>>> คู่กัดที่รัก <<< [เปิดจองรวมเล่ม วันนี้-9เมษายน2558]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: >>> คู่กัดที่รัก <<< [เปิดจองรวมเล่ม วันนี้-9เมษายน2558]  (อ่าน 1386936 ครั้ง)

chae

  • บุคคลทั่วไป
ฮ่าๆ พ่อครัวหัวป่า

ออฟไลน์ เฉาก๊วย

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +251/-6
รออ่านตอนพ่อโซโล มาเอาคืน แบบ  :oo1:   :z1:

นนพี

  • บุคคลทั่วไป
พริตตี้รั่ว :laugh:
ชื่อลูกเท่มากก ชื่อน้องหมาก็นะเค้าชอบอ่ะพริตตี้น่ารักนะเนี่ยยย
 :L2:

ออฟไลน์ Poseidon

  • Unconditional love
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-12
เจอกันก็มีเรื่องซะแว้ว
โซโล่จะแก้แค้นงัยเอ่ย ติดตามๆ

Zymphoniz

  • บุคคลทั่วไป
หึหึ ระวังจะโดนโซโล่จัดหนักนะจ๊ะ  :z1:

ออฟไลน์ poypoy

  • ไม่ว่าจะเป็นอะไร จงเป็นสิ่งนั้นให้ดีที่สุด
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 444
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +996/-4
    • PoyPoy
ตอนที่ 3 ดวลนรก!

หลังจากดูแม่บ้านทำความสะอาด ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะไปร้านบิวตี้แอนด์บีสต์ ถึงชื่อร้านจะปัญญาอ่อนแต่ความจริงแล้วมันเป็นร้านเหล้าที่วัยรุ่นไปนั่งดริ้งก์กัน ร้านตั้งอยู่ฝั่งหลังมอ ผมเข็นเวสป้าเหลืองอ๋อยออกมานอกบ้าน เจ้านี้มีชื่อว่าไอ้เหลืองครับ ชื่อง่ายๆ นี่แหละ ขี้เกียจจำ!

ผมสตาร์ทเครื่องแล้วซิ่งทันที ไม่ใส่หมวกกันน็อกหรอก ขี้เกียจ อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างเด็ดขาด มันเป็นไม่ดี ผิดกฎหมายด้วย! ผมมาถึงประมาณทุ่มกว่าๆ ร้านกำลังคึกคักเชียว ร้านเนื้อย่างที่อยู่ข้างๆ ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ผมว่าร้านเนื้อย่างน่าสนใจกว่าร้านเหล้าตั้งเยอะ ผมยังไม่ได้หาอะไรยัดท้องเลย!

ผมจอดเจ้าเหลืองไว้แล้วเดินเข้าร้าน นี่พวกนั้นนั่งไหนกันวะ? ผมเหลียวซ้ายขวา ไปเจอพวกเขาที่มุมร้าน ไปนั่งอะไรตั้งไกลขนาดนั้นวะ!? ผมสาวเท้าเข้ามาที่โต๊ะมุมมืด แต่ละคนดำๆ กันอยู่แล้วยิ่งมาอยู่ในมุมมืดยิ่งมองไม่เห็นตัวกันไปใหญ่ เฮ้อ

“ฮิ้ว~! ผู้เข้าแข่งขันหมายเลขหนึ่ง ไอ้แสบพรีสต์! ฉายาไอ้พรีสต์ร้อยศพ ผมน้ำตาลทองธรรมชาติ ตาสีน้ำตาลอ่อนกลมโตหวานเหยิ้ม พิชิตใจใครต่อใครมานักต่อนักครับท่านผู้ชม!”

ผมถูกดึงมานั่ง พวกเฮียตะโกนลั่นร้าน คนมาใหม่อย่างผมก็งงเต็กสิ อย่าตะโกนได้ไหม อายเขา! ผมนั่งเงียบ ก็อายนี่หว่า คนทั้งร้านหันมามองอย่างอยากรู้อยากเห็น ไม่รู้สักเรื่องมันจะตายไหม ให้ตาย

“เล่นอะไรวะเฮีย ไม่นัดกันเลย”

“ไม่ต้องมาบ่น มึงมาช้าเอง!” พี่วัฒน์แสยะยิ้มเย้ยถูกอกถูกใจ ปัดโธ่ เฮียทำกับน้องกับนุ่งได้ พี่วัฒน์ตบไหล่ของผมพยักพเยิดไปฝั่งตรงกันข้าม หือ? มีอะไรงั้นเหรอ? ผมเงยมองฝั่งตรงข้ามแล้วผงะ อีกฝ่ายจ้องผมเขม็ง เหงื่อของผมเริ่มซึมออกมาทันที

เหี้ยแล้ว! ทำไมไอ้เวรโซโล่มันถึงได้มานั่งตรงนี้ได้วะ!? ผมหันมองพี่วัฒน์เพื่อไถ่ถาม เฮียแกคว้าไหล่ผมแล้วหัวเราะชอบใจหันไปพูดโอ้อวดกับคนที่นั่งตรงข้าม

“ไอ้โทนเอ๊ย น้องรักกูมาแล้ว วันนี้นี่แหละที่มึงจะโม้เรื่องน้องรหัสมึงไม่ได้ น้องของกูเจ๋งกว่าเยอะโว้ย!”

ผมก็ดีใจนะที่พี่ชม แต่ช่วยอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังก่อนได้ไหม เพื่อนพี่วัฒน์ เอ่อ...ชื่ออะไรนะ? โนน? อะไรนั้นแหละ แกยิ้มรับตาหยีเอ่ยกลับอย่างใจเย็น

“อะไรกันวะ? ไหนมึงโม้ไว้ซะมากมาย กูคิดว่าน้องมึงเป็นไอ้โหดที่ไหนซะอีก หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูซะขนาดนี้ มึงอำกูหรือเปล่า”

“มึงเคยได้ยินไหม รู้หน้าไม่รู้ใจ เห็นมันหน้าแบ๊วแบบนี้แต่มันนี่แหละสุดยอดรุกกี้!” พี่วัฒน์เอ่ยข่มอีกฝ่ายสุดตัว หันมามองผมที่นั่งเงียบสงบเสงี่ยมเจียมตัว จะให้ไม่เงียบได้ยังไงล่ะ ไอ้โซโล่เล่นจ้องเหมือนจะล้วงตับล้วงไตกินขนาดนั้น มันคงแค้นผมมากเลยน่ะเนี่ย เฮอะๆ

นั่งอยู่นานก็ทำให้ผมเข้าใจเรื่องทั้งหมด พี่โทน ผมจำชื่อได้แล้วน่า พี่โทนเป็นเพื่อนซี้ต่างคณะของพี่วัฒน์ หายากน่ะเนี่ยที่คณะสถาปัตย์จะซี้กับคณะวิศวะ พวกพี่ๆ คุยข่มเรื่องรุ่นน้องสุดเลิฟของใครเจ๋งกว่ากัน ไม่รู้ว่าฟ้าเป็นใจหรือนรกกลั่นแกล้ง นั่นทำให้ผมกับไอ้เหี้ยโซโล่ได้มานั่งจ้องตาทำสงครามประสาทอยู่นี่ไงล่ะ!

“ไอ้เตี้ย...”

“อะไรเหรอครับไอ้คุณเปรต?”

ทั้งโต๊ะเงียบเสียงทันที ไอ้โซโล่เอ่ยขึ้นเบาๆ ผมจ้องกลับอย่างล้อเลียนพร้อมกับตอบรับออกไป หนอยยย! กูน่ะสูงตั้ง 170 เซ็นนะโว้ย! ไม่ได้เตี้ยสักหน่อย มึงนั้นแหละสูงเป็นเปรตเอง!

“วันนี้มึงแสบมากเลยนะ”

“แกงเผ็ดอร่อยถึงใจเลยล่ะสิ ว่างๆ มาชิมอีกได้นะ ไม่ต้องเกรงใจ หึ”

ไอ้โซโล่กัดฟันกรอด ดูหน้ามันสิ คงจะแค้นผมมากแน่ สมน้ำหน้า! ไอ้โซโล่เหลือบมองพี่โทนที่นั่งข้างมันแล้วยกเหยือกใส่เบียร์ขนาดใหญ่มาตั้งตรงหน้าผม ตาคมกริบของมันเหลือบมองผม ผมก้มมองเหยือกเบียร์แล้วเงยขึ้นมายิ้มรับคำท้า

“มึงกับกูมาดวลกัน!”

“ได้ซี~ ถ้าใครแพ้...?” ผมพยักหน้ารับ เอ่ยเสียงสูงเป็นคำถาม ไอ้โซโล่ค่อยๆ ยกมุมปากขึ้นแล้วเอ่ย

“ต้องเป็นทาสฝ่ายชนะหนึ่งอาทิตย์!”

ผมอ้าปากค้าง อ่า...มันช่าง...

“มึงไม่กล้า?”

หึ! มันช่างน่าสนุกอะไรเช่นนี้!

“ทำไมกูจะไม่กล้า ได้!” ผมจับเหยือก เอ่ยรับคำท้า

“ถ้าแพ้ต้องเป็นทาสฝ่ายชนะ!”

หึๆ ถ้าชนะ ผมจะให้มันชดเชยลูกๆ ของผม ให้มันปลูกดอกไม้ทดแทน โอ้~ ช่างเป็นโชคของผมจริงๆ กำลังกลุ้มว่าจะนำตัวไอ้เวรนี่มาขอโทษลูกๆ ของผมได้ยังไง ในเมื่อมันมาท้าเอง ผมก็รับคำท้า หึ มันจะได้รู้ว่าหาเรื่องผิดคน!

พวกพี่ๆ มองผมกับไอ้โซโล่สลับกันไปมาโดยไม่พูดไม่จาอะไร การดวลนรกของผมกับมันก็เริ่มต้นขึ้น พี่วัฒน์เทเบียร์ใส่แก้วให้ผม ส่วนพี่โทนเทให้ไอ้โซโล่ มีคนกลางนับจำนวนแก้วให้ ใครเมาก่อนคนนั้นแพ้! ผมกับมันกรอกแก้วแรกอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็เป็นแก้วสอง แก้วสาม

เบียร์ในเหยือกเริ่มหมด เหยือกต่อมาถูกเสิร์ฟต่อเนื่อง ไอ้โซโล่ยกซดด้วยใบหน้านิ่ง ผมซดด้วยใบหน้าติดยิ้ม หึๆ ไม่รู้อะไร ซะแล้ว ผมน่ะเมายาก เรียกได้ว่าเป็นพรสวรรค์เลยทีเดียว ตอนที่เริ่มหัดดื่มครั้งแรกผมยังเอาชนะพี่เฮอร์มิตแบบขาดลอย และตั้งแต่เริ่มเหลวแหลกผมก็ดื่มอย่างกับอาบน้ำเช้าเย็นเลยล่ะ ต่อให้คอทองแดงมาจากไหนก็ยังพ่ายแพ้ให้กับผม หึๆ ผมเห็นเจ้าทาสตัวยักษ์อยู่ร่ำไรๆ แล้ว!

ผ่านไปหลายเหยือกไอ้โซโล่ก็ยังหน้านิ่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ผมเองก็ยังเหมือนเดิม ไม่น่าเชื่อ เจ้านี้ก็คอแข็งไม่ใช่เล่น งานนี้มันหินกว่าที่คิดว่ะ ตั้งหลายเหยือกแล้วแต่ทำไมไอ้เวรนี่ยังทำเหมือนแดกน้ำเปล่าๆ แบบนี้วะ!? ชิ พวกวิศวะคอแข็งก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไรแต่นี่มัน... ผมเหลือบมองคนอื่นๆ ที่เริ่มเมากันแล้ว ขนาดคอแข็งอย่างพี่วัฒน์ยังหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์แล้วทำไมไอ้เวรโซโล่ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง

“ฮึ ใช้ได้นี่หว่า แต่แค่นี้ชนะกูไม่ได้หรอก” ผมกัดฟันพูดกับมัน ไอ้โซโล่เหลือบสายตามามองผมอย่างแปลกใจเหมือนกันที่ผมยังไม่เมา มันพยักหน้ายิ้มบางๆ ประดับใบหน้าหล่อเทพ

“อย่างนี้ค่อยสนุกหน่อยนะไอ้เตี้ย”

ไอ้เตี้ย...

คำสั้นๆ แต่เจ็บเหลือหลาย ครั้งที่สองแล้ว! เตี้ยๆ อยู่นั้นแหละ กูเตี้ยแล้วมันหนักส่วนไหนของมึง!? ผมขบเขี้ยวเงียบๆ ผมต้องใจเย็นถ้ามันแพ้ ตอนนั้นก็ได้เวลาไอ้เตี้ยคนนี้แก้แค้นกลับ ไอ้เปรตเอ๊ย!

ผมกับมันดื่มไปเรื่อยๆ หึ! คอยดูเถอะ เดี๋ยวมันต้องเมาแน่ๆ ดึกมากขึ้น เพลงในร้านก็ดังกระหึ่มเช่นเดิม แถมยังเป็นจังหวะมันไว้โยกย้ายส่ายเอว วันนี้เป็นวันสุดสัปดาห์ผู้คนเลยเยอะเป็นพิเศษ เหยือกว่างเปล่าเรียงรายเต็มโต๊ะของพวกผม ส่วนพวกพี่ๆ ต่างเริ่มคุยกันไม่รู้เรื่อง บางรายเป็นหนักจนนอนฟุบไปกับโต๊ะแล้ว เหลือผมกับไอ้โซโล่ที่ยังคงนั่งตัวตรง ผ่านไปนานก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะมีผู้ชนะ ผมเสนอให้เปลี่ยนเบียร์มาเป็นเหล้าดีกรีแรงๆ ดูจากซากอารยธรรมที่เหลือไว้ ใครเป็นคนจ่ายเงินวันนี้บรรลัยแหงๆ กระเป๋าแฟบลงจนเกือบกลวงเลยล่ะ!

แหวะ!

ผมรีบยกมือปิดปากเอาไว้ เวรแล้วล่ะครับ ผมไม่ได้ทานอะไรมาเลยแล้วซดเอาๆ แบบนี้ อยากจะอ้วกเต็มทนแล้ว กระเพาะจะไม่มีพื้นที่บรรจุอยู่แล้ว! แหวะ! ผมเหลือบมองไอ้เวรโซโล่ที่ยังนั่งจิบเหล้าซะชิว อะไรของมัน!? กระเพาะมึงทำด้วยอะไรวะ!? แต่ด้วยความที่แพ้ไม่ได้ ผมก็ยังยกซดจนหมดแก้ว ไอ้เวรโซโล่เทเหล้าให้ผมแล้วเทให้ตัวเอง มันซดหมดแก้วแล้ววางไว้บนโต๊ะ มองผมอย่างท้าทาย

เวรเอ๊ย! กูไม่อยากแดกอะไรแล้ว!

ผมมองแก้วในมือ รู้สึกพะอืดพะอม ในท้องปั่นป่วนอย่างกับมีคลื่นสึนามิ ผมพยายามอย่างแรงกล้าที่จะยกแก้วซดลงท้องไป ไอ้เหี้ยโซโล่ไม่ปล่อยให้เว้นช่วง มันเทเหล้าครึ่งแก้วแล้วเทให้ตัวเอง จากนั้นยกขึ้นจิบทำหน้านิ่งใจเย็นอารมณ์ชิวๆ ไปตามดนตรีได้อีก ส่วนผมน่ะเหรอ?

กูจะตายอยู่แล้ว!!!

หัวเริ่มมึนๆ ออกอาการเมาอยู่นิดๆ ผมมองแก้วในมืออย่างเศร้าสร้อย ทรมานเป็นที่สุด ทำไมวันนี้ผมรู้สึกว่าการดื่มมันเป็นสิ่งทรมาน อยากจะอ้วก ไอ้เวรโซโล่ยกแก้วซดแล้ววางลงบนโต๊ะ มันมองผมแล้วแสยะยิ้ม

“มึงไม่ไหวแล้วล่ะไอ้เตี้ย”

“หะ หุบปากนะเฟ้ย! กูยังไหว!”

“งั้นรีบๆ ดื่มไป อย่าถ่วงเวลา”

“กูรู้แล้ว!”

ไม่ต้องมาเร่งได้ไหม กูรู้แล้วว่าต้องดื่ม! ผมมองหน้าไอ้โซโล่ที่นิ่งสนิทเป็นปกติ ดื่มไปขนาดนั้นยังนิ่งไม่เมาเลยสักนิด ส่วนผมเริ่มมึนหัว เวลาพูดลิ้นก็พันกันหมดแล้ว อ๊ากกก!!! ผมจะแพ้งั้นเหรอ? ผมเหลือบมองโต๊ะเคาน์เตอร์ของร้านก็คิดอะไรออก

“กูยอมแพ้!”

ผมประกาศยอมแพ้ออกไปก่อนที่สภาพตัวเองจะทุเรศไปมากกว่านี้ ผมไม่ใช่พวกดื้อรั้นหัวชนฝาแต่ผมเป็นประเภทยอมถอยเพื่อรุกต่อ! ไอ้โซโล่มองผมอย่างแปลกใจแล้วมันก็พยักหน้า

“มึงเป็นทาสกูหนึ่งอาทิตย์! อย่าหัวหมอกลับคำล่ะ”

“ได้~ กูยอมเป็นทาสมึงหนึ่งอาทิตย์ แต่...! กูขอท้ามึงเล่นไพ่!”

“...หึ มึงนี่มัน...ไม่เข็ดนะ” ไอ้โซโล่ชะงักตัว กะพริบตาปริบๆ เมื่อผมยื่นข้อเสนอ มันก็ยิ้มมุมปากอย่างถูกใจ

“ได้! ใครแพ้ต้องเป็นทาสอีกฝ่ายหนึ่งอาทิตย์!”

“เออ!”

ผมเรียกพนักงานให้นำไพ่มาหนึ่งสำรับ พร้อมกับเคลียร์โต๊ะทำความสะอาดใหม่ แล้วผมกับไอ้โซโล่ก็เริ่มเล่นเกม ผมเลือกที่จะเล่นรัมมี่หรือที่ไทยเขาเรียกว่าดัมมี่ เกมนี้ยาก พ่อของผมเคยบ่นอยู่บ่อยๆ! แต่ผมก็ค่อนข้างเซียน หึๆ เอาล่ะ คราวนี้ผมต้องชนะให้ได้!

………………………………………………

…………………………………

……………………….

……………….

………..

…..



.

“...”

บ้าที่สุด!!!

ไอ้เวรนี่ทำไมถึง... ผมเล่นมาสี่ตาเต็มๆ แถมยังแพ้รวดเลย อ๊ากกก!!! ผมขบเขี้ยวหน้าตาบูดเข้าไปใหญ่ ในขณะที่ไอ้โซโล่ยิ้มสดใส ส่งสายตามาเยาะเย้ยถากถาง มึงด่ากูเลยดีกว่า! เยาะเย้ยทางสายตามันเจ็บกว่าเป็นไหนๆ!

“มึงต้องเป็นทาสกูห้าอาทิตย์! ไอ้เตี้ยเอ๊ย ไม่เจียม หึๆ”

อ๊ากกก!!! มันเป็นไปได้ยังไงฟะ!? ผมอยากเอาหัวโขกโต๊ะให้มันตายไปรู้แล้วรู้รอด แพ้แม่งตลอด ไม่จริง! ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ ผมอยากจะร้องไห้! ให้เป็นทาสมันนี่นะ? ล้อเล่นหรือเปล่า? ผมขอตายซะดีกว่า โธ่เอ๊ย!!! ทึ้งผมของตัวเองอย่างหงุดหงิด ผมมองไอ้โซโล่ซึ่งจ้องมาที่ผมด้วยแววตาแปลกๆ ผมเบือนหน้าหันไปโต๊ะข้างๆ เอาว่ะ เป็นไงเป็นกันสิโว้ย!

“ครั้งนี้ถ้ากูชนะกูไม่ต้องเป็นทาสมึง แต่ถ้ากูแพ้ กูยอมเป็นทาสมึงสามเดือนเลย!”

“จะเล่นอะไรล่ะ?”

“ง่ายๆ มึงเห็นโต๊ะตรงหน้าร้านไหม? มีสาวอยู่หกคนด้วยกัน กับโต๊ะตรงนั้นก็มีหกคนเหมือนกัน มึงกับกูแข่งกันไปขอเบอร์โทรสาวพวกนั้น ได้ครบแล้วกลับมาที่โต๊ะนี้อีกครั้ง ถ้าใครกลับมาก่อนจะเป็นฝ่ายชนะ ตกลงไหม?”

ไอ้โซโล่เหลือบไปมองแล้วหันมาแสยะยิ้มให้ผม ยิ้มของมันแปลกๆ อยู่นะ อะไรวะ รู้สึกไม่ปลอดภัยเลย!

“แน่ใจ?”

“เออ!”

“ตกลง”

“งั้นเริ่ม...!?” ผมกำลังจะลุกขึ้นแต่ถูกไอ้โซโล่ดึงแขนไว้ซะก่อน ผมขมวดคิ้วมองมันอย่างงุนงง

“อะไรของมึงอีก?”

“กูชนะ” มันพูดพร้อมยกมือถือขึ้นมาโชว์ จิ้มที่หน้าจอแล้วยื่นมาให้ผมดู มันดึงกลับแล้วจิ้มหาเบอร์อีกคน จนครบหกคน ผมอึ้งไม่รู้จะพูดอะไร ไอ้...ไอ้...แม่ง...มันโกงนี่หว่า! มิน่ามันถึงยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้น โอ๊ยยย! บัดซบ!

“กูจะรู้ได้ไงว่ามันเป็นเบอร์จริงๆ!?”

“มึงจะเดินไปถามเขาไหมล่ะ? เชิญ!”

“...”

“ไม่เจียมจริงๆ หน้าอ่อนๆ อย่างมึงจะทำอะไรได้ เคยช่วยตัวเองหรือเปล่าก็ไม่รู้ สู้เด็กประถมยังก็ไม่ได้ล่ะมั้ง เฮอะ”

โห~ แรงว่ะ!!!

ผมอ้าปากพะงาบๆ หน้าอย่างกูผ่านมาทุกสนามแล้วโว้ยไอ้เหี้ย! ถึงหน้าจะสวนทางกับประสบการณ์ แต่มันก็ไม่ถึงขนาดที่มึงพูดดูถูกขนาดนั้นนะโว้ย!!!

“ไม่ใช่ว่าจะเก็บเวอร์จิ้นให้เจ้าสาว...โอ๊ะ หรือผัวในอนาคตหรอกนะ?”

ปาก...ปากมึงเหรอน่ะ!!?

ดูถูก...ดูถูกกันสุดๆ ผมโมโหจนหน้าแดงหน้าดำไปหมด! ยังไม่มีใครพูดถึงขนาดนี้กับผมเลยสักคน แม้ว่าพวกนั้นจะดูถูกผมที่หน้าตาแบบนี้แต่ไม่เคยพูดออกมาโต้งๆ แบบนี้ ไอ้...ไอ้สัดโซโล่!!! กูจำชื่อมึงได้ขึ้นใจเลย พร้อมกับยกให้เป็นศัตรูอันดับหนึ่ง!!!

“มันจะดูถูกกันเกินไปแล้วนะโว้ย!”

“หึ กูพูดถูกใช่ไหมล่ะ?”

หน้ามันแม่งกวนทีนฉิบหาย ผมควันออกหูเลยทีเดียว มือของผมฟาดไปบนโต๊ะเต็มเหนี่ยว แม่งเอ๊ย! กูจะฆ่ามันนน!!! ผมจ้องมันอย่างอาฆาต ไอ้เวรโซโล่เหยียดยิ้มท้าทาย ผมกำหมัดแน่นเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ได้! ผมจะมีเรื่องกับใครไม่ได้ ผมสัญญาไว้แล้วว่าจะไม่ต่อยตีกันใครทั้งนั้น! ผมค่อยๆ สงบสติอารมณ์นั่งลงเหมือนเดิม ไอ้โซโล่เหลือบสายตาเย็นชามา

“เฮอะ ไม่แน่จริงนี่หว่า”

ผมลุกขึ้นพรวดอีกครั้ง ก้มตัวคว้าคอเสื้อของไอ้โซโล่ไว้แน่น พร้อมกับจ้องมันตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า กูเพิ่งจะรู้สึกเกลียดใครมากขนาดนี้! ไอ้โซโล่จ้องตอบผมไม่รู้สึกสะท้านสะเทือน

“กูน่ะทำอะไรได้มากกว่าที่มึงคิด!”

“อ้อเหรอ บอกกูได้ไหมว่ามึงทำอะไรได้”

ผมกัดฟันกรอดอย่างไม่ยอมแพ้ มึงขอมากูก็จะจัดให้!!! ผมกระชากคอเสื้อของไอ้โซโล่มาอย่างแรง ประกบริมฝีปากสีส้มจางๆ นั้นทันที ไอ้โซโล่เบิกตากว้างตัวแข็งทื่อ เมื่อสัมผัสถึงลิ้นอันนุ่มนิ่มของผมที่สอดเข้าไปในโพรงปากร้อนระอุ แต่เมื่อตั้งตัวได้ไอ้โซโล่ก็จับไหล่ของผมเอียงหน้าลงมาจูบอย่างดุดัน

ผมตกใจเล็กน้อยแต่ก็สู้สุดใจล่ะ เทคนิคมีเท่าไรขนมาประชันให้หมด จะให้พูดไม่ออกว่าผมน่ะอ่อน! อีกฝ่ายก็สู้อย่างดุเดือดสูสี ลิ้นผมตวัดพันแทบจะล้า ลิ้นร้อนสากของอีกฝ่ายแทบจะทำให้สำลัก เราแลกจูบอยู่นานสองนานแบบไม่มีใครยอมให้ใคร เสียงจ๊วบจ๊าบดังเข้าหู โชคดีที่ตรงนี้เป็นมุมมืดทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็น และเสียงเพลงก็กลบไอ้เสียงจูบโคตรดังไปหมด

โธ่เอ๊ย ไอ้เวรนี้มันจูบอย่างกับอดยากมาเป็นชาติแน่ะ! ผมแทบจะเคลิ้มไปกับรสจูบที่ดุเด็ดเผ็ดมัน แต่โชคดีที่ดึงสติกลับมาได้เสียก่อน ผมผลักไอ้ปีศาจจูบออกไปอย่างสุดแรง ก้มลงถูปากอย่างขยะแขยง เวรเอ๊ย!!! หน้าผมร้อนผ่าวไปหมด ผมอายจนอยากจะมุดพื้นหนี ไอ้โซโล่เปิดปากพูดออกมาอย่างขบขัน

“ก็ดีนะ แต่ยังชนะกูไม่ได้หรอก!”

เฮงซวยเอ๊ย!!!

ผมกัดฟันกรอด หันหลังวิ่งออกไปจากร้านเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เสียงไอ้เวรนั้นก็ยังตามมาหลอกหลอน

“ไว้สนุกกันใหม่นะคุณทาสสามเดือน!”

อ๊า! อยากจะบ้าตาย! ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปผมจะต้องเป็นทาสรองมือรองเท้าของไอ้บัดซบนี้งั้นเหรอ!? ผมยอมตายเสียดีกว่า ชีวิตของผมจากนี้ไปต้องซวยบัดซบแน่ๆ ผมต้องทำยังไงดี ไม่นะ! ชีวิตของผมดับสิ้นแล้ว... ผมไม่ยอมแพ้หรอก แก้แค้นสิบปียังไม่สาย ใช่! สามเดือนนี้ผมต้องอดทน! อย่าให้ถึงวันของกูล่ะกันไอ้โซโล่ กูจะแก้แค้นจนมึงร้องไห้ไม่ออกเลย

คอยดู!!!





TBC.

 :กอด1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-02-2014 18:40:30 โดย poypoy »

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
กร๊ากก
สามเดือนเลยนะคะน้องพรีตส์
จะทนไหวเหรอ~ หุหุ

ออฟไลน์ 4559

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3978
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-8
555+

สะใจเนอะ

ออฟไลน์ Poseidon

  • Unconditional love
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-12
สามเดือนหรอ  เสร็จแน่นายเอกเรา หึหึ

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
แย่แล้วพรีสต์ สามเดือนนี่จะเจออะไรมั่งก็ไม่รู้
แต่น่าจะเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสได้นะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ EVE910

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
รออ่านตอนต่อไป

 3 เดือน ๆ

 :o8:

chantana

  • บุคคลทั่วไป
พีสต์ไม่ต้องกลัวมัน มันเผลอเมื่อไร กัดหูมันเลย  555555

รอติดตามทาส 3 เดือน นะ
 
+  1 ให้จ้า

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
ดุเดือดกันเกินไปแล้ว :o8:

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16
เจอหน้ากันสองสามครั้งถึงกับกัดกันแล้ว

แล้วอีกสามเดือนน้ำไม่ท่วมห้องเหรอ

chae

  • บุคคลทั่วไป
นั่น ยังไม่ทันเป็นทาสก็เสียจูบไปซะแล้ว
นี่ถ้าเป็นทาสคงเสียไปทีละชิ้น -.,-

ออฟไลน์ powvera

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 702
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-3
แหะแหะ

เหนือความคาดหมาย

เหนือจินตนาการ

พรีสต์มาแบบเหนือเมฆ

แต่โซโล่มาเหนือกว่า

 :laugh:    :laugh:   :laugh:

zeazaiz

  • บุคคลทั่วไป
ใจบุญเหลือเกิน รักสัตว์รักต้นไม้ กรี๊ด
น่ารักจริงๆ

 :impress2:

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2426
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
น่ารัก ตลกด้วย  :laugh: สงสารพรีสต์ แพ้ตลอด โดนแกล้งหนักแหงๆ  :m20:

ออฟไลน์ pizza2011

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-0
สามเดือนอันตราย 55+
น้องจะรอดไหมเนี่ย

ReeNu Nz

  • บุคคลทั่วไป
 :laugh: 55555 +1 ให้โซโล่เลย 3 เดือน จัดหนักเลยค้าบ

สงสารพรีตส นะเนี่ย  :monkeysad:

แต่แอบสะจัย !! สมน้ำหน้าไปท้าเค้า  :m20: :m20:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






Right now!!!

  • บุคคลทั่วไป
สามเดือนต่อจากนี้ มีอะไรมากกว่าที่คิด
ใช่มั้ย  :impress2:

ออฟไลน์ poypoy

  • ไม่ว่าจะเป็นอะไร จงเป็นสิ่งนั้นให้ดีที่สุด
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 444
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +996/-4
    • PoyPoy
ตอนที่ 4 ความซวยมาเสิร์ฟถึงหน้าบ้าน

ปึก!

แม่งเอ๊ย!!!

ผมกำลังนั่งลันลาอ่านหนังสือใต้ร่มไม้เย็นฉ่ำชื่นใจ แต่จู่ๆ มีเหตุให้ต้องหัวแทบทิ่มดิน! ผมหันหน้ามามองคนประทุษร้ายหัวที่สวยงามของผม เมื่อรู้ว่าเป็นใครผมก็ทำหน้าบูดทันที อีเจ๊ปาล์มมี่นี่เอง! ได้แต่ทำหน้าหงุดหงิดใส่เพราะทำอะไรมันกลับคืนไม่ได้ ไม่อยากโดนกะเทยแหบหัว อีกอย่างผมเป็นสุภาพบุรุษพอ ไม่รังแกสตรีจริงหรือสตรีปลอมหรอก!

“ไอ้ฟายพรีสต์! หน้าด้านจริงนะมึง!”

“อะไรของมึง?”

“ยังจะมาถามอีก ไอ้แห้ง คนอื่นเขานั่งขุดดินจะเป็นจะตาย มึงมานั่งดูรูปโป๊สนุกอารมณ์เปลี่ยวสยิวกิวสบายใจเฉิบ!” ไอ้ปาล์มหรือเจ๊ปาล์มมี่ถลึงตาใส่ พร้อมกับโวยเสียงดัง ผมหันไปมองเหล่ารุ่นน้องที่นั่งขุดดินในสวน พวกมันแอบมองมาทางผม ส่งสายตามาสนับสนุนเจ๊ปาล์มมี่ของพวกมันกันใหญ่ ฮึ! แล้วไงวะ กูไม่แคร์!

“มึงอยากดูด้วยเหรอ? ทำไมไม่บอก เดี๋ยวกูแบ่งให้” ผมตอบกลับหน้ากวนทีนสุดๆ อีเจ๊ปาล์มมี่ทำหน้าขยะแขยงใส่ ถุย! ก่อนที่มึงจะผ่าเหล่าแบบนี้ มึงก็เคยดูมาก่อนนั้นแหละ ทำเป็นกระแดะไปได้นะอีเจ๊!

“ของแบบนี้เจ๊ดูแล้วอยากจะอ้วก มันต้องแบบนี้สิย่ะไอ้แห้ง!” อีเจ๊ปาล์มมี่จุ๊ปาก ส่ายหน้าไปมา มันควักนิตยสารมาจากกระเป๋าพร้อมนำเสนออย่างภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง ผมชะโงกไปดูให้ชัดๆ แล้วถอนหายใจทันที

“ผู้ชาย? อ่า! กูลืมไปว่ามึงเป็น...” ผมไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดใดๆ เห็นแค่หน้าปกก็ไม่กล้าดูเนื้อในต่อแล้ว หน้าปกเต็มไปด้วยผู้ชายกล้ามบึก! ผิวแทนจนดำ! สเปคมึงเหรออีเจ๊ โฮ~ กูรับไม่ได้สุดๆ

“กูไม่เข้าใจจริงๆ มีเหมือนๆ กัน แต่ทำไมมึงถึงชอบนัก ทำไมไม่ชอบแบบตรงกันข้ามแบบนี้ นี่! อกนุ่มนิ่มขย้ำทีโคตรมีความสุข แล้วยังมีปิ๊บอีก! โฮ~ พวกมึงหลงผิดแล้ว!” ผมส่ายหน้าไม่เห็นด้วย เปิดสมุดภาพยืนยันคำพูด สงสัยมานานแล้ว มีผู้หญิงตั้งมากมายทำไมมันไม่ชอบดันชอบผู้ชายด้วยกัน เมื่อก่อนเจ๊ปาล์มมี่จัดได้ว่าเป็นหนุ่มหน้าตาดีมีสาวกรี๊ด แต่ดันเป็นกะเทยไปซะนี่

“มึงจะไปรู้อะไร ไอ้แห้ง ของเหมือนๆ กันน่ะมันจะตายน่ะเฟ้ย”

ดูมัน แหม ทำหน้าเหยียดหยามใส่อีกแน่ะ เหมือนผมเป็นคนผิดแผดแตกต่างไปซะอย่างนั้นแหละ ผมยักไหล่ ไม่มายด์

“เฮอะ มีเหมือนๆ กันไม่นานก็เบื่อ กูยังไม่เคยเห็นว่ามึงจะคบกับใครได้นานเลยนี่”

อีเจ๊ปาล์มมี่เงียบกริบเมื่อพูดแทงใจดำ ไม่แค่นั้น ไอ้สตางค์ที่นั่งเงียบหันขวับมาจ้องผมด้วยสีหน้าซีดๆ อะไรของมันฟะ? ตกใจอะไร? ผมไม่พูดอะไรต่อ ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมพื้นที่ ไอ้บู๊ลิ้มซึ่งกำลังปิดดูรูปโป๊เอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ

“ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย เมื่อมีจุดเริ่มต้นก็ย่อมมีจุดจบ กูก็ยังไม่เคยเห็นมึงคบกับใครนานเลยนี่ไอ้พรีสต์” เมื่อพูดประโยคแสนมาดแมนนั้นออกมา มันก็เงยหน้ายิ้มเท่ โฮ~! ไอ้พระเอกหนังจีน! โคตรเท่เลยมึง! ผมไม่พูดอะไรกลับ ขี้เกียจเถียงไอ้พระเอกหนังจีน

“มึงเป็นเหี้ยอะไร หน้าซีดๆ กินข้าวมาหรือเปล่าวะ?” ผมอดถามไอ้สตางค์ไม่ได้ ไอ้นี่ก็หน้าซีดเอาๆ อย่ามาเป็นลมเป็นแล้งแถวนี้นะ ไม่มีอารมณ์จะช่วยชีวิตคน ไอ้บู๊ลิ้มหัวเราะอวดฟันขาวสะอาดเรียงสวย มันเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน

“นั้นเพราะมึงยังไม่เคยเจอกับคนที่ใช่ แต่ถ้ามึงเจอกับคนที่ใช่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย มึงจะเข้าใจว่าอะไรคือตลอดไป อะไรคือนิรันดร์”

“อู้วววว~ เน่าเลยสาดดดด!” ไอ้แซมนั่งข้างๆ ผมทนคำพูดเลี่ยนของไอ้บู๊ลิ้มไม่ไหวหอนออกมา สะบัดขนลุกขนพอง ผมเองก็ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว โอ้~! ไอ้เพื่อนนักรักของกู มึงเลี่ยนมากกว่าเดิมอีก ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่วัน ใครไปอัพสกิลเน่าให้มันวะเนี่ย!?

“ต๊ายตาย กดไลค์ค่ะ” อีเจ๊ปาล์มมี่ตรงข้าม กระดี๊กระด๊ารับหน้าบานที่มีคนมาเถียงให้ ชิชะ!

“งั้นมึงเจอคนที่ใช่แล้วเหรอไอ้เหี้ยบู๊?” พอผมถาม ไอ้เวรนี่มันก็ยิ้มรับซะหวานเลี่ยนจนผมกับไอ้แซมพร้อมใจกันอ้วกออกมาอีกรอบ เป็นเอามาก! เพื่อนกูเป็นเอามากเลยน่ะเนี่ย!?

“แล้วมึงรู้ได้ไงว่านั้นเป็นคนที่ใช่ของมึง?”

“ถ้ามึงเจอ มึงก็รู้เองนั่นแหละ อย่าถามมากเลยว่ะ มันอยู่ที่ใจ”

“อู้วววว~ วันนี้กูแดกข้าวไม่ลงแน่!” ไอ้แซมทำปากจู๋แซวไอ้บู๊ลิ่ม ได้ยินจากไอ้แซมว่าไอ้บู๊ลิ้มมันจริงจังขนาดลบเบอร์สาวๆ ในมือถือออกทั้งหมด แถมวันนี้มันยังทำตัวเป็นเด็กดีมานั่งสุมหัวกับพวกผมด้วย ปกติสุดสัปดาห์แบบนี้มันออกไปเที่ยวแล้ว ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อ ครั้งนี้ของจริงแน่ๆ!

“กูอยากจะเห็นน้ำหน้าคนของมึงจริงๆ สวยขนาดไหนถึงทำให้ไอ้เสือบู๊ทิ้งลายได้” ผมพูดพลางหมุนคอไปมาคลายอาการเมื่อย นั่งนานก็เมื่อยได้เหมือนกัน ผมส่งสายตาพิฆาตไปให้พวกเด็กๆ ที่แอบอู้ ตั้งอกตั้งใจเงี่ยนหูฟังว่าหวานใจตัวจริงของไอ้บู๊ลิ้มมันคือใคร หน็อย เผลอไม่ได้เชียวนะไอ้พวกบ้านี่!

“สวยเหรอ? ไม่เฉียดเลยว่ะ” ไอ้บู๊ลิ้มเอ่ยเรียบๆ ไม่รู้ว่าเสียใจหรือไม่เสียใจกันแน่

ผมกับไอ้แซมทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ หน้าตาไอ้บู๊ลิ้มออกจะหล่อแล้วแฟนมันไม่สวยได้ไงวะ!?

“ไม่สวยเหรอวะ?”

มันเสือกพยักหน้า ไอ้สตางค์หันขวับไปมองไอ้บู๊ลิ้มเขม็ง พวกผมจ้องกันตาเขม็ง จะให้เชื่อได้ยังไง ถึงมันจะไม่เลือกแต่ระดับจอมยุทธ์บู๊ลิ้มแล้วมีแต่สาวสวยเข้ามาเจ๊าะแจ๊ะด้วยทั้งนั้น มึงอำเปล่าวะเนี่ย!?

“มึงอำหรือเปล่าวะ?” ขนาดอีเจ๊ปาล์มมี่มันยังไม่เชื่อเลย แล้วพวกผมจะเชื่อเหรอ พวกผมนั่งจ้องกดดันไอ้บู๊ลิ้มที่นั่งดูรูปโป๊อย่างไม่สะทกสะท้าน พวกผมจ้องอยู่นานสองนานจนกระทั่งไอ้บู๊ลิ้มต้องถอนหายใจแล้วพึมพำเบาๆ เสียไม่ได้

“ผู้ชายมันจะสวยได้ยังไงล่ะ”

“...” พวกผมอ้าปากค้างทันที

ผม ไอ้แซมพ่วงด้วยอีเจ๊ปาล์มมี่นั่งให้งองูสองตัวชนกันไปมาในหัว ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ ผมรีบแคะหู สงสัยจะไม่ได้แคะนานได้เกาะกันหนาจนฟังผิดพี้ยนแบบนี้ มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!? คิดดูสิ ไอ้เสือล่าสมันสาวสุดท้ายมางาบตัวผู้เนี่ยนะ? ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ไอ้แซมก็หัวเราะเหมือนกัน ผมกับมันหันมามองกัน พยักหน้าอย่างเข้าใจซึ่งกันและกัน

มึงกับกูฟังผิดแหงๆ!

“มึงล้อเล่นหรือเปล่าวะไอ้ตีบ!?”

“จุ๊ๆ อย่าเสียงดังสิเจ๊ ถึงมันไม่สวยแต่ก็น่ารักดีน่ะโว้ย เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว!” ไอ้บู๊ลิ้มปิดสมุดภาพดังปึก มันยกนิ้วมาแตะปากพูดเสียงเบาด้วยใบหน้ากะล่อนใส่พวกผม แล้วหันไปฟาดสมุดภาพใส่หัวไอ้สตางค์เบาๆ ผมกับไอ้แซมนั่งเป็นรูปปั้นนักคิดเลย พวกเราสองคนได้แต่พึมพำว่า ‘เพื่อนกูๆ’

“พวกมึงสองคนก็พอได้แล้ว! มาพึมพำอะไรกัน มันหลอนนะโว้ย!” ไอ้บู๊ลิ้มหันมาโวยวายใส่พวกผมสองคน พวกกูไม่ใช่อีเจ๊ปาล์มมี่นะโว้ย ถึงได้ปรับตัวเร็วอย่างกับปรอท ขอทำใจบ้าง! แหม พูดด้วยหน้าจนคิดว่ากำลังพูดถึงดินฟ้าอากาศตามปกติซะอีก

“โฮ แสดงว่าต่อไปนี้ก็ไม่มีใครมาเป็นคู่แข่งกับกูแล้วสินะ?” ไอ้แซมยิ้มกระหยิ่มทันที

ถุย! ถึงไม่มีไอ้บู๊ลิ้ม ยังไงผู้หญิงก็ไม่สนใจมึงเหมือนเดิมนั้นแหละไอ้แซม! ไอ้บู๊ลิ้มยิ้มจนตาตี๋ๆ หยี

“ไอ้เหี้ยแซม สงสัยมึงลืมนึกถึงคนนั่งข้างๆ มึงน่ะโว้ย นั้นก็เสือสมิงอีกตัวล่ะ!”

“เชอะ อย่าให้กูหน้าตาดีแบบพวกมึงล่ะกัน!” ไอ้แซมสะบัดหน้างอนตุ้บป่องลุกขึ้นไปขุดดินทำใจกับพวกรุ่นน้อง ผมมองตามมันแล้วอมยิ้มกับท่าทางน่าขันนั้น ไม่รู้จะช่วยมันยังไงดี เพราะไอ้เรื่องหน้าตามันเป็นตั้งแต่เกิด! ฮ่าๆๆๆ คงต้องบอกให้ทำบุญชาตินี้มากๆ ชาติหน้าอาจเกิดมาหน้าตาดีบ้าง

“แล้วตอนนี้มึงคบอยู่กับพี่ฟ้าอยู่เปล่าวะไอ้พรีสต์?” ไอ้บู๊ลิ้มหันมาถามผม มึงสนใจเรื่องกูทำไมวะ? ผมไหวไหล่

“ทางใครทางมันตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้ว”

“เฮ้ย! ไมวะ?” ไอ้สตางค์หันมาถามอย่างตกใจ

อะไรของมึงวะ ตกใจอีกล่ะ!? ฮึ เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วนี่น่า ถึงผมจะหน้าตาไม่หล่อเหลาเทรนด์กิมจิแบบไอ้บู๊ลิ้ม ไม่หล่อเทพแบบไอ้เวรโซโล่ แต่ผมก็หน้าตาดีพอตัวล่ะน่า ไม่งั้นสาวๆ จะเข้ามาหลงผมทำไม? ผมคบกับใครได้ไม่นาน จำได้ว่านานที่สุดคือหนึ่งเดือน มันมีปัจจัยหลายๆ อย่างที่ทำให้ผมคบกับแฟนคนที่แล้วๆ มาไม่ได้นาน หึ! ผมตอบไอ้สตางค์ไปอย่างเซ็งๆ

“บังเอิญพี่ฟ้าไปเจอกูอยู่กับหลิงว่ะ”

“ซวยเลยล่ะสิมึง”

“เออ”

“ทำไมมึงไม่คบกับหลิงเลยวะ?” ไอ้บู๊ลิ้มเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย หลิงสาวสวยขาวหมวยเรียนบัญชี ผมไม่แน่ใจว่าเธอคิดอะไรกับผม แต่สำหรับผมแล้วเธอเป็นเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น บางทีสำหรับเธออาจจะคิดว่าผมเป็นผู้มีพระคุณอะไรแบบนั้น มีคนเข้าใจผิดอยู่เหมือนกันว่าผมกับหลิงเป็นผัวเมียกัน (ทำไมกูมีพวกเข้าใจผิดเรื่องนี้เยอะจังว่ะ)

“เหี้ยบู๊ กูไม่ได้ชอบหลิงแบบนั้น หลิงเองก็ไม่ได้ชอบกูเหมือนกันแหละ”

“เฮอะ ไอ้พรีสต์!” ไอ้สตางค์เรียกผมเสียงสูงปรี๊ดอย่างแคลนๆ อะไรของมึง? ไอ้สตางค์ถอนหายใจมองผมอย่างกับเด็กอมมือสามขวบ

“นี่หรือเสือพรีสต์ที่ว่าร้อยศพ”

“อะไรของพวกมึง?”

“เหี้ย มึงโง่จริงหรือแกล้งโง่ อีหลิงแม่งแสดงออกจนตัวสั่นว่าอยากจะเป็นเมียมึงขนาดนั้นน่ะ!”

“อีเจ๊ มึงก็พูดเกินไป”

“หึ ไม่เกินล่ะแห้งเอ๊ย”

อะไรวะ? ผมทำอะไรผิด เจ๊ปาล์มมี่ยังร่วมวงมองผมอย่างเหยียดหยามอีก

ผมมองหน้าอีเจ๊ปาล์มมี่แล้วมองคนอื่นๆ ผมถอนหายใจเฮือก พวกมันพยักหน้ากันหงึกๆ เป็นการยืนยัน กูไม่ต้องการการยืนยัน! พวกมึงมายืนยันทำไม? อุตส่าห์ทำใจแกล้งโง่มาตั้งหลายปี กูไม่ได้ชอบเขา แค่สงสารเขา ไม่ผลักไสไป ชีวิตเขาน่าสงสารจะตาย ถ้าผมไม่บังเอิญช่วยไว้ในตอนนั้น ไม่รู้จิตใจของผู้หญิงคนนี้จะโดนทำร้ายไปถึงขนาดไหน แต่จะให้เป็นแฟนกับคนที่ไม่ชอบ เรื่องนี้ขอทีเถอะ ผมไม่ชอบบังคับใจตัวเอง! ชอบก็คือชอบ เกลียดก็คือเกลียด

“แล้วกับอีคุณนายฮิลเลอร์นั้นล่ะ?”

“โอ๊ยยยย! กูจะบ้าจริงๆ นะโว้ยอีเจ๊ เรื่องเหี้ยๆ แบบนี้ใครมันเอาไปพูดวะ กูกับยัยเมย์ไม่มีทางจะเป็นแฟนกันได้แน่นอน เจอหน้าก็มีแต่ปล่อยสรรพสัตว์ใส่กัน โนเวย์ เลิกถามกูได้แล้ว ตอนนี้กูโสดไม่ซิงเฟ้ย”

“เออ โสดเป็นเพื่อนกูก็ดีแล้ว” อีเจ๊ปาล์มมี่พยักหน้าเข้าใจ หันไปเก็บสมุดรูปนายแบบหุ่นบึกเข้าไปในกระเป๋า ลุกไปช่วยไอ้แซมและรุ่นน้องปลูกดอกไม้ ผมโล่งใจ ไปก็ดีกูจะได้สบายหู

“กูไปยกถังปุ๋ยก่อนนะ” ไอ้บู๊ลิ้มหันหน้ามาบอกกับไอ้สตางค์ที่นั่งข้างๆ เมื่อเห็นไอ้แซมโบกมือไหวขอความช่วยเหลือ ไอ้เตี้ยมันพยักหน้าโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองเลยสักนิด ไอ้บู๊ลิ้มจ้องเพื่อนตัวเตี้ยอยู่นิดหน่อยก่อนจะผละออกไปช่วยไอ้แซมที่ตะโกนมาสั่งยิกๆ

“อย่าทำน้ำลายหกใส่นะโว้ย เล่มนั้นกูยังไม่ดู” ผมหันมาเอ่ยปรามไอ้สตางค์ เมื่อเห็นมันก้มมองซะชิดติดหน้ากระดาษ นานอยู่พักใหญ่ไอ้สตางค์เงยหน้ามองไปรอบๆ จากนั้นมันก็เรียกผมเสียงเบาเหมือนยุง

“มีไร กระซิบทำเหี้ยอะไรของมึง?”

“เบาๆ หน่อยสิวะ กูแค่อยากถามว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

“ก็ไม่มีอะไรนี่” ผมรีบตอบกลับอย่างร้อนตัว ไอ้เหี้ยสตางค์ มันรู้อะไรหรือไงวะ!? ผมพยายามทำตัวเป็นปกติเพื่อไม่ให้ไอ้เพื่อนรักจับพิรุธใดๆ ได้ ไอ้สตางค์จ้องผมแทบทะลุ

“แน่ใจนะ?”

“เออ กูไปกินเหล้ากับพี่วัฒน์แค่นั้นแหละ”

“เหรอ? ไอ้โซโล่ไม่ได้ทำอะไรมึงเลยเหรอ?”

ผมสะดุ้งเล็กน้อย ไอ้...ไอ้เหี้ยสตางค์! รู้ได้ไงว่ากูเจอไอ้โซโล่!? มันมีสายสืบหรือว่ามันมีญาณวิเศษ!? อีกอย่างผมไม่อยากพูดหรือคิดถึงเจ้าบ้านั้นเลย เดี๋ยวแม่งนรกก็ดลบันดาลให้มันมาเดินเล่นแถวนี้หรอก เป็นอันจบเสร็จชีวิตกันพอดี เมื่อคืนผมคิดหาวิธีหลีกหนีไอ้โซโล่มันเกือบไมได้นอนอีกคืน ให้ตายเถอะ! ขอให้ไม่เจอหน้ามันอีกก็พอแล้วล่ะครับ

เฮอะๆ คนสติดีที่ไหนจะไปเป็นทาสให้มันล่ะเฟ้ย! ผมไม่ได้โง่ขนาดนั้นน่ะ ไพ่ตายสุดท้ายที่ผมทิ้งไว้คือการหนีนี่แหละ! ถ้ามันฉลาดหน่อย มันควรทำอะไรบางอย่างที่ผมปฏิเสธไม่ได้ แต่มันโง่เอง แค่ยึดมือถือหรือกระเป๋าตังค์อะไรพวกนี้ก็ทำให้ผมไม่กล้าขัดคำสั่งแล้ว ช่วยไม่ได้ มันโง่เอง!

“ก็ไม่มีอะไรนี่ ดื่มใครดื่มมัน”

“ก็ดีแล้ว กูตั้งใจจะบอกมึงตั้งแต่เมื่อวาน แต่มึงเหี้ยเองดันชิงหมาเกิดทิ้งภาระให้กู เลยเตือนมึงไม่ทัน ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว กูล่ะกลัวมึงเสร็จไอ้ห่าโซโล่จริงๆ” คนเตี้ยบ่นเป็นหมีหิวน้ำผึ้ง ผมทำหน้าหงิก

กูเกือบเสร็จมันแล้ว...

เวรสตางค์เอ๊ย ทำไมมึงไม่เตือนให้เร็วกว่านี้ล่ะ ไอ้เตี้ย! ปล่อยให้เพื่อนผู้บอบบางไปเผชิญหน้ากับไอ้เวรสารเลวนั้นโดยไม่มีแผนการรับมือ เหมือนเตะอ้อยเข้าปากช้างน่ะสิ!

“กูไม่มีทางเสร็จมัน มึงไม่ต้องห่วง มันไม่มีทางแก้แค้นกลับได้แน่ๆ” พูดไปแบบนั้นแต่ในใจของผมแทบจะหลั่งน้ำตา ตั้งแต่วันนี้ต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ โธ่~! ชีวิตปีสามในมหาวิทยาลัยอันสดใสของผม!

“...กูไม่ได้หมายความอย่างนั้น กูรู้ว่ามึงฉลาดแต่กูกลัวมึงพลาดพลั้งเสียตัวให้มันน่ะสิ ไอ้ห่าโซโล่มันเป็นไบน่ะโว้ย ผู้หญิงก็ได้ผู้ชายก็มันก็เอา ขอให้ถูกใจเป็นพอ” ไอ้สตางค์กระซิบกระซาบ ใบหน้าจริงจังสุดๆ ผมนี่หน้าเหวอไปเลย หา! ไอ้เหี้ยโซโล่เป็นไบงั้นเหรอ!?

เชี่ยแล้วกู!!!

ผมดันไปจับมันจูบซะดูดดื่มขนาดนั้น โอ บัดซบ ถ้ามันติดใจรสจูบของผมขึ้นมาล่ะ โอ๊ยยย! คิดแล้วเสียววาบในอก ผมหน้าซีด เบิกตากว้าง จิตหลุดล่องลอยหายไป ก่อนตั้งสติ เม้มปากเพื่อรวบรวมกำลังใจทั้งหมดทั้งมวล เอาว่ะ จากที่ผมเคยถามพวกชื่นชอบวิ่งเล่นในป่าเดียวกันมาแล้ว อย่างอีเจ๊ปาล์มมี่ สบายใจได้เปราะหนึ่ง พวกมันไม่สนใจเอาผมเป็นผัวสักนิด ด้วยเหตุนี้ทำให้ผมอยู่อย่างสงบสุขกับพวกเก้งๆ กวางๆ

“ไม่มีอะไรหรอก อย่างกูนี่ ผู้ชายเขาไม่สนใจหรอกเฟ้ย มีแต่สยองกันน่ะสิ”

“มึงเคยส่องกระจกบ้างหรือเปล่า?” ไอ้สตางค์สวนกลับมาเร็วซะผมตั้งรับไม่ทัน

“ส่องสิ มีใครบ้างไม่ส่อง เหี้ยนี่!”

“กูยิ่งเป็นห่วงมากกว่าเดิมอีกว่ะ” ไอ้สตางค์ถึงกับแห้งเหี่ยวลงในพริบตา

“อะไร? กูพูดอะไรผิด? จนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่เห็นมีตัวผู้หน้าง่าวที่ไหนมาเจ๊าะแจ๊ะกับกูเลยนี่” ผมอ้างเหตุผลแล้วหันไปมองไอ้สตางค์ที่นิ่งเงียบ มันทำหน้าหนักอกหนักใจ ผมระบายยิ้ม รู้สึกขำหน้ามันขึ้นมา โฮ~ เพิ่งเห็นโหมดจริงจังของไอ้สตางค์ ตั้งแต่เข้ามาเรียนที่นี้ก็ไม่ได้เห็นมานานแสนนานแล้ว 

“เหี้ยเอ๊ย ไม่ต้องมายิ้มเลยมึง! ต้องขอบคุณวีรกรรมสมัยก่อนของมึงถึงไม่มีใครกล้าเข้ามาวุ่นวายด้วย แต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้ว มึงฟังกูให้ดี ห่างจากไอ้เหี้ยโซโล่มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เข้าใจไหม?”

“เออ” ผมรับปากทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรมากมาย เพราะตอนนี้ผมก็ขออยู่ห่างจากมันก่อนล่ะว่ะ ขืนเจอสิ ซวยแน่! ทาสเชียวนะ! ถ้าผมถูกจับไปถ่วงน้ำ ฆ่าหมกป่าระบายความแค้นจะทำยังไง ผมต่อสู้ไม่ได้ซะด้วย จะกลับคำก็ไม่ได้ เดี๋ยวจะกลายเป็นเสียศักดิ์ศรี ลูกผู้ชายอกสามศอกพูดแล้วไม่คืนคำ! ทำได้อย่างเดียวคือวิ่งหนีล่ะนะ แล้วจะต้องวิ่งหนีมันไปตลอดชีวิตเลยหรือเปล่าวะ? เฮ้อ!

“ไม่ต้องห่วงหรอก กูมีแผนรับมือ” ไอ้สตางค์พูดพร้อมกับโน้มตัวมาหาผม ผมชะโงกหน้าไปฟังอย่างสนใจ

“กูจะส่งเหยื่อที่แสนจะยินดีพลีกายเป็นเครื่องสังเวยไปให้ไอ้โซโล่ มันก็จะวุ่นวายจนไม่สนใจเรื่องของมึง สักพักเดี๋ยวมันก็ลืมเรื่องมึงแล้ว ระหว่างนั้นมึงอยู่เงียบๆ นะโว้ย”

“โอ้!” ผมพยักหน้ารับแล้วโผเข้าไปกอดไอ้สตางค์เพื่อนรักด้วยความรู้สึกซาบซึ้งสุดใจ ไอ้เพื่อนรัก! มึงนี่พึ่งได้เสมอเลยนะ แต่ทำไมมันใจดีแปลกๆ แบบนี้หว่า? แม้จะสงสัยแต่ผมก็ไม่คิดมาก รีบแสร้งซับน้ำตาซาบซึ้งในน้ำใจ ไอ้สตางค์ตบหัวผมดังผัวะ ไอ้เวรนี่! ตบมาซะแรง

“ขอรับแค่น้ำใจ ไม่ต้องกอด”

“เออ!”

“เอ่อ...กูขอถามอะไรหน่อยได้ไหมวะ?”

“ว่ามา!”

“เอ่อ... มึงคิดยังไงกับเรื่องไอ้บู๊ลิ้ม ที่มันคบผู้ชายน่ะ?” จู่ๆ ไอ้สตางค์มันก็ถามขึ้นมา ผมหันหน้ามามองไอ้สตางค์แวบหนึ่ง อย่าบอกนะ อย่าบอกว่ามึงกับมันคบกัน! ผมเงียบไปไม่ตอบ ไอ้สตางค์ก็รีบโบกมือ

“ไม่เกี่ยวกับกู แค่อยากรู้เฉยๆ” มันปฏิเสธเสียงแข็ง ผมหรี่ตามอง เอาเถอะถึงมันจะคบกับไอ้บู๊จริงๆ ผมจะไปว่าอะไรได้ ผมไม่ใช่พ่อมันสักหน่อย แล้วถ้าผมไม่พอใจมันจะเลิกคบหรือไง ก็ไม่ใช่ไหมล่ะ ผมยักไหล่ไม่สนใจ

“จะไปคิดอะไร เรื่องของมัน ไม่ใช่เรื่องของกู”

“มึงไม่ได้เกลียดพวกเกย์อะไรนี่เหรอ?”

“ไม่นิ” ผมเอ่ยอย่างไร้อารมณ์ เกลียดทำไม ไม่ได้มาเป็นบนหัวของผมนี่น่า ไม่ได้วิปริตเกลียดขี้หน้าใครต่อใครมั่วซั่วขนาดนั้นสักหน่อย


~~~ ไม่คิดจะคบใครจริงจัง เพราะไม่อยากทำร้ายใคร
และไม่ได้คิดว่าตัวเองดัง  หรือว่าเป็นคนหลายใจ
ก็ชั้นแค่ใจร้าย ชั้นแค่ใจร้าย ทุกวันก็เตือนตัวเองในใจอย่าไปทำร้ายคนอื่น ~~~


ผมขยับตัวล้วงเอามือถือที่แผดเสียงเพลงใจร้ายของ ILLSLICK ระหว่างนั้นสังเกตเห็นสีหน้าเพื่อนตัวเตี้ยดีขึ้นจากตอนแรก คลายจะโล่งใจ มันโล่งใจอะไรวะ? ผมไม่มีจังหวะที่จะถามเพราะพอเห็นหน้าจอโชว์ชื่อ ‘ยัยปีศาจ’ ผมก็ถอนหายใจโล่งผสมตื่นตระหนก โล่งอกที่ไม่ใช่เบอร์แปลกๆ ที่น่าจะเป็นไอ้เวรโซโล่ ตื่นตระหนกก็เพราะคนที่โทรมาเป็นคนที่ผมไม่อยากเจอน่ะสิ กว่าจะตัดสินใจรับก็นานอยู่เหมือนกัน พอรับสายเสียงแหลมๆ ก็ดังผ่าเข้าหูผมทันที อย่างที่คิดเอาไว้เป๊ะ

[ไอ้น้องเวรรรร!!! รับสายช้าจริง กะจะให้รอจนเหงือกแห้งนมเหี่ยวเลยหรือไง!?]

“นมพี่ก็เหี่ยวอยู่แล้วนี่” ผมย้อนด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

[แกว่าอะไรนะ!?]

“เปล่าฮะ พี่สาวคนสวยของพรีสต์มีอะไรให้รับใช้หรือฮะ?”

คนที่กำลังพูดสายอยู่นี่คือพี่สาวคนรองของผมเอง เป็นบุคคลต้องห้ามสำหรับผมเลยแหละ ยังจำเรื่องที่ผมเคยบอกว่าบ้านรกอย่างกับรังหนูไหม? อันที่จริงแล้วผมน่ะรักความสะอาดนะ แต่ที่บ้านมีสภาพแบบนั้นเพราะมันมีมาร มารที่เรียกว่าพี่สาวนี่แหละ!

มาบ้านผมทีไรก็จะมารื้อนั้นรื้อนี้ ทิ้งนั้นทิ้งนี้ ผมแทบจะร้องไห้ แล้วผมก็ไม่ได้มีเวลาที่จะมานั่งคอยทำความสะอาดบ้านให้ซะด้วยสิ พี่แกก็มาทุกวี่ทุกวัน บางครั้งก็มีพักค้างคืนบ้าง ถ้าทะเลาะกับแฟนก็หนีมากินเหล้าที่บ้านพักของผม กินที่บ้านไม่ได้เพราะพี่สาวคนโตจะจิกหัวกินตับเอา!

พูดถึงครอบครัวแล้วก็ขอแนะนำให้ครบเลยล่ะกัน ครอบครัวของผมประกอบไปด้วยพ่อแม่ พี่สาวสองคน พี่สาวคนโตชื่อนันที่แปลว่าแม่ชี พี่สาวคนรองชื่อเซนต์ที่หมายถึงนักบุญ พี่ชายอีกคนมีชื่อว่าเฮอร์มิตมีความหมายว่านักสิทธิ์หรือฤๅษี สุดท้ายก็ผมพรีสต์นักบวช บางคนอาจจะสงสัยว่าพ่อแม่ของผมถือศีลคลั่งศาสนาหรือเปล่าถึงตั้งชื่อลูกๆ แบบนี้ คำตอบน่ะเหรอ? ผมก็ไม่รู้!

[ตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าบ้าน แกอยู่ไหน?]

“อยู่คณะ”

[รีบมาเปิดบ้านให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ! ให้เวลาห้านาที มาสาย ตาย!]

ลั่นวาจาข่มขู่เสร็จเจ๊ก็วางสายแบบเผด็จการ ให้ตายสิ ชีวิตของผมหนีไม่แพ้พวกฮิลเลอร์จอมเผด็จการเล๊ย! ผมลดมือถือลงจากหู หันไปมองไอ้สตางค์ที่กำลังทำหน้าเห็นใจผมอยู่ ไอ้สตางค์เคยเจอพี่เซนต์มาหลายครั้ง มันถึงได้รู้เช่นเห็นชาติ เข็ดขยาดอย่างทุกวันนี้ยังไงล่ะ มันเคยแอบกระซิบนินทากับผมว่าถึงพี่เซนต์จะสวยแต่นิสัยแบบนี้มันขอเป็นโสดดีกว่า ผมก็ว่างั้นแหละ! ถ้าให้เอาพี่เซนต์เป็นแฟนล่ะก็ผมขอเป็นโสดไปทั้งชาติดีกว่า

“มึงรีบไปเถอะ เดี๋ยวโดนแหบหัว กูไม่รู้ด้วยนะโว้ย”

“เออๆ กูฝากทางนี้ด้วยนะ”

ผมเก็บสมุดรูปสุดรักสุดหวงใส่กระเป๋า รีบวิ่งแจ้นไปที่ไอ้เหลืองเพื่อนยาก ก่อนจะซิ่งกลับมาที่บ้านพักอย่างว่อง ถ้าผมบินได้ผมคงจะบินไปแล้ว ในที่สุดผมก็มาถึงหน้าบ้านจนได้ ความเร็วแบบทำลายสถิติ ผมเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ รถคันหะหรูหะหราที่จอดเด่นสง่าอยู่หน้าบ้านผม นี่มันรถของใครกัน? ของพี่เซนต์เหรอ? ไม่มั้ง เจ๊งกจะตาย ซื้อแต่รถญี่ปุ่นคันเล็กๆ เท่านั้น หรือจะเป็นรถของแฟนพี่เซนต์

ผมหันซ้ายหันขวา เดินมาดูรถสปอร์ตคันหรูสีแดงดำ ฮู้ว~! ยี่ห้อนี้มัน koenigsegg cxx นี่หว่า!!! โคตรพ่อโคตรแม่แพง!? ผมทำตาโตเบิกกว้างเต็มอัตรา นี่มันราคาหนึ่งล้านดอลลาร์เลยนะ เจ้าประคุณท่านใดซื้อมาวิ่งเล่นแถวนี้วะ น่าดักตีหัวขโมยมาขับจริง!

ผมมองรถคันหรูอย่างอาลัย ชาตินี้จะมีปัญญาได้แตะไหมหนอ? ผมหันตัวกำลังจะเดินเข้าบ้านแต่ก็ชะงักซะก่อน เพราะพี่สาวยืนทำหน้ายักษ์อยู่หน้าบ้าน ผมเดินไปหาด้วยความเซ็ง เท้าของผมหยุดชะงัก ใครก็ได้ช่วยบอกผมทีว่าไอ้คนที่ยืนทำหน้าหล่อยักคิ้วหลิ่วตาล้อเลียนอยู่ข้างหลังพี่ของผมน่ะ มันไม่ใช่ไอ้โซโล่?

ทำไมแฟนของพี่เซนต์ถึงได้หน้าเหมือนไอ้โซโล่จังวะ? หน้าแบบนี้มันโหลจริงๆ ผมพยายามหาเหตุผลมาปลอบใจตัวเอง แต่ความจริงมันโหดร้ายนัก พี่เซนต์เท้าสะเอว มองผมตาเขียวปั๊ด ไอ้คนอยู่ข้างหลังพี่เซนต์ก็ทำหน้ายียวนกวนประสาทที่สุดในสามโลกใส่ผม

“พริตตี้! รู้ไหมว่าพี่รอแกกี่นาที ห๊า!? ขาฉันจะแข็งหมดแล้ว! รีบเปิดประตูบ้านสิ จะให้พี่กับเพื่อนของแกยืนรออีกนานไหม!?”

ผมชื่อว่าพรีสต์ พี่เรียกเพี้ยนๆ แบบนี้เลยทำให้พวกเพื่อนในคณะเรียกตาม ให้ตายเถอะ ถ้าไอ้ขี้เหร่ที่ยืนแสยะยิ้มอยู่นั่นเอาไปเรียกล้อเลียนบ้าง ผมก็ทำยังไง! อีกอย่างมันไม่ใช่เพื่อนของน้องพี่นะ มันแอบอ้าง! ผมได้แต่แก้ต่างกับตัวเองในใจ รีบเดินไปเปิดประตูบ้านทั้งที่ใจขัดแค้น ผมหลีกทางให้พี่เข้าไปในบ้านก่อน แล้วรีบมาขวางทางเปรตตัวหนึ่งที่ระริกระรี้จะเข้าไปไว้

กูไม่เอาเปรตเข้าบ้านเฟ้ย เดี๋ยวบ้านมีอาถรรพ์!

“แกจะขวางน้องโซโล่ทำซากอะไรพริตตี้!? ไปเอาน้ำหวานมาเสิร์ฟแขกสิ!” พี่เซนต์หันกลับมาตวาดเสียงแหลมใส่

อุบ๊ะ! นี่ผมหวังดีนะ เดี๋ยวบ้านมีอาถรรพ์ อาฆาตหรอก! ผมถอนหายใจ เปิดทางให้ ‘น้องโซโล่’ เข้าไปข้างในบ้าน ผมทำเสียงจิ๊จ๊ะขัดใจ ก้มตัวถอดรองเท้าแล้วรีบเดินเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว ชิ! เห็นแขกไม่ได้รับเชิญแล้วอารมณ์เสียเป็นตัว

ผมวางน้ำหวานให้พี่เซนต์ที่นั่งตรงโต๊ะบาร์ยาวในห้องนั่งเล่น ไอ้โซโล่ที่ถูกเรียกมานั่งข้างๆ หันซ้ายหันขวามองสำรวจภายในบ้านอย่างสนใจ พี่เซนต์หันขวับมาทำสายตาดุใส่ผมอีกครั้ง ทำอะไรผิดอีกล่ะ?

“แล้วน้ำของเพื่อนแกล่ะพริตตี้!?”

“เอาอะไร?” ผมหันมาถามมันเสียงห้วนไร้มิตรสุดๆ ไอ้โซโล่ยิ้มรับอย่างสุภาพ สร้างภาพเหลือเกินนะ!

“แล้วมีอะไรบ้างล่ะ?”

“สั่งๆ มันไปเถอะ ไอ้นี่มันเครื่องแมชชีนอาหาร สั่งอะไรได้หมด” พี่เซนต์โบกมือให้แล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ไอ้โซโล่ก็ยิ้มรับแล้วหันมาเอ่ยกับผมด้วยสายตาวิบวับขบขำ

“แล้วแต่นายล่ะกันพริตตี้”

น่านนนนน!!! กูว่าแล้ว เอาไปล้อกูจริงๆ ด้วย! ภาพไอ้โซโล่ยกมือปิดปากหัวเราะเป็นภาพที่น่าเอาเท้าไปทาบจริงๆ! ผมขบเขี้ยวเดินออกไปอย่างโมโห เปิดตู้เย็นแบบใส่อารมณ์ หยิบขวดชาเย็นที่เหลือมาเทใส่แก้ว ฮึ่ม! ผมเดินมาเสิร์ฟกระแทกแก้วเกือบแตก สื่อเป็นนัยๆ ว่าไม่พอใจ ม๊ากกกกด้วย!

“ขอบใจ ‘พริตตี้’~” ไอ้โซโล่ไม่ใส่ใจท่าทางของผม มันเงยหน้าขึ้นมายิ้มๆ แล้วเอ่ยเน้นคำอย่างชัดเจน

กูล่ะอยากขอซื้อชื่อนี้จริงๆ!



TBC.

มาอัพส่งตอนเช้าค่ะ
เล้ามีจำกัดเรทหรือเปล่าคะ?
คนเขียนไม่มั่นใจ อยากถามก่อน
เพราะเรื่องนี้ เรทค่อนข้างแรงอยู่ แฮะๆ
:-[
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-02-2014 18:49:00 โดย poypoy »

ออฟไลน์ puppyluv

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2539
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2000/-20
ท่าทางพริตตี้จะโดนโซโล่จัดหนักโดนมีพี่สาวนมเหี่ยวเป็นผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการ
555 ฮามั่ก
เรื่องน่ารัก
รอลุ้นตลอด
ติดตามๆๆๆ
กด+และถูกใจให้เป็ดไปรุย o18

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16

ออฟไลน์ ZomZaa^^

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 783
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-0

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
ฮิ้ววววววววว..โซโล่ตามพริตตี้มาถึงบ้าน
อะไรจะเกิดขึ้นล่ะต่อไปนี้น่ะ
เดาว่าโซโล่เองก็น่าจะติดใจรสจูบของพริตตี้ม้างงง.. ถึงได้ตามจนถึงบ้านน่ะ

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
อิอิ เริ่มแล้วสินะ
น้องพริตตี้เราเสร็จแน่ เอิ๊กก
ส่วนเรื่องจัดเต็ม เต็มที่เลยค่ะคุณปอย
ทุกคนในเล้ารออยู่ ฮิฮิ

Zymphoniz

  • บุคคลทั่วไป
โอ้ววว พริตตี้ ท่าทางจะรอดยากแล้วล่ะงานนี้  :z1:

ออฟไลน์ EVE910

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1

ออฟไลน์ pizza2011

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-0
น้องพริตตี้เจอศึกหนักแน่
จะหนีรอดมั้ยเนี่ย (ยังไม่ทันได้หนี มาหาเขาเองซะงั้นอ่ะ)

ป.ล. บ้านนี้ชื่อเก๋ดีนะ ชอบๆ o13

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด