ไฟรัก โดย Bboyseries
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ไฟรัก โดย Bboyseries  (อ่าน 308634 ครั้ง)

sun

  • บุคคลทั่วไป
พือกระหน่ำ ฟังแล้ววุ้ย จะมีใครรอดชีวิตได้บ้างเนี่ยะ

 o21 o21 o21

โฮ่ะๆ นั่นจิ     :m11: 
ช่อง3 ยังต้อง แหยง
ช่อง7 ยังต้องหลีกทางให้โรย   คิคิ   o14


ป๋อล๋อ*.... เด๋วซิน ไปเตรียมรถกับเพลิงฉุดเฉินไว้ก่อนนะ   :m9:
กลัวเล้าเป็ด...จะมอดไหม้ ก้อคราวนี้ แล่ะ ฮี่ๆ   :m18:
มอดไหม้ไปด้วย เพลิง พายุ ริษยา คิคิ    :m3:   :m3:   :m3:

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
เข้ามานั่งตบยุงอ่านนิยาย  :m4:  :m4:  :m4:

nanao

  • บุคคลทั่วไป
พลาดไปล่ะก็ เสียใจตาย  o13

ออฟไลน์ uknowvry

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-6
 
วิ่งมาเข้าเล้าอย่างเริงร่า
 :o12:
แล้วก็วิ่งออกไปด้วยควาเศร้า
งืดดดดดดดดดดดดดดดดด
ใจร้ายจางอ่ะคับ
เศร้าๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ มูมู่น้อย

  • Global Moderator
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +468/-12
ดีจายยย  ได้อ่านแล้ววว   :m3:

รออ่านต่อจ้า  :a2:

nattabadin

  • บุคคลทั่วไป
โอ้วววววววว ไฟรักมาแร้ววว รอมาไฟเกือบมอด ล้อเล่นนะคับ

ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50

ตอนที่ 2


“เฮ้ย โดนเรียกว่าแค่นี้ทำไมต้องทำหน้าเหมือนจะร้องให้ด้วยวะปักษ์”
เสียงเพื่อนข้างโต๊ะเอ่ยขึ้นทัก ทำให้คนโดนทักกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่บางสิ่งบางอย่างให้หลุดพ้นจากรอบดวงตา แน่ล่ะ มันคือน้ำอุ่นๆที่เหมือนมันจะไหลออกมาให้ได้ทั้งๆที่พยามฝืนเต็มที่ ฝืนจนคนทักคงดูออกว่าตนเหมือนคนกำลังจะร้องให้
“เปล่านี่ ไม่ได้จะร้องซะหน่อย แค่แสบๆตา”
ชายหนุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้มจาง แต่มันเป็นรอยยิ้มที่แสดงออกแค่ทางปาก สายตาเจ้าตัวไม่ยิ้มด้วยเลยซักนิด
“จริงเร้อ ก็เห็นอยู่ เอาน่า โดนด่ามากๆ ก็สมัครเออรี่รีทายมันซะเลย ได้เงินเป็นแสน ตั้งตัวไปทำอย่างอื่นได้สบายเลยนะ อย่าคิดมาก อย่าคิดมากเพื่อน”
เพื่อนแสร้งรู้ทันพลางปลอบต่อ คนโดนปลอบอยากจะแย้งเหลือเกินว่าอาการเมื่อครู่ของตัวเองไม่ได้เกิดจากโดนตำหนิเรื่องเข้างานสายเลยซักนิด เขาผิดกฎเขาถูกตำหนิมันก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องอยู่แล้ว แต่อีกเรื่องที่หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้นี่สิ มันทำให้เขาเจ็บรื้นขึ้นมาอยู่ลึกๆ
ทำไมวิศรุตไม่โทรกลับมา ฝ่ายนั้นยังนอนไม่ตื่นเหรอ ไม่จริง ป่านนี้เขาคงถึงที่ทำงานแล้ว หรือเขาไม่สบายจนไม่อยากตรวจดูว่ามีกี่สายที่โทรหาเขาแล้วเขาไม่ได้รับ หรือเขากำลังยุ่งอยู่ หรือเขาลืม หรือเขา หรือๆๆๆๆ
หรือเขาไม่อยากโทรกลับมา!!!.....ปังง!!!
หลายคนที่กำลังง่วนอยู่กับการสะสางงานของตัวเองต่างก็เงยหน้าขึ้นมองไปยังที่มาของเสียงปังเมื่อครู่เป็นตาเดียว ภาพที่เห็นทำเอาทุกคนมองหน้ากันอย่างไม่สู้ดี ปรมินทร์กำลังนั่งกำหมัดแน่นวางเกร็งอยู่บนโต๊ะ สีหน้าและแววตาเคร่งเครียดอย่างคนกำลังใช้ความคิด แต่สิ่งที่ทุกคนหันไปมองหน้ากันคือเห็นชายหนุ่มกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด ปากบางสีสดนั่นสั่นระริก ก่อนที่หลายสายตาจะเห็นน้ำใสๆหยดจากสายตากร้าวคู่นั้นลงบนพื้นโต๊ะ
“เธอมีปัญหาอะไรปรมินทร์”
เสียงเข้มดุดังขึ้นลอยขึ้นมา พอทุกคนรู้ว่าคนเอ่ยเป็นใคร ต่างก็ก้มลงตั้งหน้าตั้งตาสะสางงานของตัวเองกันต่อ ปล่อยให้ คนทุบโต๊ะน้ำตาไหลหน้าเครียดเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงเพียงลำพัง
.
.
.
.
.
.
.
.
“หา!!!แกโดนพักงานหนึ่งสัปดาห์เหรอปักษ์”
“อืม ทำกิริยาไม่เหมาะสมในที่ทำงาน”
“แกทำอะไรวะ ถึงได้โดนขนาดนั้น”
“ทุบโต๊ะ น้ำตาใหลก็แค่นั้น”
“เครียดเรื่องงานเหรอวะแก”
“คนที่สั่งพักงานฉันก็คิดอย่างนั้นแหละ เขาบอกถ้าฉันไม่พร้อมที่จะทำงานก็สมควรพักไปก่อน”
อานนท์....นิ่ง นึกทวนประโยคเพื่อนซี้....คนที่สั่งพักงานฉันก็คิดอย่างนั้น....แสดงว่าเจ้าตัวไม่ได้เครียดเรื่องงานน่ะสิ เอาอีกแล้วนะ ปรมินทร์
“ปักษ์ เมื่อไหร่แกจะแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกันได้วะ”ชายหนุ่มเตือนเพื่อนเมื่อพอจะเดาสาเหตุ ที่เพื่อน.....ทุบโต๊ะ น้ำตาใหล..ได้
“ฉันพยายามแล้วอานนท์ ฉันพยายามแล้ว”ปรมินทร์เอ่ยเสียงสั่น เขาเองก็ไม่อยากที่จะเสียงานเสียการเพราะเรื่องส่วนตัว แต่ก็ทำไม่ได้ทุกที หลายครั้งพยายามคิดมองอะไรๆในแง่ดี แต่ยิ่งมองก็ยิ่งเจ็บ เจ็บที่สิ่งที่เป็นกับสิ่งที่มองมันขัดกัน วิศรุตเปลี่ยนไปอย่างที่เขารู้สึกได้ ทำไมล่ะ เขาทำอะไรผิด ทำไมความรักที่เขาคิดว่ามันลงตัวและสวยงามแล้วถึงต้องมาลงเอยด้วยความเจ็บปวด
“ใจเย็นๆสิปักษ์ แกอย่าไปคิดอะไรมากมายซิวะ ความรักมันไม่ได้มีด้านเดียวนะโว้ย ฉันรู้ว่าแกเคยได้รับแต่ด้านที่สวยงาม แต่แกต้องเผื่อใจให้กับด้านที่เลวร้ายด้วยสิ”
“แล้วทำไมฉันจะต้องมาเจอด้านที่เลวร้ายด้วยล่ะอานนท์ ฉันเป็นคนเริ่มต้นก่อนเหรอ เท่าที่จำได้เขาเดินมาหาฉันเองนะ ทำไมพี่วิชญ์ต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย ถ้าไม่คิดที่จะจริงจังตั้งแต่ทีแรกเขาเข้ามาหาฉันทำไม เขาทำให้ฉันรักเขาทำไม ฉันไม่เข้าใจ”
“พูดยังกะตอนนี้เขาเลิกรักแกแล้วงั้นแหละ”
“เขายังไม่ได้บอกเลิกเป็นคำพูดหรอก แต่การกระทำเขามันฟ้องชัด จนฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว”
“เขาทำอะไร เขาทำอะไร ไหนแกบอกฉันซิ”
“เขาพยามหลบหน้าฉันตลอด โทรหาก็ไม่รับสาย ทิ้งเบอร์ไว้ก็ไม่โทรกลับ แกจะให้ฉันคิดยังไง เมื่อก่อนเขาเป็นแบบนี้ซะที่ไหน”
“แค่นี้น่ะเหรอที่แกมาตีโพยตีพายว่าจะโดนทิ้ง”
“แกไม่ได้เป็นฉันแกไม่รู้หรอกอานนท์ สัญชาตญาณคนเรามันมี ฉันรู้ ฉันรู้ว่าพี่วิชญ์เปลี่ยนไป”
“แล้วแกจะเอายังไง”
“ก็นี่ไงที่ฉันไม่รู้ ฉันรักเขาอานนท์ ฉันรักเขา ฉันคงทนไม่ได้ถ้าพี่วิชญ์บอกเลิกฉันขึ้นมาจริง ๆ”
คราวนี้ไม่ใช่แค่เสียงฝ่ายนั้นสั่น อานนท์รับรู้ได้ทันทีว่าคนปลายสายกำลังร้องให้อย่างคนคับแค้นใจ
“ไม่เอานะปักษ์ แกอย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลย พี่วิชญ์หน้าที่การงานเขาขนาดนั้น เขาอาจจะไม่ว่างจริงๆก็ได้ แกต้องเข้าใจในตัวแปรหลายอย่างด้วยนะ อย่ามองอะไรด้านเดียว อย่าร้อง อย่าร้อง ไม่เอา แกเคยเข้มแข็งนี่หว่า”
“ฉันพร้อมจะเข้าใจนะอานนท์ถ้าพี่เขาไม่มีเวลาห็ฉันเพราะเรื่องงานจริงๆ”
“แกหมายความว่าไง”
“มันยังมีบางอย่างที่แกยังไม่รู้ก่อนที่ฉันจะคบกับเขา”
“อะไร มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้เกี่ยวกับคนรักของแกเหรอปักษ์”
.
.
.
.
.
.
.
“กูเชื่อว่าพี่วิชญ์ยังรักกูอยู่ว่ะไอ้กิต”อธิศรโทรรายงานเพื่อนร่วมวงการทันทีที่ตื่นขึ้นมารอบสอง และจัดการภารกิจส่วนตัวเรียบร้อยจนพาตัวเองมานั่งทานอาหารที่วิศรุตบอกเอาไว้ก่อนออกไป วันนี้ทั้งวันเขาคิดจะไม่ไปไหน ชายหนุ่มจะอยู่รอจนเจ้าของบ้านกลับมาและเจอเขา นั่นมันหมายถึงอะไรๆที่คิดไว้มันน่าจะง่ายขึ้น
“งี้ก็เข้าทางซิวะอาร์ม แล้วมึงแน่ใจว่าไอ้หน้าโง่ของมึงยังรักมึงอยู่”กิติกรบอกอย่างยินดีแต่ก็อดเคลือบแคลงไม่ได้ ก็มันนานแล้วน่ะสิที่อธิศรร้างลากับวิศรุต นานจนเขาไม่อยากแน่ใจว่าว่าวิศรุตจะยังมีใจให้เพื่อนเขาอยู่
“นี่ถ้ากูถ่ายวีดีโอไว้ได้กูคงถ่ายเก็บไปให้มึงดูแล้วว่าเมื่อคืนพี่วิชญ์เขาโหยหากูขนาดไหน”
“ขนาดนั้นเลยเหรอวะ เสน่ห์มึงยังใช้ได้นี่หว่า”
“มันอยู่ที่ฝีมือโว้ย ระดับไอ้อาร์มซะอย่าง ลองใครได้สัมผัสแล้วไม่ติดใจกูไหว้เลยล่ะ”
“เออๆ มึงแน่ ว่าแต่ว่ามึงคง ไม่กลับไปหลงไอ้เกย์นั่นจนลืมเรื่องที่เราเคยทำไว้นะโว้ย”
“เออกูไม่ลืมหรอก รับรองมึงกะกูรอดชัวร์ เงินไม่กี่แสน ถ้าในระยะเวลาสามเดือนกูเอาจากพี่วิชญ์ไม่ได้ มึงเลิกคบกูได้เลย”
“มันง่ายอย่างนั้นเลยเหรอวะ”
“ มึงเชื่อมือกูเหอะน่า รับรองกูจะเอาเงินก้อนนี้ไปฟาดหน้าไอ้พวกนั้นพร้อมมึงแน่”
“เออๆๆกูเชื่อ แต่เร็วๆหน่อยก็ดีนะ ทุกวันนี้กูไปไหนมาไหนก็ผวาว่าไอ้เสี่ยนั้นมันจะส่งคนมาตัดแขนตัดขาเอา”
“ทีอย่างนี้ทำกลัวทีเข้าไปเสี่ยงเล่นน่ะไม่กลัวนะมึง”
“ก็กูมั่นใจนี่หว่าว่าเราจะได้เงินล้านชัวร์ ใครจะคิดล่ะว่ามันจะกลับตาลปัตรแบบนี้”
“เออๆ แล้วไปแล้วก็แล้วไป แค่เรามีทางออกก็บุญเท่าไหร่ เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะ กูกินข้าวก่อน”
การสนทนากับเพื่อนซี้จบลงแค่นั้น ข้าวในจานคนวางสายยังไม่แตะในทันที ในหัวสมองชายหนุ่มเริ่มครุ่นคิดหาวิธีที่จะกอบโกยเงินหลักแสนจากวิศรุต!!
.
.
.
.
.
.
.
การประชุมบอร์ดผูบริหารที่เพิ่งจะเลิกไปทำเอาวิศรุตกลับเข้ามานั่งหน้าเครียดในห้องทำงานส่วนตัว ผลงานของเขาที่ผ่านมามันย่ำแย่ถึงขนาดต้องโดนวิจารณ์กลางบอร์ดเลยเชียวเหรอ หนุ่มใหญ่กุมขมับอย่างคนคิดหนักด้วยยังรับไม่ได้กับการโดนเพ่งเล็ง เขาเคยแต่นั่งมองอาการหน้าซีดพูดไม่ออกของเพื่อนร่วมงานคนอื่นเวลาโดนชี้วิจารณ์กลางบอร์ด ไม่อยากจะเชื่อว่าวันนี้เขาจะตกเป็นเป้าสายตาซะเอง
อาการสั่นระรัวของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ ปลุกให้หนุ่มใหญ่ตื่นขึ้นมาจากอาการเครียดหนัก เบอร์ที่โชว์หน้าเครื่องทำเขาผ่อนลมหายใจก่อนจะกดรับ
“รับได้แล้วเหรอครับ”น้ำเสียงคล้ายประชดดังมาจากต้นสาย หนุ่มใหญ่ข่มอารมณ์ตอบกลับอย่างใจเย็น
“ถ้าพี่ว่างพี่ก็รับ อย่าหาเรื่องดีกว่าปักษ์”
“ผมจะกล้าหาเรื่องผู้บริหารระดับสูงได้เหรอครับ”
“อย่าอ้อมค้อมปักษ์ มีอะไรก็พูดมา พี่มีงานต้องเคลียร์”
“เย็นนี้พี่ว่างหรือเปล่า”
“ทำไม”
“ก็อยากเจอ ผมมีเรื่องอยากคุยด้วย”
“เรื่องอะไรคุยตอนนี้ไม่ได้เหรอ”
“ไหนบอกว่ามีงานต้องเคลียร์ไงครับ”
“ก็ถ้าไม่นานเกินไปพี่ก็คุยได้”
“แล้วถ้ามันนานล่ะครับ”
“แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ”
“อ๋อต้องมี....เรื่อง....ใช่มั๊ยครับพี่วิชญ์ถึงจะออกมาเจอผมได้”
วิศรุตนิ่งไปเมื่อปรมินทร์เน้นคำว่า..เรื่อง..ให้ได้ยิน ใช่สินะ นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้มีเวลาให้คนรัก ...คนปัจจุบัน..คนนี้
“ที่..เดี๋ยวนะมีสายเข้า”
หนุ่มใหญ่กำลังจะถามถึงสถานที่ที่สะดวกที่จะเจอกัน แต่พลันมีเสียงสัญญาณเรียกซ้อนดังเข้ามา ด้วยความที่คิดว่าเป็นเรื่องงานเลยเลี่ยงไปกดรับ แต่เสียงที่เอ่ยทักมา ไม่ใช่เสียงลูกค้า แต่เป็น
“ผมอาร์มนะครับพี่วิชญ์”
“อืม อาร์ม มีอะไรครับ”หนุ่มใหญ่ทัก
“ก็ไม่มีอะไรครับ คิดถึงเลยโทรมาหา ยุ่งอยู่หรือเปล่าครับ”
วิศรุตเงียบคิด คำทักทายสองคนที่โทรหาเข้าช่างแตกต่างกันซะเหลือเกิน ได้ยินเสียงปรมินทร์ทีไรชายหนุ่มรู้สึกเครียดได้ทุกครั้ง แต่พอได้ยินเสียงอธิศร ทำไมดูอะไรๆมันเบาลงไปเยอะ หนุ่มใหญ่จึงตัดสินใจเอ่ยออกไป
“รอเดี๋ยวนะอาร์ม พี่ติดสายลูกค้าอยู่ ขอพี่เคลียร์แป๊บ เดี๋ยวพี่มาคุยด้วย”
“ครับ”อธิศรตอบรับอย่างว่าง่าย หนุ่มใหญ่ผุดรอยยิ้มตรงมุมปากนิดก่อนจะสลับสายกลับมาคุยกับคนที่โทรเข้ามาก่อน
“ท่าทางจะยุ่งนะครับ”ปรมินทร์ทักก่อนเมื่อได้สัญญาณจากปลายสาย วิศรุตหุบยิ้ม ดูเอาเถอะ เสียงทักปรมินทร์ช่างแข็งกร้าวซะจนอยากจะวางสายมันซะเดี๋ยวนี้ แต่ก็ทำใจเย็นตอบ
“ก็ยุ่งเป็นปกติ”
“แล้วตกลงเย็นนี้ว่างมั๊ยล่ะครับ”
“คงไม่ได้แล้วล่ะ ลูกค้านัดทานข้าว”
ปรมินทร์เงียบไป เขานึกอยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ แต่แม้จะ....นึกอยู่แล้ว....แต่ชายหนุ่มก็อดที่จะใจสั่นไม่ได้
“เอาไว้ถ้าว่างแล้วพี่จะโทรนัดละกัน แค่นี้ก่อนนะ ติดสายลูกค้าอยู่”
เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ ปรมินทร์รู้สึกจุกแน่นขึ้นมาอย่างเจ็บปวด วิศรุต ไม่มีเวลาให้คนที่เคยบอกว่ารักอย่างเขาเลยจริงๆ ชายหนุ่มนึกน้อยใจ หากว่าฝ่ายนั้นรู้ว่าเขาโดนพักงาน เขาจะได้รับคำปลอบใจหรือคำว่า ...สมน้ำหน้ากันนะ
ทางด้านวิศรุต หลังตัดสายคนรัก คนปัจจุบันทิ้งไป หนุ่มใหญ่ก็ไม่รอช้าที่หันมาสนทนากับ คนรักเก่า อย่างคนอารมณ์ดี
“เย็นนี้พี่วิชญ์ว่างหรือเปล่าครับ”อธิศรเอ่ยถาม เมื่อผ่านการสนทนาไปได้พักหนึ่ง คนโดนถามนิ่งคิดซักพัก ก่อนจะตอบออกไปด้วยคำตอบที่ทำให้คนถามผุดยิ้ม
“ว่างครับ อาร์ม มีอะไรหรืออยากไปไหนเหรอ”
“ก็ตอนแรกผมว่าจะรอพี่วิชญ์อยู่ที่บ้าน แต่คิดอีกที ผมว่าผมออกไปหาพี่วิชญ์แล้วเราไปดูหนังฟังเพลงกันดีกว่า”
“อาร์ม อยากไปเหรอครับ”
“คือ เราไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันนาน ผมคิดถึงบรรยากาศนั้นน่ะครับ หรือพี่วิชญ์ไม่อยากที่จะไปกับผมแล้ว”
“อาร์มก็รู้ว่าพี่คิดยังไงกับอาร์ม”
“แสดงว่าพี่วิชญ์ตกลง”
“อือหึ อาร์มอยากไปไหนบอกพี่ได้เลย พี่ก็อยากพักสมองเหมือนกัน ช่วงนี้มีเรื่องให้เครียดเยอะ”
“เหรอครับ งั้นก็ดีเลย งั้นเดี๋ยวผมไปหาพี่วิชญ์ที่ทำงานนะครับ”
“ไม่ต้องลำบากหรอก เดี๋ยวพี่ไปรับ แต่งตัวรอพี่ละกัน”
การนัดหมายจบลงด้วยความพึงใจทั้งสองฝ่าย ต่างจากใครอีกคนที่กำลังนั่งจมอยู่กับที่ อย่างกับคนที่ไม่มีแรงขยับไปไหน
ปรมินทร์ นั่งอยู่ที่เดิม นานจนฟ้ามืด ชายหนุ่มโทรกลับไปหาวิศรุตหลายรอบ หวังเพียงว่าฝ่ายนั้นจะมีเวลาให้ แม้เสี้ยวนาทีชายหนุ่มก็ดีใจหากว่าได้เจอหน้า ความรู้สึกเหงา สับสน ตีกันวุ่นวายอยู่ลึกๆภายในใจ แต่ทำไมหนอ ฝ่ายนั้นทำไมไม่ยอมรับสายเขาซักที
“ก็เขาบอกนัดทานข้าวกับลูกค้า เขาก็อาจจะยังทานไม่เสร็จก็ได้ แกก็อย่าไปโทรตามเขามากมายสิปักษ์”
อานนท์ให้เหตุผลเขาเมื่อเขาโทรไประบายความอึดอัดใจให้ฟัง
“เอางี้ วันนี้ฉันยอมเลิกนัดทั้งหมด ฉันจะไปหาแก อยู่กับแก หวังว่าแกคงจะดีขึ้น และหายฟุ้งซ่านได้นะ แกอยากไปไหน บอกฉัน ฉันจะพาแกไปทุกทีเลยเอา”
อานนท์เอ่ยตบท้าย เมื่อรู้สึกว่า อาการฟุ้งซ่านของเพื่อนคงไม่ดีขึ้น
“เราไม่ได้ดูหนังฟังเพลงกันนานเท่าไหร่แล้วอานนท์”ปรมินทร์เอ่ยถาม
“ก็ตั้งแต่แกรู้จักกับพี่วิชญ์นั่นแหละ”อานนท์ตอบ ไม่ได้อยากตัดพ้อนักหรอก แต่มันเป็นความจริงที่ต้องเอ่ย ปรมินทร์รักวิศรุตมากขนาดไหน มันเป็นสิ่งที่เขารู้ดี
“งั้นถ้าแกยกเลิกนัดของแกได้จริงๆ ฉันก็อยากที่จะไปเปิดหูเปิดตา แกสะดวกที่จะไปกับฉันใช่มั๊ย”
“สำหรับแก ฉันสะดวกอยู่แล้วล่ะ เจอกันที่ไหน จะให้ฉันไปรับ หรือต่างคนต่างไป”
“ต่างคนต่างไปดีกว่า เจอกันที่..........แล้วกัน”
“เออ เออ แล้วเจอกัน”อานนท์รับคำเมื่อปรมินทร์บอกสถานที่ สถานที่ ที่เขาคิดว่ามันจะคลายเครียดให้เพื่อนซี้
.
.
.

niph

  • บุคคลทั่วไป
และแล้วอดีตกับปัจจุบันก็พบกัน
สงครามย่อย ๆ ของคนสามคนก็ปะทุขึ้น ณ ห้างใหญ่ใจกลางเมือง  o3
(ล้อเล่นน่าาาาาา)

 :m28:
สงสัยอ่ะ
เรื่องมันดูรวบรัดเหมือนจะไม่มีอะไรมาก อาจจะมีหักมุมนิดหน่อย
อยากรู้อ่ะ คนแต่งวางโครงไว้กี่ตอนเนี่ย (มะต้องตอบก็ได้นะ แค่สงสัยเฉย ๆ)

gobgab

  • บุคคลทั่วไป

.............ไม่รักแล้วยื่อทำไมหั้ยเจ็บปวด............ :o12: :o12:

ออฟไลน์ ronger

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 599
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
โหย เรื่องนี้บีบคั้นสุดๆ
สงสารปักษ์เจงๆเลย o7
วิศรุตมานเลวววววววววววววววววววววว :angry2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
 :เฮ้อ: .... คนหลายใจกับชายโฉด เหมาะกันดีนะ  :m27:  :m27:

nanao

  • บุคคลทั่วไป
เข้มข้นทุกตอนจริง ๆ ตอนหน้าว่าจะสนุกกว่านี้อีกหลายเท่า

ออฟไลน์ zandwizz

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-7
 :impress:

ประเดี๋ยวต้องเจอกานแน่เรย

จะเกิดอะไรต่อไปเนี่ย

รออ่านต่อไปนะครับ

 o15

ออฟไลน์ uknowvry

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-6
 :a10:
อยากอ่านต่อๆๆๆ
มาลงเร็วๆนาคับ

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
9อนหน้าท่าทางมีบาดเจ็บปางตายแฮะ

ออฟไลน์ ~ScAreD:SAcreD~

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1811
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-2
โอ้ววว คู่นี้ ได้ข่าวมาว่า รักด้วยเลือด อิอิ

ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ เลือดสาดกระจาย

ไฟร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  :m1:

Bboyseries

  • บุคคลทั่วไป
มีของมาฝากแฟนๆ วิศรุต กะ ปรมินทร์ (อีกแล้ว)

http://www.antfly.net/pictures/070913024853489.jpg


ยังไงก็ช่วยจิ้มเข้าไปดูกันหน่อยนะครับ


ขอบคุณครับ

Boy

ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50
หุหุหุหุ

มาช่วยเจ้าของเรื่องทำการขายครับ






อย่าลืม ช่วยอุดหนุนกันนะครับ

ขอบคุณครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-09-2007 10:14:20 โดย Junrai_Hyper »

theera

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ DeShiWa

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4379
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-8
 :impress: :impress: :impress:

อะครับสนุกดีครับผม แต่รู้สึกว่า ปักต์จะด้อยกว่า อาร์มไปหน่อยนะ

แบบนี้มะชอบเลยครับ อิอิ ปักต์ต้องเด่นกว่า อาร์มนะครับ อิอิ

แล้วจะรออ่านต่อไปนะครับผม เนื้อเรื่องอ่านแล้วชอบครับผม

 :impress: :impress: :impress:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8442
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586

เข้ามาบอกว่าเห็นด้วยกะรีบนเคอะ
อิอิ

ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50

ตอนที่ 3
ภายในร้านอาหารกึ่งหรู อธิศรก้มหน้าก้มตาทานอาหารที่วิศรุตสั่งให้อย่างเอาใจคนสั่ง เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองฝ่ายนั้นเป็นระยะๆ ซึ่งทุกครั้งก็เจอแต่สายตาที่ถูกมองมาอย่างคนมีความสุขของคนมอง
“ไม่เห็นพี่วิชญ์ทานอะไรเลยครับ”
คนถูกมองถามเมื่อรู้สึกตึงหน้าท้องขึ้นมา
“พี่สั่งมาให้อาร์มทานนี่ครับ อีกอย่างอาร์มก็รู้ว่าพี่แพ้อาหารพวกนี้”
วิศรุตตอบยิ้มๆ อธิศรจึงเพิ่งสังเกตอาหารแต่ละอย่างที่เป็นของโปรดของเขา แต่เป็นของมีพิษสำหรับคนตรงข้ามจึงเอ่ยแย้งว่า
“พี่วิชญ์ไม่เห็นจำเป็นต้องสั่งอาหารรสจัดมาซะเต็มโต๊ะอย่างงี้เลยนี่ครับ”
“ก็พี่ยังจำได้นี่ว่าอาร์มชอบทาน”
หนุ่มใหญ่ตอบอย่างเอาใจ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับอธิศรเขายังไมลืม แล้วยิ่งปรมินทร์ก็เป็นคนทานอาหารรสชาติเดียวกับเจ้าตัวยิ่งทำให้เขาลืมรสนิยมของเจ้าตัวในข้อนี้ลำบาก แรกๆทีคบกับปรมินทร์ชายหนุ่มก็มักที่จะเห็นปรมินทร์สั่งอาหารแบบนี้มาทาน แต่เขาไม่เคยคิดที่จะสั่งให้เลย ก็ในเมื่อเขาเกลียดอาหารพวกนี้แล้วเขาจะสั่งให้มันมารกตาให้พาลทานอย่างอื่นไม่ลงไปทำไม อีกอย่างปรมินทร์ก็ไม่ใช่อธิศร แม้ว่าครานั้นความรักของเขากับนายแบบหนุ่มจะร้างลา แต่เขาก็อยากที่จะเก็บความทรงจำดีๆบางอย่างไว้กับตัวเอง
ปรมินทร์เคยถามว่าทำไมเขาถึงไม่ชอบอาหารรสจัด ก็มันเคยทำให้เขาเกือบตายน่ะสิตอนสมัยเด็กๆ กับรสชาติที่เผ็ดร้อน เขายังจำได้ถึงอาการปวดท้องทุรนทุรายดั่งไส้จะขาดจนถูกหามเข้าโรงพยาบาลเมื่ออาเจียนออกมาเป็นเลือดจนตัวซีด
“อิ่มแล้วเหรอ ทานเยอะๆสิ เหลือเวลาตั้งเยอะ”
หนุ่มใหญ่เอ่ยต่อเมื่อเห็นคนตรงหน้ารวบช้อนส้อมไว้บนจาน
“ไม่เอาแล้วครับ เดี๋ยวอ้วนล่ะแย่เลย ว่าแต่พี่วิชญ์จะไม่ทานอะไรจริงๆเหรอครับ”
“ปกติพี่ก็ไม่ค่อยทานข้าวเย็นอยู่แล้ว ว่าแต่อาร์มเถอะ อิ่มจริงๆนะ”
อธิศรพยักหน้ายิ้มๆแทนคำตอบ สองคนจึงลุกออกจากร้านเมื่อจัดการเรื่องค่าอาหารเรียบร้อย โดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่รู้เลยว่าการกระทำที่แสดงออกต่อกันด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุขนั้น มีสองสายตาได้มองเห็นทุกอริยาบท
“จะไปไหนน่ะปักษ์”
อานนท์เข้ารั้งตัวปรมินทร์เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวกำลังจะก้าวตามสองคนที่เดินคู่กันไปด้วยท่าทีสนิทสนม
“แกก็เห็นเหมือนที่ฉันเห็นนี่อานนท์”
ปรมินทร์ตอบอย่างขุ่นเคือง เขาอยากจะตามไปถาม......คนของตัวเอง...........ว่าไอ้ตี๋หน้าเด็กที่เดินคู่นั่นเป็น......ลูกค้า....อายุน้อยหรือยังไง
“แกจะตามพี่วิชญ์ไปเหรอ”อานนท์ถาม คนถูกถามพยักหน้าแทนคำตอบ แล้วก็ไม่รอที่จะตอบคำถามใดๆอีก สองขาก้าวพรวดตามจุดมุ่งหมายไปทันที อานนท์ไม่รอช้าที่จะวิ่งตาม แต่พอตามไปถึงก็ต้องใจเสียเมื่อเห็นปรมินทร์กระชากแขนวิศรุตไว้ซะแล้ว
“เฮ้ย ปักษ์ใจเย็นๆนี่มันในห้างนะแก”
คนใจเสียเข้ารั้งเพื่อน แต่โดนสะบัดออกด้วยสายตา ก่อนที่เจ้าของสายตาจะหันมามองหน้าคนที่ตนนึกโกรธและนึกน้อยใจอย่างเอาเรื่อง
“ปล่อยพี่ก่อนปักษ์ เดี๋ยวคนมอง”
วิศรุตแกะมือชายหนุ่มออก ผ่อนลมหายใจอย่างคนนึกเบื่อ ก่อนจะหันไปมองสบตาคนข้างตัวที่ตีสีหน้างงๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“ไม่มีอะไรหรอกอาร์ม น้องที่ทำงานน่ะ”
หนุ่มใหญ่อธิบาย มันเป็นคำอธิบายที่ทำเอา...น้องที่ทำงาน....อึ้ง ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงกล้าเอ่ยประโยคที่กรีดใจเขาได้ แล้วเด็กหนุ่มอีกคนนั่นเป็นใครกัน
“ทำไมพนักงานบริษัทพี่วิชญ์ทักทายกันแรงจัง”
คนที่ปรมินทร์นึกสงสัยเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ พลางสู้สายตาที่โดนมองก่อนแล้วอย่างไม่สะท้าน
“ฉันไม่ไช่พนักงานบริษัทพี่วิชญ์”
คนถูกมองสถานะผิดๆตอบเสียงเข้ม มันเป็นน้ำเสียงที่คนกลางอย่างวิศรุตรู้ว่าคนพูดกำลังรู้สึกเช่นไร อาการขี้ระแวง น้อยใจ นิสัยผู้หญิง มันกำลังจะเกิดขึ้นนั่นเอง
“มีอะไรค่อยคุยกันปักษ์ หนังจะฉายแล้ว พี่รีบ”
หนุ่มใหญ่บอกปัด ก่อนจะทำทีหันไปชวนคนข้างกายเดินหนีให้พ้นจากตรงนี้ เพราะเชื่อว่าคงมีคนเริ่มมองแล้ว
“นี่พี่จะไปดูหนังเหรอ”
ปรมินทร์ถามเสียงดังขึ้นทันควัน พอๆกับที่อานนท์เข้ารั้งตัวอีกรอบเพื่อเตือนสติให้เจ้าตัวรับรู้ว่ากำลังยืนอยู่ในที่สาธารณะ และก็กำลังจะตกเป็นเป้าสายตา
“คนเริ่มมองแล้วล่ะพี่วิชญ์”
อธิศรเข้ากระซิบคนโดนถาม อานนท์มองภาพนั้นอย่างนึกรู้ทันว่าเกมนี้ใครมาเหนือใคร เด็กหนุ่มที่กระซิบวิศรุต คงมีอะไรมากว่าที่เห็น เขาไม่ได้ปล่อยให้ความโมโหบังตาอย่างปรมินทร์จนมองอะไรไม่ถี่ถ้วนก่อนโวยวาย
“ปักษ์ ฉันว่าเรากลับกันก่อนเถอะ มีอะไรค่อยเคลียร์กันวันหลัง”
ชายหนุ่มออกแรงดึงเพื่อนให้ถอยทัพก่อนที่อะไรๆจะบานปลาย แต่ทว่าคนโดนดึงไม่ถอนตัวเอาง่ายๆ
ปรมินทร์สะบัดมืออานนท์ออกพลางส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจไปยังวิศรุต ก่อนจะเอ่ยถาม
“ไหนพี่บอกพี่ไม่ว่างไงพี่วิชญ์”
“จะอะไรกันนักหนาหะปักษ์ ก็บอกแล้วไงมีอะไรค่อยคุยกันวันหลัง”
วิศรุตตอบอย่างไม่สะท้าน เพราะคนที่เขาแคร์ตอนนี้คืออธิศร นายแบบหนุ่มที่อาจมีหลายสายตารู้จัก และอาจกำลังจ้องมองอยู่ เขาจึงอยากที่จะพาเด็กหนุ่มไปให้พ้นจากจุดล่อแหลมที่จะโดนซุบซิบในวงการของเจ้าตัวนั้นโดยเร็ว
“วันหลัง วันหลัง พี่เคยมีเวลาให้ผมหรือไง”
ปรมินทร์ไล่ต้อนต่ออย่างคนหมดความอดทน อานนท์นึกขัดใจว่าทำไมเพื่อนไม่ยอมควบคุมอารมณ์ ยังไม่ทันรู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็ดันโวยวายออกมา แล้วอย่างนี้จะไปเหลือค่าอะไรให้วิศรุตได้มองเห็นล่ะ
“ท่าทางเรื่องจะยาว ผมขอตัวก่อนนะพี่วิชญ์ แถวนี้น่าจะมีคนรู้จักผมอยู่บ้าง”
อธิศรเอ่ยออกมา หลังจากที่นึกประมวลสถานการณ์ ชายหนุ่มที่ออกอาการวีนแตกตรงหน้าคงจะเป็นคนที่ก้าวเข้ามาแทนที่เขา เฮอะ พี่วิชญ์นะพี่วิชญ์ ถ้าจะหาคนมาแทนที่เขาทำไมไม่หาคนที่มันใกล้เคียงเขานะ เกย์นิสัยผู้หญิงน่ารำคาญแบบนี้คบเข้าไปได้ยังไง หรือว่าไอ้เกย์ขี้วีนนี่มันจะเป็นฝ่ายวิ่งเข้าหาพี่วิชญ์เอง ใช่สิ มันต้องเป็นอย่าง
นี้แน่ๆ อย่างพี่วิชญ์คงไม่แลตาคบใครสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้แน่
“ดังมาจากไหน ถึงกลัวว่าใครจะรู้จัก”
ปรมินทร์ตวัดเสียงถาม ด้วยอารมณ์หึงที่มีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงพาลไม่ชอบขี้หน้า...คนดัง...เอาดื้อๆ
อธิศรไม่โต้ตอบอะไรทั้งๆที่รู้ว่าโดนว่ากระทบเด็กหนุ่มเลือกที่จะแสร้งมองหน้าวิศรุตอย่างงๆ คนถูกมองเริ่มเอือมระอาในคำพูดหาเรื่องของปรมินทร์จนทนไม่ได้
“อยากคุยอยากเคลียร์อะไรก็ตามมา ทุกอย่างมันจะได้จบๆซะที”
หนุ่มใหญ่บอกกับคนหาเรื่องด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มอารมณ์ไม่พอใจ ก่อนจะเอ่ยขอตัวและขอโทษกับคนที่โดนหาเรื่องและมองหน้าเขางงๆ แล้วออกเดินนำไปเพื่อให้คนที่เขานึกไม่พอใจได้เดินตามเพื่อเคลียร์ข้อข้องใจ
ปรมินทร์มองอธิศรด้วยหางตาก่อนจะตามวิศรุตไป ลับหลังคนถูกมองหน้าแอบยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างสมเพชคนมอง แต่ท่าทีดังกล่าวไม่พ้นสายตาอานนท์
“ยิ้มอะไร”คนมองเห็นท่าทียิ้มเยาะเอ่ยถาม
“สมเพชคนไง”อธิศรตอบตรงๆ วิศรุตไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้วนี่ เขาจะแสร้งสีหน้าและคำพูดเพื่อเรียกคะแนนไปทำไม ข้างหน้าที่ยืนสบตาเขาอยู่ก็แค่เกย์ออฟฟิสรากหญ้าดีๆนี่เอง
“นายเป็นอะไรกับพี่วิศรุต”
อานนท์เอ่ยถามอย่างใจเย็น อธิศรมองหน้าคนถามแค่แวบก่อนจะตอบออกมาอย่างกวนโทสะ
“ไปถามพี่วิชญ์ดิ”
“มันต่างกันตรงไหนล่ะถ้านายจะตอบหรือพี่วิชญ์จะตอบ”อานนท์ไล่ต่อ
“ไม่ต่างหรอก แค่ผมไม่อยากเสียเวลาคุยกับคุณก็แค่นั้น”
ก่อนจะเดินจากไปเมื่อพูดจบ อธิศร มองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้มเหยียดออกมาในที่สุด
“ท่าทางชีวิตแกจะวุ่นวายหนักแล้วล่ะปักษ์”
คนถูกยิ้มเหยียดนึกเห็นใจเพื่อนขึ้นมาเมื่อนึกคาดการณ์อะไรไว้ล่วงหน้าจากแววตาของคนที่เดินหนีเมื่อครู่
“หวังว่าพี่วิชญ์คงจะไม่บอกเลิกแกหรอกนะ”
ชายหนุ่มเอ่ยต่อเมื่อมองตามทางที่เพื่อนซี้เดินตามวิศรุตไป
.
.
.
.
.
----------------------------------------------------------

หุหุหุหุ

ลงวันละนิด จิตแจ่มใส

ส่วนข้างล่าง เจ้าของเรื่องเขาฝากมาคร้าบบบบบบ

มีของมาฝากแฟนๆ วิศรุต กะ ปรมินทร์ (อีกแล้ว)

http://www.antfly.net/pictures/070913024853489.jpg


ยังไงก็ช่วยจิ้มเข้าไปดูกันหน่อยนะครับ


ขอบคุณครับ

Boy

อย่าลืมไปจิ้มกันนะครับ

ออฟไลน์ มูมู่น้อย

  • Global Moderator
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +468/-12
ปักษ์อ่า  เป็นแบบนี้ก็แพ้เค้าดิ  ฮ่วยย  :m29:

อ่านแล้วรำคาญอีพี่วิชญ์ ชิ

รออ่านต่อจ้าพูห์  :a2:

nanao

  • บุคคลทั่วไป
เริ่มยกแรกก็จะแพ้แล้วหรอเนี่ย  o12

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
ยอมแพ้ไปเถอะ คนแบบนี้ชนะไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก  :m19:  :m19:

ออฟไลน์ zandwizz

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-7
 :impress:

มานจะเป็นยางไงต่อไปเนี่ย

รออ่านต่อไปครับ

 o15

ไปจิ้มมาให้แล้วน๊า.....

ออฟไลน์ uknowvry

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-6
 :serius2:
เปนเรื่องที่โหดร้ายมากกกกก

ออฟไลน์ DeShiWa

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4379
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-8
 :impress: :impress: :impress:

พี่ปักต์ต้องไม่แพ้อาร์มมันนะครับ

เอาคืนให้สาสมไปเลย อิอิ

แล้วจะรอดูความพ่ายแพ้ของอาร์ม นะครับ

แล้วจะรออ่านครับผม

 :impress: :impress: :impress:

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
ผู้ชายแบบนี้ปล่อยไปเหอะ ให้มันไปถูกหลอก ให้มันถูกเค้าทำร้ายซะ

แล้วให้มันตายไปคนเดียว อย่าไปยุ่งกับมันเลยคับ

alulugun

  • บุคคลทั่วไป




งานนี้มีเปลือกทุเรียนปลิวๆแน่ๆ

 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: :angry2:


 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด