Dangerous Your Mind อย่าร้าย...ได้ไหม(วะ!) Special Children’s Day 9/01/2016 P.60
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Dangerous Your Mind อย่าร้าย...ได้ไหม(วะ!) Special Children’s Day 9/01/2016 P.60  (อ่าน 1024339 ครั้ง)

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3322
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
เค้ารู้จักอะไรกันมาก่อนหรือเปล่าเนี้ยคู่เนี้ย ใจดีไปนะ วันแรกยังโหดอยู่เลยยย

โวะ อยากรู้อยากเห็นน

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
หรือจะสี่เศร้าจริงๆ ล่ะเนี่ย
 :katai5:

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
555555555555
โดนผู้ชายรุมตอม เอาอี๊กกกกกกกกก  :hao6: :hao7:

for-get-me-not

  • บุคคลทั่วไป
 :ling1: อยากอ่านต่อแล้วอ่ะ พี่เหนืออออออออ :katai5:

ออฟไลน์ puppyluv

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2539
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2000/-20
เหนือหวงได้โล่ อ๊าาาาา แต่ชอบ :hao7:
กดบวกและเป็ดให้ฮิปโปกับลิง 555
ธามได้ใจจริงๆ ตอนนี้ :mew1:

ออฟไลน์ อเลนคุง

  • some stories stay with us forever
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 165
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-0
Special Part............... “TIME”





เวลาเพียงไม่กี่นาที...อาจมีค่ามากกว่าทุกสิ่งที่มีในชีวิต
หากได้อยู่กับคนที่เรา “รัก”



“เหนือฟ้า เข้าไปดูคอนโดใหม่ที่พ่อซื้อให้แกรึยัง? ถ้าไม่พอใจแกอยากได้อะไรก็ซื้อเอาเลยนะ พ่อโอนเงินเข้าบัญชีให้แกแล้ว ดีใจด้วยที่แกสอบเข้าคณะวิศวะได้”

 


ไม่ได้เห็นหน้าเจ้าของข้อความนี้นานเท่าไหร่แล้ว?...สามเดือน? ไม่สิ...อาจจะนานกว่านั้น....................




ครั้งสุดท้ายที่เจอกันคงเป็นช่วงส่งท้ายปี...เอาของขวัญมาให้...จำไม่ได้แล้วว่าของขวัญในตอนนั้นคืออะไร เพราะไม่คิดสนใจตั้งแต่แรก...พูดกันนานสุดไม่เกินห้านาที...ประโยคสุดท้ายจำได้แค่...เงินพอใช้หรือเปล่า?...ไม่ได้ตอบอะไรกลับ...เพราะคนถามสนใจแฟ้มเอกสารในมือมากกว่า...อยู่ได้ไม่ถึงชั่วโมงก็บินไปดูไซต์งานที่อังกฤษ...สุดท้ายเลยออกไปเค้าดาวน์กับไอ้มิน ไอ้แทน...ดื่มกันหนัก ได้ผู้หญิงมาคน เป็นฝ่ายเดินเข้ามาหา เลยพาไปที่คอนโด...รู้สึกตัวอีกทีก็ข้ามปีไปแล้ว.....




หยิบคีย์การ์ดที่วางทิ้งไว้ขึ้นมาใส่กระเป๋ากางเกง เดินลงบันไดมาเจอแม่บ้านที่ยังทำงานกันไม่เสร็จ มองไปมีสำรับอาหารวางอยู่...ไม่เข้าใจว่าจะมีโต๊ะตัวใหญ่ๆไว้ทำไม...ในเมื่อมีแค่ผมที่นั่งคนเดียวทุกมื้อ...เดินไปดูมีที่น่ากินหลายอย่าง แต่ไม่มีเวลา ไอ้แทนโทรตามหลายรอบ...




เข้าไปนั่งในพอร์ชป้ายแดงคันใหม่ที่เพิ่งได้มาเมื่ออาทิตย์ก่อน...ไม่เคยบอกว่าอยากได้ แต่ทุกเดือนจะมีรถคันใหม่เข้ามาจอดไว้ที่โรงรถ หมุนเวียนไปเรื่อยๆ...เคยบอกไปว่าไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ ใจจริงชอบแค่ BMW กับ Lamborghini บางรุ่น...แต่จนตอนนี้ ก็ยังมีรถเข้ามาจอดทุกๆเดือนเหมือนเคย...เลยไม่คิดจะพูดอะไรอีก...




หักพวกมาลัยเลี้ยวขึ้นทางด่วนสายโทลล์เวย์...เร่งความเร็ว...สายตาเหลือบไปเห็นกล้อง...คิดว่าคงมีใบสั่งส่งตามมาที่บ้าน ไม่รู้ว่ากี่ใบเข้าไปแล้ว...ไม่ได้สนใจ...สุดท้ายพ่อบ้านเป็นคนจัดการ...เข้าเขตรังสิตเลี้ยวลงตามทางที่นัดแนะกับไอ้แทนไว้...เป้าหมายคือสนามแข่งรถที่ยังไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน...ขับผ่านนิคมอุตสาหกรรมแห่งหนึ่ง...แปลกใจที่แทบไม่เห็นพนักงานซักคน...วันนี้คือวันแรงงาน....กว่าจะคิดได้รถก็เลี้ยวเข้าซอยเล็กๆแห่งหนึ่งตามที่ไอ้แทนบอก...




ต้องชะลอความเร็วเพราะข้างหน้ามีตลาดนัดเล็กๆ...ไม่ชอบสถานที่ที่วุ่นวาย...แต่เพราะไอ้มินสั่งให้ซื้อขนมไปให้...เพราะรีบเลยไม่ทันหยิบอะไรติดมือมา...ตัดสินใจจอดรถข้างทางก่อนจะเดินไปดู...เป็นครั้งแรกที่เดินในสถานที่แบบนี้...ทำตัวไม่ถูก...รู้สึกมีคนมองตามตลอดทาง...รู้ว่าต่างจากคนอื่น...มองดูจนทั่ว ร้านค้ามีไม่มาก...คนที่มาซื้อส่วนใหญ่คงเป็นพนักงานจากนิคมอุตสาหกรรมที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ...





เห็นคนไปมุงที่ร้านขนมไทยบนรถเข็นคันเก่าๆแน่นไปหมด...อยากเข้าไปซื้อ...แต่เพราะคนเยอะเลยแค่ยืนมองอยู่ห่างๆ...ตัดใจเดินกลับทางเดิม...รู้สึกถูกชนเข้าที่หลัง...หันไปมองเจอเด็กหัวเกรียนใส่ชุดนักเรียนมัธยมนอนกองอยู่ที่พื้น...มันจ้องหน้าอย่างไม่พอใจ...ก่อนจะลุกขึ้นยืน...ปัดเศษดินที่ติดตามตัวออก...ทำหน้ากวนตีนใส่...ก่อนจะตะโกนเรียกชื่อใครซักคน...ไม่ได้สนใจมันอีก...เพราะกำลังมองภาพผู้คนที่เดินจับจ่ายซื้อของกัน...





อิจฉาคนพวกนี้.......

ไม่เคยมีช่วงเวลาที่เรียกว่า “ครอบครัว”...


ไม่ชอบที่จะอยู่คอนโด แต่เมื่อกลับ “บ้าน” ไม่มีใครรออยู่ที่นั่น


ไม่อยากได้ของขัวญแพงๆ...อยากได้แค่คำชมที่ออกมาจากปาก...ไม่ใช่ผ่านทางข้อความ


ไม่อยากให้โต๊ะกินข้าว...มีแค่ผมคนเดียวที่นั่งอยู่


ไม่อยากได้เงินมากมาย...แค่อยากได้ “เวลา” ..... เวลา ที่ได้อยู่พร้อมหน้ากัน


แต่...ไม่เคยมีวันหยุดสำหรับประธานบริษัท...


ถ้าเลือกได้...อยากเป็นแค่คนธรรมดา...ไม่ใช่ “ณัฐสิทธิ์    นวพงษ์พันธ์กูล”  อย่างทุกวันนี้




สุดท้ายก็ไม่ได้ซื้อ...เดินกลับไปที่รถ...มองไปเห็นรถตัวเองกำลังได้รับความสนใจ...ชุดนักเรียนมัธยมกับหัวเกรียนๆที่เคยชน....จำหน้าไม่ได้...รู้แต่มีแค่มันที่ใส่ชุดนักเรียน...เอาหน้าแนบกับกระโปรงรถ...ใช้มือลูบเบาๆ...พูดกับรถอยู่คนเดียวเหมือนคุยกันรู้เรื่อง...ท่าทางลับๆล่อๆกลัวคนเห็น...มองแล้วตลก.................................รู้ตัวอีกที.............ไม่รู้ว่าเผลอ “ยิ้ม” ไปตอนไหน




สิ่งที่ไม่เคยคิดอยากได้...ไม่เคยเห็นว่าสำคัญอะไรมากมาย...


สำหรับบางคน...ทำไมถึงดูมีค่าขนาดนั้น?


ไม่เข้าใจ...ทำไมถึงละสายตาไปจากรอยยิ้มตรงหน้านี้ไม่ได้ซักที...






“ไอ้ปอนด์!....มึงจะขโมยรถเขารึไง?!”
[/i]





เสียงตะโกนเรียกชื่อดังขึ้น............. ได้ยินแค่คำว่าขโมยรถ............อยู่ไกลเกินไป...........ท่าสะดุ้งตกใจ......เผลอยิ้มไปโดยไม่รู้ตัวอีกแล้ว.........มันเดินไปหาคนเรียก...ตบหัวคนอื่นเป็นการทักทาย...ทำหน้ากวนตีนใส่.....ก่อนจะเดินเข้าซอยไป........





รู้สึกถึงแรงสั่นในกระเป๋ากางเกง...กดรับเพราะรู้ว่าปลายสายคือใคร...เมื่อรู้สถานที่...จึงเดินไปที่รถ...ขับเลี้ยวออกมา...........ไม่ลืมที่จะหันไปมองซอยที่ร่างนั้นเดินเข้าไป........ว่างเปล่าไม่เห็นใคร.....จึงหันกลับมองถนนตรงหน้าตามเดิม........




จำหน้าไม่ได้....ไม่ได้ยินว่าชื่ออะไร....
มีแค่รอยยิ้ม...ที่ทำยังไง...ก็ไม่ลืม.........






...









ตอนพิเศษอาจจะสั้นไปหน่อย แต่คนแต่งมันบอกว่าพี่เหนือเป็นคนคิดน้อยค่ะ ไม่ค่อยคิดเยอะ แต่คิดทีก็ทำให้เศร้าตาม :hao5: :hao5:


ปล.I-AMบอกมาว่าอย่าลืมใช้วันหยุดให้คุ้มค่ากับคนที่เรารักนะคะ อย่าทำงานจนหลงลืมใครไป จะได้ไม่มีใครต้องรู้สึกแบบพี่เหนือ :mew4: :mew6:



ปล.2 วันแรงงานใครทันไปดูหนัง100คนแรกฟรีกันก็มาแชร์ได้นะ ฮ่าๆๆๆ  :hao7: :mew1:




Marinmin

  • บุคคลทั่วไป
ที่แท้พี่เหนือก็ปิ๊งปอนด์ก่อนนี่เองง ตอนอินโทรนั่นก็พี่เหนือคิดใช่เปล่าา แล้วแบบที่ใจดีด้วยเพราะเพิ่งจำปอนด์ได้แล้วไรงี้ :m28:
เดาไปเรื่อยย 555

ออฟไลน์ MiU

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-3
รักแรกพบ  :katai5:

ออฟไลน์ bobie

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2206
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +269/-7
เจอกันก่อนนี่เอง
แถมพี่เหนือฟ้าของเรายังติดใจรอยยิ้มปอนด์ด้วย
แต่ชีวิตพี่เหนือแกน่าสงสารอ่า
ปอนด์มาทำให้พี่แกหายเศร้าหน่อยเร้ววว

ออฟไลน์ quiicheh.

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-9
ตลกตรงพี่เหนือคิดน้อย คิดน้อยหรือไม่ค่อยคิดคะ? เอะอะก็แกล้งแต่ปอนด์55555555555555555
แหมมมม สรุปเจอเค้าก่อนสะงั้น

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-6
ที่แท้พี่เหนือก็หลงเสน่ห์น้องปอร์นมาก่อนแล้วจิ



รออ่านต่อครับ

ออฟไลน์ saruttaya

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 926
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-6
แอบชอบน้องปอนด์มาก่อนแล้วหรอพี่เหนือ

 :-[ :-[ :-[ :-[ :-[

ออฟไลน์ i_lost in..

  • ' ในเมื่อเรามีความรักอันเต็มเปี่ยมจากครอบครัว แล้วทำไมต้องไปขอเศษเสี้ยวจากใคร '
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 922
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-0
เรื่องนี้ฮานี้อ่ะ


เหนือมาโหมดน่าสงสัยนะ

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
มีเยอะเกินไปทำให้ขาดสินะ

ออฟไลน์ rainiefonnie

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 624
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-2
ชอบปอนด์มาก่อนอะซิ๊เหนือ :hao7: :hao7: :hao7: :hao7:

for-get-me-not

  • บุคคลทั่วไป
 :katai5: พี่เหนือน่าสงสารอ่ะ แอบรักก่อนด้วย
แอบรักอยู่ในใจ.........#เริ่มเพ้อ

มาต่อไวๆนะค่ะ

BONGBANK

  • บุคคลทั่วไป
 :laugh: :laugh: :laugh: มาต่อได้แล้วจ้า เอ่อแบบว่าฟินอ่ะ  :hao6: :hao6: :hao6: :hao7: :hao7: :hao7: :ruready :ruready :ruready

ออฟไลน์ puppyluv

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2539
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2000/-20
เหนือเจอ+จำปอนด์ได้ตั้งนานแล้ว
มิน่ากล้าจุ๊บหน้าผากเหม่งกลางรับน้อง
ท่าทางปอนด์จะรอดยากนะนี่
ชอบบบบบบบ
อยากอ่านอีก
กดบวกและเป็ด :mew1:

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
รักแรกพบ มั้ย?  :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ อเลนคุง

  • some stories stay with us forever
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 165
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-0
Chapter 7…………………….. “ของกู!”



      
“ถ้าวันนี้มึงไม่ตายคาตีนกู ก็อย่ามาเรียกกูว่าเหนือฟ้า!” สิ้นเสียงแข็งกร้าวของคนที่มีแววตาดุดันแสนน่ากลัวก็พุ่งเข้าใส่ร่างชายอีกคนที่อยู่ตรงหน้า หมัดหนักๆซัดเข้ามุมปากให้ได้เลือดโดยไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้ป้องกันตัว ขาเรียวแต่ก็แข็งแรงถีบไปกลางลำตัวของอีกฝ่ายจนล้มลงไปกองที่พื้น ก่อนร่างสูงจะตามไปกระทืบซ้ำ รองเท้าหนังแบรนด์ดังกระแทกเข้าที่ท้องและข้างลำตัวของอีกฝ่ายไม่ยั้ง แม้เขาจะใช้แขนทั้งสองข้างกันไว้ แต่ด้วยความเร็วบวกกับตอนนี้เป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำจากการที่ไม่ทันตั้งตัว เขาจึงตกเป็นเป้านิ่งให้อีกฝ่ายกระทืบได้ตามอารมณ์


“ยืนดูกันอยู่ทำไม เดี๋ยวไอ้เชี่ยนี่ก็ตายก่อนหรอก ใครก็ได้ไปตามไอ้แทนมา!” เสียงหนึ่งที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ไม่ห่างรีบพูดขึ้น ก่อนจะเข้าไปฉุดแขนเพื่อนตัวเองไว้ เพราะรู้ว่าลำพังคนเดียวคงไม่สามารถห้ามแรงมหาศาลขนาดนี้ได้ จึงทำได้แค่ถ่วงเวลารอเพื่อนอีกคนมาช่วย เพื่อไม่ให้ร่างบนพื้นที่เริ่มมีร่องรอยบวมช้ำกับมีเลือดซึมออกมาจากแผลที่ปลายคิ้วตอนนี้เจ็บหนักกว่าเก่า


“ไอ้เหนือใจเย็นๆก่อนดิวะ” พูดไปทั้งๆที่แขนก็ยึดกอดร่างเพื่อนตัวเองไว้แน่น แต่แรงที่มีก็ยังต้านร่างนี้เอาไว้ไม่ได้ เสียงเอะอะโวยวาย กรีดร้อง ยามเมื่อร่างสูงส่งตีนเข้าร่างของอีกฝ่ายที่นอนตัวงอร้องอย่างเจ็บปวดอยู่บนพื้นดังขึ้นเป็นระยะจากสายตานับสิบคู่ที่มุงดูเหตุการณ์มาตั้งแต่แรก แต่เพราะรู้ว่าถ้ายื่นมือเข้าไปยุ่งแล้วต้องเจอกับอะไรบ้าง จึงทำได้แค่ยืนมองห่างๆอย่างสงสารอีกฝ่ายที่กำลังจะตายคาตีนเหมือนที่อีกคนเคยพูดไว้



“ไอ้ปอนด์! เชี่ยแล้วมึง” เสียงหนึ่งแทรกขึ้นมากลางวงหลังจากที่ผม ไอ้นนท์ แล้วก็หล่อโคตรพ่อกำลังประชุมนัดแนะกันเรื่องจะไปแดกเหล้าที่ร้านประจำกันคืนนี้ เพราะพี่เสือแกเพิ่งโทรมาชวนพวกผมเมื่อครู่ วางสายจากแกได้ไม่นาน หน้าบานๆของไอ้ตี๋ธามก็โผล่มาพร้อมเหงื่อท่วมตัว พาลให้อารมณ์ดีๆหวังจะได้แดกเหล้าฟรีเย็นนี้เป็นอันสะดุด


“เป็นไรของมึงทำหน้าเป็นเหี้ยตื่นตูมไปได้” อยู่กับไอ้พี่เหนือมากหลังๆเริ่มติดนิสัยสรรหาคำด่าเจ็บๆขึ้นมาครับ เพราะคำพวกนี้ผมโดนจนชิน หลังจากผ่านการทำหน้าที่เป็นเด็กเหนือมาได้เกือบเดือนแล้ว การเป็นเด็กเหนือไม่ใช่จะเป็นกันง่ายๆนะครับ จะต้องมีกฎข้อปฏิบัติดังนี้ ให้ไปหาที่คณะทุกเช้า แล้วแดกข้าวด้วยกันทุกวัน ต้องเล่าเหตุการณ์ในชีวิตประจำวันให้อีกฝ่ายรู้ อู้ไม่รับโทรศัพท์กูตาย มีนัดกันห้ามเลทห้ามสาย  เว้นแต่ถ้าไม่สบายให้บอก ออกไปไหนกับใครต้องรู้ ห้ามคบชู้ลับหลัง ดื้อขัดคำสั่งอาจมีใช้กำลัง แล้วถ้ายังอยากมีชีวิต ก็อย่าแม้แต่จะคิดฝ่าฝืน  สุดยอดไปเลยใช่ไหมครับการเป็นเด็กเหนือของผม สมกับที่มีหนังเรื่องหนึ่งเคยบอกไว้จริงๆว่า หน้าที่อันยิ่งใหญ่ มักมาพร้อมกับความบรรลัยอันใหญ่ยิ่ง!


“มีคนจะตายห่าเพราะตัวเองอยู่แล้ว ยังไม่รู้ตัวอีกนะมึง” อ้าว ไรวะไอ้นี่พูดไม่รู้เรื่อง แล้วกูไปทำให้ใครกำลังจะตาย กูนั่งแบกหนังหน้าหล่อๆรอเรียนวิชาต่อไปอยู่ในห้องกับเหี้ยสองตัวที่นั่งข้างๆ กูไปทำอะไรให้ใครเดือดร้อนตอนไหน?


“มึงก็พูดให้ไอ้ปอนด์มันเข้าใจสิวะไอ้ธาม นอกเรื่องอยู่ได้วันนี้มันจะเข้าใจมึงไหม มันยิ่งโง่ๆอยู่ด้วย” จะดีอยู่แล้วเชียวถ้าท้ายประโยคมึงไม่หลอกด่ากูนะไอ้นนท์


“ผัวหลวง กับ ผัวน้อยมึงมีเรื่องกัน” ผัวหลวงกูพอจะเดาได้ว่าใครเพราะแม่งพูดล้อกูอยู่ทุกวัน แต่ผัวน้อยกูนี่สิคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่ะ


“จะหลวงจะน้อยกูก็ยังไม่มีซักผัวว่ะ อย่ายัดเยียดความคิดชั่วๆมากวนตีนกูตอนนี้ กูกำลังอารมณ์ดีที่จะได้แดกเหล้าฟรีอยู่”


“เลิกคิดเรื่องแดกเหล้าฟรีได้เลย ถ้ายังไม่ไปกับกูมึงจะได้แดกกระเพาะปลาฟรีจากงานศพแทน เพราะพี่รหัสมึงกำลังจะโดนกระทืบตาย”


“เชี่ยแล้ว! ใครจัดไอ้พี่เสือวะ?!” ไม่ใช่แค่ผมหรอกครับที่ตกใจ ตอนนี้ทั้งไอ้นนท์ ไอ้ไนท์ที่ฟังอยู่ก็ต้องลุกขึ้นยืนทันที


“ไอ้พี่เหนือของมึงนั่นแหละ จัดชุดใหญ่ใส่ไม่ยั้ง ใครไปห้ามก็ไม่ฟัง กูเลยต้องมาตามมึงไปห้ามตีนแทน” แล้วก็ไม่พูดให้กูเข้าใจตั้งแต่แรก ป่านนี้พี่รหัสกูไม่สาหัสปางตายไปแล้วหรอ คิดได้ขายาวๆของผมก็รีบสาวเท้าตามไอ้ธามที่วิ่งนำหน้าไปก่อนทันทีโดยมีไอ้นนท์กับไอ้ไนท์ตามมาติดๆ


“เชี่ย!!!!” สี่เสียงประสานกันอย่างพร้อมเพรียงทันทีที่ขาตัวเองก้าวมาหยุดยืนบริเวณหลังตึกเรียนคณะวิศวะเมื่อภาพที่ปรากฏต่อสายตาตรงหน้า คือบาทาของร่างหนึ่งยังคงกระแทกเข้าตัวอีกฝ่ายที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยช้ำกับมีเลือดไหลอาบทั่วหน้า ทั้งที่อีกฝ่ายมีเพื่อนสองคนช่วยกันฉุดร่างไว้สุดกำลังแต่ก็ยังหยุดยั้งไว้ไม่ได้


“ไอ้พี่เหนือพอเถอะ!” ผมรีบวิ่งเข้าไปขวางหน้าไอ้พี่เหนือไว้ พร้อมใช้มือทั้งสองข้างยันอกแกร่งของมันให้ถอยห่างจากร่างพี่เสือที่นอนหมดสภาพอยู่ที่พื้น เป็นจังหวะให้ไอ้นนท์กับไอ้ไนท์เข้ามาประคองพี่แกให้ลุกยืนขึ้น  อื้อหือ  เล่นซะจากเสือโหดกลายเป็นละมั่งพิการเลยนะมึง เปลี่ยนพี่รหัสกูจากสัตว์กินเนื้อเป็นสัตว์กินพืชไปซะแล้ว


“ออกไป” มันไม่ได้ออกแรงต้านมือผมที่ดันอยู่ตรงอกหรือปัดมือผมออก แต่กลับจ้องนัยน์ตาสีดำแสนเย็นชาฉายแววดุดันน่ากลัวมาที่ผมแทน  ผมไม่เคยเห็นใครโกรธได้น่ากลัวขนาดนี้มาก่อนในชีวิต เห็นดังนั้นมือที่ยันออกแกร่งไว้ก็พาลสั่นขึ้นมาดื้อๆ แต่ก็ต้องทำใจแข็งข่มความกลัวไว้เพราะถ้าไม่รีบพาพี่เสือไปส่งโรงพยาบาลคงแย่แน่


“มีอะไรค่อยๆพูดกันก็ได้ พี่รหัสผมกำลังจะแย่แล้ว พี่จะฆ่าคนหรือไง” ผมพยายามใช้น้ำเสียงให้เป็นปกติไปพร้อมๆกับหาเหตุผลมาอ้างเผื่อคนตรงหน้าจะยอมฟังผมบ้าง


“กูบอกให้มึงถอยออกไป!” แต่นอกจากพี่เหนือมันจะไม่ฟังผมแล้ว ยังตวาดจนผมต้องยอมถอยห่างจากมันออกมาเล็กน้อยเพราะความกลัว แต่ก็ไม่ยอมหลีกทางให้มันเข้าถึงตัวพี่เสือที่ถูกไอ้นนท์ ไอ้ไนท์ประคองไว้ในสภาพร่อแร่เต็มที


“ผมไม่ออก จนกว่าเราจะคุยกันดีๆ”


“มึงชอบมันใช่ไหม?! ถึงได้ปกป้องมัน!”


“ก็นั่นพี่รหัสผม แต่ถึงจะเป็นคนอื่นผมก็ยังจะห้ามพี่อยู่ดี พี่ทำแบบนี้มันไม่ถูก” ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไรมันถึงได้คิดไปแบบนั้น ผมก็แค่ไม่อยากให้มันทำร้ายใครเท่านั้นเอง


“ถ้ามึงยังทำเหมือนเป็นห่วงมันขนาดนั้น กูจะกระทืบมันให้ตายคาตีน!”


“ผมห่วงเพราะเขาเป็นเหมือนพี่ชายผม เป็นรุ่นพี่ที่ผมเคารพนับถือ พี่ใจเย็นๆก่อนนะ” พยายามส่งผ่านความจริงให้มันรับรู้จากแววตาของผม ผมไม่ได้โกหกมัน ผมพูดความจริงทุกอย่าง


“ฟังที่น้องมันพูดเถอะไอ้เหนือ มึงเล่นมันขนาดนั้น มันตายไปจะยุ่ง”


“ใครใช้ให้มันมายุ่งกับของของกู!”


“ผมไม่รู้ว่าพี่เสือไปทำอะไรให้พี่โกรธ แต่พี่ใจเย็นๆสงบสติอารมณ์ก่อน แล้วเราค่อยๆมาคุยกันนะพี่” ขนาดพี่แทนพูดมันยังไม่ฟัง ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว มีแค่รอให้มันใจเย็นลงเท่านั้นที่จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น


“........................”


“ผมขอร้องนะพี่ เห็นแก่ผมซักครั้งก็ได้”


“ถ้ามันตายขึ้นมาจริงๆ ของของมึงนั่นแหละที่จะเดือดร้อน” ผมไม่เข้าใจว่าที่พี่มินพูดหมายถึงอะไร แต่ดูท่าของที่ว่าจะสำคัญกับมันมากจริงๆ เพราะตอนนี้มันเริ่มมีท่าทีอ่อนลง แววตาที่เคยน่ากลัวก็เริ่มจะกลับมาเป็นปกติ


“........................”


“ผมขอร้องนะพี่เหนือ” ผมเดินเข้าไปก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างทาบลงแนบอกมันเบาเบาอีกครั้ง พี่แทนกับพี่มินปล่อยแขนที่เคยช่วยกันฉุดไว้ให้เป็นอิสระ ก่อนที่สายตาเย็นชาเป็นปกติจะมองสบตาผมนิ่งอยู่นาน


“กูเห็นแก่ที่มึงขอ แต่ถ้าไอ้เชี่ยนี่ยังไม่ฟังที่กูเตือน ครั้งหน้ามันตายคาตีนกูจริงๆ”


“.......................” ได้ยินดังนั้นผมเลยหันไปพยักหน้าให้ไอ้นนท์ ไอ้ธาม รีบพาพี่เสือไปขึ้นรถไอ้ไนท์ที่มันไปขับมาจอดรอไว้ก่อนแล้ว โดยมีปลายทางคือโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ๆ เมื่อเห็นเหตุการณ์กลับมาเป็นปกติเหล่านิสิตมุงที่ตอนนี้โดนสายตาของไอ้พี่เหนือจับจ้องอยู่เป็นต้องสะดุ้งขนลุกขนพองแยกย้ายหายหัวกันไปในทันที


“ไปเถอะ เดี๋ยวกูจัดการทางนี้เอง” พี่มินพูดบอกไอ้พี่เหนืออย่างรู้ว่ามันกำลังจะทำอะไร ก่อนมือผมที่ยังทาบอยู่บนอกมันจะถูกมือใหญ่จับไว้แล้วลากให้เดินตรงไปที่ BMW 7-Series ที่ช่วงหลังๆมาผมคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี ก่อนไอ้พี่เหนือมันจะเปิดประตูรถแล้วโยนผมเข้าไปพร้อมปิดประตูอย่างไม่ใยดีว่าหัวผมจะกระแทกกับคอนโซลรถไหมมันก็มานั่งทำหน้าที่เป็นคนขับไร้มนุษย์สัมพันธ์ไม่พูดไม่จาไปตลอดทาง


“พี่จะพาผมไปไหน?”


“......................”  ไม่ตอบ แค่เหลือบหางตามาแล ผมแปลได้ว่า “พาไปไหนก็เรื่องของกู เสือกถามขึ้นมาอีกมึงจะถูกถีบลงจากรถ” โอเคครับ เมื่อเข้าใจแล้วผมก็นั่งนิ่งเป็นลิงถือลูกท้อบนฝายาหม่องต่อไปเงียบๆ


“......................”  ไม่นาน BMW 7-Series ก็เลี้ยวเข้ามาจอดในลาดจอดรถของคอนโดหรูแสนแพงแถวสุขุมวิท ไม่ปล่อยให้ผมได้มีเวลาคิดนาน มันก็ปรี่เข้ามาคว้าข้อมือแล้วลากผมไปยังลิฟต์ต่อทันที ไม่นานก็ได้เข้ามายืนในลิฟต์สมใจมันก่อนมันจะกดไปที่ชั้น15

 
“นี่คอนโดพี่หรอ?” ไม่ตอบ แค่เหลือบหางตามาแลอย่างเคย แปลได้ว่า “ถ้าไม่ใช่คอนโดกู มึงจะได้มายืนเสนอหน้าอยู่ตรงนี้ไหม ถามโง่ๆ”  โอเคครับ เป็นอันว่าเข้าใจกันผมขอเป็นใบ้ไปเลยดีกว่า วันนี้รู้สึกพูดอะไรไปไม่ค่อยจะโดนใจเขาเท่าไหร่จิตสังหารก็ช่างรุนแรงเหลือเกิน


“ติ๊ง....” ลิฟต์เปิดออกในชั้น15 ไอ้พี่เหนือยังคงลากผมให้ตามมันไป ก่อนจะหยุดยืนหน้าประตูห้องหนึ่ง กดรหัสผ่านพร้อมเสียบคีการ์ดที่เอือมหยิบจากกระเป๋ากางเกง เมื่อประตูเปิดออกมันก็ไม่ปล่อยให้ผมได้ทันมองสำรวจภายในห้อง ตรงดิ่งลากผมเข้าไปยังห้องนอนทันที หูได้ยินเสียงล็อคประตูเสร็จสรรพก็คว้าหมับเข้าที่แขน เหวี่ยงผมกระแทกเตียงอย่างรุนแรงให้ลงไปนอนแอ้งแม้งอย่างไม่ทันตั้งตัว


“เป็นเชี่ยไรวะพี่!” ผมที่ตูดกระแทกเตียงดังผลั๊กก็ต้องตะคอกมันกลับอย่างคนที่ความอดทนถึงขีดสุด เตียงคิงไซส์หนานุ่มรองรับร่างผมไว้ได้ก็จริง แต่ด้วยแรงคนเหวี่ยงก็ทำให้ตูดผมสะเทือนเหมือนกันครับ




                มีต่อๆๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ อเลนคุง

  • some stories stay with us forever
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 165
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-0
“เห้ย! พี่จะทำอะไรผม อ๊ะ...อุ๊บส์!...” ตกใจคูณสองเมื่อร่างหนาเข้าทาบทับร่างผมไว้ ก่อนมันจะกดจูบลงบนปากผมรวดเร็ว


“อื้อ......” เมื่อไม่เห็นปากผมเปิดอ้าให้ความร่วมมือ มันก็เข้ากระชากเสื้อนักศึกษาจนชายเสื้อผมหลุดออกจากกางเกง ก่อนจะสอดมือเข้าไปลูบไล้ลากผ่านทั่วท้องน้อย ลามขึ้นไปสะกิดตุ่มไตทั้งสองข้างบนหน้าอกให้ได้สะดุ้ง จนเผลอเปิดปากให้มันสมใจได้สอดแทรกลิ้นร้อนเข้ามานัวเนียพันเกี่ยวดูดดันจนผมหายใจไม่ทัน แรงดูดเม้มริมฝีปากเกิดเป็นเสียงยังไม่อายเท่าลิ้นที่ควานไปทั่วแลกน้ำลายจนไหลซึมออกมาตามร่องปาก หากแต่อีกฝ่ายก็ไม่คิดจะผ่อนแรงลง จนรับรู้ได้ถึงรสเลือดที่น่าจะเกิดจากการต่อสู้กันเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน คงโดนหมัดจากพี่เสือสวนกลับมาบ้าง แต่นอกจากร่างข้างบนจะไม่รู้สึกเจ็บแล้วตอนนี้ยังละริมฝีปากตรงเข้าฝากรอยไว้ที่ซอกคอผมให้รู้สึกเจ็บปนเสียว จนเรี่ยวแรงที่เคยมีมันพาลหายไปหมด

 
“อ๊ะ...อื้อ อย่าทำอะไรผม ละ เลยพี่เหนือ” ทุบอกมันกลับไปแรงๆแต่ก็ไม่เห็นผล เมื่อคนด้านบนยังลากลิ้นไปทั่วซอกคอ ขบกัดติ่งหูก่อนจะลากลิ้นเลียให้ได้หลุดเสียงครางออกมา ผมไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน เพราะไม่เคยต้องมาเจอกับเหตุการณ์ถูกปล้ำแบบนี้ ผมจะทำยังไงดี ในหัวสมองตอนนี้ว่างเปล่าไปหมด


“ไอ้พี่เหนือ อึก...อา...อย่าทำไรกู” จะพูดแต่ละคำก็ลำบากเหลือเกินเพราะมันเอาแต่พรมจูบผมไปทั่วแผงอกเปลือยเปล่าที่เสื้อนักศึกษาถูกกอดออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ลิ้นร้อนลากผ่านตามจุดต่างๆ วนรอบตุ่มไตก่อนจะกัดปลายยอดเบาๆให้ได้สะดุ้ง

 
“..................”  เป็นครั้งแรกที่มันเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม ก่อนจะก้มลงขบกัดหัวนมผมอีกครั้งแต่สายตายังจับจ้องใบหน้าผมอย่างเจ้าเล่ห์ ยิ่งมันใช้ลิ้นแตะเบาๆผมก็ยิ่งสะดุ้งจนมันเริ่มยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ


“อึก...แกล้งกู...อะ....ไอ้เชี่ยพี่เหนือ” น้ำตาที่ข่มไว้เริ่มจะไหลแล้วครับ ผมไม่เคยรู้สึกอับอายและพ่ายแพ้เท่านี้มาก่อนในชีวิต ผมมีหัวจิตหัวใจไม่ใช่จะยอมให้ใครมาทำร้ายได้ง่ายๆ ผมเป็นคน ผมรักศักดิ์ศรี แต่ทำไมคนคนนี้ถึงทำทุกอย่างเหมือนกับมันเป็นเรื่องสนุก ผมทำผิดอะไร? ผมทำอะไรไม่ถูกใจถึงต้องลงโทษผมขนาดนี้ อย่างน้อยก็ช่วยบอกเหตุผลให้ผมเข้าใจทีได้ไหม?


“มึงร้องไห้...” ทันทีที่น้ำตาผมเริ่มไหล มันยอมหยุดการกระทำทุกอย่าง นิ้วเรียวบรรจงเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มให้ผมเบาๆ ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนปากผมรวดเร็วทิ้งท้าย แล้วแยกตัวออกไปเข้าห้องน้ำ ทิ้งให้ผมอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน ปากบวมเจ่อ ซิบกางเกงถูกปลดตะขอรูดลงจนลิงขอบย้อยออกมาโชว์หราท้าสายตาตัวเอง เมื่อคิดได้ก็รีบใช้แขนเช็ดน้ำตาออกลวกๆก่อนจะหยิบเสื้อที่ถูกปาไปไว้ปลายเตียงมาสวม ใส่เข็มขัดแล้วจับชายเสื้อยัดลงกางเกงจนเรียบร้อย ก็มานั่งทำหน้ามุ่ยรอไอ้คนต้นเหตุเดินออกมา ทั้งที่ผมควรจะใช้โอกาสนี้หนีไป แต่ใจมันสั่งให้ผมรอฟังเหตุผลที่มันทำแบบนี้ก่อน


“......................”  เมื่อมีเวลาสายตาผมก็เริ่มสำรวจทั่วห้องนอน ทั้งๆที่ยังรู้สึกขวัญเสียไม่หาย จึงสอดส่ายสายตาไปเรื่อยเพื่อไม่ให้ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่กลับมาในความคิดอีกครั้ง มันจัดห้องโทนสีน้ำตาลอ่อน สีเทา แล้วก็สีขาว ดูเรียบๆไม่ฉูดฉาดแต่ก็จัดได้สวยมาก ทั้งเตียงนอน ผ้าม่าน ตู้เสื้อผ้าเป็นแบบ Built-in ใช้สีสลับกันได้ลงตัว เพราะเป็นสีอ่อนจึงทำให้ห้องดูสว่างไม่ทึบจนเกินไป ในห้องนอนไม่มีอะไรมาก มีเพียงโต๊ะหนังสือที่ถูกจัดวางไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย  Textbook  เล่มหนากว่ายี่สิบเล่มวางซ้อนกันบนโต๊ะพร้อมโน้ตบุ๊กยี่ห้อผลไม้วางอยู่ข้างกัน  ด้านขวามีตู้ใส่งานออกแบบเป็นโมเดลตึกสูงอยู่ ห้า หกอันจัดเรียงไว้ สายตาเหลือบไปเห็นกรอบรูปหนึ่งใบแต่ยังไม่ทันจะเดินเข้าไปดู ประตูห้องน้ำก็เปิดออกก่อน


“ออกไปรอข้างนอก กูจะเปลี่ยนเสื้อผ้า หรือถ้ามึงอยากดูจะนั่งอยู่นี่ก็ได้” ไม่ปล่อยให้ผมได้คิดมันก็ถอดช็อปที่ใส่ติดตัวออกทันที จนเผยให้เห็นร่างขาวๆกับซิกแพ็คเรียงสวยอวดสายตา ผมต้องเสหลบไม่อยากมองออกอาการประหม่าจำต้องรีบพาขาตัวเองวิ่งออกจากห้องนอนมันในทันที ได้ยินเสียงหัวเราะตามหลังมาเบาๆ แกล้งคนอื่นให้อายมันชอบใจครับ ผมว่าแม่งต้องโรคจิตขั้นรุนแรง


“......................” คอนโดมันมีทั้งห้องนอน ห้องครัว แล้วก็ห้องรับแขก กว้างแล้วก็หรูหรามาก ผมว่าราคามันก็ไม่ได้ต่างจากรถที่มันขับซักเท่าไหร่หรอก ว่าแล้วก็รู้สึกหิวขึ้นมาจึงเดินไปเปิดตู้เย็นแต่ก็ต้องผิดหวังอย่างแรง


“มึงจะมีตู้เย็นไซส์จัมโบ้ไว้ทำไม ถ้าไม่มีอะไรให้แดกนอกจากเหล้ากับน้ำเปล่า” บ่นเบาๆแต่ก็หยิบน้ำเปล่ามันมาดื่มอย่างถือวิสาสะ ว่าแล้วก็อยากขโมยเหล้ามันไปซักสองสามขวดเพราะที่เรียงกันอยู่เหนาะๆก็หลายพันขึ้นทั้งนั้น ไม่มีปัญญาซื้อกินหรอกครับชาตินี้ ได้น้ำเปล่าซึ่งเป็นน้ำแร่แล้วก็มานั่งแหมะอยู่บนโซฟาหน้าทีวีขนาดใหญ่มากๆ มีเครื่องเล่นเกมส์ที่ผมชอบไปเล่นบ้านไอ้ไนท์บ่อยๆด้วย ทั้งแผ่นหนังแผ่นเกมส์เต็มตู้ไปหมด


“......................” เมื่อประตูเปิดออก คนมาใหม่ที่สวมเสื้อยืดสีขาวคอวี กับกางเกงบอลก็มานั่งข้างๆผมโดยเว้นระยะห่างให้ผมเล็กน้อย


“ผมอยากรู้ว่าทำไมพี่ต้องทำกับผมแบบนี้ แล้วก็เรื่องที่ไปกระทืบไอ้พี่เสือด้วย”


“ปากมึงบวม” ก็มันเป็นเพราะใครละไอ้ควาย แล้วใช่เวลามาพูดเรื่องนี้ไหม


“...................”


“มันกวนตีนกู” เห็นว่าผมทำหน้าจริงจังมันเลยยอมพูด แต่ก็ยังไม่เคลียร์อยู่ดี


“แล้วพี่เสือมันไปกวนตีนพี่ยังไง ไหนบอกผมซิ” ต้องตะล่อมถามเหมือนมันเป็นเด็กสามขวบครับ ผมล่ะปวดหัวจริงๆ


“มันตั้งใจคุยโทรศัพท์กับมึงให้กูได้ยิน พอมันรู้ว่ากูฟังอยู่มันก็ยิ่งพูดจาเลี่ยนๆกับมึงจนกูทนฟังไม่ได้”


“พี่ก็เลยไปกระทืบเขา” เรื่องคุยโทรศัพท์กันผมยอมรับว่าจริง เพราะพี่แกชวนผมไปกินเหล้า แต่เรื่องพูดจากันหวานๆเลี่ยนๆผมไม่เคยพูดแน่นอน หรือหลังจากที่ผมวางสายไปแล้ว พี่เสือแกพูดอะไรรึเปล่า? ผมก็ยังไม่รู้ คงต้องไปถามความจริงจากปากพี่เสือทีหลัง ผมไม่ใช่คนที่จะปักใจเชื่อใครแค่ฝ่ายเดียว แต่ผมก็รู้ได้ว่าไอ้พี่เหนือมันไม่ใช่คนโกหก


“มึงจะไปไหนกับมัน?”


“พี่เสือชวนผมไปกินเหล้า แต่ไปกันหลายคน ไอ้นนท์ ไอ้ไนท์ ไอ้ธามก็ไป แล้วก็เพื่อนๆกลุ่มพี่เสือ น้องๆปีหนึ่งอีก เหมือนไปเลี้ยงรุ่นเปิดตระกูลกันนั่นแหละครับ”


“มันพูดเหมือนมึงไปกับมันแค่สองคน แล้วยังบอกกูด้วยว่ากูไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับมึงเลย มึงชอบอะไร ไม่ชอบอะไร มันรู้ทุกอย่าง” พี่เสือพูดแบบนั้นไปทำไม ผมไม่เข้าใจ?


“เฮ้ฮ...ผมไม่รู้หรอกนะว่าทำไมพี่เสือถึงพูดกับพี่แบบนั้น แต่ผมอยากบอกพี่ไว้เลยว่าไม่มีใครรู้จักผมดีไปกว่าตัวผมเอง แล้วถ้าพี่อยากรู้อะไรที่เกี่ยวกับผมพี่ก็มาถามผม ผมบอกพี่ได้หมดทุกอย่างอยู่แล้ว”


“.........................”


“แล้วพี่ก็รู้แล้วนี่ว่าผมไม่ชอบผัก แถมยังบังคับให้ผมกินด้วย”


“หึ......” เห็นมันเริ่มทำหน้าดุ เลยต้องหาเรื่องอะไรมาแหย่ไม่ให้คิ้วเข้มๆขมวดอีกครั้ง เมื่อมุมปากยกขึ้นพร้อมกับมือเรียวเอื้อมมายีหัวผมแรงๆอย่างเคย ผมก็พลอยโล่งใจยิ้มตามมันไปด้วย


“ไม่ต้องยิ้มชอบใจเลยพี่ คดีที่ลากผมมาปล้ำมันคืออะไรวะ?!”


“มึงเป็นของกู กูไม่ชอบให้ใครมายุ่ง กูหวงมาก!” เคยชัดเจนมาแล้วกับคำว่าหวงมากถึงสองครั้งสองครา แต่ครั้งนี้เต็มตากว่าครั้งก่อนครับ เพราะมันยื่นปากมาจูบเต็มเปลือกตาผมเลย สรุปแล้ว “ของของกู” คือ ผมเองครับ แค่คิดหน้าก็เริ่มร้อนฉ่าขึ้นมาทันที ใครเอาไฟมาสุมแถวนี้ หรือแอร์ห้องไอ้พี่เหนือจะเสียขึ้นมากะทันหัน


“แต่พี่ไม่ควรทำกับผมแบบนี้”


“ไม่ทำแบบนี้แล้วทำแบบไหน” คำพูดกำกวมพร้อมสีหน้าเจ้าเล่ห์นั่นผมอยากจะยันเข้าให้จริงๆ


“เชี่ยแม่งลามก” ด่าไปแต่ก็ไม่กล้าสบตาคนข้างๆครับ หนังหน้าบางขึ้นมากะทันหันยังไงไม่รู้


“กูต้องทำยังไงมึงถึงจะยอมเป็นของกู”


“ถ้าพี่ทำแบบนั้น พี่จะได้แค่ร่างกาย...แค่ร่างกายผมที่เป็นของพี่ ผมจะเป็นแค่สิ่งของที่มีพี่เป็นคนครอบครอง...แต่ถ้าพี่ให้เวลากับเราทั้งคู่ ทั้งผมและพี่ที่ยังสับสนกันอยู่ ที่ไม่แน่ใจในสถานะของเราตอนนี้ รอเวลาจนชัดเจน เมื่อถึงวันนั้น...พี่จะให้ผมเป็นอะไร ผมก็ยอมพี่ได้ทั้งนั้น”


“......................”  มันไม่พูดอะไรกลับมา แต่เข้ามากอดผมเอาไว้แน่น รับรู้ได้ถึงเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะ มันโอบร่างผมไว้เหมือนกลัวว่าผมจะหายไปไหน


“พี่...ทีวีในห้องพี่49นิ้วเปล่าวะ?”


“ถ้าเครื่องตรงหน้ามึงไม่ใช่ แต่เครื่องที่บ้านกูคิดว่าใช่” มันทำหน้างงที่ผมถามแต่ก็ยอมตอบดีๆ ตอนนี้มันไม่กอดผมแล้วครับแต่มันลากผมมานั่งตรงหว่างขาแทน แล้วเอามือโอบกอดผมไว้จากด้านหลัง จุดยุทธศาสตร์พาเสียความบริสุทธิ์จริงๆครับ ผมเลยต้องนั่งนิ่งๆไม่ขยับตัวเท่าไหร่ เผื่อไปปลุกอะไรให้ตื่นเข้า งานจะเข้าข้างหลังผมได้


“แล้วพี่มีเพื่อนเป็นคนต่างชาติไหม?”


“ก็ไม่เชิง มันแค่มีเชื้อสายอาหรับ” เอาแล้วๆๆ หรือว่ากลอนสี่หยาบคายของเพื่อนไอ้พี่แชมป์ที่กูเคยสบประมาทไว้มันจะจริงอย่างที่เคยบอกวะ แต่มึงช่วยหยุดลูบๆคล้ำที่ขาอ่อนกูซักทีเหอะ ถูจนเลขจะขึ้นแล้วแม่ง มึงจะเอาไปซื้อหวยรึไง แค่นี้ก็รวยฉิบหายตายห่าอยู่แล้ว


“แล้วๆ เพื่อนพี่คนนี้เขาแบบ...แบบมีบ้านขายของไรแบบนี้ปะ?” จะถามว่าบ้านแม่งขายมุ้งไหมก็กระไรอยู่

 
“มีบริษัทส่งออกเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งบ้าน” รวยแบบครบวงจร กูว่าแล้วว่าเพื่อนมึงทุกคนแม่งต้องไม่ธรรมดา


“มันรวมมุ้งด้วยไหมวะพี่ ที่เขาขายอ่ะ”


“มีนะ กูเคยเห็นมันเอามาฝากคนใช้บ้านกูตอนเขาจะกลับไปเยี่ยมญาติที่ต่างจังหวัด” ฉิบหาย! แสดงว่ากลอนสี่หยาบคายแม่งจริงอย่างที่ว่าไว้ บ้านมีทีวี49นิ้ว  คบเพื่อนเป็นอาบังขายมุ้ง เหลือแค่ประเด็นเดียวแล้วว่าชอบหิ้วสาวขึ้นคอนโดจริงหรือเปล่า แก๊งพี้กัญชาไม่ใช่ขี้ๆซะแล้ว สายข่าวเขาแน่จริงๆ นี่มันเซเลปวงในชัดๆ


“เออ พี่...คอนโดนี้พี่เคยพาใครมาไหม?”


“ไอ้มิน ไอ้แทน แล้วก็ผู้หญิงที่เข้ามาหากู...กูไม่เคยนับ” เหยดดดดดดดดดดด ให้มันได้งี้สิ วันหลังผมคงต้องเอาเครื่องเส้นไปขอขมากลุ่มไอ้พี่แชมป์มันแล้ว กลอนสี่หยาบคายมันแม่นจริงๆ สถาบันที่พี่แกจบมาจะได้รับการเชิดชูก็งานนี้


“อืม...” ผมพยักหน้าเบาเบา ก่อนจะสะดุ้งอีกครั้งหลังจากมือที่อยู่ไม่สุขของมันเริ่มลากต่ำลงไปที่เป้ากางเกงผมจนต้องตะปบกันไว้ก่อน มีอะไรกับไข่กูหรืออย่างไร ถึงได้จะล้วงอยู่ตลอดเวลา ถ้ารู้ว่าไอ้พี่เหนือแม่งตัวจริงจะหื่นขนาดนี้กูไม่ให้มึงลากมาตั้งแต่อยู่ที่มอแล้ว


“วันนี้มึงขี้สงสัย” ต้องจับมือมันรวบไว้ทั้งสองข้างครับ แต่มันก็ยังยื่นหน้ามาถูแก้มผมจนได้ หลังผมตอนนี้ก็แนบจนจะฝังเข้าไปในอกมันอยู่แล้ว กลัวกูไม่รู้ว่าหุ่นมึงเอ็กซ์เซ็กส์จัดอย่างที่กลอนสี่หยาบคายเคยว่าไว้ด้วยรึไง กูรู้ตั้งแต่มึงถอดเสื้อโชว์กูตอนนั้นแล้ว


“เออ พี่ ผมเพิ่งนึกได้ว่าต้องกลับไปประชุมงานที่คณะอีกตอนเย็น” ถูกฉกหอมแก้มอีกแล้ว


“อืม เดี๋ยวกูไปส่ง” เดี๋ยวของมึงคืออีกนานไหม แก้มกูช้ำพอดีหอมอยู่ได้ มึงบ้ารึไง ไหนเคยบอกว่าเวลาหอมกูเหมือนเอาหน้าไปถูอูฐไง นี่มึงยิ่งกว่าถูอีก


“ปะ...ไปกันเลยดีกว่าพี่ เย็นกว่านี้เดี๋ยวรถจะยิ่งติด”


“อืม...” รับปากแล้วก็เอาหน้าออกจากซอกคอกูเห๊อะ เหงื่อไหลท่วมตัวไม่เหม็นก็ไม่รู้จะว่ายังไง


“ตัวมึงหอม” กูว่าต่อมรับกลิ่นมึงมีปัญหาแล้ว เห็นกลิ่นตัวกูเป็นอโรมาเทอรอปี้หรือไง น้ำกูก็ไม่ค่อยชอบอาบ เงินจะซื้อน้ำหอมแพงๆก็ไม่มี ใช้แค่แป้งเด็กมึงยังว่าหอม


“งั้นไปเลยดีกว่า” ไม่รอให้มันได้ทำอะไรมากกว่านั้น ผมก็รีบลุกยืนเดินนำมันไปที่ประตูก่อน รอมันเข้าไปเปลี่ยนกางเกงจากกางเกงบอลธรรมดาเป็นเดฟขาดๆสีดำพร้อมเดินไปปิดแอร์ แล้วเข้าไปหยิบกุญแจที่โยนทิ้งไว้บนโซฟา ก่อนจะเดินออกมาล็อคห้องแล้วพาผมตรงไปที่ลิฟต์


“ส่งผมแล้วพี่กลับเลยก็ได้นะ ผมว่าคงประชุมอีกนาน” ผมพูดขึ้นขณะที่นั่งอยู่บนรถ โดยมีคนขับหน้าหล่อทำหน้าที่เป็นสารถีอย่างเคย


“ทำไม มึงจะไปหาไอ้เชี่ยเสือนั่นใช่ไหม?!”


“พี่อย่าหาเรื่องผมดิวะ ผมก็แค่เห็นว่ามันเย็นแล้ว ถ้าพี่รอผมอีกก็จะต้องขับรถกลับดึกๆมันอันตราย” เห็นเซเว่นข้างทางตอนนี้อยากลงไปถามเหลือเกินครับว่ามียาสตรีเพ็ญภาคขายไหม จะซื้อให้คนข้างๆกิน เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายจนตามอารมณ์ไม่ทัน


“กูรอได้ มึงยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงไม่ใช่หรือไง” แล้วเพราะใครลากกูไปปล้ำวะ ก็มึงไม่ใช่หรอโมโหจนหน้ามืดจะกินกูกลางวันแสกๆแทนข้าว


“ตามใจพี่แล้วกัน แต่อย่ามาบ่นว่านานทีหลังล่ะ”


“..................” มันไม่ตอบอะไร แต่ยีหัวผมเล่นอีกแล้ว ชอบนักรึไง กูว่าที่ผมกูยาวช้าแล้วตรงหน้าผากเริ่มจะบางๆเพราะมึงถูหัวกูบ่อยๆนี่เอง อยากโวยวาย แต่พอเห็นหน้าสบายใจของมันที่ไม่ได้เห็นกันง่ายๆ ยอมผมร่วงอีกซักเส้นสองเส้นก็ไม่เห็นจะเป็นไรไป
“ผมยังมีเรื่องสงสัยอีกอย่างว่ะพี่”


“..................”


“ทำไมผมต้องเป็นฝ่ายโดนกดด้วยวะ” ตัวก็สูงเกือบเท่าๆกัน ร่างมันก็ไม่ได้หนาอะไรมากมายเพียงแต่หุ่นเฟิร์มเพราะออกกำลังกาย แขนขาก็ไม่ได้บึก ออกจะเรียวยาวแต่ก็แข็งแรง ยิ่งเรื่องความแมนกูมั่นใจเต็มร้อยว่าไม่แพ้ใคร แล้วทำไมต้องเป็นกูที่โดนกดวะมึง


“เพราะของมึงมันเล็กเป็นจิ้งเหลนไง” เชี่ย! ช่างสรรหาคำมาเปรียบนะมึง แล้วรู้ได้ไงว่าเล็ก โด่ววววว! ตอนมึงจับมันหลับอยู่หรอกเว้ย ถ้ามันตื่นก็มังกรคอมมาโดดีๆนี่เอง


“พี่แม่งทะลึ่งว่ะ”


“คนถามสิทะลึ่ง”

 
“ฮึ่ย!...” เจ็บใจแต่ก็ยอมนั่งสงบปากสงบคำไว้ดีกว่าครับ เถียงกับมันมีแต่แพ้เปล่าๆ เปลืองเนื้อเปลืองตัวด้วยถ้ามันเกิดอยากแกล้งผมขึ้นมา ปากก็เจ่อ แก้มก็ช้ำ โดนฟัดอีกรอบผมคงได้ไปนอนโรงพยาบาลตามพี่เสือแน่ๆ


“..........................” ไม่นาน BMW 7-Series ก็เลี้ยวเข้ามาจอดใต้ต้นไม้หลังตึกคณะวิศวะที่เดิม ผมลงจากรถรอไอ้พี่เหนือ แล้วเดินไปที่ตึกคณะผมพร้อมกัน เมื่อเข้ามาใน Hall สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ผมกับไอ้พี่เหนือทันที มันแยกไปนั่งด้านหลังไกลๆคนเดียว ในขณะที่ผมเดินเข้าไปหาไอ้ธาม ไอ้นนท์ แล้วก็ไอ้ไนท์ที่นั่งอยู่ด้านหน้า


“หายหัวเลยนะไอ้ปอนด์ เป็นไงบ้างวะ?!” ไอ้นนท์รีบถามผมทันทีที่ผมเดินเข้าไปนั่งข้างๆมัน


“กว่าจะเคลียร์ได้กูเกือบตาย ไม่รู้ไอ้พี่เสือแม่งพูดอะไรผิดหูมัน ว่าแต่อาการพี่เสือเป็นไงบ้างวะ? กูว่าจะแวะไปดูที่โรงพยาบาลแต่ไอ้พี่เหนือแม่งตามมาเฝ้ากู”


“แย่วะ สภาพเยี่ยงมัมมี่” ฟังจากที่ไอ้ธามพูดภาพในหัวก็มาทันที


“ดึงคอเสื้อขึ้นหน่อยเถอะไอ้ปอนด์ คนอื่นเขาจะมองไม่ดี” ไอ้ไนท์พูดขึ้นแต่ก็ไม่ยอมสบตาผม แล้วคอเสื้อผมเป็นอะไรวะถึงต้องดึงขึ้น ทุกทีก็ใส่แบบนี้มาตลอด ปิดถึงคอหอยก็หายใจไม่ออกกันพอดี


“เคลียร์กันท่าไหนวะ ได้รอยมาเต็มคอ” เชี่ยแล้ว ทันทีที่นึกได้ว่ารอยอะไรก็ต้องรีบดึงเสื้อปิดทันที ลืมคิดไปเลยครับว่ามันฝากอะไรไว้บนตัวผมบ้าง


“ท่าไหนไม่รู้ รู้แต่ถ้ายังไม่เลิกส่องซอกคอกู มึงจะโดนกูกระทืบไอ้ธาม” ขนาดกูปิดยันคอหอยยังจะตามมาส่องอีกนะมึง ให้กูมีเวลาอายบ้าง


“ประชุมถึงไหนกันบ้างวะ?”


“เปลี่ยนเรื่องเลยนะเชี่ยปอนด์ กลับถึงหอมึงโดนกูเค้นแน่!” กูเคยปิดมึงซักเรื่องไหมเชี่ยธาม ไม่ต้องทำหน้าจริงจังก็ได้ มองแล้วตลก


“เรื่องค่ายอาสาว่ะ ปีนี้จัดร่วมกับพวกวิดวะ”


“ดีว่ะ กูชอบออกค่าย แล้วรายละเอียดล่ะ”


“ไอ้ต้นกำลังไปถ่ายเอกสาร มึงงานงอกยังไม่รู้ตัวอีก”


“เชี่ยไรกับกูอีกวะไอ้นนท์”


“กูบอกว่าค่ายจัดร่วมกับพวกวิดวะ”


“เออ แล้วไงวะ?”


“ทีเรื่องโง่ๆละฉลาดนัก” สัด! หลอกด่ากูตลอด ไหนพ่อคนฉลาดช่วยอธิบายให้กูเข้าใจทีดิว่าทำไมงานถึงจะเข้ากู


“พวกวิดวะมันเพิ่งจะเริ่มรับน้องกัน มึงก็รู้ว่ามันเหมือนชาวบ้านเขาที่ไหน ปีสองมันคงไม่ว่างพอจะมีจิตอาสาไปทำความดีหรอกนะมึง”


“อ้าว งั้นให้พวกปีหนึ่งไปหรอ?”


“ควายจริงๆเพื่อนกู ปีหนึ่งมันก็ต้องอยู่รับน้องกับไอ้พวกปีสองดิวะ แล้วมึงคงไม่คิดว่าพวกแก่ๆอย่างปีสี่มันจะไปหรอกนะ”


“เชี่ย!”


“เออ เชี่ยสมใจมึง”


“คนแบบมันคงไม่ไปที่กันดานๆหรอกมึง จิตมันไม่อาสาขนาดนั้น” ว่าแล้วก็หันหลังไปมองหน้าโหดๆที่จ้องผมจากที่ไกลๆอย่างเสียวสันหลังวาบๆ


“ก็ถ้ามึงไป มันจะปล่อยให้มึงไปคนเดียวหรอวะ?!”


“บรรลัยแล้วชีวิตกู งานเข้าจริงด้วยว่ะ!!!!!”






แค่คิดก็ปวดหัวแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!











เข้าค่ายครั้งนี้กูจะต้องเจออะไรบ้างวะเนี่ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
















ตอนใหม่มาแล้ว  :hao6: คราวนี้ยาวสะใจ :hao7:


เป็นกำลังใจให้นิยายเรื่องนี้ต่อไปด้วยนะคะ I-AMมันตั้งใจมาก :mew1:


ปล. I-AM สปอยอเลนมาว่าเข้าค่ายครั้งนี้มีอะไรสนุกรออยู่แน่นอนค่ะ หรือพี่เหนือของเราจะจัดหนักน้องปอนด์?!  :z1: :haun4:

ติดตามต่อในตอนหน้าเน้อ o13 o13





« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-05-2013 01:26:17 โดย อเลนคุง »

for-get-me-not

  • บุคคลทั่วไป
 :z2: ฝากรอยเอาไวซะแระ ไปค่ายจะรอดหรอ
น่าสงสารแต่ขอให้จัดหนักเถอะที่ค่ายอ่ะ #ยังไง
มาต่อไวๆเน้อ

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
คราวนี้รอดไป....คราวหน้า คิกคิกคิก

ออฟไลน์ rainiefonnie

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 624
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-2
คราวนี้รอคราวหน้าไม่น่าจะรอดนะคิคิ :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
ฮ่าๆๆๆ นายเอกกวนตีนดี ชอบบบบบบบ  :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ saruttaya

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 926
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-6
ไปค่ายไม่รอดแน่น้องปอนด์ :hao6:

ออฟไลน์ polartotty

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
เรื่องนี้น่ารักมากเลย อ่านแล้วติดเลย 555 ปอนด์เกรียนได้น่ารักมากกก o13

ออฟไลน์ howru

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1
พระเอกขี้หวงอะ น่ารัก ><

ออฟไลน์ quiicheh.

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-9
ขอบอกอีกรอบว่าชอบปอนด์!!!!!!!!!
น่ารักมาก ปราบเหนืออยู่หมัดฮิฮ้า
จะบอกว่าเราก็เคยเจอเงี้ยละสูงไม่ต่างกันมากไม่ล่ำด้วยแต่มันรู้เลยว่าใครโดนจิ้มฮา

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-6
สงสารพี่เสือโดนฝากรอยเท้าไว้เต็มเลย



รออ่านตอนต่อไปค้าล

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด