(เรื่องสั้น) ขอรักคืนใจ ตอนจบ 01112011 (แนวจีนโบราณ+กำลังภายในนิดๆ) P2
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: (เรื่องสั้น) ขอรักคืนใจ ตอนจบ 01112011 (แนวจีนโบราณ+กำลังภายในนิดๆ) P2  (อ่าน 41721 ครั้ง)

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ตอน 6


ร่างหนาของหวันเอี้ยนเหว่ยที่ตอนนี้กำลังนั่งจิบชาได้แต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง
พลางคิดถึงใครบางคนที่ตลอด3เดือนมานี้แถบจะไม่ได้พบเลย

“เจ้าจะเป็นอย่างไรบ้างนะ น้องจิ้ง”

ก๊อกๆๆๆ

“เข้ามา”

“ท่านอ๋อง ข้าน้อยขอบังอาจถามสักเรื่องได้หรือไม่”

“ถามมาสิ หลี่คัง”

“นี่มันก็เข้าเดือนที่สามแล้วเหตุใดยังไม่ไปรับคนอีกเล่า”

“ขอให้รออีกนิดเถอะหลี่คัง ข้าต้องไปรับน้องจิ้งกลับหนี่เจินเป็นแน่”

“ข้าน้อยและชาวหนี่เจินทุกคนต่างรอคอยการกลับมาของท่านอ๋องน้อยขอรับ”

“ข้ารู้ ข้าเองก็รอมา10ปีเช่นกัน ข้าต้องพาน้องจิ้งกลับหนี่เจินให้จงได้”
ร่างหนากล่าวอย่างมั่นใจ ถึงจะต้องหักหาญน้ำใจน้องบ้างก็คงต้องทำ





































































ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงประทัดพร้อมๆกับเสียงดนตรีบรรเลงไปตามทางของเมืองอู๋ซวง
ใครๆก็รู้ว่านี่คือขบวนเจ้าสาวของคุณหนูเยี่ยชิงชิง เพราะคงไม่มีใครไม่รู้ข่าวการดองของสองตระกูลใหญ่แห่งเมืองอู๋ซวงเป็นแน่  ว่ากันว่าเป็นคู่ที่เหมาะสมกันราวสรรค์สร้าง เพราะเหมาะสม ทั้ง หน้าตา ฐานะ ชาติตระกูล
จนผู้คนมากมายแห่มาร่วมงานเพื่อยลโฉมคุณหนูเยี่ยชิงชิงและคุณชายอี้เหวินหลง
แต่ท่ามกลางความยินดีของผู้คนมากมายแต่เจ้าบ่าวกลับทำสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่รู้สึกรู้สาอันใด

“เฮ้อ”ร่างสูงถอนใจอย่างเหน็ดเหนื่อยหลังจากที่เข้าพิธีแต่งงานตามคำสั่งของพ่อ

“ท่านพี่เหนื่อยหรือ” ร่างงามข้างกายเอ่ยถาม

“ไม่มีอะไรหรอก เจ้านอนเถอะ”

“ข้าขอถามท่านสักคำถามได้หรือไม่”

“มีอะไรหรือฮูหยิน”

“ท่านมิได้รักข้าใช่หรือไม่” คำถามตรงๆของร่างงามทำให้ร่างสูงถึงกับตกตะลึงไม่รู้จะตอบอย่างไร

“ท่าตอบข้ามาตามตรงเถิด”

“ข้าขอโทษนะฮูหยิน ข้ามีคนที่ข้ารักอยู่แล้ว”

“ท่านพี่อย่าได้วิตกไปเลยชิงชิงเข้าใจ  แต่ชิงชิงเป็นหญิงคงไม่อาจออกหนังสือหย่าให้ท่านได้
แต่ถ้าท่านต้องการจะหย่า ชิงชิงก็ยินดี”

“อย่าได้พูดเช่นนั้นเจ้าแต่งเข้าบ้านสกุลอี้เหวินแล้ว จะยังไงเจ้าก็คือภรรยาพี่ เป็นฮูหยินน้อยของบ้าน เราอย่าพูดเรื่องนี้กันอีกเลยนอนเถอะพี่ง่วงแล้ว ” ร่างสูงพูดพลางล้มตัมลงนอน

“ท่านพี่วางใจได้ ชิงชิงจะทำหน้าที่ภรรยาท่านให้ดีที่สุด” ร่างงามพูดกับคนที่หลับไปแล้ว
 ก่อนจะมองหน้าคมคายนั้นอย่างเศร้าสร้อย ไม่ใช่ว่านางไม่รู้ว่าอี้เหวินหลงไม่เคยรักนาง
แต่จะให้ทำอย่างไรได้ในเมื่อนางรัก คนๆนี้มากเหลือเกิน รักตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ รักจนไม่อาจจะรักผู้ใดได้อีก

“วันนี้ข้ามีท่านอยู่ข้างกายก็จริง แต่ใจท่านเล่าอยู่กับผู้ใด จะมีสักวันหรือไม่ที่ท่านจะแบ่งปันความรักนั้นให้ข้าบ้าง ”
เยี่ยชิงชิงได้แต่ยิ้มทั้งน้ำตา สรรค์ข้าควรจะดีใจหรือเสียใจดี ที่ได้อยู่กับคนที่ข้ารักแต่เขาไม่เคยรักข้าเลย



“หย่งอี้ แม่เข้าไปได้หรือไม่”

“ขอรับ ท่านแม่” หยงอี้ตอบพลางเปิดประตูให้แม่บุญธรรมเข้ามา

“แม่มีเรื่องจะขอร้องเจ้าสักเรื่องได้หรือไม่”

“เพียงแค่ท่านบอกมา ต่อให้บุกน้ำ ลุยไฟ หย่งอี้ก็ทำให้ท่านได้”

“แม่….ขอให้เจ้าตัดใจจากพี่ใหญ่เจ้าได้หรือไม่”

“ท่านแม่!!!”

“แม่รู้เรื่องของเจ้าทั้งสองแล้ว แม่รักเจ้านะหย่งอี้ แต่เจ้าก็รู้ว่าสกุลอี้เหวินต้องมีคนสืบทอดฉะนั้นแม่จึงอยากขอร้องเจ้า”

“ท่านแม่โปรดวางใจ หย่งอี้ยอมทำทุกอย่างเพื่อตอบแทนบุญคุณ”

















“คุณชายเล็ก นอนเถอะขอรับนี่มันก็ดึกมากแล้ว” ต้าหยางเอ่ยกับผู้เป็นนายทำให้ร่างบางออกจากความคิดของตนเอง
“เจ้าง่วงก็ไปนอนเสียเถิดต้าหยาง”

“ถ้าเช่นนั้น ข้าไปนอนนะขอรับ”
ร่างบางพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตก่อนจะหันไปสนใจหนังสือที่อยู่ในมือแต่ใครจะรู้ว่า
ภายใต้สีหน้ายิ้มแย้มนั้นซ่อนความเจ็บปวดไว้มากมายเพียงใด ป่านนี้ท่านทำอะไรอยู่นะพี่ใหญ่
ร่างเล็กคิดอย่างเศร้าใจ เพียงแค่คิดว่าตอนนี้มีคนอื่นได้แอบอิงอ้อมอกแกร่งนั้นหัวใจก็ปวดจนแทบจะขาด
 ทำไมนะ ข้าไปทำอะไรให้ท่านกันสรรค์ ทำไมท่านไม่ปรานีข้าคนนี้บ้าง
ร่างเล็กกำห่อผ้าที่แอบเตรียมไว้แน่นก่อนจะหันมองรอบๆห้องเพื่อเก็บไว้เป็นคนความทรงจำครั้งสุดท้าย
แม้คนที่นี่จะไม่ได้ออกปากไล่แต่ เขาก็ไม่อาจทนเห็นพี่ใหญ่อยู่กับพี่สะใภ้ได้จริงๆ
 เพราะมันไม่ต่างอะไรกับการตายทั้งเป็น บางทีการออกไปจากชีวิตของคนที่นี่ น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว 









เอาล่ะเริ่มจะม่าแย้ว ฮ่าๆๆ เฮ้อ พิตกำลังคิดว่า
เราควรจะสงสารใครดี ระหว่าง อี้เหวินหลง หยงอี๋ หรือ ชิงชิง  :z3:
รักสามเส้า  :z3:

Chiren

  • บุคคลทั่วไป
น้องหยงอี๋ รอท่านพี่หวันเอี้ยนเหว่ย มารับดีกว่า

(พี่-น้อง)

จะได้ Happy

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
ตามใจคนแต๋งเลย
จัดมา
รับได้เสมอ อิอิ

ออฟไลน์ CHADMM

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
อย่ามาม่าเยอะน้า สงสารหย่งอี้อ่ะ

ออฟไลน์ •ผั๑`|nกุ้va’ด•

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1279
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-69

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ตอน 7

วันนี้บ้านสกุลอี้เหวินดูร้อนรนทั้งบ้านทั้งๆที่เมื่อวานเพิ่งมีงานมงคลแท้ๆ
 สาเหตุคงเป็นเพราะหย่งอี้ที่หายออกไปจากบ้านตั้งแต่เมื่อคืน

“ต้าหยางเจ้าดูแลยังไงถึงเป็นแบบนี้”
 อี้เหวินหลงพูดด้วยเรียบเฉย แต่ใครๆก็รู้ว่าถ้าคุณชายใหญ่มีท่าทางเช่นนี้แปลว่ากำลังโกรธ

“ข้าน้อย ข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับ คุณชายได้โปรดอภัยด้วย”

“หึ ข้าไม่สั่งโบยเจ้าก็ดีเท่าไหร่แล้วถ้าหย่งอี้เป็นอะไรไปเจ้าเตรียมตัวไปนอนคุยกับไส้เดือนได้เลย!!!”

“อาหลง เจ้าก็อย่าไปว่ามันเลยถ้าหย่งอี้คิดจะหนีใครก็ขวางไม่ได้ เจ้าก็รู้นิสัยน้องเจ้าดี”
 เถ้าแก่เฉินที่นั่งดูแลฮูหยินที่เป็นลมอยู่หลังจากที่ได้รู้ข่าวหย่งอี้ พูดขึ้น

“นายท่าน คุณชายหวันเอี้ยนเหว่ย มาขอพบขอรับ” พ่อบ้านเข้ามารายงาน

“บอกไปว่าข้าไม่รับแขก” เถ้าแก่เฉินบอก

“แต่ คุณชายยืนยันว่าวันนี้ต้องขอเข้าพบนายท่านให้จงได้ขอรับ”

“ถ้าเช่นนั้นก็เชิญเขาเข้ามาเถิด”

“คารวะ เถ้าแก่เฉิน ฮูหยิน”

“ตามสบายเถิดคุณชาย ท่านมาหาข้ามีธุระอันใดเล่า”

“ถ้าจะมาพบหย่งอี้ก็กลับไปซะ!!” เป็นอี้เหวินหลงที่พูดขึ้นด้วยท่าทางคุกคาม
 หลี่คังที่อยู่ข้างนอกไม่พอใจจนต้องออกโรงปกป้องผู้เป็นนาย

“สามหาว!! เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านผู้นี้เป็นใครเหตุใดจึงเสียมารยาทกับท่านอ๋องเช่นนี้”

“หลี่คัง!!! ข้าสั่งให้เจ้าพูดแล้วหรือ” หวัยเอี้ยนเหว่ยตักเตือน คนสนิท
ที่เสียมารยาทเพราะเดิมทีเขาเพียงแต่มาขอน้องชายคืนเท่านั้นไม่ได้ต้องการเปิดเผยฐานะที่แท้จริง

“ข้าต้องขออภัยด้วยที่คนของข้าเสียมารยาท”

“นี่มันเรื่องอันใดกัน ท่านเป็นใครกันแน่” เถ้าแก่เฉินเอ่ยถาม

“เมื่อมาถึงขั้นนี้ข้าคงไม่อาจปิดบังท่านได้อีก จริงอย่างที่หลี่คังพูด ข้าคือเหว่ยเทียนอ๋องแห่งหนี่เจิน ที่มาท่านวันนี้เพียงแค่มาขอน้องชายคืนเท่านั้น”

“น้องชาย ใครกัน”

“น้องชายข้าก็คือหย่งอี้ของพวกท่านอย่างไรเล่า เดิมทีหย่งอี้คือ หวันเอี้ยนจิ้ง น้องชายแท้ๆของข้าแต่เมื่อ10ปีก่อนครอบครัวข้าถูกปองร้ายจากพวกกบฏทำให้น้องจิ้งพลัดหลงกับครอบครัว”

“ข้าไม่เชื่อหย่งอี้ป็นคนสกุลอี้เหวิน ไม่ใช่คนอื่น” อี้เหวินหลงพูดขึ้นหลังจากที่เงียบไปนาน

“ถ้าเช่นนั้น ข้าขอถามคุณชายหนึ่งข้อ ว่า ที่ท่านตั้งชื่อน้องจิ้งว่าหย่งอี้ เพราะเขามีรอยสักอักษร คำว่า “หย่ง”(กล้าหาญ)และ
”อี้”(คุณธรรม) ที่ไหล่ขวาใช่หรือไม่”

“ท่านรู้ได้อย่างไร” อี้เหวินหลงถึงกับตะลึงไปแล้วเพราะเรื่องนี้มีแค่เขากับหย่งอี้เท่านั้นที่รู้

“นั่นเพราะข้าก็มี องค์ชายแห่งหนี่เจินทุกคนต้องสักอักษรสองคำนี้ที่ไหล่ขวา เพื่อให้เรายึดถือเป็นหลักปฏิบัติอย่างไรเล่า ทีนี้ท่านคงเชื่อข้าแล้วหวังว่าท่านจะคืนน้องชายให้ข้าได้เสียที”

“คงไม่ได้หรอกเพราะ หย่งอี้หนีออกจากบ้านไปแล้ว” เถ้าแก่เฉินพูดอย่างเศร้าสร้อย

“ข้าอยู่นี้ ท่านพ่อ” เสียงหนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตูพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างบาง

“หย่งอี้” อี้เหวินหลงอุทานด้วยความดีใจก่อนจะวิ่งเข้าไปหาร่างบางที่แสนเป็นห่วง
แต่ไม่อาจเข้าใกล้ได้เพราะหลี่คังออกมาขวางไว้

“กรุณาให้เกียรติอ๋องน้อยด้วย ท่านผู้นี้คือ อ๋องน้อยหวันเอี้ยนจิ้ง มิใช่หย่งอี้น้องชายท่านอีกต่อไปแล้ว”

“หย่งอี้ เจ้าเป็นเจ้าจริงๆหรือ” ฮูหยินกล่าวทั้งน้ำตา

“ใช่แล้วเป็นข้าเอง ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ วันนี้หย่งอี้มาลา คงถึงเวลาที่ข้าจะกลับบ้านเสียที บุญคุณที่พวกท่านดูแลข้ามา หากมีโอกาสข้าคงมาตอบแทน”

“อย่าได้พูดเช่นนั้นเลยหย่งอี้ พ่อกับแม่ไม่เคยคิดว่าเจ้าเป็นคนอื่นจำไว้นะลูกเจ้าคือลูกชายของพ่อกับแม่ตลอดไป”
 ฮูหยินว่าพลางกอดหย่งอี้แน่น

“น้องจิ้ง ถึงเวลาแล้วหนทางจากเมืองฮู๋ซวงถึงหนี่เจินนั้นไกลนัก เราเร่งออกเดินทางกันเถิด”

“ข้าเข้าใจแล้วพี่เหว่ย”

“ได้โปรดรอก่อน ข้าขอเดินทางไปกับพวกท่านได้หรือไม่ ข้าอยากจะไปส่งหย่งอี้แม้เพียงนอกด่านก็ยังดี”
อี้เหวินหลงพูดขึ้น ก่อนจะเสมองร่างบางที่แทบไม่สบตากับเขาเลย เจ้าจะจากพี่ไปจริงๆหรือหย่งอี้
 เจ้าไม่รักพี่ใหญ่แล้วหรืออย่างไร

“เรื่องนี้ข้าขอให้น้องจิ้งเป็นผู้ตัดสินใจ”

“ถ้าคุณชายอยากไปคงไม่มีใครห้ามได้ แต่ข้าขอเพียงให้ส่งถึงนอกด่านเท่านั้น” หย่งอี้พูดก่อนจะเดินออกมาทันที

พี่ใหญ่ ท่านจะทำร้ายข้าไปถึงเมื่อไหร่กัน ข้าเจ็บปวดเหลือเกิน ร่างบางได้แต่คิดในใจ



























“ท่านอ๋อง ข้าน้อยว่าบรรยากาศระหว่างอ๋องน้อยกับคุณชายอี้เหวินมันเงียบผิดปกตินะขอรับ”
 หลี่คังพูดกับผู้เป็นนายหลังจากที่หยุดพักม้า

“เฮ้อ เรื่องนี้ข้าคงช่วยอะไรไม่ได้หรอก หลี่คังต้องปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเอง”
หวันเอี้ยนเหว่ยพูดพลางมองไปที่สองคนที่นั่งไม่พูดไม่จาตั้งแต่ออกจากบ้านสกุลอี้เหวินมา

“ไปเถอะ หนทางยังอีกไกลนัก” หวันเอี้ยนเหว่ยบอกกับอีกสามคนที่เหลือ

บรรยากาศของการเดินทางแม้จะอยู่ท่ามกลางธรรมชาติแต่กลับเงียบเหงาจน
หวันเอี้ยนเหว่ยลอบถอนใจพลางคิดถึงเรื่องเมื่อคืนที่น้องแอบไปหาเขาที่โรงเตี้ยม
 แม้เขาจะดีใจที่ได้พาน้องกลับบ้านแต่อีกคนเล่า อยากกลับจริงๆหรือ

พลัน!! ร่างหนาก็รู้สึกถึงความเงียบผิดปกติ มันเงียบเกินไป!!! เพราะแม้จะเป็นหน้าผาสูง
แต่ก็ควรจะมีเสียงสัตว์บ้างแต่นี่มันเงียบจนไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

“หยุดม้า” ร่างหนาเอ่ยบอกคนที่เหลือ หลี่คังและอี้เหวินหลงสังเกตถึงความผิดปกติทำให้ทั้งสองรีบเข้าประกบหย่งอี้ทันที

“หึหึ ฮ่าๆๆๆๆ ช่างเก่งกาจเสียจริงเหว่ยเทียนอ๋อง” เสียงหนึ่งดังขึ้นแต่เจ้าของเสียงยังไม่ปรากกฎกาย

“เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงทำตัวเยี่ยงเต่าหดตัวออกมาสู้กันเยี่ยงลูกผู้ชายดีกว่า”หลี่คังบอกออกไป

“ได้ๆๆ ” เสียงนั้นตอบก่อนจะปรากฏตัวตรงหน้าคนทั้งสี่

“ท่านอา” หวันเอี้ยนเหว่ยพูด ที่แท้คนๆนนี้คือ อาของเขา หวันเอี้ยนคัง

“เจ้ายังจำข้าได้หรือหลานรัก ”

“เมื่อ10ปีก่อนเจ้าเคยทำร้ายข้าไว้อย่างไรวันนี้เจ้าเตรียมตัวรับกรรมได้เลย ฮ่าๆๆๆ”
หวันเอี้ยนคังหัวเราะอย่างคนเสียสติก่อนจะพุ่งเข้าใส่หวันเอี้ยนเหว่ยทันที
ทั้งสองสู้กันอย่างสูสี แม้ หวันเอี้ยนเหว่ยจะอายุยังน้อยแต่ก็ถือว่าเป็นผู้เยี่ยมยุทธคนหนึ่ง
 แต่จิ้งจอกก็ยังคงเป็นจิ้งจอกอยู่วันยันค่ำเมื่อหวันเอี้ยนคัง  ใช้อุบายแกล้งแพ้จนร่างหนาชะล่าใจก่อนจะซัดอาวุธลับใส่ทันที

“พี่เหว่ย” ร่างบางตะโกนก่อนจะเอาตัวเองบังร่างหนาไว้จนถูกอาวุธลับปักเข้าที่หน้าอกซ้าย

“น้องจิ้ง/น้องเล็ก” หวันเอี้ยนเหว่ยและอี้เหวินหลงตะโกนแทบจะพร้อมกันก่อนจะวิ่งไปหาร่างบาง
แต่ช้ากว่าจิ้งจอกเฒ่าที่คว้าไปก่อน

“หยุด ถ้าพวกเจ้าเข้ามาอีกก้าวเดียวข้าจะฆ่าน้องชายพวกเจ้าซะ”

“ท่านอา ท่านอย่าทำร้ายน้องจิ้งนะ ข้าขอร้อง”

“ขอร้องเหรอ เจ้าจำได้หรือไม่ว่าเมื่อ10ปีก่อนข้าเคยขอร้องให้เจ้าไว้ชีวิตลูกข้า แต่เจ้ากลับฆ่าเขาอย่างเลือดเย็น”

“นั่นเป็นเพราะลูกชายท่านมักใหญ่ใฝ่สูง ริอาจก่อกบฏจึงต้องโทษประหารชีวิต”

“หึหึ ฮ่าๆๆ ได้วันนี้ข้าจะฆ่าน้องชายเจ้าเหมือนกันดูสิ ว่าเจ้าจะทุกข์ทรมานเพียงใด”

หวันเอี้ยนคังมัวแต่นึกว่าตนเป็นต่อ ไม่ทันระวังตัวจนอี้เหวินหลงเห็นโอกาสดีจึงซัดมีดสั้นออกไป

ฉึก! มีดสั้นปักเข้าที่หน้าผากของจิ้งจอกเฒ่าทันที

“เจ้า ” หวันเอี้ยนคังพูดอย่างแค้นใจก่อนจะสิ้นลม

“หย่งอี้” ร่างสูงรีบวิ่งเข้าไปประคองน้องน้อยทันที

“พี่ใหญ่ อย่าเข้าอาวุธของมันมีพิษ” ร่างบางรีบห้ามทันทีเพราะเขารับรู้ได้ถึงพิษที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

“ไม่ พี่จะรักษาเจ้าเองนะหย่งอี้”

“อย่าเลยพี่ใหญ่ข้ารู้ตัวดี”

“อย่าพยายามเลยคุณชายอี้เหวิน พิษชนิดนี้เราชาวหนี่เจินรู้จักดี มันไม่ทางรักษาคนที่ถูกพิษจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกิน2ชั่วยาม”
หลี่คังบอก ไม่ใช่เขาและท่านอ๋องไม่เศร้าใจแต่พิษ หมื่นบุบผา นี้ไม่เคยมียารักษา

“ไม่จริง หย่งอี้” ร่างสูงรวบร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดทันที ไม่จริงหรอกหย่งอี้จะตายได้อย่างไร เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

“พวกท่านอย่าได้เศร้าใจไปเลย ”

“พี่เหว่ย ข้าดีใจที่มีท่านเป็นพี่ชายแม้ข้าจะรู้ความจริงได้ไม่นาน แต่ข้าก็รักท่านมาก ขอบคุณที่ท่านยังรักและตามหาน้องคนนี้เสมอมา” ร่างบางพูดก่อนจะยิ้มให้ร่างหนา

“พี่ใหญ่ ตลอด10ที่อยู่กับท่าน ข้ามีความสุขมาก แม้เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าแต่ข้าเพียงอยากจะบอกว่า ข้ารักท่าน ท่านคือ คนๆเดียวที่ข้ารักแม้จะเป็นวันสุดท้ายของชีวิตข้าก็รักท่านไม่เปลี่ยนแปลง”

 ร่างบางยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะตัดสินใจใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักร่างสูงออกไป

“เจ้าจะทำอะไรหย่งอี้”

“พี่ใหญ่ พี่เหว่ย หย่งอี้ลาก่อน” ร่างบางบอกก่อนจะกระโดดลงจากหน้าผาทันที


ลาก่อน พี่ใหญ่ ลาก่อนความรัก ถ้าชาติหน้ามีจริงข้าก็ขอเกิดมารักท่านอีก
เพียงแต่อย่าให้ข้าต้องทุกข์ทรมานเหมือนชาตินี้เลย



 :เฮ้อ: มาม่าอีกแล้ว  :z3: หุหุ ใกล้จบแล้วนะเรื่องนี้ อิอิ
ว่าแต่ หย่งอี้ จะเป็นไงบ้างน๊า o18

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
อ้าวววววววววว
จะหล่นไปจริงอ่ะ
ไม่น่ะๆๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
โอ๊ววววววววววว ขอให้ตกหน้าผาแล้วไปเจอจอมยุทธ์ฝีืมือเก่งกาจรักษาพิษได้ด้วยเหอะ เพี้ยง!

ออฟไลน์ $VAN$

  • Moderator
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-6
สงสารหย่งอี้ สงสารเจ้าสาวด้วย :monkeysad:

Chiren

  • บุคคลทั่วไป
กระโดดตาม หย่งอี๋ไปด้วยคน

 :o12:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ murasakisama

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1489
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +236/-4
ขอให้หล่นลงไปแล้วตกลงไปในน้ำแล้วไปโผล่อีกที่นึงแล้วได้เตียงเย็นรักษาแบบเซียวเหล่งนึ่งนะ  :z1:

ออฟไลน์ dahlia

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4239
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +695/-4
อย่าตายนะ หย่งอี้ ไม่อยากให้จบแบบดราม่าเลย  :monkeysad:

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ตอน 8

5 ปีผ่านไป

“ท่านพ่อ กลับมาแล้วหรือ” ร่างเล็กๆของเด็กชายอายุ4ขวบคนหนึ่งวิ่งเข้าไปกอดอี้เหวินหลง

“เด็กดื้อ วันนี้เจ้าดื้อกับท่านแม่หรือเปล่า” ร่างสูงยกตัวลูกน้อยขึ้นก่อนจะหอมแก้มฟอดใหญ่

“หย่งอี้เป็นเด็กดี ไม่ดื้อกับท่านแม่หรอกขอรับ ” เด็กชายตอบผู้เป็นพ่อ

“ท่านพี่กลับมาแล้วหรือ” เยี่ยชิงชิงเอ่ยถามสามีก่อนจะหอบเอาร่างอุ้ยอ้ายของตัวเองออกมาจากบ้าน

“ฮูหยิน เจ้ากำลังท้องไม่ควรออกมาเดินเช่นนี้” อี้เหวินหลงพูดพลางเดินเข้าไปหาภรรยา

“ข้าไม่เป็นไร เพียงแต่มาดูว่าหย่งอี้กวนท่านหรือเปล่า”

“หย่งอี้เป็นเด็กดีไม่กวนท่านพ่อหรอก ขอรับ” เด็กชายตอบเสียงดัง เรียกเสียงหัวเราะด้วยความเอ็นดูจาก พ่อ แม่
ได้มากทีเดียว

ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องที่คุ้นเคยตั้งแต่หย่งอี้หายสาบสูญไปเมื่อ5ปีที่แล้วเขาก็ไม่เคยให้ใครเข้ามาใช้ห้องนี้อีกเลย
 ของทุกชิ้นที่เป็นของน้องน้อยเขาเก็บไว้อย่างดีเสมอ จะมีก็แต่ขลุ่ยหยกที่หายไปพร้อมกับหย่งอี้เท่านั้นที่ร่างสูงจนปัญญา

“5ปีแล้วสินะหย่งอี้ เจ้าสบายดีหรือไม่น้องรักของพี่” ร่างสูงเอ่ยกับห้องที่ว่างเปล่า ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา ทุกข์มากเหลือเกิน กับการอยู่โดยไม่มีเจ้า หย่งอี้เจ้าจะรู้หรือไม่ว่าพี่ทุกข์ทนเพียงใด

“ท่านพ่อ จะไปไหนหรือขอรับ” หย่งอี้น้อยเอ่ยถามผู้เป็นพ่อหลังจากที่เห็นอี้เหวินหลงกำลังจะขึ้นม้า

“พ่อจะออกไปข้างนอก”

“ให้หย่งอี้ไปด้วย ได้ไหม”

“ได้สิ แต่เจ้าอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะ”

“ขอรับ หย่งอี้สัญญา”

สองพ่อลูกควบม้าออกไปผ่านป่าลึกจนมาถึงหน้าผาสูงแห่งหนึ่ง ผู้เป็นพ่อวางสัมภาระลงก่อนจะเริ่ม
โปรยกระดาษเงินกระดาษทอง

“ท่านพ่อทำอะไรหรือขอรับ”

“พ่อกำลังโปรยกระดาษเงินกระดาษทองให้ท่านอาของเจ้าอย่างไรเล่า”

“หย่งอี้มีท่านอาด้วยหรือขอรับ”

“มีสิ ท่านอาเป็นน้องชายที่พ่อรักมากที่สุด”

พลัน!! ร่างสูงกลับได้ยินเสียงขลุ่ยดังขึ้น เสียงขลุ่ยที่คุ้นหูเพลงที่แสนจะคุ้นเคย
เพราะเพลงนี้เขาเป็นคนสอนหย่งอี้เอง หย่งอี้ เป็นเจ้าหรือเปล่านะ
ร่างสูงคิดในใจพลางจูงลูกน้อยออกตามหาที่มาของเสียงทันที
 ก่อนจะเห็นหญิงสาวคนนึ่งนั่งเป่าขลุ่ยอยู่ ร่างบอบบางแสนงามที่กำลังเป่าขลุ่ยทำให้ร่างสูงใจเต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุม
เจ้าเป็นใครกันนะ ร่างสูงได้แต่ถามตัวเองอย่างไม่เข้าใจ มันนานแค่ไหนที่เขาไม่เคยมีความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่เขาคิดว่าเขามีให้หย่งอี้เพียงคนเดียวแต่สาวน้อยคนนี้ กลับทำให้เขาใจเต้นแรงตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น

 “ท่านไม่คิดว่ามันเป็นการเสียมารยาทหรือที่มาแอบมองผู้อื่นเยี่ยงนี้” สาวน้อยพูดขึ้น

“ข้าต้องขออภัยแม่นางด้วยที่เสียมารยาท ว่าแต่แม่นางมีชื่อว่าอะไรหรือ”

“ข้าน้อย นามว่า อี้เหลียง”

“พี่อี้เหลียงสวยจังเลย ขอรับ”หย่งอี้น้อยที่ยืนฟังพ่อกับพี่สาวคุยกันอยู่พูดขึ้น

“นี่คงเป็นลูกชายท่านใช่หรือไม่”

“ใช่แล้ว เขาเป็นลูกชายของข้า”

“ข้าเชื่อหย่งอี้ ขอรับพี่สาว” หย่งอี้น้อยตอบ

“น่ารักเสียจริง”


“แล้วแม่นางมิอยากรู้ชื่อข้าหรือ” ร่างสูงตัดสินใจถามออกไป คิดไม่ถึงเลยว่าคนอย่างอี้เหวินหลงต้องมาทำตัวราวกับหนุ่มน้อยแรกรักเยี่ยงนี้ ทั้งหมดคงต้องโทษอี้เหลียงที่น่ารักเกินไป

“ในเมื่อมันเป็นชื่อท่าน ท่านจะบอกมันหรือไม่ก็แล้วแต่ท่าน”

“ข้าชื่อ อี้เหวินหลง”

“ที่แท้ท่านก็คือเถ้าแก่อี้เหวินหลงเองหรอกหรือ”

“เจ้าพูดราวกับว่ารู้จัก ข้ามาก่อน”

“คงไม่มีผู้ใดในเมืองอู๋ซวงไม่รู้จัก พ่อค้าที่ร่ำรวยที่สุดอย่างท่านหรอก”

“นี่ก็ใกล้ค่ำแล้วเห็นทีอี้เหลียงคงต้องขอตัว” ร่างบอบบางเอ่ย ก่อนจะเดินไปทางชายป่าอีกฝั่งหนึ่ง




1เดือนต่อมา
อี้เหวินหลง กำลังเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้องของภรรยาอย่างร้อนรนเพราะวันนี้เป็นวันที่ฮูหยินของเขาจะคลอดบุตรคนที่สอง

“ท่านพ่อ” ร่างเล็กๆของหย่งอี้น้อยวิ่งเข้ามากอดผู้เป็นพ่อแน่นใบหน้าเล็กๆที่เต็มไปด้วยน้ำตาซุกอกแกร่งทันที

“เจ้าเป็นอะไรหรือเด็กดี”

“ท่านพ่อช่วยท่านแม่ด้วย ท่านแม่เจ็บ หย่งอี้ไม่อยากให้ท่านแม่เจ็บ”

“เด็กโง่ แม่เจ้าจะคลอดน้องก็ต้องเจ็บเป็นธรรมดาแต่แม่กับน้องเจ้าต้องไม่เป็นอะไร เชื่อพ่อนะลูก ”

“ขอรับ” เด็กชายพยักหน้ารับคำ ก่อนที่สองพ่อลูกจะรอคนในห้องอย่างใจจดใจจ่อ

“นายท่าน ฮูหยินคลอดแล้วเป็นผู้หญิงเจ้าค่ะ” สาวใช้เดินออกมาพร้อมกับทารกน้อยในมือก่อนจะส่งให้อี้เหวินหลง
ร่างสูงรับทารกมาไว้พลางจะยิ้มอย่างยินดี

“ท่านพ่อ ให้ข้าดูบ้างข้าอยากเห็นน้อง”

“เจ้าได้น้องสาวรู้ไหม หย่งอี้”

“นายท่านแย่แล้ว ฮูหยินแย่แล้ว”

สาวใช้วิ่งออกมาหน้าตาตื่น อี้เหวินหลงจึงรีบเข้าไปดูภรรยาทันที

“ฮูหยินเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“ท่านพี่ ชิงชิงช่างไร้วาสนานักคงไม่อาจอยู่กับท่านจนแก่เฒ่าได้อีกแล้ว”

“ทำไมเจ้าพูดเยี่ยงนั้น เจ้าต้องไม่เป็นอะไรนะฮูหยิน”

“ข้ารู้ตัวดี ว่าข้าคงอยู่ได้อีกไม่นานท่านต้องดูแลลูกเราให้ดีนะ”

“เจ้าอย่าเพิ่งพูดเลย  กินยา พักสักนิดก็คงหาย”

“ท่านพี่ข้าขอถามท่านสักเรื่องได้หรือไม่”

“ได้สิ ”

“ท่าน รัก ข้าบ้างหรือยัง” คำถามแสนตรงที่ออกมาจากปากภรรยาทำให้อี้เหวินหลงไม่สามารถตอบได้ เพราะในใจร่างสูงตอนนี้ยัง
คงรักน้องน้อยเพียงผู้เดียว

“ข้า..”

“ไม่ต้องตอบ ข้ารู้แล้ว ท่านพี่ถึงแม้ท่านจะไม่รักข้า แต่ข้ารักท่าน รักจนถึงวันนี้และจะรักท่านตลอดไป”
ร่างงามพูดด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบาแต่กลับทำให้หัวใจของร่างสูงสั่นไหวจนไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้
 ข้าขอโทษนะ ชิงชิง ข้าขอโทษที่รักเจ้าไม่ได้

“ข้ารักท่าน” ร่างงามเอ่ยเป็นคำสุดท้ายก่อนจะสิ้นลม





แอร้ยยยยยยยย  เค้า สงสาร ชิงชิง อ่ะ :m15:

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13

ออฟไลน์ dahlia

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4239
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +695/-4
หย่งอี้ หายไปไหน แล้วสาวสวยคนนั้นคือใคร  o22

mukwan

  • บุคคลทั่วไป
ผ่านไป 5 ปี อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้เนอะ
อยากให้ตามหาตัวหย่งอี้เจอเร็วๆ

Chiren

  • บุคคลทั่วไป
สับสน

รอตอนต่อไป เผื่อจะเข้าใจมากขึ้น

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ตอนจบ

หลังจากที่ภรรยาเสียชีวิตไป อี้เหวินหลงก็กลายเป็นคนที่ทำงานอย่างหนักแทบไม่ได้พักผ่อน
และแม้จะมีหญิงสาวมากมายเข้ามาแต่เขาก็ไม่เคยแม้แต่จะชายตามองจนหลายคนคิดว่าเขาคงตรอมใจที่ภรรยาเสียชีวิต
 แต่ใครจะรู้ว่า ที่อี้เหวินหลงทำไปทั้งหมดก็เพื่อชดเชยความผิด ชาตินี้เขาคงไม่อาจจะรักใครได้เท่าหย่งอี้อีกแล้ว
และไม่อยากให้ใครต้องมีชะตากรรมเดียวกับชิงชิง เพียงเพื่อความสุขของเขาคนเดียว

“ท่านพ่อ” หย่งอี้น้อยที่ตอนนี้อายุได้6ขวบเข้ามาหาผู้เป็นพ่อในห้อง

“อะไรกันหรือหย่งอี้”

“ข้าเบื่อท่านพ่อพาข้าออกไปเที่ยวได้หรือไม่”

“แล้วเพ่ยเพ่ยล่ะ” อี้เหวินหลงถามหาบุตรสาวคนเล็ก

“น้องเล็กหลับไปแล้วขอรับ ท่านพ่อพาข้าออกไปเที่ยวนะ”

“ได้สิ ”

สองพ่อลูกควบม้าออกไปจากเมืองก่อนจะหยุดที่ริมหน้าผาสูงที่ไม่ได้มาเกือบ2ปี

“ท่านพ่อ ที่นี่คือที่ที่เราพบพี่อี้เหลียงใช่หรือไม่”

“ใช่แล้ว” ร่างสูงตอบพลันนึกถึงร่างบอบบางขึ้น

พลันเสียงขลุ่ยที่คุ้นเคยก็ดังแว่วขึ้นมา(จังหวะเป๊ะ) ร่างสูงรีบพาหย่งอี้ตามเสียงนั้นไปทันที
ร่างบอบบางที่แสนงดงามยังคงนั่งเป่าขลุ่ยอยู่ที่เดิมแม้ไม่ได้พบเกือบ2ปีแต่ความรู้สึกใจเต้นแรงก็ยังไม่หายไป

“นายท่าน เป็นท่านเองหรอกหรือ”

“แม่นางอี้เหลียง/พี่อี้เหลียง” สองพ่อลูกเอ่ยขึ้นแทบพร้อมกันก่อนที่ร่างเล็กๆของหย่งอี้น้อยจะวิ่งไปกอดร่างบอบบางนั้น

“ข้าคิดถึงพี่อี้เหลียง”

“เช่นนั้นหรือเด็กน้อย เจ้าช่างน่ารักเสียจริง”

ร่างสูงได้แต่มองภาพนั้นด้วยความเต็มตื้นทำไมนะทั้งๆที่เขาคิดว่าชาตินี้
เขาจะรักหย่งอี้เพียงคนเดียวแต่สาวน้อยที่เขาเจอเพียงสองครั้งกลับทำให้เขารู้สึกมีความสุขมากขนาดนี้
แค่เพียงเห็นรอยยิ้มนั้นหัวใจก็พลันมีความสุขอย่างประหลาดมันเป็นเพราะอะไรกัน

“แม่นางอี้เหลียง นี่ก็ใกล้ค่ำแล้วให้ข้ากับหย่งอี้ไปส่งเจ้าได้หรือไม่”

“พวกท่านอย่าลำบากเลย บ้านข้าฐานะยากจนคงไม่มีสิ่งใดต้อนรับท่านได้”

“อย่าได้กล่าวเช่นนั้น คนเราไม่ได้ตัดสินความเป็นเพื่อนจากฐานะหรอกนะแม่นาง”

“ถ้าเช่นนั้นก็ตามมาเถิด”

ร่างบอบบางเดินนำสองพ่อลูกมาที่บ้านหลังเล็กแห่งหนึ่ง

“ถึงแล้ว เชิญท่านมานั่งทานน้ำชาก่อนเถิด” ร่างสูงเดินเข้าไปในบ้านที่แทบจะเรียกได้ว่าซอมซ่อนั่นอย่างเห็นใจ
 ในใจพลันนึกสงสารคนตรงหน้านัก

“นายท่าน ท่านคงรังเกียจบ้านคนจนสินะ”

“อย่าพูดเช่นนั้น ข้าเพียงแต่คิดว่าในฐานะเพื่อนข้าพอจะช่วยอะไรเจ้าได้บ้าง”

“อย่าลำบากเลยข้าไม่ได้ต้องการอะไร เชิญท่านบ้านเถิด”

นับตั้งแต่วันนั้นอี้เหวินหลงก็กลายเป็นแขกประจำของบ้านหลังเล็กนี้แทบจะทุกวัน
ซึ่งเจ้าตัวเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าเพราะเหตุใดจึงได้รู้สึกอยากจะเห็นหน้าอี้เหลียงนักหรือว่าเขาจะมีรักอีกครั้ง???
 แต่วันนี้บรรยากาศในบ้านเงียบจนร่างสูงแปลกใจเพราะโดยปกติแล้วยามที่เขามาร่างบอบบางนั้น
มักจะมาคอยต้อนรับที่หน้าบ้านเสมอ ร่างสูงเดินเข้าไปในบ้านที่คุ้นเคยพลางมองหาเจ้าของบ้าน
แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า จึงเดินออกมาเรื่อยๆเพราะคิดว่าอี้เหลียงอาจจะไปนั่งเป่าขลุ่ยที่หน้าผา

“ เมื่อไหร่เจ้าจะบอกความจริงกับเขา” เสียงทุ้มที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นอี้เหวินหลงจึงเร่งฝีเท้าให้เข้าใกล้มากขึ้นก่อนจะพบบุคคลที่ไม่ได้เจอมานานเกือบ7ปี หวันเอี้ยนเหว่ย!!!! แต่ที่แปลกคือ หวันเอี้ยนเหว่ยกำลังพูดอยู่กับอี้เหลียง

“สองคนนี้รู้จักกันได้อย่างไร” ร่างสูงได้แต่บ่นกับตนเอง

“มันยังไม่ถึงเวลาหรอกพี่เหว่ย”

“แต่เท่าที่พี่รู้ ตอนนี้ภรรยาเขาก็เสียชีวิตไปแล้วนะ เจ้าไม่ได้ไปทำลายครอบครัวใครอย่างที่เจ้ากลัวอีกแล้ว”

“ข้ารู้ เพียงแต่ข้ายังไม่แน่ใจ ว่าเขายังรักข้าที่เป็น “หย่งอี้”หรือรักที่ข้า คือ“อี้เหลียง”กันแน่”

“เฮ้อ ปมนี้เจ้าเป็นคนผูกเองนะ เจ้าต้องแก้มันด้วยตัวเจ้าเอง ข้าคงต้องไปแล้วรักษาตัวด้วยนะน้องรัก ” ร่างหนาของ

หวันเอี้ยนเหว่ยควบม้าออกไป ทิ้งให้ร่างบอบบางยืนอยู่เพียงลำพัง

“เฮ้อ” หย่งอี้หรือบัดนี้คืออี้เหลียงได้แต่ถอนใจ ไม่รู้จะแก้ไขอย่างไร

“เจ้าไม่คิดจะบอกข้าจริงๆหรือหย่งอี้” เสียงที่ดังขึ้นข้างหลังทำให้หย่งอี้ชาไปทั้งร่าง

“พี่ใหญ่” ร่างบอบบาง หันกลับมาเผชิญหน้ากับอีกคน

“เจ้าเห็นข้าเป็นตัวโง่งมหรืออย่างไร จึงคิดที่จะปั่นหัวข้าเล่นเยี่ยงนี้ สนุกไหมหย่งอี้
เจ้าสนุกไหมที่เห็นข้าแทบเป็นบ้าที่เห็นเจ้าโดดหน้าผาวันนั้น”

“พี่ใหญ่ ข้าขอโทษ” หย่งอี้บอกทั้งน้ำตา พี่ใหญ่โกรธอีกแล้ว พี่ใหญ่เกลียดข้าแล้ว
พลันกลับรู้สึกถึงแรงกอดรัดที่ถาโถมเข้ามา

“พี่ใหญ่” หย่งอี้ถามอย่างไม่เข้าใจ นี่พี่ใหญ่ไม่ได้โกรธเขาหรือ

“อย่าไปไหนอีกนะ อย่าทิ้งข้าไปอีกได้ไหมข้าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเจ้า เจ้ารู้หรือไม่ว่า7ปีมานี้ ข้าทนทุกข์เพียงใด”

“ข้ารักเจ้านะหยงอี้ไม่ว่าเจ้าจะเป็นหย่งอี้ของข้า จะเป็นหวันเอี้ยนจิ้งหรือจะเป็นอี้เหลียง ข้าก็รักเจ้า เจ้าคือคนเดียวที่ข้ารัก”

“ข้าก็รักท่าน” ร่างบางบอกก่อนจะซุกตัวกับอ้อมกอดที่แสนคิดถึง

“ตื่นได้แล้วหย่งอี้” ร่างสูงปลุกร่างบางในอ้อมกอดพลางหอมแก้มอย่างรักใคร่
ก่อนจะมองร่างบางที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยรักที่เขาฝากไว้พร้อมกับบทรักที่แสนหวาน

“อืม พี่ใหญ่ข้าเหนื่อยนะ ง่วงด้วย” ร่างสูงได้แต่ส่ายหน้าเฮ้อ
น่าจะให้หย่งอี้เป็นอี้เหลียงนานๆเพราะแม่นางอี้เหลียงช่างแสนเอาอกเอาใจแต่ หย่งอี้คนนี้กลับแสนจะเอาแต่ใจ
แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร เขาก็รักร่างในอ้อมกอดนี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

“ไม่ได้นะหย่งอี้เรามีเรื่องต้องพูดกัน”

“มีเรื่องอันใดกัน”

“เจ้าต้องบอกมาก่อนว่า 7 ปีมานี้เจ้าทำอะไรบ้างแล้วเจ้ารอดตายมาได้อย่างไร”

“เฮ้อ พูดไปก็เหมือนปาฏิหาริย์เพราะหลังจากที่ข้าโดดหน้าผาครั้งนั้นทำให้ข้าไปพบกับท่านหมอเทวดาเข้า เขาช่วยรักษาข้าจนหายและพาข้าไปส่งที่เผ่าหนี่เจิน แต่หลังจากอยู่ที่หนี่เจินได้ 5 ปี ข้าก็รู้ว่าชีวิตที่ไม่มีท่านมันทรมานเหลือเกินข้าจึงขอให้พี่เหว่ยพาข้ามาส่งที่นี้และปลอมตัวเป็นอี้เหลียงอย่างที่ท่านรู้”

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงปลอมเป็นหญิง”

“เพราะข้ารักท่าน” ร่างบางบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนอีกคนอดที่จะตื้นตันไม่ได้ หย่งอี้รักเขามากถึงเพียงนี้เชียวหรือ

“ ข้ายอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่ร่วมกับท่าน ถ้าการที่ข้าเป็นชายทำให้เราไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ ข้ายอมที่ปลอมเป็นหญิงตลอดไปเพื่อให้เราได้อยู่ร่วมกัน”

“ข้ารักเจ้านะหย่งอี้”
ร่างสูงพูดพลางรวบร่างบางมากอดไว้แน่น 7ปีก่อนเขาเคยทำพลาดจนต้องเสียหัวใจไปแต่มันจะไม่มีอีกแล้วเขา
และหย่งอี้จะต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป



2 เดือนหลังจากนั้นข่าวการแต่งงานใหม่ของอี้เหวินหลงก็สร้างความประหลาดใจให้ชาวเมืองอู๋ซวงเป็นอย่างยิ่ง
 แต่แว่วๆมาว่าเจ้าสาวของเขา งดงามราวกับเทพธิดาเลยทีเดียว

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
ในที่สุดก็สมหวังกัน


 :L2: :L2:

ออฟไลน์ Shock_n2n

  • Deep cute...
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 488
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-0
 :impress2 เราชอบ แนวนี้จังเลย อ่ะ แต่งมาเลื่อยๆ เลยนะ
สนุกดี   :L2: เป็นกำลังใจ ในการแต่งจร้า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
ในที่สุดก็ได้อยู่ด้วยกัน

ออฟไลน์ dahlia

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4239
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +695/-4
ในที่สุด ก็ได้อยู่ด้วยกันซะที แต่เหมือนจะรีบจบเร็วไปหน่อยนะเนี่ย ยังไม่บทหวานๆน่ารักๆของคู่นี้เท่าไรเลย

Chiren

  • บุคคลทั่วไป
 :m15:

ได้อยู่ด้วยกันจนได้

แต่งมาอีกนะคะแนวนี้ ชอบๆ o13

ออฟไลน์ kny

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1800
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-15
7  ปีเหมือนนานแตสั้นนิดเดียว :L2:

wichaiP

  • บุคคลทั่วไป
เเหม กว่าจะรักกันได้ เฮ้อออ

ออฟไลน์ CHADMM

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
จบแล้ว >,,<  สั้นไปนิดนึงแต่ก็...  ขอบคุณสำหรับเรื่องสนุกๆนะคะ

ออฟไลน์ nongrak

  • ยังไงก็รักคาเมะจังที่สุด
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +912/-14
กว่าจะได้อยู่ด้วย แต่ก็สมหวังแล้ว

ออฟไลน์ moobarpalang

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-6
 o13 o13 o13 o13 o13มีตอนพิเศษอะป่าวอะครับ

ออฟไลน์ BBnuna

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 299
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
 o13 o13
 :pig4: :pig4:
น่ารักมากกกกกกกกกกกกกก
ชอบแนวนี้อ่ะ o13
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-03-2012 23:35:07 โดย BBnuna »

ออฟไลน์ meiji

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 284
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
สมหวังสักที เย้ๆ สนุกค่ะ ขอบคุณนะคะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด