ข้างใจ [##บทสัมภาษณ์พิเศษไวไว<3เมษา,55>]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ข้างใจ [##บทสัมภาษณ์พิเศษไวไว<3เมษา,55>]  (อ่าน 466871 ครั้ง)

ออฟไลน์ ณ ที่เดิม™

  • มากกว่าชีวิต...
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1699
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +72/-0
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 1 <03 Nov,10>]
«ตอบ #30 เมื่อ03-11-2010 15:14:48 »

แวะมาอ่านขอรับ :a3:

bbyuqin

  • บุคคลทั่วไป
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 1 <03 Nov,10>]
«ตอบ #31 เมื่อ03-11-2010 17:39:56 »

ตามมาจับ....เอ้ยย ตามมาอ่าน...

น่ารักไม่แพ้เรื่องเก่าแน่นอนเลย  :impress2:

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 1 <03 Nov,10>]
«ตอบ #32 เมื่อ03-11-2010 17:46:31 »

เข้ามารอตอนสองอีกรอบ อิอิ

anajulia

  • บุคคลทั่วไป
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 1 <03 Nov,10>]
«ตอบ #33 เมื่อ03-11-2010 18:03:57 »

^
^
^
มาพรุ่งนี้ค่ะ ดาด้าไปหาหมอแล้ว
เจ็บคอไม่มีเสียง ^o^

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 1 <03 Nov,10>]
«ตอบ #34 เมื่อ03-11-2010 18:40:26 »

ติดตาม ๆ 


 :z13:  :z13:

ZakeiHarha

  • บุคคลทั่วไป
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 1 <03 Nov,10>]
«ตอบ #35 เมื่อ03-11-2010 18:48:00 »

อ๊ากกกกกกกก อ่านตอนแรกก็โดนแล้วอ่ะ !!~  ติดตามๆๆ!!!!
นี่ถ้าเจ้าเด็กที่ตุน(?)ฝันถึงเป็นไวไวนะ  หึๆๆ
ตุลได้โดนจับกดแน่  ก๊ากกกกก  ดูท่าว่าจะแตกต่างกันเหลือเกินกับเด็กในฝันกับเจ้าน้องไวไว  555+
เฮียตุลลลลลลลลลลล~ ระวังไว้  ก๊ากกกกกกกกก
เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะ  สู้ๆ ^^   :mc4:

ออฟไลน์ august_may

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 998
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 1 <03 Nov,10>]
«ตอบ #36 เมื่อ03-11-2010 18:51:36 »

สงสัยน้องไวไวจะทำเฮียตุนป่วนก็คราวนี้แหละนะคะ

ออฟไลน์ เกริด้า(๐-*-๐)v

  • ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้นแหละ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +349/-29
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 1 <03 Nov,10>]
«ตอบ #37 เมื่อ03-11-2010 19:15:16 »

ชะแว๊บบบบบบบบบบบ :m7: ย่องเข้ามาส่งกำลังใจให้ :L2: พร้อมกอดหมับ!อีกหนึ่งที :กอด1:  ตะแล๊ดๆๆ~ :oni1:

ออฟไลน์ DEMON3132

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +170/-1
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 1 <03 Nov,10>]
«ตอบ #38 เมื่อ03-11-2010 19:16:34 »

ส่ง :L2: เยี่ยมไข้คุณด้า ขอให้หายป่วยนะคะ
ไวไวจะเป็นคนข้างใจเฮียตุนหรือเปล่าน้า
คอยตอนต่อไป ...... :pig4:

ออฟไลน์ JJHJJH

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3472
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +293/-2
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 1 <03 Nov,10>]
«ตอบ #39 เมื่อ03-11-2010 20:18:30 »

ไวไว ชื่อน่าหม่ำ อิอิ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 1 <03 Nov,10>]
« ตอบ #39 เมื่อ: 03-11-2010 20:18:30 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ LalaBam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2864
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-2
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 1 <03 Nov,10>]
«ตอบ #40 เมื่อ03-11-2010 21:37:21 »

ไวไว
อยากกินจัง
 :haun4:

p_pink

  • บุคคลทั่วไป
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 1 <03 Nov,10>]
«ตอบ #41 เมื่อ03-11-2010 22:49:40 »

เข้ามาส่องเรื่องใหม่

เด็กน้อยในความฝันของเฮียตุล ใครกันน้า...
แต่เจ้าไวไว เฮียเค้าบอกว่าตัวโย่งขนาดนั้น มันจะเป็น คนข้างใจ ได้มั้ยเนี่ย (เกี่ยวกันมั้ยอ่ะ หุหุ)

อยากรู้ๆ ว่าน้องข้างกระถางธูป จะแอบมีบทกะเค้ามั้ย  :impress2: แบบว่าแอบหลงรักเมื่อแรกเจออ่ะจ้ะ

 :L2:  ดาด้าหายไวไวนะ รักษาสุขภาพด้วย

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-6
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 1 <03 Nov,10>]
«ตอบ #42 เมื่อ03-11-2010 23:03:13 »

จากเด็กน้อยในไวเยาว์กลายมาเป็นเด็กโข่งตัวโตไปแล้วอิอิ


รออ่านตอนต่อไปค้าบบบบบบบบ

pandaๅ123

  • บุคคลทั่วไป
Re: "ข้างใจ" [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
«ตอบ #43 เมื่อ04-11-2010 08:32:35 »

บทที่ 2.

   หมดกัน!! ความสงบสุขในชีวิตไอ้คุณตุล เมื่อนายแม่ยังคงยืนยันคำเดิมว่าจะยัดเยียดให้ไอ้เจ้าเด็กโย่งมาอยู่ด้วยกันที่บ้านหลังนี้ให้ได้  โดยใช้เหตุผลที่เจ้าของบ้านตัวจริงไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากประกาศตนเป็นเจ้าของ...ก็เงินครึ่งหนึ่งที่ซื้อบ้านหลังนี้นายแม่เป็นคนออกให้ บ้านที่ตั้งใจสร้างเอาไว้เพื่อเป็นเรือนหอ!!...

   ใช่! บ้านน้อยหลังนี้ อดีตเกือบจะได้เป็นเรือนหอของกระผม แต่ด้วยความที่น้องนางเธอเกิดไปเจอบ้านหลังใหญ่ไฉไลกว่าเก่าเข้า เธอก็เลยโบยบินตีจากไป ตอนที่เกือบจะได้ร่อนการ์ดแต่งงาน(ยังนับว่าโชคดีอยู่ไหมล่ะ)

"ลูกอยู่บ้านนี้คนเดียวมานานแล้วตุล ในเมื่อไม่อยากกลับบ้าน แม่ก็ต้องทำแบบนี้แหละ" ตอนแรกที่งานแต่งล่มไม่เป็นท่าก่อนที่จะได้เริ่ม นายแม่โกรธมากประกาศจะขายบ้านหลังนี้ แต่ผมก็ยืนกระต่ายขาเดียวยึดบ้านหลังนี้เอาไว้ เพราะผมเป็นคนออกแบบ และลงมือตกแต่งเองทั้งหมด ถ้าขายไป....มันเหมือนกับขายความฝันของตัวเอง
"แม่ก็รู้ว่าผมยุ่งๆ จะเอาเวลาที่ไหนไปดูแลเด็ก" ไอ้เด็กโย่งตัวปัญหาถูกบอกให้รออยู่หน้าบ้าน จนกว่าจะไปเห็นแวบๆ ว่ามันกำลังหลั่นล้าเดินชมสวน..หมั่นไส้ว่ะครับ!!
"ฉันไม่ได้หวังขนาดนั้นหรอกย่ะ!!" นายแม่ตอบกลับมาทันที ด้วยท่านั่งยกมือกอดอก แล้วเชิดหน้า 45 องศา แล้วปรายตามองมา แปลได้ใจความว่า 'อย่าได้ขัดใจฉันเชียวนะยะ!!' นี่แหละนายแม่ตัวจริงเสียงจริง
"โธ่..นายแม่คร้าบบบ!!" ต้องทำเสียงอ้อนเข้าไว้ไอ้ตุล เอ็งก็รู้ว่านายแม่รักไอ้หมีไวไวมาก ต้องหาเหตุผลให้ได้ซักข้อซิเว้ยเฮ้ย
"คิดว่าแม่อยากให้เด็กดีอย่างวายุมาขลุกอยู่ทีนี่รึไง นิสัยดี อ่อนน้อม ขยัน แถมมีคนช่วยเลี้ยงยัยมิ้นท์อีก แต่น้องบอกว่าจะไปทำงานเช่าห้องอยู่เองท่าเดียว!!" นายแม่บ่นยาวเหยียด ส่วนยัยมินท์คือหลานสาววัย 2 ขวบ ลูกของยัยมีนาน้องสาวคนเดียวของกระผม พ่อแม่ทำงานทั้งคู่คุณยายยังสาวอย่างนายแม่ก็เลยต้องรับหน้าที่เลี้ยงหลานที่ทั้งแสบและซน
"แล้วทำไม..ต้องบ้านผมล่ะแม่" วิธีสุดท้ายคือการโดดเข้าไปเกาะแขน ส่งสายตาอ้อนสุดฤทธิ์
"น้องจะมาอยู่ที่นี่ ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ทั้งสิ้น เข้าใจ๊!!?" นายแม่ลุกขึ้นยืนพร้อมกับคำประกาศลั่นบ้าน ทำเอาเจ้าของบ้านอย่างไอ้ตุลนั่งอ้าปากค้าง แน่นอนว่า..ไม่สามารถเอ่ยปากอ้างเหตุผลใดใดอีก เมื่อนายแม่ลั่นวาจาไปแล้ว
"ลูกวา ยกข้องเข้ามาในบ้านพี่เค้าได้เลยลูก!!" จบข่าวครับท่าน!! เพราะทันทีที่นายแม่สะบัดหน้าเชิดใส่ผมได้ ก็หันไปตะโกนบอกไอ้หมีไวไวที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน มันก็หอบสัมภาระเป็นกระเป๋าสองสามใบเข้ามาในบ้านทันที
"ขอบคุณครับเฮีย" ไอ้เด็กโย่งมันยกมือไหว้พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาฉีกยิ้มให้ ต่อหน้านายแม่ก็เลยต้องรับไหว้อย่างช่วยไม่ได้...แม้ว่าอยากจะบอกว่า..เจ้าของบ้านเค้าไม่เต็มใจโว้ย!!
"เออ!!" นายแม่หันมาถลึงตาใส่ลูกชายยังกับว่าไปทำอะไรผิดอย่างงั้น...กลายเป็นลูกตกกระป๋องไปแล้ว!!
"ฝากด้วยนะ ไว้น้าจะพายัยมิ้นท์แวะมาหาบ่อยๆ" นายตุลยืนอึ้งไปเป็นรอบที่สอง เมื่อได้ยินคำว่า'ฝาก'ของนายแม่ แทนที่จะเป็นฝั่งนี้ ไหงนายแม่กลับหันไปฝากฝังผู้อาศัยให้ดูแลเจ้าของบ้านซะงั้น แถมด้วยอาการถอนหายใจ แล้วปรายหางตามองมาอีกรอบนะเออ
"แล้วก็อย่าให้รู้ว่าแกล้งน้องนะตุล แม่ไปล่ะ ป่านนี้ยัยมิ้นท์ร้องหาแย่.." คุณยายยังสาวยังไม่วายหันมากำชับอีกรอบ ก่อนจะเดินเชิดหน้าอย่างผู้มีสิทธิ์เหนือกว่าออกไปจากบ้าน ทิ้งให้ผมยืนเคว้งคว้างอยู่อย่างงั้น(เวอร์ได้อีก) กว่าจะรู้ตัวว่าต้องเดินไปส่ง นายแม่ก็ขับรถออกไปแล้ว...มีใครเข้าใจความลำบากของไอ้ตุลบ้างไหมล่ะเนี้ย!!
.
.
.

   แม้ว่าจะขับรถออกมาแล้ว และจะได้ยินเสียงตะโกนเรียกของลูกชายคนโต คุณสุชาดาก็ต้องทำแกล้งเมินใส่ พร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวเหยียดยามที่เหลือบมองไปยังกระจกมองหลัง แล้วเห็นลูกชายคนโตยืนทำท่าเกาหัวอยู่หน้าบ้าน หัวอกของคนเป็นแม่มันเจ็บปวด ที่ต้องมาเห็นลูกชายคนโตหมกตัวอยู่แต่ในบ้าน

    ก็ตั้งแต่เกิดเรื่องคราวนั้น ไม่ยิ้ม ไม่สดใส ชอบแกล้งคนอื่นเหมือนเคย ไม่รู้ว่าจะไปถือโทษ โกรธใครดี เพราะชีวิตของคนเรามักจะไขว่คว้าหาสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง ว่าไม่ได้ว่าใครที่ผิดหรือถูกอย่างหมดจด ก็ได้แต่หวังว่าความซื่อ และการมองโลกในแง่ดีของหลานชายคนใหม่ จะช่วยเยียวยาอะไรได้บ้าง...ซักนิดก็ยังดี...

--------------------

    นายตุลเดินเข้ามาในบ้านอย่างหงุดหงิด สองสามปีมานี้ เคยชินเสียแล้วกับการต้องอยู่คนเดียวกับความเงียบ ไม่ได้เหงา ไม่ได้โหยหาอะไรจากใคร ก็แค่ค้นพบวิธีอยู่กับตัวเองกับสิ่งที่รักอยู่กับงาน กับหนังสือ  ..ไม่ใช่กับความรักที่มีให้สิ่งมีชีวิต

"ขอโทษครับเฮีย ผมไม่ได้ตั้งใจมารบกวนจริงๆ" ผู้อาศัยคนใหม่มันขึ้นไปนั่งคุกเข่าบนโซฟา แล้วยกมือไหว้ท่วมหัว เลยกลายเป็นว่าเจ้าของบ้านที่เพิ่งจะเดินเข้ามา ยืนเอ๋ออยู่ตรงหน้าประตู
"ช่างเถอะ แล้วนี่มีของแค่นี้รึ!?" นายตุลจำต้องเปลี่ยนเรื่อง ไอ้ไวไวมันพยักหน้าหงึกๆแทนคำตอบ
"ผม...ขอแค่ที่ซุกหัวนอนก็พอ ตรงไหนของบ้านก็ได้ ส่วนเรื่องค่าใช้จ่าย ผมจะหางานทำหลังเลิกเรียน...แล้ว.."
"มีหน้าที่เรียนก็เรียนไป ไม่ต้องไปทำอย่างอื่น เกิดไม่ผ่านขึ้นมา นายแม่ได้ตามมาฉีกอกทีหลังแน่" วายุถอนหายใจเฮือก คนบ้านนี้พูดเหมือนกันหมด พอเริ่มต้นบอกว่าจะทำงานพิเศษส่งตัวเองเรียน ก็โดนยื่นคำขาดว่า 'ห้าม!!' ทุกที บุญคุณที่รับเอามาเลี้ยงทั้งที่ลูกหลานก็ไม่ใช่ ยังไม่รู้ว่าชาตินี้จะชดใช้ยังไงหมด จะให้มาเอาเงินจากครอบครัวนี้ไปกินไปใช้...ใครจะไปสบายใจได้  
"ผมอยากรับผิดชอบตัวเอง ไม่อยากให้ใครเดือดร้อน.." ที่เลือกมาอยู่กับเฮียตุนก็เพราะว่าไม่อยากรบกวนคุณน้าไปมากกว่านี้  
"เอาไว้ให้มีใครบ่นว่าเดือดร้อน ค่อยว่ากัน ตอนนี้หน้าที่ของนักศึกษาคืออะไร!!?" เจ้าของบ้านยืนกอดอกมองไอ้เด็กโย่งอย่างหงุดหงิด ถ้าได้ยินมันเถียงอีกคำ คงได้มีโดดเตะกันบ้าง
"เรียนครับ..." ไอ้ไวไวบอกเสียงเบา พร้อมกับก้มหน้าเหมือนเด็กสำนึกผิด
"รู้ก็ดี แต่ถ้าอยากตอบแทน...งั้น...ทำงานบ้านให้ก็พอ!!" วายุเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของบ้านพร้อมกับฉีกยิ้มอย่างยินดี ที่จริงต่อให้ไม่บอกผู้อาศัยก็สมควรจะรู้ด้วยตัวเอง ตั้งใจว่าจะช่วยงานบ้านทุกอย่างอยู่แล้ว ไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงเพราะตอนที่แม่อยู่ ก็รับผิดชอบงานนี้มาตลอด
"ครับเฮีย!! ผมยินดีทำทุกอย่าง" ไอ้ไวไวทำเป็นยกมือขึ้นตะเบ๊ะ โดยที่ตัวเองยังนั่งคุกเข่าอยู่บนโซฟา พูดง่ายๆเป็นการเลียนแบบที่ง่อยมาก
"ตามใจ..แค่ห้ามยุ่งกับโต๊ะทำงานก็พอ ส่วนห้อง...คืนนี้คงต้องนอนที่นี่ไปก่อน พรุ่งนี้ถึงจะจัดห้องให้ได้" นายตุลชี้ไปที่โซฟาตัวยาวกลางบ้าน ผู้อาศัยนั่งพยักหน้าหงึกๆ จนคอแทบหลุดจากบ่า แต่เจ้าของบ้านกลับถอนหายใจอีกเป็นรอบที่ร้อย ห้องเล็กอีกห้องที่เคยวางแปลนเอาไว้เป็นห้องเด็ก ถูกดัดแปลงไปเป็นห้องหนังสือได้หลายปี มีแต่ชั้นที่เต็มไปด้วยหนังสือ ตั้งแต่ตอนเริ่มเรียนต่อโท แล้วก็พวกหนังสือที่ชอบสะสมเป็นงานอดิเรกอีก
"เฮีย...อย่าเพิ่งรำคาญผมนะ"
"หือ!!? เมื่อกี้พูดว่าไงนะ!!?" ไอ้ไวไวส่ายหัวรัวแทนคำตอบ กำลังสงสัยอยู่ว่าไอ้เด็กนี่โดนฝังไมโครชิปหรืออะไรซักอย่างมาในหัวรึเปล่า นั่งพยักหน้ากับส่ายหัวเป็นว่าเล่นอยู่ได้
"เฮียมีอะไรให้ผมช่วยไหมอ่ะ..?" วายุหันมาถามหน้าซื่อ กลบเกลื่อนเรื่องที่ตัวเองเผลอพูดสิ่งที่คิดออกมา ยังดีที่เฮียมัวขมวดคิ้วคิดอะไรๆอยู่ก็เลยไม่ทันได้ยินเข้า
"วันนี้พักผ่อนไปเถอะ จะไปทำงานต่อ เออ!! ของใช้อะไรถ้าไม่มีมาก็หยิบในตู้ออกมาใช้ได้เลยนะ" ไอ้ไวไวพยักหน้าอีกรอบ ว่าจะหันไปสั่งอะไรอีกก็พอแล้วดีกว่าเหอะ กลัวว่าคอมันจะหลุดออกมา ทิ้งไว้แค่เสียงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้อง
.
.
.

   พอแผ่นหลังเจ้าของบ้านลับตาเข้าไปในห้องของตัวเองเรียบร้อยแล้ว วายุถึงค่อยขยับตัวเดินสำรวจ...บ้านของเฮียตุนเป็นบ้านชั้นเดียวบริเวณไม่ได้กว้างขวางเหมือนบ้านหลังใหญ่ของน้าสุชาดา ชอบที่ตรงหน้าบ้านยังมีบริเวณให้ทำสวนปลูกต้นไม้เล็กๆ ภายในตกแต่งแบบง่ายๆ แต่เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นทุกอันเหมือนจะลงตัวเข้ากันจนไม่รู้สึกว่าคับแคบ

   ห้องครัวที่อยู่ด้านในสุดมีเครื่องใช้ทุกอย่างครบ แล้วที่ออกจะดูแปลกตาไปซักนิดตอนที่เดินเข้ามา ก็..ตรงที่..ของบางอย่างมีคู่กัน อย่างเช่น แก้วน้ำลายนี้ จาน ชาม และอะไรหลายๆอย่างในบ้านที่มักจะเข้าคู่กันเสมอ เหมือนกับมีกลิ่นของใครบางคนตลบอบอวลอยู่ในบ้านหลังนี้

"คงไม่ใช่...เรื่องสยองขวัญหรอกนะ!!" อึ้ยยยย แค่คิดไอ้ไวไวก็ขนลุกล่ะครับท่าน จนต้องยกมือไหว้เจ้าที่เจ้าทางให้วุ่นไปหมด แถมยังพึมพำบอกสิ่งศักดิ์ที่ไม่รู้ว่ามีจริงรึป่าวอีกด้วย ยังไงก็ต้องนอนด้วยกันไปอีกนาน เพราะงั้น..ก็ขออยู่อย่างสงบก็แล้วกัน..สาตุ๊!!

   หลังจากสำรวจสภาพโดยรวมของบ้านเรียบร้อย ก็เดินกลับมาลากสัมภาระตัวเองไปวางไว้ข้างๆห้อง หยิบข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวไปจัดวางไว้ในห้องน้ำที่อยู่ข้างนอก สายตาเหลือบไปเห็นถุงที่หอบหิ้วมาจากบ้านใหญ่ แล้วเดินกลับมาเปิดดูตู้เย็น..อย่างที่คุณน้าบอกเอาไว้ไม่มีผิด 'ถ้าไม่เตรียมของกินไปเอง มีหวังวันนี้ได้อดตายแน่' เพราะข้างในมันช่างขาวโล่ง มีน้ำเปล่าอยู่สองสามขวดแช่อยู่ข้างใน คิดว่าเจ้าของบ้านน่าจะแช่เอาไว้นานจนลืม

"แล้ววันๆ เฮียกินอะไรเข้าไปเนี้ยะ" ผู้อาศัยคนใหม่เหมือนจะนั่งคุยอยู่กับตู้เย็น มือก็หยิบเอาของกินที่เตรียมมาจัดใส่ตู้อย่างเป็นระเบียบ

    เหลือบมองไปรอบบ้านอีกครั้งก็ต้องถอนหายใจ..มันเงียบ จนไม่รู้ว่าจะทำอะไรก่อนดี ยามบ่ายแบบนี้จะให้ออกไปรดน้ำต้นไม้ ดูแลสวน คนเค้าคงจะหาว่าบ้าแดดเอาได้ เพราะงั้นวายุก็เลยลงมือจัดโน่นนี่ ทำความสะอาดตั้งแต่ห้องรับแขก เรื่อยไปจนถึงห้องครัว ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องที่เปิดแง้มเอาไว้ ไม่ใช่ห้องของเฮียเจ้าของบ้าน ก็เลยลองผลักเข้าไปดู ...ยังคงคิดถึงเรื่องสยองขวัญกลางวันแสกๆอยู่ก็เลยกลัวนิดๆ แต่ความอยากรู้ก็เอาชนะความกลัวไปได้ ห้องที่เดินเข้าไปทำเอาผู้อาศัยคนใหม่กลอกตาไปมาด้วยความยินดี เพราะทั้งห้องเต็มไปด้วยชั้นที่มีหนังสือมากมายอยู่เต็มไปหมด ยังกับยกห้องสมุดมาอยู่ที่บ้าน

ก๊อก ก๊อก

"เฮีย ๆ ผมถามอะไรหน่อยยยยย" เสียงตะโกนเรียกที่ดังมาจากอีกฟากประตู กระชากสติของคนที่อยู่ในโลกส่วนตัวออกมา พร้อมกับปากที่บ่นพึมพำด่าไอ้จอมโวยวายข้างนอก
"ถามอะไร ว่ามาดิ!!?"
"ห้องหนังสือข้าง ๆ ผมหยิบดูได้ไหมอ่ะ" แค่เรื่องหนังสือมันก็ยังเจือกมาตะโกนถามลั่นบ้าน
"ตามใจเหอะ อ่านแล้วเก็บที่เดิมให้ด้วยก็แล้วกัน" เสียงเจ้าของบ้านตะโกนตอบกลับมา แล้วก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนข้างนอกวิ่งห่างออกไป หวังว่าทั้งบ้านคงจะเงียบสงบไปได้ซักพัก

ก๊อก ก๊อก

“เฮียคร้าบบบ..เฮียตุนๆ” เจ้าของบ้านที่ไม่สามารถทนฟังเสียงเรียกแบบไม่หยุดหายใจ กับเสียงเคาะที่เหมือนจะพังประตูเข้ามา ถามก็ไม่ตอบว่ามันจะเอาอะไร ตะโกนอยู่ได้ลั่นบ้านไปหมด ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน นายตุลก็เลยจำใจต้องละสายตาจากกองงานตรงหน้า เดินมาเปิดประตู
“เฮ้ย!!/เหวออออ” ไอ้เด็กเวร พอกระชากประตูเปิด ตัวโย่งๆของมันก็ดันถลาตามประตูเข้ามาด้วย แทบจะล้มหงายลงไปนอนวัดพื้นกันทั้งคู่ ดีที่ไอ้ไวไวมันแขนยาวรั้งประตูเอาไว้พร้อมเกี่ยวตัวเจ้าของห้องเอาไว้ได้ทัน
“ไอ้ไวไว ถ้าเฮียเจ็บ โดนสองเท่าแน่!! มีอะไร!!?” เผลอไปตะคอกใส่ ไอ้ไวไวทำหน้าหงอยหัวหด ก่อนจะหันมายิ้มแห้งๆ ให้
“ขอโทษครับเฮีย ก็ผมนึกว่าเฮียอดข้าวจนเป็นลมไปแล้วซะอีก” พอเหลือบมองไปทางนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังห้อง ก็เพิ่งรู้ว่ามันเย็นป่านนี้แล้ว แถมกลิ่นหอมยั่วน้ำลายตอนที่เปิดประตูเข้ามา มันทำให้รู้ว่า...ท้องมันกำลังร่ำร้องหาของกิน
“เออ!! เฮียลืมไปว่ะ หิวรึยังล่ะ ออกไปหาอะไรข้างนอกกินกัน” จริงๆลืมไปด้วยซ้ำว่ามีอีกหนึ่งชีวิตอาศัยอยู่ด้วยกัน
“แค่เฮียเดินออกมานอกห้องก็พอ ผมเพิ่งทำอาหารเย็นเสร็จตะกี้เอง” คนเป็นพ่อครัวทำเป็นยืดอกเต็มความสูง เหมือนกับว่าภูมิใจตัวเองนักหนา ..ประเด็นคือ..มันไปเอาอะไรที่ไหนมาทำอาหารเย็น เพราะในตู้ จำได้ว่ามีแค่น้ำเปล่า หวังว่าคงจะไม่ใช่อาหารปรุงรส 3 นาทีเหมือนชื่อมันหรอกนะ
“ถ้าเป็นมาม่าล่ะก็ โทรสั่งของกินให้เค้ามาส่งก็ได้”
“โห่...เฮียอย่ามาดูถูก ถึงเป็นมาม่าแต่ก็ทรงเครื่องครบรสนะขอบอก” แล้วมันดูผิดตรงไหน ก็ไอ้จานอาหารเย็นตรงหน้ามันคือเส้นมาม่าชัดๆ เพียงแต่มีผัก ใส่ไข่ลงไปให้ดูน่ากินยิ่งขึ้น
“แล้วทำเป็นมาคุย!!” พูดข่มไปงั้น แต่ตัวเองก็ย่อตัวลงนั่งที่โต๊ะกินข้าวก่อนใคร ณ นาทีนี้ความหิวมันเอาชนะได้ทุกอย่าง ต่อให้ตรงหน้าเป็นข้าวราดหน้าไข่เจียว ไอ้คุณตุลก็จะกินล่ะครับท่าน พยาธิในท้องมันเตรียมถือป้ายประท้วงอยู่
“ผมเตรียมตัวมาพร้อมแล้วนะ ตอนแรกว่าจะทำกับข้าว แต่...บ้านเฮียไม่มีข้าวให้หุงอ่ะ ผมก็เลยต้องใช้วิธีนี้” ไอ้ไวไวทำหน้างอย่อตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เหมือนนักกีฬาขี้คุยที่บอกว่าจะเอาที่หนึ่งให้ได้ แต่ดันได้มาแค่ที่สอง แล้วก็โทษว่าพื้นมันลื่น จะว่าไป..ก็ถูกอย่างที่มันพูดนั่นแหละ

“งั้นกินข้าวเสร็จ ออกไปซื้อของกัน” แล้วมันก็พยักหน้าหงึกๆอีกรอบ ลงมือกินมาม่าทรงเครื่องที่ตัวเองคุยโม้เอาไว้ ไม่รู้ว่าทำไมจะต้องทำหน้าดีใจขนาดนั้น ก็แค่ไปซื้อของกินเข้าบ้าน ไอ้หมีไวไวทำเหมือนจะได้ไปเที่ยวสวนสนุก!!

===============================




มาอัพเช้า(ช้าบ้างอะไรบ้างต้องขออภัย แหะ แหะ)
เมื่อวานไปเล่นเกมส์คำใบ้กะคุณหมอมา(แอบเสียดายไม่ใช่หมอขนตางอนคนเดิม คริ คริ)
ได้ยามากินแก้อาการเพี้ยนหนึ่งกำมือ  :jul3:
ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลง ฝนตก ลมแรง เดี๋ยวก็หนาว ทุกคนดูแลสุขภาพกันด้วย
ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านอีกที กอด ๆ
 :กอด1:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-11-2010 10:17:07 โดย pandaๅ123 »

MaeMoo

  • บุคคลทั่วไป
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
«ตอบ #44 เมื่อ04-11-2010 09:00:00 »

เจ้าไวไว หนูน่ารักมากกกกกก จ๊ะ
แม่บ้านแม่เรือนจริงๆ
หลงรักหนูแล้วอ่ะ

พอมีแม่บ้านมาอยู่ด้วย บ้านคงมีชีวิตชีวาขึ้นบ้างเนอะ
รอแต่เฮียตุน จะเปิดใจ

มาต่อไวไวนะดาด้า

ปล.ไม่สบายเหรอ หายไวไวนะคะ
รักษาสุขภาพดีๆ นะ

ออฟไลน์ ayanae

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-0
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
«ตอบ #45 เมื่อ04-11-2010 09:46:11 »

งานนี้ไม่รู้ว่าใครจะดูแลใครนะเนี่ย ขนาดนายแม่ยังหันไปฝากฝังลูกชายไว้กับไวไวซะงั้น ฮ่าฮ่า เฮียตุลคงไม่ได้อยู่อย่างสงบๆซะแล้ว 

butajang

  • บุคคลทั่วไป
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
«ตอบ #46 เมื่อ04-11-2010 10:14:17 »

ขอบคุณค่ะ ดาด้า  ตอนที่ 2 มาเเบบเรื่อยๆค่อยเป็นค่อยไป ไวไว น่ารักดี

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
«ตอบ #47 เมื่อ04-11-2010 10:30:44 »

อ่านตอนแรก ๆ นึกว่าเฮียตุนจะเป็นพระเอก  ท่าทางจะไม่ใช่แล้ว
แต่เขาก็ชอบนะที่พระเอกอายุน้อยกว่า  อิ อิ  เค้าชอบเคี้ยวหญ้าอ่อน ๆ มันอาหย่อย

bbyuqin

  • บุคคลทั่วไป
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
«ตอบ #48 เมื่อ04-11-2010 10:43:30 »

อิอิ สบายแล้ว....ได้แม่ศรีเรือนเข้ามาอยู่ด้วย  :laugh:

ออฟไลน์ iranen

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 854
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-0
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
«ตอบ #49 เมื่อ04-11-2010 11:31:28 »

โถ่ก็เข้าใจไปสิว่าตุ,จะได้เมีย
ที่แท้ไม่แน่อาจเป็นเมียน้องไวไวแทนก็ได้
น่ารักมาก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
« ตอบ #49 เมื่อ: 04-11-2010 11:31:28 »





ออฟไลน์ DarKLasT

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 595
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
«ตอบ #50 เมื่อ04-11-2010 12:47:44 »

555

อ่านไปตอนแรกคิดว่าพระเอกตรูหลงเด็กซะงั้น

ไปไปมามาพระเอกตรูจะกลายเป็นนายเอกไปซะแล้ว

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
«ตอบ #51 เมื่อ04-11-2010 12:55:16 »

แิอร๊ยยยยยยยยย
นายตุลกำลังจะกินไวไว
อ้อ ไม่ใช่สิ กินมาม่าต่างหาก
 :laugh:

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
«ตอบ #52 เมื่อ04-11-2010 13:06:40 »

ไวไวน่ารักเนอะ เป็นพ่อ(แม่)ศรีเรือนเชียว(ลูกครูก็ดีงี้แหละ คริ คริ)
แล้วไอ้หนูจุดธูปน่ะเป็นใครล่ะ จะมีบทบาทอะไรในเรื่องรึเปล่า รึกล่าวถึงพอสังเขปแค่นั้นจ๊ะ

ออฟไลน์ พี่วันเสาร์

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +282/-3
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
«ตอบ #53 เมื่อ04-11-2010 14:08:54 »

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมตุนไม่ได้เมียเพราะเฮียตุนจะต้องมาเป็นเมียของไวไว :laugh:

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-6
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
«ตอบ #54 เมื่อ04-11-2010 14:55:22 »

น้องไวงานบ้านงานเรือนทำเป็นหมด


อิอิเก่งจังอ่ะ


เฮียตุลรับเลี้ยงดูอีกนานแน่ๆ

ออฟไลน์ i1_to*pp

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1476
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +683/-5
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
«ตอบ #55 เมื่อ04-11-2010 18:09:50 »


น้องไวไวน่ารักเนอะ...เป็นแม่บ้านแม่เรือนมาก

ออฟไลน์ Nabee

  • 너만 사랑해~♥
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +121/-3
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
«ตอบ #56 เมื่อ04-11-2010 19:19:30 »




สงสัยว่างานนี้เฮียตุลแกจะโดนเด็กกินซะแล้วนะเนี่ย...คริคริ


นู๋ไวไวจะน่ารักไปไหนเนี่ย...ทั้งเป็นแม่บ้านแม่เรือน...ไหนจะนิสัยดีอีกต่างหาก

อยากจะรู้จริง ๆ ว่าเฮียตุลแกจะอดใจไปได้นานแค่ไหนกันนะ...เจอแบบนี้เข้าไป...คาดว่าไม่นานคงมีเฮ...คริคริ >//////<

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
«ตอบ #57 เมื่อ04-11-2010 19:21:53 »

 :L1:ค่อยเป็นค่อยไปคู่นี้

Little Devil

  • บุคคลทั่วไป
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 2...P2<04 Nov,10>]
«ตอบ #58 เมื่อ05-11-2010 04:06:56 »

ตามมาแล้วนะ
ไวไว..อ่านแล้วหิวมากเลย
+1 รับเรื่องใหม่

pandaๅ123

  • บุคคลทั่วไป
Re: "ข้างใจ..." [บทที่ 3...P3<05 Nov,10>]
«ตอบ #59 เมื่อ05-11-2010 08:39:08 »

บทที่ 3.

   ห้างสรรพสินค้าที่อยู่ไม่ไกลบ้านนักยังคงมีผู้คนพลุกพล่าน พอรถเลื่อนมาจอดสนิทไอ้เจ้าไวไวมันก็รีบพุ่งตัวออกไปทันที ดูเหมือนเด็กเล็กๆ ที่เพิ่งเคยมาที่แบบนี้เป็นครั้งแรก เห็นแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ จะว่าไป..เกิดมาไอ้นายตุลคนนี้ก็เพิ่งจะเคยมาซื้อของเข้าบ้านเป็นครั้งแรกนี่แหละ ที่ผ่านมาก็มีนายแม่ หรือไม่ก็ยัยมีนาเป็นคนจัดโน่นนี่มาให้เพราะทนเห็นสภาพอดอยากของลูกชายและพี่ชายไม่ไหว

"เฮียชอบกิน ไม่ชอบกินอะไร ผมจะได้เลือกถูก" ไอ้ไวไวหันมาถามพร้อมกับเข็นรถเข็นไปด้วย บรรดารายการยาวเหยียดที่มันไล่จดมาตั้งแต่ตอนออกจากบ้านถูกหยิบลงตะกร้ารถเข็นที่ละอย่างสองอย่างจนเกือบจะเต็ม
"ซื้อๆไปเถอะ อยากกินอะไรก็หยิบไปเลย ไม่ต้องเกรงใจ" ทั้งที่ปากบอกออกไปแบบนั้น แต่ดูเหมือนมองเห็นแววไหววูบอะไรบางอย่างในแววตาสดใสของไอ้เด็กเห่อซื้อของ..จะว่าไปของที่เลือกซื้อมีแต่ของใช้ภายในบ้าน ไม่ได้เดินเฉียดไปทางของกินเล่นอย่างที่เด็กวัยรุ่นทั่วไปสมควรจะเลือกซื้อ
"ไวไวไปหาขนมกินกัน อยากกิน" พอนึกขึ้นมาได้ก็คว้าหมับเข้าที่แขนไอ้คนลากรถเข็นให้กลับรถแล้วเดินตาม มันคงกำลังแปลกใจว่าจู่ๆทำไม เฮียมันถึงฮึดขึ้นมา ขนบรรดาขนมขบเคี้ยวที่เห็นตรงหน้าลงรถเข็นอย่างเอาเป็นเอาตาย
"เฮียจะกินหมดเหรอเยอะขนาดนี้" วายุร้องห้ามเพราะเฮียแกยังไม่เลิกคว้าซองขนมที่อยู่บนชั้นลงมาใส่รถเข็น เพิ่งจะรู้ว่าชอบกินอะไรเป็นเด็กๆแบบนี้ด้วย
"ไม่รู้ดิ ไม่ชอบอันไหนก็หยิบออกเอา เลือกไม่ถูก ไม่เคยกิน" คนเข็นรถยังคงยืนงง แต่ก็ยอมทำตามสั่งอย่างว่าง่าย ที่จริงตัวเองก็ไม่ค่อยได้กินพวกขนมขบเคี้ยวพวกนี้เท่าไหร่ เป็นนักกีฬาของโรงเรียนอ้วนไปไม่ดีแน่ แล้วอีกอย่างตอนที่แม่ยังอยู่ ก็มีขนมให้กินไม่เคยขาดปากอยู่แล้ว
"หรือว่า...?" เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ก็ตอนที่เห็นเฮียแกยืนทำหน้าเหมือนคิดหนัก ตอนที่ขนมที่เลือกมาถูกเก็บไปวางคืนที่เดิม หรือว่า..ที่หยิบมานี่จะไม่ได้เอาไว้กินเอง แต่เลือกมาให้ซินะ
"อะไร!!? มองหน้าทำไม เดี๋ยวจะโดนเตะ!!"  คำขู่มาพร้อมกับสายตาที่มองมาอย่างหงุดหงิด แต่ไอ้หมีไวไวมันกลับหัวเราะชอบใจ หยิบซองขนมไปคืนที่เหลือติดไว้แค่สองสามถุง
"เฮียไม่ต้องใจดีกับผมขนาดนั้นก็ได้" วายุคลี่ยิ้มชอบใจ เพราะรู้ว่าของที่คุณเฮียกวาดลงมาเหมือนจะเอาใจอยู่ในที แต่แบบนี้ตอนที่แม่ยังอยู่ โดนห้ามไม่ให้กินจนติดเป็นนิสัยไปแล้ว บอกว่ามันไม่มีประโยชน์มีแต่แป้งและน้ำมัน อะไรที่อยากกินแล้วแม่ทำให้ได้ขอให้บอก
"เออ!! งั้นไม่ต้องกิน"
"โห่ยยยย.. ผมอุตส่าห์ดีใจอ่ะ.." เฮียตุลเหล่มองมาด้วยหางตา โบกมือไล่เหมือนจะบอกว่าอยากไปไหนก็ไป ทำเอาไอ้เจ้าหมีไวไวเดินเข็นรถคอตกออกไปทางชั้นของสด
"แล้วพรุ่งนี้ไปมหาลัยกี่โมง..?" เพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ ที่นายแม่สั่งเอาไว้ว่าในระยะแรกให้ช่วยดูแลนิสิตใหม่พาไปมหาลัยจนกว่าเจ้าตัวจะสามารถเดินทางไปกลับได้เอง แล้วก็ดูเรื่องของใช้จำเป็นต่างๆที่เด็กปีหนึ่งจำเป็นต้องใช้ด้วย
"ต้องไปถึงก่อนแปดโมง แต่เฮียไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมนั่งแท็กซี่ไปเองก็ได้" พูดไปก็ชำเลืองมองหน้าคนข้างๆไป แอบหวังอะไรบางอย่างเล็กๆ
"อยากซื้ออะไรก็เลือกๆไป เดี๋ยวเฮียโทรศัพท์แป๊บ" แล้วไอ้ไวไวก็เกิดอาการ'แป่ว!!'ในใจ ผิดหวังเล็กๆ ที่โดนเมิน แถมเฮียแกยังเดินเลี่ยงไปอีกทาง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด แล้วเอาแนบหู..คนมองก็เลยทำได้แค่ถอนหายใจออกมายาวเหยียด แล้วเลือกซื้อเสบียงกับของใช้จำเป็นในบ้าน ทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป
.
.
.

  กว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ปาไปเกือบจะค่อนคืน ของที่ซื้อมาถูกยกจากหลังรถมาวางกองรวมกันอยู่บนโต๊ะกลางบ้าน ก่อนที่เจ้าของบ้านจะไล่ให้เด็กไปนอน เพราะพรุ่งนี้เช้าต้องไปมหาลัย มันทำหน้าอิดออดแต่ก็ไม่เคยขัดคำสั่ง..หลังจากเก็บพวกของสดเสร็จเรียบร้อย ไอ้เจ้าไวไวมันก็เลยเดินหน้ามุ่ยผลุบหายเข้าไปในห้องน้ำ

"เอานี่ไปใช้ก่อน คืนนี้นอนตรงนี้ได้ไหม?" วายุเหลือบมองผ้าห่มกับหมอนที่เจ้าของบ้านหอบมาวางไว้ให้ ยังดีที่โซฟาในห้องรับแขกสามารถพับเป็นเตียงได้ คืนนี้ก็เลยไม่ต้องทนนอนขดตัวทั้งคืน
"ผมนอนได้..ขอบคุณครับเฮีย" นายตุลพยักหน้าให้ ทำท่าจะเดินกลับเข้าห้อง แต่ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
"พรุ่งนี้ไปปลุกเฮียก่อนออกจากบ้านซักหนึ่งชั่วโมงนะ จะได้ไม่ไปสาย" คำสั่งที่ได้ยินทำเอาคนที่เตรียมตัวจะล้มตัวลงนอนหันมาทำตาโต แต่ยังไม่ทันจะได้เรียกหรือทักท้วงอะไร คุณเฮียก็เดินหายเข้าไปในห้อง พร้อมกับเสียงปิดประตูเสียแล้ว..

   รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว วายุยังคงทอดสายตามองประตูห้องที่ปิดสนิทนิ่ง เรื่องราวในวัยเด็กผุดขึ้นในหัวอย่างช่วยไม่ได้ แม้ว่าจะทำเหมือนเฉยเมยต่อทุกสิ่งรอบตัว แต่เฮียตุลก็ยังเป็นเฮียที่ใจดีคนเดิม...ก่อนล้มตัวลงนอนวายุหยิบกรอบรูปของแม่ขึ้นมาวางแล้วก้มลงกราบขอพร เผื่อว่าพรุ่งนี้จะไม่ต้องเจอเรื่องยุ่งๆในวันแรกที่เข้ามหาลัย

    เช้าวันใหม่...นักศึกษาใหม่...ชุดใหม่...อาหารเช้าก็พร้อม เหลือก็แต่...ไปปลุกเจ้าของบ้านตามเวลาที่สั่งเอาไว้เมื่อวาน พอลองขยับลูกบิดประตูก็พบว่ามันไม่ได้ล็อคเอาไว้อย่างที่คิด เดาเอาว่าเฮียเจ้าของบ้านคงจะอยู่คนเดียวจนเคยชิน วายุค่อยๆย่องเข้าไปข้างใน เพราะเจ้าของห้องยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียง..จะเข้าไปปลุกเค้าจะย่องทำไมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

"เฮีย...~~" ไอ้คนปลุกมันย่อตัวลงข้างเตียง แล้วส่งเสียงกระซิบเรียกเบาๆ เหมือนกลัวว่าคนหลับจะตื่นลืมตาขึ้นมาตีหน้าโหดใส่ เหลือบมองไปทางนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังห้องปลายเตียง ยังเหลือเวลาให้คนหลับได้นอนสบายอีกสองสามนาที

   ใบหน้าของคนที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง เหมือนจะขยับปากพึมพำอะไรบางอย่าง แล้วก็เหมือนได้จังหวะพลิกตัวพอดี  คนที่นั่งมองอยู่ก่อนแล้วก็เลยต้องยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อจะฟังว่าประโยคพึมพำของคนหลับคืออะไร ...เผื่อจะฟลุคได้เลขซักสองสามตัว ถูกรางวัลงวดนี้ก็อาจเป็นได้

"เดี๋ยว..!!"

    ยังไม่ทันจะได้ยินอย่างที่คิด พอยื่นตัวเข้าไปแล้วเอียงหูเข้าไปใกล้ แทนที่จะได้ยินคำใบ้เป็นเลขเด็ดอย่างที่หวัง กลับเป็นเสียงร้องห้าม..แล้วที่มันแย่ไปกว่านั้น...ไม่ได้มาแค่เสียงแต่คนหลับดันยื่นแขนมาล็อคคอเอาไว้ วายุที่ไม่ได้ตั้งหลักก็เลยล้มลงไปนอนทับ แถม...ตรงแก้มข้างหนึ่งยังรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นนุ่มนิ่มของ...ริมฝีปาก...!!!?

จุ๊บ!!

"เย้ยยย...เฮียยยยย..."

   คนที่กำลังหลับฝัน ลืมตาตื่นขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียง ภาพที่เห็นตรงหน้าหาใช่เจ้าของแก้มที่ตัวเองดึงมากอดในความฝันไม่... แต่กลับเป็นไอ้เด็กโย่งตัวโตที่นอนแหม่บอยู่บนตัว เพราะโดนล็อคคอเอาไว้ ด้วยความตกใจรีบปล่อยแขนจากรอบคอไอ้ไวไวทันที มันเองก็ตะเกียกตะกายไปนั่งทำตาโตอยู่ที่ปลายเตียง

"เฮีย..จะทำ...อะไรผมมมมม" ต่างคนต่างนั่งจ้องตากันซักพัก เกิดความรู้สึกแปลกๆขึ้นในใจ ด้วยความกลัวว่าจะมองหน้ากันไม่ติดวายุจึงตัดสินใจ แกล้งสวมบทเป็นสาววัยรุ่นที่ถูกทำมิดีมิร้าย ตีบทน้ำตาแตก ยกมือขึ้นปิดแก้มข้างที่โดนกระทำเมื่อครู่แล้วโวยวายลั่น

...ผลก็คือ...

พลั่ก!!

"ใครใช้ให้ขึ้นมาอยู่บนเตียง ไอ้เด็กเวร!!" ผลของการแสดงบทโศก ได้รางวัลเป็นบาทาเจ้าของเตียงที่ยกขึ้นยันตรงอกทีเดียว ถึงกับกลิ้งลงไปนอนครางที่พื้น
"อูยยย.. ผมไม่ได้ขึ้นไปเองซักหน่อย เฮียอ่ะไม่ยอมตื่น พอผมจะปลุกเฮียก็ล็อคคอเลย!!" วายุตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น หมดกันสภาพนักศึกษาที่อุตส่าห์แต่งมาอย่างหล่อ
"คราวหลังก็เคาะประตูเรียกดิ โดนแค่นี้ยังน้อยไป เคยละเมอก้านคอคนอื่นมาแล้วนะโว้ย!!" คนที่เพิ่งโดนบาทายันอกจนกลิ้งตกลงมาที่พื้น ทำหน้าสยดสยองกลืนน้ำลายไม่ลงคอ โดนตอนเฮียแกรู้ตัวยังจุกขนาดนี้ แล้วตอนไม่รู้ตัว...มีหวังได้มีหัวแตก แขนหักกันบ้าง
"เจ็บอ่า..ผมแค่จะมาปลุก แล้วก็บอกว่าอาหารเช้าพร้อมแล้วครับคุณผู้ชาย!!” นายตุลเหลือบมองไอ้เด็กโย่งไวไวที่ลุกขึ้นมานั่งหน้างออยู่ปลายเตียง ยกมือลูบสะโพกไปมาเหมือนจะบอกว่าเจ็บอย่างที่เจ้าตัวบอก แต่จะให้ทำไงได้ มันดันทำตัวน่าหมั่นไส้เอง กว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่ยกขาไป ไม่ทันแล้ว..
“เออๆ โทษที ไม่ได้ตั้งใจ เดี๋ยวอีกสิบนาทีตามออกไป” เจ้าของห้องบอกพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าแว่นที่โต๊ะหัวเตียงมาสวม  แต่แทนที่จะออกไปตามที่บอก ไอ้เด็กโย่งมันกลับนั่งมองทำตาใส เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง
“ทำเหมือนตอนเด็กๆได้ไหมอ่ะ ที่เฮียชอบเอามือมาลูบหัว” ไวไวแกล้งทำตาวิ้ง ๆ เหมือนรอคอย นึกถึงตัวเองตอนเด็กที่เฮียชอบเข้ามาปลอบด้วยการลูบหัวเวลาที่ร้องไห้ หรือไปมีเรื่องทะเลาะกับเด็กวัยเดียวกันแถวบ้าน
“เปลี่ยนเป็นตบกบาลแทนเอาไหม ตัวไม่ใช่เล็กจะมาทำเหมือนเด็ก”
“โห่..เฮียใจร้ายว่ะ!!” ไอ้หมีไวไวทำเป็นลุกขึ้นอย่างงอนๆ หารู้ไม่ว่าคนที่นั่งอยู่บนเตียงกำลังหาของไล่ส่งอย่างหมั่นไส้จัด
“ไอ้เด็กเวร!!” กว่าจะหาของประทุษร้ายไอ้เด็กเวรที่ว่าได้ มันก็หันมาแยกเขี้ยวให้ พร้อมกับเปิดประตูหนีออกไปข้างนอกเรียบร้อยแล้ว ปล่อยให้เจ้าของห้องก่นด่าอยู่อย่างงั้น

   คนที่ยังนั่งอยู่บนเตียงยกมือลูบหน้าตัวเองพลางถอนหายใจออกมายาวเหยียด เอาอีกแล้ว...ความฝันเดิมๆ ยังคงตามมาหลอกหลอน ในฝันนึกว่าคว้าตัวเอาไว้ได้แล้วเชียว แต่พอลืมตาตื่นแก้มอุ่นที่ได้เชยชมกลับเป็นของไอ้เด็กโย่งกวนประสาทนั่นแทน พอคิดมาถึงตอนนี้ก็ดันเกิดอารมณ์....อยากแหวะขึ้นมาทันทีทันใด ตาสว่างยิ่งกว่ากินกาแฟแล้วมันลวกโดนปากซะอีก

     คนที่วิ่งพรวดออกมาจากห้องได้ทันก่อนที่จะโดนประทุษร้ายอีกรอบ ออกมายืนหัวเราะชอบใจอยู่หน้าห้อง ...ตั้งแต่ตอนที่เสียแม่ไป ก็เพิ่งจะมีวันนี้ที่ได้ยิ้มได้หัวเราะออกมาได้เต็มที่ เผลอยกมือลูบตรงแก้มตัวเองที่โดนสัมผัสอุ่นเมื่อครู่ ...มันเป็นความรู้สึกแปลก ๆ ในอกที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจ เพียงแค่รู้ว่าสามารถทำให้ยิ้มไม่หุบได้ก็แค่นั้น..

“โห่...หล่อซะ จะไปส่งผมต้องหล่อขนาดนั้นเลยเหรอเฮีย” ไอ้ไวไวปากแมวมันส่งเสียงแซวทันทีที่เห็น เพราะคนที่นอนนั่งหัวฟูอยู่บนเตียงเมื่อเช้า บัดนี้เหมือนเป็นคนละคน
“ใครบอกจะไปส่ง ไม่ได้บอกจะไปส่งใครซักคำ!!” จะด้วยความหมั่นไส้แต่กาลก่อนหรืออะไรก็ตาม นายตุลก็เลยแกล้งทำเป็นไม่สนใจซะ ไอ้เด็กโย่งที่นั่งรออยู่ตรงโต๊ะกินข้าวก็เลยอ้าปากค้าง
“อ้าว..แล้วที่เฮียบอกให้ผมไปปลุก...”
“ก็มีธุระไง ไปส่งงานตอนเช้า” กระเป๋าเอกสารถูกวางลงบนเก้าอี้ตัวที่ว่างให้ดูเหมือนสมจริง.. แล้วอีกอย่างที่บอกว่าจะไปส่งงานก็ไม่ใช่เรื่องโกหก ยิ่งเห็นหน้าเอ๋อๆ เหวอๆ ของผู้อาศัยก็ยิ่งสะใจ

    วายุเหลือบมองเจ้าของบ้านตรงหน้าอย่างเซ็งจัด อุตส่าห์ดีใจที่คุณเฮียแกใจดีไปส่งที่มหาลัย เลยตื่นมาเตรียมอาหารเช้าให้เต็มโต๊ะ..แล้วดูแกดิ!! มาบอกกันตอนนี้ว่าไม่ได้ไปส่ง แล้วไอ้วายุศักดิ์(ศักดิ์ข้างหลังต่อเติมยามที่ไอ้เจ้าของชื่อมันเซ็งใจจัด) มันจะไปทันได้เยี่ยงไร ทางก็ไม่คุ้น เมื่อวานที่บอกไปว่าจะนั่งแท็กซี่ก็แค่จะเรียกร้องความสงสารแล้วดูไอ้คุณเฮียมันทำกันได้ ไม่สงสารลูกหมีบ้านนอกตาดำๆบ้างรึยังไง

“งั้นผมเก็บไอ้นี่ เพราะทำเอาไว้ให้คนที่จะไปส่ง” ชามข้าวต้มหอมกรุ่นถูกยกลอยหายไปต่อหน้าต่อตา แถมไอ้คนทำมันยังยกโถหลบไปวางข้างตัว แถมส่งเสียงขู่เหมือนแม่งูหวงไข่
“ตลกล่ะ ใครเป็นคนออกตังค์ซื้อมา!!”
“เฮียไง!!”
“เออ..ก็รู้นี่ จะเอากลับมาดีๆหรือทั้งน้ำตา!!” ไอ้หมีไวไวมันทำเป็นไม่สน แถมยังสะบัดบ๊อบใส่อีกต่างหาก นี่ถ้ามันเรียนนิเทศฯรับรองว่าต้องได้ตุ๊กตาทองแน่ ก็ดูมันตัวยังกะควายมาทำเชิดใส่หน้างออีก!!
“ของที่เฮียซื้ออยู่ในตู้เย็นนั่นไง อันนี่ผมทำเอง เอาใส่กล่องไปให้พี่แท็กซี่ใจดีที่จะพาผมไปมหาลัยดีกว่า” ดูเอาเหอะ...ประชดได้น่าโดดเตะมาก ไอ้เด็กเปรต!!

โป๊ก!!  กระบอกใส่กระดาษวาดแบบที่วางอยู่ข้างๆ ก็เลยยื่นไปประเคนกบาลเข้าให้เป็นรางวัลด้วยความที่มันกวนส้นเกินพิกัด

“จะให้ติดรถไปด้วยก็ได้ตอนไปส่งงาน หรืออยากจะเดินออกไปเอง!!” วายุทำเป็นอิดออดตอนวางชามข้าวต้มคืน แต่ก็แอบอมยิ้มไม่ให้เห็น เพราะรู้อยู่แล้วว่าไอ้คุณเฮียก็ทำเป็นท่ามากไปอย่างงั้น ถ้าบอกว่าไปส่งตั้งแต่แรกมันจะทำให้หมดหล่อกันรึไงนะเฮีย!!
“ชอบใช้กำลังอยู่เรื่อย ถ้าผมสมองเสื่อมเฮียต้องรับเลี้ยงนะ”
“เออ..จะเลี้ยงใส่กรง แล้วเอาไปโชว์งานวัด แปะป้ายว่า..หมีสมองเสื่อม!!” แทนที่จะโกรธที่ตัวเองโดนว่า ไอ้หมีไวไวมันกลับทำท่าตีอกตัวเองเหมือนที่พวกลิงกอริลล่าชอบทำในหนัง เล่นเอาคนที่กำลังตักข้าวต้มใส่ปากแทบสำลักเพราะดันไปคิดภาพตาม ระเบิดหัวเราะเสียงดังลั่น เสียงที่เงียบหายจากบ้านหลังนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้…
"เฮียต้องเขียนป้ายว่า หมีหน้าตาดี หาดูยากดิ" วายุทำหน้าเก๊กหล่อ แถมด้วยการยักคิ้วให้เจ้าของบ้าน ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้ทำตัวปัญญาอ่อนเล่นตามบท เพียงเพราะอยากเห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้า
"ไม่เวิร์คว่ะ งานนี้สงสัยจะเจ๊ง ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม!!" ไอ้หมีหลงตัวเองที่ว่าทำเป็นแยกเขี้ยวใส่ ก่อนจะถูกเร่งให้กินอาหารเช้าแล้วจับใส่กรงสี่ประตู แล้วพาไปทิ้งที่หน้ามหาลัย เพราะเจ้าของบอกว่ามีธุระต้องไปทำ

============================




อ่านเรื่องนี้แล้วอย่าใจร้อนนะ  มาค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไป
ถึงแม้ว่าไวไวมันจะต้มแค่ 3 นาทีก็เหอะ 555+ (อันหลังไม่เกี่ยว :beat:)
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตาม
 :กอด1:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-11-2010 09:53:33 โดย pandaๅ123 »

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด