


ไอ้แบงค์เริ่มสติแตกเมื่อเห็นไอ้พี่พอร์ชห่วงผมออกนอกหน้า


เพล้ง!


ไอ้แบงค์คว้าขวดเบียร์ที่วางอยู่โต๊ะใกล้ๆ(ซึ่งเจ้าของโต๊ะคงวิ่งไปหลบหลังจากเกิดการทะเลาะวิวาทแล้วล่ะ)มาฟาดกับขอบโต๊ะให้แตก เสียดายแอลกอฮอลลลลลลลลลลล์ T_T เดี๋ยวนะ ไม่ใช่เรื่องนั้น เรื่องมันอยู่ที่ปากฉลามนั่นต่างหากล่ะ มันพร้อมจะเอามาแทงผมได้ทุกเมื่อ กูไม่น่าเสร่อผลักไอ้พี่พอร์ชที่บังผมอยู่ออกไปเลย เรื่องอะไรผมจะต้องมาถูกเมียมันแทงวะ!


“แบงค์ มึงก็รู้ว่ากูเมานะตอนนั้น อะไรคว้าได้กูก็เอาหมด”


ไอ้พอร์ช ทำไมมึงเหี้ยยย =[]=


“แต่จัสไม่ใช่ กูรักจัส กูจงใจและเต็มใจที่จะรับผิดชอบทุกสิ่งที่กูทำกับเขา มึงเข้าใจกูใช่มั้ย”


พี่แบงค์น้ำตาไหลเลยล่ะ จากภาพยนต์บู๊ล้างผลาญกลายมาเป็นดราม่าน้ำตาซึมได้ไงวะ


“มึงมันเลว! มึงไม่รักกูแต่มึงก็ดีกับกู มึงให้ความหวังกู”


“กูก็ทำอย่างนั้นกับเพื่อนทุกคน”


“ไม่! ขอให้กูได้แก้แค้นบ้าง! มึงเป็นคนแรกของกู เพราะมึงทำให้กูเปลี่ยนไป แล้วมึงก็ไม่รับผิดชอบ ไอ้เหี้ย!”


จังหวะที่ไอ้ที่ราบสูงจะพุ่งเข้ามาจ้วงปลายปากฉลามเข้าที่ท้องผมไอ้พี่พอร์ชก็เข้ามาขวางไว้ทำให้พี่มันโดนแทงเข้าไปกลางท้องเต็มๆสร้างเสียงฮือฮาให้คนรอบข้าง ไอ้พี่แบงค์และผมต่างก็อึ้งอย่างสุดขีด ตาสว่างจากความมึนเมาทันที


“พะ พอร์ช...”


“พี่พอร์ช!”


“จัส บอกแบบไม่ต้องมีฟอร์มเลยนะ... กูเจ็บ”


“มึงเจ็บก็บอกเจ็บดิไม่ต้องพูดยาวก็ได้ไอ้คนโง่!”


“เออ เจ็บ”


“ปะ ไปโรงบาล พวกมึงพามันไปโรงบาล!”


อิก้องกับไอ้ค๊อกแบกพี่มันออกไปขึ้นมอเตอร์ไซค์อย่างทุลักทุเล พี่พอร์ชเอารถมานะ แต่ไม่มีใครกล้าขับรถราคาสิบๆล้านของมันหรอกครับแล้วมอเตอร์ไซค์ก็เร็วกว่าด้วยในสภาพรถติดอย่างนี้


“มึงเร็วดิวะไอ้ค๊อก”


ผมเร่ง ตอนนี้เราอัดสามไอ้ค๊อกขี่พี่พอร์ชอยู่ตรงกลางส่วนผมนั่งท้ายเพราะจะได้ช่วยกันไม่ให้พี่มันหงายหลังตกรถเจ็บซ้ำเจ็บซ้อนไปอีก ส่วนอิก้องก็ขี่มอไซค์อีกคันตามมา


“จัส...”


“มึงไม่ต้องมาเรียกกู มึงต้องไม่เป็นอะไรนะ”


เลือดมันออกเยอะมาก มากจนผมกลัว...


ผมวิ่งตามรถเข็นพยาบาลจนมันเข้าห้องฉุกเฉินไป กูเข้าใจอารมณ์พระเอกละครไทยก็ตอนนี้ละว้า... กลัว... กลัวคนข้างในเป็นอะไรไป กลัวไม่ได้พูดกับมึงอีก พี่พอร์ช...


ไม่นานเพื่อนๆของพี่มันก็ตามมา ผมเพิ่งรู้ว่ามันไปที่นั่นเพราะจะไปหาผมนั่นแหละ(มันถามจากอิก้องอิเพื่อนสาระแนที่พร้อมจะเข้าข้างผู้ทุกเมื่อ = =) พี่มันอยากจะอธิบายทุกอย่างให้ผมฟัง...


“ทุกอย่างก็เหมือนอย่างที่มึงได้ยินนั่นแหละ กูพนันกับพี่พอร์ชจริงๆ”


พี่บอสก็มากับเขาด้วยนะ


“กูไม่รู้ว่าพี่พอร์ชมันนึกสนุกหรืออะไร แต่กูเชื่อว่าสำหรับพี่พอร์ชบลูเลเบลสามขวดนั่นมันไม่ได้มีค่าเท่ามึงเลย”


“แต่มีค่าสำหรับพี่ใช่มั้ย” แค้นแทนพี่เฟี๊ยตเบาๆ


“เหอๆๆ แล้วแต่มึง และแล้วแต่ไอ้เฟี๊ยตจะคิด”


ผมนั่งเอาศอกเท้ากับเข่ากุมขมับไว้ส่วนสายตาก็เอาแต่จ้องที่พื้นอย่างเดียว เห็นน้ำใสๆหยดลงกระทบพื้นแหมะๆนั่นคือน้ำตาผมเอง อ่า... อยากเปลี่ยนใจแล้ว เปลี่ยนให้ผมเป็นคนโดนเองได้มั้ย


พวกเพื่อนๆพี่พอร์ชเริ่มทยอยเข้ามาปลอบผมทีละคนๆ จนแพทย์ออกมาบอกว่าพี่มันปลอดภัยแล้วเท่านั้นแหละพวกเขาถึงได้กลับและมอบหมายหน้าที่การเฝ้าพี่พอร์ชให้ผม = =;


อ้อ ผมได้เจอพ่อกับแม่พี่พอร์ชแล้วด้วย แอบแปลกใจนิดๆที่เขารู้ทันทีว่าผมเป็นแฟนพี่พอร์ชแต่แม่เขาก็ไขความกระจ่างให้ผมรู้ก่อนว่าเคยเห็นรูปผมในกระเป๋าตังค์พี่พอร์ชแล้วพี่มันก็เล่าเรื่องผมให้ท่านฟังบ่อยๆ ดูท่านไม่ค่อยซีที่ลูกจะมีแฟนเป็นผู้ชาย ถ้าเป็นพ่อแม่ผมคงลำบากหน่อยล่ะที่จะยอมรับ


“แค่มาเจ็บตัวแทนกู กูต้องให้อภัยมึงมั้ย”


ผมพูดกับพี่พอร์ชที่ยังนอนหลับอยู่ พี่มันซูบลงไปจริงๆด้วย แผลหัวแตกยังไม่ทันถอดไหมเลยดันมาโดนแทงอีก เป็นสามีที่มีชีวิตดีจริงๆเลย เอ่อ เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เพิ่งบอกว่าสามีเหรอ... = =


“ตื่นช้ากูจะโกรธยิ่งกว่าเดิมนะบอกเลย”


“งั้นก็หายโกรธกูได้แล้วครับ”


O.O ผมที่ฟุบที่กับเตียงผุดลุกหันขวับไปมองหน้ามันทันที อ่า... ทำไมฟื้นไว มึงน่าจะให้กูคร่ำครวญสักสามสี่วันเหมือนในละครหน่อยนนะเว้ยยยยยยยย


“ว่าไง ดีกันนะ”


“ขอบคุณที่ช่วยกูไว้”


“จัส...” จากที่ยิ้มๆมันกลับลงไปหน้าหมองเหมือนเดิมที่ผมไม่ยอมบอกว่าจะคืนดีกับมัน


“หิวน้ำมั้ย”


“...”


“ข้าวอ่ะ?”


“...”


“เข้าห้องน้ำ?”


“...”


“ดีก็ได้”


“...”


“เออ ไม่ดีใช่มะ” ถามเสียงเหวี่ยงใส่เบาๆ


“ดีๆๆๆ ดีซิวะ โหยไรเนี้ย แทนที่จะพูดตั้งแต่แรก”


“เรื่องมากนัก”


“ขอโทษจริงๆนะ แต่กูไม่เคยเห็นมึงเป็นตัวตลก กูอยากเอามึงจริงๆ”


“ไอ้ พี่ พอร์ช = =”


ผมเรียกมันเอือมๆ เรื่องหื่นอะไรนี่ต้องยอมพี่เขาจริงๆ


“มึงเป็นความต้องการโดยตรงแต่บลูอ่ะเป็นผลพลอยได้”


“เออ! กูเคืองจริงๆเลย”


“อย่าเคืองกูเลย กูทำไปเพราะรักมึงนะ”


เดี๋ยวนะๆ แว๊บๆ เหมือนได้ยินคำว่ารัก โอเค ถึงคำนี้มันจะไม่ค่อยสำคัญสำหรับผมเท่าไหร่ แต่พอได้ยินแล้วความมั่นใจมันกลับมีมากขึ้นเป็นเท่าตัว


“ทำไปเพราะอะไรนะ”


“...-////-“


“ไม่พูดใช่มะ” ผมถามมันกวนๆ


พี่พอร์ชพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งก่อนจะเบ้หน้าด้วยความเจ็บผมเลยเข้าไปช่วยพยุงแต่พี่พอร์ชกลับกอดผมเอาไว้แทน ใบหน้าคมซุกเข้าสูดเอาความหอมจากซอกคอผมไปเต็มปอด


“รัก... ได้ยินหรือยัง?”

 :katai5: :katai5: :katai5: :katai5:
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
หายไปนานเหตุผลเดิม คอมยังซ่อมไม่เสร็จงับบบบบบ
มีอะไรอยากบอก บอก!!
มีอะไรอยากให้ปรับปรุง บอก!!!

ตอนหน้าตอนสุดท้ายก็จบแล้วจ้าาาาาาาาา

ยังมีเรื่องราวอีกนะอย่าเพิ่งทิ้งช้านปายยยยยยยยยยยยย~~~
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านฮ๊าฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ



ออฟไลน์ mtd

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
เหมือนจะดราม่าแต่ทำไมเราฮาอะ :laugh:
นึกว่าจะดีแตกซะแล้วพี่พอร์ช :เฮ้อ:
ตอนหน้าก็จะจบแล้วหรอออออ กำลังน่ารักเลย :hao7:

ออฟไลน์ Teddysdeath

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
เอาอีกๆๆๆๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ kitwiphat

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-7
ซึ้งใจสุดๆๆๆสนุกมากๆๆๆน่าสงสารแบงก์นะโดนหลอกเสียตัวแล้วยังเสียใจอีกแต่ทำไงได้เกิดเป็นตัวละครไม่ใช่นายเอกก็อย่างนี้555

ออฟไลน์ ::UsslaJlwaJ::

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1011
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-4
กรี๊ดดดด น่ารักกก กดเข้าผิดเรื่อง หลงเข้ามาเลยอ้านดู แล้วก๋๋็ติดใจจจจจ

ออฟไลน์ zuu_zaa

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2003
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-1

ออฟไลน์ greensnake

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +920/-14
กว่าจะดีกันได้เล่นเอาเลือดตกยางออก ดุเดือดดีจริงๆ
พี่พอร์ชคงไม่กล้าทำให้น้องจัสโกรธอีกแล้วล่ะมั้ง
คราวหน้าคงยกโต๊ะทุ่มอ่ะ อย่าไปยอม เนอะจัส :laugh:
ตอนหน้าจบแล้วเหรอเนี่ย แต่ทุกอย่างก็ลงตัวแล้วนี่เนาะ
คู่หลักรู้เรื่องแล้ว ตามลุ้นคู่เฟี๊ยตกับพี่บอสด้วยเลย
จะทำอะไรก็รีบๆเข้านะอีกตอนเดียวเอง :-[
ขอบคุณคนเขียนมากค่ะ :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ tulakom5644

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-1
สนุกมากกกกกกกกกกกกกก ค่ะ ตามไปอ่านซีรี่ย์ 1 มาแล้วด้วยค่ะ จะรออีก 3 คู่นะคะ แต่ตอนนี้ขอรอตอนจบของ พอร์ช + จัส ก่อนล่ะกันค่าาาาาาาาาา 
ขอบคุณสำหรับนิยายสนุก  ๆ นะค้าาาาาาาาาาาาาาาาาาา :pig4:

ออฟไลน์ Apple_matinie

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1564
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-2
กริ๊ดดดด พอร์ชชช

ออฟไลน์ Teddysdeath

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0

ออฟไลน์ ferrari_L

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-2

10





วันนี้ผมมีเรียนถึงบ่ายสองเลยแวะซื้อขนมอะไรขึ้นไปกินเล่นเฝ้าพี่พอร์ชที่โรงพยาบาล เรื่องนี้ไม่มีการแจ้งตำรวจหรืออะไรทั้งนั้นซึ่งผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ถ้าเป็นผมนะจะเอาเรื่องมันให้ถึงที่สุด


“กูเห็นกล้องวงจรปิดละ ฮาสัสหมาอ่ะ ฮ่าๆๆๆ”


“มันอยากได้เมียขนาดต้องยอมเจ็บตัวว่ะ ไอ้ควายยยยย”



“เออๆๆ กูยอมตายได้เพื่อให้จัสหายโกรธ”


หึหึหึ พูดอย่างนี้ค่อยน่าคบหน่อย


ผมอยู่หน้าประตู คือมันจะแบ่งเป็นห้องพักแขกกับห้องผู้ป่วยเชื่อมกันน่ะ แอบฟังมันคุยกับเพื่อนๆก็เพลินดี บางทีอาจจะมีอะไรที่ผมยังไม่รู้ก็ได้


“แล้วเรื่องตำรวจว่าไง คนแถวนั้นเขาแจ้งความไปแล้ว”


“ตำรวจก็เงิบไง มีอย่างที่ไหนดึงมือเขาให้มาแทงตัวเอง โง่หรือโง่วะให้เลือกกกกก”


ดึงมือ? ดึงมือไอ้พี่แบงค์ให้มาแทงตัวเอง


ไอ้เหี้ยพี่พอร์ชชชชชชชชชชชชช O[]O!!!


ผมยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันรอจนเพื่อนมันจะกลับ


“ชะอุ๊ย O_O”


พี่เฟธเปิดประตูมาคนแรกถึงกับตกใจ แต่แอคติ้งพี่มันก็โอเว่อร์ไปหน่อยจนคนข้างในรู้ว่าผมมายืนฟังอยู่นานแล้ว เหอๆๆ พี่แทน พี่อธิศ พี่เติร์ก ค่อยๆเดินก้มหัวผ่านผมไปอย่างเจี่ยมเจี้ยมแถมพึมพำว่าเรื่องนี้พวกเขาไม่รู้เรื่อง เหอๆๆๆ


“อะ โอ๊ยยยย เจ็บแผลจัง”


“เหอๆๆ เจ็บแผลเหรอ เจ็บ-มาก-มั้ยยยยยยย”


ผมทำหน้าเหี้ยมพร้อมเอานิ้วไปจิ้มที่ท้องมันแล้วบี้แรงๆจนพี่พอร์ชครางโอดโอยน้ำตาคลอด้วยความเจ็บแต่มือมันก็รัดเอวผมไม่ปล่อย


“เมียโหดว่ะ”


ไอ้เหี้ยพี่พอร์ชพูดเสียงอ่อย


“ผัวมันเหี้ยไงครับ เมียเลยโหด หึหึ” ผมยังไม่เลิกใช้เสียงเหี้ยม


“เดี๋ยวจะม่ายผัวตายไม่รู้ตัว”


“กูว่ากูจะม่ายผัวเหี้ยมากกว่านะ”


“ง่ะ ไม่ม่ายๆๆ ทำไปเพราะไอเลิฟยูวววววววววว”


พี่พอร์ชหอมแก้มผมซ้ายขวาซึ่งผมก็อยู่นิ่งๆให้มันทำ บางทีลองฟังเหตุผลมันสักครั้งก็คงจะดี คราวที่แล้วเลิกกันผมไม่ได้คุยกับมันเลยรู้สึกไม่ค่อยเคลียร์เท่าไหร่


“หลอกกูอยู่ได้ ไม่สงสารกูบ้างเหรอ”



“ไม่เคยหลอกเลยยยยยย ตรงไหนที่เรียกว่าหลอก”


ตรงที่มึงทำทุกวันเนี้ยแหละ! = =;


“แต่ขอโทษที่ทำให้เสียใจ เอ่อ ก็หลายครั้งนิดนึง แต่ว่า... ขอโทษก่อนเลยละกัน”


“แหมะ จะแก้ตัวแล้วตะกุกตะกักเชียะ” ผมแซะ


“กูไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหนดี เริ่มจากตอนนั้นเลยนะ กูไม่ได้ไปกิ๊กกะใคร สาบานเลย! พอคบมึงกูเลิกทุกอย่างจริงๆนะ กูขอโทษที่กูอาจจะไปส่งคนนั้นคนนี้กลับบ้านหรือไปกินข้าวเดินห้าง แต่มันมีเหตุจำเป็นจริงๆ”


“ไอ้เวท?”


“อ้อ... นัดคุยเรื่องชมรม”


“เหรอออออออ”


“โอ๊ยๆๆๆ เจ็บๆๆ”


ผมจิกหัวมันหน้าแหงนอ่ะ ปกติไม่กล้าทำนะแต่คราวนี้สันดานมันเผยกันทั้งสองฝ่ายละ ทำเป็นใสๆแบ๊วๆจ๊ะจ๋าเหมือนตอนมอปลายก็คงไม่ใช่แล้วว่ะ แล้วมันก็เป็นคนผิดสมควรจะโดนให้หนัก!


“อิแหนด?” ที่จริงชื่อแน๊ตแต่มันเป็นศัตรูผม ชื่อมันเลยเพี้ยนไปเป็นแหนด


“เจอกันที่ห้างตอนไปซื้อขนมให้มึงแล้วเขาขอให้ไปเลือกของขวัญให้เพื่อนเขา โอ๊ยๆ จริงๆครับ”


“หึ” ผลักหัวไปที


“ยอมแค่ครั้งนี้แค่นั้นนะครับเมียยยยย” ไอ้พี่พอร์ชกัดฟันพูดพร้อมจับผมเผ้าให้เข้าที่


“ยอมแค่ครั้งนี้งั้นเหรอ? บั่ยยยยส์” ยกมือสองข้างเสมอไหล่แล้วโบกมือบ๊ายบายให้มัน


“เฮ้ยๆๆๆ ไม่บายไม่เบยอะไรทั้งนั้น ยอมๆๆๆ”


ผมทำท่าจะผละมาแต่มันรั้งไว้แล้วพูดยอมรัวๆ เหอๆๆๆ ถือเป็นการเอาคืนตอนรับน้องไปในตัวด้วย


“ส่วนเรื่องพนันนั่นกูไม่รู้ว่ามึงจะเชื่อหรือเปล่า แต่ตอนนั้นมึงบอกมึงคบกับไอ้เฟี๊ยตไง มันเป็นการกดดันให้กูทำชั่วโดยไม่รู้ตัว พอรู้ว่าไอ้บอสชอบไอ้เฟี๊ยตเลยยืมมือมันมาดึงไอ้เฟี๊ยตให้ออกห่างจากมึงไง”


“แล้ว?”


“แล้วถ้าไอ้เฟี๊ยตมันไปชอบไอ้บอส มึง... ก็จะ... ได้โสด งะ ไง”


พี่พอร์ชพูดเสียงอ่อย โอ้โห เห็นเหี้ยๆแบบนี้แผนการมันเพียบนะครับ =*=


“กูโสดแล้วมึงก็จะเสียบ”


“ไม่โสดกูก็จะเสียบ”


ครับ!!!!!


“ยกโทษให้พี่นะ นะครับ น้องจัสสุดที่รักยิ่ง”


“แหวะ มึงไม่ต้องมาพี่มาน้อง รู้เช่นเห็นชาติกันหมดละพี่พอร์ช ไม่ต้องมาเฟกพูดดีกับกูเลย”


“โหหหหหห น้องจัสของกูเปลี่ยนไป”


“เปลี่ยนเพราะคนเหี้ยๆทำให้กูตาสว่างไง”


“ไม่เอาเราไม่พูดเรื่องนี้ อิอิ” มันส่ายนิ้วชี้ไปมาที่ปาก ทำท่าแอ๊บแบ๊วจนน่าถีบครับ


ยอมก็ได้ว้าาาาาาาา


“ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ ครั้งหน้าลาขาด!”


“มึงลาขาด กูลาบวชอ่ะเอาดิ!”


“เรื่องของมึ๊งงงงงงงงงง”


“ง่ะ ไม่ทำแล้ว ไม่เอาแล้วววววว ไม่อยากกินไม่ได้นอนไม่หลับแล้ว”


มึงเป็นคนเดียวอ่อ? อยากจะถามกลับแต่กลัวเสียฟอร์ม กลัวมันได้ใจว่าผมฟูมฟายจะเป็นจะตายแค่ไหนที่ได้รู้ว่ามันเอาผมไปพนัน แต่เหตุผลก็พอจะอนุโลมได้(มั้ง)


พี่พอร์ชได้นอนโรงพยาบาลแค่สองคืนเองเพราะแผลไม่ลึก กูก็กระวนกระวายซะประสาทเสียเลยที่ไหนได้มันบอกว่ามันเอามาแทงเบาๆพอให้เลือดออกเป็นพิธีให้ผมห่วง แต่จะเข้าลึกเข้าตื้นหรือเลือดออกมาออกน้อยก็ถือว่ามันเป็นเรื่องที่โง่มากจริงๆ


“พยุงหน่อยดิ เจ็บนะเนี้ย”


“อย่าเว่อร์ได้ป้ะ แผลสมานแล้วมั้งเนี้ย”


“ซิกแพคกูมีรอยเพื่อมึงเลยนะ ดูแลหน่อยดิ ไม่รักกูเลยอ่ะ ใช่ซี้~~~ กูมันเหี้ย นิสัยเลว ทำอะไรก็ไม่ดีไปหมด มึงเลยไม่รักไม่สนใจกู... กูก็ต้องรับกะ...”


“พอ! พอ! พอ!”


ผมกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเบื่อหน่ายแล้วยกแขนใหญ่มาพาดที่คอก่อนที่พี่พอร์ชจะล๊อคคอผมแน่นใบหน้าคมแนบลงมาชิดจนไรหนวดขูดกับแก้มผมเบาๆให้ได้จั๊กจี้


“ถามจริง ยังรักกูอยู่มั้ย”


“เออ!”


“เออนี่คืออาระ” มันถามเสียงกวนตีนแล้วรัดคอผมแน่นขึ้นจนจะหายใจไม่ออก มืออีกข้างที่ว่างของมือก็บีบคางผมเขย่าไปมาจนต้องหันไปมองตาขวาง


“เออ เท่ากับ กูรักมึง จบไม่จบ?”


“ไม่จบ ไม่มีทางจบ หมายถึงรักเรานะไม่มีทางจบ กูรักมึงมากกกกก แม้ว่าเวลาที่เราจะไม่ได้เจอกันกูก็ยังคิดถึงมึงอยู่บ่อยๆ คนชื่อจัสนี่ทำมาด้วยอะไรวะแม่ งทำให้กูรักใครไม่ได้เลย”


คนชื่อจัสทำมาด้วยอะไรน่ะเหรอ ไข่บวกกับอสุจิไง = = เอ่อ โทษๆ นี่อยู่ในโหมดซึ้งอยู่ใช่มะ ทำไมแค่เห็นหน้าพี่พอร์ชแล้วผมกลับซึ้งไม่ลงซะงั้นวะ


“พอได้กลับมาพบกันอีก ความทรงจำดีๆมันย้อนกลับมาจนกูอยากจะกลับไปเป็นแบบนั้น อยากจะย้อนกลับไปตอนนั้นเพื่อที่จะไม่ยอมเลิกกับมึง เสียเวลาไปตั้งสองปีแน่ะ จากนี้เรามาทำทุกวันให้เป็นวันดีๆด้วยกันนะ เฮ้ย... พูดให้ยิ้มนะ ร้องไห้ทำไมมึงเนี้ย จาสสสสสสสส ไม่เอาไม่ร้องดิ”


พี่พอร์ชปลอบผมอย่างตกใจ คือตอนแรกมันก็ไม่ซึ้งอ่ะ พอมึงบิ้วท์กูมากเข้าอารมณ์กูก็มาไงไอ้พี่พอร์ชเหี้ยนี่ เรื่องที่มันพูดมาผมก็คิดแบบนั้นเพียงแต่อาจต่างกันนิดหน่อยตรงที่ผมไม่ได้อยากจะกลับไปเป็นแบบเดิม ก็เจอกันอีกครั้งมันปี้อยู่กับคนอื่นนี่! มีแต่ความแค้นอ่ะตอนนั้น


“สัญญา จะทำให้ดีกว่าเดิม”


“อื้อ”


“จะไม่ใจดีกับใครนอกจากมึง”


“อื้อ กูจะไม่ขี้หึง”


“หึงดิหึง แต่อย่าหึงอาละวาดแล้วบอกเลิกกู โอเค๊?”


“อื้อ ฮึก”


“โอ๋ๆๆๆ ไอ้น้องจัส กูรักมึงน้า”


“กูก็รักมึง”


ร่างสูงกอดผมจนจมลงไปกับอก ผมเลยซุกหน้าร้องไห้เงียบๆให้ไอ้ตัวร้ายลูบหลังปลอบๆ กลางโรงพยาบาล เอ่อ กลางโรงพยาบาล = =;;; ผมมองผ่านไหล่พี่พอร์ชออกมาก็เห็นพยาบาลและคนไข้ที่อยู่แถวนั้นมองมาด้วยสายตาหวาดๆ แต่บางคนก็มองมายิ้มๆ


“พี่พอร์ช ไปกันเหอะ”


“กูก็ว่างั้น =*= กลับไปซั่มกระชับความสัมพันธ์กันที่ห้องดีกว่า”


“เดี๋ยวๆ เมื่อกี้พูดว่าไรนะ”


“กลับไปปรับความเข้าใจกันที่ห้องดีกว่า”


แก้ตัวได้ห่างไกลกับความจริงมาก!


“ได้ยินว่าอะไรซั่มๆ”


“อ้อ อยากซั่มเหรอ โหหหห ก็ไม่บอกให้เร็วๆ พี่จัดให้น้องอยู่แล้ววววว”


ไม่ได้หมายถึงแบบนั้นโว้ยไอ้เหี้ยพี่พอร์ชชชชชชชชช คนละเรื่องเดียวกันแล้วมั้งมึงเนี้ย!


แต่ว่า... “ได้กูแล้วอย่าเหี้ยนะ”


ผมไม่รู้ว่าผมจะต้องถูกมันเหี้ยใส่เมื่อไหร่หรือจะเป็นยังไงต่อไป แต่วันนี้ผมก็ได้ให้โอกาสมันไปอีกครั้งแล้วหลังจากที่เรารู้จักอีกด้าน(?)ของกันและกันมากขึ้น แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆแต่ผมคิดว่าผมคงจะมีวิธีรับมือมันได้และมันก็คงจะรับมือผมได้เช่นกัน


“ลงทุนขนาดนี้แล้ว เหี้ยได้ไง ^^”


----------------THE END------------------









---------------------------------------------
จบล๊าววววววววววววววววว

มีคนเชียร์บอสเฟี๊ยตอยู่ตอนแรกเรากะว่าตอนจบไม่ให้นางได้กันนะ ฮ่าๆๆ


โปรดติดตามต่อไปเผื่อมีสเปฯบอสเฟี๊ยตเน้ออออ

ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันจนจบจ้าาาาาาาา

ออฟไลน์ Teddysdeath

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
สนุกง่าาา ไม่อยากให้จบเลย งือออออ
 :ling1:

ออฟไลน์ black sakura

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-8
อ้าวกะลังหนุกจบซะงั้น
ต่อๆเรื่องบอสเฟียสหน่อยน้าาา :m5: :m5:

ออฟไลน์ Aoya

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 906
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-3
ไม่อยากให้จบเลยยยย แต่งต่อเรื่อยๆ ได้มั้ยคะ

ชอบคู่นี้อ่ะ แบบว่าทันกันดี

ออฟไลน์ mtd

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 121
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
ยังไม่อิ่มเลยยยยย
ขอพอร์ชจัสอีกเยอะๆนะคะ
น่ารักมากเลยอ่า :sad4:

ออฟไลน์ greensnake

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +920/-14
คู่นี้มันทันกันจริงๆ น้องจัสน่ะไม่ได้ใสซื่อเหมือนแต่ก่อนแล้วเน้อ
แต่นี่แหละถึงจะเอาพี่พอร์ชอยู่ ชีวิตมีสีสีนขึ้นอีกเยอะอ่ะ :laugh:
อ่านเรื่องนี้แล้วอารมณ์ดีสุดๆ จะมีพี่เฟี๊ยตกับพี่บอสมามั๊ยหนอ~
จะรอติดตามผลงานเรื่องอื่นๆอีกนะคะ
ขอบคุณคนเขียนมากค่ะ :กอด1:

ออฟไลน์ kitwiphat

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-7
จบไวจังรออ่านคู่อื่นต่อ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด