>>> คู่กัดที่รัก <<< [เปิดจองรวมเล่ม วันนี้-9เมษายน2558]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: >>> คู่กัดที่รัก <<< [เปิดจองรวมเล่ม วันนี้-9เมษายน2558]  (อ่าน 1386944 ครั้ง)

ออฟไลน์ poypoy

  • ไม่ว่าจะเป็นอะไร จงเป็นสิ่งนั้นให้ดีที่สุด
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 444
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +996/-4
    • PoyPoy
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้


1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เีดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0


>>> เปิดจองรวมเล่มคู่กัดที่รัก <<<
หน้าปก


ของแถม(เฉพาะรอบเปิดจองนะจ้ะ)


สารบัญ...คู่กัดที่รัก
ตอนที่ 1 และ ตอนที่ 2 / ตอนที่ 3 และ ตอนที่ 4 / ตอนที่ 5 / ตอนที่ 6 / ตอนที่ 7 / ตอนที่ 8 / ตอนที่ 9 / ตอนที่ 10 / ตอนที่ 11 / ตอนที่ 12 / ตอนที่ 13

ตอนที่ 14(P.18) ตอนที่ 15(P.20) ตอนที่ 16(P.24/26) ตอนที่ 17(P.29/31) ตอนที่ 18 (P.37/41) ตอนที่ 19(P.48/51/54) ตอนที่ 20(P.56/58) ตอนที่ 21(P.60/63) ตอนที่ 22(P.65/67) ตอนที่ 23(P.71/73) ตอนที่ 24(P.75) ตอนที่ 25(P.78) ตอนที่ 26(P.82) ตอนที่ 27(P.88) ตอนที่ 28(P.91) ตอนที่ 29 (P.94/98) ตอนที่ 30(P.101/103) ตอนที่ 31(P.108/113) ตอนที่ 32(P.115/118) ตอนที่ 33(P.120/122) ตอนที่ 34(P.124/127) ตอนที่ 35(P.129/131) ตอนที่ 36(P.133/134) ตอนที่ 37(P.136/137) ตอนที่ 38(P.138/139) ตอนที่ 39(P.141/142) ตอนที่ 40(P.143/145)

ตอนพิเศษ[โซโล่ฉายเดี่ยว] (P.33/35) Love's Situation (P.39/45/84/151) ตอนพิเศษ : วิวาห์สุดระทึกใจ(P.148) ตอนพิเศษ : ฮันนีมูน(P.149)



ตอนที่ 1 แรกพบสบตาก็ชังน้ำหน้า!


อาจจะแปลกใจกันสักหน่อยนะครับว่าทำไมผมถึงได้เปิดตัวมาพร้อมๆ กับสมุนฝูงหมาที่หน้าคณะแบบนี้ ตอนนี้เที่ยงวันตรงหัวเด๊ะครับ ผมจึงหอบสังขารมาให้ข้าวสมุนเหล่าหมาไร้เจ้าของจับจองที่มาชุมนุมยึดพื้นที่ตรงหน้าคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์แห่งนี้ มันเป็นเรื่องปกติกิจวัตรประจำวันของผมครับ ผมกลายเป็นพี่เลี้ยงเจ้าพวกนี้ยังไงก็งงตัวเองอยู่เหมือนกัน แต่ที่แน่ๆ ผมต้องมาแต่เช้าให้อาหาร หลังกินข้าวเที่ยงก็มาประเคนให้อีก หนำซ้ำตอนเย็นก็มาส่งส่วยก่อนจะกลับบ้าน จนคนในคณะมันเรียกพวกนี้ว่าเป็นแฟมิลี่เดียวกันกับผมแล้ว!


“เฮ้ยๆ ไอ้แบรตพิตแบ่งให้ตัวอื่นกินบ้างสิวะ”


ผมนั่งบนเก้าอี้พังๆ ใกล้ๆ มองพวกมันกินข้าวกันอย่างมูมมาม ผมหมั่นไส้มันก็เลยดีดนิ้วเพชรใส่หน้าผากเจ้าตัวสีน้ำตาลทองๆ ชิชะ! ไอ้แบรตพิต ตะกละจริงนะมึง!


“เออ วันนี้น่ะพวกมึง กูโคตรอารมณ์เสียเลยว่ะ กูล่ะอยากเหยียบปากไอ้ฟายที่มันบังอาจมาทิ้งขยะใส่อเล็กซานเดอร์ลูกรักของกู โอ๊ยย~ มึง! กูน่ะเฝ้าทะนุถนอมลูกกูมานมนาน พวกเชี่ยที่ไหนมันมาทำกับลูกกูได้!”ผมกัดฟันกรอดอย่างโมโห ตอนที่ผมเดินผ่านอเล็กซานเดอร์ลูกรักแล้วแทบจะช็อกเพราะตรงโคนต้นมีแต่ขยะ ไอ้พวกมักง่ายเอ๊ย!!


บางครั้งบางคราวผมก็เอาเรื่องนู้นนี้นั้นมาเล่าให้พวกมันฟังครับ ถึงไม่รู้ว่าพวกมันรู้เรื่องด้วยหรือเปล่าเห็นแต่พวกมันก้มหน้ากินลูกเดียวไม่ได้สนใจเลยก็เถอะ แต่มันก็รู้สึกสบายขึ้นนิดหน่อยที่ได้ระบายให้คนอื่นฟังบ้าง ไม่งั้นมันจะอึดอัดอยู่ในใจแล้วยิ่งผมมันเป็นคนเก็บอารมณ์ไม่ค่อยอยู่อีกด้วย เดี๋ยวจะไปโวยวายพาโลแล้วเกิดเรื่องขึ้นอีก ไม่เอ๊า! ผมไม่ชอบเรื่องต่อยตี ผมน่ะรักสงบ(จริงๆ นะ)


อ้อ! คุณอาจจะงงว่าอเล็กซานเดอร์คือใคร อเล็กซานเดอร์หรืออเล็กซ์ลูกรักของผม มันก็คือต้นดอกคูณข้างคณะนี่แหละครับ ไอ้ต้นดอกเหลืองๆ นั้นแหละครับ ไม่ใช่ดาวเรืองน่ะเฟ้ย อย่าเข้าใจผิดกันล่ะ ผมเฝ้าทะนุบำรุงบำเรอมันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง อู้ยยย~ คุณเอ๊ย! ไอ้อเล็กซ์เนี่ยตอนออกดอกมันงามมากเลยนะ เป็นหนุ่มรูปงามเชียวล่ะ เห็นมันเป็นต้นดอกคูณต้นเดียวในบริเวณนี้ผมก็สงสารมันครับ เนี่ยผมคิดจะหาคู่ให้มันสักหน่อย ลูกชายของผมมันก็ยังหนุ่มยังแน่น ถ้าปล่อยมันเปล่าเปลี่ยวอยู่เดียวดายก็น่าสงสาร เลี้ยงดูมันมาขนาดนี้แล้วจะหาคู่ให้มันจะเป็นอะไรไปแต่ผมยังไม่รู้จะหาคู่ให้มันยังไงดีนี่สิ คิดไม่ออกเลย! เคยถามไอ้พวกเพื่อนๆ พวกมันก็มองผมอย่างกับคนบ้า ดีหน่อยที่ไอ้สตางค์มันช่วยออกความเห็นจริงจัง มันบอกผมว่า


“เรื่องคู่นี่ต้องขึ้นอยู่กับความสมัครใจสิวะ มึงไปจับคลุมถุงชนแบบนั้น เดี๋ยวไอ้อเล็กซ์มันจะเฉาตายนะโว้ย”


“เอ่อว่ะ กูไม่ทันได้คิดเรื่องนี้ กูไม่ควรบังคับใจมันสินะ”


“ก็ใช่สิวะ ใครที่ไหนมันจะชอบให้พ่อแม่เลือกเมียให้ หรือมึงชอบ?”


“กูก็ไม่ชอบ”


“นั้นไงล่ะ ปล่อยไปตามโชคชะตาเหอะมึง!”


ไอ้สตางค์มันว่าอย่างนั้นครับ เฮ้อ~ แต่ถ้าปล่อยไปตามยถากรรมล่ะก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าไอ้ลูกรักของผมต้องแห้วทั้งปีทั้งชาติแน่ๆ ก็มันมีอยู่ต้นเดียวนี่หว่า หรือว่าผมจะสั่งให้เขาขนต้นดอกคูณมาปลูกอีกต้นดี? แล้วจะปลูกมันตรงไหนวะ สถานที่แม่งก็แทบจะไม่มีที่ให้ยืนหายใจเล่นแล้ว เฮ้อ~ เข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อคนเลยครับ!


“เฮ้ พวกมึงช่วยกูคิดดิ ว่าจะหาคู่ให้ไอ้อเล็กซ์มันยังไง มันอยู่ต้นเดียวน่าสงสารมันนะโว้ย!”ผมหันมาถามพวกหมาๆ ที่นั่งมองหน้าผมสลอนเป็นแถว กินหมดแล้วสินะพวกมึง หึ แม่งแดกกันเร็ววายป่วง! ผมใช้เท้าเขี่ยเจ้าหมาสีดำที่นั่งใกล้เท้าสุด


“มึงคิดเลยไอ้ทาคุมิ ตัวมึงน่ะเชี่ยวเรื่องนี้นี่หว่า อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะโว้ย กูเห็นมึงเอาหมาคณะมนุษย์อยู่หน้าตึกน่ะ ฟาย! แรงได้อีกนะมึง”


พูดแหย่แล้วทำเป็นหลบหน้าเหรอวะ เขินเหรอมึง? หึหึหึ ผมล่ะอยากจะบรรจงถีบมันให้เต็มรักจริงๆ กระแดะได้ใจ ขนาดกลางฝูงชนที่เดินผ่านไปผ่านมามันยังกล้าแต่พอถูกแซวเท่านั้นแหละ ทำเป็นสะบัดค้อนใส่ โด่! ไอ้หมาเอ๊ย!!


ผมจะแนะนำให้รู้จักหนุ่มๆ ลูกสมุนของผมนะครับ พวกมันถูกเรียกว่ามะหมาโฟร์ ไอ้ตัวดำนั้น โกจุนโพ เอ๊ย ไอ้ทาคุมิครับ ไอ้ตัวทองๆ นั้นไอ้แบรตพิต ไอ้ตัวขาวนั้นฮีโร่ ไอ้ตัวสีน้ำตาลลายขาวนั้นไอ้เบิร์ด แต่ละตัวดังๆ ทั้งนั้นครับ วีรกรรมของพวกมันนะอย่าให้ผมสาธยายเล่าวันนี้จนถึงเดือนหน้าก็ยังไม่จบเล๊ย คนในมอเอือมพวกมันจะตายเกือบถูกเทศบาลจับไปเชือดก็หลายครั้ง โชคดีที่ผมตอนเข้าปีหนึ่งเคยช่วยพวกมันไว้ทำให้ต้องรับผิดชอบพวกมันจนถึงเดี๋ยวนี้! โชคร้ายหรือโชคดีกันวะ? แต่มีพวกมันอยู่ก็ดีเหมือนกันนะครับ


ดียังไงน่ะเหรอ? หึหึหึ


ผมอย่างกับนักเลงคุมซอย! มีบอดี้การ์ดเป็นหมาสี่ตัว (กูโคตรภูมิใจเลยวะ?) แถมพวกมันยังคุมหมาทั้งมหาวิทยาลัยอีก โคตรแนวเหอะ! เวลาผมไปเรียนคณะอื่นพวกมันก็จะเดินขบวนรายรอบเดินตามไปส่งอย่างกับขบวนแห่ คุณคิดดูสิ คนมองกันให้พรึบ ตอนแรกผมก็อายชิบหายอยากจะเอาหน้ามุดดินหนีอาย แต่หลังๆ มานี่หน้าหนาแล้วครับ ด้านไม่รู้สึกอะไรใดๆ เลย


คุยกันตั้งนานยังไม่ได้แนะนำตัวก่อนเลยเนอะ ผมก็ต้องขอโทษด้วย ช่วงนี้มีเรื่องให้คิดมากมายกายกอง อะแฮ่ม! สวัสดีครับ ผม พรีสต์ครับ พรีตส์ที่แปลว่านักบวช ครับนักบวช ไม่ใช่พีชสงบ หรือพรีสกรุณา พรีสต์นักบวชครับ คนที่ได้ฟังตอนแรกหัวเราะจนหงายหลัง (เพราะผมถีบมันเอง บังอาจมาหัวเราะกู ชิ!) ชื่อนักบวชแต่คนอื่นมักพูดว่าพ่อแม่ของผมหลับตาตั้งชื่อ เหอะ ก็ผมน่ะมันตรงกันข้ามกับคำว่าพรีสต์นักบวชนี่น่า น่าจะเป็นนักเลงมากกว่า!


ตอนนี้ผมก็เรียนอยู่ปีสามของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สาขาตกแต่งภายใน อ่า! จริงๆ เลยน่า จะให้ผมเผยความลับกับคนแปลกหน้าได้ยังไงกัน เอาไว้ค่อยๆ รู้จักผมแล้วกันนะครับ! ตอนนี้ผมกำลังจ้องไอ้สตางค์ที่วิ่งหน้าตั้งมาทางผม อะไรของมัน หนีฝูงแรดมาเหรอวะ?


“ไอ้พรีสต์!”


“อะไรของมึง ใครตาย?”


“แย่แล้วว่ะไอ้พรีสต์!!”


“อะไร? ไอ้เวรม่อนไม่จ่ายหนี้กูอีกแล้วเหรอ? ไอ้เวรนี่วอนตายซะแล้ว!”ผมหักนิ้วดังกรอบๆ ไอ้ม่อนไอ้เวรยืมเงินกูไปตั้งเยอะแต่ไม่เคยคืนกูสักแดงเดียว หึๆ แถมยังเลยกำหนดก็ไม่จ่ายคืนมาสักที ได้! วันนี้เจ้าหนี้อย่างกูขอรับบทโหดสักวัน! ก่อนที่ผมจะทำหน้าเหี้ยมมากไปกว่านี้ ไอ้สตางค์ก็ส่ายหน้าหวือ อ้าว! แล้วมันเรื่องอะไรกันวะ?


“ไอ้พรีตส์ แย่แล้วโว้ย!”


“อะไร?”


“ละ...ลูกมึง! ลูกรักมึงโดนยำเละไม่เหลือซากหมดสวนเลยว่ะ!!”


“....”


ลูกรักกู? หือ?.............................................


....................................................


........................................


............................


.................


........


...


.


“ลูกกู?”


“มึงอย่าเพิ่งช็อกจนตายนะโว้ย!”ไอ้สตางค์มันมองผมอย่างหวาดๆ พร้อมเป็นห่วงไปด้วย หือ? ทำไมกูจะต้องช็อกจนตาย? ก็แค่เรื่องลูกรักกูตายหมดสวน? อืม...ตายหมดสวนเท่านั้นเอง เรื่องแค่นี้.....


เรื่องแค่นี้?


เรื่องแค่นี้ซะที่ไหนล่ะโว้ยยย!!?


ผมเหวี่ยงจานข้าวของไอ้พวกมะหมาลงพื้นอย่างโมโหสุดขีด ลูกรักกู!? ลูกที่กูอุตส่าห์ถนอมเลี้ยงดูอย่างระมัดระวัง เฝ้าคอยส่งปุ๋ยส่งน้ำ ถอนวัชพืช ไล่แมลงอย่างยากลำบาก! ผมรีบสตาร์ทวิ่งออกไปเต็มแรงสูบ ผมวิ่งมาที่หลังคณะ เมื่อก่อนมันเป็นพื้นที่ที่ไม่ใช้ผมเลยนำมาปลูกไม้ดอกไม้ประดับโดยได้รับอนุญาตจากท่านคณบดีแล้วด้วย แล้วดูสิ! พวกเราคณะสถาปัตย์อุตส่าห์ช่วยกันรักษามาตลอด แต่ตอนนี้...ตอนนี้มัน...กลายเป็น....


สุสานคนตายไปแล้ว!


โฮกกก~~~!!!


“นิวเยียร์!! เรนเดียร์!! แคทเธอรีน!! ลูกพ่อออ~”


สภาพศพ(?)ของลูกรักผมแทบไม่อยากจะมองซ้ำอีก แค่นี้ผมก็เจ็บปวดไปทั้งหัวใจ ใจสลายทั้งเป็นแล้วล่ะครับ ลูกพ่อ! โดนย่ำยีถึงเพียงนี้เลยเหรอนี่!!? ผมอยากจะร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือด โฮกกก!! แมรี่อา โรส มอร์แกน นิโคลัส!!! ขอโทษ พ่อขอโทษที่มาช้าเกินไป ไม่ทันได้ดูใจกันเลย ลูกพ่อ....


ร่างของผมสั่นสะท้านไปทุกอณูเซลล์แล้วครับตอนนี้ ผมหันหลังให้กับภาพโหดร้ายนั้นอย่างอาลัยแล้วพวกเพื่อนๆ ในคณะก็วิ่งเข้ามาหน้าตื่นกันใหญ่


“เกิดอะไรขึ้นวะ!?”


“เฮ้ยยย!!! สวนดอกไม้ของพริสตี้ทำไมมันเป็นแบบนี้วะ!!?”


“พริสตี้! โอเคเปล่าวะ!?”


พวกเพื่อนๆ พยายามเข้ามาถามไถ่ผมอย่างเป็นห่วง กูไม่รู้เรื่องอะไรแล้วว่ะ กูไม่อยากจะคุยกับใครทั้งนั้น ลูกของกูถูกไอ้พวกสันดานใจมารมันย่ำยีโดยที่กูไม่ได้มาช่วยเลยแม้แต่น้อย กูมันพ่อด๋อย กูมันไร้ความสามารถ!


“อย่าร้องไห้ดิวะพรีสต์”


“เดี๋ยวเราช่วยกันปลูกใหม่ก็ได้”


“เออๆ พวกเราช่วยกันปลูกใหม่ก็ได้ อย่าร้อง”


ไอ้พวกเพื่อนๆ มันเริ่มจะแตกตื่นเพราะผมดันเป่าปี่เป็นพระอภัยมณีไปซะได้ ทั้งๆ ที่ผมอยากจะเข้มแข็งต่อหน้าลูกๆ ที่ไม่เหลือซากพวกนั้น แต่ว่า...แต่ว่า...ลูกที่ผมกับเพื่อนๆ ช่วยกันปลูกกลายเป็นซากอะไรก็ไม่รู้ แม่งเอ๊ย! มันเจ็บอยู่ในอกของไอ้พรีสต์!!!


ผมก้มหน้าแล้วปาดน้ำตาออกจากตาแล้วเงยหน้าขึ้นมามองพวกเพื่อนๆ ที่ส่งสายตามาปลอบใจ ผมกวาดสายตามองทุกๆ คนแล้วถามเสียงคล้ายคำราม


“ใคร? ใครมันมาทำลูกกูเป็นแบบนี้!!”


“อ่า...”


“บอกกูมาไอ้สตางค์!”ผมหันไปไล่เบี้ยเอากับไอ้สตางค์ ไอ้เวรนี่มันก็ทำหน้าเหมือนอยากจะตาย


“ไหงกูเป็นคนที่ซวยล่ะหว่า คนตั้งเยอะตั้งแยะ”


“มึงไม่ใช่คน!”


“กูไม่ใช่คน กูเป็นมนุษย์!”


“มึงแค่ละมุดก็พอแล้ว บอกกูมาไอ้สตางค์!!!”


“แล้วทำไมต้องตะคอกใส่กูด้วย กูทำผิดอะไร?”ไอ้สตางค์แทบจะร้องไห้เมื่อผมถลึงตาใส่ มันสะบัดหน้าใส่ผมแล้วตอบเสียงเบาๆ ดังกว่านี้ไม่ได้หรือไงวะ? ถึงกูจะยังไม่แก่แต่อยากจะฟังให้แน่ใจโว้ย!


“อะไรนะ?”


“ไอ้พวกวิศวะมันยกพวกตีกันมาถึงนี้!”


“ใคร?”


ไอ้สตางค์สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ คนอื่นๆ ก็รอฟังคำตอบจากมันอยู่เหมือนกัน แต่ดูเหมือนไอ้เวรนี่ก็ไม่รู้สึกรู้สาทำเป็นลีลาท่ามาก ผมจัดถีบใส่พานประเคนให้มันอย่างหมั่นไส้


“กูถามว่าใคร!?”


“หัวโจกพวกมันชื่อว่าโซโล่”


“...” พอได้ชื่อผมก็หันหลังออกวิ่งไปทันที


“มึงอย่าไปยุ่งกับมันนะไอ้พรีสต์ ไอ้โซโล่น่ะมันโคตรเหี้ย...ไอ้พรีสต์!!!”


“พรีสต์!!?”พวกเพื่อนๆ ของผมเรียกอย่างวิตก


“มึงจะวิ่งไปตายเหรอไอ้พรีสต์!!?”


กูไม่ตายแต่ไอ้คนที่ทำลูกตายมันต้องตาย! ผมวิ่งเต็มสูบอีกครั้งเพื่อไปที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ที่อยู่ใกล้ๆ กันนี่เองครับ แต่ผมไม่เคยไป แน่นอนว่าที่ๆ อันตรายแบบนั้นผมหลีกเลี่ยงมานาน ผมไม่อยากจะมีเรื่องต่อยตีกับใครหน้าไหน เพราะฉะนั้นไม่เข้าไปในอาณาเขตเถื่อนๆ อย่างวิศวะนั้นถูกต้องแล้ว แต่วันนี้ผมโมโหจนฟิวส์ขาดไม่ได้คิดอะไรนอกจากเอาไอ้เวรนั้นมาขอโทษต่อหน้าซากศพลูกรักเท่านั้น!


ผมวิ่งมาถึงคณะวิศวะ ตึกแม่งก็เยอะชิบแล้วกูจะไปหาไอ้ที่ชื่อว่า...อะไรนะ? ไข่โต โซ่ตก? อะไรนั้นจากที่ไหนวะ!? ผมเหลียวซ้ายเหลียวขวาแล้วสาวเท้าเข้าไปถามคนที่นั่งๆ มองมาที่ผม อะไรกันวะ? ไอ้คนคณะนี้ทำไมมันจ้องกูแบบไม่เคยเห็นคน! พวกมึงไม่เคยเห็นคนหรือไง!!?


“โทษที รู้จักไอ้คนที่ชื่อ...”


ไข่โต?


โซ่ตก?


ไฮโลว์?


อะไรของมันวะ? ผมยิ่งเป็นพวกจำชื่อคนอื่นยากอยู่ เดี๋ยวนะ! ทำไมผมถึงไร้ความสามารถแบบนี้ ตอนที่ไอ้สตางค์มันพูดถึงก็ดันวิ่งออกมาก่อน เชี่ยแหละ! ไอ้เวรนั้นมันชื่ออะไรวะ?


“ชื่ออะไรเหรอครับ?”


ผมเหลือบไปมองหน้าไอ้คนที่ถามขึ้นมา ดูยิ้มมันสิ โคตรส่อเลยว่ะ! ยิ้มทีหนึ่งส่อถึงปัญญาเบื้องลึกว่ามันโคตรกามแค่ไหน ไอ้ยิ้มเหยิ้มๆ จนสยองแบบนี้ผมเพิ่งจะเจอเป็นครั้งแรกตอนนี้แหละ แต่ถ้ามองดีๆ แล้วไอ้พวกฝูงเชี่ยเนี่ยมันมองกูหื่นๆ ชอบกล หนังตาของผมกระตุกยิกๆ ใจเย็นไว้ไอ้พรีสต์มึงไม่อยากมีเรื่องกับพวกนี้หรอก!


“โซโล่!”


“อา...โซโล่? ไอ้โซโล่ อีกแล้วเหรอวะ”ผมโล่งใจเมื่อบอกชื่อไปถูกต้อง ไอ้ยิ้มกามนี้ก็บ่นพึมพำอะไรแล้วมันก็ส่ายหน้าอย่างเสียดายสุดจิต ก่อนจะบอกผมว่าไอ้...ไฮโลว์? มันอยู่ที่ไหน ผมขอบคุณมันแล้วรีบเดินออกไปทันที ไอ้เวรนั้นก็ตะโกนตามหลังผมมาติดๆ


“ถูกมันเบื่อเมื่อไรก็มาหาพี่ได้นะครับคนสวย!!”


ผมหันไปมองมันอย่างงุนงง มันพูดอะไรของมันวะ? แล้วมันหมายถึงใครน่ะ? ผมหันซ้ายหันขวา กูก็ไม่เห็นสาวที่ไหนนี่หว่า ไหนคนสวยของมึง!? กูงงชิบ! ผมสะบัดหน้าไปมาไม่สนใจแล้วรีบไปด้านหลังอาคารภูมิธาดาที่เป็นอาคารหลังที่อยู่ใกล้ป่าที่สุด บรรยากาศมันชวนหลอนจริงแฮะ ผมกำหมัดแล้วลุยเข้าไปอย่างไม่กลัวตาย ใครมันจะมากล้าฆ่ากันกลางวันแสกๆ แบบนี้ แล้วอีกอย่างผมไม่ได้มาหาเรื่อง ผมแค่มาหาคนรับผิดชอบเท่านั้น!


ผมเดินมาลึกพอสมควรแล้วก็เห็นกลุ่มคนที่นั่งจับเจ่ากันที่มุมโต๊ะหินอ่อน ต้องใช่กลุ่มนี้แน่ๆ ครับ เพราะหน้าตาของพวกมันมีบาดแผล นี่คือหลักฐานที่พวกมันไปย่ำยีลูกๆ ของผม! เห็นแบบนั้นผมยิ่งปรี๊ดแตก แม่งเอ๊ย! นี่ถ้า...นี่ถ้าเป็นผมเมื่อก่อนล่ะก็ป่านนี้ผมบ้าเลือดวิ่งเข้าไปลากพวกมันส่งนรกทีละคนนานแล้วแต่ตอนนี้มันไม่ใช่...ผมต้องใจเย็น ผมจะไม่มีเรื่องกับใครเด็ดขาด!! เดี๋ยวนะ...มันชื่ออะไรนะ? เออๆ ไอ้ไข่...เอ๊ย ไอ้โซโล่!!


“เฮ้ยยย!! ใครคือไอ้โซโล่!!?”


เฮ้ย!? เสียงแบบนี้มันเหมือนคนมาหาเรื่องต่อยเขาเลยนะ รู้สึกว่าผมจะพลาดซะแล้วล่ะครับ ด้วยอารมณ์ที่กรุ่นมานานอยากหาที่ระบายผมเลยบังคับเสียงตัวเองได้แค่นี้ ผมเดินเข้ามาใกล้กลุ่มของพวกมัน ไอ้พวกนั้นก็ชะงักตัวแล้วมองมาที่ผมอย่างงุนงงสักพักก็หันมากระซิบกัน ผมแทบอยากจะเข้าไปกระทืบหน้ากวนๆ อย่างนั้นจังเลย คิดถึงสมัยก่อนที่เคยเกเร ไอ้หน้ากวนๆ อย่างนั้นมันสมควรถูกส่งไปนรกก่อนเพื่อน!


“โซโล่? ไปฉี่”ไอ้หน้ากวนทีนเบอร์หนึ่งหันมาตอบผมแล้วยิ้มเยาะๆ ผมนี่แทบขันติแตก กูล่ะหมั่นไส้หน้าแบบนี้จริงๆ ผมจินตนาการว่ากำลังซ้อมไอ้เวรนี่อย่างเมามัน สักพักก็ถามขึ้นอีก


“มันไปยิงกระต่ายที่ไหน?”


“ในป่านู้นแต่อย่าตามไปเลย! ในป่าน่ะไม่มันหรอก”


ฆ่ากันในป่าน่ะมันสุดๆ เลยนะไอ้มะม่วง(กวนทีน) ผมจ้องมันเล็กน้อยแล้วไม่สนใจ ตอนนี้ผมโฟกัสอยู่ที่ไอ้โซโล่คนเดียว แล้วไอ้มะม่วงกวนมันก็ยักคิ้วให้กับผมอย่างมีนัยๆ


“แต่ถ้าเงี่ยนว้อนท์มาก ผมอาสารับจ้อบก็ได้น่า สนใจเปล่า?”


“โห! ใครจะสนใจมึงไอ้วะไอ้เหี้ย! หน้าอย่างมึงปลาหมึกยังไม่สน ผมว่างนะครับคนสวย”ไอ้กวนหน้าแข้งเบอร์สองลุกขึ้นมาผลักไอ้มะม่วงออกไปแล้วเดินมาหาผม มึงว่างแล้วไงวะ กูไม่สน! ไอ้เวรกวนแข้งนี่มันคว้าแขนผมมาจับไว้อย่างรวดเร็ว


ใจเย็นๆ ผมจะมีเรื่องไม่ได้!


ผมบิดแขนของตัวเองจากมือของมันแล้วคว้าข้อมือมันบีบออกแรงเล็กน้อย หน้าของมันเริ่มเหยเกหน้าซีดขึ้นเรื่อยๆ ผมค่อยๆ ยิ้มออกมาแล้วเอ่ยถามซ้ำอย่างใจเย็น


“กูถามว่าไอ้เวรโซโล่มันมุดหัวอยู่ที่ไหน?”


“...อะ...อะ...”


“เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น!?”เสียงห้วนถามดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มคนร่างเปรตห้าคน ผมปล่อยข้อมือของไอ้บ้านี่แล้วหันไปมองพวกที่เข้ามาใหม่ แล้วไอ้พวกที่นั่งๆ อยู่รีบวิ่งหางจุกตูดไปกระจุกอยู่ด้านหลังของพวกที่มาใหม่  ผมมองพวกมาใหม่แล้วประเมินในใจ สงสัยจะเป็นหัวหน้า


ไอ้เวรโซโล่อาจจะเป็นหนึ่งในห้านี้ก็ได้ ผมมองพวกมันทีละคน แล้วหยุดตรงไอ้คนที่ยืนอยู่ตรงกลาง สูงไม่พอ (อิจฉา) แถมยังหล่อโฮก ผิวขาว ปากสีส้ม โดยเฉพาะไอ้ดวงตาคมๆ นั้นดูสวยจนน่ากลัวกำลังจ้องผมเขม็ง ผะ...ผมรู้สึกเกลียดไอ้เวรนี่มากที่สุดแล้ว ไม่รู้ทำไมแต่ผมรู้สึกไม่ถูกชะตากับมันเลย ให้ตายสิ!


“มีอะไร?”ไอ้สูงเป็นเปรตที่ผมแอบเขม็งอยู่เอ่ยถามขึ้นเสียงทุ้มต่ำอย่างกับเสียงแวมไพร์ ผมขนลุกชู่ทันที ผมไม่ได้กลัว! มันล้วงมือเอาไปในกระเป๋ากางเกงยีนแล้วเอียงหน้าจ้องผมเย็นเฉียบ ผมกำหมัดแน่นคิดถึงสภาพลูกรักที่นอนตายอนาถ


“ผมมาหาคนที่ชื่อโซโล่”


สุภาพไว้ครับ สุภาพไว้ เดี๋ยวมันจะหาว่าผมมาหาเรื่องอีก


“กู โซโล่”มันตอบกลับมาเสียงเรียบนิ่งไม่มีแววแปลกใจ สงสัยหรืออะไรใดๆ ผมขมวดคิ้วเข้ามาทันที จ้องตามันเขม็ง กูว่าแล้ว ไอ้เปรตนี่ต้องเป็นฆาตกรฆ่าลูกรักกูแน่ๆ ลางสังหรณ์ของผมน่ะแม่นจะตาย ผมเหม็นขี้หน้ามันตั้งแต่สบตาแรกพบ แค่เจอกันไม่กี่วินาทีมันยังทำให้ผมเกลียดเข้าไส้ขนาดนี้ ถ้าขืนอยู่นานกว่านี้บางทีผมอาจจะเผลอแจกขนมตุ้บตั้บ!


“นายต้องรับผิดชอบ!”


“...” ไอ้เวรนั้นนิ่งไปแล้วขมวดคิ้วหน่อยๆ แล้วเหลียวมามองผมก่อนจะหันไปมองเพื่อนๆ ของมัน ไอ้เพื่อนของมันก็ยิ้ม บางคนก็กลั้นหัวเราะ อะไร! ชีวิตของลูกกูน่ะไม่น่าขำนะโว้ย!!!


“จำไม่ได้ว่าเคยทำอะไรกับมึงมาก่อน”


“ไอ้เวรโซโล่! ทำแล้วไม่รับผิดชอบ ไอ้หน้าด้าน หมายังดีกว่ามึงเลย!”ผมอารมณ์โมโหสุดๆ ไม่พูดสุพงสุภาพมันแล้วโว้ย ปฏิเสธหน้าตายจริงนะมึง มาทำลูกรักกูแล้วบอกว่าไม่ได้ทำอะไรแบบนี้!


“...เฮ้ โซโล่มึงไปทำเขาท้องเหรอวะ? ทำไมมาโวยวายบ้านแตกแบบนี้”ไอ้แว่นเตี้ยข้างๆ มันเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนๆ ไอ้โซโล่ก็ปฏิเสธเสียงแข็ง


“กู...ไม่เคยมีอะไรกับมัน!”


“อะไรนะไอ้สาด! ทำขนาดนั้นแล้วยังบอกว่าไม่ได้ทำงั้นเหรอ? อยากดูหลักฐานไหม!?”ผมชี้หน้าด่าเลยครับทีนี้ คิดว่าซุบซิบกันแล้วกูจะไม่ได้ยินหรือไง กูน่ะหูนรกนะโว้ย! ไอ้เวรไข่โตมันหันมามองผมเขม็ง พวกเพื่อนๆ ของมันก็เหมือนกันแล้วมันก็แสยะยิ้มอย่างรวดเร็วแล้วก้าวมาหาผม


“หลักฐาน? กูก็อยากดูเหมือนกันว่ากูเคยไปทำตอนไหน!?”


ว่าเสร็จไอ้เวรนี้ก็จับตัวผมไว้ทันที ผมมัวแต่ตกใจทำอะไรไม่ถูก ได้สติก็ตอนที่ผมถูกไซ้ซอกคอนี่แหละ อ๊ากกก!!! หมัดเห็บอย่างมึงบังอาจมาแตะต้องตัวกูได้ยังไง!? ผมพยายามใช้กลวิธีสะบัดมันออกแต่ไอ้เวรนี่มันยิ่งกว่าปลาหมึกสลัดไม่ออกสักที ผมชะงักตัวหน้าแล้วหน้าแดงแปร๊ดเพราะไอ้เวรนี่ดันมาขบหูจุดอ่อนไหวที่สุดของผมได้! ในขณะที่ผมมัวแต่อึ้ง ไอ้เวรสารเลวนี่ก็พ่นเสียงดูถูกกันสุดๆ


“กลิ่นแบบนี้กูจำไม่ได้ว่าเคย สงสัยต้องสำรวจภายในต่อถึงรู้แน่ชัด”


“...”


ผมเบิกตากว้างแล้วใช้อาวุธประจำตัว นั้นก็คือเข่านี่แหละครับแทงใส่มันอย่างไม่ทันได้คิด ไอ้เวรนั้นก็ไวปานลิงกระโดดหลบไปอย่างชิวๆ ผมหายใจเข้าออกแรงๆ แล้วกัดฟันกรอด แค้น แค้นมาก แค้นโว้ยยยย!!! ทั้งแค้น ทั้งอาย!!!


“ไอ้สัด!!!!! อย่างกูน่ะไม่สิ้นคิดให้มึงเอาหรอกโว้ย!! ให้เอากับปลาตายยังดีกว่าเอากับมึงเลย!!!”ผมโมโหหน้าดำหน้าแดงตะโกนออกไปสุดแรงเกิด ไอ้เวรโซโล่หรี่ตาลงสายตามันกระด้างขึ้นอย่างชัดเจน


“เหอะ ปากดี ได้ลองแล้วคร้านจะขอให้ทำอีก!”


“อ๊ากกกกก!!! ทำไมกูจะต้องลอง หน้ามึงก็บอกแล้วว่าไร้ประสิทธิภาพยิ่งกว่าปลาเกยตื้น!! ไอ้ไข่โต!!! ไอ้โซ่ตก!!! มึงกับกูเป็นศัตรูกันนับแต่จากนี้ไป ไอ้เวรเอ๊ยยย!!!”


ด่าเสร็จผมก็รวบรวมพละกำลังวิ่งชนพวกมันผ่าดงออกมาสุดแสนจะคับแค้นใจ นี่ถ้า...นี่ถ้า...ไม่เคยสัญญาไว้ว่าจะไม่มีเรื่องกับใครล่ะก็....


มึงตายยย ไอ้ไข่โต!!!


TBC.
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-03-2015 22:08:37 โดย poypoy »

ออฟไลน์ heefever

  • 영원히 그대만 사랑해
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-0
เปิดเรื่องมาก็ฮาเลย นายเอกเราอย่างเท่ห์มีลูกสมุน 4 ขา

ฮากะชื่อลูกๆ มาก แต่ละนายละนาง :jul3:


อยากอ่านต่อแบบด่วนเลยอะ ชอบ  :L1:

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-6
ไม่อยากมีเรื่องแต่มาหาถึงที่เรื่องมันจะตามมาเองรออ่านตอนต่อไปคับ

ออฟไลน์ kny

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1800
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-15
นายเอกรักสัตว์ รักธรรมชาติ ดูท่าอ่อนไหวง่ายด้วย  :laugh:

ออฟไลน์ Nuclear

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 373
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
ต้อนรับเรื่องใหม่ ฮู้เล่ๆๆ

 :mc4: :mc4: :mc4: :mc4:

คนของเธอ

  • บุคคลทั่วไป
โอ้ย  :laugh: :laugh:  นายเอกฮา+รั่ว มากค่ะ ชอบอ้ะ  :กอด1: :กอด1:
เรื่องสนุกดีนะค่ะ
คุณน้องพริสตี้ไม่น่าออกมาจากดงนั่นได้เลยเนอะ น่าจะให้โซโล่ตรวจภายในก่อน
คุยกันคนละเรื่องเดียวกันเลย  :laugh:

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
ติดตาม นายเอกผู้รักธรรมชาติและสัตว์

 :L2: :L2:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

RanJeri

  • บุคคลทั่วไป
น้องพริสตี้ทำมั้ยรั่วแบบนี้  :laugh:
แต่แสน่ห์แรงไม่เบา o13

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16
เรียกชื่อซะเสียวเลยน้อง


โตพอเปล่าไม่รุ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ bvan

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 315
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
โอ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!! :m20: :laugh: :pigha2: น่ารักอ่ะ ชอบ ชอบ :impress3: คลายเครียดดี ฮาดี o13

ออฟไลน์ i-love-you

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-3

น่าติดตามเป็นที่สุ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด

Zymphoniz

  • บุคคลทั่วไป
 :laugh: เคะรั่วมากกกกก
มาต่อไวๆ นะค่ะ  :mc4:

chae

  • บุคคลทั่วไป
ฮ่าๆ ว้าวๆ เรื่องนี้สนุกแน่ๆ
มา +1 เป็นกำลังให้คับ และมาเกาะติดขอบสนามด้วยย

ReeNu Nz

  • บุคคลทั่วไป
ชอบ อ่า ฮา มาก  :laugh:

chantana

  • บุคคลทั่วไป
 :mc4:  ขอต้อนรับเข้าเล้านะ

นายเอก  น่ารักมาก ๆ ๆ ๆ ๆ

ชอบชื่อ  ไข่ตก  อะ    มาต่อเร็วจ้า

ออฟไลน์ เฉาก๊วย

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +251/-6

ออฟไลน์ sam3sam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-4
 :mc4: :mc4:
ชอบว่ะ อย่างฮา

ออฟไลน์ fossa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
โอ้ววววว มันส์ เรื่องนี้สนุกมากอ่า  :m20:

ชอบ นายเอกอ่าา น่ารักเว่อร์

ติดตามตอนต่อไป รอๆ o13

ออฟไลน์ poypoy

  • ไม่ว่าจะเป็นอะไร จงเป็นสิ่งนั้นให้ดีที่สุด
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 444
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +996/-4
    • PoyPoy


ตอนที่ 2 แค้นนี้ต้องชำระ


ง่ำๆๆๆ


ผมนั่งเคี้ยวขนมปังเหมือนกับเคียดแค้นมันมาสักสิบชาติ ตอนนี้ผมกำลังนั่งทานข้าวเช้ากับไอ้คุณเพื่อนสตางค์เจ้าเก่าอยู่ครับ ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ มันยังไม่เสนอหน้าเข้าคณะมาเลย หึ! เมื่อวานผมนอนแทบไม่หลับ ความคับแค้นใจมันสุมในทรวง! ไอ้สตางค์เหลือบมามองผมพร้อมกับเคี้ยวข้าวเต็มปาก มันกลืนลงคอแล้วอ้าปากถามผมทันที


“มึงเป็นอะไรวะ ทำหน้าอย่างกับไม่ได้อึมาหลายเดือน!”


ผมหันมามองไอ้สตางค์ที่ตักข้าวใส่ปากแล้วเคี้ยวงับๆ อย่างรวดเร็ว เมื่อสมัยมอปลายก่อนที่ผมจะออกล่าเหยื่อมาสังเวยหน้าแข้ง สิ่งแรกที่ผมทำคือ...หาข้อมูล หาข่าวคราวของฝ่ายนั้น อ่า! ไอ้นักข่าวประจำตัวผมก็ไม่ใช่ใครหรอก ไอ้สตางค์นี่แหละ (ก็เคยบอกแล้วว่าสมัยมัธยมไม่ชอบคบกับใคร มีไอ้สตางค์เป็นเพื่อนหนึ่งเดียวก็รำคาญจะแย่!)


“ไอ้สตางค์~”


“อะไรของมึง เมายาเรอะ!”มันทำหน้าขนลุกเมื่อผมทำตาโตแอ๊บแบ๊วน่ารักเรียกชื่อมัน ไอ้ฟายนิ! ท่าแบบนี้มันเมายาตรงไหนวะ!? สาวๆ ยังบอกว่าน่ารักน่าเอ็นดู มีแต่มึงนี่แหละที่บอกว่ามันคือท่าเมายา!


“มึงไปหาข่าวไอ้โซเซ เอ๊ย โซโล่ให้กูที!”


ปรูด~!!!


ไอ้สตางค์พ่นข้าวในปากออกมาอย่างรวดเร็วแล้วมันก็ไอจะเป็นจะตาย ข้าวติดหลอดลมเดี๋ยวตายก่อนวัยหรอกมึง ได้ข่าวว่ามึงยังเวอร์จิ้นอยู่ โห~! ตายก่อนเสียจิ้นนี่เสียชาติเกิดชายชาตรีหมด หึๆ


“มึงว่าอะไรนะ?”


“กูบอกให้มึงไปหาข้อมูลทั้งหมดของไอ้โซโล่มา”ผมค่อยๆ พูดชัดๆ อย่างช้าๆ เดี๋ยวมันจะตามไม่ทันอีก ไอ้นี่ยิ่งแรมในสมองน้อยๆ อยู่ ไอ้สตางค์ทำหน้าจะเป็นจะตาย


“โห มึง! ไหนบอกว่าไม่อยากสู้กับใครแล้วไง แล้วให้หาข้อมูลไปทำไมวะ!?”


“การต่อสู้น่ะไม่ใช่แค่ต่อยตีกันเท่านั้นโว้ย มีการสู้อื่นๆ อีก ยังไงซะงานนี้กูต้องแก้แค้นให้ลูกรักให้ได้!”


“ไอ้สตางค์ นะๆ มึง~”


“ไม่! ไม่ต้องมาทำอ้อนกู ทำหน้าลูกหมาหิวนมยังไงกูก็ไม่ทำโว้ย!”


ผมลุกขึ้นแล้วยืนจ้องไอ้สตางค์เขม็ง แม่งเอ๊ย! กูพูดดีอ้อนขนาดนี้แล้วมึงยังกล้าปฏิเสธกูอีกงั้นเหรอไอ้เพื่อนเวร ตาของผมมันเริ่มขวางเหลือกมากขึ้น


“มึงจะทำหรือไม่ทำ!?”


“ไม่!”ไอ้เหี้ยนี้ก็ตอบกลับมาทันที ฟาย!!


“แค่นี้ช่วยเพื่อนไม่ได้หรือไงวะ ครั้งเดียวนี่แหละ นะมึง กูขอล่ะ!”ผมแทบจะยกมือไหว้มันลดศักดิ์ศรีกันสุดๆ ผมอุตส่าห์ส่งเสียงอ้อนเสียงอ่อนกับมัน ไอ้สตางค์มองหน้าผมแล้วส่ายหน้าสะบัดหมัดใส่เหมือนเดิม ฮึ่ม!


“มึงอย่าไปยุ่งกับมันเลยนะ ขอร้องล่ะ กูไม่อยากไปงานเผาศพมึงนะโว้ย”


“มึงจะมาเผาศพกูทำเหี้ยอะไรล่ะ กูไม่ตายหรอกโว้ยแต่ถ้ามึงไม่ไปหาข่าวให้กู กูจะตายจริงๆ ก็คราวนี้แหละ”


“งั้นมึงตายไปซะเถอะ ถ้ากูไปสืบให้มึงล่ะก็กูนี่แหละจะตายก่อน!”


“...” ผมเงียบ มันก็เงียบ โธ่เอ๊ย!!! อารมณ์เสียโว้ย นี่ถ้ามันไม่ใช่เพื่อนล่ะก็...ฮึ่ม! กูจะวางแผนฆ่าทิ้งแล้วไปโยนให้จระเข้ในฟาร์มมันกินแล้ว!


“มึงอย่าไปยุ่งกับมันเลยว่ะ ไอ้เหี้ยโซโล่เป็นคนที่กูไม่กล้าแหยมด้วยเป็นอันดับสองเลยนะ”ไอ้สตางค์มันเอ่ยพร้อมกับหน้าหวาดๆ แล้วผมก็ถามสวนขึ้นอย่างรวดเร็ว


“แล้วอันดับหนึ่งมึงคือใคร?”


“....ก็มึงไงล่ะฟะ”มันบ่นพึมพำๆ แต่ผมน่ะแสยะยิ้มชั่วไปเรียบร้อยแล้ว ถึงผมจะไม่สามารถต่อยตีกับใครแต่ไอ้นิสัยเลวๆ เอ๊ย! นิสัยเจ้าเล่ห์เพทุบายยังอยู่ครบครันนะครับ หึๆ


“ไอ้สตางค์เพื่อนรัก ถึงกูจะเก็บเขี้ยวเก็บเล็บไว้เรียบร้อยแล้วแต่การจับมึงขยำให้เละ 3 นาทีต้มมาม่ายังไม่สุกเลยนะพวก”ผมขยับมาเบิกตากว้างๆ ใส่มัน กระแสไฟไหลปราดๆ ไอ้สตางค์กลืนน้ำลายแล้วเบ้ริมฝีปากทันที


“ทำไมต้องเป็นกูด้วยวะ!?”


“ก็มึงเพื่อนกู”ไอ้นี่ถามมาได้นะมึง! เพื่อนก็มีเอาไว้ร่วมทุกข์กันเฟ้ย


“งั้นกูขอตัดเพื่อนกับมึง”


“หึ! มึงควรตัดตั้งแต่สมัยมอปลายนู้น แต่สำหรับตอนนี้มันสายเกินไปแล้วว่ะ!”


ผมหัวเราะเยาะไอ้สตางค์ที่ก้มหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก มึงคิดผิดตั้งแต่เดินเข้ามาทักกูในครั้งแรกที่เจอกันแล้วเฟ้ยไอ้ลูกหมา! ผมก็สงสารมันอยู่หรอก ตั้งแต่สมัยมอปลายเพื่อนของผมก็มีแต่มันคนเดียวนี่แหละ มันวิ่งตามหลังผมมาตลอด ผมก็พามันไปฉิบหายแทบจะทุกวัน มีเรื่องไปทั่ว แต่นั้นมันก็แค่อดีต ตอนนี้ผมน่ะรักสงบจะตาย เพื่อนก็มีเยอะแยะ จริงๆ นะ


“กูไม่อยากจะทำ!”


ไม่อยากมึงก็ต้องทำ! ผมยกมือกอดอกแล้วหัวเราะออกมาอย่างหลอนๆ ไอ้สตางค์หน้าซีดก้มหน้าตัวสั่นเชียว อะไรของมันวะ อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่สบายหน่อยเลย


“หึๆๆ”


หลังจากคุยกันเสร็จสรรพผมก็ตั้งตาตั้งตารอข่าวจากไอ้เพื่อนรัก พวกผมมีเรียนกันแค่ช่วงเช้าตอนนี้เวลาเลยมาถึงมื้อเที่ยงครับ ผมหมุนตัวมาทำหน้าที่แสนดีที่เหล่าเด็กๆ คณะเรา โดยเฉพาะรุ่นปีสี่และปีห้าที่ลงทุนทำร้านอาหารด้วยกัน ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ พวกเราก็แค่อยากทำแก้เซ็งเล่นๆ เท่านั้น แล้วทำกันคนละชั่วโมงแล้วเปลี่ยนเวรกันไปเรื่อยๆ และวันศุกร์เที่ยงอากาศดีๆ เช่นนี้ ผมก็จะกลายร่างเป็นพ่อครัวหัวป่าสักวันครับ


ทันทีที่ผมก้าวเข้ามาในร้านหยิบเสื้อกันเปื้อนมาใส่ซุกตัวในห้องครัวเล็กๆ ของร้านด้วยอาการตื่นเต้นจนยากจะระงับได้ นั้นก็เพราะข้อมูลอันรวดเร็วของไอ้สตางค์ที่นำมาให้ผมก่อนมาที่โรงอาหารนั้นคือ...ทุกวันศุกร์แก๊งไอ้โซโล่มันจะมากินข้าวที่โรงอาหารคณะผม! คราวนี้แหละ ผมจะต้องแก้แค้นให้ได้!


โรงอาหารคณะของพวกผมค่อนข้างใหญ่และหรูหราสักหน่อย ก็เพราะคณะพวกเราคณะสถาปัตย์นี่ครับ ถ้าทำออกมากากๆ มันก็ไม่สมศักดิ์ศรีกันพอดี ด้วยเหตุนี้ทำให้คณะอื่นๆ ชอบมากินข้าวที่คณะเรา โชคดีหน่อยที่คณะเรามันคนน้อยทำให้ไม่ขาดแคลนอาหารการกิน และแน่นอนว่าไอ้พวกเด็กวิศวะบ้านใกล้เรือนเคียงมันก็มาเสนอหน้ากินที่นี้เหมือนกัน ด้วยเหตุที่ว่าคณะผมอยู่ใกล้คณะนิเทศศาสตร์ด้วยครับ


สาวๆ นิเทศก็มากินที่นี้กันเยอะ นั้นแหละครับ อาหารหูอาหารตาเลยเพียบ! ไม่แค่นั้นคณะบริหารฯ คณะอักษรฯ ก็อยู่ข้างๆ นี้สาวสองคณะนี้ก็สุดยอดเหมือนกันครับ ผมเริ่มทำอาหารตามเมนูที่ส่งต่อกันมาเรื่อยๆ บรรยากาศในวันนี้ไม่ร้อนเท่าไรทำให้ผมอารมณ์ดี อ่า...จริงๆ แล้วผมชอบทำอาหารตั้งแต่เด็กแล้วล่ะครับ พ่อกับแม่ไม่ค่อยอยู่บ้านเท่าไร แถมพี่สาวทั้งสองของผมก็พึ่งเรื่องนี้ไม่ค่อยได้ นั้นทำให้ผมและพี่ชายอีกคนต้องพึ่งตัวเองและเพื่อนบ้านมาตลอด ผมถึงได้มาฝีมือการทำอาการขั้นเทพแบบนี้ไงล่ะ!


“เฮ้ย! ปาร์ค เอาไปเสิร์ฟโว้ย”


“เร็วทันใจมากคร๊าฟฟฟ~”ไอ้ปาร์คโผล่เข้ามาแล้วรับจานจากมือผมก็ร่อนออกไปยกให้ลูกค้า ผมแอบชะโงกตามดู มิน่ามันถึงออกไปส่งเอง! สาวสวยเต็มโต๊ะเลยนี่หว่า


ไอ้ปาร์คไอ้หน้าม่อเอ๊ย! ไม่ชวนกูเลยนะมึง จำเอาไว้ ชิ! ผมกำลังจะเดินกลับไปในครัวเหมือนเดิม งานยิ่งยุ่งๆ ผมจะมาเสียเวลาเหล่สาวอยู่ไม่ได้ ไอ้ปาร์คนะไอ้ปาร์ค มาทำให้กูเสียงานเสียการ(ได้ข่าวว่าออกมาเอง?) ก่อนที่ผมจะกลับเข้าไปในครัวนั้น บังเอิญผมก็เหลือบไปไอ้กลุ่มที่คุ้นๆ หน้า พอมันเดินมาใกล้มากขึ้นผมรีบย่อตัวหลบพวกมันทันที แว๊กกกก!!!


แก๊งไอ้โซโล่! พวกมันมากันแล้ว!!!?


สมองอันชาญฉลามของผมมันปิ๊งไอเดียขึ้นมาอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินข้อมูลนี้ หึหึหึ! ไอ้โซโล่มึงจงเดินเข้ามาสู่ขุมนรกที่กูขุดไว้ซะดีๆ เข้ามาตายๆ กันซะเถอะ! หึๆ! ผมเหลือบมองกระดาษเมนูที่พวกมันเขียนทิ้งไว้แล้วเดินกลับไปรอที่โต๊ะอย่างมาดมั่น ผมฉวยมันมาไว้ในมือทันที


อ่า~! แผนแก้แค้นเริ่มได้! 


“ไอ้เวรพรีสต์ มึงทำอะไรอยู่วะ?”ไอ้ปาร์คที่เดินเข้ามาในร้านถามผมเมื่อเห็นพ่อครัวอย่างผมกำลังคลานกลับไปในห้องครัว ผมหันมายิ้มให้กับมันแล้วฉวยเศษผ้าใกล้มือมาเช็ดถูที่พื้นก่อนที่เอ่ยแก้ต่างออกไปอย่างหน้าตาย


“กูถูพื้น!”


“หา? ถูพื้นเนี่ยนะ?”ไอ้ปาร์คมันทำหน้าไม่เชื่อหาว่าผมแหลมัน ผมไม่สนใจสายตาหยามๆ ของมันรีบถลาคลานเข้าไปในห้องครัว จากนั้นก็ลุกขึ้นมาทำกับข้าวสูตรพิสดารให้กับไอ้พวกนั้นทันที


หึๆ หึๆ หึๆ ตอนนี้สภาพของผมเหมือนพวกพ่อมดกำลังปรุงยาพิษอย่างไรอย่างนั้นเลย อ่า! เร่งมือเข้า แอปเปิ้ลพิษนี่จะถูกนำไปวางตรงหน้าของไอ้ซื่อบื้อนั้น ผมใจดีพอที่จะไม่ทำความเดือดร้อนให้กับเพื่อนคนอื่นๆ ของมัน เป้าหมายนี้มีแค่คนเดียว ไอ้โซโล่!!


ผมเตรียมอาหารของพวกมันเสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็ส่งช่วงต่อให้เพื่อนอีกคนที่เป็นเวรวันนี้เหมือนกัน ผมอ้างว่าผมไม่ค่อยสบายอย่างพักผ่อน มันก็ยอมแต่โดยดี พอโกหกหน้าตายเสร็จก็ฉวยถาดเสิร์ฟอาหารยกไปเสิร์ฟโต๊ะไอ้พวกเปรตที่กำลังส่องขาอ่อนสาวๆ ใต้โต๊ะกันอยู่ ผมจงใจวางจานพิเศษสุดตรงหน้าไอ้โซโล่จากนั้นก็ถอยหลังไปเงียบๆ เพื่อรอดูผลสำเร็จของแผน พวกไอ้โซโล่ก็หันมาลงมือทานข้าว เพื่อนๆ ของมันตักทานกันเอร็ดอร่อย ส่วนไอ้โซโล่มันกำลังคุยกับหนุ่มรูปหล่อหน้าใสกิ๊งอยู่ครับ ผมจำได้ว่าอีกฝ่ายมันเป็นเดือนของคณะอักษรฯ นี่ครับ


สักพักเพื่อนของหนุ่มหน้าใสก็เดินเข้ามาทำให้ทั้งสองโบกมือลากันเล็กน้อย ไอ้โซโล่มองตามอีกฝ่ายไปอยู่นานแล้วมันก็หันกลับมาตักข้าวราดแกงตรงหน้ามันเต็มเหนี่ยว จากนั้นมันก็หยุดชะงักกึกทำเอาผมเผลอยิ้มออกมาทันที ผมเตรียมของเซอร์ไพร้ส์อีกอย่างเอาไว้เรียบร้อยแล้วครับ ไอ้โซโล่กลืนข้าวลงคอ หน้าขาวซีดๆ แบบผู้ชายของมันแดงแปร๊ดขึ้นมาทันที มันโบกมือไปมา ปากของมันแดงอย่างกับลูกเชอรี่ ผมแอบยิ้มเหี้ยม แน่ล่ะนั้นมันแกงเผ็ดที่เผ็ดกว่าปกติถึงสิบเท่านี่น่า ผมบรรจงใส่พริกล้วนๆ!


“เฮ้ย มึงเป็นอะไรวะ?”เพื่อนของมันเริ่มเห็นท่าทางแปลกๆ ของไอ้โซโล่ก็ถามออกมาอย่างห่วงใย ไอ้โซโล่โบกมือ น้ำตาคลอที่ดวงตา ได้แต่อ้าปากไร้เสียง ฮ่าๆๆๆ อ๊ากกกก!!! สมน้ำหน้าว่ะ!!! ผมรีบวิ่งปรูดเข้ามาวางแก้วน้ำไว้ข้างไอ้โซโล่ บริการส่งน้ำถึงที่ครับ!


ไอ้โซโล่ไม่พูดไม่จาจับแก้วน้ำแล้วซดมันเต็มที่ แต่แล้วมันก็ต้องชะงักแล้วพ่นน้ำใส่เต็มหน้าของเพื่อนที่นั่งตรงกันข้ามกัน แหงล่ะ! ก็มันคือน้ำร้อนนี่หว่า ก๊ากๆๆๆ แล้วความวุ่นวายเล็กๆ ก็เกิดขึ้น ผมยืนหัวเราะอยู่ด้านหลังเหตุการณ์อย่างสะใจ เพื่อนคนหนึ่งของไอ้โซโล่มองผมอย่างุนงงแล้วมันก็ทำตาโตราวกับคิดอะไรออก พร้อมกับชี้มาที่ผมอย่างตะลึง


“นาย!”


ก่อนที่ความวุ่นวายจะมาถึงตัวผมก็รีบหนีออกไปจากโรงอาหาร ฮิๆ แค่เห็นหน้าตลกๆ ของไอ้หมอนั้นก็คุ้มค่าฉิบหาย อ่า! รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาแล้วล่ะครับ ผมค่อยๆ เดินไปที่สวนที่ถูกพังเมื่อไม่นานมานี้ ตอนนี้ซากต่างๆ ถูกเคลียร์ออกไปด้วยการเกณฑ์แรงงานปีหนึ่งมาทำ หึๆ คำสั่งของผมใครมันจะกล้าขัด! พรุ่งนี้เป็นวันหยุด อ่า! ผมต้องรีบสั่งซื้อเหล่าเด็กๆ งวดใหม่ภายในวันนี้แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาปลูกพรุ่งนี้ อ่า...พรุ่งนี้ก็ว่างๆ อยู่ เดี๋ยวเกณฑ์แรงงานพวกน้องๆ มาทำช่วยดีกว่า คิดได้แล้วก็ล้วงมือถือมาจิ้มเบอร์ไปที่ร้านต้นไม้ดอกไม้เจ้าประจำของผม


“พี่! พรุ่งนี้เอาดอกไม้มาทุกชนิด คัดแต่ตัวสวยๆ มานะ ตอนเช้า! เออ!! ต้องปลูกใหม่หมดสวนน่ะสิ ไม่มีอะไรหรอก แค่...”ผมหยุดคิดเล็กน้อยแล้วยิ้มกว้างออกมา


“แค่ตัวเหี้ยมันมาย่ำซะเละน่ะ!”


หลังจากที่คุยกันรู้เรื่องนัดกันเสร็จสรรพ ผมก็โทรหาไอ้ปลื้มหัวหน้าชั้นปีสอง บอกมันให้เกณฑ์แรงงานปีสองและปีหนึ่งมาช่วยงานนี้ มีรุ่นน้องก็ต้องใช้ให้คุ้มล่ะครับ! หลังจากนั้นก็ไปเกณฑ์แรงงานเพื่อนๆ และพี่ๆ มาทำช่วย หึๆ ทำไมผมจะต้องนั่งทำคนเดียวด้วยล่ะ ถ้าทำคนเดียวเผื่อผมจะปลูกจนครบน้องดอกไม้แห้งเหี่ยวตายกันพอดี!


เออ จริงด้วย


วันนี้ผมยังไม่ได้เอาอาหารไปให้ไอ้พวกสมุนเลยนี่หว่า อ่า...แล้วตอนนี้ผมก็ไม่อยากจะกลับไปที่โรงอาหารนั้นด้วย ป่านนี้ไอ้คนที่ร้านต้องรอรุมด่าผมอยู่แน่ๆ แบบนี้ผมต้องหาช่องทางหน่อยแล้ว ผมหันซ้ายหันขวาแล้วปิ๊งไอเดียขึ้นเมื่อเห็นใครเดินผ่านสายตามา ผมรีบเดินตามทันที


“เมย์!”


สาวร่างเล็กบอบบางหันมามองผมเมื่อถูกผมเรียก ยัยนี้ดังมากครับเพราะเป็นถึงดาวมหาวิทยาลัยที่อยู่คณะสถาปัตย์ของพวกผม นานๆ ทีถึงมีคนสวยบ้างพวกพี่ๆ เลยแทบจะยกยัยนี้ขึ้นหิ้ง แต่สำหรับผมยัยนี้น่ะก็แค่ยัยป้าเผด็จการเท่านั้นแหละ!


“เรียกทำบ้าอะไรของแกวะไอ้พรีสต์!?”


แล้วไอ้นิสัยห้าวไม่เกรงใจหน้าหวานๆ นั้นด้วย ให้ตายผมก็ไม่ยุ่งด้วยหรอก! สงสารแต่ไอ้พวกผู้ชายที่ตามืดตามัวมาชอบมันนี่แหละ ผมหยุดยืนตรงหน้ามันแล้วรีบถามทันที


“แกจะไปโรงอาหารใช่ปะ?”


“เดินมาทางนี้ให้ไปส้วมมั้ง?”


“อ้าว ปกติแกก็ไปกินของว่างอยู่แล้วนิ”


“ไอ้พรีสต์!! ฉันไม่ได้กิน...ไอ้พรีตส์!!”


“ไอ้พรีสต์ๆ อยู่นั้นแหละ มีเรื่องให้ช่วยโว้ย ไม่ได้มากวน”


“อะไรอีกล่ะ?”


ถึงมันจะปากหมาขนาดไหนแต่ก็เป็นเพื่อนที่ดีสำหรับผมเหมือนกัน ขอให้ช่วยอะไรก็จะทำให้หมดแต่มันก็บ่นด่าถากถางกันบ้างผมก็ไม่ได้สนใจหรอกครับ


“ช่วยเอาอาหารที่เหลือมาให้ที”


“อ้อ ไอ้พวกสมุนแกน่ะเหรอ?”


“เออ”


“แล้วทำไมไม่ไปเอาเองวะ ฉันไม่ได้ว่างมากขนาดนั้นนะโว้ย”


“เรื่องแค่นี้ช่วยไม่ได้หรือไงวะ! ให้คนอื่นที่เต็มใจกว่าทำก็ได้โว้ย!”ผมไม่ชอบเซ้าซี้อยู่แล้ว แล้วผมก็หันไปเจอะสาวๆ คณะอักษรฯ โอ~ แจ่มทั้งกลุ่มเลยโว้ย!! ผมกำลังจะเดินออกไป ยัยเมย์ก็ดึงผมไว้ก่อน อะไรของมันอีกวะ!?


“จะให้เอาไปไว้ที่ไหนล่ะ?”


“หือ? อ้อ! หน้าคณะที่เดิมได้ปะ?”


“เออ! ยุ่งชิบหาย”ยัยเมย์ฮิลเลอร์ก็บ่นงุบงิบๆ ออกไปทันที ผมยักไหล่แล้วหันกลับไปทางเดิม แม่ง! สาวๆ เดินไปไหนแล้ววะเนี่ย ผมถอนหายใจเสียดายเล็กน้อยก่อนจะเดินเลาะไปข้างๆ คณะ อ่าฮะ! ไปเยี่ยมไอ้อเล็กซ์ลูกรักของผมสักหน่อยครับ เดี๋ยวเย็นๆ จะมารดน้ำให้มันด้วย ตอนนี้มันเที่ยงแดดเปรี้ยงๆ แบบนี้รดน้ำต้นไม้มันไม่ดีหรอกครับ


“ไงอเล็กซ์ วันนี้สบายดีหรือเปล่า? ไม่เหงาใช่ไหม?”ผมเดินมาถึงแล้วลูบๆ ลำต้นเงยหน้ามองต้นของมัน ใบเขียวขจีสวยขนาดนี้ต้องมีความสุขสบายตามเคย


“ไงพรีสต์! มาเยี่ยมอเล็กซ์มันเหรอวะ?”


“เออ! แล้วมึงทำอะไรวะ?”ผมหันไปมองเจ้าคนที่ทักผม มันคือไอ้แซมครับ มันเป็นเพื่อนสนิทอีกคนของผม หนึ่งในสมาชิกแก๊ง และมันก็ดีกรีเป็นถึงหัวหน้าชั้นปีสามของพวกผมด้วย!


“นั่งสูบพลังจินตนาการ”มันหัวเราะแล้วยกของในมือขึ้นมาโชว์ มิน่าล่ะ ผมถึงได้กลิ่นบุหรี่ ไอ้นี่มันวอนตายซะล่ะมั้งที่มาสูบใกล้ๆ อเล็กซ์ลูกของผมแบบนี้ ผมเดินมาใกล้มันแล้วตบมือของมันอย่างรวดเร็ว บุหรี่ในมือของมันก็กระเด็นตกพื้นตามแรงโน้มถ่วง


“อะไรของมึงวะพรีสต์?”มันทำหน้าอารมณ์เสียมองผมอย่าไม่พอใจ


“มึงจะทำให้สุขภาพมึงแย่ตายห่าตายโหงก็ช่างหัวมึง แต่อย่ามาทำให้สุขภาพที่แสนแข็งแรงของลูกกูแย่ไปด้วย!”


“ชิ ไอ้คุณพ่อตัวอย่าง!”


“สุขภาพลูกมาที่หนึ่งเฟ้ย”ผมทรุดตัวนั่งกับมันแล้วเราทั้งสองก็เงียบ ปกติไอ้แซมมันไม่ค่อยชอบสูบหรอกครับต้องมีเรื่องไม่สบายใจ ทุกข์มากๆ นั้นแหละ


“มีอะไรเล่าเปล่าวะ อเล็กซ์มันบอกว่ามึงแอบมาร้องไห้กระซิกๆ ให้มันดู มันบอกว่ารำคาญ!”


“ฮ่าๆๆๆ ไอ้อเล็กซ์แม่งขายกูแล้ว! กูบอกมันแล้วอย่าไปบอกใคร”ไอ้แซมหัวเราะออกมาแล้วสักพักมันก็หยุดเข้าโหมดซึมเศร้าทันที มันเงียบผมก็เงียบเหมือนกัน ความเงียบเป็นสิ่งที่กระตุ้นให้พวกมีความทุกข์มันระบายเร็วขึ้นครับ วิชาจิตวิทยาของผมถึงจะไม่ได้เกรดเอแต่บีบวกนะเออ!


“กลุ้มว่ะ”


“เมียติดตัวผู้อื่นหรือไง?”


“เออ กูเลยเซ็ง”


“อย่าคิดมากมึงเอ๊ย ตัวเมียยังมีอีกเยอะโว้ย สมัยนี้ดีๆ ยังอีกเยอะที่มึงยังค้นไม่เจอ”


“กูรู้ว่าคนดีๆ ยังมีอีกเยอะ แต่มันจะใช่คนที่ใช่หรือเปล่านี่สิ”


“คิดมากอะไรวะ คนที่ใช่ของมึงต้องดีอยู่แล้ว ถึงผู้หญิงชอบคนเลวแต่ผู้ชายชอบคนดีน่ะเฟ้ย”


“ฮ่าๆๆๆ เออว่ะ! เลวแม่งกูจะเก็บไว้ทำพันธุ์ทำซากอะไรใช่ไหม? หาคนดีคนใหม่ดีกว่า! มันอยากไปก็ให้มันไปล่ะกัน ฮู้! กูจะมัวมากลุ้มแบบนี้ไม่ได้ด้วยว่ะ เดี๋ยวเรตติ้งกูสู้ไอ้เหี้ยบู๊มันไม่ได้”


“ถุย จะแข่งกับเหี้ยบู๊ มึงก็อยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเลแล้ว!”


ไอ้บู๊ลิ้มที่พวกเราพูดถึงอยู่คือเพื่อนอีกคนที่ร่วมก๊กของพวกเราครับ ไอ้แซมน่ะเป็นเพื่อนสนิทกับไอ้บู๊ลิ้มตั้งแต่เรียนมัธยมนู้นแหละครับ ไอ้บู๊ลิ้มมันหล่อระดับเดือนคณะเชียวนะครับ นิสัยมันก็ดีแต่เรื่องฉาวในมุ้งของมันนี่สิ เสือกฟันดะไม่เลือกหน้าเลยผมยังมีเลือกบ้างอะไรบ้างแต่ไอ้เหี้ยบู๊ขอให้เป็นผู้หญิงล่ะครับมันเอาหมด


“เออ ไอ้เหี้ยบู๊มันหล่อ พ่อมันรวย มันดีกว่ากูทุกอย่างแต่กูจริงใจกว่ามันนะโว้ย”


“ถ้าความจริงใจมันถือได้ล่ะก็มึงป๊อบกว่ามันแน่ แต่เสียดายที่มันแบกใส่บ่าไม่ได้ว่ะ!”


นี่มันก็คือความจริงล่ะครับ ถ้าความจริงใจมันถือโชว์กันได้ล่ะก็ป่านนี้พวกที่มีดีแต่หน้าตามันคงไม่ได้เปรียบขนาดนี้แล้วมันก็จะไม่เกิดคำศัพท์ที่ว่ารู้หน้าไม่รู้ใจหรอก!


“เฮ้อ~ ผู้หญิงชอบคนเลว กูมันดีเขาเลยไม่ชอบ”


“กูว่าไม่เกี่ยวนะ มันขึ้นอยู่กับหน้าตาด้วยว่ะ”


“กูมันไม่หล่อ กูมันเหี้ย มึงพอใจหรือไง!?”


พูดเล่นแค่นี้ทำเป็นโวยวาย ผมส่ายหน้ากับมัน ไอ้แซมมันก็เบ้ปาก ผมดูนาฬิกาแล้วลุกขึ้น ป่านนี้ยัยเมย์คงจะหิ้วเศษอาหารให้ไอ้พวกนั้นแล้วล่ะมั้ง


“มึงจะไปไหนวะ?”


“นัดยัยเมย์ไว้ว่ะ”


“อ่าฮะ! หวานจริงนะโว้ย”


“หวานเหี้ยอะไรวะ ให้อาหารหมาโว้ย”ผมปฏิเสธอย่างหงุดหงิด นี่ก็อีกคน ผมล่ะอยากจะฆ่าไอ้คนปล่อยข่าวบ้าๆ บอๆ นี่เหลือเกิ๊น! พูดมาได้ว่าผมกับยัยเมย์แอบคบกัน ถุย! ต่อให้ทวีปยุโรปเคลื่อนมาอยู่หลังบ้านของผม ผมกับยัยบ้านั้นไม่มีทางเป็นแฟนกันได้อยู่แล้วเฟ้ย!


“เป็นเดตที่แปลกใหม่จริงๆ ว่ะ สมกับเป็นไอ้พรีสต์ร้อยศพเล็งใครคนนั้นไม่รอด”


“เหี้ยสิ ให้ข้าวหมาเป็นเดต! กูไม่คุยกับมึงล่ะ แล้วเลิกพูดว่ากูกับมันเป็นแฟนกันสักที กูอายชาวบ้านเขา ถ้ากูจะมีแฟนจริงๆ ล่ะก็ ระดับกูมันต้องสวยอย่างขวัญ อุษามณีเฟ้ย!!”ผมพูดเสร็จแล้วเดินออกไปทันทีไอ้แซมมันก็หัวเราะตามหลังผมมา เหอะ!


“ไอ้เมย์มันก็คล้ายๆ ขวัญอยู่นะโว้ย”


“เหี้ยแซมมม!”ผมหันไปคำรามทันที หุบปากไปเลยนะมึง!!! ผมชี้หน้าทะเล้นๆ ของมันอย่างคาดโทษ เดี๋ยวมึงโดนแย่งแฟนใหม่แน่ ไอ้เวรนี่! ผมหันหลับแล้วรีบเดินมาที่หน้าคณะทันที พอมาถึงก็เห็นไอ้สี่ตัวมันกำลังแดกอย่างเอร็ดอร่อยโดยไร้เงาของผู้ให้


เออ! ก็ดีเหมือนกันว่ะ ไม่อยากเห็นหน้าตอนนี้เหมือนกัน ผมเดินมานั่งเก้าอี้พังๆ ตัวเก่า มองพวกมันกินโดยไม่สนใจการมาของผมเลยสักนิด ทำเมินกูเหรอพวกมึง!? งอนกูที่ไม่เอาข้าวมาให้พวกมึงหรือไง ชิ!


“ไอ้พรีสต์!”เสียงของไอ้สตางค์ดังมาแต่ไกล ผมหันไปมองมันที่วิ่งกระหอบกระหื่น เอ๊ย กระหืดกระหอบมาที่ผม มันหยุดสูดอาการหายใจเล็กน้อยก่อนจะเงยขึ้นมาพูด


“กูหามึงตั้งนานแน่ะ”


“มีอะไร?”


“พี่วัฒน์ชวนไปก๊งร้านเดิม”


“เหี้ยยย... อีกล่ะ”ผมถอนหายใจ พี่วัฒน์นี่แกจะชอบชวนไปทุกอาทิตย์ล่ะครับ ผมต้องมีข้ออ้างมาอ้างแกทุกอาทิตย์เหมือนกัน แต่อาทิตย์นี้ดูท่าทางผมจะไม่รอด ไม่รู้ว่าเฮียแกจะเอาอะไรกับผมมากมาย ชอบชวนไปจัง! เห็นผมปฏิเสธแกก็ยังจะชวนไปอีก ให้มันได้อย่างนี้สิว่ะ!


“ไปเหอะมึง เฮียแกชวนมาตั้งนานแล้ว มึงไม่เบื่อบ้างหรือไงวะ ไปๆ มันให้สิ้นเรื่องสิ้นราว เฮียแกจะไม่ได้มาชวนมึงอีกไง”


ผมมองไอ้สตางค์แล้วใช้ความคิดไปด้วย มันก็พูดเข้าท่าเหมือนกันแฮะ ไปๆ มันให้สิ้นเรื่องสิ้นราวดีกว่า แม่ง ชวนกูจนรำคาญตายชัก ผมพยักหน้าเสียไม่ได้ ไปก็ไปวะ!!


“เอ่อ...มีอีกเรื่องที่จะบอกว่ะ คือ...”ไอ้สตางค์กำลังพูดอะไรบางอย่าง ผมก็ยกมือห้ามไว้ก่อนเพราะเสียงมือถือดังขึ้นแล้วเบอร์ที่โชว์มานั้นคือมามี๊ของผมเองครับ มามี๊ต้องมาก่อนทุกสิ่งอยู่แล้ว ผมก็กดรับอย่างรวดเร็ว


“ครับมามี๊~”


[ My honey my son~ วันนี้มามี๊จะส่งแม่บ้านไปทำความสะอาดบ้านพักให้นะจ้ะ Are you OK? ]


“It’s good Mame!”


[ Good boy How are you? ]


“Oh~ not bad mame! I hope you are fine.”


[ จ้ะ ตอนนี้มามี๊กะปาปี๊อยู่ที่เชียงใหม่ มาเยี่ยมยายจ้ะ ]


“ผมก็คิดถึงคุณยายเหมือนกัน ฝากความคิดถึงให้ยายด้วยนะครับ อ้อ! ปาปี๊ด้วยน่า ของแถมๆ~”


[จ้า แค่นี้ก่อนนะ ปาปี๊เรียกมามี๊แล้วจ้า ]


“ครับ”


[ จุ๊บๆ ]


“อ่า...จุ๊บๆ~”


ผมเก็บมือถือไว้แล้วมองหน้าไอ้สตางค์ที่ทำหน้าพิลึกอยู่ตรงหน้าแล้วอยากจะถีบยอดอกมันนัก ทำเป็นไม่ชินอีกนะโว้ย ผมก็รู้อยู่ว่าเวลาผมคุยกับมามี๊แล้วมันจะต่างจากเวลาปกตินิดเดียว เอ่อ...ไม่หน่อยก็ได้ แต่ไม่เห็นต้องทำหน้ารังเกียจกันขนาดนั้นเลยนี่หว่า!


“มึงมีอะไรจะพูดอีกหรือเปล่าวะ กูจะไปดูบ้านสักหน่อย เดี๋ยวได้เวลาที่แม่บ้านจะมาทำความสะอาดแล้ว ถ้าไม่มีอะไรกูขอตัวว่ะ ฝากเก็บจานข้าวไอ้พวกนี้ด้วยนะ”พูดรวบหัวรวบหางมันเสร็จผมก็รีบลุกขึ้นเดินไปหารถสุดที่รักของตัวเองโดยไม่ฟังเสียงโวยวายของไอ้สตางค์ แค่ให้เก็บจานข้าวหมาเอง เพื่อนกันนะโว้ยแค่นี้ทำไม่ได้เหรอวะ?


แล้วผมก็มาถึงรถที่รักของผมครับ มันเป็นเวสป้าสีเหลืองอ๋อย หึ! ออกจะเด่น ผมชอบ! ค้นหากุญแจสักพักผมจะสตาร์ทกลับบ้านพักอยู่นอกมอติดกำแพงมอเลยล่ะครับ มันก็ใหญ่อยู่พอสมควร ประมาณครอบครัวหนึ่งอยู่ได้ล่ะครับ บ้านนี้พ่อแม่ผมเช่าเอาไว้ตั้งแต่พี่ชายของผมเรียนที่นี้ เป็นบ้านที่ผมไม่ได้อยากให้ใครมาเล๊ย! เพราะอะไรน่ะเหรอครับ เหอะๆ ก็แบบว่า...ชายโสดอยู่คนเดียว มันก็...หึๆ อย่าคิดลึกครับ ไม่ได้พาสาวที่ไหนเข้าบ้านหรอกเพราะสภาพบ้านของผมไม่ได้อยากให้ใครเข้ามานั้นมันโคตรจะ... จะพูดยังไงดีล่ะ?


มันรกยิ่งกว่ารังหนูซะอีก!



TBC.
ถ้ามีคำผิดช่วยเตือนด้วยนะจ้ะ ขอบคุณจ้า~

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-03-2013 02:18:11 โดย poypoy »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ fossa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ฝันดีๆจ้ะ มาส่งเข้านอน เดวไปอ่านก่อน อิอิ

Right now!!!

  • บุคคลทั่วไป
สนุกมากอ่า o13

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
อิอิ
มาจิ้มต้อนรับเรื่องใหม่
เป็นกำลังใจให้นะคะ

ออฟไลน์ sam3sam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-4
ท่าทางตอนมัธยมพรีสต์คงแสบและร้ายน่าดู :laugh3:

ReeNu Nz

  • บุคคลทั่วไป
สนุกมาก ก ก ก ก

มาต่อไว ๆ นะค้าบ  :mc4: :mc4: :mc4:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19
แสบบบบบบบบบบบบบบบบ

ออฟไลน์ kny

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1800
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-15

ออฟไลน์ EVE910

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
อย่างนี้ไซโลต้องมาเอาคืนหนักแน่ๆ  เลย

 :L2: :L2:

shockoBB

  • บุคคลทั่วไป

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด