[เรื่องสั้น]............(ตอนจบ)............จนวันสุดท้าย p.3 [9/06/13] [22.46]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น]............(ตอนจบ)............จนวันสุดท้าย p.3 [9/06/13] [22.46]  (อ่าน 45614 ครั้ง)

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
ถ้าวันนี้เมืองมีความสุขดี แม้พี่โอ้จะน่าสงสานแต่ก็นะ ถือว่ามีบุญทำด้วยกันมาเพียงช่วงสั้น ๆ หล่ะกัน ขออย่าให้เป็นอะไรเพราะน้องจะต้องเจ็บปวดอีก

ออฟไลน์ TIKA_n

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +308/-4
ดีใจที่น้องเมืองมีชีวิตที่ดี มีความสุข และมีแต่คนรัก คุณเติมพูดออกอย่างเปิดเผยว่าน้องเมืองเป็นแฟน ทุกคนรับรู้ แสดงว่าความรักกับคุณเติมก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
ถึงพี่โอ้จะน่าสงสาร แต่ถ้าน้องมีความสุขดีอยู่แล้ว อดีตที่เจ็บปวดก็ไม่อยากให้น้องต้องระลึกถึงขึ้นมาอีกเลยนะ
สมุดโน๊ตเล่มนั้น จริงอย่างที่พี่โอ้บอก มันคือบันทึกความเจ็บปวดทั้งของเมืองและของพี่โอ้ เป็นไปได้ก็ไม่อยากให้ใครต้องเก็บไว้ซักคนเลยนะเนี่ย ทำลายทิ้งไปซะเลยน่าจะดีกว่า
ถ้าเมืองได้รับความรัก มีชีวิตที่มีความสุขกับพี่เติมอยู่แล้ว ที่จะให้กับพี่โอ้ อยากให้เป็นเพียงการให้อภัย เพื่อพี่โอ้จะได้ไม่ต้องแบกรับความทุกข์ ความรู้สึกผิดต่อไป แต่ไม่อยากให้เมืองทิ้งความรักของคุณเติมเพื่อกลับมารักกับพี่โอ้เลยนะ คนรักในปัจจุบันไม่ผิดอะไรด้วยซะหน่อย แต่ตอนท้ายกลัวจะมีเหตุให้เมืองใจอ่อนกับพี่โอ้จังอ่ะ ยังไงก็อยากให้พี่เติมเป็นพระเอกน้า  :sad4:

LifeTime

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1510
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
เข้ามาเสพความดราม่าให้อิ่มหนำ นานๆจะหลงมาอ่านแนวนี้  :undecided:

ออฟไลน์ MIkz_hotaru

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2153
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-4
โธ่ พี่โอ้
มาซะอ่อนน้อมถ่อมตนสงบเสงี่ยมเจียมตัวเสียนี่กระไร
เรียกคะแนนความสงสารได้ดีทีเดียว
อย่าเป็นไรนะ  :mew6:

ออฟไลน์ yeyong

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +917/-26
ก็สงสารโอ้อ่ะนะ แล้วแต่เมืองตัดสินใจแล้วกัน

ออฟไลน์ Ipatza

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 936
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-7
โอโห
แบบว่าน่าสงสารมากๆ
เจอทุกๆคนทำแบบนี้
เป็นเราเครียดตายไปละ
น่าสงสารชีวิตเมืองนะ
มีพี่ทำตัวแบบนี้
แล้วยังโดนคนอื่นเข้าใจผิดอีก

ออฟไลน์ PapermintReal

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 556
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-13
โอยยย พลาดไปเยอะ~ :katai1:

เข้ามาอ่านแล้ว แงงงงงงง จะดราม่าไปไหนนนนนนนนนนนนน :ling1:

พี่403 อยากกินมาม่าเรอะ!? :m15:

miin

  • บุคคลทั่วไป
เศร้าง่ะ แต่ชอบมากๆ น่าสงสารเมืองมากๆๆ มาต่อเร็วๆๆน่า :mew4: :mew4: :mew6: :mew6: :mew2: :mew2:

ออฟไลน์ BBChin JungBB

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
เมือง กับ เติม คงไม่ใช่แฟนกันหรอก อาจจะเป็นคนที่มีพระคุณกับเมืองมากกว่า

แต่น่าสงสารโอ้เหมือนกันนะ จมอยู่กับความทุกข์ 6 ปี

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Ak@tsuKII

  • Honeymoon
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3845
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-3
เมืองยังรักพี่โอ้อยู่หรือเปล่า ถ้ายังรักกันก็อยากให้น้องได้คืนดีกับพี่โอ้ แม้อิพี่โอ้มันจะเคยทำเลวทำพลาดกับน้อง อยากให้มันได้กลับไปแก้ไขได้กลับไปดูแลน้อง ในส่วนความสัมพันธ์กับพี่เติมไม่รู้ว่าเป็นแบบไหน เป็นพี่ชาย หรือคนรักของเมืองแม้พี่เติมจะบอกว่าน้องคือแฟน ไม่รู้ว่าพูดเล่นๆ หรือเปล่า หรือถ้าเป็นจริง ก็ไม่รู้ว่าเมืองคิดยังไงกับพี่เติม อาจจะรักจริงๆเป็นรักครั้งใหม่ หรือจะเป็นเพราะพี่เติมดีกับตนมากจึงไม่ปฏิเสธ หรืออาจจะอยู่ในความสัมพันธ์แบบพี่ชายน้องชาย ที่พี่เติมอาจจะรัก(ฝ่ายเดียว)และเอ็นดูน้องมากโดยที่คนนอกคิดว่าเป็นแฟนกัน มันมีหลายเหตุผลที่เป็นไปได้ เพราะเรายังไม่ได้อ่านพาร์ทถึงความรู้สึกของเมืองจริงๆ เราอาจเห็นต่างจากคนอื่น แม้ตอนนี้เมืองจะมีคนรักและดูแลน้องอย่างดี ชีวิตมีความสุข แต่เราก็อยากให้น้องได้มีความสุขกับคนที่น้องรักจริงๆ ความรู้สึกคนมันบังคับกันไม่ได้ ถ้าน้องได้อยู่กับคนที่น้องรักจริงๆน้องน่าจะมีความสุขที่สุด เพราะงั้นถ้าหากเมืองยังรักพี่โอ้ไม่เคยลืมพี่โอ้ก็ให้โอกาสกันและกันเถอะ เชื่อว่าหลังจากนี้โอ้จะรักและดูแลเมืองอย่างดีแน่นอนจาฎบทเรียนราคาแพงที่ได้รับ มัน win-win ทั้งสองฝ่ายแม้จะมีคนหนึ่ง lost  แต่ไม่อยากให้บุญคุณ ความดี ของพี่เติมกลายเป็นสิ่งที่กักขังเมืองกลายเป็น lost-lost -winแค่คนเดียวน้องอาจจะพี่เติมจริงแต่อาจเป็นรักคนละแบบกับพี่โอ้ อาจจะเห็นแก่ตัวนะ เพราะพี่เติมก็แสนดีออกขนาดนั้นแต่อยากให้เมืองได้อยู่กับคนที่เมืองรักจริงๆ Ps.ถ้าพี่โอ้เอ็งได้รับโอกาสอีกครั้ง ช่วยทำยังไงก็ได้ให้หน้าน้องกลับมาเหมือนเดิมนะโว้ย แต่ถ้า ในตอนนี้ เมืองได้รักกับพี่เติมเป็นรักครั้งใหม่จริงๆ เป็นความรู้สึกจริงๆ ก็ ปิดjob พี่โอ้ก็ม้วนเสื่อ กลับไป นั่นหมายถึง โอกาสได้หมดลงแล้ว  ก็ต้องรับผลของมัน เมนต์ซะชวนมึน ทั้งหมดทั้งมวล คืออยู่ที่เมือง แล้วล่ะ ว่าเมืองรักใคร และตัดสินใจยังไง รอติดตามค่า

ออฟไลน์ Ak@tsuKII

  • Honeymoon
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3845
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-3
อีกนิด ถ้าให้เดา อิพี่โอ้ยังมีโอกาสได้น้องกลับคืนอยู่นะ ไม่งั้นไม่มีฉาก(พี่โอ้ ระวัง )เรียกคะแนนสงสารในตอนท้ายหรอก ฮ่าๆ คนเขียนคงปล่อยให้พี่โอ้เดินจากไปทางใครทางมัน แล้ว จบ.แต่นี่ยังมีเหตุให้ต้องดึงรั้งกัน อุบัติเหตุคราวนี้ อาจทำให้น้องใจอ่อนก็ได้ เดาล้วนๆ อิอิ

ออฟไลน์ Lovecartoon1996

  • ชอบกินมาม่า
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2
    • -
พี่โอ้ ระวังง   :hao5: :hao5: :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ heroza

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 307
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
ค้างเลย ร้อยไห้แบบค้างๆด้วย รออ่านตอนต่อไปนะ :jul1:

ออฟไลน์ sosi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
ค้าง ๆๆ พี่โอ้ระวังอะไร ?
คนเขียนรีบมาตอบหน่อยนะ ไม่อยากค้างนาน
 :hao3:

ออฟไลน์ 403

  • 4 0 3 Forbidden
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-2


          “...พี่ไปเก็บข้าวของของเมืองที่เจ้าของหอเอาลงมาทิ้ง แล้วเห็นว่ามีแบบบ้านที่เมืองเขียนไว้แต่ยังไม่เสร็จดี พี่เลยออกแบบต่อนิดหน่อย พอเอาไปสร้างจริงๆมันสวยมากเลย...บ้านของเรา...ร่มรื่น อบอุ่น และเงียบสงบ ห่างไกลจากผู้คนที่เรารู้จัก...ต่อไปนี้จะได้ไม่มีใครล้อเมืองหรือรังแกเมืองได้อีก...พี่โอ้คนนี้จะคอยดูแลเมืองอย่างดี...พี่เฝ้ารอวันที่จะได้เจอเมือง...เราจะได้กลับมามีความสุขด้วยกันอีกครั้ง...ฮึก...พี่โอ้...จำได้รึยัง...นี่ไง ลายมือของพี่ พี่เป็นคนเขียนมันไว้...รูปบ้านหลังนี้พี่ก็เป็นคนถ่าย...จำได้บ้างไหมครับ...”

          ผมส่ายหัวแทนคำตอบ ไม่ว่าน้องจะอ่านข้อความในสมุดบันทึกเก่าๆให้ผมฟังสักกี่ครั้ง ผมก็ทำได้แค่เพียงส่ายหน้า

          “ฮึก...ทำไมมันต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วย”

          ...ใช่ ทำไมมันต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วย ทำไมผมต้องมานอนป่วยแกล้งทำเป็นว่าตัวเองความจำเสื่อม คิดแล้วตลกชะมัด...

          “ขอโทษนะที่พี่จำอะไรไม่ได้เลย แต่ทำไมเราถึงอยากให้พี่จำเรื่องราวต่างๆได้ขนาดนั้น...เท่าที่พี่ฟังเราอ่าน มันไม่เห็นจะมีเรื่องราวดีๆของพวกเราเลย”

          ...เพราะฉะนั้นอย่าให้ผมจำได้เลยจะดีกว่า...

          “พี่โอ้...”

          “หน้าเราไปโดนอะไรมา...เจ็บมากไหม” ผมไล้นิ้วไปตามแผลเป็นจางๆที่อยู่บนใบหน้า...ขนาดเป็นคนมอง ยังเจ็บปวดแทนทุกครั้งที่ได้เห็น

          “เมืองไม่เจ็บแล้ว...พี่โอ้ล่ะ เจ็บแผลมากไหมครับ”

          “เจ็บ...พี่ขอนอนพักได้ไหม”

          “ดะ...ได้สิครับ”

          เมืองตอบแล้วกุลีกุจอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวผม ซึ่งนั่นไม่จำเป็นเลย...เมืองไม่ควรมาอยู่กับผมที่นี่

          “นั่นแฟนน้องรึเปล่า...พี่เห็นเขาเดินมาดูตรงหน้าประตูหลายรอบแล้ว น้องกลับไปกับเขาเถอะ” ผมเอ่ยปาก...พยายามข่มใจ แต่แรงเสียดทานที่เกิดขึ้นในอกมันมากมายจนแทบทนเอาไว้ไม่ได้

          “แต่พี่โอ้...”

          “กลับไปเถอะ พี่อยากพัก”

          ...กลับไปซะ อย่าละทิ้งความสุขของตัวเองเพื่อมาสนใจคนอย่างผมอีกเลย...

...

          “อาการของคุณเป็นยังไงบ้าง” ผมชะงักกับเสียงที่คุณเติมเอ่ยทักเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆก้าวเท้าลงจากเตียงแล้วแสดงให้เห็นว่าตัวผมแข็งแรงดี

          “ก็...เจ็บศีรษะนิดหน่อย แต่ไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ”

          …แผลที่ศีรษะมันเล็กน้อยมากถ้าเทียบกับแผลที่ใจของผม...

          “คุณไม่ต้องห่วงนะ มันเป็นความผิดของพวกผม เดี๋ยวผมจะออกค่ารักษาพยาบาลให้ แล้วก็ชดเชยเงินให้คุณจำนวนหนึ่ง” เขาบอกด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าครั้งไหนๆ

          “ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจว่ามันเป็นอุบัติเหตุ”

          มันเป็นความซวยของผมเอง...ดันเดินไปใกล้จุดที่คนงานกำลังรื้อนั่งร้าน ไม้กระดานเลยตกลงมากระแทกกับศีรษะจนกลายเป็นแบบนี้

          “แล้วเรื่องความจำของคุณ...ก้องเมืองบอกว่าคุณความจำเสื่อม...”

          “มันไม่สำคัญหรอกครับ” ผมรีบชิงตัดบท แล้วเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำทันที...ผมไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก

          “ผมรู้ ว่าคุณไม่ได้ความจำเสื่อม...”

          เสียงที่ส่งมามันเบาบาง...ผมสามารถแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินก็ย่อมได้ แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร...มือที่จับอยู่บนลูกบิดประตูห้องน้ำของผมกลับนิ่งค้าง...ตัวของผมแข็งทื่อ เหมือนมีใครบังคับจับเอาไว้

          “เพราะอะไร...คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร เรียกร้องความสนใจจากเมืองอย่างนั้นเหรอ!” เสียงตวาดของเขาดังก้องไปทั่วห้องพักผู้ป่วย...เรียกร้องความสนใจเหรอ...อย่าแปลเจตนาของผมผิดไปจะได้ไหม

          “อย่าเข้ามาทำลายชีวิตของเมืองอีก น้องมีชีวิตใหม่แล้ว เรากำลังมีความสุขกัน...คุณอย่าเข้ามาขัดขวางจะได้ไหม” คุณเติมพูดออกมาด้วยสีหน้าที่ปวดร้าว...ผมไม่รู้ว่าเมืองเจอกับคุณเติมได้ยังไง...อาจจะเป็นตอนที่เมืองออกจากห้องของผมในคืนนั้นล่ะมั้ง

          ...ถ้าผมอยู่กับเมืองตอนนั้น ถ้าผมคอยอยู่ดูแลน้อง เราก็คงไม่ต้องจากกันนานถึงหกปี และตอนนี้ เมืองกับผม เรากำลังจะจากกันตลอดกาล...

...

          “จะไม่กลับไปทำงานที่บริษัทแน่เหรอวะไอ้โอ้” รุ่นพี่ที่ทำงานถามขึ้นตอนที่ขับรถพาผมออกมาจากโรงพยาบาล...ผมแอบออกมาก่อนกำหนด...ไม่ได้ล่ำลาใคร แม้อยากจะเจอหน้าคนที่ผมรักเป็นครั้งสุดท้าย...แต่ทำแบบนี้มันคงจะเป็นผลดีต่อตัวน้องและตัวผมมากกว่า

          “ผมตัดสินใจแล้วพี่...”

          ทุกอย่างมันถูกวางเอาไว้แล้ว...เงินเก็บที่หาได้จากการทำงานมาหกปีเต็ม ใช้คนเดียวยังไงก็ไม่มีวันหมด...ผมควรพักเสียที

          “พี่เอาของจากห้องของผมมาครบทุกชิ้นรึเปล่า” ผมเอ่ยปากถามแล้วหันไปมองตรงกระบะหลัง

          “เออๆ ครบดิวะ แล้วนี่จะให้กูไปส่งไหน”

          “ไปที่บ้านของผม...”

          ...บ้านของผมกับเมือง...แต่ตอนนี้มันคงกลายเป็นบ้านของผมแต่เพียงผู้เดียว...

...

          ผมลืมตาตื่นเพราะแสงอาทิตย์ส่องเข้ามากระทบกับใบหน้าของผมเต็มที่จนแสบร้อนไปหมด ผมนอนนิ่งอยู่สักพัก สายตาก็ทอดมองออกไปภายนอกหน้าต่างบานใหญ่ ต้นไม้ที่เพิ่งเอามาลงไม่ถึงอาทิตย์ให้ความรู้สึกร่มรื่นดีไม่น้อย...ยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ผมต้องทำกับบ้านหลังนี้ อย่างน้อยก็เรื่องจัดของ...จัดคนเดียวนี่นะ...ก็ต้องใช้เวลาเป็นธรรมดา

          ผมรื้อของที่ขนมาจากคอนโด เก็บเข้าที่ที่มันควรจะอยู่ให้เรียบร้อย...เสื้อผ้า...ทั้งของผมและของเมืองถูกนำมาแขวนรวมกัน...ผมมองดูแล้วก็นึกขำ ถ้าเอาเสื้อของเมืองเมื่อสมัยหกปีที่แล้วมาใส่ในตอนนี้คงถูกมองว่าล้าสมัยแน่ๆ

          ออด...!

          ผมวางไม้แขวนเสื้อลง นึกแปลกใจที่จู่ๆมีคนมากดออดหน้าบ้าน...จะเป็นเพื่อนบ้านก็คงไม่น่าใช่ เพราะพื้นที่ที่นี่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว...คงจะเป็นรุ่นพี่ที่เคยมาส่งผมละมั้ง

          “มาแล้วครับ”

          ผมก้มหน้าก้มตาสวมรองเท้าแตะ รีบเดินไปทางประตูก่อนที่จะชะงักกับเสียงที่ได้ยิน...

          “บ้านของเราอยู่ไกลจังเลยนะพี่โอ้”

          ผมเงยหน้าขึ้นมองในแบบที่ว่า...ไม่ต้องคิดให้นานเลยว่าเป็นเสียงของใคร

          “น้องมาได้ยังไง...มีธุระอะไรกับพี่รึเปล่า” ผมแสร้งทำเป็นคนไม่คุ้นเคย แต่ในใจกำลังสั่นไหว และเต็มไปด้วยคำถาม

          “เมืองมาเยี่ยม...ขอเข้าบ้านหน่อยได้ไหม”

          ผมยืนลังเล...ก่อนจะค่อยๆเดินไปไขกุญแจประตูใหญ่ออก พลันสายตาก็ก้มมองกระเป๋าสัมภาระที่เมืองถือมา

          “ให้พี่ช่วยถือไหม” ผมถาม เมืองส่ายหัวบอกว่าไม่เป็นไร แต่ผมยื้อแย่งมาถือเอาไว้จนได้

          “บ้านเราสวยอย่างที่พี่โอ้เขียนบอกไว้จริงๆด้วย” น้องยิ้มแล้วมองไปรอบๆ...ผมไม่เข้าใจ เมืองมาที่นี่ได้ยังไง...ต้องการอะไรกันแน่

          “เราจะมาอยู่ที่นี่กี่วัน” ผมเบี่ยงประเด็น...แล้วนี่คุณเติมรู้รึเปล่าว่าเมืองมาที่นี่

          “ถ้าเมืองบอกว่ามาอยู่ตลอดไปล่ะ”

          ...ว่ายังไงนะ...

          “หึ...ไร้สาระ...เราไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่”

          “ไม่ควรยังไง...ในเมื่อพี่บอกเองว่าที่นี่ก็เป็นบ้านของเมืองเหมือนกัน”

          ผมแค่นยิ้มออกมากับคำตอบนั่น...นี่กำลังเล่นตลกกันใช่ไหม

          “พี่บอกตอนไหน ทำไมไม่ยักจะจำได้...พี่จำเรื่องของเราไม่ได้เลยสักนิด เพราะฉะนั้นกลับไปได้แล้ว!”

          “โกหก! ถ้าจำไม่ได้จริง ทำไมข้าวของของเมืองถึงมาอยู่ที่นี่ ทำไมถึงมีรูปของเมืองอยู่เต็มบ้านไปหมด!...ฮึก...ฮือ...พี่โอ้...อย่าไล่เมืองไปไหนเลยนะ...”

          เมืองตะโกนออกมาแล้วโผเข้ากอดรัดผม...ผมยืนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนจะค่อยๆใช้มือลูบหลังคนที่ทำเสื้อของผมเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาของเขา

          หกปีที่ผ่านมา...ผมผิดหวังมาตลอดในการตามหาเมือง...แต่พอผมเริ่มปล่อยวาง เมืองกลับเป็นฝ่ายเข้ามาหาผมเสียเอง...ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้มันเป็นไป...ผมอยากนึกขอบคุณเหลือเกินที่ทำให้ผมกับเมืองได้กลับมามีวันนี้อีกครั้ง

...

          ผมมองคนที่นอนทอดกายอยู่ในอ้อมกอดของผม ก่อนจะค่อยๆจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากมนเบาๆ น้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดไปเมื่อคืนรื้นขึ้นมาอีกครั้ง...ผมไม่ใช่คนอ่อนแอ...แต่มันดีใจจนอยากจะร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

          ‘แล้วคุณเติมล่ะเมือง…’

          ‘เรื่องของเมืองกับพี่เติมมันเป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ที่เมืองยอมเป็นแฟนกับพี่เติมเพราะเขาขอร้อง...เมืองไม่ได้รักพี่เติม...เมืองรักพี่โอ้คนเดียว’ น้องพูดก่อนจะค่อยๆขยับกายเข้ามาสวมกอดผมช้าๆ...เรานอนกอดกัน ไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้น

          ‘แล้วทำไมตอนเจอกันถึงทำท่ารังเกียจพี่ขนาดนั้น’

          ‘เมืองไม่ได้รังเกียจ เมืองแค่กลัว...กลัวว่าพี่โอ้จะทำร้ายเมืองอีก...ฮึก เมืองเจ็บ แต่เมืองรู้ว่าพี่โอ้ก็เจ็บเหมือนกัน…เราจะร้องไห้กันวันนี้เป็นวันสุดท้ายนะพี่โอ้...’


          ผมกะพริบตาถี่ๆไล่หยดน้ำให้กลับหายเข้าไป...เกือบจะผิดสัญญาแล้วเชียว

          “หือ...พี่โอ้ ร้อนจัง” เสียงเล็กๆบ่นเบาๆเมื่อลืมตาตื่น

          “ยังไม่มีผ้าม่านนี่”

          “จริงด้วย...” เมืองบ่นพึมพำออกมา เหมือนคนยังไม่ตื่นดี...พอผมขโมยหอมแก้ม คราวนี้เลยตื่นเต็มตา

          “วันนี้เข้าไปในเมือง...ไปช่วยกันเลือกผ้าม่านนะ” ผมบอก มือค่อยๆเกลี่ยผมนิ่มที่ปรกหน้าของอีกคนไปทัดหูไว้ด้านข้าง ก่อนจะก้มลงจูบริมฝีปากของน้อง...มันเป็นจูบที่อ่อนโยน ไม่เร่งเร้า ไม่ได้แสดงถึงอารมณ์ใคร่ที่มีอยู่ในนั้น

          ...แต่สิ่งที่แสดงออกมาชัดเจนคือความรักของผม ที่มีต่อเมือง...และจะเป็นอย่างนี้ตลอดไปไม่เสื่อมคลาย...




.....................................................จบบริบูรณ์.....................................................


จบนะ จบเถอะ แต่งเรื่องนี้แล้วดราม่าลงตับมาก พลาดไปแล้ว แต่งไปเครียดไป ไม่สามารถแทรกฉากหวานๆเข้าไปได้เลย ฮือ…โบกมือลายาวๆเลยดราม่า

ขอบคุณคนอ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านมากเลยนะคะ หลายๆท่านนี่คุ้นชื่อกันดี จำได้เพราะเห็น Comment ด่า คุณฉกาจบ่อยๆ ฮี่ๆ

สวัสดีค่ะ

:pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2286
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-6
จบแบบดี ดีใจ  :heaven เลยยย
แต่งเรื่องต่อไปให้อ่านอีกน่ะ คนแต่ง

ออฟไลน์ aloney

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 746
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
เห็นหัวเรื่องบอกว่าตอนสุดท้ายแล้ว!!!  จบเร็วไป ยังไม่อิ่มเลย
 
แต่พอเปิดอ่านแล้วแฮปปี้ ก็สบายใจ ถึงมันจะสั้นไปนิดก็เหอะ 

เมืองมีความสุขสักทีเนาะ
รอเรื่องต่อไปนะคะ

--------------------------------------------------------
เปิดคอมเพื่อ  + 1 +เป็ดให้นะคะ

ตะกี้เม้นในมือถือมันบวกไม่ได้  :mew1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-06-2013 23:27:33 โดย aloney »

ออฟไลน์ ~ณิมมานรฎี~

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1070
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-2
ขอฉากหวานๆ หน่อยจิๆๆ   :katai5:
แหม่ะ  อิพี่โอ้นี่ก็นะ   แต่ก็ดีแล้วล่ะ ตอบแทนความดีตอนแรกที่อยู่กับน้อง หุหุหุหุ  :hao3:

ออฟไลน์ Lovecartoon1996

  • ชอบกินมาม่า
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2
    • -
ในที่สุดเมืองก็มีความสุขสักที :man1:
ขอบคุณคนเขียนสำหรับเรื่องดีๆนะคะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Chichi Yuki

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1584
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +94/-3
แทรกฉากหวานๆ ในเรื่องไม่ได้ก็มาแทรกตอนพิเศษก็ได้นะคะคนเขียน
อ่านแล้วเศร้าบีบหัวใจ ตอนแรกใจหายนึกว่าจะจบแบบซดมาม่าซะอีก
ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆ นะคะ

ออฟไลน์ Ak@tsuKII

  • Honeymoon
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3845
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-3
แฮปปี้เอนดิ้งเสียที ดีใจที่เมืองจะมีความสุขจริงๆซะทีทุกข์มาเยอะแล้ว หมดทุกข์หมดโศกซะที ถึงแม้จะมีอีกคนที่ต้องเสียใจ แต่แบบนี้น่ะดีแล้ว  สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กๆได้เลยตอนที่น้องได้คืนดีกับพี่โอ้ได้มาอยู่ด้วยกันอีกครั้งอ่านดูน้องดูมีชีวิตชีวาแบบที่เป็นเมืองจริงๆ   แอบหมั่นไส้อิพี่โอ้นิดๆ แหมน้องอุตส่าห์ตามมา ยังมีเล่นตัวนิดๆ อีก รู้สึกยังไม่อิ่มเลย จบซะแล้วเสียดาย อยากได้ตอนพิเศษ พลีส ส ส ส ส ยังไงก็ ขอบคุณคนเขียนที่เขียนเรื่องนี้จ้า ชอบๆๆ

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11343
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2404/-22
ดีใจที่แฮปปี้ แต่ขอตอนพิเศษหวานๆ น้ำตาลอายหน่อยนะ คู่นี้ยังไม่ได้หวานกันเลยอะ  :m13:

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1510
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
จบแฮปปี้ แต่ก็สงสารคุณเติม  :hao5:

ออฟไลน์ วัวพันปี

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1311
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-3
ได้ผงชูรสมาเยอะแล้ว เป็นไปได้ไหมที่จะขอน้ำแดงโซดาสักแก้วโตๆ :L2:

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3256
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-15
 :katai2-1: :katai2-1:

เย้ๆดีใจ


ไม่เป็นไร เรื่องสั้นนี่เนอะ



ไม่อยากแต่งดราม่า แทรกความหวานไม่ได้


ก็แต่งตอนพิเศษมาซักตอนสองตอนเดะ  :angry2:  :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ หมอตัวเปียก

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-3
อ่านไปน้ำตาซึมไป...สงสารเมืองมากที่สุด ต้องรับกรรมในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ก่อ  :hao5:

แต่สุดท้ายก็หากันจนเจอ

ออฟไลน์ andaseen

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 742
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-1
 อ๊ากกกซ์ ลุ้นมากกก นึกว่าจะจบเศร้า แฮปปี้เอ็นดิ้งงงงงง  ดีจายยยยย :ling1:

ออฟไลน์ Thyme103

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 93
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0
ขอตอนพิเศษได้ไหมคะ  :mew1:

ออฟไลน์ sukie_moo

  • ปัจจุบัน คือ อดีตของอนาคต
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3488
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +457/-14
โล่งใจที่จบลงด้วยดี
สงสารคุณเติมนิดๆ แต่เดี๋ยวคงจะมีคนดีๆมารักษาแผลใจให้เนาะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด