✽เล่ห์พรางรัก✽ บทส่งท้าย เพียงเราสอง(จบบริบูรณ์)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ✽เล่ห์พรางรัก✽ บทส่งท้าย เพียงเราสอง(จบบริบูรณ์)  (อ่าน 508111 ครั้ง)

ออฟไลน์ naamsomm

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 539
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-2
รับทราบจ้าาาาาาาาาาาา

ขอให้หานเร็วๆนะคะ

ออฟไลน์ zazoi

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 971
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-1
ขอบคุณมากค่ะ หายไวๆนะคะ

Mc_ma

  • บุคคลทั่วไป
ค่าาา...... 

คุณวันใหม่หายไวๆนะคะ ^^

ออฟไลน์ Onlymin

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 465
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-4
รักษาสุขภาพนะคะ

รอได้ค่ะ

ออฟไลน์ phakajira

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-0

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
น้องเปียวเป็นลูกใคร จะได้รู้แล้ว แล้วมาเสะนี่จะเกี่ยวข้องกับเปียวอีกรึเปล่านะ น่าลุ้น

ออฟไลน์ wanmai

  • ★รักใสปิ๊ง★(>_<)
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 946
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1195/-5
เล่ห์พรางรัก

ตอนที่ ๔ เล่ห์รักร้าย



บริษัทพฤทธาการในเวลาต่อมาได้รับความกระเทือนอย่างหนัก เมื่อฮิโรยูกิ คาเสะเข้าแทรกแซงบริษัท จนนายพรตถึงกับล้มป่วย
ด้วยความกดดัน ทำให้ความกดดันทั้งหมดตกมาอยู่ที่เปียว เมื่อไปเยี่ยมพ่อแล้วพี่ชายขอให้ช่วย

พงศกรพาน้องชายไปหาที่นั่งคุยกันที่ร้านกาแฟใกล้โรงพยาบาล หลังจากที่เปียวเข้าไปเยี่ยมผู้เป็นพ่อแล้ว เด็กหนุ่มเดินหน้าซีด
เซียวตามพี่ชายออกมา และตามหลังมาด้วยคนของมิสเตอร์แอลที่ส่งมาคอยดูแลเปียว หรือจะบอกว่าส่งมาคุมก็ไม่ผิดนัก

เปียวที่เห็นสภาพร่างกายและจิตใจที่ทรุดโทรมของพ่อในวันนี้แล้วก็ให้รู้สึกสะท้อนใจ พ่อคงเครียดมากจริงๆถึงได้บอกเขาขอร้อง
มิสเตอร์แอลให้ยอมปล่อยเงินกู้ให้อีกครั้ง แต่หนี้ที่มีอยู่ก้อนโตก็ยังไม่ได้ใช้คืนเขา ถ้าเกิดสร้างหนี้สินมากขึ้นไปอีกภาระผูกพันก็
จะยิ่งเยอะตามไปด้วยไม่มีจบสิ้น แต่ถ้าไม่ทำเช่นนั้นบริษัทก็ไปไม่รอด ไม่ว่าทางไหนก็แย่อยู่ดี

“เปียว”

“ครับ?”

เสียงพี่ชายเอ่ยเรียกทำให้เปียวหลุดจากภวังค์ พงศกรที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับน้องชายในร้านกาแฟ เหลือบไปมองด้านหลังที่มีคน
ของมิสเตอร์แอลนั่งอยู่แล้วเอ่ยถามน้อง

“นายคนนั้นน่ะ ต้องคอยตามเราทุกฝีก้าวเลยหรือ?”

“เขาทำตามหน้าที่น่ะครับพี่ชาย”

เปียวมองข้ามไหล่พี่ชายไป ก่อนจะยิ้มบางแล้วบอกตามจริง เหมือนจะไม่รู้สึกอะไร แต่ที่จริงแล้วเปียวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่า
ตนเองเหมือนนักโทษ อาจจะดีกว่าหน่อยก็ตรงที่สามารถออกมาด้านนอกกรงขังได้ แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็ยังมีคนมาคอยคุมอยู่ดี

“ลำบากมากไหมเปียว?”

คำถามของพี่ชายทำให้เปียวชะงัก เด็กหนุ่มเพียงแค่ยิ้มแล้วไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

“ขอโทษนะ พี่มันไร้ความสามารถ ทำให้เปียวต้องลำบากไปด้วย” พงศกรพูดกับน้องสีหน้าเศร้า

“พี่ชายทำดีที่สุดแล้วครับ เปียวไม่ค่อยรู้เรื่องบริหารงานอะไรในบริษัทเท่าไหร่ ก็มีพี่คนเดียวที่ช่วยได้นะ เราต้องผ่านมันไปได้แน่”

เปียวให้กำลังใจพี่ชาย ทั้งยังเป็นการปลอบใจตนเองอีกด้วย หวังว่านะ เขาหวังว่ามันจะผ่านไปได้ด้วยดี

พงศกรมองน้องแล้วก็รู้สึกผิด คนทุกคนย่อมมีความเห็นแก่ตัวด้วยกันทั้งนั้น แต่จะมากจะน้อยก็ขึ้นอยู่กับตัวคนๆนั้น และเขาก็เป็น
เพียงคนธรรมดาคนหนึ่งที่ละกิเลสไม่พ้น ก็ได้แต่ขอโทษน้องในใจที่ช่วยเหลืออะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ ที่ทำได้ตอนนี้คือต้องต่อ
กรกับนายคาเสะคนนั้นให้ได้ เพื่อความอยู่รอดของตนเองและครอบครัว



+++++++++++++



พงศกรกลับมาที่บริษัทในวันเดียวกันนั้น เพราะได้รับแจ้งจากเลขาฯว่ามีผู้แอบอ้างเป็นนายฮิโรยูกิ คาเสะมาที่นี่ พงศกรเร่งรุดไป
ยังห้องทำงานของบิดา ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้อง หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ชายหนุ่มผิวขาว หน้าตาออกไปทางตี๋ บ่งบอกได้
เป็นอย่างดีว่ามีเชื้อชาติใด ชายหนุ่มผู้นั้นนั่งอยู่ที่เก้าอี้ทำงานของพ่อเขาด้วยท่าทีสบายอารมณ์

“คุณมีสิทธิ์อะไรเข้ามาในห้องนี้!”

พงศกรตะคอกถามด้วยความโกรธ เขาพอรู้อยู่ว่านายคนนี้คือใคร และเพราะรู้ถึงได้โกรธมากมายเช่นนี้ หนุ่มตี๋คนนั้นค่อยลุกขึ้น
จากเก้าอี้ช้าๆ ร่างสูงสมส่วนนั้นเดินอ้อมโต๊ะมาประจัญหน้ากับพงศกรอย่างกวนอารมณ์ มุมปากบางยกยิ้มคล้ายเย้ยหยันอยู่ในที
นั่นยิ่งทำให้พงศกรแทบอยากขย้ำคอนายคนนี้ให้ตายคามือ ฮิโรยูกิ คาเสะ!

“คุณอาจจะยังไม่ทราบ ว่าผมคือผู้ถือหุ้นรายใหม่ของบริษัทคุณ”

ชายหนุ่มเจ้าของคำพูดยิ้มเยือน แต่คนฟังกลับคิ้วกระตุก สีหน้ายังถมึงทึงอยู่ไม่เปลี่ยน มือเรียวสวยถูกยื่นมาตรงหน้าพร้อมคำแนะนำตัว

“ผม คาเสะ ฮิโรยูกิครับ มิสเตอร์พงศกร”

พงศกรมองมือที่ยื่นมานิ่ง ก่อนจะยื่นไปสัมผัสด้วยอย่างเสียมิได้ ในเมื่อเขาแสดงมารยาทมาเราจะไร้มารยาทกลับไปก็กระไรอยู่
มองรอยยิ้มมุมปากนั่นแล้วพงศกรก็ยังไม่ชอบใจอยู่ดี และที่สำคัญ นายคาเสะคนนี้คงทำการบ้านมาเป็นอย่างดี ถึงได้กล้ามาที่นี่
ในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหม่ ก็จะคอยดู ว่าใครจะแน่กว่าใคร


ขณะที่ผู้เป็นพี่ชายกำลังเผชิญศึกกับนายคาเสะอยู่ ส่วนเปียวเมื่อแยกกับพี่ชายแล้วก็กลับมาที่คอนโดฯ ระหว่างทางก็คิดหนักถึง
สิ่งที่จะทำ มันหมดสิ้นหนทางแล้วจริงหรือ ท่าทางมิสเตอร์แอลก็ไม่ได้ขาดแคลนคู่นอนสักเท่าไหร่ แค่กระดิกนิ้วก็มีมาให้เลือกไม่
ขาดแล้วกระมัง แต่สิ่งที่เขาต้องการจากเปียวก็คือเซ็กซ์มิใช่หรือ เด็กหนุ่มถอนหายใจเมื่อหาทางเลี่ยงไม่ได้อีกต่อไปแล้ว



+++++++++++++



ข่าวการเข้าแทรกแซงบริษัทพฤทธาการของนายคาเสะถึงหูอลันอย่างรวดเร็ว เมื่อคมนำเรื่องนี้มาบอกกับผู้เป็นนาย อลันเพียงยิ้ม
ขำกับสถานการณ์ ก่อนจะเปรยกับลูกน้องคนสนิท

“นายคาเสะนี่ร้ายจริงๆเลยนะ”

“แล้วใครสั่งให้ร้ายล่ะครับ?” คมย้อนถามหน้านิ่ง

“รู้ดี” อลันเพียงตอบกลับสั้นๆอย่างรู้กัน

“ติดต่อฮิโระให้ด้วย ว่าจะให้รางวัลสักหน่อยที่ทำงานดี ผลงานเป็นที่น่าพอใจ”

คมแอบส่ายหน้ากับท่าทางที่เห็นเป็นเรื่องสนุกของผู้เป็นนาย ก็ไม่เข้าใจว่าที่ให้ฮิโรยูกิไปกว้านซื้อหุ้นบริษัทที่กำลังตกต่ำถึงขีด
สุดนั้นไปเพื่ออะไร ที่สำคัญ อีกไม่นานบริษัทนั้นก็จะมาเป็นของเจ้านายเขาโดยสมบูรณ์อยู่แล้ว ไม่เห็นเหตุสำคัญใดที่ต้องเสีย
เงินทองมากมายไปกับการกระทำเช่นนี้เลย หรือจะเป็นเพราะรายงานที่ได้จากนักสืบนั้น หรือเพราะอะไรอื่นที่เขาไม่รู้ เดาใจเจ้า
นายไม่ถูกจริงๆ

ขณะที่คมกำลังต่อสายถึงนายคาเสะเสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น ก่อนที่เลขานุการหน้าห้องจะทันได้รายงานอะไรชายหนุ่ม
เจ้าของหัวข้อสนทนาก็เดินเข้ามา ค้อมศีรษะให้เจ้าของห้องอย่างอลันเล็กน้อย ทีท่าดูจะกวนอารมณ์มากกว่าจะทำเพราะนอบน้อม
จริงจัง พร้อมคำกล่าวที่ตามมา

“ไม่ต้องโทรไปหรอกครับ ผมมาหาถึงที่แล้ว ... เจ้านาย”



+++++++++++++



ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางกรุง

เปียวที่คิดไม่ตกกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นก็เริ่มจะเครียด เด็กหนุ่มเดินวนไปมาหลายรอบด้วยความสับสน ถอนหายใจอีกหลายครั้ง
ด้วยความกลัดกลุ้ม ทำไมมรสุมมันถึงโถมเข้าใส่ชีวิตเขาทุกทางแบบนี้ ทั้งที่เพิ่งเรียนจบปริญญายังไม่ทันจะได้รับด้วยซ้ำ มีเรื่อง
น่ายินดีรอเขาอยู่ แต่ตอนนี้เรื่องไม่น่ายินดีกลับอยู่ตรงหน้าแล้ว

พอมิสเตอร์แอลกลับมาจากที่ทำงานเปียวก็ยังคงทำเฉยอยู่ ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร จะเข้าไปยั่วเลยก็ท่าจะไม่ดีแน่ และที่สำคัญ
เขายั่วใครเป็นเสียที่ไหน ถ้ายั่วโมโหล่ะว่าไปอย่าง

อลันที่กลับเข้าห้องมารู้สึกได้ว่าเด็กน้อยของเขามีท่าทีที่แปลกไป เหมือนมีอะไรจะพูด แต่ก็ไม่กล้าที่จะพูด พอเห็นว่าเป็นแบบ
นั้นอลันก็ไม่ได้ไปสะกิดอะไร แค่รอ อีกหน่อยพอทนไม่ไหวเด็กนั่นก็พูดออกมาเอง

หลังจากจัดการอาบน้ำอาบท่าเสร็จ ออกมาทานข้าวที่เปียวเตรียมไว้ให้เหมือนทุกที อลันก็ย้ายมานั่งเปิดโน๊ตบุ๊คทำงานอยู่ที่
โซฟาข้างๆเปียว เด็กหนุ่มที่กำลังดูโทรทัศน์หรี่เสียงให้เบาลง ลอบมองมิสเตอร์แอลบ่อยๆจนฝ่ายนั้นจับสังเกตได้ เปียวยังคง
เงียบอยู่อย่างนั้นจนอลันคิดว่าถ้าเขาไม่เปิดประเด็นให้ เด็กน้อยของเขาคงจะเงียบเป็นเป่าสากอยู่แบบนี้ทั้งคืนแน่ ชายหนุ่มจึงปิด
โน๊ตบุ๊คที่ทำงานค้างอยู่ ขัยบนั่งเอนกายสบายๆมือประสานกันบนหน้าตัก มองเด็กน้อยที่เริ่มมีปฏิกิริยาตอบรับเล็กๆแล้วเอ่ยถาม
เข้าประเด็น

“มีอะไรจะพูดกับผมหรือเปล่า?”

“อ... อะไรครับ?” เปียวรู้สึกตกใจเล็กน้อยที่มิสเตอร์แอลรู้ความคิดของตนเอง

“ก็ผมเห็นคุณทำท่าทางแปลกๆ เหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่ยอมพูด เห็นแล้วมันหงุดหงิดน่ะ”

อลันว่าเสียงราบเรียบ สังเกตท่าทีแสนลำบากใจนั้นแล้วก็พอเดาได้ คงมีเรื่องเดียวที่เด็กน้อยของเขาจะเป็นกังวลในตอนนี้

“เรื่องที่บ้าน?”

อลันถามในสิ่งที่คาดเดาได้ เปียวนิ่งไปพักหนึ่งกว่าจะตัดสินใจพูดออกมา

“พ่อผมป่วย”

“อืม วันนี้คุณก็ไปเยี่ยมพ่อมานี่นะ” อลันพยักหน้าเนิบช้าแสดงอาการรับรู้

“ผม…”

เหมือนจะพูดอะไรแต่ก็เหมือนไม่แน่ใจอีกแล้ว อลันจึงต้องกระตุ้นเด็กหนุ่มอีกครั้ง

“พูดได้ ผมรอฟังอยู่”

“ผมอยากขอความกรุณาจากคุณ”

“เรื่อง?”

“ช่วยปล่อยเงินกู้ให้พฤทธาการอีกครั้งได้ไหมครับ?”

คราวนี้อลันทำเสียงในลำคอคล้ายจะหัวเราะ แต่ก็คล้ายจะเป็นการเยาะหยันอยู่ในที ไม่ได้ผิดจากที่คิดไว้ สุดท้ายก็ไม่พ้นเรื่องเงิน

“คุณมีอะไรมาแลก ผมเป็นนักธุรกิจนะ ถ้าผลการแลกเปลี่ยนไม่เป็นที่น่าพอใจก็คงให้ไม่ได้ เพราะคุณน่าจะรู้ดีว่าบริษัทของ
พ่อคุณไม่มีสินทรัพย์มาค้ำประกันกับทางเราได้อีกต่อไปแล้ว”

เปียวนิ่งเงียบ เพราะที่อลันพูดมาก็ถูก พฤทธาการไม่มีสินทรัพย์ใดมาค้ำประกันได้แล้ว ไม่มีเลย

“ทุกอย่างมันต้องเป็นไปตามเกณฑ์นะเด็กน้อย”

“ผมรู้ แต่ว่า... คุณเป็นเจ้าของนี่ คุณช่วยเราหน่อยได้ไหมครับ?”

เปียวยังวอนขอความเห็นใจ แม้รู้ดีว่ามันไม่ง่ายเลยที่ใครคนหนึ่งจะเอาเงินมากมายมาให้กู้ยืมโดยที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่ามันจะกลายเป็น
หนี้สูญ แต่เขาก็ยังอยากจะลองอ้อนวอน ตอนนี้เปียวรู้สึกว่าตนเองเหมือนมีสมองไว้คั่นหู ทั้งที่เรียนมาสูงแต่กลับใช้ประโยชน์จาก
มันไม่ได้เลย

“ไอ้ได้มันก็ได้อยู่หรอกนะ แต่อย่างที่บอก... สิ่งแลกเปลี่ยน...”

อลันยังถามหาสิ่งแลกเปลี่ยน เปียวเม้มปากด้วยความอึดอัด เขาจะเอาอะไรมาแลก ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีอะไรจะให้แล้ว นอกจาก...

อลันมองเด็กน้อยที่ท่าทางคิดหนักแล้วถอนหายใจหนักๆให้ได้ยิน ก่อนจะลุกขึ้น แต่เปียวกลับลุกขึ้นแล้วผลักอกหนุ่มตัวโตให้ลง
ไปนั่งที่เดิม อลันแสร้งทำเป็นประหลาดใจ แต่ริมฝีปากหยักกลับยิ้มพรายกับการกระทำที่หาญกล้า

เปียวหลับหูหลับตาถอดเสื้อ ขยับเดินเข้าไปหามิสเตอร์แอลที่นั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาคมมีแววระริกไหวราวเจอสิ่งถูกใจ เปียววาด
ขานั่งคร่อมหน้าตัก อลันวาดแขนอ้อมมาด้านหลังเด็กหนุ่ม ลูบผิวเนื้อเปล่าเปลือยปลุกปั่น เปียวเกร็งตัวกับสัมผัสของมือที่ลูบไล้
อลันขยับเลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ ใกล้จนลมหายใจรินรด เด็กน้อยของเขาหลับตาแน่นแล้วเบี่ยงหน้าหลบด้วยความเผลอไผล
ริมฝีปากหยักไล้ไปตามแก้มและใบหู ก่อนจะกระซิบบอกเสียงพร่าแผ่ว

“แบบนี้มันก็ดีนะ…”

“.........”

“แต่ผมไม่มีอารมณ์”

จบคำเปียวก็ดีดตัวลุกพรวดราวเจอของร้อน มองอลันเหมือนพบเจอสิ่งประหลาด ความอับอายแล่นพล่านไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย
ลามไปถึงใบหน้าที่เห่อร้อนราวกับมีใครเอาไฟมานาบ ยิ่งรอยยิ้มเย้ยที่ถูกส่งมาจากชายหนุ่มตัวโตนั้นยิ่งทำให้เปียวอยากจะ
ร้องไห้ เด็กหนุ่มก้าวผงะถอย ก่อนจะหันกลับแล้วเดินจ้ำเข้าห้องปิดประตูเสียงดังอย่างเร็วไว ขังตัวเองอยู่ในนั้นไม่ยอมออกมา

เบื้องหลังบานประตูที่ปิดลง เปียวทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง เขาทำอะไรลงไป เขากลายเป็นตัวอะไรไปแล้ว รู้สึกขยะแขยง
ตัวเองเกินทน มือเรียวกำหมัดทุบพื้นด้วยความเจ็บใจ หมดแล้วศักดิ์ศรีที่มีอยู่ สิ่งที่เขาทำลงไปมันน่าอับอายมากที่สุดในชีวิต
ลูกผู้ชายของเขาแล้ว



++++++++++++++++



ไม่รู้ว่าเปียวนั่งกอดเข่าอยู่หน้าประตูห้องนานเท่าไหร่แล้ว จนมิสเตอร์แอลมาเคาะประตูเขาถึงรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง มิสเตอร์แอล
บอกว่าจะกลับบ้าน ในช่วงเสาร์อาทิตย์นี้จะไม่อยู่แล้วถามว่าเปียวอยู่ได้ไหม พอไม่มีเสียงตอบกลับมาทางนั้นก็ถามไถ่มาอีก

“ปฏิญญา ผมจะกลับบ้านนะ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“คุณกลับไปเถอะ ผมไม่เป็นไร”

ทั้งที่ใจจริงอยากตะโกนใส่หน้าว่าจะไปตายที่ไหนก็ไป ในทุกครั้งที่คิดเช่นนั้นมักจะมีคำว่า ‘แต่’ มาหยุดเอาไว้เสมอ ลูกไก่ใน
กำมือหรือจะสู้ราชสีห์เงินล้าน

เหมือนมิสเตอร์แอลจะได้คำตอบเป็นที่น่าพอใจแล้ว และอาจจะกลับบ้านไปแล้วก็เป็นได้ เพราะเปียวเห็นทางนั้นเงียบเสียงไป
ก็ดี ไปให้พ้นๆก็ดี เด็กหนุ่มลุกจากที่นั่งมาเสียนาน เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำชำระร่างกายให้จิตใจกลับสู่สภาพที่ดีขึ้น ก่อนจะเปิด
ประตูออกจากห้องมา

“อ้าว?”

จะไม่ให้อุทานได้อย่างไร เพราะเมื่อเปียวออกมาแล้วเห็นมิสเตอร์แอลยังอยู่ในห้องนี้ไม่ได้ไปไหน

“ไหนคุณบอกจะกลับบ้าน?”

เด็กหนุ่มอ้อมแอ้มถาม เหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมายังไม่ทันข้ามวันทำให้ไม่กล้าที่จะมองหน้าชายหนุ่มตัวโตตรงหน้านัก รู้สึกทั้งอาย
ทั้งโกรธปนเปกันไปหมด

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว ผมจะพาคุณกลับไปด้วย”

“เอ๋?”

เปียวจำต้องอุทานอีกครั้งด้วยความงงงัน เมื่อมิสเตอร์แอลเกิดเปลี่ยนใจปุบปับ นึกอย่างไรไม่รู้จะพาเขากลับบ้านด้วย อลันลุกมา
คว้าแขนของเด็กหนุ่มที่ยังยืนงง เปียวรีบขืนตัวไว้แล้วร้องท้วง

“เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนสิคุณ นี่เกิดเปลี่ยนใจจะพาผมกลับบ้านด้วยอะไรตอนกลางดึกนี่!”

“ไม่มีข้อแม้สักเรื่องจะได้ไหมปฏิญญา?” อลันหันกลับมามองเด็กน้อยของเขาท่าทางหน่ายใจจนเห็นได้ชัด

“ก็คุณ…”

“เงียบ แล้วเดินตามมา แค่นี้ทำได้ไหม?”

เปียวอยากบอกเหลือเกินว่าไม่ได้ แต่เก็บปากไว้ทานข้าวน่าจะมีประโยชน์กว่ามาก เมื่อคนถามไม่ได้ต้องการคำตอบ กลับลาก
เขาไปโดยไม่รีรอ

“เดี๋ยว!” เปียวยังยื้ออีก

“อะไรอีก?” คราวนี้อลันชักจะหงุดหงิดขึ้นมาจริงๆแล้ว ปัญหาเยอะจริง

“โทรศัพท์” เปียวบอกเสียงอ่อย ทำไมต้องทำหน้าดุกันด้วยล่ะ

“ให้ไวเลย”

 อลันบอกเด็กเจ้าปัญหาให้รีบไปเอาโทรศัพท์มือถือของเจ้าตัว หวังว่าคราวนี้จะไม่มีปัญหาอะไรอีกนะปฏิญญา



+++++++++++++



อลันพาเปียวแวะซื้อข้าวของเล็กน้อยก่อนตรงกลับบ้าน ดึกดื่นป่านนี้อลันคาดว่าทั้งแม่ของเขาและตายายคงหลับกันไปหมดแล้ว
เปียวมองมิสเตอร์แอลที่ตอนนี้กลายร่างมาเป็นคนขับรถกิตติมศักดิ์อย่างไม่เข้าใจ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วยังดูถูกเขาอย่างร้ายกาจ
อยู่เลย แล้วตอนนี้ที่พาเขากลับมาบ้านด้วยมันหมายความว่าอย่างไรกัน ตบหัวแล้วลูบหลังหรือ?

“มองแล้วไม่พูดนี่หมายความว่าไงปฏิญญา ไม่มีใครสอนหรือว่ามันเสียมารยาท”

“.........” พอถูกตำหนิติติงมาเปียวจึงหันไปมองทางอื่น นึกว่าอยากจะมองนักหรืออย่างไรกัน

รถของอลันเลี้ยวเข้ามาจอดภายในบ้านหลังใหญ่โตหลังหนึ่ง หลังจากที่รปภ.มาเปิดประตูให้แล้ว เปียวเหลียวมองรอบๆแล้วก็ไม่
นึกแปลกใจสักเท่าไหร่ ก็นี่มันบ้านมหาเศรษฐีนี่นะ อลันลงจากรถมาขณะที่คมลูกน้องคนสนิทออกมารับกุญแจไป คมเป็นคนของ
บ้านนี้ อยู่รับใช้ใกล้ชิดกันมาตั้งแต่รุ่นตายายของอลันและคม อลันเองไม่คิดจะให้คมเป็นลูกน้องของตนเองไปจนแก่หรอก คนมี
ความสามารถก็อยากให้ได้ใช้ แต่ตอนนี้คมยังไม่มีแผนจะทำอะไรที่เป็นของตนเองจริงจัง ยังอยากอยู่รับใช้ใกล้ชิดอลันไปเรื่อยๆ
นั่นก็ตามแต่ใจเจ้าตัวเขา

“ลงมาสิปฏิญญา จะนอนในรถหรือไง?”

เปียวมุ่ยหน้าที่โดนค่อนขอดอีกแล้ว จะมีสักวันไหมที่มิสเตอร์แอลจะไม่ปากร้ายแบบนี้ พอเด็กหนุ่มก้าวลงจากรถ คมก็เข้าไปนั่ง
แล้วขับรถไปเก็บที่โรงรถให้ผู้เป็นเจ้านาย อลันรั้งแขนเปียวให้เดินตามเข้าบ้านไป เด็กหนุ่มเหลียวมองรอบๆแล้วเอ่ยถาม

“เราต้องไปทักทายพ่อแม่ของคุณก่อนไหม?”

อลันสะดุดเล็กๆกับคำว่าเราของเปียว เด็กน้อยของเขาอาจจะไม่ตั้งใจ แต่ในความรู้สึกของอลันมันก็ฟังดูดีกว่าการพูดว่าผมกับคุณ
เป็นไหนๆ

“พรุ่งนี้รับรองได้เจอแน่ปฏิญญา แต่ตอนนี้พักผ่อนก่อนดีไหม?”

พอมิสเตอร์แอลบอกให้พักผ่อนเปียวถึงได้รู้สึกตัวว่าเดินมาถึงห้องนอนชั้นบนของบ้านเป็นที่เรียบร้อย เด็กหนุ่มมองเข้าไปในห้อง
นอนที่มิสเตอร์แอลเปิดออกกว้างเพื่อต้อนรับเขา ก่อนจะหันมาถามคนข้างกาย

“จะให้ผมนอนห้องนี้หรือ?”

“อือฮึ” อลันพยักหน้าตอบ

“คนเดียว?”

“ฝันกลางวันอยู่หรือไงเด็กน้อย เข้าถ้ำเสือแล้ว ถ้าไม่ถูกเสือกินคงเป็นไปไม่ได้มั้ง”

อลันบอกแกมขู่เด็กน้อยของเขาที่ทำตาโตทันทีที่เขาพูดจบ รั้งร่างสูงเพรียวนั้นให้เข้าไปในห้อง มือเรียวของลูกไก่ตัวน้อยเกาะ
ขอบประตูไว้ไม่ยอมเข้าไปในถ้ำเสือง่ายๆ อลันจึงต้องเปลี่ยนมารวบขาขึ้นอุ้ม ด้วยความตกใจทำให้ลูกไก่เผลอปล่อยมือ แบบนี้ก็
เสร็จเสืออลันน่ะสิเด็กน้อย หึหึ



TBC



ขอบคุณทุกๆท่านที่เข้ามาอ่านและเข้ามารอคอยน้องเปียวมากๆค่ะ :pig4:

ขอบคุณสำหรับความห่วงใยกันด้วยค่ะ อาการเริ่มดีขึ้นตามลำดับ ตอนนี้ก็ลดระยะเวลาในการใช้คอมฯลงก็พอช่วยได้บ้างค่ะ

บวกทุกบวกจัดให้ทุกท่านค่ะ :L2:

เรื่องนี้อาจจะมาวันเว้นวันหรือสองวันนะคะ เผื่อเวลาให้เรื่องอื่นที่ใหม่แต่งด้วย สลับๆกันเนาะ



เฮ้ออออ ชีวิตเปียวรันทดเหมือนกันนะเนี่ย >_<

ปล. คุณวันใหม่คะ เราแอบงงกับประโยคนี้ "ทำให้อลันชักจะพื้นเสีย"

คำว่าพื้นเสีย หมายถึง โกรธ อารมณ์เสีย อารมณ์ไม่ดี ประมาณนี้ค่ะ

ชักจะพื้นเสีย หมายความว่า ชักจะอารมณ์ไม่ดี เริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว ค่ะ

อธิบายตามความเข้าใจของตัวเอง หากท่านใดมีข้อมูลที่ถูกต้องแม่นยำกว่านี้แนะนำกันได้ค่ะ

วันใหม่ค่ะ :L2:

Tiamo_jamsai

  • บุคคลทั่วไป
 :-[.  อุ๊ยจะทำอะไรกันอะมีอุ้มด้วย



ตกใจหมดเลยตอนอลันลุกขึ้นบอกไม่มีอารมณ์โกหกตัวเองอยู่รึป่าววววววว :z1:


สงสัยว่าจะไม่ได้มีเปียวคนเดียวนะที่จะมีคู่. ไม่รุ้เราเข้าใจถูกรึป่าว



ขอบคุณคนเขียนค่าาา :กอด1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-07-2012 20:50:10 โดย Tiamo_jamsai »

ออฟไลน์ kojibara

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 132
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-1
นั่นไง
ท่าทางคืนนี้น้องเปียวจะถูกเสือขย้ำ ๕๕๕๕๕๕
 o18 o18 o18 o18 o18

ออฟไลน์ ❝CHŌN❞

  • เหงา เหงา :(
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1924
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-3
คืนนี้น้องเปียวจะรอดพ้นไหมนะ
สงสารเปียวมากกก อลันสงสารเด็กหน่อยน้า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ jimmyFG

  • Ich Liebe dich.
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2276
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +203/-4
    • @Facebook
เปียวน่าสงสารมากๆ :sad4:

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
พาน้องเปียวเข้าบ้านเลยเรอะนายอลัน กะจะขังชีวิตน้องเปียวเลยละซี่ รู้น่ะ

ออฟไลน์ indy❣zaka

  • กระซิกๆ เบื่อดราม่า...
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4600
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +625/-26
สารภาพว่า"พื้นเสีย"นี่ เราไม่เข้าใจเหมือนกัน ตอนก่อนอ่านแล้วก็แอบงงไปอย่างเงียบๆ 555+  :m20:



ตอนนี้หมั่นอิตาอลันขี้เก๊กนี่จัง  ถือว่ารวยกว่านิดหน่อย(?) แล้วชอบข่มเหงกันจังนะแก  :angry2: เชอะๆๆๆๆ   :beat:
ส่วนคุณพี่ชาย คู่กับฮิโระรึป่าวคะนั่น  แอบจิ้นไปล่วงหน้าแล้ว  :o8:

ออฟไลน์ love2y

  • (′~‵)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2059
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +502/-11

คำว่าพื้นเสีย หมายถึง โกรธ อารมณ์เสีย อารมณ์ไม่ดี ประมาณนี้ค่ะ

ชักจะพื้นเสีย หมายความว่า ชักจะอารมณ์ไม่ดี เริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว ค่ะ

อธิบายตามความเข้าใจของตัวเอง หากท่านใดมีข้อมูลที่ถูกต้องแม่นยำกว่านี้แนะนำกันได้ค่ะ

วันใหม่ค่ะ :L2:


ขอบคุณค่ะ เพิ่งเคยได้ยินนี่แหล่ะ อายจัง  :o8:

Nannie

  • บุคคลทั่วไป
คืนนี้เปียวจะรอดตัวมั้ยเนี้ย
มิสเตอร์แอลก็จ้องจะขย้ำตลอดเวลา
ยิ่งพระเอกกุมทุกอย่างไว้ในมืออย่างนี้ทางรอดยิ่งน้อย
ปูเสื่อรอค่ะ มาร่อไวๆนะคะ คุณวันใหม่
แล้วก็ขอให้ตาหายเจ็บเร็วๆนะค่ะ ^^

ออฟไลน์ •ผั๑`|nกุ้va’ด•

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1279
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-69
มาแอบลุ้นตอนต่อไป. รอให้ตาหายเร็วๆนะคะ

ออฟไลน์ naamsomm

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 539
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-2
น้องเปียวมาแล้ววววววววว

ดูเหมือนจะมีคุ่รองนะ  รอลุ่นๆ รอลุ้นๆ
ชีวิตน้องเปียวทำไมมันน่าสงสารแบบนี้อ่ะ
โดนกดดันสุดๆ
ทุกทางเลย

มิสเตอร์แอลขราาาาาาาาาาาา
คราวนี้จะแกล้งอะไรน้องอีก

ออฟไลน์ zazoi

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 971
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-1
โอ้ววววว  อยากเข้ัาไปดูในถ้ำเสือด้วยอ่ะ อิอิ   :z1: :z1:

swordtails

  • บุคคลทั่วไป
โอ๊ะ เราเดาโนเวลเรื่องนี้ไม่ค่อยถูกเลยแฮะ

นอกจากเรื่องน้องเปียวที่ยังเดาความเป็นมาของน้องไม่ถูก คราวนี้ก็มางงกับเรื่องคาสะ - คุณอลันเพิ่มอีก

เราเองก็งงเหมือนคมค่ะ ทำไ่มคุณอลันต้องให้คาเสะเข้าไปกว้านซื้อหุ้นของพฤทธาการอีกด้วยล่ะ ?
ดูแล้วก็ไม่เห็นว่า คุณอลันจะได้ประโยชน์อะไรมากไปกว่านี้
หรือเพราะอยากแกล้งความใจร้ายของคนบ้านนั้น และอยากกดดันเปียวไปพร้อม ๆ กัน
เพราะรู้อยู่แล้วว่า เปียวมี " อะไร " ที่พอจะให้กับตัวเองได้ ... ?
จะเพราะอะไรก็ไม่รู้แล้วล่ะ รู้แต่ว่าเราได้กลิ่นไอคู่ของคาเสะกับพี่พงมาเลา ๆ ละ 55555

เราสงสารน้องเปียวจังค่ะ อะไรหนัก ๆ ก็มาลงที่เปียวหมดเลยเนอะ >"<
ถึงเปียวจะเรียนจบแล้วก็จริง แต่ก็เหมือนกับลูกนกที่เพิ่งจะเิริ่มหัดบิน กำลังจะโผขึ้นสู่ท้องฟ้ากว้าง
ไอ้ที่มีอยู่ในหัวก็มีแต่ทฤษฎีทั้งนั้น และเพราะอย่างนั้น เปียวจะทำอะไรได้ จะช่วยอะไรที่บ้านได้
นอกเสียจากทำตามข้อตกลงที่เคยทำไว้กับเจ้าหนี้เงินกู้อย่างคุณอลัน

และพอข่มใจกลั้นอายตั้งหน้าจะทำ ... คุณอลันก็กลับใจร้าย บอกว่า ไม่มีอารมณ์ !

เราเข้าใจความรู้สึกของน้องมากกกกกกกกกกกกค่ะ ว่าน้องจะรู้สึกยังไง
เสนอไปแล้วเขาไม่รับนี่มัน ... เหมือนโดนดูถูกกลาย ๆ เลยนะ T T

แต่คุณอลันก็ใจร้ายไม่นานแฮะ มาชวนน้องไปบ้าน แล้วพอถึงบ้าน ก็ ...
ก็มีอารมณ์ขึ้นมาทันทีเลยเรอะ =_________________= โอ๊ะ บางครั้งเราก็ไม่เข้าใจพระเอกเหมือนกันนะ
เหมือนเล่นตบหัวแล้วลูบหลังเลย อืม สนุกมากไหมคะคุ้ณณณณณ ! >"<

เป็นกำลังใจให้คุณคนเขียน และน้องเปียวค่ะ

ปล. รู้สึกอยากให้ตอนต่อไปมาไว ๆ จังค่ะ ~~~

ออฟไลน์ Onlymin

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 465
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-4
อ่านช่วงแรกสงสารเปียวมาก ๆ

พอถึงตอนอลันลุกขึ้นไม่ยอมเปียว....ทั้งโกรธทั้งอายแทนเปียวสุด ๆ

พอถึงตอนท้าย ค่อยรมณ์ดีขึ้นมาหน่อยที่พาเปียวกลับบ้านด้วย...คืนนี้ไม่รอดแน่เปียวเอ๋ย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ gupalz

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4911
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +604/-20
สงสารเปียว บ้านนี้มันเป็นอีเห็นกันทั้งบ้านแหงๆ

ออฟไลน์ yeyong

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +917/-26
อลันอยากเปลี่ยนสถานที่นี่เอง :o8:

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
 :เฮ้อ: ชีวิตของน้องเปียว ในเมื่อมันจะต้องเป็นไปแบบนั้น
ก็นะน้องเปียว อะไรจะเกิดก็ปล่อยให้เกิดก็แล้วกัน
มิสเตอร์แอลก็ไม่ได้ดูร้ายกาจนักหรอกนะ

ออฟไลน์ karmdodcom

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2438
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
ทำไมทุกคนร้ายกับเปียวจัง อลันก็อย่าร้ายกับเปียวเลยนะ

little_nok

  • บุคคลทั่วไป
นึกแล้วว่าต้องมีคนงง คำว่า "พื้นเสีย"
อันนี้เป็นคำที่ใช้กันเมื่อนานมาแล้ว
ไม่คิดว่าน้องวันใหม่จะใช้นะคะเนี่ยะ
คนสงสัยเยอะ แปลว่า คนอ่ืานต้องเด็กๆ มากๆ แน่เลย
ส่วนพี่คนอ่านคนนี้ต้องอายุเยอะแล้วแน่เหมือนกัน  เหอๆๆ
ไม่เคยอ่านนิยายของน้องวันใหม่มาก่อนเลย
เดี๋ยวพี่ต้องไปหาอ่านให้หมดซะแล้ว
ส่วนนิยายเรื่องนี้ สนุกมากเลยค่ะ
ดราม่าตามนั้น น้องเปียวของเราก็เป็นเด็กเก็บมาเลี้ยง หรือเป็นลูกน้องชายตาพรต เพราะ่พ่อชื่อพชร นี่น่ะ
ส่วนพ่อพระเอกอลันของเรา ก็ตามฟอร์มมาเฟียจิตใจอ่อนโยน เพราะเขาได้รับการเลี้ยงดูจากแม่และยาย
ที่สุดแม่และยายก็ต้องรักน้องเปียวของเรามากๆ แน่เลย
อุ๊ย ตอนท้ายๆ นี่น้องเปียวต้องทำหน้าที่แล้วเหรอ
ไม่น่ะ ปล่อยน้องไปก่อนเหอะ ให้น้องเต็มใจซะก่อน ให้เปียวรักอลันจนทนไม่ไหวไปเอง

ออฟไลน์ IIMisssoMII

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2030
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-2
ขอให้เปียว ผ่านคืนนี้ อย่าง ตลอดรอดฝั่งนะ 555

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-3
อะโหชีวิต น้องเปียวจะโดนอะไรอีกนี่
พยายามจะช่วยครอบครัวที่ไม่ใยดีอะไรกับตัวเอง แล้วยังโดนดูถูกอีก

ออฟไลน์ didi

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1000
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-8

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +462/-20
อยากรู้ว่าบ้านเปียวมีอะไร??
ทำไมต้องร้ายกับเปียวขนาดนั้น


นั่งอ่านรอเฉลยค่า

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด