(เรื่องสั้น) ขอรักคืนใจ ตอนจบ 01112011 (แนวจีนโบราณ+กำลังภายในนิดๆ) P2
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: (เรื่องสั้น) ขอรักคืนใจ ตอนจบ 01112011 (แนวจีนโบราณ+กำลังภายในนิดๆ) P2  (อ่าน 41699 ครั้ง)

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง
ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,
ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง
ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก
ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ
กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว
ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง
ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะ
เสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.อย่าพูดคุย ทักทาย นักเขียน คนอ่่านโดยรีพลายดังกล่าวไม่เกี่ยวพันกับนิยายให้มากนัก เช่น
คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรคอมเม้นต์สักคอมเม้นต์เีดียวก็เพียงพอแล้ว
ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และทำลิงค์โยงมายังนิยาย
และให้นักเขียนทุกคนทำลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยเกี่ยวกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วย
เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ
ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ
ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ
โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-11-2011 17:49:56 โดย pita »

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
เรื่องเก่าก็ยังไม่จบ แอบมาเปิดเรื่องใหม่อีกแล้ว
ความจริงเรื่องนี้พิตเขียนสนองความต้องการตัวเองล้วนๆ
เพราะ จู่ ก็บ้าเกิดอยากดูหนังจีนกำลังภายในซะอย่างนั้น
เลยเอามาเขียนนิยายซะเลย




ตอนที่ 1  ขอรักคืนใจ
ในยามสายของเมืองอู๋ซวงที่เคยสงบเงียบกลับมีม้าตัวหนึ่งวิ่งมาอย่างรวดเร็ว หนุ่มน้อยหน้าตาคมคาย ร่างแกร่งสมชายชาตรีแม้จะอายุเพียง16ปี ในอ้อมกอดปรากฏร่างๆหนึ่งที่ทำให้คนทั้งเมืองตื่นตะลึง ร่างน้อยๆที่เต็มไปด้วยเลือด!!
พลัน ม้าตัวนั้นก็หยุดที่หน้าประตูใหญ่ชายหนุ่มจึงอุ้มร่างน้อยไว้แนบอกแล้วพาเข้าไปในบ้านทันที
“คุณชายกลับมาแล้วหรือขอรับ” พ่อบ้านวัยกลางคนรีบออกมารับ ชายหนุ่มทันที ที่แท้แล้วชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาผู้นี้คือคุณชาย “อี้เหวินหลง”นายน้อยของบ้านสกุลอี้เหวิน ตระกูลพ่อค้าที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองอู๋ซวง
“เอ๊ะ นั่นใครหรือขอรับ”
“อย่าเพิ่งถามมาก เด็กคนนี้ได้รับบาดเจ็บท่านช่วยไปตามหมอหยางมาที” อี้เหวินหลงหันไปสั่งพ่อบ้านก่อนจะอุ้มร่างน้อยเข้าไปในห้องพักของตัวเอง
ก๊อกๆ
“คุณชายครับ ท่านหมอหยางมาแล้ว” พ่อบ้านบอกก่อนจะพาชายวัยกลางคนอีกคนเข้ามาในห้อง คนเป็นหมอรีบเข้ามาดูอาการคนป่วยทันที
“เรียนคุณชาย ข้าตรวจอาการเบื้องต้นแล้ว อาการไม่น่าเป็นห่วงแต่ดูท่าเขาจะตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากจนสลบไป ส่วนบาดแผลไม่เป็นอะไรแล้วดีที่คุณชายช่วยห้ามเลือดได้ทัน จากนี้ก็ให้กินยาตามที่ข้าสั่ง อีกสองสามวันคงจะฟื้นขอรับ”
“อืม” อี้เหวินหลงพยักหน้ารับรู้
“ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวนะขอรับ”
เมื่อคนอื่นๆออกไปจากห้องแล้ว ชายหนุ่มจึงเดินไปที่อ่างล้างหน้าก่อนจะลงมือเช็ดตัวให้กับร่างเล็กทันที อี้เหวินหลงมองอย่างเห็นใจตัวก็เล็กนิดเดียวแท้ๆไม่รู้ว่าไปมีความแค้นกับใคร นี่ถ้าเขาไม่ไปเจอไม่รู้ว่าป่านนี้ร่างเล็กนี่จะเป็นยังไง แล้วดูท่าเด็กคนนี้น่าจะผลัดหลงกับพ่อแม่ เฮ้อ ในเมื่อช่วยแล้วก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุดสินะ ดีเหมือนกันเขาเองก็เป็นลูกคนเดียวถ้ามีน้องมาอยู่ด้วยคงจะสนุกกว่านี้ เขาจะสอนกระบี่ สอนกังฟูแล้วจะสอนตำราต่างๆให้น้อง เราสองคนจะฝึกยุทธ์ เดินหมากด้วยกัน แค่คิดร่างสูงก็ยิ้มออกต่อไปชีวิตที่เงียบเหงาของคนในบ้านคงมีชีวิตชีวาขึ้นไม่น้อย
“น้องเล็ก ต่อไปนี้เจ้าเป็นน้องชายของพี่ใหญ่แล้วนะ”



10 ปีผ่านไป (ไวเชียว)
เสียงควบม้าดังมาแต่ไกลก่อนจะปรากฏร่างบอบบาง ใบหน้าหวานราวกับสตรีของคุณชาย “หย่งอี้” คุณชายเล็กของบ้านสกุลอี้เหวิน รอยยิ้มกว้างที่ประดับอยู่บนดวงหน้าหวานทำให้คนที่พบเห็นถึงกับต้องมนต์สะกด(สวยเกิ๊น:พิตต้า) ก่อนจะหยุดหน้าประตูใหญ่ เจ้าของใบหน้าหวานจะกระโดดลงจากหลังม้าทันที
“พี่ใหญ่”เสียงหวานร้องทักทันทีที่เห็นร่างสูงที่คุ้นตาของผู้เป็นพี่ก่อนจะโผเข้าสู้อ้อมกอดแกร่งที่แสนคิดถึง
“หย่งอี้” อี้เหวินหลงอ้าแขนรับน้องน้อยที่โตเป็นหนุ่มน้อยเต็มตัว ยิ่งโตหย่งอี้ก็ยิ่งบอบบางราวอิสตรีเห็นทีเขาคงต้องเล่นบทพี่ชายจอมโหดซะแล้ว ร่างสูงคิดอย่าขบขัน
“พี่ใหญ่ท่านไปคราวนี้ได้อะไรมาฝากข้าบ้าง”
“เจ้าเด็กคนนี้ แทนที่จะถามว่าพี่เหนื่อยไหมดันถามถึงของฝากซะได้”
“ก็พี่ใหญ่ไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย”
ร่างสูงได้แต่สายหน้าเอือมระอาแต่มีหรือที่จะขัดใจร่างในอ้อมกอดได้ ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา10ปีเขาไม่เคยขัดใจร่างบางเลยสักครั้งจนคนในบ้านต่างมองว่าเขา เอาใจหย่งอี้เกินไปแต่สำหรับเขาแล้วอะไรก็ตามที่ทำให้น้องน้อยยิ้มได้เขาก็ยินดีจะทำให้เสมอ
“เฮ้อ เจ้าเนี่ยนะ ไปดูสิพี่เอาไปไว้ในห้องเจ้าแล้ว” ร่างเล็กรีบผละออกจากอ้อมกอดก่อนจะวิ่งเข้าห้องไป กล่องไว้แกะสลักงดงามวางอยู่บนโต๊ะ คนตัวเล็กรีบเปิดกล่องออกทันที ขลุ่ยหยกเนื้อดีปรากฏแก่สายตาทำให้ร่างบางยิ้มกว้างจนแทบหุบไม่ลง พี่ใหญ่รู้ใจเขาเสมอเลย
“เจ้าชอบไหม”
“ชอบ ข้าชอบมากเลยพี่ใหญ่ ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าอยากได้”
“ไม่มีอะไรที่พี่หาให้เจ้าไม่ได้จำไว้นะน้องเล็ก” คำสัญญาที่ออกมาจากปากร่างสูงทำให้อีกคนยิ้มกว้างมากกว่าเดิม
“ขอบคุณนะ ที่พี่ทำเพื่อข้า”





บ้านสกุลอี้เหวินยังคงสดชื่นและมีชีวิตชีวาจากร่างบางที่แสนซุกซนอยู่เช่นเดิม ถึงแม้ว่าหย่งอี้จะไม่ใช่คนสกุลอี้เหวินแต่ทุกคนก็รักและเอ็นดูร่างบางมาก โดยเฉพาะเถ้าแก่เฉินหรืออี้เหวินเฉิน และฮูหยินที่รักร่างบางราวกับแก้วตาดวงใจ แต่วันนี้ดูเหมือนบรรยากาศจะต่างออกไปเพราะใบหน้าหวานที่มักมีรอยยิ้มเสมอกลับกลายเป็นหน้าบึ้งตึงคล้ายกับคนขัดใจ
“ข้าไม่ยอม ข้าไม่ยอมเด็ดขาด” ร่างเล็กโวยวายจนผู้เป็น พ่อ แม่ และพี่บุญธรรมถึงกับส่ายหน้า
“หย่งอี้พี่ชายเจ้าอายุ26แล้วนะ สมควรจะต้องมีคู่ได้แล้ว”
“ข้าไม่ยอม ไม่ยอมเด็ดขาด พี่ใหญ่ไม่รักข้าแล้วพี่ใหญ่จะทิ้งข้าไปแล้ว” ร่างเล็กยังดื้อดึง สาเหตุที่หย่งอี้โวยวายคงมาจากการที่พี่ชายจะไปดูตัวคุณหนู เยี่ยชิงชิง เป็นแน่
“อย่าทำตัวเป็นเด็กแบบนี้สิหย่งอี้”อี้เหวินหลงพูดเสียงเรียบ
“ข้าไม่ยอม พี่ใหญ่ไม่รักข้าแล้ว ” ร่างเล็กว่าทั้งน้ำตาก่อนจะวิ่งเข้าตัวเอง ไม่ยอมหรอก ไม่ยอมเด็ดขาด พี่ใหญ่เป็นของหย่งอี้นะ ทำไมนะ ทำไมแค่คิดว่าจะมีใครมาอิงแอบอ้อมกอดนั้น หัวใจของหย่งอี้ก็พลันปวดหนึบขึ้นมา มันเป็นเพราะอะไรกันนะ ร่างเล็กไม่เข้าใจตัวเองเลย
“ฮึกๆ ฮือๆๆ” อี้เหวินหลงมองคนที่ร้องไห้อยู่บนเตียงด้วยหัวใจที่เจ็บปวด แค่เพียงเห็นน้ำตาของน้องหัวใจมันก็เหมือนจะหยุดเต้นให้ได้ ทำไมน้ำตาของเจ้าถึงทำให้พี่เป็นได้ถึงเพียงนี้กันนะหย่งอี้
“หย่งอี้ หันมาพูดกันดีๆเถอะ”
“ไม่ พี่ใหญ่ไม่รักข้า พี่ใหญ่จะทิ้งข้าไปแล้ว พี่ใหญ่ไม่รักน้องคนนี้แล้ว” ยิ่งได้ฟังคนตัวเล็กตัดพ้อทั้งน้ำตา ร่างสูงพลันใจอ่อนยวบ ไม่เอาแล้ว ไม่อยากเห็นน้ำตาของคนๆนี้ เจ็บปวดเหลือเกินเจ้ารู้หรือไม่หย่งอี้ว่าน้ำตาของเจ้าทำให้พี่ปวดใจเหลือเกิน
“ใครบอกว่าพี่ไม่รักเจ้ากัน เจ้าเป็นน้องของพี่นะ พี่รักเจ้าที่สุดรู้ไหมเด็กโง่” ร่างสูงบอกก่อนจะรวบอีกคนเข้ามากอด
“ท่านอย่าทิ้งข้าไปนะ  อย่าทิ้งข้าไป”
“พี่ใหญ่สัญญาจะไม่ทิ้งเจ้าไปเด็ดขาด นิ่งซะนะคนดี”ว่าพลางโยกตัวเบาๆเพื่อปลอบน้องน้อย
หย่งอี้ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดที่คุ้นเคยก่อนจะเหลือบมองเสี้ยวหน้าคมคาย พลันหัวใจก็เต้นถี่ราวกับมีใครมาตีกลองในอก หน้าร้อนวูบราวกับคนเป็นไข้ นี่เขาเป็นอะไรนะ
“อ้าว หย่งอี้ตื่นแล้วเหรอ”
“อือ ตื่นแล้ว”
“เจ้าหายโกรธพี่แล้วใช่หรือไม่”
“ข้าจะโกรธท่านได้อย่างไร เป็นข้าเองที่เอาแต่ใจ ข้ายอมให้พี่ใหญ่ไปดูตัวก็ได้ ต่อไปข้าคงต้องทำหน้าที่น้องสามีที่ดี ท่านก็ต้องดีกับแม่นางเยี่ยให้มากๆนะ”
“ดีจริง” ร่างสูงบอกอย่างอารมณ์ดี

ลิงค์เรื่องเก่าๆเหมือนเดิมคร่า :pig4: :pig4: :pig4:
คืนข้ามปี
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=21167.0
ใจฉันเป็นของเธอ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=21268.0
หมอดูแม่นๆ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=27943.0
ได้ยินไหมว่ารักเธอ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=28058.0

เรื่องงยาว(มั้ง) เรื่องเดียวของพิต(ยังไม่จบ)
ผู้กองที่รัก
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=28796.0

ตามไปอ่านกันได้ค่ะ

ออฟไลน์ $VAN$

  • Moderator
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-6
 :mc4: น่าสนุก ชอบแนวจีนกำลังภายในด้วยอ่ะ
รอตอนหน้าจ้า

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
ชอบแนวนี้จริงๆ   :m11:
ท่าทางน่าสนุก รอตอนต่อไปอยู่นะคะ

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ตอน 2

3วันต่อมา
“เฮ้อ” ร่างเล็กๆของหย่งอี้ที่ตอนนี้นอนอยู่บนเตียงจู่ๆก็ถอนหายใจออกมาเสียงดัง

“คุณชายเล็กเป็นอะไรขอรับ”

“ข้าเบื่อน่ะ ต้าหยาง วันนี้ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนข้าเลย”

“ถ้าเช่นนั้น เราไปเที่ยวตลาดกันไหมขอรับ”

“ดีๆๆ  ไปกันเถอะต้าหยาง”
ตลาดเมืองอู๋ซวงยามบ่ายนั้นแม้ไม่ได้คึกคักมากแต่ก็พอจะทำให้หย่งอี้สนุกเพลิดเพลิน
กับของมากมาย  จนพลัดหลงกับต้าหยาง

“เอ๊ะ ” หย่งอี้อุทานเสียงดังหลังจากถูกร่างผอมของขอทานคนหนึ่งชนก่อนจะรู้สึกว่าถุงเงินที่ผูกไว้ถูกดึงไปด้วย

“เจ้า! เอาเงินคืนมานะ” ร่างเล็กตะโกนพลางวิ่งตามคนร้ายไปแต่ดูเหมือนว่าจะกลายเป็นเขาที่หลงทางเสียเอง

“เฮ้อ ตามคนร้ายไม่ทัน ซ้ำยังหลงทางอีก ข้าเนี่ยมันช่างโง่งมเสียจริง”

“เจ้าหลงทางหรือ” เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง

“ท่านเป็นใคร”

“ข้ารึ ข้าเป็นคนที่จะพาเจ้ากลับบ้านอย่างไรเล่า” ชายปริศนาตอบ

“ถ้าอย่างนั้นท่านช่วยพาข้าไปส่งที่บ้านสกุลอี้เหวินได้หรือไม่”

“ย่อมได้ๆแต่ข้าต้องไปเอาถุงเงินให้เจ้าก่อน” ชายปริศนาเดินเข้าไปในตรอกแคบๆที่เจ้าขอทาน
วิ่งเข้าไปเพียงไม่นานก็กลับออกมาพร้อมกับถุงเงิน

“นี่ของเจ้าใช่หรือไม่”

“ใช่ๆ” หย่งอี้ยิ้มก่อนจะรับถุงเงินมาแล้วลูบอย่างห่วงแหนจนอีกคนเกิดความสงสัย

“เจ้าดูท่าทางจะหวงถุงเงินมากกว่าเงินอีกนะ”

“อือ เพราะมันเป็นถุงเงินที่พี่ข้าซื้อให้ อะไรที่พี่ใหญ่ให้มันสำคัญกับข้าเสมอ”

“ไปเถอะ ข้าจะไปส่งเจ้าที่บ้านเอง”
ชายปริศนาเดินนำหย่งอี้มาที่ม้าก่อนจะพามาส่งที่บ้านสกุลอี้เหวิน

“ถึงบ้านเจ้าแล้ว”

“ขอบใจท่านมากที่มาส่งข้า”

“ข้าชื่อ หวันเอี้ยนเหว่ยนะ จำไว้ให้ดีล่ะ”  เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะควบม้าออกไปทันที

“คุณชายเล็กไปไหนมาขอรับแล้วท่านบาดเจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า”ต้าหยางรีบวิ่งออกมารับทันทีที่เห็นหย่งอี้
 สวรรค์ท่านช่างเมตตาต้าหยางนัก ใครๆก็รู้ว่าคุณชายอี้เหวินหลงทั้งรักทั้งห่วงคุณชายหย่งอี้มากแค่ไหน
ถ้าคุณชายเล็กเป็นอะไรไปมีหวังเขาต้องลงไปนอนคุยกับไส้เดือนในหลุมเป็นแน่

“ข้าไม่เป็นอะไรหรอกต้าหยาง โชคดีที่เจอพี่เหว่ยเขามาช่วยข้าไว้ข้าก็เลยกลับบ้านได้” หย่งอี้พูดราวกับพบวีรบุรุษ
ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้รู้สึกไว้วางใจคนแปลกหน้าได้มากขนาดนี้เพียงแต่ความรู้สึกลึกๆมันบอกว่า
หวันเอี้ยนเหว่ย คนนั้นไม่มีทางคิดร้ายกับเขาอย่างแน่นอน

“นั่งยิ้มอะไรคนเดียวหรือหย่งอี้”อี้เหวินหลงทักขึ้นหลังจากที่ไม่เห็นหยงอี้ออกไปรับแต่กลับมานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ในสวนแทน

“กลับมาแล้วหรือพี่ใหญ่” ร่างเล็กรีบวิ่งหวังจะเข้าไปกอดพี่ใหญ่เช่นทุกครั้งแต่ก็ต้องชะงัก จนอีกคนอดที่จะสงสัยไม่ได้

“ทำไมไม่กอดล่ะหย่งอี้”

“ไม่ได้หรอก อีกหน่อยพอพี่ใหญ่แต่งงานกับคุณหนูเยี่ยแล้ว ข้าก็คงกอดท่านไม่ได้อีกดังนั้นข้าจึงคิดว่าควรฝึกไว้ตั้งแต่เนิ่นๆดีกว่า”

“ใครสอนให้เจ้าคิดแบบนี้” ร่างสูงถามอย่างโมโห อย่าให้รู้นะว่าใครที่ทำให้น้องน้อยคิดแบบนี้
ถ้าเขารู้มันคนนั้นได้ลงไปนอนคุยกับไส้เดือนแน่

“ไม่มีใครสอนข้าหรอก ข้าคิดของข้าเองว่ามันคงไม่เหมาะ”

“ใครบอกว่ามันไม่เหมาะ เจ้าเป็นน้องพี่นะหย่งอี้ จำไว้นะเจ้าเด็กโง่ ถึงพี่ใหญ่จะแต่งงานแต่ พี่ก็รักเจ้าเสมอนะน้องรักของพี่”
ร่างสูงดึงน้องน้อยเข้ามากอดอย่างรักใคร่ หย่งอี้ได้แต่ซุกหน้ากับอกแกร่งที่คุ้นเคย
แต่ในใจกลับรู้สึกวูบไหวแปลกๆ ทำไมนะ ทำไมถึงรู้สึกกลัวแบบนี้ กลัวว่าสักวันความอบอุ่นนี้จะหายไป
กลัวว่าจะมีใครแย่งอ้อมกอดนี้ไป ทำไมนะทำไมถึงได้หวงอ้อมกอดของพี่ใหญ่ขนาดนี้

mukwan

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ kny

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1800
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-15

ออฟไลน์ nongrak

  • ยังไงก็รักคาเมะจังที่สุด
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +912/-14
น่าสนุกดี รออ่านต่อค่ะ

ออฟไลน์ O_cha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 248
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
ทำไมนะทำไมแต่ละตอนถึงได้สั้นขนาดนี้

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ทำไมนะทำไมแต่ละตอนถึงได้สั้นขนาดนี้


ฮ่าๆๆๆ นังพิตมีปัญญาเขียนได้แค่นี้อ่ะคะ อิอิ เด๋วเย็นนี้เอาตอนสามมาลงน๊อ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ sang som

  • เจ็บจิต!!
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1609
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-6

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
เรื่องนี้ อ่านน้อย รีน้อย แต่ไม่เป็นไร
เราลงเพราะใจรักแนวนี้ล้วนๆ ฮ่าๆ
ไปอ่านกันเลยเนาะ



ตอน3

“แล้วเจ้าจะบอกพี่ได้หรือยังว่าวันนี้ไปทำอะไรมา”
“ข้าไปตลาดกับต้าหยาง แต่ถูกโจรวิ่งราวขโมยถุงเงินไปโชคดีเหลือเกิน ที่เจอพี่เหว่ยทำให้ข้ารอดมาได้ ”
ร่างเล็กพูดราวกับเพ้อฝัน ทุกครั้งที่นึกถึงหวันเอี้ยนเหว่ยความรู้สึกอบอุ่น
และคุ้นเคยอย่างประหลาดเกิดขึ้นในหัวใจ มันคุ้นเคยจนเขาเองก็อธิบายไม่ถูก

“มันเป็นใครกัน!!” ร่างสูงกระชากร่างบางออกจากอ้อมกอดด้วยความโกรธ
 ทำไมนะแค่ได้ยินน้องน้อยชื่นชมคนอื่นถึงทนฟังไม่ได้ รู้แค่ตอนนี้โกรธ
 โกรธจนแทบอยากลากคอไอ้คนนั้นมันมาสับเป็นชิ้นๆ เจ้าตัวเองคงไม่รู้ว่าความโกรธทำให้เผลอบีบไหล่บางแน่น

“พี่ใหญ่ ข้าเจ็บ” หย่งอี้พูดทั้งน้ำตา พี่ใหญ่เป็นอะไร ทำไมถึงโกรธมากมายขนาดนี้
หรือโกรธที่หย่งอี้แอบไปเที่ยวตลาด ต่อไปนี้ไม่ไปก็ได้ ไม่ชอบเลย ไม่ชอบเห็นพี่ใหญ่เป็นแบบนี้เลย

“ฮึกๆๆ ท่านโกรธข้าเรื่องอะไร ” เมื่อเห็นน้ำตาของน้องน้อยอี้เหวินหลงถึงรู้สึกตัวว่าทำอะไรอยู่
ก่อนจะรีบดึงร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง

“หย่งอี้ พี่ขอโทษ อย่าร้องเลยนะ” ร่างสูงทำได้เพียงแค่กอดปลอบ
 นี่เขาทำให้น้องร้องไห้กี่ครั้งแล้วนะ เขามันเป็นพี่ที่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ

“นิ่งซะนะ น้องพี่” ร่างสูงไล้นิ้วไปบนใบหน้าหวานเพื่อเช็ดน้ำตา

“พี่รักเจ้านะ” ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ร่างสูงพูดออกไปแบบนั้นแต่มันก็มากพอที่จะทำให้ร่างเล็กหยุดร้องไห้ได้
หัวใจดวงน้อยพองโตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หน้าร้อนผ่าวจนกลายเป็นสีชมพูความรู้สึกนี้คืออะไรกัน
 ร่างเล็กคิดอย่างสับสน ก่อนจะวิ่งกลับห้องทันทีทิ้งให้ร่างสูงยืนเพียงลำพัง




















บรรยากาศในบ้านสกุลอี้เหวินแปลกไปจนคนในบ้านสังเกตได้เพราะสองพี่น้องที่ปกติรัก
และสนิทสนิมกันยิ่งนั้นกลับมีท่าทีที่เฉยเมยต่อกันตั้งแต่เมื่อ3วันก่อน
 อี้เหวินหลงก็แทบไม่ไปหาหย่งอี้ ส่วนหยงอี้ก็เก็บตัวอยู่ในห้องทั้งวัน จนคนในบ้านเริ่มกังวล

“อาหลง เจ้ากับหลงอี้มีเรื่องผิดใจกันหรือ” เถ้าแก่เฉินถามขึ้น

“ไม่มีอะไรหรอก ท่านพ่อ”

“พ่อกับแม่ไม่สบายใจนะที่เห็นเจ้าสองคนผิดใจกัน”

“คุณชายใหญ่ ขอรับคุณหนูเยี่ยมาขอพบขอรับ” พ่อบ้านเข้ามารายงาน

“อืม บอกให้นางไปรอข้าในสวนนะ”

“เอ่อ….คือ” พ่อบ้านอ้ำอึ้งจนอี้เหวินหลงทนไม่ไหว

“มีอะไรก็พูดมาพ่อบ้าน”

“คือมีคนมาขอพบคุณชายเล็กด้วยขอรับ”

“ใคร” อี้เหวินหลงถามออกไป

“เอ่อ ไม่ทราบครับ”

“ทำไมไม่รู้จักถาม!!!!”

“ข้าน้อย เอ่อ…” พ่อบ้านกลัวจนลนลาน ฮูหยินทนไม่ไหวจึงต้องเอ็ดลูกชายออกไป

“เจ้าอย่าไปว่าพ่อบ้านนักเลย”

“ส่วนพ่อบ้านไปตามหย่งอี้มาเถอะ”

ร่างเล็กนั่งเหม่อลอยจนต้าหยางได้แต่ถอนหายใจไม่รู้ว่า คุณชายเล็กเป็นอะไร
 ต้าหยางไม่เข้าใจสักนิดหรือว่าเขาโง่เกินไปกันนะถึงไม่เข้าใจเจ้านายเลย
หย่งอี้นั่งเหม่อลอยพลางคิดถึงคำพูดของร่างสูงเมื่อ3วันก่อนคำว่ารักของท่านหมายถึงอะไรกันนะพี่ใหญ่ท่าน ”รัก”
ข้าแบบไหนกัน

“คุณชายเล็ก มีแขกมาขอพบขอรับ”

“อืม เชิญเขาไปรอข้าที่สวนแล้วกัน”

ใครกันนะที่มาหา หย่งอี้ได้แต่สงสัยเพราะร้อยวันพันปี แทบไม่เคยมีใครมาหาเขาเลย

“หย่งอี้”เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหลัง

“พี่เหว่ย” ร่างเล็กพูดอย่างร่าเริงที่แท้แขกที่มาหาก็คือพี่เหว่ยนี่เอง
สิ่งที่แบกไว้ในใจพลันหายไปโดยไม่ทราบสาเหตุทำไมนะ ถึงได้รู้สึกสบายใจที่ได้อยู่กับคนๆนี้

“คุณชาย นั่นใช่น้องชายท่านหรือไม่”เยี่ยชิงชิงเอ่ยถามร่างสูง

“ใช่แล้ว” อี้เหวินหลงตอบเหมือนไม่สนใจแต่ใครเลยจะรู้ว่าภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้นซ่อนโทสะ
ไว้มากมายเพียงใดยิ่งได้เห็นท่าทางสนิทสนมของทั้งสองยิ่งเพิ่มความโกรธเป็นเท่าตัว
โกรธที่หย่งอี้ไปยิ้มให้คนอื่น โกรธที่หย่งอี้ชื่นชมคนอื่นมากกว่าเขา
และสุดท้ายโกรธตัวเองที่ไม่เคยเข้าใจสักทีว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร




มาแบบสั้นๆแต่ลงทุกวันคงได้เนาะ  :L2:
ขอบคุณ ที่ติดตามนะคะ  :กอด1:

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13

ออฟไลน์ Heladasless

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
 :-[ :-[
ทั้งคู่ไม่เข้าใจfeel ตัวเองสินะ :really2:

zeen11

  • บุคคลทั่วไป
ตามมาอ่านค่ะ ชอบแนวจีนๆ แบบนี้มาก เขียนมาต่อบ่อยๆ นะคะ  :mc4: :mc4:

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
ชอบแนวนี้ด้วยๆๆๆ
พี่เหว่ยเป็นใครอ่ะ
สงกะสัยอย่างแรง อิอิ

ออฟไลน์ $VAN$

  • Moderator
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-6
สงสัยด้วย พี่เหว่ยเปงใคร  :z2:

ออฟไลน์ nongrak

  • ยังไงก็รักคาเมะจังที่สุด
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +912/-14
พี่เหว่ยนี่เป็นใครกัน แล้วเรื่องนี้มีกี่ตอนจบค่ะ อยากรู้

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ตอน 4

“ดูท่าทางเจ้าไม่ร่าเริงเลยนะหย่งอี้” หวันเอี้ยนเหว่ยถามนตรงหน้า ถึงแม้หย่งอี้จะพยายามทำตัวร่าเริงเท่าใด
แต่ทุกครั้งที่เผลอมักจะมองไปที่ศาลาฤดูร้อนตลอดเวลา

“ข้าไม่ได้เป็นอะไร” หย่งอี้ว่าพลางจูงมืออีกคนออกไปจากตรงนั้นทันที ไม่ไหวแล้ว
ใจมันทรมานเหลือเกิน คุณหนูเยี่ย งามอย่างที่คนอื่นบอกจริงๆยิ่ง ร่างงามนั่งเคียงข้างร่างสูงยิ่งเหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยก คิดถึงตรงนี้น้ำตาของหยงอี้พลันจะไหลเอาดื้อๆ เอาอีกแล้วนี่ข้าเป็นอะไรกันนะ ทำไมถึงปวดใจขนาดนี้

“เจ้าร้องไห้ทำไมนะหย่งอี้”

“ข้าไม่ได้ร้องไห้นะ”

“เด็กดื้อ ก็เจ้าร้องไห้อยู่ชัดๆ เจ้าเห็นว่าข้าโง่หรืออย่างไร มีเรื่องไม่สบายใจอะไรบอกข้าได้หรือไม่”

“ข้า ขะ ข้า ข้าไม่รู้ ไม่รู้อะไรทั้งนั้น”  ร่างเล็กได้แต่ส่ายหน้าจะให้เขาพูดได้อย่างไรในเมื่อตัวเองยังไม่รู้เลยว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร

“ข้าพอจะช่วยอะไรเจ้าได้หรือไม่หย่งอี้” หวันเอี้ยนเหว่ย พูดอย่างอ่อนโยนพลางลูบผมร่างเล็ก
ก่อนจะดึงเข้าสู่อ้อมกอด

“ไม่ร้องนะหย่งอี้ ข้าไม่ชอบเห็นเจ้าร้องไห้เลย”
หย่งอี้กอดกับหวันเอี้ยนเหว่ยโดยที่ไม่รู้ว่ามีอีกคนที่จับจ้องทั้งสองอยู่ตลอด
มันจะมากไปแล้วนะหย่งอี้ เจ้ากล้ากอดกับมันต่อหน้าข้าเชียวหรือ
ร่างสูงได้แต่คิดในใจเพราะด้วยมารยาททำให้ไม่อาจทิ้งร่างงามที่อยู่ข้างๆได้

“คุณชายท่านดูไม่สดชื่นเลยนะ” เยิ่ยชิงชิงเอ่ยถามคนข้างกาย

“ขออภัยด้วยที่ข้าเสียมารยาท” อี้เหวินหลงกล่าวอย่างสำนึกผิด

“มิได้ๆ คงเป็นชิงชิงเองที่ทำให้ท่านเสียอารมณ์”ร่างงามเอ่ยอย่างสำนึกผิดจนอี้เหวินหลงละอายใจ

“แม่นางเยี่ยอย่าได้พูดเช่นนั้น ข้าตังหากที่ต้องขอโทษแม่นางที่เสียมารยาท”

“เราอย่าได้มัวนั่งโทษกันอยู่เลย คุณชายท่านลองชิมขนมนี่สิ ข้าเพิ่งหัดทำไม่รู้ถูกปากหรือไม่” ร่างงามบอกพลางเลื่อนจานขนมตรงหน้าให้

“นี่ก็ใกล้ค่ำแล้วเจ้าไปไหนของเจ้านะ” อี้เหวินหลงที่บัดนี้เดินไปเดินมาราวหนูติดจั่นในห้องของร่างบางได้แต่คิดในใจ
หลังจากที่กลับมาจากการร้านค้าแทนที่จะเจอน้องน้อยเช่นทุกวันกลับเจอแค่ต้าหยางที่รอบอกว่าหย่งอี้ออกไปเที่ยวกับ
หวันเอี้ยนเหว่ย นึกถึงคำพูดของคนๆนั้นเมื่อ3วันก่อนแล้วในใจพลันวูบไหวอย่างประหลาด

“ดูแลคนของเจ้าให้ดีล่ะคุณชายอี้เหวิน มิเช่นนั้นข้าคงต้องรับไปเป็นคนของข้า” คำพูดแสนโอหังที่ร่างสูงไม่เคยนำมาใส่ใจ
เพราะเขาเชื่อว่าหย่งอี้ไม่มีทางไปจากเขาแน่ แต่3วันมานี้ความมั่นใจนั้นมันเริ่มจะสั่นคลอนเสียแล้ว
เสียงฝีเท้าและเสียงหัวเราะที่คุ้นเคยดังขึ้นนอกห้อง ยิ่งเพิ่มความโกรธในใจร่างสูงได้เป็นอย่างดี

“หึ เจ้าคงสนุกมากนะหย่งอี้” ร่างสูงบ่นกับตัวเองเบาๆก่อนจะยิ้มเหี้ยม ที่น้อยครั้งนักจะได้เห็น
ร่างเล็กของหย่งอี้ยังคงหัวเราะอย่างร่าเริงไม่รู้เรื่องว่าภัยกำลังจะมาถึงตัว

“เจ้าไปไหนมา!!” เสียงทุ้มตะโกนถามทันทีที่ร่างบางก้าวเข้าห้อง

“ข้าไปเที่ยวตลาดกับพี่เหว่ย” หย่งอี้ยังคงตอบอย่างร่าเริงผิดกับอีกคนที่แทบอยากจะเอาเจ้าคนแซ่หวันเอี้ยนมาสับเป็นชิ้นๆ

“เจ้าคงสนุกมากสินะ”

“ใช่ สนุกมาก พี่เหว่ยใจดี เขาตามใจข้าทุกอย่างเลย นี่เขายังซื้อป้ายหยกให้ข้าด้วยนะ”


ปัง!! เสียงตบโต๊ะดังขึ้นทำให้ร่างบางชะงักทันที


“คำก็พี่เหว่ย สองคำก็พี่เหว่ย เจ้ายังเห็นข้าอยู่ในสายตาบ้างหรือเปล่า หึ หย่งอี้”

“พี่ใหญ่ท่าน เป็นอะไร โกรธข้าเรื่องอะไร” ร่างบางถามด้วยความสงสัยแต่กลับถูกมือใหญ่บีบที่หัวไหล่แน่น

“ใช่ข้าโกรธ โกรธที่เจ้ามีความสุขอย่างไรเล่า”

“ท่านมันเอาแต่ใจ เห็นแก่ตัว ท่านไม่ใช่พี่ใหญ่ที่ข้ารู้จัก ท่านมันคนใจร้าย ข้าเกลียดท่าน” ร่างบางบอกทั้งน้ำตา

“ดี ถ้าเจ้าเกลียดข้านักจะอยู่ทำไมเล่า ทำไมไม่ไปอยู่กับพี่เหว่ยของเจ้าเสียล่ะ”
ร่างบางได้ฟังถึงกับตกตะลึง ทำไมกัน นี่มันเรื่องอะไร ร่างบางตกอยู่ในห้วงแห่งความไม่เข้าใจ
ไม่เข้าใจว่าตัวเองทำผิดอะไร ร่างสูงถึงผลักไสเช่นนี้ ไหนบอกจะไม่มีมีวันทิ้งกันอย่างไรเล่า
 ทำไมพี่ใหญ่ถึงผิดสัญญา หรือตอนนี้พี่ใหญไม่ต้องการน้องคนนี้แล้ว

“ได้ ในเมื่อคุณชายออกปากไล่ ข้าน้อยก็ไม่อาจหน้าด้านอยู่ต่อไป ท่านวางใจเถิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้าข้าน้อยให้ขัดเคืองใจอีก” ร่างบางพูดอย่างน้อยใจ ในเมื่อบ้านนี้ไม่ต้อนรับเขา เขาก็จะไป

“หยุดนะ หย่งอี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!!”

“ทำไมข้าจะไปไม่ได้”

“ข้าไม่ให้เจ้าไป เจ้าจะไปอยู่กับคนแซ่หวันเอี้ยนใช่ไหม”

“ใช่” ร่างบางตอบอย่างน้อยใจ

“หึ อย่าหวังว่าเจ้ากับมันจะสมหวังเลย น้องเล็ก” มือแกร่งยังคงบีบหัวไหล่เล็กแน่นจนกระดูกแทบแหลก
 แต่หย่งอี้กลับไม่มีแม้แต่น้ำตา

“ต้าหยาง เจ้าออกไปก่อนแล้วอย่าให้ใครเข้ามาแถวนี้ล่ะ” ร่างสูงตะโกนบอกคนหน้าห้องก่อนจะหันมาสนใจร่างบางที่อยู่ตรงหน้า

“นิ่งทำไมหย่งอี้ เถียงสิ”

“ท่านมันเอาแต่ใจ ไม่มีเหตุผล ”

“ข้าทำได้มากกว่าที่เจ้าคิดนะ”
ร่างสูงยิ้มเหี้ยมก่อนจะทาบริมฝีบางลงบนปากบาง จูบรุนแรงไร้ซึ่งความอ่อนโยน 

“อือ อือ” หย่งอี้ประท้วงโดยการทุบที่หน้าอกแกร่งแต่อีกคนกลับไม่มีท่าทีที่อ่อนลง
 หนำซ้ำยังเพิ่มความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆตามแรงอารมณ์ ร่างสูงถอดจูบออกหลังจากที่จูบจนพอใจ
ผิดกับร่างบางที่ตอนนี้แทบขาดอากาศ

“จำไว้นะหย่งอี้ เจ้าเป็นของข้า ”

“ข้าเกลียดท่าน”

“ข้าก็อยากรู้เช่นกัน ว่าเจ้าจะเกลียดข้าได้นานแค่ไหน”
พูดจบก็ดึงร่างบางเข้าสู้อ้อมกอดก่อนจะบดเบียดริมฝีปากลงมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้กลับเป็นจูบที่เต็มไปด้วยความร้อนแรง
จนร่างบางไร้แรงขัดขืน มือหยาบลูบไล้ไปทั่วหน้าอกเนียนก่อนจะก้มลงชิมซอกคอขาวพลางสร้างรอยแห่งความเป็นเจ้าของไว้ทั่วไปหมด หย่งอี้ที่บัดนี้ได้แต่ซบหน้ากับอกแกร่งปล่อยให้ร่างสูงทำตามอำเภอใจ ทั้งๆที่อยากขัดขืนแต่ทำไมถึงรู้สึกดีกับสัมผัสนี้นะ ทำไมกัน

“ท่านโกรธเกลียดข้า ถึงเพียงนี้เชียวหรือพี่ใหญ่ ข้าไปทำอะไรให้ท่านกัน ฮึกๆ” ร่างเล็กพูดอย่างไม่เข้าใจ

“หย่งอี้เจ้า!! ” ร่างสูงได้สติทันทีที่เห็นน้ำตาของน้องน้อย นี่เขาจะทำอะไร เขาจะทำอะไรหย่งอี้

“พี่ขอโทษ” อี้เหวินหลงรวบร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดพลางลูบผมเพื่อปลอบน้องน้อยให้หายตกใจ

“หยุดร้องได้แล้วนะหย่งอี้ พี่ขอโทษ ได้ยินไหมว่าพี่ขอโทษ”

“ฮึกๆๆ ข้าทำอะไรผิด ท่านบอกได้ไหมพี่ใหญ่”

“เจ้าไม่ผิดหรอกเด็กดี เป็นพี่ที่ผิด พี่ขอโทษนะที่ทำเรื่องไม่ดีกับเจ้า”
ร่างเล็กไม่ตอบแต่ดันตัวออกจากร่างสูงพลางตั้งท่าจะเดินออกไป

”เจ้าจะไปไหน”

“ข้าจะไปตามทางของข้า ท่านไล่ข้าแล้วจำไม่ได้หรือ”

“ไม่ พี่ไม่ให้เจ้าไป” มือใหญ่รีบรวบร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดอย่างเดิม
กลัวเหลือเกินว่าร่างนี่จะจากไปจริงๆ อยากจะตบหน้าตัวเองนัก เพราะอารมณชั่ววูบแท้ๆที่
ทำให้เขาเกือบเสียคนในอ้อมกอดไป

“ทำไมกัน ในเมื่อท่านไล่ข้า”

“ถ้าเจ้าไป พี่จะอยู่ได้อย่างไร ได้โปรดอย่าไปจากพี่เลยนะ พี่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเจ้า”

“พี่รักเจ้านะหย่งอี้”
รัก คำนี้อีกแล้วหรือ ท่านจะรู้บ้างไหมว่ามันทำให้ข้าใจสั่นเพียงใด ถ้าท่านเพียงแค่พูดปลอบใจข้าก็อย่าพูดมันอีกเลย

“ได้ยินไหมหย่งอี้ ว่าพี่รักเจ้า”

“ท่านรู้ตัวหรือไม่ว่าพูดอะไรออกมา”

“รู้สิ ทำไมพี่จะไม่รู้ ความจริงพี่ควรจะรู้ตั้วตั้งนานแล้ว แต่พี่มันโง่งม โง่จนแยกแยะไม่ออกว่า รักเจ้าแบบไหน”
ใช่เขามันช่างโง่งมเสียจริง โง่ที่ไม่เคยรู้ใจตัวเองสักครั้งว่าทุกอย่างที่ผ่านมาเขาทำไปเพราะ รัก เขารักหย่งอี้ อาจจะรักมาตั้งแต่เมื่อ10ปีก่อนด้วยซ้ำ






มาแบบสั้นๆอย่างเคย ฮ่าๆ
ถ้าอยากรู้ว่าพี่เหว่ยเป็นใคร รอหน่อยใกล้จะได้รู้แล้ว
ส่วนที่ถามว่าจะจบกี่ตอนนั้น พิตก็ไม่รู้ ฮ่าๆๆ
แต่ไม่น่าจะเกิน 10 ตอนนะคะ
สุดท้าย ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ  :L2:

สู้ต่อไป เราจะเอา หนังจีน กำลังภายใน กลับมา!!!
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-10-2011 23:33:46 โดย pita »

LapiN

  • บุคคลทั่วไป
รู้ว่ารักแล้ว แต่จะต้องดูตัว แล้วต้องแต่งงานหรือเปล่า
โอย หวั่นดราม่าในอนาคตมากเลยค่ะ รอติดตามนะคะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






zeen11

  • บุคคลทั่วไป
เดาว่า พี่เหว่ย คือครอบครัวน้องหย่งอี้คับ อิอิ

ออฟไลน์ CHADMM

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
เพิ่งมาตามอ่านค่ะ สนุกๆ ชอบแนวนี้เหมือนกัน  :) 

เป็นกำลังใจให้นะคะ

ออฟไลน์ murasakisama

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1489
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +236/-4
ส่วนตัวชอบแนวจีนโบราณมากค่ะแต่หาอ่านไม่ค่อยได้ รอติดตามนะคะเป็นกำลังใจให้นะคะ :กอด1:

Ai_Rong_Kun

  • บุคคลทั่วไป
เหมือนรีบน... ชอบแนวกำลังภายในมากๆ แต่หาอ่านยาก

เข้ามามอบดอกไม้ให้กำลังใจจ้า  :L2:

ออฟไลน์ dahlia

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4239
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +695/-4
ลุ้นกับความรักของพี่น้องคู่นี้  แล้วพี่เหว่ยนี่เป็นใคร เป็นพี่ชายจริงๆ ของหย่งอี้หรือเปล่า

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ดันก่อนเด๋วมาอัพ ขอบคุณที่กำลังใจค่า

เราจะสู้ กำลังภายใน ฮ่าๆๆ

ออฟไลน์ CHADMM

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ขอโทษนะคะ พอดีว่า แหะๆ
เน็ตเน่า  ลงนิยายไม่ได้เลย
:z3:

ตอนที่5

ร่างบางได้แต่นิ่งฟัง แต่ในใจกลับเต้นแรง

“พี่รักเจ้านะหย่งอี้ รักในแบบคนรักไม่ใช่รักเจ้าแบบน้องชาย”

“พี่ใหญ่ อุ๊บส์” ก่อนที่ร่างบางจะเอ่ยปากก็กูริมฝีปากของร่างสูงทาบทับลงมาทันที
 แต่รสจูบครั้งต่างจากครั้งแรกมากมายนักเพราะมันเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความรักที่ร่างสูงส่งผ่านมาให้ร่างบาง
 ร่างสูงแย่งชิงลมหายใจของอีกคนจนพอใจก่อนจะถอนจูบอย่างอ้อยอิ่งแต่ยังคลอเคลียไม่ห่าง

“พี่บอกเจ้าไปแล้ว เหตุใดเจ้ายังไม่ยอมบอกพี่”

“”จะให้ข้าบอกอะไร ข้าไม่มีอะไรจะบอกท่าน”

“จริงหรือ” ร่างสูงถามอย่างเจ้าเล่ห์

“ได้ๆถ้าเจ้าไม่บอก ข้าจะจูบเจ้าจนกว่าจะบอกดีหรือไม่”

“ท่านมันขี้โกง”
ร่างสูงไม่ตอบเพียงแต่อมยิ้มเจ้าเล่ห์ หย่งอี้ได้แต่ถอนใจก่อนจะเอ่ยปากบอกออกไป

“ข้ายอมแล้ว ข้า  เอ่อ  คือ ข้า”

“ข้าอะไร เจ้าอย่าอ้ำอึ้งสิ”

“ข้าก็รักท่าน พอใจหรือยัง”

“พอใจสิ พอใจมากอย่างนี้ต้องให้รางวัล”
ร่างสูงยิ้มก่อนจะทาบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง มือใหญ่ค่อยลูบไล้ผิวเนียนที่ยังใส่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อยนัก
คนในอ้อมกอดได้แต่เขินอายจนหน้าแดง

“พี่ขอนะ”

“จนป่านนี้แล้วท่านเพิ่งจะมาขอข้า” ร่างบางตอบอย่างขัดใจ
ร่างสูงยิ้ม ลงมือซุกไซร้ซอกคอขาวไปเรื่อยๆก่อนจะอุ้มน้องน้อยเข้าไปที่เตียง
แม้อากาศข้างนอกจะเหน็บหนาวแต่สองร่างที่อยู่ในห้องกลับร้อนรุ่มด้วยเพลิงรักจนรุ่งสาง!!!(อีพี่ใหญ่หื่นว่ะ:พิตต้า)





ร่างบางตื่นขึ้นมาในตอนสายของอีกวันในอ้อมกอดแกร่งก่อนจะเสมองเสี้ยวหน้าของคนหลับอย่าเขินอาย
 เมื่อคืนเรากับพี่ใหญ่ น่าอายจริงๆ

“โอ้ย!!” ร่างเล็กอุทาน เพราะรู้สึกเจ็บที่ด้านหลังจนแทบลุกไม่ไหว
ได้แต่ส่งสายตาค้อนให้คนหลับก่อนจะทุกลงบนหน้าอกแกร่ง อย่างเคืองๆ

“โอ้ย!! หย่งอี้เจ้าทุบพี่ทำไม”

“ก็ๆ ก็ท่านทำข้าเจ็บ ข้าโกรธท่านแล้ว”

“เฮ้อ ” ร่างสูงถอดหายใจก่อนจะรวบร่างแสนน่ารักเข้าสู่อ้อมกอดจนคนตัวเล็กเกยอยู่บนตัว

“ปล่อยข้านะ”

“ไม่ปล่อย ”


“พี่ใหญ่ข้าบอกให้ปล่อย”

“หยุดดิ้นน่า หยงอี้พี่เหนื่อยนะ เจ้าไม่เหนื่อยหรืออย่างไร เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบฟ้าสาง”

“ทะ ท่าน พูดเรื่องอันใดกัน” ร่างบางได้แต่ซุกหน้ากับอกแกร่งด้วยความเขินอาย

“หึหึ เจ้าไม่รู้จริงๆหรือว่าพี่พูดเรื่องอันใด”

“ข้าไม่รู้”

“พี่รักเจ้านะหย่งอี้ ไม่ว่าต่อจากนี้จะเจอกับอะไรขอให้รูว่าพี่รักเจ้าคนเดียว” ร่างสูงว่าพลางกอดร่างบางแน่น
 ก่อนจะพาน้องน้อยเข้าสู่นิทราอีกครั้ง






















3เดือนผ่านไป อี้เหวินหลงและหย่งอี้ดูจะสนิทสนมกลมเกลียวกันยิ่งนักตั้งแต่วันนั้นทั้งสองแทบไม่เคยห่างกัน เลย
 แม้ในยามค่ำคืน ห้องพักของหย่งอี้ถูกห้ามมิให้ผู้ใดเข้าไปมีเพียงอี้เหวินหลงเท่านั้นที่สามารถอยู่ได้
แม้แต่คุณหนูเยี่ยชิงชิงหรือคุณชายหวันเอี้ยนเหว่ยก็ยังไม่อาจเข้าพบ ทั้งสองทำราวกับว่าโลกทั้งใบมีเพียงสองคน

“อาหลง เมื่อไหร่เจ้าจะจัดการเรื่องงานแต่งสักที ” เถ้าแก่เฉินถามบุตรชายในวันหนึ่ง

“เรื่องแต่งงานอันใดกันท่านพ่อ”

“ก็เรื่องเจ้ากับคุณหนูเยี่ย อย่างไรเล่า เจ้าจะจัดการอย่างไร ”

“ท่านพ่อ ถ้าลูกจะให้ท่านยกเลิกงานแต่งงานระหว่างลูกกับคุณหนูเยี่ย จะได้หรือไม่”

“นี่เจ้า! ”

“ท่านพ่อ ได้โปรดฟังลูกก่อนได้หรือไม่ ลูกไม่อาจแต่งกับคุณหนูเยี่ยได้เพราะลูกมีคนที่ลูกรักแล้ว
 ขอท่านพ่อได้โปรดเข้าใจด้วย ”

“คนรัก เจ้าจะมีคนรักได้อย่างไร”
 
“ท่านพ่อได้โปรดให้อภัยด้วย ลูก..”

“เจ้าทำไม”

“ลูกกับหย่งอี้รักกันขอรับ”

“เจ้า…นี่….พวกเจ้า” เถ้าแก่เฉินที่ตอนนี้ตะลึงจนแทบสิ้นสติ นี่มันเรื่องอะไรกัน
 สวรรค์ข้าทำผิดอันใดกันท่านจึงลงโทษข้าเช่นนี้ แล้วข้าจะมีหน้าไปพบบรรพชนสกุลอี้เหวินได้อย่างไร

“เจ้า ไอ้ลูกไม่รักดีเจ้าพูดอันใดออกมา ไอ้ลูกชั่ว”

เพี๊ยะ!!  ฝ่ามือของผู้เป็นพ่อพาดลงบนใบหน้าคมอย่างแรงจนอี้เหวินหลงหันไปตามแรงตบ

“เจ้าทำให้สกุลอี้เหวินของข้าเสื่อมเสีย แล้วข้าจะมีหน้าไปพบบรรพชนได้อย่างไร”

“ท่านพ่อ ได้โปรดเห็นใจในความรักของข้าด้วย”

“ข้าไม่ฟัง อีก3วันเตรียมตัวแต่งงานกับคุณหนูเยี่ยทันที แล้วอย่าคิดหนีเด็ดขาดเพราะคนที่เดือนร้อนจะไม่ใช่เจ้า”

“เด็กๆ พาคุณชายใหญ่ไปที่ห้องแล้วเฝ้าไว้ทุกฝีก้าวห้ามใครเข้าออกถ้าข้าไม่อนุญาต”
เมื่อลูกชายคนโตออกจากห้องไป อี้เหวินเฉินก็ทรุดลงทันทีจนฮูหยินต้องรีบเข้ามาประคอง

“ข้าทำผิดอันใดหรือฮูหยิน ทำไมสรรค์ถึงได้ลงโทษครอบครัวเราเยี่ยงนี้”

“ท่านพี่ ทำใจให้สบายเถิดข้าจะไปพูดกับหย่งอี้เอง ข้ารู้ว่าหย่งอี้ต้องเข้าใจเรา”







สั้นอีกแล้ว ฮ่าๆๆ 

Chiren

  • บุคคลทั่วไป
ได้กลิ่น มาม่า มาแต่ไกล

สั้นๆแต่มาถี่ๆ ก็ชอบนะ อิอิ

zeen11

  • บุคคลทั่วไป
ง่า มาแบบสั้นๆ แถมจบแบบค้างๆ ว่าจะได้ต้มน้ำรอมาม่าแน่นอน  o22 o22

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด