[เรื่องสั้น]............(ตอนจบ)............จนวันสุดท้าย p.3 [9/06/13] [22.46]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น]............(ตอนจบ)............จนวันสุดท้าย p.3 [9/06/13] [22.46]  (อ่าน 45618 ครั้ง)

ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2286
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-6
สะบัดผ้าห่มรออออ แล้วน่ะะ  :monkeysad: :monkeysad:

ออฟไลน์ heroza

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 307
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
เริ่มเรียกน้ำตาแล้วๆ  :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1510
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
รอนะค๊าบบบ

ออฟไลน์ 403

  • 4 0 3 Forbidden
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-2
สะบัดผ้าห่มรออออ แล้วน่ะะ  :monkeysad: :monkeysad:

นอนก่อนดีกว่าน้า อาจจะลงอีกทีตอนตี 2-3 ไว้ค่อยตื่นมาอ่านเนอะ
ขอบคุณที่รอนะคะ  o7

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +462/-20
เกลียดอิเพื่อนยู
ถึงจะไม่ผิด แต่ที่ตัวเองมีส่วนในเรื่องที่เกิดขึ้นจะไม่คิดแก้ไขอะไรบ้างเลยเหรอ?
สลดซักนิดก็ไม่ นิสัยเยี่ยงนี้ไม่น่าคบนะ
พอแสดงนิสัยแบบนี้ออกมาทำให้อดคิดไม่ได้ว่า เป็นคนวางแผนอะไรรึเปล่า?

LifeTime

  • บุคคลทั่วไป
 :m15:
ความซวยของแฝดน้อง  :เฮ้อ:

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3256
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-15
เข้ามารอด้วยคนว่า



พี่โอ้โดนลงโทษ พอหรือยัง

ออฟไลน์ momo9476

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-2
เค้ารออย่างใจจดจ่อ

ออฟไลน์ Lovecartoon1996

  • ชอบกินมาม่า
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2
    • -
 :katai5:
 :katai4: :katai4:
รอด้วยอีกคน

Tassanee

  • บุคคลทั่วไป
มาม่า กลิ่นแรงมากกกกกกกกกกกกกกกก


เง้ออออออออออออออออออออ  เศร้าอ่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ TIKA_n

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +308/-4
โฮ ๆ  :sad12:  ยิ่งอ่านบันทึกน้องเมืองยิ่งเศร้าเข้าไปใหญ่เลย เหมือนโลกนี้น้องไม่มีใครเลย พอเจอคนที่ดีเข้าหน่อย กลับกลายเป็นคนที่ทำร้ายตัวเองอย่างสาหัสที่สุด  ฮึก ๆ เศร้า ตอนนี้น้องเป็นตายร้ายดียังไงเนี่ย หกปีเชียว แล้ว “ใช่ หกปีแล้ว...ปีนี้เป็นปีที่เมืองเรียนจบ...ถ้าหากน้องยังอยู่” ประโยคนี้คืออะไร น้องยังอยู่นี่หมายถึงยังเรียนอยู่ใช่มั้ย ไม่ใช่ยังมีชีวิตอยู่หรอกน้า แง ๆ ขอให้อย่าเป็นอย่างนั้นเลย  :monkeysad:  พี่โอ้ก็ทรมานมานานแล้วนะ น้องเมืองก็เจ็บปวดมาแทบทั้งชีวิต อยากให้น้องเมืองมีความสุขบ้างได้มั้ย น้องเมืองอยู่ที่ไหนเนี่ย ขอให้จบแบบแฮ้บปี้น้า :impress: 
ไอ้เพื่อนยูนี่ ทำไมมัน ฮึ่ย อยากตื้บจริง ๆ เลย  :3125: ระรื่นเกินไปแล้ว แล้วพูดมาได้ว่าไม่มีใครผิด ไม่มีใครผิดแต่น้องเมืองต้องรับกรรมอยู่คนเดียวเนี่ยนะ คนใจดำ
ปล.อยากอยู่รอนะเนี่ย ตีสองตีสามก็รอได้ แต่ว่าพี่สาวจะมายึดเครื่องคืนแล้วอ่ะ แง ๆ ม่าย :dont2: ต้องมาอ่านพรุ่งนี้ซะแล้ว ฮึก ๆ :m15:

ออฟไลน์ 403

  • 4 0 3 Forbidden
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-2
          “โอ้ มึงช่วยไปคุมงานที่ขอนแก่นแทนกูที เดี๋ยวกูส่งแบบให้”

          “เอาสิพี่ คุมกี่วันล่ะ”

          “หนึ่งอาทิตย์ไหวไหมมึง ไม่ต้องเข้าไปคุมตลอดเวลาก็ได้ กูรู้ว่างานมึงเยอะ เข้าไปดูความเรียบร้อยก็พอ...หอบงานอื่นไปทำที่นู่นด้วยก็ได้ กูจองที่พักไว้ให้มึงแล้ว”

          ผมพยักหน้าเออออกับรุ่นพี่ที่ทำงาน ผมชอบอยู่แล้วเรื่องที่ต้องไปดูงานต่างจังหวัด ไม่ใช่ว่าขยันหรืออะไร ผมเพียงแต่คิดว่า การเดินทางไปในแต่ละที่ อาจจะทำให้ผมได้เจอเมือง...ก็เท่านั้น

          ผมขับรถมาเรื่อยๆ ใช้เวลาจากกรุงเทพฯถึงขอนแก่นราวๆหกถึงเจ็ดชั่วโมงก็ถึงสถานที่ดังกล่าว พอจอดรถเทียบ หัวหน้างานก่อสร้างก็ตรงเข้ามาทักทายผมทันที

          “ถ้ามีปัญหาอะไรแจ้งผมได้เลยนะครับ” เขาบอก ก่อนจะขอตัวไปตรวจดูงานส่วนอื่นๆต่อ

          ผมเดินดูอาคารที่สร้าง แล้วเทียบกับแบบที่รุ่นพี่ส่งให้ คงต้องใช้เวลาทำความเข้าใจนิดหน่อย เพราะผมไม่ได้เป็นคนเขียนขึ้นมาเอง...

          ตุบ!

          “อ๊ะ...ขอโทษครับ”

          ฝุ่นของผงปูนคละคลุ้งไปทั่วเมื่อใครคนหนึ่งแบกมันมาแล้วทำหล่นตรงหน้าผม...แทนที่จะเอามือปัดออก แต่ผมกลับยืนนิ่ง เพราะเสียง...ที่ไม่ได้ยินมานานนับหกปี...ดังก้องไปมาอยู่ในโสตประสาทของผม

          “เมื่อกี้...พูดว่าอะไรนะ” ผมถามออกไป เสียงแทบกลืนหายไปในลำคอ ตาก็จ้องมองร่างมอมแมมทั้งยังผอมบางนั่น...เจ้าตัวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะทำหน้าตาตื่นเมื่อหอบถุงปูนขึ้นมาแล้วประสานสายตากับผม

          “เมือง!”

          ผมตะโกนออกไปเมื่ออีกคนเดินหนี...ท่าทางนั่น...การเดิน...การก้มหน้า...หกปีแล้วแต่ผมยังจำได้แม่น!

          “เมือง!”

          ผมตรงเข้าไปกระชากแขนเรียว...น้องหันมามองผมอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะหลบสายตา...ไม่...มันมีอะไรบางอย่างผิดแปลกไปจากใบหน้า...หรือว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่เมือง...ไม่มีทาง! ผมไม่มีทางจำผิด!

          “มีอะไรกันเหรอครับคุณ” หัวหน้างานก่อสร้างเดินมาหาผมกับเมือง ผมจึงจำใจปล่อยน้องด้วยความเสียดาย พอเป็นอิสระได้ เจ้าตัวก็รีบเดินหนีไปอีกทางทันที

          “เด็กคนเมื่อกี้ชื่ออะไร” ผมหันไปเอ่ยปากถาม เมื่อเห็นว่าคนที่มองเดินลับสายตาไปแล้ว

          “ก้องครับ...มันชื่อก้อง” ผมนิ่งไป งุนงงว่าทำไมเขาถึงเรียกน้องว่าก้อง

          แต่ฉับพลันหัวใจของผมก็เต้นถี่รัวทันทีเมื่อนึกอะไรขึ้นได้...

         ...ก้องเมือง...ชื่อจริงของเมือง...

          “คุณอย่าไปถือสามันเลยนะ”

          “อะไร”

          “มันมีอาการทางจิตนิดๆนะสิคุณ จำข่าวค้ายาเมื่อสี่ปีที่แล้วได้ไหม...”

          ผมจำได้...ข่าวของมิน พี่ชายฝาแฝดของเมือง

          “ไอ้ก้องดันหน้าเหมือนกับคนที่ตายอย่างกับฝาแฝด พวกคนงานก่อสร้างเลยพากันล้อมัน มันเลยกรีดหน้าตัวเอง เอาอิฐบล็อกทุบหน้าตัวเองจนจมูกหัก...ไม่มีคนปกติที่ไหนเขาทำกันหรอกครับ”

          ผมตัวชากับคำตอบ...ก่อนจะค่อยๆล้วงเอามือถือออกมาเปิดรูปให้หัวหน้างานก่อสร้างดู

          “หน้าตาเมื่อก่อนเป็นแบบนี้รึเปล่า”

          “ใช่...เสียดายนะคุณ หน้าตาดีเชียวล่ะ แต่ดันมาเป็นอย่างนี้ซะได้”

          ณ ตอนนั้นผมเลยได้รับรู้ว่าอาการล้มทั้งยืนมันเป็นยังไง...

          “ถ้าอยากรู้รายละเอียดอะไรมากกว่านี้ให้ไปถามลูกชายของเจ้านายจะดีกว่า...”

...

          ปกติผมจะดีใจกับภาพที่คนงานขยันขันแข็งเร่งรีบสร้างอาคาร เพราะนั่นหมายความว่า งานของผมจะเสร็จเร็วขึ้น แต่ในช่วงเวลานี้ ผมกลับไม่อยากให้มันจบลง และไม่อยากเห็นร่างของคนที่รักต้องมาตกระกำลำบากทำงานหนักดังภาพที่ผมกำลังมองอยู่

          ...ร่างผอมบาง...ผิวคล้ำแดด...กับเนื้อตัวที่มอมแมม...ทำให้ผมเอาแต่คิดถึงสภาพความเป็นอยู่ของน้อง...หกปีที่ผ่านมา เมืองทำอะไร อยู่ยังไง และลำบากแค่ไหน ผมไม่อยากจะจินตนาการเลย...

          “เฮ้ย ไอ้ก้อง พ่อมึงมาแล้วรีบไปล้างเนื้อล้างตัวเร็ว ก่อนที่กูจะซวย”

          เสียงหัวหน้างานก่อสร้างตะโกนลงมาจากนั่งร้าน ผมเห็นเมืองเงยหน้าขึ้นมอง สักพักก็หันกลับเพราะได้ยินเสียงรถยนต์ขับเข้ามาในพื้นที่...และถ้าผมไม่ได้ตาฝาด ผมเห็นว่าน้อง...กำลังยิ้ม

          “ก้องเมือง!”

          ใครบางคนลงมาจากรถแล้วตะโกนเสียงดัง คนงานที่อยู่รอบบริเวณนั้นพากันหัวเราะครืน ส่วนตัวของเมืองเอง...แทนที่จะกลัวเมื่อได้ยินเสียงดุ เจ้าตัวกลับผละจากถังผสมปูนแล้วเดินยิ้มร่าเข้าไปหาคนๆนั้น...ภาพทุกอย่างมันฉายชัด ปรากฏอยู่ในสายตาของผม

          “พี่บอกแล้วไงว่าให้อยู่บ้าน ออกมาทำไม ดูสิเนื้อตัวมอมแมมดูได้ที่ไหน” ผู้ชายคนนั้นพูดแล้วย่อตัวลงนั่ง มือหนาค่อยๆไล้คราบบนใบหน้าของเมืองออกแผ่วเบา

          “เด็กมันชอบก็ให้มันทำเถอะครับคุณเติม” เสียงคนงานแถวนั้นบอก

          “แต่พี่เติมไม่ชอบนี่ ก้องเมืองไปล้างตัว แล้วกลับบ้านกับพี่นะ” เขาพูด ยืนขึ้นแล้วตะโกนไล่หลังว่าจะไปรอที่รถ เมืองหันมาโบกมือให้ด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม ผมเจ็บแปลบในหัวใจ...ไม่ได้หวังว่าจะให้เมืองยิ้มให้ผมแบบนั้น แต่ว่าอย่างน้อย... อย่าทำท่าหรือแสดงสีหน้าหวาดกลัวผมจะได้ไหม

          “พรุ่งนี้จะมาอีกไหม” ผมพูดลอยๆเมื่อเมืองเดินผ่าน พอได้ยินเสียงผม น้องก็ก้มหน้าทันที...เมื่อกี้คงไม่ได้สังเกตสินะว่าผมยืนอยู่ตรงนี้

          “มาอีกนะ” ผมบอกอีกครั้งเมื่อเจ้าตัวหยุดฝีเท้า...ทึกทักเอาเองว่าน้องรับรู้ในสิ่งที่ผมพูดแล้ว

          ผมยืนมองรถยนต์ที่เคลื่อนตัวออกไป...ยังไม่อยากคิด...ไม่อยากจินตนาการไปไกลว่าคนที่ชื่อเติมกับเมืองมีความสัมพันธ์กันอย่างไร...ผมได้แต่ภาวนา...ขอให้ตัวเองมีโอกาส...แม้ว่ามันจะริบหรี่เพียงใดก็ตาม

...


แค่นี้ก่อนนา ไปนอนกันหมดแล้ว เราไปนอนบ้าง คร่อก...

ออฟไลน์ capool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-1
อ่านตอนนี้แล้วเกลียดพระเอกยิ่งกว่าขี้อีก เพราะมันชีวิตเมืองถึงเป็นแบบนี้ ไอ้ระยำ สารเลว
ปล.ขอโทษที่หยาบคายอินไปหน่อย

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11343
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2404/-22
มาต่อก่อน ยังรออยู่  :ling1: อยากรู้น้องเมืองหายไปไหนมา

ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2286
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-6
พี่โอ้ทำให้น้องกลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้หล่ะ  :mew6:

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1510
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
ยังรออยู่
แล้วกิ๊กใหม่น้องเมืองนี่เขาเป็นใครหว่า

ออฟไลน์ ~ณิมมานรฎี~

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1070
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-2
สมน้ำหน้าอิพระเอกมัน   :z6:   แล้วก็มาต่อเร็วๆนะ  :hao5:
ก้องเมืองงง  มาๆๆ กอดกันๆๆ  :กอด1:

ออฟไลน์ sosi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
สงสารน้องเมือง  6 ปีเชียวนะที่ตกระกำลำบาก
รีบมาต่อนะ จะปูเสื่อรอตอนต่อไป

ออฟไลน์ MIkz_hotaru

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2153
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-4
พระเอกเพิ่งโผล่รึเปล่าคะ
อิพี่โอ้เป็นตัวหลอก
 :hao5:

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3256
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-15
กรีีดดด มันดาร์กมากสงสารน้อง T_T


กลายเป็นโรคคนมีอาการทางจิตอ่อนๆไปเลย


แต่อย่างน้อยก็ยังมีสิ่งดีสิ่งนึง ก็คือ พี่เติมนะ ดูท่าจะรักและเอ็นดูน้องจริง


เราว่าจะโทษโอ้ทั้งหมดก็คงไม่ถูก เพราะอย่างน้อยโอ้ก็เคยรักจริงและไม่เชื่อข่าวลือพวกนั้น แต่เหตุการณ์หลายๆอย่างรวมทั้งไอ้เพื่อนเชื่อๆแบบยูมาพูด และตัวน้องไม่พูดบอก มันเลยทำให้เหตุการณ์บานปลาย ผิดพลาด


ก็หวังว่าทุกคนจะกลับมามีความสุขอีกครั้ง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Chichi Yuki

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1584
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +94/-3
น่าสงสารเมือง
โอ้ต้องทำให้น้องกลับไปเป็นคนเดิมให้ได้นะ
ว่าแต่...กำลังลุ้นว่าใครเป็นพระเอก

ออฟไลน์ TIKA_n

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +308/-4
โธ่ น้องเมืองของช้านนน  อ้าาา อยากจะเป็นลม ฮืออออ  :sad2: ตอนแรกอ่านเจอะที่น้องกลายเป็นคนงานก่อสร้างก็เศร้าจะแย่แล้ว  ซ้ำร้ายหน้าตาก็ต้องมาเสียโฉมอีก แถมมีอาการทางจิต โอย  :katai1: พูดไม่ออก จะว่าเราใจร้ายก็ได้แต่อยากบอกว่าดีใจที่พี่มินตัวปัญหาตายไปซะได้  ทำตัวแย่ ๆ อย่างนั้นถึงไม่ได้เป็นฝาแฝด แค่เป็นคนในครอบครัวก็ต้องเดือดร้อนไปด้วยอยู่ดี หมดตัวก่อปัญหาให้น้องเมืองไปหนึ่งล่ะ
พอมีพี่เติมโผล่มา ความรู้สึกเหมือนมันเริ่มดีขึ้นหน่อย แม้จะยังไม่รู้ว่ามีความสัมพันธ์ยังไงกับน้อง แต่ก็ให้ความรู้สึกที่รัก และทะนุถนอมน้องเมืองผู้อาภัพของเรา  แล้วก็ได้รู้ว่าน้องไม่ได้ต้องมาเป็นคนงานก่อสร้างจริง ๆ ที่ทำแค่เพราะชอบเท่านั้น น้องยิ้มได้ ท่าทางมีความสุขเมื่ออยู่กับพี่เติม ทำให้ไม่อยากให้พี่โอ้ มาทำให้ความสุขของน้องหายไปเลยนะเนี่ย ที่จริงถ้าน้องเมืองจำพี่โอ้ไม่ได้ไปเลย แบบ ปิดความทรงจำกับคนที่ทำให้เจ็บปวดได้ไปเลยคงมีความสุขได้กว่านี้นะ  :monkeysad:
พี่เติมเป็นลูกชายเจ้านายที่หัวหน้าคนงานพูดถึงรึเปล่านะ ถ้าพี่เติมเป็นคนดีจริง รักน้องเมืองจริง และทำให้น้องเมืองมีความสุขได้อย่างแท้จริง ก็ไม่จำเป็นที่พี่โอ้จะต้องเป็นพระเอกนินะ ถึงจะเป็นคนเดินเรื่องก็เถอะ แต่ถ้าพี่เติมเป็นทายาทเศรษฐีจริง ๆ เรื่องของน้องเมืองก็คงไม่ง่ายๆ หรอก  อย่าให้น้องเจ็บช้ำไปมากกว่านี้เลย ฮึก ๆ  :m15:
รอตอนต่อไปนะจ้ะ เขียนจนเราอินสุด ๆ ไปเลยอ่ะ แงงง   :pig4: :3123:

ออฟไลน์ 403

  • 4 0 3 Forbidden
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-2
          ร่างกายของผมอ่อนเพลีย ด้วยความที่ว่าขับรถมาเมื่อวาน บวกกับอดหลับอดนอนเขียนแบบงานอื่นๆต่อโดยไม่ได้พัก...อันที่จริงผมจะงีบสักหน่อยแล้วค่อยออกไปคุมงานก็ยังได้ แต่เมื่อนึกถึงใครบางคน ผมเลือกที่จะเก็บของลงกระเป๋าแล้วรีบขับรถไปยังสถานที่ก่อสร้างนั่นแทน

          ‘พี่ดีใจมาก...ที่ได้เจอเมืองอีกครั้ง’

          ผมเขียนความรู้สึกลงไปในสมุดบันทึกเล่มเก่า...สมุดบันทึกของเมือง...ที่ผมพกติดตัวตลอดเวลา...

          “มาแต่เช้าเลยนะครับคุณ” หัวหน้างานก่อสร้างทักแล้วยิ้มให้ผม มือก็เตรียมของ เตรียมอุปกรณ์งานก่อสร้างไปด้วย ผมยิ้มตอบแก...ตาก็มองหาร่างของเมืองไปพลาง

          “เมือง...เอ่อ...น้องก้องไม่มาเหรอครับ” ผมถาม เมื่อมองไม่เห็นร่างของคนที่หวังว่าจะได้เจอในเช้าวันนี้

          “โอย มันโดนคุณเติมกักตัวไว้ มาไม่ได้หรอก”

          คุณเติม...คุณเติมอีกแล้ว...

          “คุณเติมนี่เขาเป็นใครกัน...”

          “ลูกชายของผู้รับเหมางานนี้ไงคุณ ลูกชายของเจ้านายผมเอง”

          ...แล้วเขาเป็นอะไรกับเมือง...

          ผมได้แต่คิดคำถามนั้นในใจ ไม่กล้าถามอะไรออกไปเพราะ...กลัว...หากว่ามันจะเกินเลยไปมากกว่าที่ผมคิด...ผมขอเลือกที่จะไม่รับรู้เสียเลยดีกว่า

          “เดี๋ยวช่วงเที่ยงคุณเติมก็จะพามันเข้ามาเองล่ะคุณ ยังไงก้องมันต้องเข้ามาส่งข้าวส่งน้ำให้คนงานอยู่แล้ว เดี๋ยวคงได้เจอ”

          ใช่...เดี๋ยวคงได้เจอ...มันไม่ทรมานเท่าไหร่นักหรอกกับการรอในตอนนี้...หกปีที่ผ่านมาผมทรมานมากกว่านี้เสียอีก

...

          “เฮ้ย คุณเติมมาแล้ว พักเที่ยงๆ!” เสียงหัวหน้างานก่อสร้างตะโกนผ่านโทรโข่งบอกลูกน้อง ผมเองก็ก้าวออกมายืนรอด้วยความใจจดใจจ่อ เห็นร่างเล็กๆนั่นหิ้วกระติกน้ำเข้ามาจนตัวเอียง ก่อนจะวางปุลงข้างหม้อใหญ่ๆที่คุณเติมยกมาวางก่อนหน้านี้

          “วันนี้มีอะไรกินวะไอ้ก้อง”

          “ลุงสมัยอยากทานอะไร ก้องทำให้หมดเลย”

          ...พี่โอ้อยากทานอะไร เมืองทำให้หมดเลย...

          ผมเห็นภาพของเมืองคนเก่า ซ้อนทับกับภาพของเมืองคนใหม่ในวันนี้ แตกต่างกันตรงที่รอบตัวเมือง มีแต่คนห้อมล้อมด้วยความเอ็นดู ไม่มีใครรังเกียจเขาแบบเมื่อก่อน...ไม่มีใครรังเกียจน้อง เหมือนที่ผมเคยทำพลาดไป...

          “อ้าวคุณ ยืนเหม่ออะไรอยู่ครับ มาทานข้าวด้วยกันไหม ไอ้ก้องทำกับข้าวอร่อยนะ” หัวหน้าคนงานเอ่ยปากชวน คนทำกับข้าวมาจึงมองมาทางผมก่อนจะหลุบสายตาแล้วเข้าไปยืนชิดคุณเติม...หัวใจของผมวูบโหวง...เมื่อได้เห็นภาพนั้น

          “น่าทานมากเลยนะครับ” ผมเดินเข้าไปเอ่ยปากชม น้องก็เอาแต่ก้มหน้า ไม่ยอมมองผม

          “เชิญๆ อร่อยมากครับคุณ ไม่ต้องไปหากินร้านแพงๆ ฝีมือไอ้ก้องคนเดียวนี่แหล่ะเอาอยู่” เขาพูดแล้วหัวเราะร่วน

          ...รู้สิ ทำไมผมจะไม่รู้ว่าเมืองทำอาหารอร่อยมากแค่ไหน...

          “ทานกันก่อนเลยครับ ถ้าเหลือ...ก็เก็บไว้ให้ผมด้วยนะ” ผมพูดแล้วมองหน้าน้อง

          ...ถ้าพี่ยังพอมีโอกาส ก็เก็บไว้ให้พี่ด้วยนะ...

          “พี่เติม กลับกันเถอะ” เสียงเบาๆพูดขึ้นมา พร้อมกับกระตุกชายเสื้อของผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้ไหมว่าการแสดงท่าทีที่รังเกียจกัน มันทำให้ผมเจ็บปวดมากแค่ไหน

          “อ้าว วันนี้ไม่อยู่ช่วยกูผสมปูนก่อนวะ ชอบไม่ใช่เหรอ” เสียงหัวหน้างานก่อสร้างพูดล้อ

          “นี่ไง เจอแล้วตัวการใช้แฟนผมผสมปูน รู้ไหมว่าน้องเกลื้อนขึ้นตามตัวเต็มไปหมด”

          ...แฟน...

          เมื่อกี้คุณเติมพูดว่าแฟนอย่างนั้นเหรอ...

          “อ้าว มึงไม่อาบน้ำให้ดีๆวะไอ้ก้อง” หัวหน้างานก่อสร้างพูด เรียกเสียงหัวเราะจากคนงานที่นั่งล้อมวงกินข้าวอยู่ตรงนั้น ผมเห็นเมืองแก้มแดง พร้อมกับยิ้มเขิน

          สีหน้าของผมเจื่อนลง...และคงไม่มีใครรู้ ว่าภายใต้ใบหน้าที่แสร้งทำเป็นปกตินั่น...ผมอยากร้องไห้ออกมามากเพียงใด

...

          เวลาล่วงเลยไปจนมาถึงวันนี้...วันสุดท้ายที่ผมจะอยู่คุมงานที่นี่...และอาจเป็นวันสุดท้ายที่ผม...จะได้พบหน้าเมือง...

          ตลอดระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่าน ผมคอยจับตา และเฝ้าสังเกต...ทำแม้กระทั่งขับรถตามไปดูว่าที่ๆน้องอาศัยอยู่มันเป็นยังไง เมื่อผมได้เห็นก็เบาใจ น้องไม่ได้ลำบากอย่างที่เคยคิด และคุณเติมก็เป็นผู้ชายที่ดีพอ...ดีพอที่จะดูแลน้องได้ดีกว่าคนเลวอย่างผม

          “ตรงตามแบบเรียบร้อยดี ไม่มีปัญหาอะไรนะครับ...ส่วนอาคารนี้เรารับประกันหนึ่งปี หากมีส่วนไหนชำรุด เช่นหลังคารั่วหรือฝนสาด ให้ทางเจ้าของอาคารแจ้งได้เลยครับ ทางเราจะรีบแก้ไขให้” คุณเติมพูดกับผม ก่อนจะหันไปพูดกับเจ้าของอาคารตอนที่เราเดินตรวจงานกันอยู่ แต่บอกตามตรง...จิตใจของผมไม่ได้จดจ่ออยู่กับเนื้อความเลย สายตามันคอยแต่จะแอบมองคนที่เดินตามหลังคุณเติมต้อยๆนั่น...วันนี้วันสุดท้ายแล้ว เรายังไม่มีโอกาสได้คุยกันจริงๆจังๆสักที

          “หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีกนะครับคุณเจ้าของ แล้วก็คุณ...”

          “โอฬารครับ” ผมตอบและยกมือขึ้นจับตอบคนตรงหน้า ผมบีบมือเขาแน่น พยายามสื่ออะไรบางอย่างผ่านแววตา

          ...ฝากดูแลเมืองด้วย ดูแลเขาให้ดีกว่าผม...

          “มันยังมีนั่งร้านบางส่วนที่ยังไม่ได้ขนย้ายออกไป ถ้ายังไงผมจะเร่งให้คนงานรีบจัดการนะครับ” คุณเติมพูดหลังจากที่เราออกมาจากอาคาร ก่อนจะขอปลีกตัวเดินไปหาคนงานที่รออยู่...ใครบางคนที่ผมเฝ้าคิดถึงตลอดเวลากำลังเดินตามไป ถ้าไม่ติดว่าผมเรียกเอาไว้เสียก่อน

          “เมือง...” ผมครางชื่อของน้องออกไปอย่างเจ็บปวด อีกคนไม่ได้หันมามอง แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวเกินกว่าที่เป็น

          “พี่มีของจะคืนให้...สมุดบันทึกของเมือง...ขอโทษนะที่ถือวิสาสะเปิดอ่าน แล้วก็...เขียนอะไรไร้สาระนิดหน่อย ฮะๆ...”

          เสียงหัวเราะของผมเงียบหาย เมื่อพบว่ามันไม่ตลก...

          “พอดีว่า เจ้าของหอที่เมืองเช่าอยู่ เขาเห็นว่าเมืองหายไปนาน ก็เลยขนข้าวของในห้องของเมืองออกมาทิ้ง พี่เลยไปเก็บเอามา...สมุดบันทึกนี่ก็ใช่...ยังมี...เสื้อผ้า...หนังสือเรียน...ของใช้อื่นๆของเมือง...เยอะแยะเต็มห้องพี่ไปหมด...ถ้าเมืองอยากได้คืน พี่จะเอามาให้นะ”

          ว่างเปล่า...เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับมา เหมือนผมเป็นบ้า พูดกับตัวเองคนเดียว...

          “พี่วาง...สมุดบันทึกไว้ตรงนี้นะ ไม่รู้ว่าเมืองจะอยากได้คืนอยู่รึเปล่า แต่พี่...ไม่อยากแบกรับความทุกข์ทั้งของเมืองและของพี่เอาไว้อีกแล้ว”

          ผมวางมันลงกับพื้น ข้างๆเท้าของคนที่ยืนนิ่ง...อยากจะโอบกอดแผ่นหลังนั่นอีกสักครั้ง แต่ผม...คงทำไม่ได้

          “พี่ขอโทษ...และไม่เป็นไรเลย หากเมืองจะไม่ยกโทษให้...”

          ...แต่อย่างน้อยตอนนี้ เมืองช่วยหันมามองพี่สักครั้งได้ไหม...

          “พี่ดีใจที่ได้เจอเมืองอีกครั้ง...ได้เห็นเมืองมีชีวิตที่ดีเท่านี้พี่ก็มีความสุขแล้ว...พี่รักเมืองนะ และจะรักตลอดไป...”

          ...แค่รับรู้ไว้ก็พอ อย่าได้ใส่ใจคำบอกรักโง่ๆของพี่เลย...

          ผมหันหลังกลับ เมื่อรู้ตัวว่าน้ำตาพาลจะไหลลงมา...และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ...ผมก้าวเดินอย่างคนไร้สติ...ไม่อยากรับรู้เรื่องราวที่เจ็บปวดอะไรทั้งนั้น...ความใฝ่ฝันของผมที่อยากได้ยินเสียงของคนที่รัก...อยากกอด...อยากกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน...มันพังทลายลงแล้วในวันนี้...

          “พี่โอ้ ระวัง!”

          ...สำหรับผม ถ้าหัวใจไม่เจ็บปวดอีกเลย ก็คงจะดี...

...



ออฟไลน์ aloney

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 746
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
เศร้าง่าา พี่โอ้คงไม่เป็นอะไรมากเนาะ

นาทีนี้ขอเทคะแนนความสงสารให้พี่โอ้นิดหนึ่งน่ะ นิดเดียวพอ

เพราะยังไงก็สงสารเมืองมากกว่า
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-06-2013 18:42:15 โดย aloney »

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3256
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-15
 :katai1: :katai1: :katai1: :katai1:


ไม่นะ โอยยยย ใจจะขาด

ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2286
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-6
เจ็บใจจจจจ พี่โอ้ อย่าเป็นไรน่ะ  :mew4:

ออฟไลน์ raviiib❁

  • คนเขียนนิยาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
มาต่อทีละนิดแบบนี้มันทรมาณใจคนอ่านนะค่ะ!!!!

*งับหัวคุณ 403 งั่มมมมมมมมมม!!!!*

โอยระวังอะไร เครียดดดดดดด
รอตอนต่อไปค่ะ :fire:

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11343
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2404/-22
 :hao5: พี่โอ้ อย่าเป็นไรนะ

ออฟไลน์ ~ณิมมานรฎี~

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1070
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-2
 o22  อ่าาาาาา เฮียโอ้   น่าสงสารนะยะ   แล้วทำไมตอนทำไม่คิดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด  :beat:

ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด