ลอง 'รับ' ดูสักครั้ง... [33.1 คำเตือน] 23-3-62 / P.102
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ลอง 'รับ' ดูสักครั้ง... [33.1 คำเตือน] 23-3-62 / P.102  (อ่าน 601310 ครั้ง)

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 968
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
ไปได้ดีนะโซดา  :a2:

ออฟไลน์ kaokorn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 995
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-1
ความตั้งใจจริงของโซดานี่ยอดเยี่ยมมากๆเลย ขอนับถือ
หวังว่าฮาปี้จะไม่เป็นไรที่ไม่สมหวังกับโซดานะ สงสาร แต่ก็ลุ้นกำปั้นโซดามากกว่าอยู่ดี
รอตอนต่อไปนะฮะ
 :pig4:

ออฟไลน์ โซดาหวาน

  • ชอบเกาหลี , คลั่ง วาย ~ , ♥ รักประเทศไทย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 505
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-1
ดีใจที่พาท่านโซดากลับมา
ตอนต่อไปรออิกำปั้นอยู่นะ

ออฟไลน์ Thccbd123

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ไอ้เจ้าหมีดำ เอาดีๆนะ ง้อให้ดีๆ
ก่อนอื่นรีบไปเคลียร์ไปเพื่อนๆโซดาเลย :3125:

ออฟไลน์ wawa_piya

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
อยากให้เจอกำปั้นแล้วจ้าาา

ออฟไลน์ broncho

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 166
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +235/-1
32.1 หมีโหย


"ลูกพี่ วันนี้ก็ไม่มานะ"

ไอ้อั๋นในชุดช๊อปเดินมาหากูที่กำลังแงะมอเตอร์รถอยู่  คำตอบเดิมๆ เหมือนเดิมมาตั้งแต่เปิดเทอม สีหน้ามันมองกูเหมือนคนท้องผูกมาเจ็ดวัน กูพยักหน้าแล้วทำงานต่อไปเงียบๆ มือเปื้อนจารบีจับประแจคลายหัวน๊อท ทำเสร็จไปได้แค่สี่ตัว กูก็โยนประแจใส่กล่องแล้วเดินออกไปนอกช๊อป

นี่มันวันที่เท่าไหร่แล้ววะ  กูคิดไปก็อัดบุหรี่ไป

ไหนมันบอกว่าจะกลับหลังเปิดเทอม  แต่นี่ก็จวนจะหมดสัปดาห์ที่สามแล้ว ถ้าขืนมันยังไม่มาหลายๆ วิชาที่มีการเช็คชื่อ มันต้องหมดสิทธิ์สอบแน่ๆ 

เพราะว่าพวกเพื่อนๆ กูมันรู้ว่ากูไปเช็คไอ้..โซดาที่คณะเรียนมันไม่ได้ ขี้เกียจไปปะทะกับพวกผู้หญิง พวกมันก็เลยอาสาออกสืบมา แต่ก็ไม่มีใครเห็นโซดามาเรียนสักคน อย่าว่าแต่ไอ้โซดาเลย ขนาดพวกเพื่อนมันก็ไม่มีคนเห็น  เพราะเทอมนี้พวกมันไปฝึกงานกัน ที่คณะมันช่วงนี้ก็เลยมีแต่บรรยากาศซึมเซา เรื่อยเปื่อย ไม่มีหนุ่มหล่อให้กริ๊ด เด็กใหม่ก็ใสเกินไปไม่เร้าใจ เพราะอย่างนั้นอีพวกผู้หญิงก็เลยยิ่งโหด ถ้าเห็นแม้แต่เงากู องค์จะลงแม่งทันที

แม่งเว้ยยยยย  หงุดหงิด....

อันที่จริงไม่จำเป็นต้องให้พวกไอ้อั๋นมาคอยรายงาน แค่กูเปิดแอ๊บเช็คจีพีเอสที่กูเอาไปติดไว้ที่รถสุดหรูของโซดา กูก็รู้แล้วว่ามันมาหรือยัง ถึงแม้จะไม่ชัวร์ ถ้ามันมามันก็ต้องใช้รถ แต่ว่ารถมันก็จอดแช่อยู่ที่เดิมมาเดือนกว่าแล้ว

กูนี่แม่งโคตรโง่เลย  ทำเป็นพูดไปว่าจะไปตามมันที่ญี่ปุ่น แต่พอกลับมาตั้งหลักที่บ้าน กูก็งง ไม่รู้จะไปตามมันยังไง  มันอยู่ญี่ปุ่น อันนี้กูรู้  แต่ว่าอยู่ที่ไหนล่ะ?  แล้วมันถ่ายหนังที่ไหน? ป่านนี้ถ้าถ่ายเสร็จแล้วแต่มันไม่กลับมา เพราะว่ามันไปไหนหรือเปล่า? 

ภาษากูก็พูดไม่ได้ฟังไม่ออก ที่อยู่มันกูก็ไม่รู้  เงินที่จะใช้ก็มีไม่มาก ลองให้อีเต้ยมันดูๆ ให้ แค่ค่าตั๋วเครื่องบิน ค่าที่พัก เอาแบบโลโซก็ยังใช้เป็นหมื่น นี่ยังไม่พูดถึงว่าถ้าสมมติไปตามแล้วมันไม่เจอ หรือว่าต้องรอ หรืออะไรสารพัดที่ทำให้เวลามันยืดออกไป ค่าใช้จ่ายก็ยิ่งบาน

ถึงกูจะอยากเจอมันมาก แต่กูไม่โง่ไม่บ้าบินไปตะลอนเดินแบบไร้จุดหมายแล้วกลับมาแบบหมดเนื้อหมดตัวหรอกนะ  ไอ้เรื่องพรหมลิขิตเดินๆ อยู่ก็เจ๊อะกันเนี่ย... มันคงไม่เกิดกับกูหรอก ดังนั้นถ้ากูจะไป กูต้องมั่นใจว่าจะได้เจอมัน  ทีแรกก็หวังว่าจะตามหาเพื่อนมันสักคนให้ช่วยชี้ทาง  แต่แม่งงง แยกย้ายกันไปฝึกงานต่างจังหวัดบ้าง ที่ไหนบ้าง เบอร์โทรก็อย่าคิดว่าจะโทรได้ แม่งบล๊อกกูหมด ใช้เบอร์อื่นโทรพอรู้ว่าเป็นกูก็ตัดสายทันที

กูก็เลยได้แต่รอให้ไอ้หงอก...โซดา... มันกลับมา ขอแค่มันกลับมา กูยอมทำทุกอย่างเพื่อง้อมัน...  แต่ยิ่งรอกูก็ยิ่งวุ่นวายใจ รู้สึกสังหรณ์ว่าจะไม่ได้เจอมันอีก 

เครียดดดดดดดดดดเว้ยยยยยยยยยยยยยย

กูอัดบุหรี่แรงๆ โยนก้นกรองลงพื้นแล้วใช้ตีนบี้ พอเดินกลับเข้าไปในช๊อป ก็เห็นไอ้อ้นหลานรหัสกูเอง น้องรหัสแม่งซิวไปแล้วปีที่แล้วกูเลยชิลๆ แต่ปีนี้เด็กใหม่มันเยอะพวกรุ่นปีสี่เลยจัดมาใส่สังกัดกูคนนึง

แต่ว่าก็ว่านะ ไอ้อ้นคนนี้ แม่งผ่าเหล่า แก้งค์กูนี่ดาร์ค(/) ทอร์ล(X) แอนด์ แฮนซั่ม(X) กันเป็นหลัก ไอ้อ้นเสือกขาวตี๋เด็กเนิร์ทหัวเกรียนแว่นกลมแถมเตี้ยอีก อ่อนแบบนี้จะอยู่รอดไปถึงปีสี่หรือเปล่าวะ ดังนั้นเพื่อฝึกให้มันอยู่รอดได้ กูก็เลยปล่อยแม่งหากินเองซะเลย

"มาไมวะไอ้อ้น"

"แฮ่ สวัสดีครับพี่กำปั้น  คืออาทิตย์หน้ามีเทสวิชาxxx ผมเลยอยากจะขอชีทจากพี่หน่อยครับ"

"เจริญละมึง เปิดเทอมมาสามอาทิตย์แล้ว มึงเพิ่งมาขอชีทตอนจะสอบเนี่ยนะ?"

ไอ้แว่นเตี้ยเกาหัวเขินๆ มันชอบสะดุ้งเวลากูพูดเสียงดัง เห็นแล้วก็ตลกดี

"อ่า... คือว่าถ้าจารย์แกเทสจากที่สอน ผมก็ไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่จารย์แกดันเทสด้วยข้อมูลในชีทที่ไม่ได้สอน ผมไม่รู้จริงๆ ครับพี่"

อืม... วิชาจารย์อุกฤษณ์ แกชอบระบบโซตัสเข้าเส้น จบจากที่นี่ไปเรียนต่อ ทำงานตามสายอาชีพแล้วก็กลับมาเป็นอาจารย์พิเศษ  ก็เลยชอบให้รุ่นพี่รุ่นน้องมีสัมพันธ์กัน

"เอ้อ มึงนับว่าโชคดีนะ ที่พี่มึงไอ้โอ๊ทมันเอาชีทกับตำรามาคืนกูก่อนซิ่ว  เดี๋ยวไว้กูกลับไปหามาให้"

"อ่า...ดีจังเลย ขอบคุณครับพี่"

"หืมมม  นี่แค่ขอบคุณเหรอว่ะ..."

กูยืนจ้องตามัน พวกเพื่อนๆ ก็ขำบ้างกรอกตาบ้าง  ไอ้อ้นหน้าหมางง

"กูหิว  คอแห้งด้วย"

กูใบ้ให้มันไป จากนั้นมันก็พยักหน้าหงึกๆ แล้วรีบออกไปซื้อเสบียงมาเซ่นไหว้... เอ้ยส่งส่วยให้กู

"โหยลูกพี่  ไปไถเด็กมันซะงั้น  ตั้งแต่เปิดเทอมมานี่เค็มจนขี้เกลือขึ้นเลยนะ ข้าวก็ห่อมาจากบ้าน น้ำก็กดกินจากตู้ เทคผับบาร์เบอร์ก็ไม่ไป จะเก็บเงินแต่งเมียหรือไง"

กูกัดขนมปังไปด้วยส่งสายตาพิฆาตให้ไอ้สมไปด้วย  ไอ้อั๋นก็เลยเหนี่ยวคอไอ้สมเอาไว้แล้วเอากำปั้นยีหัวมัน

"มึงถามทำไมวะ  อย่างลูกพี่เราเนี่ย ไม่เก็บเงินแต่งเมียหรอก  แต่เก็บเงินตามหาเมียต่างหากเว้ย"

"สัด"

กูแจกลูกถีบให้พวกมันไปคนละที หลังจากยกน้ำขึ้นซดก็หันไปลงมือทำงานที่ค้างไว้ต่อ ต้องรีบทำให้เสร็จ เวลาที่เหลือจะได้รีบกลับไปปั๊มเงินที่อู่

แม่ง...เพราะว่าเอาเงินไปจ่ายค่าลงทะเบียนเรียนซะเกือบหมด  ลืมคิดไปเลยว่าบางวิชาค่าหน่วยกิตมันสูงกว่าปกติ เล่นซะเงินเก็บแทบเกลี้ยง...

แม่งง มีแต่ปัญหาจริงๆ

......................
...........
....

"หวัดดีเจ๊คนสวย  วันนี้ผมขอขึ้นไปเอาของที่ห้องหน่อยนะ  ไม่มีปัญหาใช่มั้ยเจ๊"

กูเดินเข้าไปทักทายอีเจ๊ที่นั่งอยู่ที่เคาท์เตอร์รีเซฟชั่น หลังจากวันนั้นที่เจ๊แกคุยกับกู กูก็ไม่ได้มาอีก ยกเว้นตอนที่มาติดจีพีเอสที่รถไอ้โซดานะ อันนั้นกูไม่ได้เข้าข้างในตีก แต่วนไปที่จอดรถแทน  เจ๊แกหน้าเหวอแล้วกลืนน้ำลาย ยังไงซะ วันนี้กูก็มีสภาพเป็นคนมากกว่าวันนั้นละนะ

"เชิญตามสบายค่ะ"

พอเจ๊แกไม่ว่าอะไร กูก็เดินไปที่ลิฟท์  ช่วงนี้มีข่าวคนหัวร้อนยิงกันตายเยอะ เจ๊แกคงกลัวตายเลยไม่ได้ห้ามอะไร  พอกูเข้าไปในห้องที่คุ้นเคย กลิ่นของห้องมันก็อับนิดหน่อย กูมาเพื่อหาชีทให้ไอ้อ้น แต่สิ่งแรกที่กูทำคือเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อผ้ามันขึ้นมาดม ถึงแม้ว่ากลิ่นส่วนใหญ่จะเป็นกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่ม แต่ก็พอมีกลิ่นของมันหลงเหลืออยู่บ้าง

แม่ง...คิดถึงฉิบหาย... แต่ว่าดมได้แค่แป๊บเดียวกลิ่นก็หมด ครั้นจะดมต่อมันก็จะกลายเป็นดมกลิ่นตัวเองแล้ว กอดซะกลิ่นติด...

ที่จริงแล้วชิ้นที่มีกลิ่นของมันมากๆ ก็มีอยู่แหละ... 

กูหลุบตามองไปที่ลิ้นชักแล้วดึงมันออกมา...

ใช่แล้ว ชั้นในชาย พับอย่างดีเรียงกันเป็นเฉดสี ต่อด้วยแบบที่มีลวดลาย... แม่งโคตรเหมือนพวกโรคจิต... แต่ว่ากูไม่มีทางเลือกนี่หว่า ก็คนมันเงี่ยนแล้วไม่มีทางออก ขอไปสักสองตัว...  ตัวนี้มันใส่บ่อย... ตัวนั้นก็ด้วย  เอาไปหมดเลยดีมั้ยวะ  แบบว่าพอมันกลับมา เปิดลิ้นชักเห็นกระดาษโน๊ตเขียนว่า

'กางเกงในของมึงทั้งหมดอยู่ที่กู   อยากได้ก็มาเอา
กำปั้น'

แบบนี้มันจะต้องมาหากูแน่ๆ  กูรู้ กางเกงในนะเว้ย ตัวไหนตัวโปรดตากไว้แล้วปลิวหายหรือหมาคาบไป ยังต้องไปตามกลับคืนมา  นี่กูจะยึดของมันไปหมด มันต้องตามมาเอาคืนแน่ๆ

พ่องงงงงง....  ก่อนที่มันจะตามมาเอาคืน กูคงโดนอีเจ๊ข้างล่างเรียกตำรวจจับซะก่อน... 
งั้นเอาแค่สองตัวก็ได้วะ...

กูตัดใจด้วยความเสียดาย หยิบตัวสีขาวกับตัวสีดำใส่ถุงก่อนจะยัดลงกระเป๋าเป้  จากนั้นก็ลงมือหาพวกชีทที่ไอ้อ้นมันจะเอา  ทั้งๆ ที่เป็นชีทปีหนึ่ง แต่กูดันเอาติดมือมาไว้ที่นี่ซะได้  จำได้รางๆ วันน่าจะเป็นช่วงสอบที่ไอ้โอ๊ทมันเอามาคืน กูเลยติดมือมาไว้ที่นี่ ว่าแต่ไอ้หงอกมันเอาไว้ไหนหว่า?

กูหาไปเรื่อยๆ ห้องไอ้หงอกมันจัดไว้เรียบร้อย แต่ว่าพอไม่อยู่นานๆ ก็เริ่มมีฝุ่น โดยเฉพาะบนตู้เสื้อผ้า กูเห็นมีกล่องพลาสติกใบใหญ่วางอยู่ คิดว่าน่าจะใช่  และก็ใช่จริงๆ พวกหนังสือกับของใช้กูอยู่ในกล่องนี้  ข้างๆ กล่องเป็นกระเป๋าเสื้อผ้าแบบหิ้ว เปิดดูก็เป็นเสื้อผ้าทั้งหลายของกู...

นี่คือ...จัดแยกไว้รอกูมาขนกลับซินะ...

จุกว่ะ... จิตตกโคตรๆ  รู้สึกเหมือนโดนไล่...

แม่ง... เห็นแบบนี้แล้ว กูอยากจับเสื้อผ้าของใช้ของกูทั้งหลายยัดไปตรงที่ๆ ที่เคยวาง ...แต่ว่าทำแบบนั้นแล้วจะมีความหมายอะไร หลอกตัวเองชัดๆ

น้อยใจว่ะ...

กูแบกกล่องกับกระเป๋าเสื้อไปไว้หน้าห้อง  ในเมื่อมันทำแบบนี้แล้ว กูขนกลับเลยก็แล้วกัน ส่วนกางเกงในสองตัว... ตอนแรกว่าใช้แล้ว(?)จะซักแล้วเอากลับมาคืน  แต่ตอนนี้กูเปลี่ยนใจละ  ขอยึดไว้เลยก็แล้วกันนะ มันมีตั้งเยอะ หายไปแค่สองตัวคงไม่สังเกตมั้ง

แต่ว่า..ฝุ่นนี่มันเยอะจริงๆ นะ ยกของแค่นี้มือดำเลย  เอาวะ ไหนๆ ก็พอมีเวลาเก็บห้องให้มันหน่อยก็แล้วกัน เดี๋ยวมันกลับมาจะได้ไม่เป็นภูมิแพ้ฝุ่น...

พอคิดแบบนั้นแล้ว กูก็ลงมือทำความสะอาดไปรอบห้อง อันที่จริงมันก็เป็นแค่ข้ออ้างและเป็นความหวังเล็กๆ  ที่แอบคิดว่าบางทีมันอาจกำลังกลับมา  พอมันเข้าห้องมาแล้วเห็นกูอยู่ที่นี่ กำลังทำความสะอาดให้ มันคงจะประทับใจแล้วก็หายโกรธกู  หรือไม่อย่างน้อยกูก็แค่อยากอยู่ห้องนี้ต่อไปอีกหน่อย เพราะมันมีความทรงจำมากมาย ช่วยให้กูได้คิดถึงช่วงเวลาที่อยู่กับมันได้ชัดเจนขึ้น...

บึก!

กำลังดูดฝุ่นเพลินๆ  ไม่รู้ไปชนอะไรที่ใต้เตียง กูเลยก้มลงไปดูก็เห็นกล่องกระดาษแข็งขนาดใหญ่ มีกระดาษแปะอยู่เหมือนเป็นกล่องพัสดุ ด้วยความอยากรู้ว่าไอ้หงอกมันแอบซ่อนอะไรไว้ กูก็เลยลากออกมา  แม่งหนักพอดูเลยนะ แต่ว่าที่น่าสนใจคือกระดาษที่ติดอยู่ มันเป็นภาษาญี่ปุ่นกับภาษาอังกฤษ  ตรงที่อยู่โซดามันเป็นภาษาอังกฤษ แต่ที่อยู่ผู้ส่งเป็นภาษาญี่ปุ่น

...หรือว่าจะเป็นที่อยู่ที่ทำงานมันในญี่ปุ่น  บางทีในกล่องนี้อาจเป็นพวกหนังแผ่นของมันก็ได้นะ  แต่ว่าหนักขนาดนี้ มันต้องมีกี่เรื่องกันวะ แม่ง....ไอ้หื่นเอ้ยย

กูหยิบมือถือมาถ่ายรูปที่อยู่ผู้ส่งไว้ ตอนแรกว่าจะฉีกออกมา แต่ว่านึกขึ้นได้ว่ามีมือถือก็เลยเปลี่ยนเป็นถ่ายไว้แทน เดี๋ยวค่อยหาคนอ่านญี่ปุ่นออกให้ช่วยแปล...  และจะว่าไปกล่องนี่มันเคยถูกเปิดแล้ว ตอนนี้แค่เอาฝากล่องขัดกันไว้เท่านั้น  งั้นกูก็ขอดูของข้างในหน่อยนะ

พอเห็นของที่อยู่ข้างใน ...กูก็อึ้งหนักมาก... 

ของในกล่องไม่ใช่แผ่นหนัง  แต่เป็นยางล้อสภาพดีและมีแม็กด้วย ที่จริงยางล้อมันไม่น่าแปลก เพราะไอ้หงอกมันก็มีรถ แต่ว่าแม็กของรถนิสสันพิโกโร่ต่างหากที่ทำให้กูงง

ทำไมไอ้หงอกมีของแบบนี้?  มันซื้อให้กู? แล้วทำไมมันไม่ให้กูสักที?  หรือว่ามันจะให้กูแต่ทะเลาะกันเลยไม่ได้ให้?  แต่ว่าวันที่ส่งมันก็นานแล้วนะ  ถ้าจำไม่ผิดมันก็เป็นช่วงที่กูได้ล้อแม็กมาจากร้านเฮียเล็ก...

มัน...บังเอิญไปมั้ย.... 

ถ้าอยากรู้ก็แค่โทรถามเฮียเล็กก็ได้นี่หว่า 

"ฮัลโหลเฮียเล็ก  นี่กำปั้นนะ"

"ว่าไงกำปั้น  ลื้อจะเอาอะไร อั๊วยุ่งๆ อยู่ ไปคุยกับเด็กมันละกันนะ"

"ไม่ดิเฮีย  ขอเวลาแป๊บเดียว ผมจะถามเฮียหน่อย  เฮียยังจำล้อแม็กที่เฮียหาให้ผมได้หรือเปล่า  คืองี้... วันก่อนผมขับรถตกหลุมแล้วแม็กมันถลอกน่าเกลียด  อยากจะได้ใหม่อีกสักอันน่ะ"

"โอ้ยย  ไม่ไหวหรอก อั๊วจะหามาจากไหน  ถ้าลื้ออยากได้ก็ถามเอากับเพื่อนฝรั่งลื้อดิ  อีเป็นคนหามาให้อั๊ว.... ไอ้หย่า!! อีสั่งห้ามอั๊วบอกลื้อนี่หว่า....  งั้น...ก็ตามนั้นแหละ อยากได้ไปถามกับเพื่อนลื้อเอานะ"

"......."

"มีอะไรจะถามอีกมั้ย อั๊วต้องไปแล้ว เดี๋ยวค่อยโทรมาใหม่นะ"

"ตะ เดี๋ยวซิเฮีย  เฮียยยยยย..."

"จะรีบไปไหนของเฮียวะ"

กูขมวดคิ้วมองมือถือในมือ

สรุปว่า...ไอ้หงอกมันซื้อแม็กให้กู แต่มันไม่บอกกู ...ทำไมกูไม่ดีใจกับความจริงที่เพิ่งรู้วะ...  ล้อแม็กที่กูตามหามานานก็ยังไม่สวยเหมือนของที่มันหามาให้ จริงอยู่ว่าที่ญี่ปุ่นเป็นแหล่งผลิต แต่ว่าจากวันที่ล้อแม็กมันพัง จนถึงวันที่เฮียเล็กบอกว่าหาของได้แล้ว มันก็เป็นเวลาที่สั้นมากเมื่อเทียบกับเวลาเป็นปีที่กูใช้ในการตามหาจนครบ  แถมระหว่างนั้นมันก็อยู่ไทยตลอด.... ซึ่งก็แปลว่ามันให้ 'คนทางนั้น' หาให้แล้วส่งมา 

ล้อแม็กพวกนี้  ราคา ถ้าว่ากันตามจริงก็ไม่แพงเท่าไหร่ แต่มันเพราะมันเป็นของแรร์ การที่หาได้เร็วในเวลาสั้นๆ  ถ้าทางนั้นไม่ใช่ผู้ใหญ่ใจดี บางทีอาจจะมีข้อเรียกร้องบางอย่าง... แต่ว่าไอ้หงอกมันบอกว่านี้เป็นการทำงานครั้งสุดท้ายและก็จะกลับหลักเปิดเทอม... มันเพิ่งบอกก่อนจะไป ก็แปลว่ามันคิดว่าจะเป็นตามนั้น...  แต่ว่าทำไมป่านนี้แล้วมันถึงยังไม่กลับมา... แล้วที่มันยังไม่กลับมา จะเกี่ยวกับล้อพวกนี้มั้ย?

แม่ง... ยิ่งคิดยิ่งสับสน จู่ๆ มันก็รู้สึกพะวงกระวนกระวาย รู้สึกเป็นห่วง... ยิ่งคิดก็ยิ่งเยอะ สารพัดเรื่องแย่ๆ ดันคิดออกมาหมด ทั้งๆ ที่อีกใจก็คิดว่ามันคงไม่มีอะไร แต่ว่าก็ห้ามความคิดแย่ๆ ไม่ได้เลย

กูอยากเจอไอ้พิก  มันต้องรู้อะไรแน่ๆ พวกมันไปญี่ปุ่นด้วยกัน ต้องรู้สิว่าไอ้หงอกอยู่ไหน ถ้าเจอมัน กูก็จะได้รู้ทุกอย่างที่อยากรู้แล้วก็สามารถไปหาไอ้โซดาที่ญี่ปุ่นได้ด้วย

แต่ว่ามันไม่ยอมรับสายกู

....ถ้างั้น กูคงต้องเป็นคนเลวเพิ่มอีกสักเรื่อง...

......................
...........
....

สองวันต่อมา ที่ลานจอดรถของห้างแห่งหนึ่งแถวบางนา ช่วงยามเย็น

กูขับรถเข้าไปจอดในช่องจอด มองเวลาที่มือถือ ...ก่อนเวลานัดราวสิบกว่านาที  ในที่สุดกูก็นัดเจอไอ้พิกสำเร็จ  แต่เพราะมันไปทำงานที่นิคมอมตะ มันเลยยอมนัดเจอที่ห้างนี่ มันแค่บอกให้กูมาจอดรถรอมันแถวนี้ เป็นจุดที่อยู่ค่อนข้างห่างจากห้างมากที่สุด ก็เลยทำให้หาที่จอดรถง่าย

แต่ว่าไอ้พิกมันจะมาเมื่อไหร่วะ

'ผลัวะ!!'

แค่กูนึกสงสัยไป ล็อครถไป พอหันมาอีกทีก็โดนต่อยจนหน้าหัน  กูยกแขนตั้งการ์ดกันหมัดลูกที่สอง แต่ว่า...ไม่มี  ที่โดนต่อยกูก็รู้ทันทีว่าเป็นไอ้พิก แต่ทำไมมันต่อยแค่ทีเดียววะ

กูลดการ์ดลงมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า  ไอ้พิกกับสายตาเย็นชา มันแสยะปากไร้คำทักทาย แล้วเดินไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่  กูก็เดินตามมันไป

"มึงมันหน้าตัวเมีย  ไอ้สัดใจตุ๊ดข่มขู่ผู้หญิง  ถ้ามึงกล้ามายุ่งกับคนของกูอีก กูจะทำให้มึงเป็นตัวเมียสมกับที่มึงต้องการเลย"

อ่า... มาเป็นชุด ก็พอจะเข้าใจหรอกนะ แต่มันช่วยไม่ได้นี่หว่า กูไม่เหลือทางเลือก กูเหลือแค่เจ๊อาจารย์กวีนาแฟนไอ้พิกที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด กูก็เลยไปเจรจากับเจ๊แก ให้เจ๊แกนัดไอ้พิกให้กู และให้บอกมันไปว่าถ้ามันไม่ยอมมาหากู กูจะแฉเรื่องของมันกับอาจารย์  แต่ว่า... กูก็คุยกับอาจารย์แกดีๆ นะเว้ย บอกไปว่ากูไม่ได้จะแฉหรอก แค่อยากจะเจอไอ้พิกเพื่อเคลียร์ปัญหา แล้วก็ขอร้องให้แกช่วยรับมุกทำเป็นโดนขู่ก็เท่านั้นเอง

ดีที่เจ๊แกเป็นผู้ใหญ่ เข้าใจอะไรง่ายๆ  แต่ไม่รู้ว่าแกเล่นใหญ่แค่ไหน ไอ้พิกเลยโคตรโกรธยืนด่ากูเป็นชุดแบบนี้... 

สัดส้นตีน... ถ้ากูไม่อยากถามอะไรจากมึง กูจะไม่ทน...

กูยกมือนวดหน้าเพื่อคลายความเจ็บพรางส่งสายตากวนตีนให้มัน

"ช่วยไม่ได้  พวกมึงทำตัวเป็นขอมดำดินเองนี่หว่า... บอกกูมาดิ๊ ว่าไอ้โซดามันอยู่ไหน เมื่อไหร่มันจะกลับ"

"หึ หึ  กูไม่บอกอะไรมึงทั้งนั้น  มึงอยากแฉก็เชิญตามสบาย กูไม่สน"

สีหน้าเย้ยหยันของไอ้พิก ทำเอากูหงุดหงิด

"ถ้ามึงไม่สน แล้วมึงมาเจอกูทำไม อย่ามาตอแหลแหกตา"

"กูหมายความตามที่พูด  ที่กูยอมมาหามึง  เพราะมีเรื่องเดียวเกี่ยวกับเพื่อนกูที่กูจะยอมบอกมึง เรื่องเดียวเท่านั้น"

"ก็บอกมาซิ ท่ามากชิบหาย"

"มึงฟังไว้ให้ดีๆ  ไอ้โซดามันดร๊อปเรียนแล้ว เทอมนี้มันไม่กลับมา อย่าว่าแต่เทอมนี้ ทั้งปีมันก็ไม่กลับมา  เพราะว่ามันเลิกเรียนแล้ว  ได้ยินมั้ย เพื่อนกูมันเลิกเรียนแล้วอยู่ทำงานต่อที่โน้น  สะใจมึงมั้ยละ"

"เฮ้ยยยย!?!   ดะ...ได้ไง  มึง... มึงอำกูใช่มั้ย..."

ไอ้พิกมันแค่นยิ้ม ผิวหน้ามันกระตุกเพราะอารมณ์ที่เดือดดาล 

"กูเป็นคนทำเรื่องดร๊อปให้มัน เพิ่งทำเสร็จไปเมื่อวาน  มึงไม่เชื่อก็ไปเช็คเอง"

แล้วไอ้พิกก็เดินออกไป ทิ้งให้กูยืนช๊อคอยู่กับที่

...ดร๊อปเรียน ไม่กลับมาแล้ว ทำงานต่อที่ญี่ปุ่น  งานที่ทำ...ก็ต้องงานเดิม...

"เฮ้ย!  มึงหยุดก่อน  บอกกูมาว่าไอ้โซดามันอยู่ที่ไหน กูจะไปตามมันกลับมาเอง  กูรู้ว่ากูผิด กูจะไปขอโทษมัน  กูจะพามันกลับมาให้ได้  แค่มึงบอกกูมาว่ามันอยู่ไหน"

กูตะโกนไปทางไอ้พิกที่กำลังขึ้นรถรถ  มันหยุดยืนแล้วส่ายหัว ก่อนที่จะสตาร์ทเครื่อง...

แม่งง  อะไรวะ  มึงต้องบอกกูดิ  กูไม่ยอม!!  กูวิ่งไปยืนขวางรถมันไม่ให้เลี้ยวออก เพราะว่าเป็นระยะกระชั้นชิด ถึงมันจะรีบเบรคแต่กูก็ยังโดนชนจนเท้าครูดไปกับพื้น ดีที่กูเกาะกระโปรงหน้ารถมันเอาไว้เลยไม่ลงไปกองกับพื้น

"เฮ้ย?...  ทำอะไรกันน่ะ  คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?"

กูเจ็บมั้ยไม่รู้ แต่เพราะเสียงคนตะโกนทำให้กูเสียสมาธิหันไปมอง กำลังคิดว่าจะพูดกับคนอื่นที่เห็นเหตุการณ์ยังไงไม่ให้เป็นเรื่องใหญ่  ไอ้พิกแม่งก็ใส่เกียร์ถอยพร้อมแจกนิ้วกลางให้กูเต็มๆ ก่อนจะหมุนรถเลี้ยวออกไป

"คุณแจ้งความมั้ย เนี่ยน่าจะมีกล้องวงจรปิดนะ"

ชายวัยทำงานเดินเข้ามาดูกู กูส่ายหน้า จังหวะที่จะโดนชน กูเอามือยันกระโปรงรถไว้ เลยแค่รองเท้าครูดกับพื้น ไม่เจ็บอะไร

"ไม่เป็นไรครับพี่  เพื่อนกันทะเลาะกันนิดหน่อย ไม่ต้องแจ้งความหรอกครับ"

กูเลิกเสื้อให้เขาดูว่าไม่รอยฟกช้ำ พลเมืองดีก็เลยตบไหล่กูเป็นการปลอบใจ

"เฮ้อ คนหนุ่มสมัยนี้เลือดร้อนกันจริง ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว งั้นพี่ไปก่อนนะ"

"ครับ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ"

หลังจากล่ำลาตามมารยาท กูก็เดินไปขึ้นรถ

แม่งงงงงงงง 

กูอยากจะว๊ากดังๆ โดยไม่สนด้วยว่าใครจะมองยังไง

เรื่องจริงเหรอวะ... ที่โซดาจะไม่กลับมาแล้ว...

...กูทำอะไรไม่ถูก ไปไม่เป็น กูไม่อยากเชื่อ คนที่ตั้งใจเรียน อดหลับอดนอนอ่านหนังสือ เทอมนึงอัดเรียนแม่งสุดแม็กเท่าที่มหาวิทยาลัยกำหนดไว้  แต่ว่าก็ทิ้งไปง่ายๆ แบบนี้น่ะเหรอ ทั้งๆ ที่เรียนอีกแค่เทอมนี้ จากนั้นก็จะไปฝึกงานแล้วก็จบ มันกลับเลิกเรียนเนี่ยนะ

กูต้องไปตามหามัน!  ต้องพามันกลับมา!!

แต่ว่ากูจะไปตามที่ไหน แม่งโคตรเคว้ง  ไอ้ที่อยู่ที่ถ่ายไว้ พอเอาไปถามพวกเรียนภาษา มันก็บอกว่าเป็นที่อยู่ของบริษัทแนวเซียงกงของญี่ปุ่น ซึ่งมันเปล่าประโยชน์ที่จะไปหาที่จุดนั้น เรื่องมันผ่านมานานแล้ว และคงไม่มีใครให้คำตอบกูได้ กูมันแค่คนไทยจนๆ จะไปเค้นถามก็คงไม่มีใครตอบ เผลอๆ มีเรียกตำรวจจับ

ไม่!! กูไม่ยอมหรอก  แต่ว่ากูต้องทำยังไง  ท่าทางของไอ้พิกแบบนี้ ต่อให้จับมันมาทรมานมันก็ไม่บอก แล้วกูจะทำยังไง... 

แม่งเอ้ย มืดแปดด้านจริงๆ


ต่อด้านล่าง

ออฟไลน์ broncho

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 166
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +235/-1

......................
...........
....

"เฮียไก่  ของานทำเพิ่มหน่อย  มีงานอะไรมั้ย ผมทำทุกอย่างเลย"

"อ้าวเฮ้ย  ไอ้ปั้น นี่มันเวลาเรียนไม่ใช่เหรอ  ทำไมมึงไม่ไปเรียน?"

"ผม... ผมมีเรื่องต้องใช้เงินด่วนน่ะเฮีย ต้องรีบเก็บเงินก่อน เรื่องเรียน... หลังจากเคลียร์ปัญหาแล้วก็ค่อยไปเรียนอีกที"   ....หรือไม่ก็ดร๊อป....

เฮียไก่มองกูด้วยสีหน้างุนงงและหนักใจ

"ไม่ได้  กูไม่สนับสนุนให้มึงหนีเรียนแบบนี้  เรื่องเรียนเป็นเรื่องสำคัญที่สุด  ถ้ามึงเดือดร้อนเรื่องเงินก็ขอยืมกูไปก่อน  มึงกลับไปเรียนซะเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นกูจะไม่ให้งานมึงทำ"

"เฮีย...."

แม้แต่เฮียไก่ที่รักกูเหมือนลูก ก็ยังไม่เข้าข้างกู  และกูก็เชื่อว่าแกหมายความตามที่พูด ก็เลยได้แต่เดินคอตกกลับบ้านเพื่อเปลี่ยนชุดไปเรียน แต่สภาพจิตใจแบบนี้ ต่อให้เป็นวิชาเด็กประถม กูก็เรียนไม่รู้เรื่อง

...ยืมเงินเฮียไก่  หรือยืมเงินพ่อกู  มันก็เป็นทางเลือกที่ง่ายแสนง่าย แต่กูไม่อยากยืม เพราะมันดูมักง่ายเกินไป กูอยากพยายามหาเงินด้วยตัวเอง เวลาไปเจอไอ้โซดาจะได้มีหน้าบอกมันว่ากูพยายามเพื่อมันขนาดไหน... กูจริงใจแค่ไหน....

แม่งเอ้ยย ถ้าไปถอนหน่วยกิตแล้วได้เงินคืน กูก็จะถอน แต่มันดันเลยกำหนดแล้ว โคตรเกลียดความจนฉิบหาย... แต่เกลียดที่สุดตอนนี้ก็คงเป็นตัวกูเอง...

กูขี่รถไปมหาวิทยาลัย เดินเข้าห้องเรียนช่วงเบรค พยักหน้าให้ไอ้อั๋นมันนิดหน่อยแล้วนั่งกุมขมับ

"....ครับเฮีย มันมาเรียนแล้ว.... อา...ครับ แล้วผมจะบอกมันให้ครับ....หวัดดีเฮีย"

ไอ้อั๋นกดวางสายแล้วหันมาสะกิดกู

"ลูกพี่... เฮียบอกว่าเย็นนี้ไม่มีงาน ให้พวกเราหยุดพักอ่ะ"

กูขมวดคิ้ว  แต่ก็เข้าใจ ช่วงนี้กูโหมงานจนแทบไม่มีอะไรเหลือให้ทำ  ส่วนที่มาใหม่ก็ต้องให้คนอื่นแบ่งไปทำบ้าง รวบไว้หมดก็ไม่ได้ ...แต่ว่าเงินในบัญชี แค่ค่าตั๋วยังไม่พอจะซื้อเลย..

"เอ่อ... เย็นนี้มีประกวดดาวเดือนรอบสุดท้าย  ไหนๆ ก็ว่างแล้ว ไปดูกันหน่อยมั้ย เด็กน่ารักๆ เพียบเลยนะ"

"พวกมึงไปกันเองก็ได้นี่หว่า กูไม่มีอารมณ์จะแลว่ะ"

"ไปเถอะน่า ถือซะว่าเปลี่ยนบรรยากาศ เผื่อเจออะไรดีๆ"

ยังจะมีอะไรดีๆ อยู่อีกเรอะ ...อะไรดีๆ มาอยู่กับกูก็คงกลายเป็นแย่...

"เอ้อ  ไปก็ได้วะ"

......................
...........
....

"...ลำดับต่อไป เป็นเดือนและดาวจากคณะบริหารค่ะ น้องอรจิรา และน้องโชติภัทร...."

"กริ๊ดดด...." "เฮๆๆๆ"

"x/*@##%<!@$#%**/!@$"

บอกตรงโคตรหนวกหู ไร้อารมณ์ร่วมสุดๆ กูนั่งเท้าคางอยู่บนอัฒจรรย์มองพวกบนเวทีกับหน้าเวทีที่แหกปากกรีดร้องเหมือนชะนีคลั่ง กูไม่เคยอินกับกิจกรรมประเภทนี้เลยสักนิด  ปล่อยให้พรรคพวกไปเกาะขอบเวที ส่วนตัวเองก็ถอยมานั่งบนอัฒจรรย์ที่แทบจะไม่มีคน

น่าเบื่อว่ะ... ถ้าไม่ติดว่าไอ้สมกับไอ้ดวงมันดันชอบดาวบางคณะ ถึงขั้นยอมควักเงินซื้อกุหลาบเพราะหวังจะยื่นให้สาวเจ้ากับมือ กูคงไม่ต้องมานั่งเซ็งตรงนี้  ระหว่างที่กำลังนั่งเบื่อๆ ก็มีใครบางคนเดินก้มหน้าก้มตาดูมือถือตรงมาทางนี้  ท่าทางแม่งโคตรจดจ่อกับสิ่งที่กำลังดูอยู่มาก จากนั้นมันก็มองมาที่กู แล้วก็ก้าวขึ้นมานั่งตรงแถวที่อยู่ต่ำกว่ากูลงไปขั้นหนึ่ง ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดูต่อ

...เหมือนจะเป็นคลิปหนังสด...  ถึงจะไม่ได้ยินเสียง แต่ภาพก็ชัดมาก  กูรู้สึกขำนิดๆ แม่งหื่นจนไม่สนโลกเลยนะเนี่ย  กูชะโงกตัวลงไปมองจอมือถือมัน ก็ค่อนข้างจะใกล้ละนะ แต่ว่ามันไม่รู้ตัวเพราะเอาแต่อินกับการดูคลิปอยู่

...อืม.. ของญี่ปุ่น แต่งตัวแบบพวกเสื้อผ้าแบบโบราณ พวกกิโมโน...  และเพราะว่าเป็นคลิปเกี่ยวกับญี่ปุ่น กูก็เลยดูต่อ พอดูไปได้สักพัก ทำไมมีแต่ผู้ชายวะ... สงสัยจะเป็นคลิปเกย์ ...ใช่จริงๆ ด้วย... แล้ว...ทำไมคุ้นๆ หน้า... น...นี่มันไอ้โซดานี่หว่า??

"อ๊ากก.... ท่านโซดา ท่านโซดา....เท่ห์มากกกก หล่อเกินไปแล้วววววว"

แม่ง... อาการมันหนักมากเลยนะ  ถึงกับตัวสั่น แถมส่งเสียงออกมาด้วย 

"เบนซ์... ไอ้เบนซ์  มานั่งทำอะไรตรงนี้  ไปช่วยดูน้องซิวะ จะถึงคิวแล้ว"

เสียงแหลมๆ ของกะเทยตะโกนโหวกเหวกมาทางนี้ ไอ้คนที่กำลังดูคลิปอย่างเมามันถึงกับเซ็ง มันเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเดินลงไปหาคนที่มาตามอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

"เบนซ์..."

กูรู้สึกคุ้นๆ จำไม่ได้ว่ามันเป็นใคร แต่ก็เผลอเรียกชื่อมันไป มันก็ดันได้ยินอีกเลยหันกลับมามองกู

"ไอ้พี่ปั้น"

มันรู้จักกูซะงั้น  แต่ว่าฟังเสียงเรียกชื่อกู เหมือนมันอยากจะพูดว่า 'ไอ้เหี้ยปั้น' มากกว่า มาถึงตอนนี้ทั้งกูกับมันต่างก็ขมวดคิ้ว  กูยังจับจุดไม่ได้ แต่มันชิงทำหน้ารังเกียจมาให้ก่อน แถมเดินย้อนขึ้นมาแล้วเอาตีนเหยียบตีนกูด้วย แต่เพราะมันกล้าไม่สุด ก็เลยแค่เหยียบ ไม่ได้ขยี้

"ทำไรวะมึง เปรี้ยวตีนรึไง"

พอกูตะคอก มันก็รีบชักตีนกลับ อาการเหมือนจะกลัว แต่ก็ไม่วายแสยะปากใส่

"ชิ  คนอย่างพี่มันแย่มาก ถ้าไม่ติดว่าจะเสียอนาคต ผมก็อยากจะหาไม้มาฟาดพี่ให้น่วมเหมือนกัน"

"กูไปทำอะไรมึงวะ อยากมีเรื่องก็มาดิ"

แม่งชักสีหน้าใส่ไม่เลิก กูงี้ขึ้นเลย ยิ่งหงุดหงิดอยู่ด้วย

"ก็เรื่องพี่โซดาไงยังจะถามอีก พี่ไปทำอะไรไว้พี่โซดาถึงไม่กลับมา เสียแรงที่ยอมตัดใจถ้ารู้ว่าพี่จะทำแบบนี้ วันนั้นจะไม่มีใครยอมให้พวกพี่คบกันหรอก"

...ออ แฟนคลับไอ้หงอก...

"มึง...ไม่รู้อะไร ก็เงียบปากไป"

กูหมดอารมณ์จะเอาเรื่องมัน ก็เลยเดินลงอัฒจรรย์ ซึ่งต้องเดินผ่านมัน และกูไม่สนว่าจะเบียดจะชนมันมั้ย

"คนอื่นอาจจะไม่รู้  แต่ผมรู้ พี่น่ะไม่พอใจที่พี่โซดาเล่นหนังเอ็กซ์ใช่มั้ยละ  พี่โซดาน่ะเป็นคนมีความสามารถ แต่พี่น่ะมันห่วย!"

ไอ้เบนซ์มันเปรี้ยวตีนไม่เลิก ถึงกับกล้าจับหัวไหล่กูไว้แล้วกระซิบที่ข้างหู กูหันไปจ้องตามันระยะประชิด ...เหมือนจะจำอะไรได้บางอย่าง กูเลยจับข้อมือมันไว้แล้วลากลงอัฒจรรย์ไปด้วย

"จับผมทำไม  ปล่อยนะ"

สาบานว่าเป็นผู้ชาย แต่แม่งดีดดิ้นเก่งพอๆ กับผู้หญิงเลย  กูไม่สน นาทีนี้ลากอย่างเดียว ไม่ตั้งใจเดินมีกลิ้งแน่นอน

"เฮ้ย อีน้อง กูยืมคนของมึงหน่อยนะเว้ย"

"ว้ายพี่ จะเอามันไปทำอะไร มันต้องไปช่วยเทรนน้องคณะนะพี่"

"ไม่ต้องเทรนหรอก น้องคณะมึงไม่หล่อ ยังไงก็แพ้"

"ว้ายอิพี่ปากเสีย คืนคนของหนูมานะ แอ๊พ!"

กูใช้มือเดียวบีบปากมัน ความหงุดหงิดมาเต็ม มันต้องเจ็บก่อน มันถึงจะได้สติมองหน้ากูให้ชัดๆ ว่าอารมณ์นี้พี่ไม่ใช่เพื่อนเล่น!

"อะ อ่อยอิอี่ เอาอันไปเอย อามอะอาย"  (อะ ปล่อยดิพี่ เอามันไปเลย ตามสบาย)

อีกะเทยทำเสียงอู้อี้ แต่กูดังฟังรู้เรื่อง นับวันกูจะเถื่อนมากขึ้นทุกที ช่วยไม่ได้เว้ยช่วงนี้กูตกมัน

กูลากไอ้เบนซ์หรือจะเรียกว่าอีเบนซ์ดีวะ? ช่างเถอะ เอาเป็นว่ากูลากมันไปหลังตึกตรงที่ไม่ค่อยมีคน มันก็พยายามจะแกะมือกูสุดฤทธิ์ แต่เสียใจด้วยโว้ย มือกูแข็ง นิ้วกูนี่ใช้หมุนหัวน๊อตแทนประแจก็ยังได้ พวกฟิตกล้ามแดกเวย์แบบมึงสู้กูไม่ได้หรอก  อ่อน!

"มึงอย่าทำเป็นดีดดิ้นให้มากนัก กูแค่จะคุยกับมึงเรื่องโซดา กูไม่อยากใช้กำลังนะเว้ย  แต่ถ้ามึงไม่ให้ความร่วมมือ กูไม่เกี่ยงที่จะกระทืบมึงก่อนแล้วค่อยถาม"

"อ่า... โหดฉิบ...  พ...พี่อยากรู้อะไร ถึงผมจะกลัวเจ็บ แต่ว่าถ้าพี่ไม่บอกเหตุผล ผมก็ไม่บอกอะไรพี่เหมือนกัน"

ที่จริงหน้ามันก็แหยงๆ ดูก็รู้ว่ากลัว พอกูปล่อยมือ มันก็ถอยไปสองก้าวแล้วนวดข้อมือตัวเองพรางสูดปากเบาๆ

"มึง... รู้ใช่ปะ ว่ากูกับไอ้โซดามีปัญหากัน..."

"เลิกกันแล้วเถอะ  เขารู้กันหมดแล้ว"

กูสาดตาเหี้ยมใส่มัน อาการปากเก่งของมันเลยลดลงไป

"แค่ทะเลาะกัน!  และกูก็จะไปตามง้อมัน นี่แหละประเด็นที่กูจะคุยกับมึง"

ยอมรับว่าอายปาก รู้สึกเหมือนเสียศักดิ์ศรีที่ต้องมาพูดเรื่องนี้กับคนที่ไม่สนิท แถมมันเองก็ไม่ได้มองกูดี ในขณะที่กูต้องข่มอารมณ์พูดดีๆ กับมัน  แม่ง...หงุดหงิดมาก กูเบนความสนใจตัวเองด้วยการล้วงบุหรี่มาจุดสูบ อีเบนซ์มันทำกระแดะรังเกียจควันบุหรี่กู  มือกูถือบุหรีน่ะดีแล้ว ไม่งั้นจะคว้าคอมึงมาเค้นเอาคำตอบ นี่กูทนอยู่นะเว้ย

"แล้ว?"

"มึงดูคลิปของโซดา  มึงรู้ว่ามันเล่นหนังเอ็กซ์ แล้วมึงรู้อะไรอีก"

อีเบนซ์ขมวดคิ้ว เหมือนมันไม่เข้าใจที่กูถาม

"อะไร พี่จะถามทำไม พี่จะเอาเรื่องนี้ไปแบล็คเมล์พี่โซดาหรือ"

"มึงซิแบล็คเมล์  ถ้ากูจะแบล็คเมล์มัน กูไม่ต้องลากมึงมาถาม แผ่นหนังมันกูก็มี  ที่กูถามเพราะกูอยากรู้ว่ามึงรู้มากแค่ไหน รู้ที่อยู่ของมันที่ญี่ปุ่นมั้ย กู...จะไปตามหามันที่ญี่ปุ่น  แต่กูไม่รู้อะไรเลย..."

"ม...ไม่รู้  ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น... คลิปที่ผมดูก็หาโหลดมา..."

"แต่กูจำได้ มึงเคยคุยกับโซดาในห้องสมุด คุยกันเรื่องที่มันเล่นหนัง"

อีเบนซ์มองหน้ากูแบบอึ้งๆ  สายตามันหลุกหลิกมาก

"อา... ก็ตอนนั้นผม... แค่คิดว่าจะใช้สิ่งที่รู้ขอใกล้ชิดพี่เค้า ก็....เลยพูดไปแบบนั้น  ที่จริงแล้วก็ไม่รู้อะไรมากไปกว่าที่รู้ว่าพี่เขาเล่นหนังเอ็กซ์ที่ญี่ปุ่น  ...จริงๆ นะ..."

มันมองกูแบบไม่เต็มตาก่อนที่จะหลุบตาลง  เรื่องมันนานแล้ว กูเองก็จำไม่ได้ว่าพวกมันพูดอะไรกัน จำได้แค่ว่าพอฟังพวกมันพูดกัน กูในตอนนั้นดันคิดว่ามันเป็นดารา เลยกะเอาคลิปในมือถือกูเรียกร้องให้มันนอนด้วย... 

จากท่าทางของอีเบนซ์ กูรู้สึกว่ามันต้องรู้อะไรมากกว่าที่พูด  แต่ว่าจะยังไงล่ะ มันก็แค่คนธรรมดาต่อให้เป็นติ่งคลั่งไคล้ แต่ก็คงไม่รู้หรอกว่าไอ้หงอกมันอยู่จุดไหนของญี่ปุ่น

"...กู...ก็แค่อยากไปตามมันกลับมา  มันทำเรื่องดร๊อปเรียนแล้ว แต่ว่า...ถ้ากูตามมันกลับมาได้ ปัญหาเรื่องเรียนก็น่าจะแก้ได้... กูรู้สึกว่าถ้าไม่รีบไปตามมัน มันคงไม่กลับมาอีก.... ถ้ามึงรู้อะไรที่พอจะบอกว่าจะหามันได้ที่ไหน.... บอกกู ...กูซ่อมรถได้ ดูรถเป็น อัดคนก็เป็น  อะไรที่กูทำได้ ถ้ามึงต้องการให้กูทำเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน กูจะทำ"

บุหรี่ในมือกูสั่นนิดๆ อีเบนซ์เหลือบตาขึ้นมามองกูด้วยสีหน้าแปลกใจ  ...ก็นะ... กูแค่รู้สึกว่ามันเป็นความหวังหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ แต่ว่า...กูควรตั้งความหวังกับมันมั้ยวะ

"อะไรกัน?! พี่โซดาดร๊อปเลยเหรอ นี่มันแย่มากเลยนะ... พี่ทำอะไรพี่โซดากันแน่..."

"..........................."

กูบอกมันด้วยสีหน้าว่า มึงไม่ต้องเสือกถาม และกูก็ไม่มีทางบอกมึงด้วย

"มึงไม่ต้องรู้หรอก มึงแค่บอกมาว่ารู้อะไรที่พอจะช่วยกูได้ แค่นั้นพอ"

"ม... ไม่ ผมไม่มีอะไรจะบอก คนอย่างพี่...."

กูจ้องตามัน จ้องจนมันเงียบปาก มันจ้องตอบอยู่สักพักก่อนจะก้มหน้าหนี กูเลยได้แต่รู้สึกอัดอั้น...

"...กูทำผิดต่อมัน...  แต่นี่เป็นเรื่องระหว่างกูกับมัน  ตอนนี้กูอยากแก้ไขสิ่งที่ทำไป หรืออย่างน้อยก็อยากจะขอโทษมัน ถ้ามึงรู้อะไร ก็บอกมา..."

เบนซ์เลือบตามองกูแล้วเมินหน้าเม้มปาก ท่าทางมันเหมือนกำลังสับสนวุ่นวายใจ กูยืนจ้องมันอยู่สักพัก ก็ยิ้มเยาะตัวเอง

คนมันจะไม่ช่วย ก็คือไม่ช่วย กูไปหวังอะไรกับมัน จะให้คุกเข่าอ้อนวอน ทำหน้าขอร้อง วอนขอความเห็นใจ... ไม่เอาว่ะ ในเมื่อเรื่องนี้กูเป็นคนก่อ กูสางเองคนเดียวก็สมควรแล้ว

ช่างแม่งวะ  ทางเดียวที่เหลือกูคงต้องไปโพสกระทู้ถามหาแหล่งขาย แล้วเริ่มหาจากตรงนั้น เอาแผ่นที่โซดามันให้เป็นตัวอย่าง  ถึงภาษาจะไม่ได้ แต่ภาษามือ หรือภาษากายน่าจะพอไหว... แต่ถ้าไม่ไหวก็คงจะต้องหาล่ามสักคน...

กูหันหลังเดินออกมา ยืนสูบบุหรี่อีกสองซีดแล้วบี้ทิ้ง กะว่าจะกลับบ้านไปใช้คอมฯหาข้อมูล แต่ว่าเดินได้ไม่กี่ก้าว ก็รู้สึกว่าชายเสื้อด้านหลังถูกดึง

"...พี่จะพาพี่โซดากลับมาจริงๆ ใช่มั้ย...  ถ้าจะให้ผมช่วย พี่ต้องทำตามเงื่อนไขของผม..."

===============================


มาล้าววว...  ก่อนอื่นต้องขอบคุณทุกคอมเมนท์นะคะ ในที่สุดก็มาอยู่หน้า 100 อิอิ
สำหรับตอนที่แล้ว เรื่องของผู้กำกับไดโกะ  ก็คือว่าถามโซดาไปแบบนั้นเพราะอยากรู้ความคิด
ซึ่งถ้าโซดาถามกลับ   ความจริงก็คือผู้กำกับไม่คิดจะสอนอะไรอยู่แล้ว ต่อให้ถามก็ไม่บอก
เพราะลุงแกต้องการวัดกึ๋นพี่หงอกนั่นเองงง

และสำหรับตอนนี้  คาดว่าหลายคน (หรือว่าทุกคน?) คงจำ 'เบนซ์' ไม่ได้
เบนซ์ออกมาตั้งแต่ตอนที่ 2 - 3 นะคะ
ส่วนเรื่องน่าตา ก็สไตล์เดือนคณะที่ไม่ถึงกับหล่อคม แต่ดูดีในแบบเดือน (แอบสาวนิดๆ) ตัวไม่สูงมาก น่าจะซัก 170
ตอนแรกว่าจะหาภาพประกอบ แต่ว่าพอเป็นภาพเดือนมหาลัยแล้วรู้สึกเกรงใจ ดังนั้นจิ้นกันเองเลยจ้า

พบกันอีกทีก็อาทิตย์หน้าจ้า
 :bye2:

ออฟไลน์ Yara

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-2
เราคิดว่า ผิดทั้งคู่นะเลิกกันไปอาจดีกว่า แต่จากพฤติกรรมทั้งสองคน แค่ทะเลาะกันถ้าคืนดีกันได้ก็คงดี

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-1
 :pig4: :pig4:  :pig4:


อิปั้น  อิโง่บรม

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3090
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +56/-6
 :L2: :pig4:

ยาก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Dark_Noah

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 877
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-3
โอย อยากให้เขาดีกันแล้วอ่ะ ฮือ สงสารโซดา ไม่ได้สงสารนังปั้นเลย

ออฟไลน์ flawless

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 540
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
ไม่ได้เข้ามาซะนาน มาทีได้อ่านจุใจกันไปเลย อิปั้น มีรถจำนำรถ มีของจำนำของรีบตามไปง้อเมียเลย ให้ไวๆ อ่านแล้วลุ้นตาม เครียดดด 555

ออฟไลน์ ่jum

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4125
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
 :pig4: รอตอนต่อไปนะคะ เราชอบหมีดำนะ  :mew1:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7993
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-11
กำปั้นเอ๊ยยยยย..................   :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:
แล้วที่ทำไปน่ะ คนรักกันที่ไหนเขาทำกัน  :z3: :z6: :angry2:
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +262/-6
ปั้นอย่าไปเล้ย ไปแล้วอาจไม่ได้กลับมาไทยนะ อาจจะเป็นชิ้นๆอยู่แถวดงยากุซ่า

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-5
หน้าตาเรียกยากูซ่าแบบหมีดำ ไม่น่ารอดกลับมานะ.

ออฟไลน์ ANIKI.

  • 兄貴
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
กำปั้นเอ้ย เฮ้อ

ออฟไลน์ Pam_ban

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-2
น้องเบนซ์​ของพี่​ ในที่สุดก็เห็นใจกำปั้นจนได้​ สู้​ ๆ​ นะ​ทั้ง​สอง​คน​ ตามท่านเทพโซดากลับมาให้สำเร็จน๊าาาา


รอ​ตอน​ต่อไป​นะคะ​


 :katai3:

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7067
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +582/-10
สู้ๆนะปั้น

ออฟไลน์ angelninae

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
สงสารปั้น แล้วอย่างนี้จะได้กลับมาคืนดีกันมั้ย
โซดาจะให้อภัยปั้นมั้ย TT  :ling1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1709
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-1
เกือบจะลืมไปแล้ว ว่าอิกำปั้นของแท้ มันเถื่อนขนาดไหน? มันกลับมาล้าวววว 5555

ออฟไลน์ songte

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
ไม่รุ้ทำไมแต่ไม่อยากให้ปั้นหาโซดาเจอง่ายๆอ่ะ ทำไว้เจ้บแสบเกินสมควรโดนเมินแล้ว :m16:

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
คนอย่างอิหมีเถื่อน มันไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ มันคนจริงชอบตรงนี้ เรื่องที่เกิดขึ้น มันมีส่วนผิดกันทั้งสองฝ่าย ปั้นมันอาจโง่คิดไรคับแคบเป็นเด็กไปหน่อย แต่มันเติมเต็มความรู้สึกในหัวใจให้โซดาได้จริงๆ อยากให้คุยปรับความเข้าใจกัน เร็วๆ ฮือออ อิหมีดำแกต้องไปตามท่านโซดากลับม๊าา

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
 :laugh: มึงทำไรไม่ได้ ทรมานใจจนจะบ้าแแล้วปั้น สมน้ำหน้าจริงๆ

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3241
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-5
เราว่ามันก็ผิดกันทั้งคู่นะ ทำไมไม่คุยกันอีกทีละ ถึงว่าไอ้เถื่อนปั้นมันจะผิดมากกว่าก็เถอะ

ออฟไลน์ nekodollzz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 203
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
คิดถึงท่านโซดา

ออฟไลน์ Dak

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
คิดถึงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ขอบคุณที่กลับมาเขียนต่อนะคะ กำปั้นจะตามหาโซดาเจอมั้ยน้ออออ

ออฟไลน์ destiny_nick

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
กริ๊ดๆๆ


Sent from my iPhone using Tapatalk

ออฟไลน์ Thccbd123

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
กำปั้นสู้ๆนะ ขอให้ได้เจอกัน

ออฟไลน์ broncho

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 166
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +235/-1
ขอดันหน้าหน่อยนะ  :call:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด