เรื่องรัก..............เศร้าที่สุด โดย คุณ Besttugs
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เรื่องรัก..............เศร้าที่สุด โดย คุณ Besttugs  (อ่าน 59449 ครั้ง)

ออฟไลน์ A GE

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
 :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:  ห่วงนอร์ทคับ :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:
แล้วทำไมมดพูดจามะดีเลย :angry2: :angry2:  ถ้ามะแอบรักนอร์ทก็ไปป์แน่เลย :o :o :o :o

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
ชื่อเมลก็หวาน พาสเวิร์ดก็หวาน  :-[  :-[

meemewkewkaw

  • บุคคลทั่วไป
 :-[ :-[ :-[

ว่าแต่มดคงไม่แอบชอบนอร์ทแล้วพยายามกลั่นแกล้งนะ ไม่งั้นล่ะก็ . . .  :ฮึ่มม:

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
รอคับรอ  :110011: :เชิป2: :110011: :เชิป2:

abcd

  • บุคคลทั่วไป
 :รักจัง11: น้องมดเรียกพี่ หวานกันจริงจริ๊งๆๆ  :give2:

max

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 9
“ ไปป์ๆ หวาดดี “ วิชคับ เจอกันทุกวันเลยแฮะ ไอ้บ้านี่
“ อืมๆ “ ผมก็ตอบไปง่ายๆ -*-
“ เปนไร เหม่อ ถึงใครอ่ะนั่น “ น่าน ไอ้เพื่อนรัก มันรู้ไส้รู้พุงผมเลยนะ
“ รู้ๆ กานอยู่นะ “ ผมตอบไป
“ .....(ปำบ)...... “ มีคนตบหัวผมคับ โห แว่นแทบหลุดอ่ะ เจ็บชิบเป๋ง
“ โอ๊ย เจ็บนะ นายทำอะไรอ่ะ “ ผมหันไปหาคนที่ตบหัวผม น่าน ไอ้มด นิเอง เหอะ
“ ไง ไอ้เตี้ย มาเช้าจิงนะมึง “ โหย แมร่ง กวนตีนอีกและ
“ หวาดดีวิช เปนไง อากาศดีเนอะ “ โอ้โห แมร่งทักไอวิชดีจัง ทักผมอย่างกับทักหมาแหน่ะ
“ มด เราไม่อยากหาเรื่องนะ ไปเหอะวิช เร็วๆ “ ผมจับมือวิช แล้วก็วิ่งหนีเลยคับ

มดนี่ ตั้งแต่วันเปิดเทอม มันก็มาหาเรื่องผมทุกอย่างเลยคับ ผมล่ะเบื่อ
แต่พอผมมีเมลล์แล้ว กิจวัตร ประจำวัน ตอนเย็นผมก็คือ

นอร์ท : ไง จ้ะที่รัก
ไปป์ : ไงนอร์ท
ดูมาน ทักผมซะ เขินเลย อิอิ
นอร์ท : วันนี้คิดถึงนอร์ทกี่รอบเอ่ย
ไปป์ : เหอะๆ ไม่คิดเลยซักรอบ
5 5 5 ผมกวนตีนเล่นๆนะคับ
นอร์ท : เอาเหอะ ตามใจ
ไปป์ : เอ้าๆ ไรว้า ตัวก็โต แต่ทำไมขี้งอนจางเลยอ่า
นอร์ท : เฮอะ ไปหาแฟนใหม่ดีกว่า
ไปป์ : อ้าว ล้อเล่นน้าๆๆ อย่างอนดี่
ไปป์ : นอร์ท อังกฤษ เปนงายอ่ะ อากาศหนาวป่ะ ไปทำไรบ้างอ่ะ
นอร์ท : แปปนะ ถามเปนชุด งงอ่า
ผมเปนพวกคุยเก่งอ่ะคับ และก็ชอบถามแบบไม่มีช่องว่างให้ตอบ *-* นิสียเสียจิงๆ
นอร์ท : อากาศ ก็กำลังดีนะ ตอนนี้ ก็กำลังจู๋จี๋กับแฟนไงล่ะจ้ะ
ไปป์ : เขินนะ
ผมเขินจิงๆนะคับ อิอิ^^
นอร์ท : ไปป์ นอร์ทฝากให้มดดูแลไปป์อ่ะ เปนไงบ้าง
ไปป์ : โห อย่างงี้เรียกดูแลเหรอ มันหาเรื่องไปป์ ทุกครั้งที่เจอเลยอ่ะ ตบหัวบ้าง ขัดขาบ้าง
นอร์ท : ขัดขา ก็สะอาดดิ 5 5 5 5
ไปป์ : เอ้า ขำ ขำ
นอร์ท : พูดเล่นนะ มดมันก็เงี้ยแหล่ะ ไม่มีไรมาก
ไปป์ : เหรอ
นอร์ท : อืม ว่าแต่ว่า นอร์ทรักไปป์น้า
ไปป์ : ไปป์ก้รักนอร์ท คับ
นอร์ท : ไปนอนได้แล้วนะ
ไปป์ : อื้อ กู้ดไนท์นะ
นอร์ท : อือ ฝันถึงนอร์ทด้วยล่ะ
ไปป์ : ไม่เอา เดี๋ยวฝันร้าย 5 5 5 พูดเล่นน้า
นอร์ท : จำว้าย
ไปป์ : ฝันถึงแน่ๆๆคับ โทษคับ

และ การเล่น m ของเราสองคน ก็เปนคล้ายๆวันนี้ทุกวันเลยคับ ผมเลยติดคอมเลยอ่า
ผมคุยกับนอร์ทได้ 1 เดือน แล้วนอร์ทก็หายไป 1 เดือนเลยคับ ผมชักระแวงแล้วสิ
ผ่านมา 2 เดือนและ เข้าช่วง กรกฏาคม
“ เฮ้ย ไอ้เตี้ย “ ไม่ต้องบอกนะคับว่าใคร รู้ๆกานอยู่
“ คะ....คับ มีไรเหรอ มด “ ผมตัวสั่นแย้ว >< น่ากลัวอ่า
“ วันนี้ว่างป่ะ “ โห เสียงนี่ อย่างกับจะฆ่าผมอ่ะ
“ ว......ว่าง ทำไมเหรอ “ ผมตอบแบบสั่นๆเลยอ่ะ
“ งั้นมึงไปกับกุเย็นนี้ “ มันสั่งอ่า
แล้วผมเหรอจะไม่ยอมไป เหอะๆ กลัวโดนอัด ตาย อ่ะ
ความจริงผมมีนัดกับวิชไว้ ว่าจะไปกินข้าวบ้านมันด้วย
“ วิชๆ เราขอโทษนะ เรา.... “ ผมยื่นหน้าไปหามัน กระซิบ แต่ยังไม่ทันพูดจบ
“ อือ ไม่เปนไรหรอก เดี๋ยวถ้านายไม่ไป ก็โดนอัดเด่ะ ไว้วันหลังละกัน “ เพื่อนดีจิงๆเลยคับ ผมล่ะรักมันจิงๆ
พอถึงตอนเย็น 4 โมงอ่ะ เลิกเรียนพอดี ผมก็มารอมันหน้าตึกใหม่
“ เฮ้ย มานี่ “ เสียงอันน่ากลัว มันเรียกผม ผมก็หันไปหามา เจอมันอยู่หน้าป้อมยามพอดี
“ มา ไปฝั่งตรงข้าม คนขับรถกุรออยู่แล้ว เร็วๆด้วย “ มันสั่งเสร็จสรรพเลยคับ
ผมกับมด ก็เดินไปฝั่งตรงข้าม ข้ามสะพานลอยไป แล้วก็ขึ้นรถ BM สีเงินๆ จอดรออยู่
“ อ่ะ ขึ้น “ มดพูด แล้วก็เปิดประตูให้ผม
“ ขอบคุณนะ “ ผมบอก แล้วก็ก้มเข้าไปในรถ กลัวๆ ว่ามันจะถึบผมอ่ะป่าว แต่ก็ไม่
“ พี่ ไปเลยคับ “ มดก้บอกกับคนขับรถ แล้วเราก็นั่งไป ซึ่งผมก็ไม่รู้
“ เราจะไปไหนกันเหรอ มด “ ผมพยายามพูดดีสุดแล้ว
“ ไม่ต้องถาม กุมีเรื่องสำคัญจะบอก “ มดเครียด
“ อะไรเหรอ “ ผมสงสัยมากเลยอ่ะ
“ เกี่ยวกับ แฟนมึงอ่ะ ไอ้สาด “ เอ้า มันด่าผมและ
แฟนผมก็ นอร์ทอะดิ
“ ทำไมอ่ะ นอร์ทเปนอะไร นอร์ททำไม “ ผมถามเสียงหลงเลยคับ
“ รักกันจิงนะมึง สงสัยจิงๆ ว่าไอ้นอร์ท มันติดใจอะไรมึงนักวะ เดี๋ยวกุลองบ้างดีกว่า “ มดมันก็ไม่ได้ตอบคำถามผม ซ้ำยังเข้ามา ปล้ำผมอีกอ่ะ หอมแก้มผม ผมก็ไม่ได้ชอบมันอ่ะ
“ มดอย่านะ ขอร้องล่ะ มดนะ ขอร้อง อย่านะ “ ผมตะโกนเลยคับ
พี่คนขับ มันก็ไม่ได้หันมามองซักนิดเลยอ่ะ ไม่คิดจะช่วยผมเลยเหรอ
มดก็ไม่เลิกคับ คราวนี้มันบีบปากผม แล้วก็เอาลิ้นใส่ปากผม ขยะแขยงมากเลยคับ
แล้วผมก็ร้องไห้ออกมา ได้ผลคับ มดมันหยุดและ
“ ไรวะ เฮอะ แค่นี้ร้องไห้ “ มันแขวะผมอีก แล้วมันก็จัดแจง เสื้อผ้า
“ ฮือๆ .........มด เราไม่ชอบอ่ะ ขอร้องล่ะ เราขอลงนะ “ ผมก็ร้องไห้ เลย
“ เอ้า เช็ดน้ำตาซะ ยังไม่ได้คุยกันเลย “ สรุปนี่มันเรียกผมมาคุย หรือว่า มาปล้ำกันแน่อ่ะ
ผมก็จัดแจงเช็ดน้ำตา แล้วก็นั่งห่างจากมันให้มากที่สุด แล้วมันก็เริ่มพูด
“ ไอ้นอร์ท ผ่าตัดแล้ว “ มดพูด
“ หา อะไรนะ นอร์ทเหรอ แล้วเปนไง สำเร็จมั้ย “ ผมไม่สนใจไรแล้ว ผมเข้าไปถามมันเลย
“ สำเร็จ.... “ พอมดพูดจบแล้ว ผมก็น้ำตาไหลเลยคับ ดีใจมากกกกกกก ในที่สุดนอร์ทก็ผ่าตัดสำเร็จแล้ว เราจะได้เจอกันแล้ว แต่ว่าความคิดของผมก็ต้องหยุดไปเพราะว่า
“ แต่.... “ มดพูดต่อ
“ เอ๋ แต่อะไร “ ความดีใจของผม หยุดเลยคับ ใจผมตกลงไปที่ตาตุ่มเลย มันหวิวๆ เหมือนตกจากที่สูงเลย
“ แต่ ไอ้นอร์ท ...........จำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว นอกจาก พ่อแม่ มัน....... “ มดพูด
“ ไม่เปนไร เราจะทำให้นอร์ทจำทุกอย่างที่นี่ ได้เอง ไมเป็นไร ดีแล้วๆ ที่สำเร็จ “ ผมดีใจทั้งน้ำตา ทั่วร่างผม สั่นไปหมด คนที่ผมรัก ผมจะทำให้นอร์ท จำผมให้ได้
“ เดี๋ยวเด่ะ ฟังก่อน นี่สำคัญ “ มดเครียดเลย
ทำให้ผม ต้องหันไปฟังมันพูดอีก แต่ก็ได้แต่ภาวนาว่า มันจะเป็นเรื่องดี
“ พ่อแม่ไอ้นอร์ท .................ไม่อยากให้มึง เจอกับ ไอ้นอร์ทอีก พ่อแม่มันฝากมาบอกว่า ถ้ามึงรักไอ้นอร์ทจริง ก็ให้มึง หายไปจากนอร์ทซะเถอะ มันจะได้มีความสุข แล้วก็ฝากไอ้นี่มา “ มดก็หันไปหยิบ ไดอารี่สีน้ำเงิน ขึ้นมา แล้วยื่นให้ผม

พอผมได้ฟังเรื่องทั้งหมด ผมก็คว้า ไดอารี่สีน้ำเงินอันนั้น มากอด แล้วก็ร้องไห้ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อย่างเดียว บนรถนั้น มดก็ จับผมมากอด ตอนนั้นผมไม่สนใจอะไรเลยนอกจาก......................................ไม่นะ ไม่อยากจากนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท อยากเจอนอร์ท ...
แต่มัน คง เป็น ไป ไม่ ได้ อีก ต่อ ไป แล้ว...


max

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 10
ผมลืมตาตื่นขึ้นมา จมูกผมก็ได้กลิ่น น้ำยา เหมือนๆกับที่โรงพยาบาล ผมจำอะไรไม่ได้เลย ผมจำได้แค่ คำพูดคำสุดท้าย ของมด .................ก็เท่านั้น......................
ซักพัก ผมก็พยายามจะลุกขึ้นมา แล้วก็สังเกตเห็น มด หลับอยู่ ที่ข้างๆผม
ทำให้ผมรู้ว่า ผมอยู่ที่โรงพยาบาลแน่นอน
“ มด มด ตื่นๆ “ ผมเรียกมดเบาๆ
“ เอ๋ เอ้า ไอ้เตี้ย ตื่นแล้วเหรอ กุหลับไปตอนไหนวะ “ แม้แต่ใน โรงพยาบาล มันยังไม่พูดดีกับผมเลยคับ
“ ว่าแต่ว่า เราเป็นอะไรเหรอ “ ผมถามด้วยความงง
“ เออ ใช่ๆ มึงเปนไรวะ พอมึงร้องไห้ในรถกุ มึงก็หลับไปเลย แล้วมึงก็ตัวเย็นๆ เหมือนไม่มีสติ กุก้เลยพามาโรงบาลเนี่ยแหล่ะ กุเปนห่วงมึงนะเว้ย “ พอผมฟังคำพูดสุดท้าย ผมหันไปมองมันเลยคับ
“ เอ้ย กุล้อเล่น “ มดหน้าแดงคับ แล้วก็หันไปทางอื่น
“ นี่กี่โมงแล้วอ่ะ “ ผมถาม
“ ตี 4 “
“ อ่าวกำ แล้วมดไม่ไปเรียนเหรอ พรุ่งนี้เรียนนะ โทรไปบอก พ่อแม่เราก้ได้“ ความจริงผมไม่อยากให้พ่อแม่ผมรู้เลยคับ ว่าผมมีโรคประจำตัว
“ เดี๋ยวก่อนเลย มึงทำไมไม่บอกกุหรือวิชวะ ว่ามึงเปนโรคหัวใจ อ่ะ ไอ้ห่าเอ๊ย อย่างงี้คนจะรู้ได้ไงเล่า “ มันบอก
ก็จริงคับ ผมเป็นโรคหัวใจ แต่ผมไม่เคยบอกใครเลยซักคน ผมเริ่มเป็นตอนประถม 5 คนที่รู้ว่าผมเป็นโรคหัวใจ
มีแต่น้าผมที่พาผมไปโรงบาล ตอนนั้นคนเดียวเอง พ่อแม่ ผมก็ไม่รู้เลย ความจริงผมก็ไม่อยากบอกด้วยอ่ะคับ ไม่อยากให้แม่เปนห่วง
“ เอาเหอะ เราไม่อยากบอกใคร ไม่อยากให้ใครเปนห่วงเรา “ ผมบอก
“ มึงนี่มัน “ มันง้างหมัดแล้วคับ จะชกผมแน่
ผมเลยยกมือขึ้นมากัน แต่มันก็ไม่ได้ชกคับมัน............กอดผมคับ ผมสะดุ้งเลย
“ มึงไม่รู้เหรอวะ ว่ากุเปนห่วงอ่ะ กุเปนห่วง ได้ยินป่ะ กุเปนห่วง “ เวร มันพูดแล้วก็สะอื้น
ผมนึกว่ามันร้องไห้อ่ะก็เลยปลอบมัน“ ขอโทษๆๆ มด ขอโทษนะ อย่าร้องไห้นะ ขอร้อง “
“ 5555 มึงโดนกุหลอกอ่ะ “ ไอ้บ้านี่ มันหลอกผมคับ
“ เวร ที่พูดมานี่ หลอกเราหมดเลยเหรอ “ ผมหน้าแตกสิคับ เวรกำ
“ อืมก็เกือบนะ........ยกเว้น เปนห่วง “ มันหันหลังพูดให้ผมคับ

แล้วบทสนทนาเราก็ต้องจบแค่นี้ หมอเข้ามาพอดีคับ บอกว่า กลับบ้านได้นะ วันนี้
ผมกับมด ก็ช่วยกันเก็บของ แล้วตกลงกันว่า จะไปค้างบ้านมดวันนี้ แล้วพุ่งนี้โดดเรียน
ผมก็โทรไปบอกแม่ผมว่า ต้องไปทำงานบ้านเพื่อน ค้างบ้านเพื่อน ซึ่งกว่าแม่ผมจะยอม ก้ต้องกล่อมกันตั้งนานแหน่ะ -*-


ระหว่างทางไปบ้านมด ตอนนี้ก้ 6 โมงเช้าและ อยู่ในรถ ผมก้เปิดประเด็นเลย
“ มด ขอไรอย่างได้ป่ะ “ ผมกับมด นั่งข้างหลัง ผมก็หันไปถาม
“ ไร “ มันตอบห้วนๆ
“ ถ้าเราถามอะไร มดต้องตอบตามความจริงนะ “ ผมจะเข้าประเด็นและ
“ ถ้ากุตอบแล้วมึงจะให้ไรกุ “ แมร่งมีเงื่อนไขอีกเว้ย
“ จะเอาไรอ่า เราไม่มีไรให้หรอกนะ “ ผมไม่ได้คิดไรมากคับตอนนั้น เลยพูดไปอย่างงี้
“ มึงต้องทำตามกุอย่างนึง “ ผมเห้นมันยิ้มมุมปาก
“ อะไรอ่ะ “ ผมถาม
“ ไว้ค่อยคิด “ มดตอบ
“ โอเคป่ะล่ะ ถ้าโอเคก้ ถามมาเด่ะวะ “ มดเร่ง
“ อืมๆ เคๆ มด ที่มดบอกว่า นอร์ทผ่าตัดแล้ว จริงปะ “ ผมทำเสียงซีเรียส
“ ไรวะ ไม่พูดถึงไอ้นอร์ทซัก วินาที จะได้ป่ะ “ มันแขวะผมคับ
“ ตอบมาเหอะนะ “ ผมอยากรู้อ่ะคับ เสียงสั่นและ
“ เออ ผ่าตัดแล้ว เดือนที่แล้วนู่นแหล่ะ มันไม่ออนอ่ะ เหนป่ะล่ะ “ มดบอก
มันก็จริงนะ นอร์ทคุยกับผมทาง m ได้ เดือนเดียวอ่ะ อีกเดือนนึง ก็หายไปเลย
“ อืม แล้วผ่าตัดสำเร็จเหรอ “ ผมถามต่อ
“ ก็ไม่ถือว่าสำเร็จนะ เพราะ ความทรงจำของมัน ไม่ได้ตั้งแต่เกิดนะ รู้สึกจะก่อนหน้านี้ซัก ปี สองปี แหล่ะ ที่หายไป “ มดตอบ
“ ตอบตามความจริงนะ “ ผมซ้ำ
“ เออเด่ะ กุไม่หลอกมึงหรอก “ มดตะโกนคับ ในรถจะตะโกนทำไมวะ
“ งั้น นอร์ทก็จำเราไม่ได้เลยอ่ะสิ “ ผมทำเสียงเศร้า
“ เออ “ มันจับมือผม
ผมดึงมือออก ดูมันไม่พอใจนิดๆ แต่ผมก้ถามต่อ
“ แล้ว ไดอารี่เล่มสีน้ำเงิน มดได้มายังไงอ่ะ “ ผมถามเลยคับ อันนี้ยอมรับเลย ว่า อยากรู้มากๆๆ ว่าเปนมาไง
“ พ่อแม่มันส่งมาทาง ไปรษณีย์ ส่งมาพร้อมจดหมาย บอกว่า ให้คืนกับมึงซะ แล้วบอกว่า ถ้าอยากให้นอร์ทมีความสุข ก็อย่ามายุ่งกับนอร์ทมันเลย
คือมึงคิดดูนะ พ่อแม่มันมีลูกคนเดียว แล้วถ้าลูกเป็นเกย์ จะมีทายาทเหรอวะ “ มดมันชี้แจงคับ
“ อืม ก็จริง “ ยิ่งคิดยิ่งเศร้า
“ เฮ้ย อย่าเศร้าเด่ะสัด กุเหนมึงก็ร่าเริงประจำนี่วะ ทำไมวะ แค่คนคนเดียว มันมีอิทธิพลกับมึงมากขนาดนี้เลยเหรอวะ “ มดมันว่าแกมด่า ผมเลยคับ
“ ก็ เรา.........รักนอร์ท มากๆๆ นี่หน่า นายไม่มีคนรักนี่ นายจะเข้าใจอะไรอ่ะ “ ผมร้องไห้แล้วคับ
“ อย่างน้อยกุก้มีคนที่ชอบล่ะวะ “ มันจับมือผม แล้วปล่อยให้ผมร้องไห้ ผมจับมือมันแน่น
แล้วก็ปล่อยให้น้ำตาผมทำงานอีกครั้ง กับการสูญเสียสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากที่สุดในชีวิตผมเลยก็ว่าได้

---------------------------------------------------------------------

ขอโทดนะคับที่หายไปนาน คอมมานเปิดมะติด มะรุ้เปงไร มะวานโพสได้เรื่องบางสิ่งที่หายไป..กับ..ใจบางคน ได้เรื่องเดียวแล้วมานก็ค้างซะงั้นเลย วันนี้เลยขอลง 2 ตอนควบเลยคับ คงมะว่ากันนะ  :impress:

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
คนหนึ่งก็อัลไซเมอร์จำคนรักไม่ได้ อีกคนก็เป็นโรคหัวใจ  :dont2:
สมชื่อเรื่องแล้วล่ะ เรื่องรัก....เศร้าที่สุด  :monkeycry4:

ขอบคุณที่ลงให้ค่ะ  :myeye:

gobgab

  • บุคคลทั่วไป
.........เคราะห์ซ้ำ...กรรมซัดกันจิงๆ....... :เฮ้อ: :เฮ้อ:

..................รักกัน....แต่อยู่ด้วยกันไม่ได้........... :impress3: :impress3:

ออฟไลน์ ที่ปรึกษาไอทีขั้นต้น

  • Administrator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1320/-22
อย่าพูดอย่างนั้น

รักกันแต่อยู่ด้วยกันไม่ได้

หือหือ
 :impress3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ A GE

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
 :monkeysad: :monkeysad:ความจำเสื่อมแล้วยังโดนพ่อกับแม่นอร์ทกีดกันอีกตะหาก :monkeysad: :monkeysad:  แล้วตกลงมดเค้าก็มาแทนที่นอร์ทเหรอคับ :o  อย่านะคับ  ความรักที่เกิดขึ้นมาแล้วต้องมาหายไปซะงั้นมะได้นะคับ :angry2: :angry2:

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11363
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2404/-22
เศร้าอีกเรื่องนึงแระ :เฮ้อ:

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586

meemewkewkaw

  • บุคคลทั่วไป
จะอะไรกันนักหนาว่ะเนี่ย :monkeysad2:

max

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 11
“ เอ้า ถึงบ้านกุแล้ว มึงหยุดร้องไห้ได้แล้ว ไอ้ขี้แง “ มดเรียกผมให้กลับมาจาก โลกอันเศร้าหมอง ของผม
“ มด นายให้กำลังใจคนเป็นมั้ยอ่ะ “ ผมด่ามัน
ท่าทางมันก็สำนึกผิดเหมือนกันนะ แต่ช่างเหอะ มันว่าผมก่อนเอง
“ อะ.....เออ กุขอโทษ มาได้แล้วคับ คุณนาย “ ดูมัน มันเรียกผมคุณนายเฉย เดี๋ยวปั้ด..... ซะเลย อิอิ ล้อเล่นคับ
“ คุณหนูดอจด์ค่ะ ห้องเตรียมไว้แล้วค่ะ สำหรับเพื่อนคุณหนู ดิฉันจัดให้นอนด้วยกันแล้วนะค่ะ “ เสียงผู้หญิงมีอายุหน่อย พูดออกมา
แห่ะๆ ผมลืมบอกไปคับ ว่า มด ชื่อเล่นจริงๆอ่ะ ชื่อ ดอดจ์ แต่เรียกว่ามดเพราะ พ่อเค้าชื่อ มดนะคับ ผมก็ติดอ่ะ เรียก มดๆๆ ตลอด

ตอนนี้ผมพึ่งสังเกตว่า บ้านหลังใหญ่บะเอิ้ม ที่อยู่ด้านหน้าผม มันมาเมื่อไหร่
“ มึงตะลึงไรวะ “
“ ก.....ก็ นี่มันใหญ่โตเกินไปแล้วอ่ะ “ จริงๆคับ อย่างกับคฤหาสต์ มันก้ไม่สูงมากนะคับ แต่มัน กว้างสุด ไอ้บ้านี่ก้รวยเหมือนกันนิ
“ อยู่ที่นี่ คงรู้นะ ว่าต้องเรียกกุว่าอะไร “ มดกระซิบผม ผมพยักหน้าตอบ

“ คุณหนูค่ะ ประทานโทษค่ะ ตอนนี้ ตี 5 กว่าๆ แล้ว น่าจะพักผ่อนได้แล้วนะค่ะ คุณนาย กับคุณท่าน จะกลับ วันมะรืนนี้นะค่ะ เพราะฉะนั้น คุณหนูต้องพักผ่อน ไม่ให้ท่าน เปนห่วงนะค่ะ “ ผู้หญิงสูงอายุคนนี้ ท่าทางเป็นห่วงดอดจ์ มากเลยอ่ะ

“ อืม รู้แล้ว “ ดอดจ์มันหันไปบอก
“ ไปเรว ไปกับกุ “ ดอดจ์จับมือผมแล้วก้ดึงผมไปเลยคับ
“ เจบอ่ะ “ ผมบ่น แต่ว่าท่าทาง มันจะไม่ได้ยินผมแล้วคับ ลากผมไปเลย

ทางเดินก็มี2 ชั้น บันไดสูงมาก มีทางแยกไป 2 ทาง มดพาผมมาถึงประตูสูงๆ แล้วก็ผลักเข้าไป

พระเจ้าช่วย นี่มันห้องนอนเหรอเนี่ย
กว้างกว่าสนามแบด 3 สนามอีกมั้งเนี่ย
ผมก็มองไปรอบๆ มีห้องน้ำ เตียง 1 เตียง ตู้เสื้อผ้า โต๊ะอ่านหนังสือ โต๊ะมีกระจก แล้วก็ของสัพเพเหระ เยอะแยะเลย
“ นอนซะ เดี่ยวกุเช็ดตัวให้ “ ดอดจ์สั่ง
“ ไม่เปนไร เราอาบเองได้ “ ผมปฏิเสธ
“ กุบอกว่าจะเช็ดให้ไงวะ อย่าดื้อเด่ะ “ ถ้าไม่บอกเนี่ย ไม่รู้เลยนะคับ ว่าเนี่ย คุณหนู เหอะๆ การพูดจา ไม่ให้เลยอ่ะ
“ อืมๆ ทำไมชอบสั่งอ่ะ เราไม่ชอบคนชอบสั่งเลยนะ “ ผมบ่น
“ ก้ได้วะ ไม่สั่งก้ได้ ขอร้อง “
ผมตกใจเลยคับ มันพูดว่า ขอร้อง
ผมเลยหันไปมองมัน แล้วก็ยิ้ม
“ ยิ้มไรวะ เรวเด้ จะเช็ดตัวให้ “
ผมก็ไปนอนบนเตียง ใหญ่พอควร นอนได้ 4 คนเลยมั้ง
แล้วก็ปล่อยให้ดอดจ์เช็ดตัวไป
มันก็ถอดเสื้อผ้าผมหมด ยกเว้นกางเกงใน แล้วก็เช็ดตัวให้
ไม่นานนัก ผมก็หลับไปเพราะเหนื่อย


ตอนเช้า ผมตื่นมา แล้วก็ยกข้อมือมา จะดูเวลา แต่นาฬิกาผมไม่มี ผมเลย หันไปมองหัวเตียง แล้วก็หานาฬิกา ตอนนี้ 9 โมงกว่าๆและ
ผมจะลุก แต่ก็สังเกตว่า ผมเปลือยกาย อยู่บนเตียง กับดอดจ์ 2 คน
เวรกำ มันปล้ำผมตอนหลับเหรอเนี่ย
“ มด...ดอดจ์ ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ นายทำไรเราอ่ะ“ ผมสั่นตัวมัน เอาผ้าห่ม มาปิดตัวผม
“ อาราย....คนกำลังง่วง “ มันก็งัวเงีย แต่ก็ยังนอนอยู่
“ นายทำอะไรเราอ่ะ “
“ ก็ทำอย่างที่คนรักเค้าทำกันไงจ้ะ ที่รัก “ แล้วดอดจ์ ก็ลุกขึ้น
“ นายปล้ำเราเหรอ เราไม่ได้ชอบนายเลยนะ “ ผมตะโกนแล้วคับ
ตอนนั้นผมไม่รู้หรอกว่า ข่มขืน คือไร ก็พูดได้แต่ ปล้ำล่ะ
“ ไรวะ ไม่ใช่นอร์ท ทำไรมึงไม่ได้เลยใช่ป่ะ ไอ้เหี้ยนอร์ทมันดีไรวะ มึงติดใจมันนักหนาน่ะ “ มันเริ่มขึ้นเสียงเหมือนกันคับ
“ อย่างน้อย นอร์ทก้พูดเพราะกับเรา แล้วก็ ไม่ทำร้ายเราด้วย “ ผมก็ตะโกน
ได้ผลคับ ดอดจ์เริ่มหน้าซีด แล้วก็เดินลงจากเตียงไปห้องน้ำ
“ กุไม่ได้ทำไรมึงหรอก กุแค่อยากรู้เท่านั้น ว่ามึงยังรักไอ้นอร์ทอยู่รึเปล่า แล้วมันก็จริง มึงรักมันมาก จนไม่มีที่ว่างสำหรับกุ ในใจมึงเลย “ พอมดพูดจบ ก็เข้าห้องน้ำไป

ผมรู้แล้วคับว่า ดอดจ์ ชอบผม แต่ว่า ผมไม่ได้ชอบดอดจ์ ผมต้องพิสูจน์ให้ได้ว่า พ่อแม่นอร์ท ต้องการให้ผมไปจากนอร์ทรึเปล่า

หลังจากที่ผม กับ ดอดจ์ อาบน้ำเสร็จก็ราวๆ 10 โมง พวกเราได้นอนกันแค่ 3 ชั่วโมงเอง
เราสองคนก็นั่งอยู่บนเตียง
“ ดอดจ์ ขอถามอะไรหน่อย “ ผมเปิดบทสนทา
“ อะไร “ มันก็พูด โดยที่หันหลัง

“ พ่อแม่ นอร์ท ต้องการให้เรา ไปจากนอร์ทจริงๆเหรอ “ ผมถามโดยที่กลั้นน้ำตามากที่สุดเท่าที่จะทำได้
“ จริง แล้วยังซีเรียสมากๆ ด้วย “ ดอดจ์ตอบ ตอนนี้หันมามองผมแล้วคับ
“ พ่อ.....มะ....แม่ นอร์ท...จะ....กะ...กลับ มาตอนไหน “ ผมถามแบบกลั้นน้ำตา
“ วันเดียวกับพ่อแม่กุกลับ ก็คง มะรืนนี้ ถามทำไม “ ดอดจ์ถาม
ผมเช็ดน้ำตาแล้วก็พูดออกมา
“ เราจะไปถามพ่อแม่นอร์ทให้รู้เรื่อง “
“ ทั้งๆที่ รู้คำตอบแล้วอ่ะเหรอ “ ดอดจ์ตะโกน
“ ..... “ ไม่มีคำพูดใดหลุดไปจากปากผม ผมได้แต่เงียบ แล้วก็นอนหลับไป

ตอนนี้ในใจผมก็ได้แต่นึกถึงวันมะรืน ที่กำลังจะเข้ามา ผมจะทนรับมันได้มั้ย
ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่า ผมอยากไปหานอร์ท อยากเจอนอร์ท ก็เท่านั้น


ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
ผมอยากไปหานอร์ท อยากเจอนอร์ท  ก็เท่านั้น :monkeysad:  :monkeysad:

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11363
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2404/-22
 :เฮ้อ: เศร้า  :เฮ้อ:

วาซาบิ

  • บุคคลทั่วไป

No_ProMises

  • บุคคลทั่วไป
 :monkeysad2: :monkeysad2:

 เหนื่อยใจ

ออฟไลน์ A GE

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
 :serius2: :serius2:ทำไมพ่อแม่นอร์ทเค้าคิดได้แค่ด้านเดียวอย่างนี้ล่ะคับ :serius2: :serius2:  ว่าแต่ผมก็แอบเชียร์มดเหมือนกันนะเนี่ยะ  สรุปเอาเข้าฮาเรมให้หมดเลยดีก่ามั๊ยคับ :haun4: :haun4: :haun4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






meemewkewkaw

  • บุคคลทั่วไป
ซะงั้นอ่ะ เจอปัญหาระดับชาติเข้าไป  :เฮ้อ:

max

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 12
วันนั้น ดอดจ์ ก็ไปส่งผมที่บ้านตอน บ่ายโมงกว่าๆ
ระหว่างทาง ผมไม่ได้คุยไรกับดอดจ์เลยซักนิด
ผมได้แต่คิด และ นึกถึงวันมะรืนนี้ทีกำลังจะเข้ามา

“ ขอบใจนะ “ เปนคำพูดเดียวของผมที่หลุดออกมาหลังจากดอดจ์มาส่งผม
ไม่มีคำตอบใดหลุดออกมาจากปากดอดจ์ ผมก็ได้แต่เดินไปเปิดประตูบ้าน แล้วก็เดินเข้าไป
นี่ผมทำร้ายจิตใจคนไปแล้วเหรอเนี่ย
1 ใน คนที่รักผม ผมได้พูดทำร้ายจิตใจเค้าไปเรียบร้อยแล้ว
ผมก็สำนึกผิดเหมือนกัน แต่ยังไงผมก็ไม่ได้คิดไรกับมดอยู่แล้ว ปล่อยเลยตามเลยก็ได้มั้ง
ผมได้แต่คิด
กลับบ้านมา ผมก็มาเปิดมือถือดู (หลังจากเก็บไว้ที่บ้าน เปนเวลา 6 วัน)
54 missed calls
“ โห “ ผมหลุดปากออกมา ตอนได้เห็นจำนวนคนโทรมาแล้วผมไม่ได้รับ
ผมกดดูเป็นเบอร์
09668**** เกือบหมดเลย ที่เหลือก็มีเบอร์พ่อ แม่ผม 2-3 เบอร์
“ เอ ใครหว่า “ ผมได้แต่นึก เพราะผมไม่รู้จักเบอร์นี้
โทรมาเกือบ 50 ครั้ง ภายใน 6 วัน
สงสัยคนนี้อยากจะคุยอะไรกับผมแน่ๆเลย
ยังไม่ทันที่ผมจะกดโทรกลับ เบอร์นี้ ก็โทรมาแล้ว
“ ฮัลโหลคับ หวัดดีคับ “ ผมพูดลนมาก
“ รับแล้วๆ เย่ๆ รับแล้ว “ เสียงผู้ชาย ตอบกลับมา
“ ไปป์ รู้ป่ะ เราโทรหาไปป์ มา 5-6 วันแล้วนะ นึกว่าไม่อยากคุยกัเราซะอีก “ เสียงนั้น พูดเร็วมาก แต่ผมก้ยังไม่รู้ว่าใค
“ เอ่อ ขอโทษคับ นี่ใครเหรอ “
“ อ้าว ลืมกันแล้วเหรอ หง่ะ “ เสียงนั้นงอนแย้ว -*-
“ ขอโทษจริงๆคับ ผมไม่รู้จริงๆอ่ะว่าใคร “ ผมพยายามง้อ
“ น่านสิเนอะ เราก้ไม่ได้ให้เบอร์ไปป์กลับตอนนั้นด้วยนิ “ เอ๋ เราให้เบอร์เค้าเหรอ แล้วนี่ใครวะ
“ เรา ทีม ไง “
“ อ๋อ “ ผมพูดออกมาแบบไม่ได้ตั้งใจ
“ โหไรว้า ตอนอยู่ออส เรายังควงกันไปไหนต่อไหนเลยนิจ้ะ “ เอาแล้ว มานกวนตีนแล้วคับ แต่ก็น่ารักดีนะ
“ อ่าวกำ ซะงั้นอ่ะ ทีมบังคับเรามะใช่เหรอ “ ผมค้าน
“ เอาเหอะๆ ว่าแต่ ไปป์ ทำไมไม่รับโทรศัพท์ ทีมอ่ะ “ ทีมถาม
“ ไม่อยากคุยกับทีมใช่ป่ะ “ น่าน ทำเสียงอ้อนอีกแล้วคับ
ถ้าเจอหน้า ก็คงจำทำตาแบบ หมาน้อยอ้อนๆ แน่เลย ว่าแล้วผมก็ยิ้มเลยคับ มันจำได้อ่ะ
“ เปล่านิ “ ผมรีบง้อ ก่อนมานจะโกรธ 555+
“ งั้น ทีมโทรมาทุกวันเลยได้ป่าว “
“ อื้อ ตามใจนะ มันเปลืองค่าโทร เอาเบอร์บ้านไปดีกว่าป่ะ “ ผมเสนอ
“ หึหึ ในที่สุดก็หลอกเอาเบอร์บ้านมาได้แย้ว เย้ๆ “ มันเอาอีกแล้วคับ 555+
“ อ้าว งั้นไม่ให้แล้ว “
“ กำ พูดเล่นๆนะจ้ะ อย่างอนนะจ้ะ “ มันพูดเสียงหวานเชียะ
“ อ่ะเบอร์บ้านเรา 02910**** “ ผมก็บอกไป

แล้วเราสองคนก็คุยสัพเพเหระ มากๆ
คุยไปเรื่อย คุยๆๆๆๆๆๆๆๆ จาก บ่ายสอง เป็น 6 โมง
คุยไปได้ไงวะ 4 ชม. 555+

ผมก็คิดว่ามันแปลกๆนะคับ ที่ ทีมเรียกตัวเองว่า ทีม แล้วเรียกผมว่า ไปป์ แต่ก็ช่างเหอะ
แล้วทีมก็โทรมาคุยกับผม 2 วันและ ผมก็ดีใจที่มีคนคุยด้วยนะ
เราสองคนก็คุยกัน นานพอควรเลยคับ -*- จนแม่ล้อว่า คุยกับแฟนรึไงเนี่ย นานจิงๆ ผมล่ะเขินเลย เอ๊ยมะใช่ อิอิ
ไม่รู้เปนไร เวลาผมคุยกับทีม ผมจะยิ้มเวลาทีมกวนตีนผม เหมือนกับว่า เค้าทำให้ผมมีความสุข
ไม่รู้สิ

ผมเป็นอะไรไปนะ


จนวันที่ผมรอคอยมาถึง
“ ไปป์ กินข้าวเสร็จแล้ว เราไปเยี่ยมนอร์ทกันนะ วันนี้พ่อแม่เค้ากลับมา “ แม่ผมคับ น่ารักจิงๆเลย รู้ความต้องการผมไปหม้ด
“ ฮะ หม่าม้า“ ผมได้แต่ตอบรับ

ตอนนี้ ผมได้แต่เก็บความรู้สึกของผมไว้ในใจ ความต้องการของผม
ที่จะไปหานอร์ท อยากเจอนอร์ท มันอยู่ในหัวผมตลอดเวลา นอร์ทเป็นคนที่ผมเคยรักมากขนาดนี้
ผมลืมเค้าไม่ได้หรอก

พอถึงเวลา ผมก็รีบไปหยิบ ไดอารี่สีน้ำเงิน มาก่อน แล้วค่อยขึ้นรถไปกับพ่อแม่ แล้วก็ก็ออกจากบ้าน ไปที่บ้านนอร์ท
พอมาถึง พ่อแม่นอร์ทก็ออกมาต้อนรับ แล้วก็พาเข้าบ้าน
เหมือนๆเดิม เราก็ถามอาการนอร์ท โดยที่ผมไม่ได้ถามอะไรเลยซักนิดเดียว
เหมือนมันกดดันยังไงไม่รู้

ซักพัก พ่อแม่ดอดจ์ ก็มา ทำให้ พ่อแม่ผม รู้จัก ดอดจ์ แล้ว
พ่อผม พ่อนอร์ท พ่อดอดจ์ ก็ไปกินเหล้ากันกลางสนาม คุยกันโหวกเหวก
แม่ผม แม่ดอดจ์ แม่นอร์ท ก็เมาท์กันเสียงดังในห้องครัว
ซึ่งผม กับ ดอดจ์ ก้ไม่ได้พูดไรกันเลยซักคำ

ผมเห็นทางสะดวก ก็เลย เดินไปทางห้องนอนนอร์ท เพราะเหนเค้าว่า นอร์ทมาพักรักษาตัวที่บ้าน
ไม่ทันที่ผมจะเดินขึ้นบนบันได ก็มีคนเรียกผม
“ ไปป์จ้ะ แม่ขอคุยด้วยหน่อยสิจ้ะ “ แม่นอร์ทนั่นเอง
ผมคิดไว้อยู่แล้วว่า แม่นอร์ทต้องมีเรื่องคุยกับผมแน่นอน
“ ครับ ที่ไหนคับ “
“ เดี๋ยวไปป์ไปที่ห้องรับแขกก่อนนะจ้ะ เดี๋ยวแม่จะตามไป “ แม่นอร์บอก

ตอนนั้นผมหัวใจเต้นแรงผิดปกติ เหมือนมันตื่นเต้นยังไงไม่รู้
ผมเดินไปรอในห้องรับแขก แล้วก็นั่งบนโซฟารอแม่นอร์ทมา

ซักพักแม่นอร์ทก็เข้ามาพร้อมกับ กล่องสีแดง ท่าทางจะเป็นกล่องใส่แหวน
แล้วเราก็เปิดบทสนทนากัน
“ ไปป์ หนูคงรู้แล้วสินะจ้ะ ว่านอร์ท น่ะ ความจำของเค้า 1-2 ปี ที่ผ่านมา เค้าจำอะไรไม่ได้เลย “ แม่นอร์ทบอก
“ ครับ ก็รู้จาก ดอดจ์แหล่ะครับ “ ผมพูด
“ งั้นก็ดีเลยจ้ะ แม่จะพูดตามตรงเลยนะจ้ะ “ แม่นอร์ทเริ่มซีเรียส
ผมพยักหน้า
ตอนนี้บรรยากาศตึงเครียดมากๆๆๆ ผมเหมือนกับหัวใจจะหลุดออกไปเลย
“ แม่...........รู้อยู่แล้ว ว่านอร์ท กับไปป์ คบกันอยู่ แต่ว่า “
ทำไมนะ เวลาคนพูดกับผม ต้องมีคำว่า แต่ว่า ต่อท้ายด้วย มันทำไมนะ
“ แม่.............แม่ อยากให้ ไปป์ เลิกยุ่ง ไม่สิ อย่ามาเกี่ยวข้องอะไรกับ นอร์ทอีกเลยได้มั้ยจ้ะ “

หลังจากที่แม่นอร์ทพูดจบ
ผมรู้สึกว่า หัวใจผมลงไปที่ตาตุ่ม แล้วก็ เต้นแรงขึ้นทุกๆๆๆวินาที
น้ำตาผมไหลออกมา มันเป็นความจริง เรื่องที่แม่นอร์ทอยากให้ผมตีตนออกห่างจากนอร์ท
มันเป็นความจริง แล้วผมก็คงทำอะไรไม่ได้ ผมก็คงต้องจากนอร์ทไป
ไม่มีวันจะได้เจอนอร์ทอีกเหรอไง ไม่มีวันจะได้คุยกับนอร์ทอีกหรือไง


--------------------------------------------------------------------------------

วันนี้มาต่อเร็วหน่อย เพราะจาไปเล่นเกม ไม่ได้เก็บเวลนาน :laugh3:

gobgab

  • บุคคลทั่วไป
..............เศร้า.....ทำอะไรไม่ได้.......... :impress3: :impress3:

.....................หวังว่าวันนึง....นอร์ทจะจำไปป์ได้............. :เศร้า1: :เศร้า1:

ออฟไลน์ A GE

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ได้แต่หวังว่าก่อนนอร์ทจาจำได้สักวันหนึ่ง :impress: :impress:  พ่อแม่อย่างนี้น่าส่งไปอบรมมั่กๆ :amen: :amen: :amen:

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
โห ไม่ให้เจอกัน แบบนี้นอร์ทก็ลืมไปป์ไปตลอดนะซิ   :monkeycry2:
สิ่งที่ทำร่วมกัน สิ่งที่เคยพูดกัน นอร์ทจะลืมหมดเลยเหรอ  :monkeysad:
ส่วนไปป์จะอยู่กับความรักที่ไม่มีวันเป็นไปได้เลยเหรอ  :monkeysad:

max

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 13 < ------- ดูตอนที่ แล้ว มันเปนเลข lucky จิงๆคับ เหอะๆ -*-
“ ทำไมล่ะคับ “ เป็นคำพูดแรกของผมที่หลุดออกมา จากปากผม หลังจากที่ เรานั่งนิ่งกัน ที่ห้องรับแขก
“ คือว่า แม่น่ะ ........ มีลูกคนเดียว แล้ว แม่ก็แก่แล้ว มีลูกอีกไม่ได้แล้วล่ะจ้ะ เพราะฉะนั้น แม่อยากให้นอร์ทมีลูกหลานสืบตระกูล ....... น่ะจ้ะ “ แม่นอร์ทพูด
ที่แม่นอร์ทพูดมันก็มีเหตุผล แต่ว่า ผมก็อยากเจอนอร์อยู่ดี
“ แล้ว ผมก็ยังเปนเพื่อนกับนอร์ทได้นี่คับ “ ผมค้าน
“ แม่กลัวว่า ถ้าความทรงจำนอร์ท กลับมา..........เค้าก็จะมาชอบหนูอีกไงล่ะจ้ะ แล้วสิ่งที่แม่หวังไว้ ก็จะหายไปน่ะสิจ้ะ “ ภายใต้น้ำเสียงไพเราะ ของแม่นอร์ท ผมรู้สึกว่า มีความกดดันแฝงไว้
“ แต่........แต่.........เราสองคนรักกันนะคับแม่ “ ผมเริ่มแล้วคับ ต่อมน้ำตาทำงาน
“ แม่รู้จะ เพราะฉะนั้น ถ้าไปป์ หนูรักนอร์ท ไปป์ก็ต้องทำในสิ่งๆที่ คนรักหนู สมควรได้รับจิงมั้ยจ้ะ “ แม่นอร์ทพูด
“ แต่การทำตัวเหมือน ไม่มีตัวตนกับคนที่ผมรัก มันไม่ถูกนะคับ มัน มัน มัน....ทำไม่ได้หรอกคับ “ ผมร้องไห้ ดึงกระดาษมาซับน้ำตา แล้วก็พยายามแข็งใจคุยต่อ
“ ไปป์.........แม่ขอร้องนะจ้ะ แม่อยากได้ลูกหลานสืบสกุลมากๆๆๆเลยล่ะจ้ะ “ แม่นอร์ท เริ่มร้องไห้แล้วล่ะคับ
ผมนั่งนิ่งอยู๋นาน
ในใจผมก็คิดแต่เรื่อง เราสมควรจะไปจากนอร์รึเปล่า
เพราะเรารักนอร์ท เราจึงต้องปล่อยนอร์ทไปงั้นเหรอ
ถ้าเราไม่ยอมไปจากนอร์ท พ่อแม่เค้าก็คง บังคับเราอยู่ดี
มันมีทางไหนอีกเหรอ

ตอนนี้ ผมรู้แล้วล่ะ ว่า ความรักไม่แน่นอน เราบังคับความรักไม่ได้
แล้ว เราก็สร้างความรักตามใจเราไม่ได้ด้วย

“ คะ......คับ ตะ.....ตกลงคับ ผมจะไม่คุยกับนอร์ทอีกต่อไป “
คำพูดที่ผมไม่คิดจะพูด คำพูดที่ผม ไม่อยากพูดที่สุด
คำพูดที่ค้านกับความคิดของผมที่สุด มันหลุดออกมาแล้ว
ผมทนไว้ไม่ได้แล้ว น้ำตาใสๆ ไหลออกมาจากตาผม มันไหลอย่างกับน้ำท่วม

ทำไมนะ เราก็ไม่ได้เป็นแผลอะไรไม่ได้บาดเจ้บอะไร
ทำไมเราถึงรู้สึกเหมือนกับ เสียบางสิ่งที่สำคัญมากๆไป
ทำไม น้ำตามันถึงไหล หยุดซะทีสิ หยุดสิ

ผมคิดแค่นั้นจริงๆ

“ แม่ขอบคุณไปป์มากนะจ้ะ แล้วนอร์ทก็จะไปย้าย ไปเรียนที่อังกฤษ ปีใหม่หน้าน่ะจ้ะ “ ข่าวร้ายมาอีกและ แม่นอร์ท ไม่ให้ผมคุยกับนอร์ท ยังจะไม่ให้ผม พบเค้าอีกเหรอ
“ ด......ดี แล้วล่ะคับ “ ผมก้เอาอีกแล้ว

ทำไมนะ ปากผม ไม่ตรงกับใจเอาซะเลย
ทำไมนะ ทำไมนะ ทำไมนะ ผมอยากจะบอกว่า อย่าให้นอร์ทไปนะคับ แต่ว่า............

“ แล้ว แม่มีเรื่องอยากให้ช่วยนะจ้ะ “ แม่นอร์ทพูดพร้อมกับ วางกล่องสีแดงไว้ที่หน้าผม บนโต๊ะ
“ นี่มัน กล่องแหวนนี่คับ “ ผมพูด
“ จ้ะ แม่............ขอ แหวน...........คืน นะจ้ะ “ ทำไมนะ
วันนี้เปนวันอะไรนะ ทำไมนะ แม่นอร์ท จะพรากทุกอย่างไปจากผมเลยเหรอ
นอร์ท แหวน แล้วจะเอาอะไรอีกเนี่ย

“ ดะ......ได้คับ ตามสบายเลยคับ แล้วจะเอาอะไรอีกมั้ยคับ “ ผมพูด ไป ไม่ได้คิดอะไรเลย
ขอแค่ว่า มันจะจบๆๆไปซะที ผมจะได้ไปทำใจซักที ไม่อยากเศร้ากว่านี้อีกแล้ว

ผมก็หยิบกล่องไม้ ที่ผมทำเองกับมือ เป็นลายทะเล ทาสีน้ำเงินไว้ สีที่ผมชอบ
ผมเปิดออกมา หยิบผ้ากำมะหยี่ ออกมา คลี่มันออกมา แล้วก็
หยิบแหวน ออกมา ผมหยิบมันมาดูอีกครั้งนึง แล้วก็ปัดน้ำตาผม ส่งให้กับแม่นอร์ท
ซึ่งแม่นอร์ทก็หยิบมันมาเก็บไว้ในกล่องสีแดง ผมกำกล่องไม้สีน้ำเงินของผมไว้
กำมันไว้แน่น
“ ขอบใจ ไปป์ มากๆๆนะจ้ะ แม่หวังว่า.... “ ยังไม่ทันแม่นอร์ทจะพูดจบ
ก็มี ผู้หญิงคนนึง ผลักประตูเข้ามา
“ แม่ค่ะ หนูให้นอร์ททานยา แล้วค่ะ “ เสียงใสๆ ของผู้หญิง ท่าทางมีอายุมากกว่าผมซัก ปี นึงได้ หน้าตาน่ารักเชียว เดินเข้ามา
“ขอโทษค่ะ หนูมาขัดจังหวะรึเปล่าคะ “ เสียงผู้หญิงคนนั้นพูด
ผมเช็ดน้ำตาก่อน แล้วก็หันมามองแม่นอร์ท พร้อมกับสายตางงๆ
“ ไม่หรอกจ้ะ พลอย มานี่ๆ แม่จะแนะนำให้รู้จัก “ แม่นอร์ท
“ ไปป์จ้ะ นี่ พลอย คู่หมั้นนอร์ทจ้ะ “

ใจผมที่ตกไปอยู่ตาตุ่มแล้ว มันกลับตกไปที่พรม ที่พื้นแล้ว

วันนี้จะมีอะไรเศร้าไปกว่านี้มั้ยเนี่ย
นอร์ท แหวน คู่หมั้น ผมเข้าใจแล้วว่าแม่นอร์ทต้องการอะไร

“ หวัด......หวัดดีคับ ผะ.....ผม เป็น..............เพื่อน นอร์ทคับ ชื่อ ไปป์“ ผมต้องซ่อนน้ำตาไว้หลังหน้าตาที่แกล้งยิ้มของผม
“ ค่ะ เรา พลอย ค่ะ เป็น คู่หมั้น นอร์ท “ พลอยพูด
“ แม่คับ เสร็จแล้ว ผมขอตัวนะคับ “ ผมคงทนนั่งอยู่ที่นั่นไม่ไหวแล้ว ผมเดินแกมวิ่งออกมาจากห้องรับแขก
เดินไปที่ขอบระเบียง ได้ยินเสียงพวกพ่อๆ หัวเราะกันอยู่
แล้วทำไมผมต้องมาร้องไห้เนี่ย
ผมร้องไห้ คงไม่มีคนรู้หรอกคับ
เพราะมันมืดแล้ว แล้วลมก็แรงอีก ท่าทางคืนนี้ฝนตก

“ ร้องไห้อีกและ ทำไมมึงร้องไห้เก่งจังวะ “ เสียงที่คุ้นเคย ดอดจ์นี่เอง มันเดินตามผมมารึไงเนี่ย
“ กุเดินหามึงตั้งนาน ที่แท้มาร้องไห้นี่เอง “ มันพูด
“ เรื่องของเรา “ ผมก็หันไปร้องไห้ต่อ
“ เอาเหอะ วันนี้กุจะช่วยมึงก้ได้ “ ดอดจ์พูด
“ เอ๋ อะไรอ่ะ ช่วยอะไร “ ผมถาม
“ มึงอยากเจอนอร์ทไม่ใช่เหรอ กุจะให้มึงได้เจอกันไง “ ดอดจ์พูด

แล้วมันก็เดินไป ผมเห็นมันไปคุยกับพ่อนอร์ท แล้วก็ยกมือไหว้ แล้วมันก็เดินกลับมา
“ วันนี้ มึงกับกุ ค้างนี่ “ มันพูดแค่นี้
“ ขอบใจนะ “ ผมได้แต่พูดจิงๆคับ ผมอยากเจอนอร์ทใจจะขาดแล้ว
นี่เปนสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมต้องการ แล้วผมก็เข้าไปกอด ดอดจ์
แล้วก็ร้องไห้
“ เฮ้ย เดี๋ยวมีคนเห็นหรอก “ มันก็พูด
ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร
จนกระทั่ง พ่อแม่ผม พ่อแม่ดอดจ์ มาบอกว่า จะกลับแล้ว ตอนนั้นผมกับดอดจ์ก้คุยกันอยู่ในห้องทีวี
ผมกับดอดจ์ไปนอน ห้องข้างบน ฝั่งตรงข้ามห้องนอร์ท
คืนนี้ ผมจะต้องเจอนอร์ทให้ได้


gobgab

  • บุคคลทั่วไป
...............เหตุผลของพ่อแม่.........

.........................เหตุผลของคนรักกัน.........

...................................ทำไมมันไม่เคยจะตรงกันเลยซักที.......... :impress3: :impress3:

ออฟไลน์ A GE

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ได้แต่ภาวนาให้นอร์ทความจำกลับมาก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไปนะคับ :monkeycry4: :monkeycry4: :monkeycry4:

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
เพราะเรารักนอร์ท เราจึงต้องปล่อยนอร์ทไปงั้นเหรอ
แล้วหากนอร์ทจำได้ นอร์ทต้องการให้ไปป์ทำแบบนี้จริงเหรอ  :เศร้า1:  :เศร้า1:

meemewkewkaw

  • บุคคลทั่วไป
 :เฮ้อ:

นานาจิตตัง หลากหลายมุมมองของความแตกต่างในแต่ละคน :monkeysad2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด