ล่ารักหัวใจมาเฟีย | 011114 | ตอนพิเศษ : Falling Slowly | Page 124 |
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

โพลล์

สอบถามความต้องการในการจัดทำหนังสื่อนิยายเรื่อง 'ล่ารักหัวใจมาเฟีย'

ต้องการ (ถ้าทำหนังสือยังไงก็ซื้อแน่นอน)
360 (55.7%)
ยังไม่แน่ใจ (อาจจะซื้อหรือไม่ซื้อ)
266 (41.2%)
ไม่ต้องการ (ไม่ซื้อแน่นอน)
20 (3.1%)

จำนวนผู้โหวตทั้งหมด: 581

ผู้เขียน หัวข้อ: ล่ารักหัวใจมาเฟีย | 011114 | ตอนพิเศษ : Falling Slowly | Page 124 |  (อ่าน 2126992 ครั้ง)

ออฟไลน์ yymomo

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 922
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-3
 :กอด1: รับทราบ จร้าาา สู้ๆนะ  o13

ออฟไลน์ LimousinX9

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
นั่งรออย่างใจจดใจจ่อเลย *+*

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14

ออฟไลน์ Nienee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
สงสารมิถุนาอ่า ทำไมต้องมาถูกใจนายจอมทัพ ห๊ะ :ling1:

แถมยังเป็นคนดีไม่โกรธนัชชาอีก ทำไมไม่ตัดขาดไปเลยเนี่ย

จะดีเกินไปแล้วนะ  :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ sam3sam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-4
สนุกดี
สงสารอ่ะ ปล้ำไม่ว่าแต่ช่วยถนอมๆมิถุนาทีเถอะ :mew5:
รอตอนต่อไปนะจ๊ะ :bye2:

ออฟไลน์ sukaz

  • I Will Love You Unconditionally
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1439
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3

ออฟไลน์ ormn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3935
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +324/-8
    • http:///uc.exteenblog.com/riko-tomo/images/23213506_1208714389_3598161_Okane_ga_Nai_v01_ch01_pg002__Cover.jpg
 :mew2: :mew2: :mew2: :mew2:เค้าไม่ได้ถวงเน้อแค่เข้ามารออออออออออ :mew2: :mew2: :mew2:

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14

ออฟไลน์ Moose

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-2
สงสารมิถุนามาก  :m15:


รอตอนต่อไปค่าาา  :impress:

ออฟไลน์ BExBOY

  • กัญชาเป็นยาเสพติด โปรอ่านฉลากก่อนสูบ
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 425
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
สนุกกกมากกก ปวดใจเป็นพักๆ
รอมาต่ออยู่นะค่ะ

เป็นกำลังใจให้

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ punthipha

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-0
เพิ่งเข้ามาอ่าน โดนมากๆ อิมเมจน้องมิตรงใจ ขอให้มาต่อเรื่อยๆจนจบนะ  :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ puppyluv

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2539
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2000/-20
เข้มแข็งนะ
เราต้องไม่ยอมแพ้
อ่านแล้วติดหนึบเลย
จะรอจ้า
บวกและเป็ดเป็นกำลังใจให้

ออฟไลน์ Altasia

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 137
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
นิยายเรื่องนี้รอหนึ่งวันเหมือนหนึ่งเดือน รอสองวันเหมือนสองเดือน คือแบบว่าอยากให้คนเขียนอัพทุกวันอะ มันตื่นเต้น รอลุ้นแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว แล้วก็ตามสัญญา วันนี้ก็วันหัสฯแล้วนอ เมื่อไหร่จะมานอ?

ออฟไลน์ Fi5Hi_WIM.

  • Not sweet not real. It's all right.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
 :เฮ้อ: ก็ได้แต่รอจนวันพฤหัสก็ยังไม่มา
เราเข้าใจนะ แต่คนเขียนก็อย่าให้ความหวังกันสิ ฮือออออออออออออออออออ
ผิดสัญญาครั้งที่1แล้วนะ คนเขียนแต่งไว้ก่อนหลายๆตอนแล้วค่อยทยอยลงก็ได้
อยู่ๆนึกขึ้นแต่งได้แล้วเอาลงแล้วไม่มีเวลาว่างมาแต่งต่อมันอาจจะเสียเวลานะ คนอ่านก็ให้กำลังใจนะค่ะ
แต่เอาแบบว่าคนเขียนแต่งไว้เผื่อหลายๆตอนจะดีกว่านะ  :hao5:
เราติดแล้วและเราก็ยังเฝ้ารอนะ คือเข้าใจเราด้วยนะคนเขียน และเราก็เข้าใจคนเขียนว่าคงยุ่งด้วยขอเสนอวิธีนี้
ยังไงก็ตาม รอค่ะ!  :ling2:
 

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
มิถุนา ยังไม่มาเหรอ นี่ มันจะหมด สิงหา แล้วนะ :laugh: :laugh: :laugh:

ออฟไลน์ Moose

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-2

ออฟไลน์ myapril

  • Tomorrow
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-3
ตอนอ่านแค่อินโทร มันก็โดนใจเข้าเต็มๆแล้วค่ะ
เขียนได้ลื่นไหล อ่านไม่สะดุดค่ะ เยี่ยมๆ
เนื้อเรื่องน่าติดตาม นายเอกของเรางดงามมากกก
พระเอกก็นะ โหดจริงพ่อคุณ ตอนต่อไป อย่าใจร้ายกับมินักสิคะ

รอค่ะ ติดตามๆ

ออฟไลน์ Moose

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-2
เข้าวันศุกร์แล้ววววว  :ling3:
 
ถ้าคนเขียนยังไม่มาอีกนะ  :angry2:




























ก็จะรอต่อไป  :laugh:

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14

ออฟไลน์ Altasia

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 137
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
รอแล้วรอเล่า เฝ้าแต่รอ...

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ kyliewonderland

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +565/-4
:เฮ้อ: ก็ได้แต่รอจนวันพฤหัสก็ยังไม่มา
เราเข้าใจนะ แต่คนเขียนก็อย่าให้ความหวังกันสิ ฮือออออออออออออออออออ
ผิดสัญญาครั้งที่1แล้วนะ คนเขียนแต่งไว้ก่อนหลายๆตอนแล้วค่อยทยอยลงก็ได้
อยู่ๆนึกขึ้นแต่งได้แล้วเอาลงแล้วไม่มีเวลาว่างมาแต่งต่อมันอาจจะเสียเวลานะ คนอ่านก็ให้กำลังใจนะค่ะ
แต่เอาแบบว่าคนเขียนแต่งไว้เผื่อหลายๆตอนจะดีกว่านะ  :hao5:
เราติดแล้วและเราก็ยังเฝ้ารอนะ คือเข้าใจเราด้วยนะคนเขียน และเราก็เข้าใจคนเขียนว่าคงยุ่งด้วยขอเสนอวิธีนี้
ยังไงก็ตาม รอค่ะ!  :ling2:




ขอชี้แจงหน่อยนะคะ 
แต่ก่อนอื่นก็ขอบคุณมากๆที่ติดตามกันขนาดนี้

ตามที่เราแจ้งไว้ในประกาศ เราบอกว่าจะพยายามลงอย่างเร็วที่สุดวันพุธ แต่จะพยายามไม่ให้เกินวันศุกร์
เราคิดว่าเราไม่ได้ผิดสัญญานะคะ เพราะเราจะลงให้อ่านกันวันนี้ค่า  ^^

แต่อย่างไรก็ตามก็ขอโทษที่ให้รอกัน งานของเรามันไม่แน่นอนจริงๆค่ะ ช่วงนี้มีอีเว้นท์ดึก เราก็ต้องอยู่เฝ้า
เมื่อคืนก็กลับถึงบ้านตีหนึ่ง เหนื่อยขนาดขี้เกียจถอยรถเข้าบ้านเลย
แต่ยังไงเราก็ผิดเองค่ะ ขอโทษจริงๆที่หายไปนาน เดี๋ยวยังไงจะรีบมาลงให้อ่านนะคะ

ขอบคุณมากที่ชอบเรื่องของเราและติดตามกันจ้า ขอบคุณสำหรับข้อเสนอด้วย เราคงไม่มีเวลาแต่งเก็บไว้จริงๆค่ะ แต่ร่างพล็อตไว้หมดแล้ว แล้วก็คงจะลงได้อาทิตย์ละตอนสองตอน ถ้างานยังชุมขนาดนี้ แต่เดี๋ยวไงจะประกาศไว้ท้ายทุกบทละกันค่ะ ว่าจะมาต่อประมาณวันไหน ยังไง จะได้ไม่รอเก้อกันนะคะ

 

เราแต่งมาขนาดนี้เราไม่หายหรอกค่ะ เรามีพล็อตจนจบแล้ว และอยากแต่งให้ครบทุกฉากเลย

ออฟไลน์ Moose

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-2

ออฟไลน์ kyliewonderland

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +565/-4

ก่อนอื่นเลยนะคะ เราขอชี้แจงก่อนนะจ๊ะ เรื่องประกาศตอนที่แล้ว ที่เรามาลงช้า
คือเนื่องจากงานเราเยอะมาก และงานเราไม่มีเวลาแน่นอน ถ้าสมมติว่าอีเว้นท์ๆหนึ่งเลิกห้าทุ่ม เราก็ต้องอยู่เก็บงาน
เมื่อคืนเราก็กลับมาเกือบๆตีหนึ่ง ซึ่งมันเหนื่อยมากเลย จริงๆอยากจะต่อให้ตั้งแต่วันจันทร์ด้วยซ้ำ แต่หน้าที่จริงๆเราก็ต้องรับผิดชอบนะคะ
ส่วนที่บอกว่าเราผิดสัญญา คือเราอยากชี้แจงตรงนี้ว่าเราไม่ได้ผิดสัญญาอะไรเลยนะคะ พอได้ยินแบบนี้เราเสียใจจัง
คือเราไม่ได้โกรธเหวี่ยงอะไรน้า เราเองก็ผิดที่มาลงช้า
เราบอกว่า เราจะพยายามลงภายในวันพุธอย่างเร็ว แต่ถ้าพุธไม่ได้ จะลงภายในวันศุกร์ ซึ่งเราตั้งใจจะลงให้วันนี้อยู่แล้วค่ะ และมาลงตามสัญญาแล้ว

แต่ยังไงเราก็ขอโทษและรับความผิดที่มาช้านะคะ

ยังไงก็ขอให้เข้าใจ อย่าว่าเรากันเลยนะคะ ทุกคนมีหน้าที่รับผิดชอบเนาะ งานคือเงินเงินคืองานนะคะ เราขอโทษจริงๆ
แล้วที่ชี้แจงนี่คือไม่ได้มาเหวี่ยงหรือว่าใครเป็นพิเศษนะคะ เราไม่โกรธไม่เหวี่ยงเลย แค่อยากให้เข้าใจตรงกันนะจ๊ะ
การมีคนติดตาม ตามจิกตามทวงมันดีกว่าอยู่แล้วเนาะ ดีใจมากๆเลยที่มาติดตามกันหนาแน่นอบอุ่นขนาดนี้ค่ะ

 :katai4:











ตอนที่3 :  safehouse







ทันทีที่สวิฟท์สีน้ำเงินจอดลงตรงหน้าคอนโด มิถุนาก็เอ่ยขอบคุณผู้จัดการสาวที่มาส่งหลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน วันนี้เฌอปรางมีงานต่อ มิถุนาไม่ขับรถเองอยู่แล้ว เขากลัวความเร็ว ถ้าไม่ไปไหนมาไหนกับเฌอปราง ก็จะเป็นนัชชาคอยตามรับส่ง

"มิ...พรุ่งนี้หกโมงครึ่งพี่มารับนะ กองออกไปถ่ายที่สัตหีบ" นัชชาไม่ต้องกำชับให้มิถุนาตรงเวลา มิถุนาก็ไม่เคยเลทให้หนักใจเลยสักครั้ง
"ฮะ"
"จ้ะ รีบไปพักผ่อนเถอะ เหนื่อยแย่แล้ว พรุ่งนี้ก็ต้องทำงานทั้งวัน"
"ครับ พี่นัชชาขับรถดีๆนะครับ"

มิถุนารอจนรถคันเล็กของผู้จัดการแล่นออกไปจึงแตะบัตรผ่านเข้าไปในตัวคอนโด คอนวีเนียนสโตร์ด้านล่างคอนโดทำให้มิถุนาชะงักนิดหน่อยและเริ่มคิดถึงมื้อเย็นของวันนี้ วันนี้เฌอปรางไม่อยู่ เขาคงไม่ได้ลงครัวจริงจัง รู้งี้หาซื้ออะไรง่ายๆดีกว่า
แต่ในเมื่อบนห้องไม่มีของสดอะไรแล้ว มิถุนาก็เลยจำใจต้องซื้อ เขากะจะทำยากิโซบะผัดง่ายๆ คราวก่อนที่ตะวันไปทำงานที่ญี่ปุ่นโดยมีแทนไทตามไปด้วย ก็ได้ซื้อซอสปรุงมาฝากเพรารู้ว่ามิถุนาชอบใช้เวลาว่างไปกับการคิด้นสูตรอาหารใหม่ๆ แต่พักนี้มิถุนางานหนักมาก เลยยังไม่ได้ลองทำเลยสักครั้ง


หลังจากเลือกซื้อของไม่กี่อย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว มิถุนาก็หิ้วถุงวัตถุดิบเดินไปรอลิฟท์ ห้องโดยสารพาเขาขึ้นไปส่งที่ชั้นสิบเก้า และทันทีที่มิถุนาก้าวออกมาจากลิฟท์ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

มือบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอปรากฏชื่อของพี่นัชชา มิถุนาขมวดคิ้วนิดหน่อย พี่นัชชาลืมอะไรไว้ที่เขาหรือเปล่านะ เพิ่งแยกกันไปเมื่อกี้เองนี่น่า

กายขาวเดินตัดผ่านหัวมุมทางเดินของชั้นคอนโดโดยไม่ทันสังเกตชายชุดดำที่ยืนเฝ้าอยู่ตรงนั้น...


“ครับ พี่นัชชา" เสียงหวานใสกรอกไปตามสาย มิถุนาแขวนถุงข้าวของไว้ที่ลูกบิดประตู มือบางดึงคีย์การ์ดออกมาแตะ
(มิ...คือ...พรุ่งนี้งานยกเลิกก่อนนะจ๊ะ) นำ้เสียงไม่สบายใจของพี่นัชชาทำเอามิถุนาประหลาดใจ เขาขมวดคิ้วมุ่นพร้อมกับเอ่ยถาม
“อ้าว ทำไมล่ะครับ?”
(คือ...คุณจอมทัพเขาอยากพบมิคืนนี้ มิอย่าเพิ่งเข้าคอนโดเลยนะจ๊ะ ไปที่ไหนก่อนก็ได้ พี่กลัวว่าเขาจะไปดักที่นั่น)


แอ๊ด...


มิถุนาชะงักมือที่เปิดประตูเอาไว้ทันทีที่ได้ยินชื่อของใครอีกคนหลุดออกจากปากพี่นัชชา อีกแล้ว...อีกแล้วเหรอ หัวใจของมิถุนาเหมือนจะร้องไห้ออกมา มันยังไม่จบอีกหรือไง! คนๆนั้นจะตามทำร้ายเขาไปถึงไหน

(มิ...มิอยู่ไหน?)
“มิอยู่ในห้องแล้ว...”
(มีอะไรผิดปกติไหม?) น้ำเสียงพี่นัชชาดูไม่ค่อยมั่นคง นั่นทำให้มิถุนาใจแป้วไปด้วย
“มะ...ไม่นะฮะ...”

ปากตอบไปเช่นนั้น แต่ดวงตากลมโตราวกับนัยน์ตากวางเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติตรงบริเวณระเบียง ก้นบุหรี่ที่ตกอยู่บริเวณนั้น...มิถุนาไม่เคยสูบบุหรี่ และถึงตะวันจะพาคุณแทนไทจะมาเยี่ยมที่ห้อง คุณแทนไทก็จะพกที่เขี่ยบุหรี่พกพามาด้วยทุกครั้ง...

มิถุนาค่อยๆวางถุงของลงบลนโซฟา ก่อนเดินไปยังระเบียง นิ้วเรียวสวยปลดสลักระเบียงออกแล้วเลื่อนประตูกระจกให้เปิดออก เท้าเปลือยเปล่าก้าวลงไปบนพื้นกระเบื้องเย็นเยียบ


(มิ...มิฟังพี่อยู่หรือเปล่า?)
“เขามาที่นี่...” มิถุนาพึมพำคล้ายคนละเมอ
(มิรีบออกมาก่อน เดี๋ยวพี่จะพยายามหาข้ออ้างให้กับคุณจอมทัพ ฟังพี่นะ...รีบออกมา...)


“อ๊ะ!!!”


เสียงหวานร้องลั่นทันทีที่มือถือในมือถูกใครบางคนดึงออกแล้วปล่อยมันทิ้งลงไปจากระเบียงโดยไม่ทันให้ตกใจด้วยซ้ำ ท่ามกลางความมึนงง มิถุนาเห็นมือถือที่เก็บเงินซื้อด้วยตนเองร่วงหล่นลงไปตามความสูงของอาคาร มันกระแทกกับพื้นอย่างแรง บอกไม่ถูก...แต่หัวใจเต้นแรง ความกลัวแล่นไปทั่วสรรพางค์กาย มิถุนาได้กลิ่นโคโลญจน์คุ้นเคย ร่างบอบบางพลิกหันตัวกลับ พร้อมทั้ง...ตกอยู่ในอ้อมกอดของคนใจร้ายอย่างสมบูรณ์แบบ...



“คุณ!”
“สวัสดีกระต่ายน้อย...”


น้ำเสียงที่ใช้ดูช่างเอ็นดูเหมือนพูดคุยกับเด็ก แต่ไม่ใช่กับมิถุนา เขารู้ดี...รู้ดีจริงๆว่ามันไม่ใช่ความเอ็นดู ผู้ชายคนนั้นแค่ให้เหยื่อตายใจเท่านั้น


“คุณ! คุณเข้ามาในห้องผมได้ยังไง!” มิถุนาตวาดลั่น หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัวจนเจ็บ แค่เห็นใครบางคนในชุดสูท ใบหน้าคมคร้ามนั่นยังคงเรียบนิ่ง มิถุนาไม่รู้เลยจริงๆว่าจอมทัพคิดอะไรอยู่ แต่กลัว...แค่เห็นหน้าก็กลัวอย่างบอกไม่ถูก ร่างกายกำยำนั่นก็ด้วย
“สำคัญหรือไง?” คำพูดอวดดีพวกนั้น...ถ้าถามว่ามิถุนาเกลียดใครที่สุดในโลก คงไม่พ้นคนๆนี้
“คุณไม่สิทธิ์เข้ามาในห้องผม!"

ดวงตากลมโตจ้องใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าจะกลัว แม้ว่าบาดแผลในคืนนี้นั้นจะบาดลึกจนแทบลืมไม่ลง แต่มิถุนารู้ดีว่าเขาหนีไปไหนไม่ได้ หนีไปไหนไม่ได้เลยจริงๆ หัวใจเหมือนจะร้องไห้ ร้องถามแต่เพียงคำถามที่ว่า ทำไมกัน...ทำไมกัน... 

“หึ"

ริมฝีปากหนาแสยะยิ้ม มิถุนาพยายามเบียดตัวเข้ากับราวระเบียง แม้ว่ามันแทบจะไม่ช่วยอะไรเลยทั้งนั้น

“มีสิทธ์หรือไม่มี ฉันจะให้นายตอบอีกทีตอนอยู่ใต้ร่างฉัน ดีไหม?”
“ไม่!!!!” มิถุนาหวีดร้องลั่น
“ทำไมกันล่ะ หืม...” มาถึงตรงนี้จอมทัพรู้สึกสนุกขึ้นมาเสียแล้ว หลังจากเสียเวลานั่งรอมาเกือบครึ่งชั่วโมง เขาค่อยๆเชยคางมนขึ้นมาพร้อมกับไล้ปลายจมูกลงไปตามแก้มนิ่ม มิถุนาพยายามเบือนหน้าหนี
“คุณ...คุณจะมายุ่งกับผมทำไม คนสวยๆเยอะแยะที่รอคุณอยู่ เลิกยุ่งกับผมเสียที...” เสียงหวานพยายามอ้อนวอน แน่นอนว่าด้วยสภาพนี้ จอมทัพไม่รู้สึกสงสารเลยสักนิด กลับกัน...มันยิ่งทำให้การล่าของเขามีสีสันยิ่งขึ้น
“เพราะคนอื่นเขาไม่ดื้อเหมือนนายไงล่ะ หึหึ"
“ผมไม่อยากทำแบบนี้" ใบหน้างามเริดขึ้นเมื่อริมฝีปากอุ่นๆแตะลงที่ซอกคอ แม้มิถุนาจะไม่อยาก แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าสัมผัสของใครบางคนช่างมีอิทธิพลกับเขานัก ร่างบอบบางดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดแกร่งที่คอยแต่จะกักขัง
“แต่ฉันอยาก"


มิถุนาถูกกระชากตัวกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง กายบางถูกโยนลงบนโซฟาแคบ ราวกับกวางน้อยที่ตกลงไปหลุมกับดักของนายพราน กายขาวพยายามดิ้นหนี แต่ทุรนทุรายเท่าไหร่ก็ไม่เห็นผล ยิ่งดิ้นยิ่งเจ็บตัวขึ้นกว่าเดิม ด้วยแรงที่มากกว่าของอีกคน

มิถุนาไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากหนาก็บดขยี้ลงมา จอมทัพทั้งดูดทั้งคลึง ส่งลิ้นร้อนเข้ามาหยอกล้อ รุกล้ำพัวพันอย่างถือสิทธิื คนอ่อนประสบการณ์อย่างมิถุนาไม่สามารถทำอะไรได้ นอกเสียจากยอมให้ใครอีกคนบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างร้อนแรง พยายามจะดิ้นเท่าไหร่ สุดท้ายก็ต้องนอนนิ่งให้อีกคนเอาเปรียบ

มาเฟียหนุ่มยอมละริมฝีปากออกในที่สุดเมื่อมิถุนาดูท่าจะไม่ไหวแล้วจริงๆ ใบหน้าหวานแดงก่ำ ทั่วซอกคอขาวมีแต่รอยจูบ มิถุนาเผยอปากบวมช้ำหอบหายใจ จอมทัพแสยะยิ้ม รู้สึกพึงพอใจ


“เวลาจูบเนี่ย ยิ่งดิ้นยิ่งเร้าใจว่าไหม มิถุนา...”


ดวงตากลมโตสั่นระริก เกลียดเหลือเกินเสียงที่เรียกชื่อเขาราวกับเอ็นดูนั่น


“ออกไป...ออกไปจากห้องผม!”
“นายคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันได้?” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า จอมทัพไล้ข้อนิ้วไปตามกรอบหน้าสวย
“คุณเองก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับผม!”
“หึ" เขายกยิ้ม "จะมี...หรือไม่มี...เดี๋ยวเราก็จะได้รู้กัน"


มิถุนาดิ้นพล่านอยู่ใต้ร่างหนา แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งหมดแรง เขาแทบขยับไปไหนไม่ได้เลย สองข้อมือถูกรวบเอาไว้เหนือหัว ส่วนล่างที่ถูกทาบทับลงมานั้นเสียดสีกันจนรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่พองตัวอยู่ใต้กางเกงของอีกคน มิถุนาอยากร้องไห้อีกครั้ง ทำไมกัน เขาถึงได้เป็นคนอ่อนแอที่สุดตลอดมา


“เลิกบ้าได้แล้ว!”


แค่กระชาก เสื้อที่มิถุนาสวมใส่ก็หลุดออก จอมทัพดึงเสื้อที่ตะเข็บหลุดลุ่ยออกจากร่างกายขาว มิถุนาขาวจัด แม้ไม่มีส่วนเว้าส่วนโค้งแต่ก็ยังดูเร้าใจ จุดเล็กๆบนหน้าอกนั่นยวนใจเป็นบ้า กายขาวสะท้าน แอ่นอกรับทันทีที่ลิ้นร้อนตวัดลงทักทาย จอมทัพเขี่ยเม็ดสีชมพูนั่นไปมาเบาๆ


“อ...อ่ะ อย่า...ไม่เอา! อ๊าาา”


ฝ่ามือหนาที่ตะปบลงบนกลางลำตัวทำเอามิถุนาดิ้นพล่าน ยิ่งอีกฝ่ายบดเบียดเคล้าคลึงมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรังเกียจตัวเองมากเท่านั้น ที่รู้สึก...รู้สึกดีไปกับรสสัมผัสที่อีกฝ่ายยัดเยียดให้


“รู้สึกดีสินะ...” จอมทัพยกยิ้มมุมปาก "เดี๋ยวจะได้รู้สึกดีกว่านี้อีก"
“อย่า...ไม่ ไม่"


ตะขอกางเกงถูกปลดออก มิถุนาพยายามรั้งข้อมือหนาเอาไว้แต่จอมทัพกลับคว้ามือเล็กๆนั้นและยึดเอาไว้แทน ดวงตาดุดันจ้องมองจนมิถุนาไม่กล้าขยับ แต่ถึงอย่างนั้นก็ครางอือและน้ำตาคลอเบ้าอย่างอึดอัดที่ทำอะไรไม่ได้เลยสักนิด ไม่นานนักมาเฟียหนุ่มก็ดึงกางเกงยีนส์ตัวฟิตออกได้สำเร็จ ชั้นในสีขาวคือปราการสุดท้าย สายตาโลมเลียทำเอามิถุนาแทบคลั่ง เขาทั้งอาย ทั้งเจ็บใจ อยากจะร้องไห้ออกมา

ฝ่ามือหนาลูบเบาๆบนแก่นกายใต้ชั้นใน ตั้งแต่ส่วนโคนจนถึงปลาย และขยี้มันเบาๆ ส่วนปลายเริ่มเยิ้มแล้ว มิถุนาบิดตัวครางอือ ริมฝีปากอิ่มสีสดนั่นพยายามเม้มแน่นสะกดกลั้นเสียงครางที่เกิดจากความรู้สึกสุขสม จอมทัพรู้สึกสะใจเบาๆที่ทำให้อีกฝ่ายเป็นได้ถึงขนาดนี้

“รู้สึกเร็วจริงนะ"
“อื๊อ!”
“หึหึ"

พลิกตัวนิดตัวมิถุนาก็ลอยหวือขึ้นมาทับบนตัวจอมทัพ กายขาวสั่นระริกพยายามพลิกตัวหนี แต่ทันทีที่ขัดขืน มาเฟียหนุ่มก็ยึดสะโพกกลมกลึงเอาไว้แทบจะทันที มิถุนาตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเขาถูกยกให้หมุนตัวไปอีกทาง แก่นกายใต้ร่มผ้าที่สัมผัสใบหน้าของมาเฟียหนุ่มเบาๆนั่นทำให้เขาอายแทบจะมุดแผ่นดิน ท่าทางน่าอายที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้ทำเอามิถุนาผวาหนี แต่จอมทัพไม่ยอมให้ทำแบบนั้น เขากดใบหน้าหวานให้แนบลงกับแก่นกายใหญ่โตของเขาทันที

“อื้อออ!”

มิถุนาคร่อมจอมทัพไว้ทั้งตัว สะโพกเขาลอยเด่นอยู่บนหน้าของอีกฝ่าย ถึงจะไม่บอกก็รู้ มิถุนาคงไม่ต่างอะไรกับนางเอกหนังโป๊แล้วในตอนนี้


“ถอดกางเกงให้ฉัน แล้วทำในสิ่งที่นายควรทำ"
“ผมไม่...อ๊าาา" มิถุนาหลุดเสียงครางลั่นเมื่อจอมทัพขยี้แก่นกายเขาเบาๆ
“นายคงคิดได้นะว่าบทลงโทษของคนที่ไม่เชื่อฟังฉันหรืออะไร"
“คุณมันก็ได้แค่ออกคำสั่ง!”
“นายจะทำหรือไม่ทำกันล่ะ หืม?”


มิถุนารู้ดี...จอมทัพไม่ใช่คนที่จะต่อรองด้วยได้ ไม่ควรร้องหา ไม่ควรอ้อนวอน และไม่ควรขัดขืน แม้จะไม่อยากทำ ไม่เต็มใจ สะอิดสะเอียนแค่ไหนก็ต้องฝืนใจ เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่ขัดขืน จอมทัพจะหาวิธีการที่โหดร้ายมากขึ้นมาเล่นงานเขาทันที

มือเล็กๆค่อยๆปลดเข็มขัดพร้อมกับตะขอกางเกงออก มิถุนากลั้นใจทำมันอย่างนึกสมเพชตัวเอง ขายร่างกายเพื่อเงินทองหรือ? เขาไม่ได้อยากทำสักนิด แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับสิ่งนั้นเลย...

“ใช้ปากรูดซิบ เร็ว!”

มาเฟียหนุ่มออกคำสั่ง ฝ่ามือหนาถลกชั้นในออกมาจนถึงข้อพับพร้อมจับสองขาแยกออกจากกันให้มากกว่าเดิม

“อ้าขาออก กว้างๆด้วย"

มิถุนาอายแสนอาย แต่ก็ต้องทำ สองขาแยกออกจากันจนจอมทัพแทบหายใจรดส่วนนั้นของเขา ในขณะที่ริมฝีปากของตัวเองก็ค่อยๆคาบซิปขึ้นมา พร้อมลากมันลงช้าๆอย่างทุเรศตัวเองสิ้นดี เขารู้ดี...ว่าจอมทัพต้องการอะไรต่อไป...ใช้ปากกับของๆเขา มิถุนาแทบอยากอาเจียน แต่มือหนาที่เอื้อมมากดใบหน้าเขาลงไปนั่นก็คือคำสั่ง อยากจะร้องไห้ มิถุนาค่อยๆดึงชั้นในสีดำลง พร้อมๆกับท่อนเอ็นแข็งขึงของมาเฟียหนุ่มที่ดีดขึ้นมาเผชิญหน้า มันใหญ่โตจนมิถุนาแทบไม่อยากเชื่อว่าเขากำลังจะต้องรับสิ่งนั้นเข้าไปในตัว

ริมฝีปากอิ่มค่อยๆแตะมันเบาๆ ก่อนแลบลิ้นเลียมันอย่างเก้ๆกังๆ แม้จะเคยทำมาแล้วแต่มิถุนาก็ไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้ดีขึ้นแต่อย่างใด กลับกัน เขาอยากจะทำให้มันจบๆไปซะที

“ออกแรงดูดมันหน่อย งานที่นายเพิ่งได้ไปมันไม่ใช่เงินน้อยๆไม่ใช่หรือไง อย่าขี้เกียจ!”
“อึ่ก!”

มิถุนาน้ำตาไหลพราก...นี่คือสิ่งที่เขาแลกมางั้นหรือ สกปรกที่สุด!


“อ๊าาาส์"


ไม่ทันตั้งตัว นิ้วเรียวยาวก็กดลงที่ปากทางสีสดซ้ำๆพร้อมชำแรกเข้ามา มิถุนาทั้งเจ็บและอึดอัด ช่องทางร่วมรักที่ไม่เคยได้ใช้งานเลยหลังจากคืนนั้นทั้งฝืดและคับแน่น จอมทัพขยำก้อนเนื้อกลมๆสองก้อนนั้นพร้อมกับฟาดเบาๆลงบนแก้มก้นขาว ริมฝีปากหนาที่ฉกลงบนแก่นกายเล็กนั่นทำให้เขารู้สึกเสียวไปทั้งท้องน้อย


“ดี...อา...แบบนั้นแหละ เดี๋ยวนายจะได้รู้สึกดี" มิถุนาสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างผ่านเข้าไปในช่องทางของเขาพร้อมกับนิ้วของจอมทัพ และที่สำคัญเขาเป็นคนขมิบรัดมันเข้าไปเอง
“คุ...คุณ ฮึก...คุณทำอะไร อ๊า"
“ทำให้นายรู้สึกดีไงล่ะ กระต่ายน้อย"
“อ่ะ...อ๊า...”


ฉับพลัน...มิถุนาตัวสั่น เขารู้สึกเย็นเยียบไปทั้งร่างทั้งๆที่เหงื่อท่วมตัว หัวใจดวงน้อยเต้นแรง เขารู้สึกมาก รู้สึก...รู้สึกมากกว่าปกติ ทั้งเสียวทั้งเจ็บแต่เขาปรารถนาให้จอมทัพเข้ามาในตัวเขา มิถุนาตกใจกับความคิดชั่ววูบนั่น ช่องทางร้อนขมิบรัดรัวเร็วกว่าเดิมจนรู้สึกได้

“หึหึ...ยาออกฤทธิ์เร็วกว่าที่คิดนะ"

มิถุนาสะท้านเฮือกเมื่อจอมทัพขยับนิ้วเขาออกแรงๆในช่องทางเขาจนมันเริ่มคล่องเมื่อช่องทางรักหลั่งสารหล่อลื่นออกมา เขาเสียวแปลบไปทั้งสันหลัง ยา...คนๆนี้ใช้ยากับเขา มิถุนาทั้งโมโหทั้งเจ็บใจ แต่ความรู้สึกเสียวมันพลุ่งพล่านมากกว่าจนเขาครางออกมาไม่เป็นภาษา


“อ๊ะ...อ๊า...อ๊าส์"
“ท่าทางนายจะชอบนะ...ฉันยึดมาได้จากโกดัง พวกสวะมันเอามาซ่อนไว้เตรียมปล่อยของไปกับสินค้าบริษัท นึกว่าฉันจะจับไม่ได้ โง่สิ้นดี"
“อื้ออออ"
“อย่าหยุด นั่นแหละ เลียมันซะ ดูดแรงๆ ลึกๆ"


มิถุนาเจ็บปากไปหมด ท่อนเอ็นแข็งทิ่มลึกจนคลื่นไส้ รสชาติฝาดเฝื่อนนั่นอีก เขาห่อปากแล้วรูดมันขึ้นลงอย่างอึดอัด ช่องทางด้านหลังของเขายังถูกปรนเปรอไม่หยุด เขารู้สึกเหมือนสติล่องลอยหายไปกว่าครึ่ง มันทั้งเสียวทั้งแน่น เขารู้สึกไวกว่าปกติ ท่าทางเขาคงไม่ต่างจากโสเภณี มิถุนาน้ำตาคลอเมื่อนึกถึงสิ่งนี้...

สะโพกบางกระตุกแทบจะทันทีเมื่อจอมทัพสะกิดอะไรบางอย่างในช่องทางนั่น มิถุนาครางอื้ออึงอย่างน่าสงสารเมื่อนิ้วยาวย้ำซ้ำๆจนเอวบางบิด ทรมานจนแทบทนไม่ไหว...ไม่ไหวแล้วจริงๆ มิถุนาแทบขาดใจกับสัมผัสนั้น


“อื้อ...พอ หยุดนะ ฮึก...ไม่เอาแล้ว!! อ๊าส์!!”
“ขอร้องงั้นเหรอ?” จอมทัพเหยียดเสียง มิถุนาสะอื้นฮั่ก
“ผม...ฮึก...อย่าทำแบบนี้กับผม" แก่นกายสีชมพูที่สั่นสะริกในมือของมาเฟียหนุ่มเป็นคำตอบได้ดี ฤทธิ์ยาเล่นงานจนมิถุนาแทบคลั่ง เขาทนไม่ไหว ไม่ไหวแล้วจริงๆ

จอมทัพมองสภาพรั่นระริกราวกับลูกนกของมิถุนาอย่างทั้งสงสารและเอ็นดู มาเฟียหนุ่มกระหยิ่มยิ้ม มิถุนาที่แสนอวดดีหนักหนาหมอบราบอยู่บนตัวเขา สะโพกบางกระตุกสั่น บั้นท้ายแอ่นขึ้นโชว์อะไรต่อมิอะไรจนหมดสิ้น

“อ๊าสสส์" เสียงหวานหวีดลั่นเมื่อเขาย้ำนิ้วสะกิดจุดกระสันต์เบาๆอีกที
“ฮึก...พอแล้ว...ผม...ไม่เอาแล้ว ยอมแล้ว" มิถุนาคล้ายละเมอ ใบหน้าหวานเกลือกกลิ้งไปมากับต้นขาของเขา
“อย่าหยุด" จอมทัพกดเสียงต่ำ ก่อนกระชากศีรษะกลมให้แนบกับแก่นกายเขา มิถุนาตัวสั่น อ้าปากรับแก่นกายอีกครั้ง พยายามใช้โพรงปากรับของเขาเข้าไปจนเกือบมิดและรูดรั้งมันอย่างไม่ประสีประสา

จอมทัพยิ้มอย่างพอใจ เขายกตัวขึ้นพร้อมกับใช้ลิ้นเลียเบาๆที่จีบพับของทางรักในขณะที่นิ้วยังขยับสีไม่หยุด ยิ่งเห็นสะโพกบางร่อนไหวเขาก็ยิ่งได้ใจ จนกระทั่งนายแบบคนสวยหมอบราบลงไปอีกครั้งนั่นแหละ ความสนุกจริงๆมันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น...

มาเฟียหนุ่มจัดแจงยกร่างที่อ่อนปวกเปียกของมิถุนาขึ้นมา เขาลุกขึ้นนั่ง จัดแจงให้มิถุนานั่งทับของของเขา แผ่นหลังบางเอนทับกับอกกว้างของจอมทัพแนบสนิท ใบหน้าสวยหวานราวกับตุ๊กตาแดงก่ำ มิถุนาหอบหายใจถี่ๆ ฤทธิ์ยาเล่นงานจนแทบหมดแรง แต่ความต้องการยังพุ่งขึ้นสูงไม่หยุด มือไม้เย็นเฉียบและสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

“อยากลองใส่มันเข้ามาด้วยตัวเองไหม? หืม?” คำถามทำเอามิถุนาเม้มปากแน่น ฤทธิ์ยาทำให้เขาแทบไร้ความเขินอาย แต่จิตใต้สำนึกยังคงต่อต้านอย่างสุดความสามารถ
“คุณ อึก ได้โปรด...อย่าใจร้ายกับผม"
“หึ...เข้าใจอ่้อนดี งั้นลองใส่มันเข้าไปเองสิ ยกสะโพกขึ้น...”
“ไม่" เสียงหวานปฏิเสธแผ่วเบา แต่จอมทัพไม่ฟัง จับสะโพกบางบดคลึงของของตนเองจนกายบางสั่นสะท้าน มิถุนาตะกุยไหล่กว้างจนเป็นรอย
“เร็วเข้า...ยกสะโพก" ฝ่ามือหนาจับสะโพกบางยกขึ้น มิถุนาค่อยๆยกตัวขึ้นอย่างไม่ประสา ฝ่ามือเล็กถูกดึงไปประคองท่อนรัก มิถุนาอายแสนอายแต่ไม่สามารถต้านทานได้


มือบางประคองส่วนหัวให้ค่อยๆผลุบเข้าหายไป มิถุนารู้สึกจุก เขาหายใจขาดห้วง แม้ว่าจอมทัพจะช่วยเขาประคองสะโพกแล้วก็ตาม เจ็บ...ช่องทางที่ไม่ได้ใช้งานมาเกือบอาทิตย์แม้ว่ามันจะหายสนิทแล้วแต่ก็ยังเจ็บอยู่ดีเมื่อแก่นกายใหญ่ชำแรกเข้าไป แม้ว่าจะเคยถูกรุกล้ำแล้ว แต่ช่องทางรักนั้นกลับคับแน่นเหมือนไม่เคยผ่านการใช้งานมาก่อน และนั่นแหละ คือสิ่งที่มาเฟียหนุ่มนึกประทับใจ รัดเขาอย่างบ้าคลั่งเหมือนไม่อยากให้หายไปไหน...แบบนั้น


“กดตัวลงมา"
“อ๊าาาา เจ็บ...ฮึก...ผมเจ็บ"


เสียงหวานร้องประท้วงเมื่อรับเข้าไปจนสุดความยาว อึดอัดเหลือเกิน...มือหนาคอยช่วยแหวกก้อนเนื้อทั้งสองออกเพื่อเบิกทาง มิถุนาหวีดลั่นอีกครั้งเมื่อถูกจับหมุนคว้างจนเสียวไปทั้งช่องท้อง ดวงหน้าหวานถูกจับให้กันหน้าเข้ามาอกกว้าง แพขนตายาวหนาแนบลงกับแก้มใส จอมทัพอดมองอย่างหลงใหลไม่ได้

มิถุนาซบใบหน้าลงกับบ่ากว้าง กลิ่นน้ำหอมแบบผู้ชายลอยแตะจมูก ฤทธิ์ยาทำให้เขาเสียวสะท้าน ค่อยๆยกสะโพกขยับแก่นกายเข้าออกอย่างช้าๆ สองมือจิกไหล่มาเฟียหนุ่มไว้แน่น จอมทัพมองสภาพน่าเอ็นดูของคนบนตักอย่างพึงพอใจ

“อ๊ะ อ๊าสสสส์"

ด้วยฤทธิ์ยาหรืออะไรก็ตามที่ทำให้มิถุนาดูยั่วยวนมากกว่าปกติ ดวงตาชุ่มน้ำตา กายขาวแดงระเรื่อ ริมฝีปากสีสดขยับครางอยู่ติดใบหู นั่นทำให้ความอดทนสุดท้ายของมาเฟียหนุ่มขาดผึง เขาสอดแขนขึ้นอุ้มกายเล็ก ช้อนตัวพาไปที่ประตูกระจกติดระเบียง ทันทีที่แผ่นหลังบางแนบกับกระจกเย็นเฉียบ ขาที่แตะพื้นก็สั่นจนแทบยืนไม่ไหว มิถุนาได้ยินเสียงฝน...เขาเพิ่งรู้ตัวว่าฝนตกมาได้สักพักแล้ว

ขาข้างหนึ่งถูกรั้งขึ้น จอมทัพส่งด้ามรักกระแทกเข้าไปทันทีแบบไม่หยุดพัก มิถุนาแทบขาดใจตายอยู่ในอ้อมกอดนั่น แรงกระแทกหนักหน่วง ทั้งเบียดเสียดจนแทบไหม้ จอมทัพกระแทกเข้าไปถี่ยิบจนมิถุนาแทบคลั่ง ความเสียบปลาบแล่นไปทั่วทุดอณู

“อ๊ะ...อา...อ๊าาาส์"

มิถุนากอดอีกฝ่ายแน่น ตะกายสูดอากาศหายใจ แก่นกายแข็งขืนยังขยับเข้าออกและสอดใส่อย่างไม่ปรานี มิถุนาเจียนตาย ไม่ใช่เพราะทรมาน แต่เพราะรู้สึกดีจนทรมาน ความรู้สึกบางอย่างคับแน่นอยู่เต็มช่องอก ราวกับลูกโป่งอัดอากาศ มิถุนาไม่รู้ตัว แต่ก็ร่อนสะโพกรับทุกแรงกระแทก

“อื้อออ อื้อออ"
“รู้สึกดีใช่ไหมล่ะ?” คำถามของมาเฟียหนุ่มเหมือนดูถูก แต่มิถุนาไม่ปฏิเสธ กลับกันเมื่ออีกฝ่ายโน้มหน้าลงมา เข้ากลับรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ จูบที่เต็มไปด้วยความร้อนแรงนั้น เร่งให้ส่วนที่เชื่อมต่อกันร้อนขึ้นเรื่อยๆ จอมทัพไม่หยุดอัดสะโพกเข้าไปในช่องทางที่ทั้งรับและรัดเขาอย่างพอดิบพอดี

แรงกระแทกโถมใส่ถี่ยิบ มิถุนาครางเสียงหวานราวกับจะขาดใจ จอมทัพยกยิ้ม ยิ่งช่องทางรักรัดเข้าแน่นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเสือกกายเข้าหาเท่านั้น มิถุนาเปรียบเหมือนยาเสพติดชั้นดี ทั้งหอมหวาน ทั้งอร่อย...จอมทัพอัดสะโพกแรงๆเข้าหาอีกสามสี่ที่ก่อนหลั่งน้ำรักเข้าไปในช่องทางคับแคบจนหมดสิ้น มิถุนาตัวสั่นเทิ้ม สะโพกบางกระตุกก่อนปลดปล่อยตามออกมา ทันทีที่ทุกอย่างจบลง มิถุนาก็ทรุดตัวลงแทบจะทันที

จอมทัพประคองกายบางเอาไว้ บดจูบอย่างบ้าคลั่ง รสสัมผัสวาบหวามทำเอามิถุนาใจสั่น เหมือนว่ายายังไม่หมดฤทธิ์ ทั้งๆที่แทบขาดใจแล้ว แต่ช่องทางรักยังขมิบรัดแก่นกายของอีกคนไว้ราวกับไม่อยากให้หายไปไหน


“อา...อีกแล้วเหรอ?”


มิถุนาหอบหายใจ น้ำเสียงทุ้มที่เอ่ยราวกับหยอกล้อนั่นทำให้มิถุนารู้สึกละอายใจอย่างไม่สามารถอธิบายได้ แต่ถึงอย่างนั้น...ร่างกายขาวจัดก็ยอมให้ใครอีกคนล่วงล้ำเข้ามา...ล่วงล้ำเข้ามาอีกครั้งและอีกครั้ง โดยไม่สามารถต้านทานได้...



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-08-2013 13:01:14 โดย kyliewonderland »

ออฟไลน์ kyliewonderland

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +565/-4
มิถุนาสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งตอนเกือบๆเที่ยงด้วยเสียงโทรศัพท์ที่ดังลั่นห้อง ความปวดเมื่อยและความเจ็บปวดตรงช่องทางด้านหลังทำให้เขาขยับตัวได้อย่างยากลำบาก...เพดานเดิม...ห้องเดิม อย่างน้อยมิถุนาก็ดีใจที่เขาไม่ได้ถูกพาตัวไปที่ไหน อย่างน้อย...เขาก็ปลอดภัยอยู่ในห้องของเขา

ที่นอนด้านข้างว่างเปล่า จอมทัพไม่อยู่แล้ว หลังจากผ่านเมื่อคืนมาอย่างเร่าร้อน มิถุนาจำไม่ได้ว่าเขาปลดปล่อยไปกี่ครั้ง ยานรกนั่นทำให้เขาสลบอยู่ในอ้อมกอดของจอมทัพ มิถุนาตัวเปลือยเปล่านอนหลับอย่างสบายอยู่ใต้ผ้านวมผืนหนามาตลอดคืน เขาถอนหายใจเบาๆ ระหว่างที่โทรศัพท์ยังไม่หยุดแผดเสียง...

มิถุนาเหลือบเห็นกล่องสี่เหลี่ยมอะไรบางอย่างวางอยู่ตรงโต๊ะเครื่องแป้ง เขาจึงค่อยๆเดินไปดู...แล้วก็กระจ่างเมื่อมันคือกล่องมือถือเครื่องใหม่...พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วก็นึกหงุดหงิดใจ จอมทัพคงซื้อมาใช้คืนสินะ ไม่รู้ว่าจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร จะหาอะไรมาทดแทนงั้นหรือ ทำไปทำไม...ในเมื่อคิดจะทำลายมันตั้งแต่แรกแล้ว

มิถุนาค่อยๆแกะกล่องออก ปรากฏหน้าจอที่สว่างวาบเป็นชื่อของพี่นัชชา มิถุนากดรับด้วยน้ำเสียงหน่อยอ่อน

“สวัสดีครับ พี่นัชชา?”
(มิเหรอจ๊ะ...เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นไหม? พี่ติดต่อมิไม่ได้เลย) พี่นัชชาส่งเสียงร้อนรนมาตามสาย มิถุนาหลับตาลงช้าๆอย่างเจ็บปวด
“คือ......" มิถุนาเม้มปากแน่น "ไม่ครับ...ไม่มีอะไร...เขาคงรอไม่ไหว" มิถุนาเลือกที่จะโกหกไปแบบนั้น อาจจะเป็นเพราะเขาแค่พยายามลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

เขาเริ่มทำใจยอมรับมันได้แล้ว เพียงแค่ยอมรับไม่ได้ว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ไปอีกกี่ครั้งกี่คราวกัน จอมทัพถึงจะพอใจ

(โอย...ได้ยินแบบนั้นพี่ก็ดีใจ) พี่นัชชาว่าเสียงใส (สรุปว่าถ่ายแบบเลื่อนไปเสาร์นี้นะจ๊ะคนสวย แล้วก็เย็นนี้มีงานด่วนเข้ามา ทางแบรนด์เจาะจงตัวมิเลย สนไหม?)
“งาน...อะไรครับ" จอมทัพอีกแล้วสินะ
(เดินแบบจ้ะ เดินแบบงานการกุศลของคุณหญิงลักษิกานต์ การงานกุศลแท้ๆแต่เขาเสนอเงินมาหกหลักเลย เดินชุดเดียว ชุดฟินนาเล่จ้ะ)
“แล้วตะวันกับปรางล่ะครับ?”
(ตะวันไม่ได้เดินจ้ะ แต่เห็นตะวันบอกว่าจะไปเจอมิที่งาน ส่วนปรางรับงานไปแล้ว ตอนนี้น่าจะถ่ายแบบอยู่มั้ง เดี๋ยวไปเจอกันที่นั่นเลย)
“ครับ...งั้นจะเจอกันกี่โมงดีครับพี่นัชชา"
(พี่ไปรับตอนสี่โมงแล้วกันจ้ะมิ หาอะไรทานรองท้องไว้ก่อนเลยแล้วกัน)
“ครับ"


มิถุนากดตัดสาย ก่อนที่จะลงมือสำรวจมือถือเครื่องใหม่ นอกจากข้อมูลที่ต้องซิงค์กับคอม ข้อมูลสำคัญๆที่ต้องใช้ทำงานเช่นเบอร์โทร มิถุนามีครบเหมือนเดิมหมด ว่าแล้วก็อดทึ่งกับพวกลูกน้องของจอมทัพไม่ได้ ว่าเป็นคนหรือซุปเปอร์แมนกัน ถึงทำเรื่องแบบนี้ได้

กายขาวลุกเดินเข้าไปในห้องน้ำ มิถุนาหยุดสำรวจตัวเองหน้ากระจก รอยจูบยังคงย้ำถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น แต่มิถุนาเรียนรู้แล้วที่จะไม่ขัดขืน ไม่มีอะไรดีขึ้นมา มีแต่แย่ลงกับแย่ลง หากเขาไม่ยอม จอมทัพก็จะหาเรื่องเลวร้ายต่างๆมาข่มขู่เขา จอมทัพทำได้ทุกอย่าง ราวกับว่าโลกทั้งใบหมุนรอบตัวเองอย่างไรอย่างนั้น








มิถุนากินข้าวไปนิดหน่อยแม้ว่าจะหิวมากจากเมื่อคืนก็ตาม แต่เพราะต้องเดินแบบ ทำให้กินเยอะมากไม่ได้ เขาเลือกสลัดเบค่อนกับอาหารเสริมหนึ่งแก้ว จากนั้นก็แต่งตัวรอพี่นัชชามารับ บาดแผลด้านหลังไม่เจ็บเท่าครั้งแรก แต่เวลาเดินเหินไปมาก็ทำเอาปวดแปลบเหมือนกัน แต่งานคือเงิน และ เงินก็คืองาน มิถุนาไม่อยากหยิ่งปฏิเสธงานให้เสียเรื่องหรือเสียน้ำใจใคร แม้ว่าจะมีเหตุผลจำเป็นก็ตาม เขาจึงตกปากรับคำไปจนได้

พี่นัชชามารับเขาตามเวลา และพาเขามุ่งสู่ห้างสรรพสินค้าดังใจกลางเมือง ซึ่งมีฮอลล์หรูไว้ใช้สำหรับจัดงานต่างๆ เช่นเดียวกับงานเดินแบบการกุศลในวันนี้

มิถุนาเดินตามผู้จัดการส่วนตัวเข้าไปยังส่วนจัดงาน เลาะไปยังห้องแต่งตัวบริเวณหลังเวที นางแบบนายแบบมากหน้าหลายตาต่างนั่งแต่งตัวกันอยู่ในห้องนี้ เพราะว่าเป็นงานการกุศลนั่นเอง ตะวันถึงมาด้วย ซึ่งสาเหตุที่ตะวันมาก็คงไม่พ้นแทนไทที่คงมาร่วมงานแทนคุณพ่อ

มิถุนาทักทายรุ่นพี่ร่วมวงการหลายๆคนก่อนไปนั่งที่เก้าอี้ว่างที่ทางทีมงานจัดให้ ระหว่างนั้นก็นึกแปลกใจเล็กน้อยกับสิทธิพิเศษที่ตัวเองได้รับ ไม่ว่าจะเป็นโซนพิเศษที่แยกออกมาจากความวุ่นวาย รวมถึงห้องแต่งตัวที่แยกไว้สำหรับมิถุนาเดี่ยวๆ พอถามพี่นัชชา พี่นัชชาก็บอกว่า คงเป็นเพราะมิถุนาเดินแบบชุดพิเศษนั่นเอง มิถุนาทำทีเหมือนรับรู้ ทั้งๆที่ในใจรู้ดีว่าไม่ใช่...

แน่นอนว่ามีนางแบบนายแบบหลายคนเขม่นเขาด้วยเหตุผลเพียงเท่านี้ โดยเฉพาะเมนี่ มิถุนาเชื่อแล้ว เมนี่คงไม่อยากให้ใครเหนือกว่าเธออย่างที่เฌอปรางบอกจริงๆ เพราะหล่อนนั่งจิกมิถุนาตั้งแต่มิถุนาเดินมานั่งตรงโซนพิเศษแล้ว แต่มิถุนาทำเป็นไม่สนใจเพราะขี้เกียจต่อความยาวกับเรื่องพรรค์นั้น แม่สอนเขาเสมอว่าอย่าเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ

“มิ!”

ระหว่างที่ช่างแต่งหน้ากำลังลงรองพื้นให้เขาอยู่ ตะวันก็เดินเร็วๆเข้ามาหาโดยมีคุณแทนไทเดินตามมาด้วย ความเหนื่อยล้าตลอดอาทิตย์ผสมกับเรื่องเมื่อคืนนี้แทบหายวับไปกับตาเมื่อตะวันโผกอดมิถุนาแน่นโดยไม่แคร์ว่ารองพื้นจะเลอะเสื้อผ้าหรือไม่ นั่นเหมือนกำลังใจที่ดีที่สุดของมิถุนาในตอนนี้

“ตะวัน คุณท็อป"
“สวัสดีครับมิ" แทนไทยกยิ้มบางๆ
“โอ้ย คิดถึงมิจังเลย ได้ข่าวว่างานยุ่งมากกก ดีใจด้วยนะ" ตะวันยิ้มจนตาหยี "แต่ฉันน่ะ ไม่ดีใจเลยสักนิด ได้เจอแต่ยัยปรางคนเดียว คิดถึงมิมากเลยอ่ะ นี่ผอมลงด้วยนี่ กินเยอะๆสิ" ตะวันใส่ทีละหลายเรื่องจนมิถุนาไม่รู้ว่าจะเลือกฟังเรื่องไหนก่อนดี
“ฮ่าๆๆ เราสบายดี นี่เราควบคุมน้ำหนักอยู่น่ะ เดี๋ยวมีถ่ายแบบของปกนอก เราไม่อยากให้ช่างภาพต้องเหนื่อยรีทัชเยอะ"
“มิก็พูดไป นี่ผอมเกินไปแล้วเหอะ"
“เอาน่า เดี๋ยวเสร็จงานแล้วเราไปกินข้าวกันนะ" มิถุนาเอ่ยชวน นั่นทำให้ตะวันดูอารมณ์ดีขึ้น
“เอาสิ เราอยากกินซูชิเด็นอ่ะ ไปกันๆ"
“ได้เลย" ตะวันพยักหน้ารับอย่างกะตือรือร้น ก่อนจะหันกลับไปหาแทนไททันทีที่อีกฝ่ายสะกิด
“ตะวัน เดี๋ยวผมต้องออกไปทักทายกับเพื่อนคุณพ่อ คุณจะไปด้วยกันหรืออยู่กับมิก่อน"
“จะออกแล้วเหรอพี่ท็อป งั้นเราไปด้วย เดี๋ยวจะไปนั่งรอด้านนอก อยู่ตรงนี้ก็เกะกะ" ตะวันตอบ "แต่เราไม่ตามพี่ท็อปไปทักทายใครนะ" มีการยื่นคำขาดด้วย
“ครับๆ งั้นผมไปก่อนนะมิ"
“ฮะ ฝากดูแลตะวันด้วย"


มิถุนายิ้มบางๆเมื่อคู่รักจูงมือกันออกไปแล้ว ก่อนหันไปพยักหน้าให้กับช่างแต่งหน้าให้ทำหน้าที่ต่อ มือบางพลิกเปิดนิตยสารอ่านฆ่าเวลาไปเรื่อยเปื่อย เป็นนิตยสารวัยทำงานประจำเดือนนี้ เขาพลิกอ่านบทสัมภาษณ์ไปเรื่อยๆก่อนสะดุดลงที่หน้าหนึ่ง บทสัมภาษณ์ของใครบางคน...

จอมทัพ เศรษฐโชติ


บ้าไปแล้ว ขนาดในนี้ก็ยังตามมาหลอกหลอนอีกหรือไง!

มิถุนาทำเป็นไม่สนใจก่อนจะเปิดพลิกหน้าต่อไป แต่ตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็นบทสัมภาษณ์บางประโยคพอดิบพอดี

มุมมองความรักของคุณจอมทัพเป็นอย่างไรเหรอคะ?
“ผมไม่มีทัศนคติเรื่องนี้เป็นพิเศษครับ ผมไม่ค่อยเชื่อเรื่องความรักเท่าไหร่ แน่นอนว่าผมยังไม่มีแฟนด้วย แต่ถ้าคุณจะให้ผมตอบจริงๆ ความรักของผมคือการเป็นเจ้าของครับ"

มิถุนาอดไม่ได้ที่จะเบ้หน้า สมแล้วที่ประโยคนี่จะเป็นคำตอบเห่ยๆของจอมทัพ เป็นเจ้าของงั้นเหรอ? แล้วถ้าคุณมาเฟียเขาจะรู้ตัวสักนิดว่ามีบางอย่างที่เขาไม่สามารถครอบครองหรือถือเป็นเจ้าของได้ เขาจะรู้สึกยังไง? บางอย่างอย่าง...เช่น

หัวใจของมิถุนา










หน้าจอแท็ปเล็ตปรากฏชาร์ตที่กำลังขึ้นลงของตลาดหุ้น มาเฟียหนุ่มกำลังเพ่งความสนใจกับมันเป็นพิเศษ เขาขายได้กำไรไปมากโขหลายตัวแล้ว ไม่รู้ว่าวันนี้มีอะไรดีกัน ไม่สิ...มันอาจจะดีมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วด้วยซ้ำ

มาเฟียหนุ่มยิ้มกับตัวเอง ก่อนที่จะชะงักเมื่อไอแพดในมือไม่ใช่สิ่งที่น่าสนใจที่สุดอีกต่อไป ทันทีที่เลขาคนเก่งอย่างเจย์เดินเข้ามาในห้องพร้อมซองเรียบหรูในมือ

“นายท่านครับ"
“ว่ามา"

เจย์วางซองลงตรงหน้าเจ้านายของตนเอง จอมทัพเหลือบมองชื่อคนส่งกับรายละเอียดนิดๆหน่อยๆก่อนเบนสายตากลับมาสนใจไอแพดอีกครั้ง

“ก็บริจาคให้คุณหญิงไปสักห้าแสนก็ได้ หรือสักล้าน แล้วแต่นายจะจัดการก็แล้วกัน...”
“ไม่ใช่ครับ" เจย์แย้งอย่างนอบน้อม
“อะไร?”
“คุณมิถุนาจะเดินแบบให้กับงานนี้ ผมเพิ่งบอกให้เอเจนซี่จัดการมอบงานให้คุณมิถุนาเมื่อเช้านี้เอง" เจย์ว่า เหลือบตามองปฏิกิริยานายท่านของตนเงียบๆ
“งั้นหรือ?”
“ครับ"

จอมทัพวางไอแพดลงบนตัก เขาเม้มปากนิดหน่อย มีสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะเหลือบมองหน้าเจย์แล้วเอ่ยถาม


“ถ้าสมมติว่าฉันจะเอากระต่ายมาเลี้ยงไว้ที่เซฟเฮ้าส์สักตัว นายจะดูแลไหวไหม?”
เจย์ชะงักนิดหน่อยกับคำถามแปลกๆของผู้เป็นนาย
“ครับ? กระต่าย? ผมว่าถ้านายท่านอยากเลี้ยงสัตว์สักชนิด เป็นสุนัขตัวเล็กๆน่าจะดีกว่...”
“ไม่ล่ะ...ต้องเป็นกระต่าย" จอมทัพผุดยิ้มเล็กๆที่ริมฝีปาก จังหวะนั้นเองที่เจย์คิดว่าตัวเองเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว
“ครับ ผมดูแลไหวครับ" เขาตอบเรียบๆให้กับเจ้านายของเขา จอมทัพจึงพยักหน้ารับและลุกขึ้นยืนสวมเสื้อสูท
“บอกวิคเตอร์ให้เตรียมรถ ฉันจะไปร่วมงานของคุณหญิง"










มีอะไรบางอย่างที่ทำให้วันนี้ของมิถุนาดูน่ากังวลใจชอบกล

มิถุนายืนรอคิวของตนเองอยู่ทางด้านหลังเวทีโดยมีเฌอปรางที่เดินชุดของตนเองเรียบร้อยแล้วยืนให้กำลังใจอยู่ข้างๆกัน นางแบบและนายแบบหลายคนผลัดเปลี่ยนกันขึ้นไปเดินหลายรอบแล้ว มิถุนาไม่ควรตื่นเต้นเท่าไหร่นัก งานเดินแบบเป็นงานที่เขาทำประจำ แต่ก็จำได้ว่าครั้งแรกนั้น เขาตื่นเต้นจนตัวสั่น แต่พอมันผ่านไป ทุกอย่างก็ไม่มีปัญหา มิถุนาไต่ขึ้นในระดับมืออาชีพเรื่อยๆ จากรุ่นน้องกลายเป็นรุ่นพี่ คลื่นลูกใหม่หลายลูกพัดเข้ามา มิถุนารู้สึกขอบคุณหลายๆอย่างที่ทำให้เขายังยืนหยัดอยู่ในวงการนี้ได้

แต่วันนี้เขากลับรู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ ทั้งตื่นเต้นและหัวใจเต้นแรง มือก็ยังชื้นเหงื่อ แน่นอนว่าเฌอปรางที่กำลังกุมมือเขาอยู่คงรู้สึก แต่มิถุนาไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมเป็นเช่นนั้น

ใกล้จะถึงคิวแล้ว เบอร์ก่อนหน้ามิถุนากำลังจะเดินขึ้นไป เฌอปรางยิ้มให้เพื่อนรักก่อนกระชับมือมิถุนาเบาๆ

“สู้ๆนะมิ วันนี้มิก็สวยกว่าฉันอีกแล้ว" เธอพูดทีเล่นทีจริง
“บ้าน่า ขอบคุณนะ"
“อืม"
“เบอร์77เตรียมตัวครับ ชุด The Mermaid Tears” มิถุนาได้ยินเสียงสต๊าฟฟ์เรียกเขา เขาพยักหน้าให้กับเฌอปรางก่อนจะก้าวไปยังบันไดทางขึ้น วันนี้มิถุนาสวมชุดราตรีคล้องคอสีฟ้าเทอร์ควอยซ์ มีลูกปัดเม็ดร้อยเรียงตัวไล่สียาวรอบตัวจรดปลายเท้า ใบหน้าแต่งแต้มด้วยสีฟ้าซึ่งเป็นสีของธีม ตั้งแต่แวบแรกที่มิถุนาเห็นชุดก็รู้สึกได้ว่ามันสวยมากจริงๆ
“ฮะ"
“คุณมิสวยมากครับ สู้ๆนะครับ" สต๊าฟฟ์เอ่ยให้กำลังใจ ซึ่งมิถุนาก็ยิ้มรับอย่างน่ารักจนสต๊าฟฟ์หนุ่มถึงกับใจเต้น เขาเกิดรู้สึกเสียดายเบาๆที่มิถุนาไม่ใช่ผู้หญิง
“โอเคครับ ไปเลย"

ชุดที่มิถุนาสวมใส่อยู่ในคอลเลคชั่นล่าสุดของลูกสาวคุณหญิง ที่วันนี้ เธอได้จัดงานขึ้นและได้ให้ลูกสาวนำแบรนด์ของตนเองมาเป็นส่วนหนึ่งในการหารายได้สมทบทุนช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาสและเด็กพิการ โดยรายได้ของการซื้อชุดของคอลเลคชั่นใหม่จะมอบให้การกุศลครึ่งหนึ่ง

มิถุนาก้าวขึ้นตามขั้นบันไดอย่างระมัดระวังก่อนเดินออกไปยังรันเวย์ด้วยความมั่นใจ เสียงปรบมือดังลั่นไปทั่วฮอลล์ งานการกุศลเต็มไปด้วยคุณหญิงคนนายที่งัดเครื่องเพชรออกมาสวมใส่แข่งกันเต็มไปหมด แต่ถึงจะเป็นงานแบบไหน มันก็คืองานของมิถุนา หน้าที่ที่เขาจะต้องพรีเซนต์สิ่งที่ตนเองสวมใส่ ดวงหน้าสวยแจกยิ้มให้กับกล้องรอบทิศที่สาดแฟลชเข้าหา มิถุนาก้าวตามจังหวะคุ้นเคย เขาเห็นตะวันกับแทนไทนั่งอยู่ติดเวทีด้านซ้าย ตะวันโบกมือให้เขาแล้วส่งยิ้มกว้างให้ ร่างโปร่งบางราวกับผู้หญิงหยุดลงตรงหน้าเวทีก่อนยืนโพสท์ให้นักข่าวถ่ายภาพอยู่สักพัก

เสียงเพลงอิเลคโทรนิกซ์แดนซ์บีทหนักๆดังก้องอยู่ในหู แสงสปอร์ตไลท์กับแสงแฟลชทำให้มิถุนามองไม่เห็นอะไรมากนัก เขาเชิดหน้าขึ้นตรงตามแบบที่ได้รับการฝึกมาพร้อมฉีกยิ้มให้กล้องเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนหมุนตัวกลับ ดวงตากลมโตกวาดไปรอบทิศ ก่อนชะงัก เมื่อเห็นใครบางคน...ใครบางคนนั่งอยู่บริเวณฟร้อนท์โรลล์ ที่นั่งวีไอพีของค่ำคืนนี้


จอมทัพ...


วินาทีนั้นมิถุนาหัวใจกระตุก เขาสะดุดเล็กน้อยแต่ไม่ถึงกับล้มคะมำลงไป มิถุนาตกใจแต่ก็รีบดึงสติกลับมา ด้วยคำว่ามืออาชีพที่ปะหน้า มิถุนาจึงต้องฝืนยิ้มแม้ว่าสายตาดุดันนั่นจะยังคงจ้องตรงมาที่เขาไม่หยุด เขารู้สึกได้แม้ว่าจะหมุนตัวกลับเขาไปแล้ว จอมทัพยังคงมองตรงมาที่เขา มองตามเขา สายตาเหมือนสิงโตกำลังออกล่ากระต่ายป่า...ราชสีห์ตัวโตผู้แสนดุร้าย

ทันทีที่มิถุนาก้าวเข้าหลังเวที เขารีบสูดอากาศหายใจเฮือกใหญ่ก่อนยิ้มให้กับเจ้าของแบรนด์ชุดที่ตนเองสวมใส่อยู่และรับดอกไม้จากสต๊าฟฟ์ หน้าที่ยังไม่จบ เขาต้องเดินจูงมือเจ้าของแบรนด์ออกมาหน้าเวทีเพื่อเป็นการเปิดตัวดีไซเนอร์ มิถุนาฉีกยิ้มอัตโนมัติเมื่อก้าวขึ้นบนเวที สายตาเขาปะทะกับจอมทัพอีกแล้ว...อีกแล้ว


“และนี่คือคุณสิรีนาถ เตชะรัชสุชา ผู้อยู่เบื้องหลังคอลเลคชั่นที่เราได้เห็นไปเมื่อครู่นี้ค่ะ ควงคู่มากับนายแบบคนสวย คุณมิถุนา จิรวนนท์ ในชุดสุดท้ายของคำคืนนี้อย่าง The Mermaid Tears นะคะ งดงามมากจริงๆค่ะ"


มิถุนามอบช่อดอกไม้ให้กับเจ้าของคอลเลคชั่นก่อนยืนถ่ายภาพร่วมกัน จากนั้นนางแบบนายแบบทั้งหลายก็เดินออกมาโชว์ตัวอีกครั้ง มิถุนารู้สึกว่าตัวเองฉีกยิ้มได้จอมปลอมมาก หัวใจของเขาในเวลานี้ขุ่นข้นเหมือนทะเลเวลามีพายุเข้า ตะกอนลอยคว้างเต็มไปหมด มิถุนาไม่เป็นตัวของตัวเองเลยสักนิด ไม่คิดด้วยว่าจะได้มาเจอกับคนๆนั้นที่นี่

เสียงปรบมือดังกึกก้อง ก่อนที่พวกเขาจะต้องอยู่ถ่ายรูปรวมให้กับนักข่าวอีกหลายนาที ทันทีที่แฟชั่นโชว์จบลง มิถุนาก็รีบเดินลิ่วกลับไปที่หลังเวทีโดยไม่คิดที่จะรอเฌอปราง หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบจะหลุดจากออก มิถุนาไม่สามารถคาดเดาได้ว่าจอมทัพมาทำไม ได้แต่ภาวนาว่าเหตุผลที่มาที่นี่จะไม่ใช่การมาเอาตัวเขาไปไหนอีก...

“มิ...มาถ่ายรูปกัน...” เสียงเฌอปรางดังขึ้นพร้อมกับมือถือในมือ มิถุนาหลุดจากผวงความคิดก่อนหันไปยิ้มให้กับเพื่อนรัก
“อ่ะ...อืม"
“เป็นอะไรไป ทำไมดูหน้าซีดๆ"
“ปละ...เปล่าๆ เราไม่ได้เป็นอะไร" เสียงหวานปฏิเสธ เฌอปรางจ้องหน้ามิถุนาอีกนิดหน่อยแล้วก็พยักหน้า
“โอเคๆ"

พวกเขายืนถ่ายรูปกันสองสามรูปก่อนมิถุนาจะขอแยกตัวไปเปลี่ยนชุด มิถุนาอยากรีบออกจากที่นี่ โดยลืมฉุกคิดไปว่า ต่อให้หนีไปที่ไหนก็ตาม จอมทัพก็จะตามตัวมิถุนาเจออย่างแน่นอน

กายขาวรับเสื้อผ้าของตนจากฝ่ายคอสตูมก่อนเดินเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของตนเองไป มิถุนาถอดชุดราตรีออกแล้วเอื้อมส่งคืนให้กับสต๊าฟฟ์ด้านนอก ก่อนสวมชุดของตนเองกลับอย่างรวดเร็ว นายแบบคนสวยยืนสำรวจตนเองหน้ากระจกอยู่สักพักก่อนคว้ากระเป๋าสะพายแล้วเปิดม่านออกมา ควานหยิบโทรศัพท์เพื่อโทรหาพี่นัชชาให้เร็วที่สุด

แต่มิถุนาคิดผิดไปเสียแล้ว เพราะทันทีที่ผ้าม่านถูกกระชากออก เขาก็ตกใจแทบล้มทั้งยืน เมื่อผู้ชายในชุดดำเกือบสิบคนยืนรอเขาอยู่ด้านหน้า ไม่มีท่าทีคุกคาม แต่มิถุนารู้ดีว่าพวกเขาไม่มีทางให้มิถุนาขัดขืนไปไหนได้ มิถุนาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเล่นแบบนี้ ท่ามกลางความงุนงงของนางแบบนายแบบและสต๊าฟฟ์คนอื่นๆ เฌอปรางก็เดินลิ่วเข้ามา


“มิ! นี่อะไรกัน พวกคุณมาดักรอเพื่อนฉันทำไม" เสียงแหลมกรีดถามอย่างไม่พอใจ
“ผมวิคเตอร์ โหลว เลขาของคุณจอมทัพ" ชายในชุดดำที่ยืนประจันหน้ากับมิถุนาบอก "ผมมารับตัวคุณมิถุนา"
“รับตัวมิ? เพื่อนฉันไปทำอะไรให้หรือไง? หา?” เฌอปรางท้าวสะเอวขมวดคิ้วมุ่น ในระหว่างนั้นมิถุนาก็จับต้นชนปลายได้ถูกเสียที มิถุนารีบดึงตัวเฌอปรางไว้ด้านหลังของตนเอง เพราะรู้ดีว่าตนเองควรรับมือกับมาเฟียหนุ่มยังไง และร่างกายของเขา...คือคำตอบที่น่าเศร้าแต่ดีที่สุด
“ผมจำเป็นต้องไปเหรอครับ?” มิถุนารู้ดี อย่าเอาไม่ซีกไปงัดไม้ซุง การขัดขืนจอมทัพให้ผลร้ายกาจ และครั้งนี้ก็ไม่ใช่เขาคนเดียวที่จะได้รับผลกระทบบ้าๆนั่น แต่มีทั้งเฌอปราง เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆด้วย ที่สำคัญ การประนีประนอมดูจะเป็นสิ่งที่ควรทำมากที่สุดในตอนนี้
“ครับ" วิคเตอร์ตอบ นัยน์ตาของมิถุนาหม่นแสงลงทันที

มิถุนายังไม่ทันได้เอ่ยปากอะไรเพิ่มเติม เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นอีกระลอกเมื่อประตูห้องแต่งตัวเปิดออกพร้อมกับใครบางคนที่เดินเข้ามา...มาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมกับเจย์ เขากวาดสายตาไปทั่วแล้วหยุดลงที่มิถุนา มิถุนาชะงัก ส่วนเฌอปรางกุมมือเขาไว้แน่น...

“นี่อะไรกันน่ะมิ!?” เฌอปรางถามอย่างไม่เข้าใจ มิถุนารู้แล้ว...ว่าไม่มีทางรอดไหนเหลือให้กับเขาอีกแล้ว
“เรื่องมันยาวน่ะปราง เดี๋ยวไว้เรากลับมาแล้วเล่าให้ฟังนะ" เสียงหวานเอ่ยกับเพื่อน เจือความอ้อนวอนอยู่ในนั้น ยิ่งเห็นเฌอปรางส่งสายตาไม่เข้าใจพร้อมความห่วงใยเท่าไหร่ มิถุนาก็รู้สึกผิดเท่านั้น
“แต่...” มิถุนาห้ามเฌอปรางด้วยแววตา ก่อนที่จอมทัพจะเดินเข้ามาหาเขา...


“เรียบร้อยหรือยัง? ฉันมารับนาย"


รับไปไหน?
......มิถุนาได้แต่ตั้งคำถามขึ้นในใจแต่ไม่เอ่ยออกไป เพราะรู้ดีว่าจอมทัพคงไม่อยากตอบคำถามโง่ๆนั่น และถึงจะไปไหนที่มิถุนาไม่อยากไป เขาก็จำต้องไป


“ผมขอเก็บของก่อน"
“ได้โทรศัพท์หรือยัง?” จอมทัพเอ่ยถามพร้อมมองหน้าเขาด้วยท่าทางนิ่งๆ
“ครับ"
“รีบเก็บของซะ ฉันไม่ชอบรอนาน นายก็รู้"


มิถุนากวาดข้าวของของตนลงกระเป๋าแล้วถอนหายใจเบาๆก่อนเดินกลับไปหามาเฟียหนุ่มที่ห้อมล้อมไปด้วยลูกน้องกว่าสิบชีวิต  จอมทัพยิ้มอย่างพึงพอใจที่วันนี้มิถุนาไม่พยศกับเขา...ริมฝีปากบางนั้นลอยเด่นยั่วเย้าให้เขาอยากจะปล้ำจูบเสียเหลือเกิน เพียงแต่ไม่ใช่ตอนนี้...เขาไม่อยากให้ใครรู้หรอกว่ามิถุนาหวานแค่ไหน

“ผมพร้อมแล้ว"
“ดี" จอมทัพรั้งเอวบางให้อีกฝ่ายเข้ามาชิดตัวตนเองมากขึ้น มิถุนาได้แต่เม้มปากแน่น อดทนต่อสายตาที่จ้องมองมา...เขาเห็นเมนี่มองมาอย่างไม่พอใจ เห็นตะวันกับแทนไทและพี่นัชชาที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาพร้อมสายตาตื่นตะลึง แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย แค่ปฏิเสธยังทำไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายคือจอมทัพ...มาเฟียหนุ่มที่อยู่เหนือกฏหมายทั้งปวง


“วิคเตอร์ เตรียมรถกลับเซฟเฮ้าส์ บอกพ่อบ้านเจียงเตรียมดินเนอร์ให้เรียบร้อยด้วย"
“ครับ"

จอมทัพออกเดินนำตามด้วยเลขาทั้งสองและมิถุนาในวงแขนที่ราวกับคุกที่มองไม่เห็น มิถุนาเดินผ่านคนนับสิบที่ไม่ปริปากพูดอะไรสักคำราวกับบรรยากาศโดนแช่แข็ง วิคเตอร์เดินนำเจ้านายไปยังทางออกที่ใกล้ที่สุด และหลังจากที่ประตูห้องแต่งตัวปิดลง เสียงพูดคุยเซ็งแซ่ก็ดังขึ้นมาแทบจะทันที...


และที่สำคัญที่สุด มิถุนารู้แล้วว่าคำภาวนาไม่เคยได้ผล เขาควรที่จะเลิกเชื่อในตัวพระเจ้าเสียที










tbc.



ขอบคุณทุกกำลังใจ คอมเม้นท์ กดบวก เป็ด และกำลังใจค่ะ
have a good weekend kaaa
เจอคำผิดฝากบอกกันด้วยจ้า
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-08-2013 13:10:59 โดย kyliewonderland »

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
มายาวสะใจมากๆ

ออฟไลน์ kongxinya

  • Skt KS
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
นู๋มิอดทนอีกนิดนะจ๊ะ ใกล้แล้ววววว
ไอ้คุณจอมทัพพระเอกจอมโหดเริ่มหลงนู๋แล้วววว
รอให้หลงมากกว่านี้ก่อนเถอะ หึหึ ถึงเวลานั้นค่อยเอาคืนให้กระอัก หึหึ  :hao3:

ขอบคุณสำหรับตอนใหม่ รอตอนต่อไปเป็นกำลังใจให้นะคะ :L2: :กอด1: :L2:

ออฟไลน์ ormn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3935
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +324/-8
    • http:///uc.exteenblog.com/riko-tomo/images/23213506_1208714389_3598161_Okane_ga_Nai_v01_ch01_pg002__Cover.jpg
 :katai1: :katai1: :katai1: :katai1:กรี้ดดดดดดดดดนี่กะจะขังหนูมิเลยเหรออออออออออออ :katai1: :katai1: :katai1: :katai1: :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2435
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7
ถ้าจะบอกว่าเกลียดจอมทัพตอนนี้มากๆ จะเป็นรัยมั้ยเนี่ย  :z6:

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
ไปอยู่ด้วยแบบนี้หนูมิได้ช้ำกว่าเดิมแน่

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
สงสารมินะ แต่คิดว่าจอมทัพคงจะรักแล้วมั้ง ขอบคุณที่เขียนเรื่องดีๆมาให้อ่านแถมยังมาแบบยาวมากๆด้วย :pig4: :pig4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด