Defeat skittish"ปราบพยศ"
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Defeat skittish"ปราบพยศ"  (อ่าน 3275 ครั้ง)

ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #30 เมื่อ28-12-2021 01:27:31 »

ตอนที่ 17 แบบนั้นเขารียก...พาล



[อิง]



“คุณเมฆจะพาอิงไปไหน!!”

“เดี๋ยวก็รู้” ไอ้การถูกดึงให้เดินตามแบบนี้ มันเหมือนเดจาวูยังไงก็ไม่รู้ แต่ทางที่คุณเขาพาผมมานี่สิทำเอาอยากจะหยุดเสียมันซะตรงนี้เลย

“แล้วทำไมต้องเดินมาฝั่งนี้ คุณเมฆ!!!”



ย้อนกลับไปช่วงทานมื้อเช้ากันครับ ผมกับคุณเมฆวันนี้เราลงมาพร้อมกันเพราะเมื่อคืนผมได้นอนเร็วแถมก่อนหน้านั่นก็ได้พักสายตา (สลบ) ไปนานสามชั่วโมงเลยทำให้วันนี้ตื่นเช้าได้ตามปกติ

พอลงมาถึงผมและเขาทำการนั่งทานข้าวเหมือนปกติของทุกวันก่อนที่คุณเขาจะเอ่ยบอกถึงเรื่องงานที่เราได้คุยกันไว้เมื่อคืน ซึ่งมาถึงตรงนี้ผมก็ยังไม่รู้เลยว่างานที่จะได้คืองานอะไร แต่จะให้นั่งอยู่เฉย ๆ ก็ไม่เอาแล้วเหมือนกัน

“ทานเสร็จเดี๋ยวตามฉันไปทำงาน”

“...ผมต้องเปลี่ยนชุดไหมครับ”

ที่ถามแบบนั้นเพราะชุดที่ผมใส่อยู่มันเป็นชุดใส่สบาย สำหรับอยู่บ้านไม่เหมาะหากจะใส่ชุดนี้ออกไปเจอใครเท่าไหร่

“ชุดนี้แหละดีแล้ว”



พอทานเสร็จต้นแขนผมก็ถูกคุณเขาดึงให้ลุกขึ้นและเดินตามคุณเขาออกจากคฤหาสน์ทันที

และคิ้วผมก็กระตุก ขาจะเริ่มสั่น เหงื่อเริ่มผุดขึ้นที่ข้างขมับเมื่อเห็นเส้นทางที่คุณเขาพาเดินมา ยิ่งมาแบบไปเลี้ยวเข้าซอยไหน ตรงมาเรื่อย ๆ จนเห็นรั่วกั้นไกล ๆ นั้นแหละผมถึงเริ่มรู้แล้วว่าคุณเขาจะพาผมไปไหน

“คุณคิดจะทำอะไร!! คุณเมฆ!! ปล่อยมืออิงนะ อื้อ!! อิงไม่ไปตรงนั่นนะ” ผมดึงแขนตัวเองกลับทันทีแต่มันไม่เป็นผลแม้แต่น้อย ด้วยสัดส่วนร่างกายเราไม่มีความเท่ากันเลยสักนิด ทำให้การยื้อแย่งลำแขนตัวเองกลับ ไม่มีผลต่อคุณเขาเลยสักนิดแถมยังกระชับมือให้แน่นขึ้นไปอีก

“คุณเมฆ!! นี่โกรธกันเรื่องเมื่อวานถึงกลับจะเอาอิงมาให้สิงโตกินเลยเหรอ คุณเมฆ ร..เรา เราคุยกันก่อนได้นะ อิงขอโทษต่อไปคุณจะทานแต่ขนมอิงก็จะไม่ว่าไม่บังคับอะไรเลย แต่อย่าเอาอิงไปเป็นอาหารเจ้าพวกนั้นเลยนะครับ”

ผมร่ายยาวเป็นหางว่าว เสียงตะกุกตะกักบ้าง แต่นาทีนี้ชีวิตผมสำคัญที่สุด แต่อยู่ ๆ คนที่ลากผมมาก็หยุดตัวลงก่อนจะหันมาเลิกคิ้วใส่ผมเป็นเชิงถาม

“เธอพูดอะไรของเธอ อาหารใคร! อะไร!”

“นี่ไงคุณเมฆจะจับอิงไปให้เจ้าพวกนั้น คุณเมฆ ผมยังมีแม่มีน้องที่ต้องดูแลนะ น้องผมเพิ่ง 18 ถ้าผมตายไปตอนนี้แม่ก็ต้องหาเงินส่งน้องผมคนเดียว ท่านก็อายุมากแล้ว ไหนจะงานที่ผมทำไว้ยังไม่เสร็จอีก คุณเมฆช่วยไตร่ตรองใหม่เถอะนะ เนี่ย ๆ ด..เดี๋ยววันนี้อิงทำขนมให้ทานใหม่ เอาให้เยอะกว่าเมื่อวานเลยก็ได้ นะ ๆ คุณเมฆนะ ปล่อยผมไปเถอะนะ”

“แสงตะวัน ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอเพ้อได้ขนาดนี้” คุณเขายืนกอดอกยิ้มขำกับท่าทางผมแถบยังส่ายหัวให้กันอีก

อะไร! คนรักชีวิตตัวเองมันผิดหรือไง!! ยัง ยังจะมากรอกตาใส่อีก

“ก็คุณพาผมเดินมาทางนี้ทำไมเล่า”

“บอกแล้วว่าพามาทำงาน แล้วใครจะเอาเธอไปให้พวกนั่นกิน”

“...ก็”

“เลิกเพ้อแล้วเดินตามมา ฉันไม่ได้พาเธอมาฆ่า ตามมา อ้อ เลิกโวยวายถ้าไม่อยากโดนแบบเมื่อวาน”



แล้วคุณเขาก็เดินลากผม ใช่ครับ ‘ลาก’ ไม่ใช่จูง ไปทางที่ผมเดินเข้าไปเมื่อวานก่อนจะเจอกับเจ้าพวกตัวขาวขนฟูหน่อย

อืม สามตัวเลย อา ประสานสายตากันด้วยเป็นไง

ย..อย่าเลียปากแบบนั่นสิ!!

ผมยืนกลืนน้ำลายอยู่ด้านหลังของคุณเขา มือที่คุณเขาจับมาตลอดทางอยู่ๆ มันก็หลุดออกจนผมที่ตกใจรีบ ตะครุบต้นแขนคุณเขาไว้แถมยังเกาะแน่นเลยแหละ

“อย่าคิดจะทิ้งกันไว้แบบนี้นะ” ผมกัดฟันพูดกับคนที่หันหน้ามามองกัน เหมือนสงสัยว่าผมจะจับเขาไวทำไม ก่อนที่ผมจะบอกออกไป

แล้วดูหน้าคุณเขาสิ ทีงี้แล้วยิ้มบ่อย เวลาปกติล่ะขรึมตลอด หึ้ย!!

“ถ้าเธอเกาะฉันอยู่แบบนี้ งานที่จะทำมันก็จะทำไม่ได้ แล้วเธอก็ต้องอยู่กับลูกฉันอีกนาน”

“...”

“เลือกเอานะ”

“ล..แล้วงานที่จะทำคืออะไร”

“...ฉันยังไม่บอกเธอเหรอว่ามาอาบน้ำให้พวกมัน” เหมือนภาพหนังเรื่องหนึ่งที่ผมดูตอนที่ตัวร้ายกำลังจะหนีแล้วมีสิงโตตัวใหญ่กระโดดกันหัวเขาจนขาด มันวิ่งเข้ามาในโสนประมาททุกส่วนในตอนที่คุณเขาบอกออกมาแบบนั้น

ว่าเดินเข้ามาในนี้อีกครั้งก็ว่าเกร็งจะแย่ นี่ต้องมาอาบน้ำให้กันเนี่ยนะ

“คุณเมฆฆ่าผมเลยก็ได้ แต่อิงไม่อาบนะ ไม่อาบให้เด็ดขา_อ๊ะ”

แล้วอยู่ๆ ตูดผมก็สัมผัสได้ว่ามีอะไรมาดุนอยู่ก้นน้อย ๆ ของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมอง อ่า!!เราประสานสายตากันอีกแล้ว ตาย!! ตายแน่วันนี้ ไอ้อิงตายแน่ ๆ

“อย่าเกร็ง ปล่อยตัวตามสบายมันแค่สนใจเธอ”

“แล้วมันจะสบายได้ไงในเมื่อ เจ้านี่ยังไม่เลิกดมก้นผม”

“เมื่อเช้าเธอลืมล้างก้นหรือเปล่า!”

“คุณเมฆ!!” แทนที่จะช่วยคุณเขากลับชอบใจเสียขนาดนั้น แล้วยังไม่พอนะ หมายถึงไอ้พวกนี้นี่ยังไม่พอ ตัวเดียวยังไม่พอ มากันหมดเลยคราวนี้

ขาผมนี่อ่อนจนไม่รู้จะอ่อนยังไงแล้ว แต่ดีนะที่มือผมยังมีแรงเกาะแขนคุณเมฆเอาไว้แน่น แล้วคิดไว้แล้วว่าจะไม่ปล่อยเลยเด็ดขาด

อ่า!!..ข้างหลังไม่พอ ว..วนมาดมข้างหน้าด้วยเป็นไง ชอบอะไรกัน!!! ขาสั่นหมดแล้ว!!

“ลองลูบหัวมันดูสิ”

คุณเมฆไม่ได้คิดจะให้ผมตัดสินใจอะไรเลยเขาก็ดึงมือผมออกไปด้านหน้า ผ่านการดมกลิ่นจากเจ้าตัวสีขาวที่ดูขนาดแล้วน่าจะเป็นพี่ไม่งั้นก็คงกินเยอะเกินไป กินเยอะ!! โอ้ อย่ากินเรานะเธอ!!

ผมหลับตาปี๋แล้วตอนนี้ ในเมื่อชักมือกลับก็ไม่ได้หลับตาน่าจะดีที่สุด ถ้ารู้สึกว่ามือที่ยื่นออกไปนั้นขาดค่อยว่ากัน..

ซะที่ไหน!!

สิ่งแรกที่สัมผัสคือขนที่แข็งกว่าขนสุนัก แต่ก็ยังมีความนุ่มฟูอยู่บ้าง ก่อนที่มือผมจะเลื่อนลงมาตรง สันกรามก่อนจะรู้สึกเหมือนมีอะไรเปียกมาสัมผัสที่มือ

ผมลืมตาขึ้นมองก่อนจะเห็นว่าเจ้าตัวขาวด้านหน้ามันกำลังเลียหลังมือของผม ก่อนจะดุนฝ่ามือผมให้กลับไปลูบบนหัวแล้วย่อตัวลงจนนั่งติดกลับพื้น เหมือนชอบใจกับสิ่งที่ผมทำให้ (ถูกบังคับ)

ผมหันกลับไปหาคุณเมฆที่ยิ้มมุมปากมองผมอยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่จะผละมือที่จับผมไว้ ผมมองตามจนไปดูที่มือตัวเองที่อยู่บนหูของเจ้าตัวขาวด้านหน้า

“กิวล์ คือชื่อของมัน”

“กิวล์!!”

“อือ ส่วนเจ้านี่กีฟเวน นั่นอีธาน”

“อีธาน!! เหรอครับ คุณเอาชื่อลูกน้องมาตั้งชื่อเขาเหรอ”

“เปล่าชื่อพวกนี้แม่ฉันเลือกไว้ให้ มันเป็นชื่อที่ดี และมันมีชื่อนี้มาก่อนที่ฉันจะรับอีธานเข้ามาในทีม”

ผมพยักหน้ารับแล้วหันกลับมาให้ความสนใจเจ้าตัวขาวที่ชื่อว่ากิวล์ที่ตอนนี้ทำท่าเหมือนจะล้มตัวลงนอนข้างเท้าของผมหน้าตาเฉย

“มันชอบเธอ”

“รู้ได้ไงครับ เขาอาจจะทำให้ผมตายใจแล้วแอบกินผมทีหลังก็ได้”

“วางความเพ้อเจ้อของเธอลงก่อน แสงตะวัน”

“เอ้า!! ผมไม่ได้เพ้อสักหน่อยเมื่อวานก็ยังเห็นอยู่ว่าพวกมันจ้องจะกินผม”

“ฉันก็บอกไปแล้วว่ามันแค่สนใจเธอ แถมตัวเธอก็มีกลิ่นของฉันมันไม่ทำอะไรเธอหรอก”

“ใครจะรู้”

“ฉันนี่ไง รู้”

“ผมคุยคนเดียว”

“แต่ฉันได้ยิน”

กรร

“อ่ะ..คุณเขาเสียงดังเหรอ จะเงียบให้เดี๋ยวนี้แหละ นอน ๆ ”

“หึ เมื่อกี้ยังกลัวอยู่เลย ตอนนี้ไม่กลัวแล้ว!!”

ผมไม่ตอบแต่นั่งลงไปกับผืนหญ้าตรงนั่นแทน แล้วก็ลูบขนให้เจ้าตัวเล็กที่ใหญ่มาก อยู่แบบนั้นก่อนจะเลื่อนมือลงไปตามสันหลังและลำตัว ก่อนจะต้องตกใจเมื่อคุณเมฆพูดเสียงดังขึ้นมา”

“กิวล์ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้จะหลับ ลุก ต้องอาบน้ำแล้ว”

เสียงฟึดฟัดไม่ชอบใจ ก่อนที่เจ้าตัวขาวชื่อกิวล์จะลุกจากพื้นแล้วมานวยนาดล้มตัวลงทับผมแถมยังเอาหัวมาถูสีข้างผมเอาซะกลั้นขำไม่ได้เลย

“เจ้าคิดว่ามีพวกแล้วจะรอดเหรอ!!” คุณเมฆพูดออกมา ยืนกอดอกมองเจ้ากิวล์ที่ไม่ยอมลุกออกจากตัวผม แถมยังพยายามเบียดตัวเข้าหาจนผมหงายหลังดีนะที่คนที่กอดอกมองไม่ปล่อยให้ผมล้มลงไป

“เจ้าชอบเธอเหรอ! เธอชื่อแสงตะวัน ...งั้นถ้าเป็นเขา เจ้าจะยอมอาบน้ำไหม”

ฟังการไกล่เกลี่ยกันอยู่พักหนึ่งก่อนที่ กิวล์จะยอมลุกออกจากตัวผมแล้วนำทางผมไปทางบ่อน้ำ ด้วยการดุนหลังให้ผมลุก แล้วยังดุนเรื่อย ๆ ให้เดินตามมันไป อีกสองตัวพอเห็นว่าพี่เดินไปแล้วก็เดินนวยนาดมาอยู่ข้าง ๆ ผมแถมยังไม่เลิกดมกลิ่นกันอีก ก่อนที่จะเอาหัวมาดุนฝ่ามือผมให้ไปแปะอยู่ที่กลางหัว คุณเมฆบอกว่ามันคือการอนุญาตอย่างหนึ่งหากมันยอมให้ลูบหัวแปลว่ามันเชื่อใจผมแล้ว ต่อไปหากใครทำอะไรผม พวกมันจะปกป้องผมเหมือนเป็นเจ้านายอีกคน



คุณเคยอาบน้ำให้หมาไหม! ครับ ไม่ต้องเอาพันธ์อื่นนะต้องเป็นโกเด้นฯ เท่านั้น

ใช่ ตอนนี้ผมเจอสถานการณ์แบบนั้นเลย อยู่ไม่นิ่ง นั่งไม่เป็น แถมยังโวยวายอีกต่างหาก

ทั้งที่คุณเมฆบอกว่าปกติพวกมันชอบแช่น้ำกันมาก ๆ แต่เวลาอาบน้ำมันก็จะเป็นแบบนี้ทุกครั้งเหมือนกัน

โครง โครง กรร

เสียงเจ้าอีธานที่ถูกคุณเมฆจับให้นั่งลงไปในน้ำโวยวายใหญ่ ก่อนจะสะบัดตัวแรงให้หลุดออกจากการล็อกตัว แต่ก็ออกไม่ได้ เลยได้แต่โวยวายแทน ที่เห็นจะนิ่งสุดคงจะเป็นเจ้ากิวล์ ที่ยืนสง่าในน้ำให้ผมขัดตัวให้ โดยที่คุณเมฆบอกมาแล้วว่าตรงไหนบ้างที่ห้ามจับหรือแตะต้อง หากมันไม่เชื้อเชิญห้ามแตะเด็ดขาด นั่นคือหาง ใต้ท้องช่วงขาหลัง อวัยวะ (ซึ่งผมก็ไม่คิดจับอยู่แล้วไหม)



ไม่คิดว่าการอาบน้ำให้สิงโตสามตัวจะต้องใช้เวลามากขนาดนี้นี่ยังไม่รวมต้องเอาไปเช็ดอีกนะ แต่ไม่ต้องเป่าขน คุณเมฆบอกที่นี่ร้อนอยู่แล้วเดี๋ยวไม่นานมันจะแห้งเอง

ตอนนี้เราเข้ามาอยู่ในห้อง ๆ หนึ่งที่หน้าตามันเหมือนโคลอตเซี่ยมขนาดเล็ก มีอัฐจันทร์ให้นั่งประมาณด้วยตาน่าจะร้อยที่ได้ แต่มีแค่ด้านเดียว

ภายในห้องโล่งมาก ๆ มีเก้าอี้อยู่แค่ตัวเดียวเท่านั้น

“เดี๋ยวให้คนเปลี่ยนน้ำในบ่อให้เสร็จก่อนแล้วค่อยออกไป”

“ครับ”

ผมตอบรับคำคุณเมฆก่อนที่จะก้มลงไปเช็ดขนให้เจ้าเด็กตัวใหญ่ที่ตอนนี้ไม่ใช่แค่กิวล์ที่ติดผม แต่ทุกตัวมานอนกองกันรอบตัวผม คุณเมฆบอกพวกมันงอนเขาที่ทำมันแรงตอนอาบน้ำเลยคิดจะหาพวก

ผมหัวเราะให้กลับการได้รับรู้ก่อนจะลองคุยกับพวกมันด้วยภาษาอังกฤษ

“ไง สบายตัวกันไหม” คำตอบคือการหลับตาเอาหัวมาถูกัน คุณเมฆตอบให้แทนว่ามัน ‘ชอบ’ พอได้ยินแบบนั้นผมก็ยิ้มออกมาทันทีก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปคุยกับคนที่นั่งบนเก้าอี้ที่มีอยู่ตัวเดียว

“คุณรู้ได้ไงครับว่าเขาตอบอะไร”

“...ความรู้สึกมั่ง”

“คุณคงรักพวกมันมาก”

“มันคือสิงเดียวที่แม่ฉันทิ้งไว้ให้ฉัน เป็นของขวัญที่พิเศษที่สุด...แต่ถ้าจะพูดแบบนั้นทั้งหมดก็ไม่ถูกเพราะที่แม่ให้มามันมีแค่ตัวเดียว”

“ตัวเดียว! กิวล์เหรอครับ” ผมมองจากขนาดตัวแล้วคิดว่าน่าจะใช่เพราะกิวล์ดูใหญ่กลัวอีกสองตัวมาก

“แม่ของพวกมันต่างหาก แม่ฉันไปได้มันมาตอนที่พ่อพาไปทำงานด้วยที่ยุโรปแถวโบลิเวีย แม่เจ้าพวกนี้อยู่ ๆ ก็กระโดดใส่หน้ารถที่พ่อกับแม่ฉันนั่งอยู่ ตอนนั้นมันบาดเจ็บหนักไม่รู้ว่าไปเจออะไรมา แม่ฉันเห็นว่ามันเริ่มไม่ไหวแล้วเลยขอให้พ่อพามันไปรักษาตัว พ่อฉันที่รักเมียยิ่งกว่าอะไรพอแม่ขอไปแบบนั้นก็ให้ลูกน้องอุ้มมันขึ้นรถทันที เพราะตอนนั้นมันสลบไปแล้ว”

“เขาท้องเหรอครับ”

“ตอนนั้นยังไม่รู้ เพราะหมอที่เรียกมาดูอาการตอนนั้นก็เป็นหมอประจำตระกูลที่เป็นหมอคน ตอนนั้นแม่แค่คิดว่าจะช่วยมัน ให้ที่พักมันจนมันหายดี แล้วถึงจะปล่อยไป แต่วันที่จะปล่อยมันไปมันกลับไม่ยอมไป แล้วก็ทำแบบที่กิวล์ทำกับเธอ คือเอาหัวดันมือแม่ฉันไปไว้บนหัวก่อนจะนั่งลงแล้วหมอบลงไปเหมือนการเคารพ”

“แล้ว...”

“อีกสองวันท่านต้องกลับมาที่นี่ แม่คิดหนักมากว่าจะทำยังไง มันไม่ยอมห่างแม่ มันเดินตามทุกครั้งที่แม่ฉันเริ่มก้าวเท้า สุดท้ายเป็นพ่อที่ตัดสินให้เอามันกลับมาด้วย เพราะตรวจจับโลหะหรือสิ่งแปลกปลอมในตัวมันไม่ได้เลยคิดว่าคงไม่ใช่สัตว์ที่หลุดออกมาจากกรงของใคร ทานเลยเอามันกลับมา ตอนนั้นฉันถึงได้เจอกับลีอา สิงโตตัวเมียขนสีขาวสะอาดเดินเคียงข้างกับแม่ลงมาจากเครื่องบินเรา ตอนนั้นฉันตื่นเต้นมากถ้าจำไม่ผิด มันเดินเข้ามาหาฉันก่อนจะทำต่างออกไปจากที่ทำกับแม่ คือมันกระโดดใส่ฉันแล้วเลียเข้าที่หน้าฉันจนชุ่มไปหมด มันพยายามจะบอกเรื่องลูกมันกับฉัน ด้วยการที่พยายามให้ฉันไปลูบที่ช่วงท้องมันที่เหมือนจะอ้วนแปลกตา สัมผัสแรกที่ฉันได้คือแรงกระตุก ของหน้าท้อง ตอนนั้นฉันลนลานมาก ตื่นเต้นด้วย ฉันบอกแม่ว่าท้องมันกระตุกได้ ก่อนที่รอยยิ้มแม่จะหายไป แล้วสั่งให้ การ์ดคนหนึ่งไปตามหาสัตว์แพทย์ มาที่บ้านทันที ถึงได้รู้ว่ามันกำลังตังครรภ์ ไม่มีใครรู้เลยว่าในท้องของลีอาจะมีเจ้าพวกนี้อยู่”

คุณเมฆ พูดยาวมาก ไม่ใช่สิหลงประเด็นแล้ว เอาใหม่ ๆ

คุณเมฆพูดไปใบหน้าก็เปื้อนยิ้มไปด้วย ก่อนจะเล่าต่อถึงเรื่องของเจ้าพวกนี้ต่อว่า แม่ของพวกมันได้เกิดโรคแทรกซ้อนจากแผลที่คิดว่ารักษาไปดีแล้ว แต่เปล่าเลยมันหายแค่แผลภายนอกแต่ภายในมันสาหัสมาก หมอบอกว่ามันเก่งมากที่มันทนได้เป็นเดือน ๆ แบบนี้ ทั้งลูกในท้องก็แข็งแรง จนวันที่มันคลอดเจ้าพวกนี้ก็ไม่ได้เห็นแม้กระทั้งแม่ของตัวเอง เพราะมันตายหลังจากที่คลอดอีธานออกมา ตั้งแต่วันนั้นคุณเมฆก็สัญญาว่าจะเป็นพ่อให้พวกมัน จะดูแลพวกมันให้ดีที่สุด และทุกวันนี้ที่ผมเห็นกับตา ผมเชื่อแล้วว่าคุณเมฆทำตามที่พูดจริง ๆ



การเล่าเรื่องของเจ้าพวกนี้ยาวนานมาจนเกือบเที่ยงคุณเมฆก็ชวนผมกลับ แต่ไม่ได้กลับแค่พวกผมกรอกครับ เมื่อมีเด็กตัวใหญ่สามตัวไม่ยอมให้พวกผมกลับกันเอง จะเดินตามมาด้วยจนคุณเมฆต้องยอม

“เดินกันดี ๆ เดี๋ยวอิงจะล้ม” เสียงคุณเขาดุ เจ้าเด็กแสบที่เดินนวยตามเกาะแข้งเกาะขา มุดใต้แขนเดินมากันด้านหน้าเหมือนเป็นบอดี้การ์ดประจำตัว

“ไม่เป็นไรครับผมโอเค อ๊ะ”

“ไง โอเค ถ้ารับไม่ทันหัวแตกเลยนะอิง” คุณเขาบ่นผมตอนที่ผมเดินสะดุดขาของกีฟเวนจนหน้าเกือบหงาย

“คุณ!! ผมก็ไม่ล้มแล้วไง อย่าดุสิ”

“เธอนี่มัน...ฟอด”

“ฮื้อ!!! คุณเมฆทำอะไรเนี่ย” เหมือนตัวเองมีสปลิงในตัว ดีดออกจากตัวคุณเขาได้เหมือนเจอของร้อนก่อนจะแหวกทางให้เจ้าเด็กหลบไปแล้วรีบเดินไว ๆ ขึ้นบันไดทางเข้าบ้านทันที ก่อนจะมีเด็กสามตัวเดินตามมาติดเข้าไปในบ้าน

มีสาวใช้หลายคนตื่นตัว พากันขึ้นไปหลบบนบันไดบ้าง หลังแจกันใหญ่บ้าง จะมีก็แต่เอ็มม่าที่เดินเข้ามาหาแบบไม่กลัวแถมมาพร้อมกลับรอยยิ้มบนใบหน้าตามเคย

“ดูพวกเขาจะชอบคุณ” คำทักท้ายแรกที่เอ็มม่าทักก่อนจะส่งมือไปลูบหัวของอีธานที่เดินเข้าไปอ้อนเหมือนว่าจะขออาหารจากใครได้

“ไง อาบน้ำกันแล้วสินะ กวนคุณเขาหรือเปล่า!” คำตอบที่ได้คือการเดินกลับมาหาผมก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ แล้วมองผมขึ้นมาเหมือนประมาณว่า ‘ตอบสิว่าผมเป็นเด็กดี’ มันทะลุออกมาจากดวงตาคู่นั้น

“ไม่ครับ ทุกตัวน่ารักกว่าที่ผมคิด”

“ค่ะ เห็นนายท่านบอกว่าคุณอยากเจอเลออน”

“อ่อ ครับ”

“แน่ใจนะคะ?” มันเป็นคำถามที่ทำให้ผมนึกถึงคำบอกเล่าของคุณเมฆเมื่อคืน

‘หึ...บางทีฉันก็อยากบอกเธอนะว่าอย่าตัดสินอะไรแค่ภายนอก แต่เผอิญลูกฉันคงทำเธอตกใจ จะให้เปิดใจเชื่อในสิ่งที่ฉันพูด เธอก็คงไม่ฟัง’

ผมก้มลงมองเจ้าเด็กแสบสามตัว ก่อนทำเป็นเอ่ยถามกับพวกมันถึงเพื่อนที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกัน แต่ปฏิกิริยาที่ได้ทำเอาผมรู้สึกเย็นหลังยังไงก็ไม่รู้

“พวกนายรู้จัก เลออน กันไหม” จากที่ตอนแรกอีธานยังทำตัวออดอ้อนคุณเอ็มม่าอยู่ดี ๆ มีอันต้องหยุดแถมยังต้องลุกขึ้นเหมือนเตรียมตัว ก่อนจะมองซ้ายมองขวา กิวล์กับกีฟเวนเองก็เดินเข้ามานาบด้านข้างผมแถมยังเบียดตัวเข้าหาอีกแหนะ

มาถึงตรงนี้แล้ว ผมยังอยากเจอเจ้า เลออน อยู่หรือเปล่านะ

สมองเริ่มตีกันก่อนจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ คุณเมฆที่เดินรั้งท้ายเพราะผมวิ่งหนีมาก็มาถึงพร้อมถามว่าเป็นอะไรกัน ก่อนที่เอ็มม่าจะบอกว่าผมถามถึง เลออน คุณเมฆได้ยินแบบนั้นก็หันมามองผมก่อนจะถามออกมา

“เธอยังอยากจะเจอมันเหรอ!”

“...ก็ถ้าได้เจอก็น่าจะดีไม่ใช่เหรอคุณ ขนากเจ้าสามตัวนี้คุณยังพาผมไปทำความรู้จักเลย ผมก็อยากเจอเจ้า เลออน บ้าง อยากรู้จะร้ายแค่ไหนกัน”

“จะไม่เสียใจภายหลัง!”

“อย่าพูดให้ขวัญเสียสิคุณ!!”

สุดท้ายคุณมฆก็ตกลง แต่ก่อนจะไปหา เลออน เจ้าสุนักพันธ์ปั๊ก คุณเมฆบอกไปเติมพลังก่อนเดี๋ยวถ้าต้องได้วิ่งจะได้มีแรง

เชื่อเขาเลย

เจ้าสามตัวไม่เข้ามาวุ่นวายในห้องอาหารด้วยแต่ก็ไม่ยอมไปไหนนั่งเฝ้าทางเข้าพร้อมกับเนื้อปลาแซลมอนคนละชิ้น (ใหญ่)



เราใช้เวลาไม่นานในการทานอาหารก่อนทุกอย่างจะจบลง

คุณเมฆพาผมเดินขึ้นชั้นบนโดยยังมีเจ้าสามตัวเดินนวยนาดอยู่ข้างผมเหมือนจะอ้อน จนโดนคุณเขางอนใส่ หาว่ามีเพื่อนใหม่ตัวเองก็ไม่มีความหมายเลย อะไรอีกไม่รู้หลายอย่าง ถามว่าพวกมันสนใจไหม! ก็ไม่ ยังเดินข้างผมไปเรื่อยจนมาถึงห้องๆ หนึ่งที่อยู่ติดกับห้องคุณเมฆ เจ้าเด็กแสบสามตัวก็พากันหยุดเดินแบบพร้อมกัน แถมยังมีการขู่คำรามออกมาไม่หยุด

“ไม่ต้องกลัวนะ เราอยู่กับพวกนาย โอเคไหม”

ผมใช้มือลูบหัวพี่ใหญ่อย่างกิวล์ทำให้เขาดูสงบลงก่อนอีกสองตัวจะผ่อนคลายตามนี่สินะ พลังความเป็นผู้นำ พี่ว่าไง น้องว่าตาม เมื่อวานเลยไล่ผมกันสนุกเลย

“พร้อมหรือยัง” ดูคำถามคุณเขาเถอะ

“พร้อมครับ” สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมันออกมา

คุณเมฆเดินไปเคาะประตู (มารยาทดี) ก่อนจะเปิดเข้าไปด้านใน ด้านในเป็นห้องกว้างมีของเล่นสัตว์มากมายแต่ทุกชิ้น ไม่ได้อยู่ในรูปแบบปกติสักชิ้นเดียว ลูกบอลขาดบ้าง ตุ๊กตาฉีก บางตัวถึงกลับหัวขาด

รอบ ๆ ยังมีของเล่นอีกมากมายอยู่ในนี้ แต่อย่างที่บอก ไม่มีแบบสภาพดีสักอัน

มองไปรอบห้องก็เจอแต่สิ่งของ ไม่เห็นเจอสิงที่ผมต้องการเจอเลย อ้อ เจ้าสามแสบไม่เข้ามานะครับ นั่งรอตรงหน้าห้องคุณเมฆนู้น คุณเมฆบอกว่าพวกมันไม่ถูกกัน นี่เป็นสาเหตุที่ไม่เห็นเจ้า เลออน ภายนอก

แต่อยู่ ๆ ผมก็ได้ยินเสียงกุกกัก อยู่ตรงด้านหลังบ้านเต้นหลังใหญ่ ก่อนจะเห็นเจ้าของห้องตัวสีขาวหน้ามีลายดำเหมือนในรูปแต่จากในรูปน่าจะตอนเด็กกว่านี้ ตอนนี้ดูตัวใหญ่ขึ้น ปากเบะ หน้าย่น หูพับคือสิ่งที่โดดเด่นสำหรับสุนักพันธ์นี้ ก็ดูน่ารักดีนี่ ไม่เห็นจะดูมีผิดตรงไหน คุณเมฆยืนล้วงกระเป๋ากางเกงพิงกับขอบประตู พยักพเยิดหน้าให้ผมเข้าไปด้านใน

ตอนที่ผมจะเดินเข้าไป เจ้าเลออนมันกลับหยุดเดิน ก่อนจะค่อย ๆ เดินใหม่อีกรอบ ด้วยความระแวดระวัง ค่อย ๆ เข้ามาดมกลิ่นผม เดินวนรอบตัวผมเหมือนเจ้าพวกด้านนอกก่อนจะนั่งแล้วเงยหน้ากระดิกหางที่ไม่มีของตัวเอง ทำท่าดีใจใหญ่ แล้วค่อย ๆ เอาเท้าเล็ก ๆ มาเขี่ยเท้าผมแล้วเงยหน้ามาอ้อนกันอีก

“เลออน ใช่ไหม” เหมือนมันจะรู้ว่าเรียกชื่อมันมันถึงลุกขึ้นเดินม้วนตัวเองไปมาก่อนจะเขี่ยเท้าผมอีกรอบ

คุณเมฆเห็นแบบนั้นก็เลิกคิ้วมอง เหมือนเจอสิ่งมหัศจรรย์ของโลกก่อนจะเอามือขึ้นมากอดอกแทน

ผมหันกลับมาสนใจเจ้าตัวที่เรียกร้องความสนใจด้านล่างก่อนจะค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยอง ๆ เอื้อมมือออกไปเหมือนขอเช็คแฮนด์แล้วสิ่งที่ได้กลับมาคือเท้าหน้าทั้งสองข้าง พร้อมการยิ้มปล่อยลิ้นออกมาด้านข้างเหมือนดีใจมาก ๆ

“ทีกับฉัน มีแต่ไล่งับ” คุณเมฆบ่นงึมงำด้านหลัง

ผมไม่ได้สนใจเขาแล้วเพราะตอนนี้เจ้า เลออนเรียกความสนใจผมไปหมด โดยการเดินมาข้างหน้าใช้เท้าหน้ากระโดดมาเกาะตรงเข่าผม ผมยื่นหน้าเข้าไปหา ได้ยินคุณเขาบอกว่าระวังมันกัดแก้ม แต่สิ่งที่ผมได้คือการเลียหน้าผม ก่อนที่มันจะเห่าออกมาสามที

“แกมันหมาเจ้าเล่ห์ เลออน”

“น่ารักจังเลย”

“จิ๊ พอแล้วแยก ๆ ”

แง่ง!! กรร!!

“คุณ!! คุณทำมันกลัว โอ๋ไม่เป็นไรนะ เราไม่ให้เขาทำอะไรหรอกนะ”

ผมว่าคุณเมฆไปตอนที่เขาเดินเข้ามาปัดเท้าเล็กๆ นั่นออกจากเข่าผม แล้วเจ้าเลออนก็คงตกใจ เล็กแยกเขี้ยวใส่คุณเขาไปที

กว่าจะคุยกับคนกับหมาเข้าใจ ผมรู้สึกเลยว่าข้าวที่ทานไปมีประโยชน์ไม่เสียเปล่าจริง ๆ



“เย็นนี้งดอาหารไปเลย”

ว่าจบไปแบบนั้นคุณเมฆก็เดินออกไปทันที ก่อนจะได้ยินเสียงเรียกให้เจ้าสามแสบเดินตามแต่คงไม่เป็นผล ถึงได้ยินประโยกคล้าย ๆ เดิมออกมาอีกครั้ง

“พวกเจ้าก็งดเนื้อแกะไปเลยนะคืนนี้”

กรร กรร

“งดมันทั้งคนทั้งสัตว์นั่นแหละ”

อ่า!!...เหมือนคืนนี้ผมจะถูกงดมื้อเย็นไปด้วยแล้วสิ อีหยังวะ!!
[/font][/size]











TBC


ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #31 เมื่อ28-12-2021 01:37:53 »

ตอนที่ 16 ขนมเป็นเหตุสังเกตได้



กายบางที่นอนอยู่บนที่นอนหลังใหญ่ขยับพลิกตัวไปมาเมื่อรู้สึกว่าที่ที่ต้นนอนนั้นไม่ค่อยสบายตัวสักเท่าไหร่ แต่พอหันไปด้านที่คิดว่าตัวเองถนัดที่สุดกลับพบว่าพื้นที่ด้านข้าง มีสิ่งแปลกปลอมอยู่ด้วย

เจ้าตัวค่อย ๆ ใช้มือลูบไล้ตั้งแต่ช่วงบนที่แข็งๆ ลงไปเรื่อย ๆ ก่อนจะกดมือลงตรงที่มันนิ่มขึ้นมาหน่อย แล้วกะว่าจะเลื่อนลงไปอีกก็ถูกมือของใครบางคนจับเอาไว้เสียก่อน

อิง ยังคิดว่าตัวเองนั้นคงกำลังฝันอะไรอยู่แน่ ก่อนความคิดก่อนหน้านี้จะผุดเข้ามาในหัว

ภาพของสัตว์ขนสีขาวที่พยายามไล่กินตนนั้น ทำให้ความคิดใหม่เกิดขึ้น

แล้วไอ้ที่เขาลูบไปนี่อะไรกัน คน! สัตว์!หรือเจ้าตัวนั้น

อิงลองใช้มือข้างเดิมลองลูบสิ่งที่แข็งอยู่ด้านหน้าตนใหม่อีกครั้งลูบขึ้น ก่อนจะลูบลง

“ถ้าต่ำอีกนิด แล้วถ้ามันตื่นเธอต้องรับผิดชอบนะ”

เสียงคนคุ้นเคยทำให้ อิงยอมเปิดเปลือกตาแล้วก็ต้องตาโตเมื่อมือของตัวเองนั้นไปวางอยู่เหนือเป้ากางเกงเพียงนิดเดียว

“คุณเมฆ!! เสือ ไม่สิสิงโต สิงโตมันจะกินอิง” อิงรองโวยวายใหญ่เดียวพูดไทยเดียว จีน เดี๋ยวอังกฤษ จนคนฟังต้องเอานิ้วแตะปากคนสติแตกให้หยุด

“ชูว...เธอไม่ได้เป็นอะไรแล้ว เธอปลอดภัยดี”

“ละ..แล้วๆ คุณเลี้ยงพวกมันไว้ทำไม ไม่กลัวหรือไงกัน”

“ไม่...มานี่มา” คาล์ลดึงคนตัวเล็กที่ยังไม่หายสั่นจากอาการตกใจให้ขึ้นมานั่งเกยตัก ก่อนจะกอดให้แน่นแล้วโยกไปมาเหมือนปลอบเด็ก

“พวกมันไม่ทำอะไรเธอหรอก มันก็แค่สนใจเธอเท่านั้น เหมือนฉันไง”

“อิงมีอะไรให้สนใจ เนื้ออิงไม่อร่อยหรอกนะ” คนที่ตัวสั่นกลัวเริ่มแว้ดเสียงออกมาอีกครั้งเมื่อเจ้าของเจ้าพวกตัวน่ารักแต่ไม่น่าเข้าใกล้เอ่ยบอกออกมาแบบนั้น

สนใจอะไร! เห็นๆ อยู่ว่าจะกินกัน สนใจไปเป็นอาหารน่ะสิ

“เธอกลัวเกินไป—”

“คุณ!! พวกมันวิ่งไล่อิงเลยนะ วิ่งเลยนะ!! แบบนี้ไม่เรียกว่ากลัวเกินไป แต่มันควรจะกลัว!”

น้ำเสียงที่ไม่สู้ดี แต่ก็ยังพยายามจะเถียงจนคนปลอบ คนที่คอยลูบหลังให้ใจเย็นต้องหยุดอธิบาย

คาล์ลเอาแต่กอด ละคอยลูบหลังให้กับแสงตะวันไปเรื่อย ๆ จนเจ้าตัวเหมือนจะเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนได้ขึ้นมานั่งบนตักเขานั่นแหละ ถึงได้พยายามจะผละออกจากกัน ก่อนจะลงไปนั่งข้าง ๆ ตามเดินพร้อมลูบหน้าลูบไปมาให้เข้าที กระแอมไอออกมาทีเพื่อกลบความอายของตนเมื่อกี้ แต่ถามว่าทันไหม! ไม่เลย ไม่ทันตั้งแต่ตื่นขึ้นมาแล้วโวยวายนั่นแหละ

“ไปกินข้าวกัน”

แสงตะวันหันมามองคนพูดก่อนคิ้วจะขมวดมองเวลาที่นาฬิกาที่ตั้งตรงโต๊ะหัวเตียงก่อนจะเบิกตาโตเมื่อรู้ว่าตัวเองสลบยาวนานถึงสามชั่วโมง

พอรู้แบบนั้นก็รีบลุกออกจากเตียงแล้วหันกลับมามองคนที่นั่งเฝ้าตน

“ผมลงไปทานคนเดียวก็ได้ คุณไปอาบน้ำเถอะทำงานมาเหนื่อยยังต้องมานั่งเฝ้าผมอีก”

“อาบน้ำ! เธอคงไม่คิดว่าฉันจะทานข้าวแล้วหรอกนะ”

“เอ้า! แล้วยังไม่ทานเหรอครับ” ความเงียบคือคำตอบทำให้แสงตะวันรนรานหนักกว่าเก่ารีบดึงมือคนที่ยังนั่งเอื่อยเฉื่อยอยู่บนเตียงแล้วอยากทุบให้

จะสองทุ่มแล้วทำไมไม่กินไปก่อน

“ไปเลยครับ ทำไมคุณไม่ทานก่อน อย่าบอกว่ารอผมนะ! โถคุณเมฆ”





พอลงมาถึงก็ใช้เวลาจัดเตรียมอาหารใหม่เพียงไม่นานทุกอย่างก็ดูพร้อมทาน

เนื่องจากว่าตอนมาถึงที่บ้านก็ดันเกิดเรื่องเสียก่อน แถมคนที่ได้เรื่องกลับมาสลบไป เจ้าบ้านเลยบอกให้เก็บทุกอย่างก่อนรอจนกว่าเจ้าหนูจะตื่นแล้วค่อยเตรียม เลยทำให้การทานมื้อค่ำมันค่ำจริงๆ มืดสนิท สาวใช้ที่เคยเดินวนกันทั่วในบ้านก็เหลือแค่ไม่กี่คน เพื่อรอให้พวกเขาเรียกใช้งาน นำทีมมาด้วยคุณเอ็มม่าและสาวใช้อีกสามคน

คาล์ลนั่งทานไปเงียบ ๆ โดยมีเจ้าหนูคอยส่งอาหารมาให้ เจ้าตัวนั่งทานด้วยใบหน้านิ่งๆ ตามเดิมแต่ใครจะรู้ว่าในใจเขามันฟูฟ่องขนาดไหน

แล้วยิ่งฟูเข้าไปอีกเมื่อเห็นของทานเล่นของวันนี้ แต่ก็ต้องคิ้วขมวดเมื่อสีมันไม่เหมือนเดิม

คิ้วที่ย่นเข้าหากันเล็กน้อยคนอื่นอาจมองไม่เห็น แต่คนที่นั่งข้าง ๆ ทานข้าวด้วยกันแอบมองอยู่ตลอดเลยทำการไขข้อข้องใจให้ในทันที

“พอดีที่สวนมันไม่มีดอกอัญชัน ผมเลยใช้ดอกกุหลากแทน แต่รับลองว่าอร่อยไม่แพ้กันเลย”

“เธอทำ!”

“ครับ แต่ไส้ด้านในอาจไม่เหมือนเดิมนะครับเพราะของที่ต้องใช้มันไม่ค่อยมี ผมเลยเอาตัวที่สามารถใช้แทนได้มาใช้อย่างถั่วลิสง ก็เอาเป็นอัลมอนคั่วใส่แทน รสชาติมันอาจจะมันๆ กว่านิดหน่อย”

อิงบอกเล่าถึงเครื่องครัวที่ไม่ครบตามสูตรของที่บ้านโดยละเอียด แต่คนที่มองขนมตรงหน้าไม่ได้คิดอะไรขนาดนั้น เขาเพียงรับรู้ว่าต่อไปนี้ถ้าเขาต้องการจะทานไอ้ขนมตัวนี้ มันจะไม่ยากอีกต่อไปแค่เขามีอิง มีแสงตะวันคนนี้อยู่ข้าง ๆ จะทำอะไรสูตรไหนก็ทานได้หมดขอแค่ให้เป็นรสมือของเจ้าหนูก็พอ

คาล์ลไม่รอช้ารวบช้อนที่ทานข้าวไปได้แค่สามสี่คำทันทีก่อนจะลากจานขนมมาไว้ตรงหน้า จนสาวใช้ที่มองอยู่ถึงกลับมองกันตาค้าง

ใช่อยู่ว่าปกตินายของพวกเขาไม่ใช่คนที่มีพิธีอะไรมากมายในการทานอาหาร แต่การดึงจานอาหารที่เป็นจานใหญ่มาไว้ตรงหน้าแทนที่จะใช้จานแบ่งนี่มันก็เกินไป แถมยังทำท่าทางถูกอกถูกใจเสียขนาดนั้น มันทำให้พลอยยิ้มตามไม่ได้แต่ก็พากันยิ้มได้แค่นิดเดียวก็ต้องรีบหุบทันทีเมื่อนายท่านมองมาด้วยสายตาแข็งเชียว

“มีใครแอบกินไปหรือยัง”

คำถามนี้ทำเอาเหล่าสาวใช้นิ่งค้างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะได้ตอบอะไรออกมาก็เป็นแสงตะวันเองที่เป็นคนเอ่ยตอบคำถามออกไป

“คุณ!!ผมให้ทุคนแบ่งไปทานเอง ผมทำไว้เยอะ คุณทานไม่—”

“หมด ทำไมจะไม่หมด แล้วทำไมมีเสิร์ฟมาแค่นี้” คนเอาแต่ใจเอ่ยถาม

“คุณหวงของกินตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ คุณเมฆา”

“ทำไมมีแค่นี้” แทนที่จะตอบคำถามกันกลับหันไปถามเอ็มม่าที่ยังยืนยิ้มให้อย่างเป็นมิตรอยู่ตรงมุมนั้น แล้วก็บอกว่าเดี๋ยวให้สาวใช้ไปเอามาให้เพิ่มหากนายท่านทานหมด

แต่คำที่สวนออกไปกลับทำให้สาวใช้รีบทำตามทันที

“ไปยกมาให้หมด อย่าให้รู้ว่าแอบเก็บไว้”

แสงตะวันที่เห็นท่าไม่ดีเลยทำหน้าขรึมใส่ แล้วเอ่ยออกไปด้วยเสียงที่รู้สึกไม่ได้น่ากลัวเลย แถมยังน่าฟัดอีกต่างหาก

“คุณเมฆรบกวนช่วยทานข้าวในจานให้หมดก่อนครับ”

“อิ่มแล้ว”

“อิ่มแล้ว! งั้นขนมที่จะทานก็ทานไม่ได้แล้วสิครับ”

“มันไม่เหมือนกัน”

“ยังไงครับ! ช่วยตอบคำถามที่ทำให้จานข้าวของคุณต้องทิ้งไปทีครับ ขอแบบน่าฟังนะครับ ไม่เอาแบบตอบตามใจตัวเอง”

“...”

“เร็วครับผมรอฟังอยู่”

คาล์ลจิ๊ปากเบาๆ ก่อนจะดันจานขนมเอาไว้ด้านข้าง แต่สายตายังทำเป็นอาลัยอาวอนจนคนที่คิดจะแกล้งแอบกั้นขำเอาไว้ แต่จะให้อ่อนให้ก็ไม่ใช่เรื่อง มีอย่างที่ไหนทิ้งข้าวมาทานขนม

ถึงจะแอบดีใจก็เถอะ

ก็มันเป็นขนมที่เขาทำให้เลยนะ ใจฟูเลยแหละ แต่ต้องเก๊กขรึมไว้ก่อนให้รู้ไม่ได้เดี๋ยวได้ใจกันพอดี

แต่ใครจะรู้ว่า คาล์ลมองออกตั้งนานแล้วว่าเด็กข้าง ๆ ดีใจแค่ไหน ก็ริ้วรอยแดงบนใบหน้ากับหูนั่นไง คำตอบ

โป๊ะแล้วยังไม่รู้ตัว

“ถ้าฉันทานหมด ขนมทุกชิ้นต้องเป็นของฉัน”

“...ถ้าหากนะครับ”

คนฟังยักไหล่ประมาณว่าสบายมากก่อนจะลงมือทานอาหารตรงหน้าต่ออย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

แต่ใครจะคิดว่าที่บอกว่าหมดของ อิง นั้นหมายถึงหมดทั้งโต๊ะ ซึ่งมันมีมากกว่าห้ารายการ

ฝากไว้ก่อนเถอะเจ้าหนู ฉันทดไว้ในใจหมดแล้ว แล้วเราจะได้เห็นดีกัน





กว่าจะทานอาหารกันหมดก็ปาไปเกือบสามทุ่มใช้เวลาทานเกือบหนึ่งชั่วโมง กับการเห็น อัจมาน คาล์ลทำหน้าปูเลี่ยนใส่อาหารตรงหน้าก่อนจะมีคำสั่งออกจากปากอย่างเด็ดขาด

“ต่อไปเวลาตั้งโต๊ะ ทำออกมาแค่พอเหมาะไม่ต้องเยอะเวอร์แบบนี้” ช่วงท้ายมีการกดเสียงด้วยเล็กน้อยพร้อมปรายตาดุคนด้านข้างที่ไม่ได้ยีระกับสิ่งที่ได้ยิน แถมยังหันมายิ้มหน้าแป้นแล่นใส่อีก

“แล้วขนมที่เตรียมไว้จะทำยังไงดีครับ”

คาล์ลเริ่มรู้สึกว่าเขาโดนหยามหน้าอย่างมาก แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อตอนนี้เข้าอิ่มจนจุกไปหมดถึงจะอยากกินขนมนี่ให้ได้มากกว่านี้ก็เถอะ

“จะเอาไปไหนก็เอาไป”

“ไม่ทานต่อแล้วเหรอครับ”

“แสงตะวัน ฉัน อิ่ม ท้อง มัน รับ ไม่ ไหว แล้ว!!”

อิงแทบจะหัวเราะลั่นเมื่อได้ยินคำตอบชัดถ้อยชัดคำที่เน้นย้ำทุกประโยกเหมือนโกรธกันเหลือเกิน ก่อนที่เอ็มม่าจะสั่งให้สาวใช้ยกจานชามทุกอย่างเข้าไปเก็บ อัจมาน คาล์ลผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังไม่ยอมลุกออกจากห้องอาหารเสียที ใบหน้ายังคงนิ่งแต่คนที่อยู่ใกล้ชิดกันมาเกือบปีย้อมรู้ดีว่า ใบหน้านิ่งๆ นั้นมันไม่ได้นิ่งเลย

เมื่อมุมปากซ้ายแอบกระตุก คิ้วหนาย่นเข้าหากันเล็กน้อยหากไม่สังเกตก็อาจจะไม่รู้เลยว่าเขาเป็นอะไร

อิงหันไปถามกับหัวหน้าแม่บ้านทันทีถึงยาลดกรด ก่อนที่เอ็มม่าจะรีบให้สาวใช้ไปหามาให้แล้วเธอก็เดินเข้ามาดูอาการนายน้อย ที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นนายท่านใหญ่ของคฤหาสน์นี้ไปแล้ว

“ไหวไหมค่ะนายน้อย”

“...เหยียบให้มิดเลยนะ ห้ามให้ใครอื่นรู้นอกจากคนตรงนี้” คนกลัวเสียหน้ากับเหล่าลูกน้องรีบบอกกับหัวหน้าแม่บ้านทันที ก่อนจะมองคนด้านข้างที่เหมือนไม่สนใจกัน แต่แอบสังเกตกันตลอดสินะ หึ ถือว่าครั้งนี้เขาไม่เอาเรื่องก็แล้วกัน ถือว่ายังมีบุญอยู่บ้าง

คืนนี้จะปล่อยไปก่อน (ไม่ใช่ว่าจุกหรอกเหรอเฮีย..อิอิ



[อิง]



กว่าจะอาบทำอะไรเสร็จก็เกือบเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว ออกจากห้องน้ำมาก็ยังเห็นคุณเขานั่งทำงานตามเคย อยากช่วยนะแต่ผมก็ไม่กล้าเอ่ยปากถาม ขนาดตัวเขาเองยังไม่สั่งให้ผมทำเลย ไม่ได้น้อยใจนะ แค่รู้สึกว่าการที่ให้ผมมาด้วยมันก็ควรมีอะไรให้ผมทำบ้าง ไม่ใช่ให้เฝ้าแต่คฤหาสน์อยู่แบบนี้นาน ๆ มันก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะเหมือนเจ้าเลออนอะไรนั่นเข้าไปทุกที

แต่พูดถึงตั้งแต่มาที่นี่ผมยังไม่เจอเจ้าสุนักที่ว่าเลยสักครั้ง มันยังมีที่ที่ผมยังไม่ไปเดินดูอีกเหรอ แต่ถ้าจะให้ไปเดินเองก็ไม่ไปแล้วนะ กลัวเจอกับเจ้าสามตัวนั้นอีก ยังไม่พร้อมเป็นอาหารใคร



“คุณ...สุนักที่คุณเคยพูดถึงอยู่ไหนเหรอตั้งแต่มาผมยังไม่เคยเจอเลย”

“อยากเจอ!”

“อื้ม เห็นในรูปมันก็น่ารักดี น่าจะดีกว่าเจ้าสามตัวเมื่อเย็นอยู่มั่ง”

“หึ...บางทีฉันก็อยากบอกเธอนะว่าอย่าตัดสินอะไรแค่ภายนอก แต่เผอิญลูกฉันคงทำเธอตกใจ จะให้เปิดใจเชื่อในสิ่งที่ฉันพูดเธอก็คงไม่ฟัง”

“...คุณกำลังจะบอกว่าเจ้าหมาตัวนั้น ดุกว่า ลูกสิงโตที่ผมเจอเหรอ! มันเกินจะเชื่อได้นะคุณ”

“พรุ่งนี้ไปพิสูจน์กันไหม!”

“ยังไงครับ?” คุณเขาไม่พูดอะไรอีกเอาแต่ยิ้มมุมปากแล้วหันไปให้ความสนใจเนื้องานในipadตามเคย

ผมที่ไม่รู้จะทำอะไรเลยหยิบมือถือขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา อ้อคุณเขาซื้อซิมการ์ดของที่นี่มาให้ผมแล้วนะครับ แต่ผมก็ยังไม่ได้ใส่เขาไปในตัวเครื่อง ผมใช้วิธีเล่นเน็ตในคฤหาสน์แทน แรงกว่าเยอะเลย อีกอย่างเวลาโทรคุยกับแม่ผมก็โทรไลน์ได้ เดี๋ยวนี้อะไร ๆ ก็สบายเพียงแค่มีอินเตอร์เน็ตกับตัว อ้อต้องมีแบตเตอรี่ในตัวเครื่องด้วยนะครับ ถ้าไม่มีแบตฯ เน็ตที่มีก็หมดความหมาย

ผมเข้าไปในกลุ่มแชทของบริษัทใหญ่ถึงได้รู้ว่า โรงแรมที่ผมกับคุณเขาเพิ่งไปเปิดตัวกันมาเมื่อสามวันก่อนตอนนี้ยอดจองเต็มจนถึงปีหน้าแถมยังเป็นยอดจองที่เป็นยอดเต็มไม่ใช่จัดโปรโมชั่นอีกต่างหาก

ผมหันไปมองคนที่ยังทำงานหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่เลยทั้ง ๆ ที่ยอดทางโรงแรมดีขนาดนี้

“คุณเห็นยอดจองของโรงแรมที่ภูเก็ตยังครับ”

“อืม”

“แล้วทำไมยังหน้าเครียดอยู่อีกล่ะ”

“งานอื่นน่ะ อีกอย่างยอดที่เธอเห็นใช่ว่ามันจะอยู่แบบนั้นตลอด อย่าเพิ่งดีใจไป”

“แล้วคุณเครียดงานไหนครับ”

“...ง่วงหรือยังนอนก่อนไหม?” คุณเขาไม่ตอบแถมยังเปลี่ยนเรื่องหนีผมไปอีกต่างหาก แล้วผมจะทำอะไรได้ล่ะ

ผมอยากช่วยงานคุณเขาได้มากกว่านี้นะ แต่ก็เข้าใจเขาแหละว่างานบางงานมันละเอียดอ่อน ผมก็ถือว่าเป็นคนนอกในงานหลายตัวของคุณเขาที่ช่วยได้ตอนนี้ก็แค่ทำหน้าที่เลขาทางฝั่งบริษัทที่ไทย ช่วยประสานงานให้เขาก็เท่านั้น แต่ตั้งแต่มาที่นี่ ทางนู้นก็ไม่ติดต่อหรือรายงานอะไรผมมาเลยขนาดยอดสรุปงานของเดือนนี้ หรือแม้แต่ยอดสรุปค่าใช้จ่ายในวันงานผมก็ยังไม่ได้รับเมลเลยด้วยซ้ำ เหมือนกับว่าทุกอย่างผมแทบไม่ได้ทำอะไรเลย

ผมยอมละความสนใจจากคนที่เอาแต่ทำงานหน้าเครียดล้มตัวลงนอนหันหลังให้คุณเขาทันที ไม่อยากเรื่องมากด้วย ตอนนี้ในใจคิดแค่ว่าขอให้ได้กลับบ้านเร็ว ๆ จะได้ทำงานเสียที อยู่แบบนี้แล้วไม่ชินเลย เพราะทั้งชีวิตผมก็ทำงานมาโดยตลอด ไม่งานนอกบ้านก็ช่วยแม่ขายข้าวแกง ไม่ได้มามีเวลานั่งว่างเดินชมคฤหาสน์หรูแบบนี้หรอก

แต่ตอนที่หนังตาผมเริ่มจะทนทานต่อความง่วงไม่ไหวผมก็รู้สึกถึงแรงกอดจากทางด้านหลังทำให้ผมสะดุ้งตัวตื่นเต็มตา ก่อนจะหันไปมองคนด้านหลัง

“ค..คุณมากอดผมทำไม”

“เธอโกรธฉัน”

“ไม่ได้โกรธอะไรเลยครับ แล้วนี่ทำงานเสร็จแล้วเหรอครับ”

“เธอโกรธ...ขอเวลาฉันหน่อย ขอให้ทุกอย่างมันลงตัวแล้วฉันจะให้เธอรู้ทุกอย่าง” ผมหันตัวกลับไม่เผชิญหน้ากับคุณเมฆทันทีที่เขาพูดแบบนั้น

เห็นอิงเป็นคนยังไงกัน!

“ผมไม่ได้อยากเข้าไปวุ่นวายงานของคุณนะครับ...โอเคผมอาจจะถามมากไป แต่ผมไม่ได้มีเจตนาไม่ดีนะ ผมแค่ว่างงานอะไรคุณก็ไม่ให้ผมทำ งานที่บริษัทก็ไม่เห็นส่งอะไรมาให้ผมตรวจเช็กเลย—”

“...ไม่ดีเหรอ”

“ไม่ครับ ผมมาทำงานก็ควรได้ทำงานไม่ใช่มาเดินเล่นรอบคฤหาสน์ของคุณเหมือนเจ้าบ้านแบบนี้”

“เดี๋ยวก็ได้เป็น”

“คุณ!!”

“ok..okฉันยอมเธอแล้วพรุ่งนี้ฉันมีงานให้เธอทำ แต่ว่าตอนนี้นอน ฉันง่วงแล้ว” พูดเสร็จคุณเขาก็ดึงหัวผมเข้าไปซุกที่แผ่นอกของเขา ลืมไปหรือเปล่าว่ามันไม่เนียนเอาเสียเลย

“คุณเมฆ!! ขนหน้าอกคุณแหยจมูกผมแล้ว”

แทนที่เขาจะปล่อยให้ผมเป็นอิสระกลับกอดผมแน่นขึ้น หัวเราะ หึหึ ในลำคอจนอยากเอามีดมาปาดดูว่ามีอะไรติดอยู่หรือเปล่า ผมดิ้นอยู่นานจนรู้สึกว่าถ้ายังดิ้นอยู่แบบนี้ผมคงไม่ได้นอนต่อแน่ ๆ เลยหยุดทุกการกระทำนอนนิ่ง ๆ เฉย ๆ ให้คนหน้ามึนเขากอดผมไป อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ทำอะไรเกินไปมากกว่านี้

“หมดแรงแล้วเหรอ”

“...”

“Good Night Babe”

นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ผมได้ยินจากเขาก่อนที่ทุกอย่างจนค่อยๆ เลือนลางก่อนที่ภาพทุกอย่างจะหายไป



โดยไม่ได้รู้เลยว่างานที่คุณเขาจะให้ผมทำพรุ่งนี้ มันมีคำว่าชีวิตที่เหลือของผมห้อยอยู่ด้วย





TBC
[/font][/size]

ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #32 เมื่อ28-12-2021 01:39:09 »

ตอนที่ 17 แบบนั้นเขารียก...พาล



[อิง]



“คุณเมฆจะพาอิงไปไหน!!”

“เดี๋ยวก็รู้” ไอ้การถูกดึงให้เดินตามแบบนี้ มันเหมือนเดจาวูยังไงก็ไม่รู้ แต่ทางที่คุณเขาพาผมมานี่สิทำเอาอยากจะหยุดเสียมันซะตรงนี้เลย

“แล้วทำไมต้องเดินมาฝั่งนี้ คุณเมฆ!!!”



ย้อนกลับไปช่วงทานมื้อเช้ากันครับ ผมกับคุณเมฆวันนี้เราลงมาพร้อมกันเพราะเมื่อคืนผมได้นอนเร็วแถมก่อนหน้านั่นก็ได้พักสายตา (สลบ) ไปนานสามชั่วโมงเลยทำให้วันนี้ตื่นเช้าได้ตามปกติ

พอลงมาถึงผมและเขาทำการนั่งทานข้าวเหมือนปกติของทุกวันก่อนที่คุณเขาจะเอ่ยบอกถึงเรื่องงานที่เราได้คุยกันไว้เมื่อคืน ซึ่งมาถึงตรงนี้ผมก็ยังไม่รู้เลยว่างานที่จะได้คืองานอะไร แต่จะให้นั่งอยู่เฉย ๆ ก็ไม่เอาแล้วเหมือนกัน

“ทานเสร็จเดี๋ยวตามฉันไปทำงาน”

“...ผมต้องเปลี่ยนชุดไหมครับ”

ที่ถามแบบนั้นเพราะชุดที่ผมใส่อยู่มันเป็นชุดใส่สบาย สำหรับอยู่บ้านไม่เหมาะหากจะใส่ชุดนี้ออกไปเจอใครเท่าไหร่

“ชุดนี้แหละดีแล้ว”



พอทานเสร็จต้นแขนผมก็ถูกคุณเขาดึงให้ลุกขึ้นและเดินตามคุณเขาออกจากคฤหาสน์ทันที

และคิ้วผมก็กระตุก ขาจะเริ่มสั่น เหงื่อเริ่มผุดขึ้นที่ข้างขมับเมื่อเห็นเส้นทางที่คุณเขาพาเดินมา ยิ่งมาแบบไปเลี้ยวเข้าซอยไหน ตรงมาเรื่อย ๆ จนเห็นรั่วกั้นไกล ๆ นั้นแหละผมถึงเริ่มรู้แล้วว่าคุณเขาจะพาผมไปไหน

“คุณคิดจะทำอะไร!! คุณเมฆ!! ปล่อยมืออิงนะ อื้อ!! อิงไม่ไปตรงนั่นนะ” ผมดึงแขนตัวเองกลับทันทีแต่มันไม่เป็นผลแม้แต่น้อย ด้วยสัดส่วนร่างกายเราไม่มีความเท่ากันเลยสักนิด ทำให้การยื้อแย่งลำแขนตัวเองกลับ ไม่มีผลต่อคุณเขาเลยสักนิดแถมยังกระชับมือให้แน่นขึ้นไปอีก

“คุณเมฆ!! นี่โกรธกันเรื่องเมื่อวานถึงกลับจะเอาอิงมาให้สิงโตกินเลยเหรอ คุณเมฆ ร..เรา เราคุยกันก่อนได้นะ อิงขอโทษต่อไปคุณจะทานแต่ขนมอิงก็จะไม่ว่าไม่บังคับอะไรเลย แต่อย่าเอาอิงไปเป็นอาหารเจ้าพวกนั้นเลยนะครับ”

ผมร่ายยาวเป็นหางว่าว เสียงตะกุกตะกักบ้าง แต่นาทีนี้ชีวิตผมสำคัญที่สุด แต่อยู่ ๆ คนที่ลากผมมาก็หยุดตัวลงก่อนจะหันมาเลิกคิ้วใส่ผมเป็นเชิงถาม

“เธอพูดอะไรของเธอ อาหารใคร! อะไร!”

“นี่ไงคุณเมฆจะจับอิงไปให้เจ้าพวกนั้น คุณเมฆ ผมยังมีแม่มีน้องที่ต้องดูแลนะ น้องผมเพิ่ง 18 ถ้าผมตายไปตอนนี้แม่ก็ต้องหาเงินส่งน้องผมคนเดียว ท่านก็อายุมากแล้ว ไหนจะงานที่ผมทำไว้ยังไม่เสร็จอีก คุณเมฆช่วยไตร่ตรองใหม่เถอะนะ เนี่ย ๆ ด..เดี๋ยววันนี้อิงทำขนมให้ทานใหม่ เอาให้เยอะกว่าเมื่อวานเลยก็ได้ นะ ๆ คุณเมฆนะ ปล่อยผมไปเถอะนะ”

“แสงตะวัน ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอเพ้อได้ขนาดนี้” คุณเขายืนกอดอกยิ้มขำกับท่าทางผมแถบยังส่ายหัวให้กันอีก

อะไร! คนรักชีวิตตัวเองมันผิดหรือไง!! ยัง ยังจะมากรอกตาใส่อีก

“ก็คุณพาผมเดินมาทางนี้ทำไมเล่า”

“บอกแล้วว่าพามาทำงาน แล้วใครจะเอาเธอไปให้พวกนั่นกิน”

“...ก็”

“เลิกเพ้อแล้วเดินตามมา ฉันไม่ได้พาเธอมาฆ่า ตามมา อ้อ เลิกโวยวายถ้าไม่อยากโดนแบบเมื่อวาน”



แล้วคุณเขาก็เดินลากผม ใช่ครับ ‘ลาก’ ไม่ใช่จูง ไปทางที่ผมเดินเข้าไปเมื่อวานก่อนจะเจอกับเจ้าพวกตัวขาวขนฟูหน่อย

อืม สามตัวเลย อา ประสานสายตากันด้วยเป็นไง

ย..อย่าเลียปากแบบนั่นสิ!!

ผมยืนกลืนน้ำลายอยู่ด้านหลังของคุณเขา มือที่คุณเขาจับมาตลอดทางอยู่ๆ มันก็หลุดออกจนผมที่ตกใจรีบ ตะครุบต้นแขนคุณเขาไว้แถมยังเกาะแน่นเลยแหละ

“อย่าคิดจะทิ้งกันไว้แบบนี้นะ” ผมกัดฟันพูดกับคนที่หันหน้ามามองกัน เหมือนสงสัยว่าผมจะจับเขาไวทำไม ก่อนที่ผมจะบอกออกไป

แล้วดูหน้าคุณเขาสิ ทีงี้แล้วยิ้มบ่อย เวลาปกติล่ะขรึมตลอด หึ้ย!!

“ถ้าเธอเกาะฉันอยู่แบบนี้ งานที่จะทำมันก็จะทำไม่ได้ แล้วเธอก็ต้องอยู่กับลูกฉันอีกนาน”

“...”

“เลือกเอานะ”

“ล..แล้วงานที่จะทำคืออะไร”

“...ฉันยังไม่บอกเธอเหรอว่ามาอาบน้ำให้พวกมัน” เหมือนภาพหนังเรื่องหนึ่งที่ผมดูตอนที่ตัวร้ายกำลังจะหนีแล้วมีสิงโตตัวใหญ่กระโดดกันหัวเขาจนขาด มันวิ่งเข้ามาในโสนประมาททุกส่วนในตอนที่คุณเขาบอกออกมาแบบนั้น

ว่าเดินเข้ามาในนี้อีกครั้งก็ว่าเกร็งจะแย่ นี่ต้องมาอาบน้ำให้กันเนี่ยนะ

“คุณเมฆฆ่าผมเลยก็ได้ แต่อิงไม่อาบนะ ไม่อาบให้เด็ดขา_อ๊ะ”

แล้วอยู่ๆ ตูดผมก็สัมผัสได้ว่ามีอะไรมาดุนอยู่ก้นน้อย ๆ ของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมอง อ่า!!เราประสานสายตากันอีกแล้ว ตาย!! ตายแน่วันนี้ ไอ้อิงตายแน่ ๆ

“อย่าเกร็ง ปล่อยตัวตามสบายมันแค่สนใจเธอ”

“แล้วมันจะสบายได้ไงในเมื่อ เจ้านี่ยังไม่เลิกดมก้นผม”

“เมื่อเช้าเธอลืมล้างก้นหรือเปล่า!”

“คุณเมฆ!!” แทนที่จะช่วยคุณเขากลับชอบใจเสียขนาดนั้น แล้วยังไม่พอนะ หมายถึงไอ้พวกนี้นี่ยังไม่พอ ตัวเดียวยังไม่พอ มากันหมดเลยคราวนี้

ขาผมนี่อ่อนจนไม่รู้จะอ่อนยังไงแล้ว แต่ดีนะที่มือผมยังมีแรงเกาะแขนคุณเมฆเอาไว้แน่น แล้วคิดไว้แล้วว่าจะไม่ปล่อยเลยเด็ดขาด

อ่า!!..ข้างหลังไม่พอ ว..วนมาดมข้างหน้าด้วยเป็นไง ชอบอะไรกัน!!! ขาสั่นหมดแล้ว!!

“ลองลูบหัวมันดูสิ”

คุณเมฆไม่ได้คิดจะให้ผมตัดสินใจอะไรเลยเขาก็ดึงมือผมออกไปด้านหน้า ผ่านการดมกลิ่นจากเจ้าตัวสีขาวที่ดูขนาดแล้วน่าจะเป็นพี่ไม่งั้นก็คงกินเยอะเกินไป กินเยอะ!! โอ้ อย่ากินเรานะเธอ!!

ผมหลับตาปี๋แล้วตอนนี้ ในเมื่อชักมือกลับก็ไม่ได้หลับตาน่าจะดีที่สุด ถ้ารู้สึกว่ามือที่ยื่นออกไปนั้นขาดค่อยว่ากัน..

ซะที่ไหน!!

สิ่งแรกที่สัมผัสคือขนที่แข็งกว่าขนสุนัก แต่ก็ยังมีความนุ่มฟูอยู่บ้าง ก่อนที่มือผมจะเลื่อนลงมาตรง สันกรามก่อนจะรู้สึกเหมือนมีอะไรเปียกมาสัมผัสที่มือ

ผมลืมตาขึ้นมองก่อนจะเห็นว่าเจ้าตัวขาวด้านหน้ามันกำลังเลียหลังมือของผม ก่อนจะดุนฝ่ามือผมให้กลับไปลูบบนหัวแล้วย่อตัวลงจนนั่งติดกลับพื้น เหมือนชอบใจกับสิ่งที่ผมทำให้ (ถูกบังคับ)

ผมหันกลับไปหาคุณเมฆที่ยิ้มมุมปากมองผมอยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่จะผละมือที่จับผมไว้ ผมมองตามจนไปดูที่มือตัวเองที่อยู่บนหูของเจ้าตัวขาวด้านหน้า

“กิวล์ คือชื่อของมัน”

“กิวล์!!”

“อือ ส่วนเจ้านี่กีฟเวน นั่นอีธาน”

“อีธาน!! เหรอครับ คุณเอาชื่อลูกน้องมาตั้งชื่อเขาเหรอ”

“เปล่าชื่อพวกนี้แม่ฉันเลือกไว้ให้ มันเป็นชื่อที่ดี และมันมีชื่อนี้มาก่อนที่ฉันจะรับอีธานเข้ามาในทีม”

ผมพยักหน้ารับแล้วหันกลับมาให้ความสนใจเจ้าตัวขาวที่ชื่อว่ากิวล์ที่ตอนนี้ทำท่าเหมือนจะล้มตัวลงนอนข้างเท้าของผมหน้าตาเฉย

“มันชอบเธอ”

“รู้ได้ไงครับ เขาอาจจะทำให้ผมตายใจแล้วแอบกินผมทีหลังก็ได้”

“วางความเพ้อเจ้อของเธอลงก่อน แสงตะวัน”

“เอ้า!! ผมไม่ได้เพ้อสักหน่อยเมื่อวานก็ยังเห็นอยู่ว่าพวกมันจ้องจะกินผม”

“ฉันก็บอกไปแล้วว่ามันแค่สนใจเธอ แถมตัวเธอก็มีกลิ่นของฉันมันไม่ทำอะไรเธอหรอก”

“ใครจะรู้”

“ฉันนี่ไง รู้”

“ผมคุยคนเดียว”

“แต่ฉันได้ยิน”

กรร

“อ่ะ..คุณเขาเสียงดังเหรอ จะเงียบให้เดี๋ยวนี้แหละ นอน ๆ ”

“หึ เมื่อกี้ยังกลัวอยู่เลย ตอนนี้ไม่กลัวแล้ว!!”

ผมไม่ตอบแต่นั่งลงไปกับผืนหญ้าตรงนั่นแทน แล้วก็ลูบขนให้เจ้าตัวเล็กที่ใหญ่มาก อยู่แบบนั้นก่อนจะเลื่อนมือลงไปตามสันหลังและลำตัว ก่อนจะต้องตกใจเมื่อคุณเมฆพูดเสียงดังขึ้นมา”

“กิวล์ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้จะหลับ ลุก ต้องอาบน้ำแล้ว”

เสียงฟึดฟัดไม่ชอบใจ ก่อนที่เจ้าตัวขาวชื่อกิวล์จะลุกจากพื้นแล้วมานวยนาดล้มตัวลงทับผมแถมยังเอาหัวมาถูสีข้างผมเอาซะกลั้นขำไม่ได้เลย

“เจ้าคิดว่ามีพวกแล้วจะรอดเหรอ!!” คุณเมฆพูดออกมา ยืนกอดอกมองเจ้ากิวล์ที่ไม่ยอมลุกออกจากตัวผม แถมยังพยายามเบียดตัวเข้าหาจนผมหงายหลังดีนะที่คนที่กอดอกมองไม่ปล่อยให้ผมล้มลงไป

“เจ้าชอบเธอเหรอ! เธอชื่อแสงตะวัน ...งั้นถ้าเป็นเขา เจ้าจะยอมอาบน้ำไหม”

ฟังการไกล่เกลี่ยกันอยู่พักหนึ่งก่อนที่ กิวล์จะยอมลุกออกจากตัวผมแล้วนำทางผมไปทางบ่อน้ำ ด้วยการดุนหลังให้ผมลุก แล้วยังดุนเรื่อย ๆ ให้เดินตามมันไป อีกสองตัวพอเห็นว่าพี่เดินไปแล้วก็เดินนวยนาดมาอยู่ข้าง ๆ ผมแถมยังไม่เลิกดมกลิ่นกันอีก ก่อนที่จะเอาหัวมาดุนฝ่ามือผมให้ไปแปะอยู่ที่กลางหัว คุณเมฆบอกว่ามันคือการอนุญาตอย่างหนึ่งหากมันยอมให้ลูบหัวแปลว่ามันเชื่อใจผมแล้ว ต่อไปหากใครทำอะไรผม พวกมันจะปกป้องผมเหมือนเป็นเจ้านายอีกคน



คุณเคยอาบน้ำให้หมาไหม! ครับ ไม่ต้องเอาพันธ์อื่นนะต้องเป็นโกเด้นฯ เท่านั้น

ใช่ ตอนนี้ผมเจอสถานการณ์แบบนั้นเลย อยู่ไม่นิ่ง นั่งไม่เป็น แถมยังโวยวายอีกต่างหาก

ทั้งที่คุณเมฆบอกว่าปกติพวกมันชอบแช่น้ำกันมาก ๆ แต่เวลาอาบน้ำมันก็จะเป็นแบบนี้ทุกครั้งเหมือนกัน

โครง โครง กรร

เสียงเจ้าอีธานที่ถูกคุณเมฆจับให้นั่งลงไปในน้ำโวยวายใหญ่ ก่อนจะสะบัดตัวแรงให้หลุดออกจากการล็อกตัว แต่ก็ออกไม่ได้ เลยได้แต่โวยวายแทน ที่เห็นจะนิ่งสุดคงจะเป็นเจ้ากิวล์ ที่ยืนสง่าในน้ำให้ผมขัดตัวให้ โดยที่คุณเมฆบอกมาแล้วว่าตรงไหนบ้างที่ห้ามจับหรือแตะต้อง หากมันไม่เชื้อเชิญห้ามแตะเด็ดขาด นั่นคือหาง ใต้ท้องช่วงขาหลัง อวัยวะ (ซึ่งผมก็ไม่คิดจับอยู่แล้วไหม)



ไม่คิดว่าการอาบน้ำให้สิงโตสามตัวจะต้องใช้เวลามากขนาดนี้นี่ยังไม่รวมต้องเอาไปเช็ดอีกนะ แต่ไม่ต้องเป่าขน คุณเมฆบอกที่นี่ร้อนอยู่แล้วเดี๋ยวไม่นานมันจะแห้งเอง

ตอนนี้เราเข้ามาอยู่ในห้อง ๆ หนึ่งที่หน้าตามันเหมือนโคลอตเซี่ยมขนาดเล็ก มีอัฐจันทร์ให้นั่งประมาณด้วยตาน่าจะร้อยที่ได้ แต่มีแค่ด้านเดียว

ภายในห้องโล่งมาก ๆ มีเก้าอี้อยู่แค่ตัวเดียวเท่านั้น

“เดี๋ยวให้คนเปลี่ยนน้ำในบ่อให้เสร็จก่อนแล้วค่อยออกไป”

“ครับ”

ผมตอบรับคำคุณเมฆก่อนที่จะก้มลงไปเช็ดขนให้เจ้าเด็กตัวใหญ่ที่ตอนนี้ไม่ใช่แค่กิวล์ที่ติดผม แต่ทุกตัวมานอนกองกันรอบตัวผม คุณเมฆบอกพวกมันงอนเขาที่ทำมันแรงตอนอาบน้ำเลยคิดจะหาพวก

ผมหัวเราะให้กลับการได้รับรู้ก่อนจะลองคุยกับพวกมันด้วยภาษาอังกฤษ

“ไง สบายตัวกันไหม” คำตอบคือการหลับตาเอาหัวมาถูกัน คุณเมฆตอบให้แทนว่ามัน ‘ชอบ’ พอได้ยินแบบนั้นผมก็ยิ้มออกมาทันทีก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปคุยกับคนที่นั่งบนเก้าอี้ที่มีอยู่ตัวเดียว

“คุณรู้ได้ไงครับว่าเขาตอบอะไร”

“...ความรู้สึกมั่ง”

“คุณคงรักพวกมันมาก”

“มันคือสิงเดียวที่แม่ฉันทิ้งไว้ให้ฉัน เป็นของขวัญที่พิเศษที่สุด...แต่ถ้าจะพูดแบบนั้นทั้งหมดก็ไม่ถูกเพราะที่แม่ให้มามันมีแค่ตัวเดียว”

“ตัวเดียว! กิวล์เหรอครับ” ผมมองจากขนาดตัวแล้วคิดว่าน่าจะใช่เพราะกิวล์ดูใหญ่กลัวอีกสองตัวมาก

“แม่ของพวกมันต่างหาก แม่ฉันไปได้มันมาตอนที่พ่อพาไปทำงานด้วยที่ยุโรปแถวโบลิเวีย แม่เจ้าพวกนี้อยู่ ๆ ก็กระโดดใส่หน้ารถที่พ่อกับแม่ฉันนั่งอยู่ ตอนนั้นมันบาดเจ็บหนักไม่รู้ว่าไปเจออะไรมา แม่ฉันเห็นว่ามันเริ่มไม่ไหวแล้วเลยขอให้พ่อพามันไปรักษาตัว พ่อฉันที่รักเมียยิ่งกว่าอะไรพอแม่ขอไปแบบนั้นก็ให้ลูกน้องอุ้มมันขึ้นรถทันที เพราะตอนนั้นมันสลบไปแล้ว”

“เขาท้องเหรอครับ”

“ตอนนั้นยังไม่รู้ เพราะหมอที่เรียกมาดูอาการตอนนั้นก็เป็นหมอประจำตระกูลที่เป็นหมอคน ตอนนั้นแม่แค่คิดว่าจะช่วยมัน ให้ที่พักมันจนมันหายดี แล้วถึงจะปล่อยไป แต่วันที่จะปล่อยมันไปมันกลับไม่ยอมไป แล้วก็ทำแบบที่กิวล์ทำกับเธอ คือเอาหัวดันมือแม่ฉันไปไว้บนหัวก่อนจะนั่งลงแล้วหมอบลงไปเหมือนการเคารพ”

“แล้ว...”

“อีกสองวันท่านต้องกลับมาที่นี่ แม่คิดหนักมากว่าจะทำยังไง มันไม่ยอมห่างแม่ มันเดินตามทุกครั้งที่แม่ฉันเริ่มก้าวเท้า สุดท้ายเป็นพ่อที่ตัดสินให้เอามันกลับมาด้วย เพราะตรวจจับโลหะหรือสิ่งแปลกปลอมในตัวมันไม่ได้เลยคิดว่าคงไม่ใช่สัตว์ที่หลุดออกมาจากกรงของใคร ทานเลยเอามันกลับมา ตอนนั้นฉันถึงได้เจอกับลีอา สิงโตตัวเมียขนสีขาวสะอาดเดินเคียงข้างกับแม่ลงมาจากเครื่องบินเรา ตอนนั้นฉันตื่นเต้นมากถ้าจำไม่ผิด มันเดินเข้ามาหาฉันก่อนจะทำต่างออกไปจากที่ทำกับแม่ คือมันกระโดดใส่ฉันแล้วเลียเข้าที่หน้าฉันจนชุ่มไปหมด มันพยายามจะบอกเรื่องลูกมันกับฉัน ด้วยการที่พยายามให้ฉันไปลูบที่ช่วงท้องมันที่เหมือนจะอ้วนแปลกตา สัมผัสแรกที่ฉันได้คือแรงกระตุก ของหน้าท้อง ตอนนั้นฉันลนลานมาก ตื่นเต้นด้วย ฉันบอกแม่ว่าท้องมันกระตุกได้ ก่อนที่รอยยิ้มแม่จะหายไป แล้วสั่งให้ การ์ดคนหนึ่งไปตามหาสัตว์แพทย์ มาที่บ้านทันที ถึงได้รู้ว่ามันกำลังตังครรภ์ ไม่มีใครรู้เลยว่าในท้องของลีอาจะมีเจ้าพวกนี้อยู่”

คุณเมฆ พูดยาวมาก ไม่ใช่สิหลงประเด็นแล้ว เอาใหม่ ๆ

คุณเมฆพูดไปใบหน้าก็เปื้อนยิ้มไปด้วย ก่อนจะเล่าต่อถึงเรื่องของเจ้าพวกนี้ต่อว่า แม่ของพวกมันได้เกิดโรคแทรกซ้อนจากแผลที่คิดว่ารักษาไปดีแล้ว แต่เปล่าเลยมันหายแค่แผลภายนอกแต่ภายในมันสาหัสมาก หมอบอกว่ามันเก่งมากที่มันทนได้เป็นเดือน ๆ แบบนี้ ทั้งลูกในท้องก็แข็งแรง จนวันที่มันคลอดเจ้าพวกนี้ก็ไม่ได้เห็นแม้กระทั้งแม่ของตัวเอง เพราะมันตายหลังจากที่คลอดอีธานออกมา ตั้งแต่วันนั้นคุณเมฆก็สัญญาว่าจะเป็นพ่อให้พวกมัน จะดูแลพวกมันให้ดีที่สุด และทุกวันนี้ที่ผมเห็นกับตา ผมเชื่อแล้วว่าคุณเมฆทำตามที่พูดจริง ๆ



การเล่าเรื่องของเจ้าพวกนี้ยาวนานมาจนเกือบเที่ยงคุณเมฆก็ชวนผมกลับ แต่ไม่ได้กลับแค่พวกผมกรอกครับ เมื่อมีเด็กตัวใหญ่สามตัวไม่ยอมให้พวกผมกลับกันเอง จะเดินตามมาด้วยจนคุณเมฆต้องยอม

“เดินกันดี ๆ เดี๋ยวอิงจะล้ม” เสียงคุณเขาดุ เจ้าเด็กแสบที่เดินนวยตามเกาะแข้งเกาะขา มุดใต้แขนเดินมากันด้านหน้าเหมือนเป็นบอดี้การ์ดประจำตัว

“ไม่เป็นไรครับผมโอเค อ๊ะ”

“ไง โอเค ถ้ารับไม่ทันหัวแตกเลยนะอิง” คุณเขาบ่นผมตอนที่ผมเดินสะดุดขาของกีฟเวนจนหน้าเกือบหงาย

“คุณ!! ผมก็ไม่ล้มแล้วไง อย่าดุสิ”

“เธอนี่มัน...ฟอด”

“ฮื้อ!!! คุณเมฆทำอะไรเนี่ย” เหมือนตัวเองมีสปลิงในตัว ดีดออกจากตัวคุณเขาได้เหมือนเจอของร้อนก่อนจะแหวกทางให้เจ้าเด็กหลบไปแล้วรีบเดินไว ๆ ขึ้นบันไดทางเข้าบ้านทันที ก่อนจะมีเด็กสามตัวเดินตามมาติดเข้าไปในบ้าน

มีสาวใช้หลายคนตื่นตัว พากันขึ้นไปหลบบนบันไดบ้าง หลังแจกันใหญ่บ้าง จะมีก็แต่เอ็มม่าที่เดินเข้ามาหาแบบไม่กลัวแถมมาพร้อมกลับรอยยิ้มบนใบหน้าตามเคย

“ดูพวกเขาจะชอบคุณ” คำทักท้ายแรกที่เอ็มม่าทักก่อนจะส่งมือไปลูบหัวของอีธานที่เดินเข้าไปอ้อนเหมือนว่าจะขออาหารจากใครได้

“ไง อาบน้ำกันแล้วสินะ กวนคุณเขาหรือเปล่า!” คำตอบที่ได้คือการเดินกลับมาหาผมก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ แล้วมองผมขึ้นมาเหมือนประมาณว่า ‘ตอบสิว่าผมเป็นเด็กดี’ มันทะลุออกมาจากดวงตาคู่นั้น

“ไม่ครับ ทุกตัวน่ารักกว่าที่ผมคิด”

“ค่ะ เห็นนายท่านบอกว่าคุณอยากเจอเลออน”

“อ่อ ครับ”

“แน่ใจนะคะ?” มันเป็นคำถามที่ทำให้ผมนึกถึงคำบอกเล่าของคุณเมฆเมื่อคืน

‘หึ...บางทีฉันก็อยากบอกเธอนะว่าอย่าตัดสินอะไรแค่ภายนอก แต่เผอิญลูกฉันคงทำเธอตกใจ จะให้เปิดใจเชื่อในสิ่งที่ฉันพูด เธอก็คงไม่ฟัง’

ผมก้มลงมองเจ้าเด็กแสบสามตัว ก่อนทำเป็นเอ่ยถามกับพวกมันถึงเพื่อนที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกัน แต่ปฏิกิริยาที่ได้ทำเอาผมรู้สึกเย็นหลังยังไงก็ไม่รู้

“พวกนายรู้จัก เลออน กันไหม” จากที่ตอนแรกอีธานยังทำตัวออดอ้อนคุณเอ็มม่าอยู่ดี ๆ มีอันต้องหยุดแถมยังต้องลุกขึ้นเหมือนเตรียมตัว ก่อนจะมองซ้ายมองขวา กิวล์กับกีฟเวนเองก็เดินเข้ามานาบด้านข้างผมแถมยังเบียดตัวเข้าหาอีกแหนะ

มาถึงตรงนี้แล้ว ผมยังอยากเจอเจ้า เลออน อยู่หรือเปล่านะ

สมองเริ่มตีกันก่อนจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ คุณเมฆที่เดินรั้งท้ายเพราะผมวิ่งหนีมาก็มาถึงพร้อมถามว่าเป็นอะไรกัน ก่อนที่เอ็มม่าจะบอกว่าผมถามถึง เลออน คุณเมฆได้ยินแบบนั้นก็หันมามองผมก่อนจะถามออกมา

“เธอยังอยากจะเจอมันเหรอ!”

“...ก็ถ้าได้เจอก็น่าจะดีไม่ใช่เหรอคุณ ขนากเจ้าสามตัวนี้คุณยังพาผมไปทำความรู้จักเลย ผมก็อยากเจอเจ้า เลออน บ้าง อยากรู้จะร้ายแค่ไหนกัน”

“จะไม่เสียใจภายหลัง!”

“อย่าพูดให้ขวัญเสียสิคุณ!!”

สุดท้ายคุณมฆก็ตกลง แต่ก่อนจะไปหา เลออน เจ้าสุนักพันธ์ปั๊ก คุณเมฆบอกไปเติมพลังก่อนเดี๋ยวถ้าต้องได้วิ่งจะได้มีแรง

เชื่อเขาเลย

เจ้าสามตัวไม่เข้ามาวุ่นวายในห้องอาหารด้วยแต่ก็ไม่ยอมไปไหนนั่งเฝ้าทางเข้าพร้อมกับเนื้อปลาแซลมอนคนละชิ้น (ใหญ่)



เราใช้เวลาไม่นานในการทานอาหารก่อนทุกอย่างจะจบลง

คุณเมฆพาผมเดินขึ้นชั้นบนโดยยังมีเจ้าสามตัวเดินนวยนาดอยู่ข้างผมเหมือนจะอ้อน จนโดนคุณเขางอนใส่ หาว่ามีเพื่อนใหม่ตัวเองก็ไม่มีความหมายเลย อะไรอีกไม่รู้หลายอย่าง ถามว่าพวกมันสนใจไหม! ก็ไม่ ยังเดินข้างผมไปเรื่อยจนมาถึงห้องๆ หนึ่งที่อยู่ติดกับห้องคุณเมฆ เจ้าเด็กแสบสามตัวก็พากันหยุดเดินแบบพร้อมกัน แถมยังมีการขู่คำรามออกมาไม่หยุด

“ไม่ต้องกลัวนะ เราอยู่กับพวกนาย โอเคไหม”

ผมใช้มือลูบหัวพี่ใหญ่อย่างกิวล์ทำให้เขาดูสงบลงก่อนอีกสองตัวจะผ่อนคลายตามนี่สินะ พลังความเป็นผู้นำ พี่ว่าไง น้องว่าตาม เมื่อวานเลยไล่ผมกันสนุกเลย

“พร้อมหรือยัง” ดูคำถามคุณเขาเถอะ

“พร้อมครับ” สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมันออกมา

คุณเมฆเดินไปเคาะประตู (มารยาทดี) ก่อนจะเปิดเข้าไปด้านใน ด้านในเป็นห้องกว้างมีของเล่นสัตว์มากมายแต่ทุกชิ้น ไม่ได้อยู่ในรูปแบบปกติสักชิ้นเดียว ลูกบอลขาดบ้าง ตุ๊กตาฉีก บางตัวถึงกลับหัวขาด

รอบ ๆ ยังมีของเล่นอีกมากมายอยู่ในนี้ แต่อย่างที่บอก ไม่มีแบบสภาพดีสักอัน

มองไปรอบห้องก็เจอแต่สิ่งของ ไม่เห็นเจอสิงที่ผมต้องการเจอเลย อ้อ เจ้าสามแสบไม่เข้ามานะครับ นั่งรอตรงหน้าห้องคุณเมฆนู้น คุณเมฆบอกว่าพวกมันไม่ถูกกัน นี่เป็นสาเหตุที่ไม่เห็นเจ้า เลออน ภายนอก

แต่อยู่ ๆ ผมก็ได้ยินเสียงกุกกัก อยู่ตรงด้านหลังบ้านเต้นหลังใหญ่ ก่อนจะเห็นเจ้าของห้องตัวสีขาวหน้ามีลายดำเหมือนในรูปแต่จากในรูปน่าจะตอนเด็กกว่านี้ ตอนนี้ดูตัวใหญ่ขึ้น ปากเบะ หน้าย่น หูพับคือสิ่งที่โดดเด่นสำหรับสุนักพันธ์นี้ ก็ดูน่ารักดีนี่ ไม่เห็นจะดูมีผิดตรงไหน คุณเมฆยืนล้วงกระเป๋ากางเกงพิงกับขอบประตู พยักพเยิดหน้าให้ผมเข้าไปด้านใน

ตอนที่ผมจะเดินเข้าไป เจ้าเลออนมันกลับหยุดเดิน ก่อนจะค่อย ๆ เดินใหม่อีกรอบ ด้วยความระแวดระวัง ค่อย ๆ เข้ามาดมกลิ่นผม เดินวนรอบตัวผมเหมือนเจ้าพวกด้านนอกก่อนจะนั่งแล้วเงยหน้ากระดิกหางที่ไม่มีของตัวเอง ทำท่าดีใจใหญ่ แล้วค่อย ๆ เอาเท้าเล็ก ๆ มาเขี่ยเท้าผมแล้วเงยหน้ามาอ้อนกันอีก

“เลออน ใช่ไหม” เหมือนมันจะรู้ว่าเรียกชื่อมันมันถึงลุกขึ้นเดินม้วนตัวเองไปมาก่อนจะเขี่ยเท้าผมอีกรอบ

คุณเมฆเห็นแบบนั้นก็เลิกคิ้วมอง เหมือนเจอสิ่งมหัศจรรย์ของโลกก่อนจะเอามือขึ้นมากอดอกแทน

ผมหันกลับมาสนใจเจ้าตัวที่เรียกร้องความสนใจด้านล่างก่อนจะค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยอง ๆ เอื้อมมือออกไปเหมือนขอเช็คแฮนด์แล้วสิ่งที่ได้กลับมาคือเท้าหน้าทั้งสองข้าง พร้อมการยิ้มปล่อยลิ้นออกมาด้านข้างเหมือนดีใจมาก ๆ

“ทีกับฉัน มีแต่ไล่งับ” คุณเมฆบ่นงึมงำด้านหลัง

ผมไม่ได้สนใจเขาแล้วเพราะตอนนี้เจ้า เลออนเรียกความสนใจผมไปหมด โดยการเดินมาข้างหน้าใช้เท้าหน้ากระโดดมาเกาะตรงเข่าผม ผมยื่นหน้าเข้าไปหา ได้ยินคุณเขาบอกว่าระวังมันกัดแก้ม แต่สิ่งที่ผมได้คือการเลียหน้าผม ก่อนที่มันจะเห่าออกมาสามที

“แกมันหมาเจ้าเล่ห์ เลออน”

“น่ารักจังเลย”

“จิ๊ พอแล้วแยก ๆ ”

แง่ง!! กรร!!

“คุณ!! คุณทำมันกลัว โอ๋ไม่เป็นไรนะ เราไม่ให้เขาทำอะไรหรอกนะ”

ผมว่าคุณเมฆไปตอนที่เขาเดินเข้ามาปัดเท้าเล็กๆ นั่นออกจากเข่าผม แล้วเจ้าเลออนก็คงตกใจ เล็กแยกเขี้ยวใส่คุณเขาไปที

กว่าจะคุยกับคนกับหมาเข้าใจ ผมรู้สึกเลยว่าข้าวที่ทานไปมีประโยชน์ไม่เสียเปล่าจริง ๆ



“เย็นนี้งดอาหารไปเลย”

ว่าจบไปแบบนั้นคุณเมฆก็เดินออกไปทันที ก่อนจะได้ยินเสียงเรียกให้เจ้าสามแสบเดินตามแต่คงไม่เป็นผล ถึงได้ยินประโยกคล้าย ๆ เดิมออกมาอีกครั้ง

“พวกเจ้าก็งดเนื้อแกะไปเลยนะคืนนี้”

กรร กรร

“งดมันทั้งคนทั้งสัตว์นั่นแหละ”

อ่า!!...เหมือนคืนนี้ผมจะถูกงดมื้อเย็นไปด้วยแล้วสิ อีหยังวะ!!











TBC

[/size]

ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 695
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #33 เมื่อ31-12-2021 01:24:07 »

 :katai2-1:

ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ" จบแล้ว
«ตอบ #34 เมื่อ01-01-2022 16:40:39 »

ตอนที่ 18 ข้อแลกเปลี่ยน (18+)



[อิง]



ในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึง

วันนี้ผมจะได้กลับไทยแล้วครับหลังจากทำตัวเป็นคนรวยมาหลายวัน แต่ก็รู้สึกใจหวิวเหมือนกันนะ อยู่ไทยผมคงคิดถึงเจ้าสามแสบ หนึ่งนางไม่ได้เลยที่ตอนนี้ผมให้คุณเมฆปล่อยให้ เลออนออกมาเดินเล่นด้านล่างได้โดยที่มีผมคอยดูแล เผื่อว่าเจ้าตัวจะก่อเรื่องอีก ซึ่งตั้งแต่ที่เรารู้จักกันมานี้ ก็สามวันแล้วน้องน่ารักกับผมมาก แต่เมื่อไหร่ที่เห็นหน้าคุณเมฆหรือแม้แต่กลุ่มบอดี้การ์ดอย่าง สตีเวน หยิน หยาง จะเจอบ่อยกับความน่ากลัวของนาง เพราะทุกคนที่พูดมาไม่ชอบสุนักสักคน

อ่อลืมบอกอีกเรื่องไป วันนั้นที่พวกเราเหล่าเมินเจ้าบ้าน ได้ทานอาหารกันอยู่นะครับ เพราะผมแอบไปหยอดลูกอ้อนกับคุณเขามา นึกมาถึงตรงนี้แล้วเปลืองตัวยังไงก็ไม่รู้

“คุณเมฆ!! ผมไปอ่านเจอมาว่า ถ้าสิ่งโตโมโหหิวแล้วเขาจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้ แล้วเขาจะอาละวาด คุณอยากให้เป็นแบบนั้นเหรอ?”

ผมพยายามหาคำมาอธิบายให้คุณเขาเข้าใจ พอถึงชื่อเลออน ก็ บอกถึงเหตุผลที่ว่ามันอายุมากแล้วถ้าหากมันทานอาหารไม่ครบหมู่หรือไม่เพียงพอต่อวันมันอาจจะป่วยได้นะ

“แล้วไง”

“แล้วมันก็ต้องลำบากคุณพาไปรักษาอีก”

“หึ แล้วเธอล่ะ ทำไมฉันถึงต้องยอมให้เธอทานมื้อค่ำ”

“จะได้มีแรงมาต่อปาก เอ้ย!! ไม่ใช่จะได้ไม่เดือดร้อนคุณถ้าโรคกระเพาะผมกำเริบ”

“เธอเป็นโรคกระเพาะ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเหมือนจะถามว่าเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมเขาไม่รู้

“เปล่า ก..ก็เผื่อไงคุณ คุณไม่ห่วงผมเหรอ! ไหนว่าชอบ ไหนว่ารักไง” เอาวะเพื่อปากท้องเอาให้สุดแล้วค่อยไปอายเอาทีหลัง

“..เธอนี่มัน...ได้ แต่ฉันมีข้อแลกเปลี่ยน”

“แลกเปลี่ยน! กับอะไรครับ!” ผมเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยแล้วตอนที่จ้องตาคมคู่นั้น มันมีเสน่ห์ แต่ใครจะรู้ว่าความมีเสน่ห์ของมันในตอนที่เขายิ้มมันจะดูเจ้าเล่ห์ได้ขนาดนั้น

“เดี๋ยวคืนนี้เธอก็รู้เอง” ผมมั่นใจแล้วว่าผมเกลียดรอยยิ้มแบบนี้ของเขามาก ๆ ไม่อยากรู้เลยว่าคืนนี้ผมต้องเจอกับอะไร



แต่สิ่งที่ผมอยากให้เป็นมันไม่มีทางเกิดขึ้น เพราะเมื่อผมอาบน้ำเสร็จแทนที่ออกมาจากห้องน้ำจะได้เห็นคุณเมฆนั่งหน้าเครียดกับจอสีเหลี่ยมที่ตอนนี้มันนอนอยู่บนตู้เล็กข้างหัวเตียง

แถมไอ้คุณเมฆยังไม่ยอมใส่ชุดคลุมเหมือนก่อนหน้านี้อีก ใส่เพียงกางเกงวอร์มใส่นอนเพียงตัวเดียวเผยให้เห็นแผ่นอกล่ำ ๆ กับขนช่วงหน้าอกที่ดูแล้วทำเอาผมถึงกับกลืนน้ำลายเลยทีเดียว

บอกก่อนว่าใจผมมันก็ไม่ได้แข็งเท่าหินผา ถึงจะถึกทนทานขนาดมองแล้วใจจะไม่เหลว ผมก็LBGQคนหนึ่งนะ ถึงแต่ก่อนจะไม่ได้หวังอะไรกับคุณเขา แต่พอวันที่คุณเขาบอกว่าชอบพอผม อยู่ ๆ ใจผมก็แทบไม่ปกติแล้ว มันเริ่มไม่ค่อยเชื่อฟังสมองของผมเท่าไหร่ แถมตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ผมก็โดนคุณเขานอนกอดทุกคืน ...ใจไม่พังให้รู้ไปสิ



ไม่รู้ว่าผมยืนเอ๋ออยู่หน้าห้องแต่งตัวนานแค่ไหนถึงไม่รู้เลยว่าไอ้คนที่นอนเปลือยท่อนบนอยู่บนเตียงตอนนี้เดินเข้ามาหาผมแล้ว มารู้อีกทีก็ตอนที่โดนรวบเอวเข้าชิดตัว ทำเอาผมหลุดออกจากภวังค์ทันที

“ค..คุณเมฆ ปล่อยผมเลยนะ จะทำอะไรเนี่ย!!”

“ฉันก็จะมารับของแลกเปลี่ยนจากเธอไง”

“...”

“เปลี่ยนใจตอนนี้ก็ไม่ทันนะ เพราะเธอและเจ้าแสบพวกนั้นได้ทานมื้อค่ำกันแล้ว ถือว่าฉันก็ต้องได้ของแลกเปลี่ยนแล้วเหมือนกัน”

“อะไร! ค..คุณอยากได้อะไร! ช่อม่วงไหม! เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมรีบลงไปทำให้”

“หึ...เจ้าหนูฉันเดินเข้ามาหาเธอในสภาพนี้ เธอคงไม่ซื่อจนไม่รู้จริง ๆ ใช่ไหม!!”

ค้างสิครับ หาเสียงตัวเองก็ไม่เจอได้แต่มองหน้าคุณเขาแล้วทำปากพะงาบ ๆ



มือที่วางอยู่บนต้นแขนคุณเมฆเผลอกำเขาจนรู้สึกได้ว่าลำแขนคุณเขาช่างดูแน่นเสียจริง ถ้าได้กัดสักทีคง...ไม่ใช่แล้ว!!

ไม่อิง!! เราต้องมีสติ!! อย่ามาหลุดตอนนี้ อย่าทำตัวเองเสียหน้าสิ

“คิดอะไร...ฉันไม่ทำถึงขั้นนั่นหรอก”

“ผมจะเชื่อใจคุณได้แค่ไหน..คนอย่างคุณมันเจ้าเล่ห์นัก”

“สามคืนที่นอนกับฉันนอกจากกอดเธอ ฉันทำอะไรอย่างอื่นไหม?”

“ทำ..ค..คุณจูบท้ายทอยผม”

“หึ นึกว่าหลับไปแล้ว แต่ก็แค่นั้น” คุณเขาพูดอ่อนลงไม่ได้ดูเหมือนถูกข่มขู่หรือคุกคาม เลยพลอยให้ใจผมมันอ่อนลงไปด้วยอาการที่เกร็งก็เริ่มผ่อนตัว ก่อนที่จะยอมสบตาคุณเขาอีกครั้ง

แววตาต้องการชวนให้หลุมหลงมันไม่ใช่สายตาของพวกนักล่าที่ค่อยแต่จะจ้องกินเหยื่อเท่านั้น มันแฝงความเชื่อใจและเชื่อมั่นในตัวเขาอยู่ในแววตาคู่นั้นด้วย

“แล้ว..คุณต้องการแค่ไหน”

“เท่าที่เธออนุญาต ฉันจะทำเท่านั้น”

ผมนิ่งเงียบไปเสหน้าไปทางอื่นครุ่นคิดกับตัวเองอยู่นานผมก็ยังไม่มีคำตอบให้คุณเขา ผมไม่รู้! ไม่รู้จริง ๆ ว่าผมสามารถให้เขาได้แค่ไหน แค่จูบ กอด หรือลึกซึ้งมากกว่านั้น ที่ไม่ใช่การสอดใส่ ผมไม่รู้เลยจริง



“ผมไม่รู้”

“...แสงตะวัน เอาแบบนี้ไหม ฉันสัญญาด้วยเกียรติของตระกูล คาล์ล ฉันจะไม่สอดใส่หรือทำให้เธอคิดว่าถูกคุกคาม เมื่อไหร่ที่เธอรู้สึกว่าอยากจะหยุดหรือพอ ให้บอกฉัน ฉันจะหยุด”

“คุณ..จะทนได้เหรอ!”

“พิสูจน์สิ” ว่าจบคุณเมฆก็ใช้ฝ่ามืออุ่น ๆ ทั้งสองข้างขึ้นมากอบกุมใบหน้าผมไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ก้มลงมา จนรับรู้ถึงลมหายใจและจะสัมผัสได้ถึงริมฝีปากที่แนบเบา ๆ ลงมาก่อนจะจูบผม มันเบาจนใจหวิว นุ่มนวลชวนให้หลงใหล สัมผัสที่แผ่วเบาค่อย ๆ เพิ่มแรงกดมากขึ้น ลิ้นร้อนที่ตอนแรกเพียงเลียกลีบปากผมตอนนี้มันพยายามดันเข้ามาด้านใน แต่ไม่ใช่การบังคับ เป็นการอ้อนขอแบบนิ่มนวลค่อย ๆ จูบซับเรียวปากผมก่อนที่ผมจะยอมเปิดปากให้ลิ้นคุณเขาเข้ามาด้านใน ก่อนจะลองส่งลิ้นตัวเองไปหาอีกฝ่าย

ได้ยินเสียงครางแบบพอใจตอนผมตอบรับลิ้นอุ่นของคุณเขาแอบดูดลิ้นคุณเขาไว้ตอนที่เขาทำเหมือนจะถอนมันออกไปจากโพรงปากผม

“ขาเธอสั่นแล้ว ฉันแค่จะพาเปลี่ยนที่” ว่าจบคุณเมฆก็ช้อนตัวผมขึ้นในท่าอุ้มกระเตงไว้ด้านหน้า แขนผมทำหน้าที่อย่างรวดเร็วด้วยการครองคอคุณเขาไว้ สัมผัสสาก ๆ จากเคราทำเอาผมขนลุกตอนที่เขาหันหน้าไปจูบที่ต้นแขนด้านในของผมก่อนจะงับเบา ๆ ทำเอาใจสั่นเดินเขาพาผมออกเดินกลับไปยังเตียงนอนหลังใหญ่ที่ทุกอย่างด้านบนนั้นเป็นสีดำทั้งหมด ทั้งพาปูเตียง หมอนหรือแม้แต่ผ้าห่ม หัวเตียงเป็นลายฉลุลวดลายคือสิงโตเพศผู้สองตัวที่อยู่ในท่าเตรียมพร้อมตะคลุบเหยื่อ แววตามุ่งมั่นของมันเหมือนเจ้าของเตียงในเวลานี้มาก ผิดกันตรงที่ของคุณเมฆแฝงความอ่อนโยนอยู่ในนั้นด้วย

พอวางผมลงได้เสื้อที่เคยอยู่บนตัวที่เพิ่งใส่ออกมาเมื่อไม่กี่สิบนาทีที่แล้วก็ถูกถอดออกก่อนจะถูกโยนลงข้างเตรียง คุณเมฆคลานขึ้นมาบนเตียงตามผมก่อนจะดันให้ผมเอนตัวลงไปกับที่นอน แววตาสำรวจร่างกายผมทำเอารู้สึกหน้าร้อนผ่าว แต่พอคิดจะเอามือขึ้นมาปิดหน้าคุณเมฆก็จับ ล็อคข้อมือผมไว้แล้วดึงมันไปพาดที่ลำคอตนเอง ถึงโน้มตัวลงมาแนบชิดผมอีกครั้ง

เขามองกรอบหน้าผมอย่างหลงใหลชอบใจ ร้อยยิ้มมุมปากคือหลักฐานว่าเขาพอใจมากแค่ไหนกับตัวผมในเวลานี้ มือที่ว่างอีกข้างของเขายกขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่บดบังดวงตาผมออกไปอยู่ด้านข้างแล้วกดริมฝีปากลงที่หน้าเน้น ๆ เลื่อนลงมาที่ดวงตา จมูก ก่อนจะมาหยุดที่ริมฝีปากของผม

ใบหน้าคมคายเอียงให้ได้องศาที่พอเหมาะก่อนจะกดจูบลงมา มันไม่เหมือนครั้งแรกที่อ่อนโยน มันดุดันมากกว่านั้นเขาส่งลิ้นมาหยอกล้อเหมือนเพื่อให้ผมยอมเปิดปากก่อนจะเข้ามาสำรวจในโพรงปากผมอย่างพึงพอใจ เสียงครางฮึม ๆ คือสิ่งเดียวที่ผมได้ยิน การรับรู้ของผมถูกคนด้านบนกลืนกินไปแทบจะหมด เสียงเฉอะแฉะของน้ำลายที่ไหลย้อนออกมาตรงมุม ทำเอาผมเขินอายขึ้นมา แต่จะให้หยุดผมก็ทำไม่ได้ ผมจิกเล็บไปบนผิวแทนสีน้ำผึ้งของคุณเมฆที่ตอนนี้มันมีความเงางามของเหงื่อที่สะท้อนแสงไฟ ทำให้ดูมีเสน่ห์เหลือล้นจนเกินจะต้านทาน ความวูบวาบแพร่ซ่านไปทั้งตัว ตอนที่คุณเขาบีบเข้าที่สะโพกมนของผม ยิ่งบีบแรงเท่าไหร่ การจูบของเราก็หนักหน่วงขึ้นเท่านั้น

ก่อนที่ผมจะเริ่มหายใจไม่ออกและทุบไปที่หัวไหล่ที่ผมเพิ่งจิกเล็บลงไป คุณเมฆถอนปากออกอย่างอ้อยอิ่งกดย้ำหลายครั้งแล้วยอมผละออกแต่โดนดีเขามองหน้าผมอยู่นานที่ตอนนี้มันน่าจะขึ้นสีอย่างไม่ต้องสงสัย สัมผัสได้การความร้อนบนใบหน้า

เขามองหน้าผมอยู่นานก่อนจะกดจูบที่ปลายคางของผมสูดดมตรงช่วงลำคอสวย กดจูบแรงอีกทีตรงไหปลาร้า แล้วเงยหน้ามองผลงานตนรอยยิ้มพอใจนั่นทำผมต้องเสหน้ามองทางอื่น มันเขินอายกับแววตาเขา

ความสากของหนวดเคราไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเคืองเลย แต่มันทำให้รู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัวมากกว่ายิ่งตอนที่เขาซุกไซ้ซอกคอของผมนะ ความเสียวนี่แล่นไปรวมตัวกันที่อิงน้อยของผมทำเอาเกือบจะเสร็จให้ได้เลย

คุณเก่งเกินไปแล้ว

“เธอในตอนนี้สวยมาก รู้ตัวไหม”

“อ๊ะ!!”

คุณเขาเงยหน้ามาพูดอยู่ตรงแผ่นอกของผมก่อนจะก้มลงไปใช้ลิ้น เลียไปที่ติ่งไตเม็ดเล็ก ได้ยินเสียงคุณเขาพึมพำว่า ‘เชอรี่’ ผมก็ยิ่งเขินยิ่งตอนที่คุณเขาดูดมันเข้าไปในปากใช้ฟันกัดไว้แล้วใช้ลิ้นเลียละเลงอย่างหมั่นเขี้ยว ผมยิ่งเสียวเข้าไปอีก เสียวจนแอ่นอกรับการปรนนิบัดอย่างถึงใจ

ความเย็นจากต้นขาทำให้รู้ว่าตอนนี้กางเกงคงไม่อยู่บนตัวผมแล้ว แต่พอจะหนีบขาเข้าหากันคุณเมฆก็จับมันไว้ก่อนจะแทรกตัวเข้ามาแทนทั้ง ๆ ที่ใบหน้าก็ยังไม่เงยขึ้นมาจากหัวนมผมเลย

มือไม้ผมก็เริ่มอยู่ไม่สุขเมื่อความเสียวมันมากขึ้นกว่าเดิมเพราะคุณเมฆเล่นไปกอบกุม อิงน้อยของผมไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ชักมันให้แบบช้า ๆ แอบมีกดตรงรอยจีบให้ผมกระตุกเสียววูบมาเป็นพัก ๆ ริมฝีปากก็ไม่ยอมลดละดูดตุ่มไตของผมสลับซ้ายขวาจนมันรู้สึกถึงความชาตรงส่วนปลาย

ผมเลยขอระบายความเสียวของตัวเองโดยการเลื่อนมือที่อยู่ตรงหัวไหล่ขึ้นมาจิกอยู่บนหนังหัวที่มันมีผมสั้นเตียนทรงสกินเฮด

ยิ่งคุณเมฆเร่งมือที่ส่วนกลางกายของผม ผมยิ่งออกแรงจิกมากเท่าตัวก่อนมันจะเริ่มไม่ไหวถึงกระชากหัวคุณเขาที่ยังไม่ยอมหยุดจากจุดตรงนั้นขึ้นมามองกัน

เสียงหายใจของผมแทบจะไม่เป็นจังหวะ คุณเมฆเองแววตาดูคัดใจมากกับสิ่งที่ผมทำจนได้ยินสิ่งที่ผมขอ รอยยิ้มตรงมุมปากถึงผุดขึ้นมาอีกครั้ง

“จูบ..จูบผม...” มันเป็นคำขอที่คงไปกระตุ้นอะไรคุณเมฆเข้าสักอย่างถึงได้สบถออกมายาวขนาดนั้น จับใจความได้แค่ ‘เธอมันยั่ว’

“ถ้าฉันควบคุมไม่ได้ต้องโทษตัวเธอเองนะ แสงตะวัน”

ว่าจบก็ไม่รอให้ผมได้ถาม ว่าผมทำอะไร คุณเขาก็พุ่งเข้ามาประกบปากผมอย่างแรงจนรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือด แล้วความเค็มประแหล่มที่สัมผัสกับลิ้นก่อนที่คุณเมฆจะดูดมันเหมือนคนกระหายน้ำจนผมคิดไว้แล้วว่าพรุ่งนี้ปากผมต้องบวมเจ่อแน่ พอได้จูบอย่างสมใจ แถมมือคุณเขาก็ยังไม่เลิกรากับอิงน้อยของผมจนมันรู้สึกว่าอีกไม่นานมันคงพ่นน้ำออกมาเลอะมือคุณเมฆแน่ ๆ

“อ๊ะ..คุณ หยุด อ่ะ อื้อ หยุดก่อน”

“จะเสร็จเหรอ! ปล่อยออกมาสิ”

คำถามมาพร้อมกับคำสั่งแถมตอนนี้ผมก็ทนแทบจะไม่ไหวแล้ว ก่อนร่างกายจะกระตุกและฉีดพ่นทุกหยาดหยดออกมาเลอะหน้าท้องตัวเองและฝ่ามือหนาของคนทำ พอปลดปล่อยแล้วทุกอย่างมันก็เหมือนโล่งไปหมดตาที่หลับอยู่ก็ลืมขึ้นก่อนจะแข็งค้างเมื่อเห็นคุณเมฆใช้เรียวลิ้นเลียไปตามซอกนิ้วของตัวเองด้วยใบหน้าหื่นกามเล้าอารมณ์คนมองยิ่งนัก

“ค..คุณ!! มันสกปรกนะ”

คุณเมฆมองที่ผมด้วยแววตาวาววับ จนช่วงท้องของผมมันวูบวาบตามสายตานั้นไปด้วย

เขาโน้มตัวไปข้างหัวเตียงก่อนเปิดลิ้นชักหยิบอะไรบางอย่างออกมา แต่พอเห็นมันชัด ๆ ผมก็รีบลุกตัวเองขึ้นก่อนจะกระถดตัวไปอยู่ติดกับหัวเตียง คุณเมฆทำหน้าใคร่สงสัยว่าผมเป็นอะไรก่อนที่เขาจะมองตามสายตาผมไปที่สิ่งของที่เขาถือมันอยู่

ถึงมันจะเป็นของต่างประเทศ แต่บรรจุภัณฑ์มันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับของไทยเลย มองป๊าดเดียวก็รู้เลยว่า ‘เจลหล่อลื่น’ และผมก็ไม่ได้ไก่อ่อนขนาดไม่รู้ว่ามันเอาไว้ทำอะไร

คุณเมฆดูจะขบขันกับอาการร้อนรนของผม เขาจึงรีบบอกเหตุผลที่เอามันออกมา

“บอกแล้วว่าไม่ทำ”

“แล้วคุณเอามันออกมาทำไม!!” ผมสวนกลับทันที

“ก็เผื่อว่าต้องใช่ทำภายนอก...หรือถ้าเธอไม่ฉันก็จะเก็บมันตกลงไหม?”

เขาค่อย ๆ คลานเข้ามาหาก่อนที่จะเอาขาขวาผมพาดผ่านไปทางช่วงเอวดึงให้ผมเข้าไปชิดก่อนจะมอบจูบอ่อนนุ่มให้ผมอีกครั้ง

“ถ้าเธอจะอนุญาต ฉันขอแค่ตรงนี้ก็พอ” ฝ่ามือหนาที่มีความสากบีบลงตรงก้อนกลมสองลูกด้านหลังทำเอาขนอ่อนลุกชันจนผวากอดคุณเขาไป

“สัญญาว่าแค่นี้...นะ”

“มันจะแสบนะคุณ” เสียงเบาหวิวออกจากปากของผม แทนที่มันจะเป็นคำปฏิเสธแต่กลับเป็นการบอกเล่าถึงสิ่งที่มันจะเกิดขึ้นต่อจากนี้แทน

“ฉันถึงต้องเอาตัวนี้ออกมาไง เธอจะไม่เจ็บ เชื่อใจฉันนะ” ผมกอดเขาแน่นก่อนจะซุกหน้าตัวเองเข้ากับลาดไหล่หนา แอบกัดเบา ๆ เป็นคำอนุญาต คุณเมฆหัวเราะ หึ ออกมาก่อนจะบอกว่าผม ‘น่ารัก’ ก่อนจะช้อนขาอีกข้างมาทำเหมือนกันแล้วออกแรกอุ้มผมขึ้นก่อนจะหันตัวมาวางผมลงที่กลางเตียงหัวผมเลยหันไปทางปลายเตียงโดยปริยาย

เขาเริ่มกดจมูกลงที่ข้อเท้าไล้จูบขึ้นมาเรื่อยจนถึงหน้าแข่ง หัวเข่าทั้งสองข้างก่อนจะเปลี่ยนมากัดเบาๆ ตรงขาอ่อนด้านใน จนผมสะดุ้งตกใจกับการกระทำสายตาของเขาไม่ได้หันไปมองทางอื่นเลยนอกจากใบหน้าของผม แววตาดูชอบใจ กับปฏิกิริยาของผม ที่บิดเล้าร่างกายไปตามการสัมผัสทุกท้วงท่า มันหวิวเมื่อตอนจูบ มันเสียวตอนถูกขบกัดเพียงเบา ๆ ไม่ได้เป็นรอยแต่อย่างใดเหมือนพยายามอ่อนโยนกับผมให้ได้มากที่สุด ก่อนที่ผมจะหวีดร้องเพราะกลางกายของผมโดนดูดดึงแบบไม่ทันตั้งตัวเพราะมัวแต่เสียวซ่านจนเผลอหลับตาเคลิบเคลิ้มไปกับมัน แต่พอถูกดูดไปแบบนั้นขาที่ถูกยกขึ้นสูงของผมก็ล็อคเข้าที่ลำคอใหญ่ของคุณเมฆทันที่พร้อมกับมือที่ดันหน้าผากคุณเขาออก

มันดูย้อนแย่งกันว่าไหมครับทั้ง ๆ ที่ขาล็อคแต่มือผมกลับอยากผลักเขาออก

“สกปรก คุณ!!”

จุ๊บ

“อ๊ะ คุณเมฆ อ๊า ร..เร็วไปแล้ว!!” ความเสียวแล่นพล่านไปทั่วร่างตอนที่คุณเมฆรูดรั้งขึ้นลงอย่างรัวเร็วก่อนที่มันจะถูกหยุดชะงักลงกลางอารมณ์ที่ค้างเติ่ง

“...”

อยู่ๆ คุณเมฆก็ปล่อยอิงน้อยของผมออกมาให้เป็นอิสระ แต่พอจะถามถึงเหตุผลร่างกายก็ถูกจับคว่ำหน้าลงกับหมอนหนุนทันที สะโพกถูกดึงรั้งให้สูงขึ้นแล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อความเย็นลื่นสัมผัสลงตรงรอยจีบด้านหลัง คุณเขากระซิบบอกที่ด้านหลังว่า ‘อย่ากลัว’ แล้วรู้สึกเหมือนด้านหลังมีการเคลื่อนไหวพอหันกลับไปก็ต้องรีบหันกลับมาทันทีเมื่อเห็นว่าตอนนี้คุณเมฆได้ถอดกางเกงชิ้นเดียวบนร่างกายออกไปแล้ว

“ฉันเริ่มแล้วนะ” ผมที่กดหน้าอยู่กับหมอนตอบรับด้วยการพยักหน้ารัวๆ กลัวก็กลัว กลัวคุณเขาทำมากกว่าที่ขอ แต่อีกใจหนึ่งก็บอกว่าให้เชื่อใจ แต่การที่คุณเขาทาเจลให้ตรงนี้ก็ทำให้ผมคิดไปเอง แต่การที่คุณเขาไม่สอดนิ้วเข้ามาก่อนก็น่าจะเชื่อแล้วไหมว่าคุณเมฆไม่ได้คิดจะสอดเข้ามาจริง

หรือจะดันทุลัง!!

จุ๊บ จุ๊บ

เสียงจูบบั้นท้ายผมทั้งสองฝั่งเหมือนการเรียกขวัญที่มันกระเจิงให้กลับเข้าร่าง และได้รับรู้ถึงสิ่งแปลกใหม่ที่มีความแข็งค่อนข้างมากวางอยู่ร่องสวาทของตัวเอง คุณเมฆใช้ฝ่ามือทั้งสองบีบให้ก้นของผมรัดเจ้าแท่งร้อนของเขาไว้ ก่อนจะเริ่มขยับ

ผมเพิ่งรู้ว่าการทำแบบนี้ก็วูบวาบดีเหมือนกัน แรงที่เขาใช้ค่อนข้างเนิบนาบเพราะเก็บทุกสัมผัสก่อนจะเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แล้วก็เปลี่ยนที่มาเป็นตรงช่วงต้นขาอ่อนด้านในของผม

“ชิดกันอีกนิด นั่นแหละอืม!!” เขาให้ผมขยับขาเข้าหากันอีกก่อนจะสอดเจ้าแท่งร้อนใหญ่เขื่องผ่านช่องแคบเล็ก ๆ เข้ามาแต่พอมันพ่นมาข้างหน้าผมกลับก้มมองลงไปพอดี

กลางกายสีคล้ำแท่งใหญ่ที่ผ่านช่องแคบระหว่างขาโผล่มาด้านหน้ามันดันมาโดนกับเจ้าอิงน้อยของผมจนมันชูชันขึ้นมาอีกครั้ง ความเสียวซ่าน วูบวาบ มีมาต่อเนื่องเมื่อคุณเขาเริ่มเร่งจังหวะ มือซ้ายที่เคยกดสะโพกยื่นมารับคางของผมให้หันกลับไปหาเขา แรงกดจูบลงมาบ่งบอกอารมณ์ของคนด้านหลังเป็นอย่างดี คุณเมฆไม่ปราณีผมเลยทั้งเรียวลิ้นที่สอดแทรกเข้ามาหยอกล้อกันกับเรียวลิ้นของผม ไหนจะสะโพกแข็งที่ดันกระแทกเข้ามาถี่รัวจนผมร้องไม่ได้ศัพท์

“อ๊ะ เบา ค..คุณ บ..เบา อึ๊”

“ไม่..หยุดไม่ได้”

“ต..แต่—..”

“อีกนิดอิง ฮืม” เสียงคำรามแบบพอใจยิ่งทำให้แรงที่เร็วอยู่แล้วเร็วขึ้นไปอีกก่อนที่เขาจะจับผมนอนหงายรวบกลางกายเราเข้าหากัน และเริ่มชักขึ้นลงอย่างมีจังหวะ เสียงเฉอะแฉะหยาบโลน ดังสะท้อนอยู่ในหู เสียงคำรามต่ำตอนที่น้ำรักของผมและเขาถูกปล่อยออกมาเต็มไปหมดแถมมันยังกระเด็นมาโดนมุมปากของผมอีก

คุณเมฆล้มตัวลงมาทับผมทันทีเหมือนปลดปล่อยออกมาจนหมดแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือออกไปยังคงรูดรั้งมันอยู่แบบนั้น

เสียงหัวใจที่เต้นทีรัวไม่ต่างทำให้รู้ว่าเขายังไม่สงบดี ผมปล่อยให้เขาอยู่แบบนั้น อยู่ ๆ คุณเมฆก็ช้อนตัวผมขึ้นไปนอนบนตัวเขาแทนเรามองหน้ากัน และเขาก็กดท้ายทอยผมเข้าหา ก่อนหัวใจผมจะหยุดเต้นตอนที่เขาส่งลิ้นร้ายมาเลียมุมปากผมที่มันมีคราบน้ำรักอยู่ซึ่งไม่รู้เลยว่าของใคร เห็นแบบนั้นผมก็ฟุบหน้าลงกับอกกว้างที่วันนี้มันไม่ได้มีไรขนเหมือนวันนั้นแล้วแต่ก็ใช่มาจะไม่มี เขากอดผมอยู่นาน เราสองคนอยู่กันแบบนั้นนานมาก คุณเมฆคอยลูบแผ่นหลังผมไปเบา ๆ มืออีกข้างก็กอดช่วงหัวผมไว้ กดจูบผมซ้ำ ๆ ที่ขมับ

“ไปอาบน้ำกันไหม” ผมตอบได้แค่อือ

คุณเมหก็ลุกอุ้มผมเข้าห้องน้ำไปเลย



นั้นแหละครับข้อแลกเปลี่ยน กับการได้ทานมื้อค่ำของทุกตัว เจ้าแสบทั้งสามจะรู้ไหมว่าผมจะเจอกับอะไรบ้าง พูดมาแล้วแก้มทั้งสองข้างก็เริ่มเห่อร้อนขึ้นมาอีกครั้ง

“คิดอะไรอยู่”

“อ๊ะ ครับ!!”

“ฉันถามว่าคิดอะไรอยู่ทำไมเหม่อ”

“ป..เปล่าครับ”

“ฉันเคยบอกไปแล้วว่าเธอโกหกได้แย่มาก”

“เรื่องของผมไหมเล่า”

“หน้าแดงแบบนี้ คิดอะไรลามกอยู่ล่ะสิ!”

แล้วดูแววตาที่เขาใช้มองผม มันก็ช่างไปปิดความหื่นเลยเสียจริง ตั้งแต่วันนั้นผมก็โดนคุณเขา เล็มตรงนั้นที ตรงนี้ที บอกติดสัมผัสผม แถมยังบอกอีกด้วยว่ารอวันที่ผมพร้อมเมื่อไหร่ เข้าจะทำให้ผมรู้ถึงสักยาภาพของเขาทั้งคืน

ไม่มีคนดีที่ไหน เขาพูดเรื่องพวกนี้ได้หน้าตายเท่าเขาอีกแล้ว

คุณอะไรนะ เมฆ! ไม่สิ!

อัดฮัม อัดมาน คาล์ล อัดหำสิไม่ว่า!!



“ฮื้อ!! ไม่ใช่เรื่องของคุณ นอนไปเลยนะถึงไทยแล้วผมจะปลุก”

“หึ เรื่องของเธอก็คือเรื่องของฉัน และเธอเองก็ควรจะนอน ไม่ใช่นั่งเครื่อง กรุงเทพภูเก็ต ที่ใช่เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง นอน!!”

เสียงกดต่ำสื่อให้รู้ว่าห้ามขัดใจเด็ดขาด และเดี๋ยวนี้เขามีมาตรการใหม่

ขัดใจหนึ่งทีเท่ากับจูบหนึ่งครั้งไม่มีกำหนดหยุด

ต้องหื่นแค่ไหนคิดเอา

สุดท้ายผมก็ยอมปรับที่นั่งให้เป็นเตียงขนาดสามฟุตก่อนจะล้มตัวลงนอน มองคนที่บังคับผมนอนก็ทำแบบเดียวกัน

เกิดเป็นคนรวยดีแบบนี้นี่เอง มีเครื่องบินส่วนตัวว่าเท่แล้ว แต่ยังสามารถปรับให้มันเป็นเตียงได้นี่ต้องรวยเบอร์ไหน

โซนที่เราอยู่เป็นเหมือนห้องพักส่วนตัว ด้านหลังเป็นพวกอีธานที่นั่งอยู่ในโซนห้องอาหาร ด้านหน้าก่อนถึงห้องกับตันเป็นพี่คิณที่พักผ่อนอยู่ในนั้น ส่วนคนขับเครื่องวันนี้เป็นสตีเวน เจ้าหน้าที่ทหารอากาศกลองหน่วยรบพิเศษที่ยอมทิ้งอนาคตตัวเองมาอยู่กับคุณเขา เพียงเพราะไม่ชอบผู้บังคับบัญชาคนใหม่ เนื่องจากเป็นหน่วยรบพิเศษการลาออกแล้วเดินออกมามันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เลยยอมปล่อยเครื่องคู่ใจชนกับเกาะกลางน้ำโดยที่ไม่รู้เลยว่า วันนั้นเขาไม่ได้อยู่เพียงคนเดียว ครอบครัวเพื่อนสนิทต่างเสียใจกับการจากไปของเขา การที่เครื่องมันเกิดที่เกาะกลางน้ำทำให้การค้นหาร่างของเขาต้องยุติในวันที่สิบของการจากไป

ผมได้รู้เรื่องนี้เมื่อวันก่อนที่คุณเขานึกคิดอะไรไม่รู้เล่าให้ผมฟังตอนที่ผมกำลังจะล้มตัวลงนอน

แค่สตีเวนยังมีที่มาที่น่าสนใจ ผมก็เริ่มคิดแล้วว่า คนที่อยู่รอบตัวผมตอนนี้เป็นใคร มีที่มาแบบไหน ผมจะยังเชื่อใจพวกเขาเหล่านี้ไดหรือเปล่า

มันเป็นคำถามที่ผมถามตัวเองในคืนนั้น แต่พอเจอกับรอยยิ้มของทุกคน ผมก็ลืมทุกอย่างไปหมด

อะไรจะเกิดก็เกิด ขออย่างเดียว อย่ายุ่งกับแม่ละน้องของผม เพราะถ้าถึงตอนนั้นแล้ว ผมคงไม่สามารถเชื่อใจใครได้อีก

“คุณ”

“นอน”

“รักคุณนะ” เสียงรอบข้างดูเงียบงันได้ยินเพียงตังเองเคี้ยวหมากฝรั่งแก่หูอื้อ

แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง ผมถึงได้เปิดเปลือกตาขึ้นมาดู ถึงได้เห็นสายตาเป็นประกายวาบวับ เพียงแค่เสี่ยววินาที ก่อนที่มันจะแสดงออกมาเหมือนจะดุ

“อยากทำบนเครื่อง ฉันก็ไม่ติดนะ!”

“คุณ!!!!!”

หมดกันความโรแมนติก







TBC.




[/font][/size]
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-02-2022 17:42:31 โดย Pattprorapat »

ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #35 เมื่อ01-01-2022 16:42:22 »

ตอนที่ 19 รักต้องห่าง

[อิง]



ตั้งแต่ที่กลับมาจากดูไบนี่ก็ผ่านมาแล้วสองสัปดาห์ ช่วงเวลาที่ผ่านไปทำให้ผมรู้จักหัวหน้าตัวเองมากขึ้นแต่มันก็ยังเหมือนเรายังไม่ได้รู้จักกันดีพออยู่ดี เพราะทุกวันนี้พวกเขาก็ยังทำตัวลึกลับกันเหมือนเดิมเพิ่มเติมมาคือผมไม่ได้รับอนุญาตออกไปคุยงานนอกสถานที่กับใคร ซึ่งคุณเมฆก็ไม่มีเหตุผลที่เป็นรูปธรรมให้ผมเลยนอกจากคำว่า ‘ไม่อยากให้ผมเหนื่อย’ ฮ่ะ ๆ ผมเริ่มไม่รู้แล้วว่าที่ได้งานนี้หรือที่ยอมเปิดใจให้เขามันคือสิ่งที่ดีสำหรับผม

ยิ่งอยู่ทำงานที่นี่ผมยิ่งรู้สึกว่ามันสบายจนเริ่มเบื่อหยิบจับอะไรก็ไม่ได้ ไม่อีธาน ก็จะเป็นคนอื่น ๆ ที่มาแย่งหน้าที่ผมหรือถ้าได้ทำก็จะเป็นงานที่ไม่ได้หนักอะไรมาก อย่างการตรวจทานเอกสารก่อนส่งให้คุณเมฆเซ็น ซึ่งมันไม่ได้มากอะไรเลยเพราะบางงานอีธานก็ยังเป็นคนรับหน้าที่นั้นอยู่ นี่แหละที่ผมบอกว่าผมยังเข้าไม่ถึงหรือยังไม่รู้จักทุกคนดีพอ

งานของผมวันนี้ก็จะมีตรวจยอดสรุปรายได้ของเดือนนี้ก่อนส่งให้คุณเมฆเซ็น นั่งรอรับสายจากบริษัทคู่ค้าหรือบริษัทที่จะนำสินค้ามาเสนอ จำพวกเฟอร์นิเจอร์ เพราะเราไม่ได้ผูกมัดที่ไหนเป็นหลัก คุณเมฆให้เหตุผลว่าอยากลองดูสินค้าหลาย ๆ ที่ก่อนก่อนที่จะตัดสินใจผูกขาดจะได้ไม่มาเสียใจทีหลัง



“อ้าว น้องอิงไม่ได้ออกไปข้างนอกกับบอสอีกแล้วเหรอคะ”

“ไม่ได้ไปครับ พอดีต้องรอรับสายลูกค้าที่จะเข้ามาตอนเย็นน่ะครับ”

“อ๋อ พี่ก็ว่าตั้งแต่กลับมาจากภูเก็ตก็เห็นแต่บอสออกไปพบลูกค้ากับคุณอีธานตลอดไม่ค่อยเห็นน้องอิงไปด้วยเลย”

“...ครับ” ผมตอบพี่สาวที่อยู่ฝ่ายประชาสัมพันธ์แค่นั้นก่อนจะรีบเดินมาขึ้นลิฟต์ตัวประจำที่ขึ้นมาได้จะปีครึ่งแล้ว

ใช่ครับผมทำงานกับคุณเมฆมากได้จะครบสองปีในอีกหกเดือนข้างหน้าความรู้ความสามารถก็มีมากขึ้นคนในออฟฟิตก็รู้จักกันดีเกือบจะทุกแผนก เพราะตำแหน่งเลขาท่านประทานใหญ่ของที่นี่ ผมต้องคุยงานกับฝ่ายบริหารทุกตำแหน่งหรือแม้แต่พนักงานบางคนผมก็ต้องรู้จัก การที่พี่สาวประชาสัมพันธ์ถามผมถึงเรื่องการออกไปทำธุระหรือคุยงานด้านนอกกับบอสใหญ่มันเลยดูหน้าแปลกใจสำหรับคนที่อยู่ตำแหน่งที่น้อยทำให้ไม่รู้ถึงการบริหารอะไรมากกว่าที่ควรจะรู้ มันเลยเกิดเป็นคำถามปากต่อปากว่าเกิดอะไรขึ้นกับเลขาอย่างผมหรือปล่า หรือมีอะไรผิดปกติทำให้ท่านประทานไม่ไว้ใจให้ออกไปไหนมาไหนด้วยหรือผมอาจจะถูกย้ายตำแหน่งแล้ว บลา ๆ

“อิง บอสเรียกหาน่ะ”

“พี่คิณ! บอสกลับมาแล้วเหรอครับ ทำไมผมไม่เห็นเลย” เพราะทุกคนไม่อยู่ผมเลยลงไปทานข้าวที่ด้านล่างแทนถึงจะห่ออาหารมาเยอะมากเลยเถอะ สุดท้ายก็แจกจ่ายให้กับพนักงาที่รู้จักกันไปแทนเพราะตอนแรกผมเตรียมมาให้เหล่าบอดี้การ์ดพวกนี้

“กลับมาได้สักพักแล้ว มาถึงก็ถามหาเราเลย”

“อิงไปทานข้าวข้างล่างมาครับ”

“เหงาแย่เลย พวกพี่ไม่อยู่”

“รู้ด้วยเหรอครับ...” ผมแกล้งงอนทำหน้าบึ้งใส่พี่คิณก่อนจะได้ร้อยยิ้มเอ็นดูกลับมา

“อิงคงต้องไปคุยกับบอสแล้วแหละว่า เลิกสั่งงานพวกพี่ออกไปปฏิบัติงานข้างนอกได้แล้ว”

“ได้ที่ไหนล่ะพี่คิณก็”

ยู่หน้าตอบกลับทันทีที่ได้ยินมาแบบนั้นถึงผมกับคุณเขาจะมีใจให้กันแต่งานก็คืองานผมแยกแยะได้นะครับ แต่ถ้าถามว่ากล้าไปพูดไหมก็...ฮ่ะๆ ไม่เสี่ยงดีกว่าไม่รู้ว่าจะได้อะไรกลับมาอีก ยิ่งมีบอสซึน ๆ อยู่ แทนที่พวกพี่ ๆ จะได้ทำงานที่ตึกอาจถูกส่งไปไกลกว่าเดิมก็ได้ใครจะรู้

“อิง..อิงมัวคิดอะไรอยู่เข้าไปได้แล้วเดี๋ยวอารมณ์แปรปรวนอีก”

ผมสะดุ้งตกใจก่อนจะออกจากภวังค์ของตัวเองไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนไหนที่ผู้ชายคนนั่นชอบมาทำให้สมองผมทำงานไม่ค่อยปกติทุกครั้งเวลาที่นึกถึงเขา

ผมแยกออกจากพี่คิณ เคาะประตูห้องก่อนจะเปิดเข้าไป ถึงตัวเองจะสามารถเดินเข้ามาเลยได้ก็เถอะ แต่เพราะมีเขาอยู่ด้านในเลยต้องปฏิบัติตามเดิมก่อนที่อะไร ๆ มันจะเปลี่ยนไป

“ไปไหนมา”

“ทานข้าวครับ”

“ช้า...ช่างเถอะมานี่สิ”

คุณเมฆคลายแรงกดดันลงก่อนจะผ่อนลมหายใจแล้วเรียกผมเข้าไปหา แต่การที่เขาทำแบบนั้นมันก็ยังรู้สึกว่าเขายังไม่ได้ผ่อนคลายอย่างที่ควรจะเป็นเลยเพราะหัวคิ้วของเขายังชนกันอยู่ ถึงจะแค่นิดเดียวก่อนที่มันจะกลับมาเรียบนิ่งเหมือนเดิมก็เถอะ

ผมเดินผ่านโต๊ะทำงานตัวเองเข้าไปหาคุณเมฆกะจะนั่งเก้าอี้ตรงหน้าเข้า แต่คุณเขาก็ใช้สายตากดดันให้ผมต้องเดินเข้าไปใกล้เขาอยู่ดี

“มีอะไรหรือเปล่าครับ ดูคุณกังวนนะ”

“เหนื่อยไหม?”

“...คุณต้องการคำตอบแบบไหนครับ ในเมื่อคุณแทบไม่ให้ผมจับอะไรเลย”

“อยากพักไหม?”

“...”

“สักสามเดือน...”

“เกิดอะไรขึ้น..คุณเมฆถ้าอยากให้ผมเปิดใจกับคุณคุณควรอธิบายอะไรๆ ให้ผมรู้บ้างได้ไหม”

“...”

“เชื่อใจกันหน่อยสิ” ผมมองหน้าคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ที่สั่งทำพิเศษเพื่อเขา แววตาดุดันที่ผมเริ่มหลงใหลตอนนี้มันที่แววบางอย่างไหววูบผ่านแววตา มันคือความกังวล ห่วงใย อยากปกป้อง ผมรู้เพราะเขาใช้มันมองผมมาตลอดตั้งแต่เขาบอกรักผม

“อื้อ”

อยู่ ๆ ก็โดนเขารวบตัวไปนั่งทับที่ต้นขาแกร่งของเขาซุกหน้าสูดดมที่หน้าอกผม ผมที่ตกใจในตอนแรกพอตั้งสติได้ถึงยอมใช้แขนคล่องที่คอคุณเมฆก่อนจะกดให้เขาเข้ามาใกล้กว่าเดิม เพราะรู้ว่าเวลาแบบนี้จะไม่มีใครเข้ามาเด็ดขาดหรือถึงจะเข้าก็คงเข้าไม่ได้เพราะห้องนี้ประตูทางเข้าเป็นระบบไฟฟ้าสามารถล็อคห้องได้โดยไม่ต้องเดินไปกดที่หน้าประตู

“ถ้าฉันบอกเธอว่าแค่อยากชวนเธอไปเที่ยวเธอจะเชื่อไหม!”

“ถ้าคุณอยากให้ผมเชื่อผมก็จะเชื่อ แต่ถ้ามันมีมากกว่านั้นแล้วผมมารู้ทีหลังผมคงดูโง่มากจริง ๆ ”

“เธอประชดเก่งขึ้นหรือเปล่า”

“ใช่เรื่องที่ต้องมาถามตอนนี้ไหมครับ อัดฮัม อัจมาน คาล์ล”

“เธอเรียกชื่อเต็มของฉันเป็นครั้งแรก”

“คุณกำลังพยายามเปลี่ยนเรื่อง” ผมดันใบหน้าคมออกจากแผ่นอกตัวเองก่อนจะจ้องมองแววตาคมดวงนั้น คุณเมฆกระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะใช้มือของตัวเองมาแนบตามฝ่ามือของผมที่ยังวางไวบนแก้มสากที่รู้สึกว่าหนวดเคราจะยาวขึ้นอีกแล้ว

“มีใครบางคนกำลังจับตาดูฉันอยู่ และถ้ามันรู้ว่าเธอเป็นอะไรกับฉันเธอจะไม่ปลอดภัย”

“คุณจะบอกว่าคุณปกป้องผมไม่ได้..”

“ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น ฉันปกป้องเธอได้แน่นอนแต่ไม่ใช่ตอนที่ไม่รู้ว่าไอ้พวกนั้นมันซ้อนตัวที่มุมไหน มันทำให้เธออันตรายมากกว่าที่รู้ว่ามันเป็นใคร เพราะเธอคือคนสำคัญของฉัน”

“แต่การที่คุณทิ้งผมไว้ห่างตัว จะแน่ใจได้ยังไงว่ามันจะปลอดภัย แน่ใจได้ยังไงว่าไม่มีใครรู้เรื่องของเรา”

“แสงตะวัน เธอฟังฉันนะ ช่วงเวลานี้จะไม่มีใครรู้เด็ดขาดว่าเธอกับฉันเป็นอะไรกันหรือมีความสำคัญกันแบบไหน ตอนนี้ที่ทุกคนรู้คือเธอเป็นพนักงานคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่ตำแหน่งเลขาของฉันด้วยซ้ำ ที่จริงฉันสั่งให้อีธานลบเธอออกจากประวัติพนักงานแต่ อีธานไม่ทำเพราะมันดูแปลกเกินไป”

“คุณจะไล่ผมออก”

“ใจฉันอยากทำมาก”

ได้แต่อ้าปากค้างกับความคิดของเขา เขาคิดว่าการที่ทำให้ผมออกห่างจากที่นี่ จากตัวเขาแล้วผมจะปลอดภัยคนอื่นจะไม่รู้สถานะของเราแต่การทำแบบนั้นมันเหมือนการทิ้งผมไปแล้วไม่ใช่เหรอ

“เชื่อใจฉันนะคนดี เธออยู่ห่างฉันแค่ที่นี่เท่านั้น ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนจำไว้ฉันอยู่ข้างเธอเสมอ”

“เห็นแก่ตัวที่สุด”

“ฉันรักเธอมากต่างหาก”

ผมมองจ้องหน้าเขาอยู่นานคุณเมฆก็ไม่พูดอะไรออกมาอีกเอาแต่ลูบสะโพกผมไปมาจ้องเข้ามาที่ดวงตาของผมเหมือนขอคำตอบหรืออะไรสักอย่างที่จะทำให้เขาสบายใจถึงคำตอบนั่นผมจะต้องอยู่ห่างออกไปอีกก็คงไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไรกับเขา

ผมสูดลมหายใจสุดสายก่อนจะปล่อยมันออกมาแบบไม่ให้เกียรติคนเบื้องหน้าแล้วลุกขึ้นจัดสูทที่ใส่ให้เข้าที่มองใบหน้าคมคายที่ผมคิดว่ามันดูมีเสน่ห์ทุกครั้งที่มอง พยายามจดจำใบหน้าเขาให้ได้มากที่สุดก่อนจะเอ่ยคำตอบที่ผมคิดว่าเขาคงพอใจ

“การที่ผมห่างคุณมันจะดีกับคุณใช่ไหม”

“อิง...”

“ครับ...ตกลงผมขอลาออก”

“เธอเข้า...อิง แสงตะวัน”

ผมไม่ได้ฟังคำที่เขาพยายามเรียกชื่อผมแล้วมุ่งหน้าตรงไปทางออกก่อนจะพบว่ามันยังล็อคตัวระบบออโต้อยู่

“คุณอัจมาน คาล์ล รบกวนช่วยปลดล็อคประตูให้ด้วยครับ”

“ไม่..เธอไม่เข้าใจฉัน..”

“เปิดครับ” รู้แหละว่าเสียงของผมไม่ได้ทำให้คนที่กำลังเดินตามผมมากลัวได้เลยแต่ก็สามารถทำให้เขาหยุดฝีเท้าเอาไว้ได้เช่นกัน

และเขาก็ยอมหยิบรีโหมดบังคับออกมาปลดล็อคทำให้ประตูกลับมาเป็นเหมือนเดิม ผมไม่ได้ยืนรอให้เขาเปลี่ยนใจรีบดันประตูเปิดออกก่อนจะเดินตรงไปหน้าลิฟต์โดยไม่ฟังคำทักท้วงจากสองแฝดเลย รู้ว่าเสียมารยาทแต่อารมณ์ผมตอนนี้มันไม่เหมาะกับการยืนคุยกับพวกเขาได้เลย

กดลิฟต์ได้ไม่นานลิฟต์ก็ขึ้นมาพร้อมกับอีธาน เขาทักผมเหมือนทุกครั้งแต่ผมได้แค่ยิ้มให้เขาก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าลืมอะไรไปอย่าง ผมเรียกอีธานไว้ก่อนที่ลิฟต์จะปิดตัวลงแล้วยื่นรีโหมดรถยนต์คันที่ผมใช่ขับมาทำงานคืนให้เขา

“ฝากคืนเขาด้วยนะครับ ลาก่อน” ยื่นกุญแจรถพร้อมรีโหมดให้อีธานเสร็จผมก็สั่งให้พี่รปภ.คุมลิฟต์กดปิดเพื่อเลื่อนชั้นลงไปด้านล่างเป้าหมายของผมคือที่ทำงานเพื่อนสนิทไม่รู้ว่าจะอยู่กันทั้งคู่ไหมแต่ผมตอนนี้อยู่คนเดียวไม่ได้จริง ๆ จะให้กลับบ้านก็ยังไม่กล้าไม่รู้ต้องเริ่มต้นบอกแม่ยังไงเรื่องที่ผมลาออก ขอไปตั้งหลักก่อนก็แล้วกัน

ส่วนเรื่องของคุณเมฆผู้ชายคนนั่น...ผมจะพยายามเข้าใจความรู้สึกเขาก็แล้วกันอนาคตข้างหน้าอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดตอนนี้ผมแค่ยอมทำตามที่เขาคิดว่าสมควรแล้วก็พอ

หากการที่ผมเดินออกมามันทำให้เขาสบายใจ ผมยินดีถึงใจตัวเองจะรู้สึกหน่วงหน่อย ๆ ก็เถอะ

“บ้าจริงอิงหยุดคิดเรื่องคุณไม่ได้เลย”

“อะไรนะครับ” แอบสะดุ้งเล็กน้อยตอนที่ รปภ.ทักกลับมาเลยได้แต่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ แล้วทำเหมือนมันไม่มีอะไร ผมไม่เคยหลุดความในใจออกไปเลย

ติ้ง!!

พอลิฟต์เปิดออกผมก็หันไปขอบคุณพี่ รปภ.ก่อนจะเดินออกจากห้องโดยสารมุ่งหน้าตรงไปทางด้านหน้าบริษัท เจอพนักงานที่คุ้นเคยกันบ้างทักทายผมก็ได้แต่ยิ้มรับ ก่อนจะมาถึงด้านหน้าบอกกับ รปภ.อีกคนที่คุมหน้าประตูทางออกว่าผมต้องการแท็กซี่สักคัน แต่ยังไม่ได้กดเรียกแท็กซี่ บิ๊กไบท์คันใหญ่สีดำที่หลัง ๆ มานี่ผมเริ่มคุ้นตาขับมาจอดเทียบข้างผม

“จะไปไหนอิง”

“พี่คิณ”

“ขึ้นมาสิพี่ไปส่ง” อยากปฏิเสธแต่ก็คงไม่เป็นผลเลยพยักหน้าตกลงก่อนจะได้หมวกกันน็อกแบบเต็มใบมาถือและสวมลงที่ศีรษะตัวเอง

ขึ้นคร่อมรถได้ก็บอกพิกัดที่ตนจะไปให้กับสารถีจำเป็นแปลกที่พี่คิณไม่ถามอะไรเลยแต่จะว่าไปมันควรรู้สึกได้แล้วว่าที่รถพี่เขามาจอดตรงหน้าเมื่อกี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

ขับออกมาจากตัวบริษัทได้ไม่นานก็มาถึงสถานที่ที่ผมต้องการจะมาหาเพื่อน นั่นคือห้างสัพสินค้าชื่อดังที่ครอบครัวของดินถือหุ่นอยู่และเพื่อนผมยังทำงานที่นี่อีกด้วย

“ขอบคุณนะครับที่มาส่ง”

“ให้พี่อยู่ด้วยไหม”

“เขาสั่งมาเหรอครับ”

“หึ..บอสเป็นห่วงอิงนะ”

“อิงรู้...อิงงี่เง่าไหมพี่คิณที่ตัดสินใจแบบนี้”

“พี่ตอบแทนตัวเราไม่ได้หรอก คนเราคิดไม่เหมือนกันบอสเองก็คิดในแบบของบอสซึ่งมันอาจไม่ถูกใจอิง ส่วนอิงก็คงไม่อยากเจอเรื่องแบบนี้...ใช่ไหม!ให้เวลาบอสหน่อยนะ อิงเป็นคนแรกที่บอสเป็นห่วงเหมือนท่านอุซ”

ผมยืนก้มหน้าไม่ได้ให้คำตอบอะไรกับพี่คิณก่อนจะขอตัวไปหาเพื่อน



หลังจากที่แสงตะวันเดินเข้าไปทางเข้าห้างเรียบร้อยแล้วสายจากบอสใหญ่ก็เข้ามาเหมือนล่วงรู้ว่าเขาได้แยกกับคนของตัวเองไปแล้ว

[เป็นไง]

“ผมขับมาส่งที่ห้างใกล้ ๆ ครับเหมือนจะนัดใครไว้”

[ตามต่อไปอย่าให้เธอจับได้]

“ครับ...บอสครับมันดีแล้วจริง ๆ เหรอครับกับทางออกนี้”

[…จะพูดอะไรอนาคิณ]

“ผมแค่ไม่อยากเห็นบอสกังวลทีหลังถ้าปล่อยให้อิงอยู่ห่างตัว”

[ฉันไม่เคยคิดจะห่างกับแสงตะวัน แต่เธอฟังฉันซะที่ไหนตอนนี้ที่ฉันทำได้ก็แค่ดูแลเขาอยู่ห่าง ๆ พวกนายก็เหมือนกันเรื่องเท่านี้นายทำได้ไหม]

“ครับ”

[รายงายฉันทุกสิบนาที] คิณได้ยินแบบนั้นก็เกือบจะกรองตามองบนถ้าจะให้รายงานถี่ขนาดนั้นไม่จับเจ้าอิงไปขังไว้เลยล่ะ แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อบอสตนเป็นพวกคิดเรื่องงานได้ดีและยอดเยี่ยมเว้นแต่เรื่องของการใช้หัวใจคิดมันช้ากว่าชาวบ้านเขาไปมากโขจะเตือนก็ไม่ได้จะให้คำปรึกษาก็กลัวจะหาว่ายุ่งไม่เข้าเรื่อง สุดท้ายพวกเขาก็ต้องมาพากันช่วยเป็นหูเป็นตาคอยดูแลน้องเล็กอยู่ห่าง ๆ แบบนี้

จะมีสบายก็เห็นจะเป็นอีธานและสตีเวนที่คอยดูแลผ่านทางออนไลน์ กล้องทุกตัวที่อิงเดินผ่านจะถูกบอกต่อผ่านคิณสู่อีธานเพื่อแฮ็คเข้าระบบโดยไม่ต้องเข้ามาติดตั้งหรือขออนุญาตใครแถมไม่เคยทิ้งรอยให้ใครตามเจอได้แน่นอน

ศึกครั้งนี้หากคิดว่าหนักมันก็หนักแต่หากมีแต่ คาล์ล คนเดียวทุกอย่างมันจะไม่วุ่นวายแบบนี้เลยมันอาจจะจบไปตั้งแต่ที่สายข่าวเขาบอกว่า โจเซฟ มันมาเหยียบที่ไทยก่อนเขาเมื่อสองสัปดาห์ก่อนแล้ว หากไม่ใช่ห่วงความปลอดภัยของน้องเล็กคนนี้ แต่จะทำยังไงได้เด็กคนนั้นกลายมาเป็นจุดอ่อนของบอสไม่สิของกลุ่มพวกเขาไปแล้ว



“ไง ไม่ทำงานหรือไงวันนี้ถึงมาหากันถึงที่ อึก...อิง”

“ลาออกแล้ว”

“ลาออก!! ออกยังไงทำไมอะไรไหนพูด”

“วา” เสียงของดินดังแทรกขึ้นเมื่อวาพยายามที่จะถามถึงที่มาที่ว่าลาออก การที่โทรมาเล่าให้เพื่อนฟังถึงความสัมพันธ์ของตนเองกับประธานบริษัท พูดถึงเขาคนนั่นในทุกแง่ที่ไม่มีใครเคยเห็น แล้วตอนนี้มาบอกว่าลาออกแล้วอันที่จริงที่ได้ยินตอนแรกคิดว่าคุณบอสเพื่อนคงไม่อยากให้คนที่ตัวเองมีใจทำงานหนักเลยอาจจะให้ลาออกเพื่อเตรียมไปเป็นคุณนายแต่มันก็ไม่ใช่ในเมื่อเพื่อนของเขามันซึมลงขนาดนี้แถมแรงที่กอด ความชื้นที่อกเสื้อบ่งบอกว่าคงไม่ใช่เรื่องดีเป็นแน่ แต่อยากรู้แค่ไหนก็คงต้องรอก่อนได้แต่มองสบตาคนรักอย่างดินเพื่อขอความเห็นก่อนจะได้การส่ายหน้ามาเป็นคำตอบ

“ใจเย็นมึง พวกกูอยู่ตรงนี้”

“เหนื่อยจัง”

“เหนื่อยก็พัก ดินเข้าประชุมคนเดียวได้ไหม”

“อืม”

“กูมารบกวนหรือเปล่า”

“คิดอะไรแบบนั้น ไม่มาหาพวกกูแล้วมึงจะไปไหนอย่าคิดแบบนั้นอีกนะ” วากอดปลอบเพื่อนรักด้วยความห่วงใย เกิดอะไรกับเพื่อนเขากันไอ้คนที่ทำงานหามรุ้งหามค่ำก็ไม่เคยปริปากบ่น จบมาหางานไม่ได้ก็ไม่เคยท้อถอยวันนี้กลับต้องการอ้อมกอดจากเขาแถมยังร้องไห้เสียน้ำตาอีก มันผิดปกติไปหมด

กว่าพายุความเศร้าจะจบลงก็ตอนที่แสงตะวันเผลอหลับไป ดินที่เข้าประชุมวางแผนการเปิดสินค้าตัวใหม่กลับมาเพื่อนตนก็ยังไม่ตื่นมองเวลาก็เกือบจะเลิกงานแล้วจึงเดินเข้าไปนั่งข้างคนรักก่อนจะเอ่ยถาม

“จะบอกวรรณไหม”

“ดินคิดว่าไง”

“บอกเถอะ”

พอได้ยินแบบนั้นวาก็หยิบมือถือต่อสายหาเพื่อนอีกคนที่ตอนนี้คงติดลูกค้าที่หน้าร้านเป็นแน่ แต่พอโทรไปเล่าอาการของแสงตะวันให้ฟัง วรรณก็ไม่ต้องคิดอะไรมากฝากงานกับเลขาตัวเองแล้วรีบขับรถจากห้างกลางเมืองตรงมาหาเพื่อนอีกห้างทันที

เวลานี้ใคร ๆ ก็รู้ว่าไม่ควรขับรถออกไปไหนเพราะเป็นเวลาที่หลายบริษัทเลิกงานกันวรรณที่ปกติจะทำงานกลับดึกเพราะเบื่อจราจรยังจำทนนั่งรอไฟแดงบนรถกลางสี่แยกใหญ่ ใจก็คิดเป็นห่วงเพื่อนเหลือเกิน ถึงเขาจะบอกว่าที่คบกับอิงเพราะฝีมือการทำอาหารของมันอร่อยแต่ถ้ามันไม่รักหรือมีใจเป็นเพื่อนกันจริง ๆ จะคบกันได้นานขนาดนี้เหรอ กับไอ้คนที่โดนคนอื่นดูถูกเรื่องฐานะทางบ้านยังไม่เคยสะทกสะท้านผิวหนัง วันนี้กลับมาได้ยินว่าเพื่อนกำลังร้องไห้มันต้องหนักขนาดไหนกัน

“บ้าเอ้ย อยากมีโดเรม่อนเป็นของตัวเองอี่บ้าจะติดไปถึงไหนเนี่ย”



กว่าจะมาถึงห้างที่เพื่อนบริหารอยู่ก็ใช้เวลาไปมากโข มาถึงเลยเจอกับแววตาเศร้าปนตกใจของเพื่อนรักที่ตอนนี้ใบหน้าที่เคยสดใสหม่นหมองมากกว่าที่เคยจะเป็น วรรณเห็นแบบนั้นแล้วก็ไม่กล้าพูดอะไรก่อนจะนั่งลงตรงข้างเพื่อนบนโซฟาตัวเดียวกัน ใช้มือเรียวลูบปลอบที่ไหล่บางของเพื่อนเพื่อสื่อให้รู้มันไม่ได้อยู่คนเดียว แสงตะวันที่ตั้งแต่ตื่นมาก็ยังไม่พูดไม่จาก็ได้แต่มองเพื่อนทุกคนแล้วก้มหน้าลงมองตักตนเอง ในหัวก็พยายามเรียบเรียงคำพูดที่มันจะทำให้เพื่อนเข้าใจกับสาเหตุที่ตนเป็นในตอนนี้

“มากันหมดเลยเหรอ”

“ดินมันเรียกให้มา ฉันไม่ได้อยากจะมาหรอกนะ” ใครจะรู้เท่าตัวเขาเอง ว่าพอได้ยินเรื่องของเพื่อนจากเพื่อนอย่างดินเขาก็แทบจะทิ้งทุกอย่างให้เลขาส่วนตัวทันที แต่ไม่พูดออกไปหรอกเดี๋ยวจะได้ใจกันไปเปล่า ๆ

“พร้อมจะเล่าให้พวกกูฟังยัง? ”

“กู...ลาออกจากงานแล้ว” เขาเว้นคำมองหน้าเพื่อนก่อนจะเริ่มเล่าอีกครั้ง “อันที่จริงกูก็ไม่ได้อยากจะลาออกหรอกแค่..แค่ตอนนั้นมันคิดอะไรไม่ออกนอกจากการทำแบบนี้...”

“เขาทำอะไรมึง”

“เขาไม่ได้...ไม่ได้ทำ (พูดเสียงเบา) เข้าแค่อยากให้กูหายออกไปจากระบบของบริษัท”

“เพราะ!”

“วรรณ” เสียงปรามดังมาจากดินที่นั่งฟังเงียบๆ อยู่ข้างคนรัก

“ก็ฉันอยากรู้นิไม่ใช่ง่าย ๆ เลยนะที่จะเห็นอี่อิงเป็นแบบนี้ หรือพวกแกไม่คิด” ทุกคนเงียบกับความคิดของเพื่อนสาวเพียงคนเดียวในกลุ่มก่อนจะหันกลับไปให้ความสนใจเจ้าของเหตุการณ์การรวมตัวกันครั้งนี้

“เหมือนว่าเขาจะมีปัญหากับใครสักคนที่น่าจะเก่งหรือจะร้ายกาจพอสมควร...เขาไม่อยากให้กูอยู่ในอันตรายถ้าเกิดว่าคนพวกนั่นรู้...” เสียงของการเล่าเรื่องค่อย ๆ เบาลงเมื่อมาถึงเรื่องที่เขาเองก็ยังไม่ได้บอกใครแม้แต่แม่และน้องสาวของเขาเองก็ยังไม่ได้บอก

มันคงหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้วจริงๆ สินะ

เป็นไงเป็นกัน

“รู้ว่าอะไร ฉันว่ามันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลยนะกับการให้เลขาอยู่ห่างตัวเพียงเพราะมีปัญหา ยกเว้นก็แต่แก่เป็นแฟนเค้าอะนะมันถึงจะเขาที...หรือว่าแก!!!”

“...อือ”

“อืออะไร! ยังไงอิงแกมีแฟนแล้วไม่บอกพวกฉันเหรอ! แล้วแฟนแกก็เป็นเจ้านายแกด้วย อะไรมันจะนิยายขนาดนี้เพื่อนฉัน”

“ยัง..ไม่ได้เป็นแฟนก็แค่...รู้สึกดีเวลาอยู่กับเขา”

“อิง!!”

“วามึงอย่าทำหน้าแบบนั้นจะได้ไหม” ใบหน้าที่บ่งบอกว่าตกใจถึงขีดสุดกับเรื่องที่เพิ่งจะได้รับรู้จากปากเพื่อนสนิทอย่างแสงตะวัน ไอ้เพื่อนที่คิดแต่จะทำงานตั้งใจเรียนรุ่นพี่ที่คณะตามจีบจนเขาเหนื่อยกันไปเองยังไม่สนใจแต่กับตอนนี้กลับมาบอกว่ามันมีแฟน! What!!

“แล้วยังไง? ถึงขั้นไหน จูบ ลูบ คลำ จับ แตะ หรือโดนไปแล้ว”

“...ตะ..ต้องตอบด้วยเหรอ”

“...”

“คะ..แค่ข้างนอกน่ะ ตะ...แต่ไม่ได้เกินเลยกว่านี้นะจริง ๆ สาบานได้”

“แรด”

“แรงไป”

“กูว่าพวกมึงกำลังออกนอกน่านน้ำไปไกลแล้วนะกลับมาก่อนเรื่องความสัมพันธ์อะไรนั่นเอาไว้ก่อนกูมีเรื่องที่อยากรู้มากกว่านั้น” วาพูดก่อนที่ทุกคนจะเงียบและรอฟังคำถามจากวา

“บอสมึงเขาเป็นใครกันแน่ ฟังจากที่พูดมาคนที่จ้องจะเล่นงานเขาน่าจะมีอิทธิพลมากพอตัวไม่งั้นเขาคงไม่คิดกันมึงออกห่างเพื่อความปล่อยภัยหรอก คงไม่ใช่ว่าเป็นพวกมาเฟียอะไรหรอกนะอิง...เอาจริงดิที่เงียบนี่คือกูทายถูก! ใช่ไหม มีอะไรให้กูช็อคกว่านี้อีกไหมเพื่อน”

ความเงียบคือคำตอบที่ดีที่สุดในตอนนี้เมื่อรองหัวสมองของกลุ่มลองประมวลเหตุการณ์ทุกอย่างแล้วดันถูกทั้งหมดไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้ชายคนนั้นถึงอยากให้เพื่อนเขาออกห่างจากตัวเอง คงเพราะเพื่อปกป้องในแบบของเขาละมั่งแต่เพื่อนตนมันคงน้อยใจเท่านั้นเอง

กว่าจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนฟังจบก็นานจนห้างเกือบปิดชั้นผู้บริหารทั้งชั้นถูกปิดไฟไปหมดแล้วหลงเหลือเพียงห้องที่พวกเขายังอยู่ สุดท้ายจึงชวนกันออกไปหาอะไรทานข้างนอกเพราะทั้งห้างในเวลานี้เงียบมากเหลือเพียงบางร้านที่ยังเก็บของไม่เสร็จเท่านั้น



“แล้วมึงจะเอาไงต่อ จะบอกแม่น้ำยังไง”

“...คือกูมีเรื่องให้พวกมึงช่วย”

กว่าจะถึงบ้านก็เกือบจะเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว ทั้งบ้านมืดสนิทเหลือไว้เพียงไฟดวงเล็ก ๆ ตรงทางเดินขันบันไดเท่านั้นที่ยังเปิดอยู่

“เฮ้อ อย่างน้อยวันนี้ก็ยังไม่ต้องตอบคำถามอะไร”

จึงตัดสินใจเข้าห้องตัวเองก่อนที่จะหยิบผ้าขนหนูพาดบ่าเดินเข้าห้องน้ำไป



ด้านคิณที่ตามมา

“อิงถึงบ้านแล้วครับ”

[จะเที่ยงคืนเพิ่งถึง!]

“ครับ”

[จะคุยกันอะไรขนาดนั้น]

“ผมก็ไม่ทราบครับ”

[ไม่ได้ถาม]

“ขอโทษครับบอส”

[แล้วเป็นไงมีอะไรผิดปกติไหม]

“ตอนนี้ไม่ครับทุกอย่างยังคงปกติ”

[อือ ตามต่อไปถ้ามีอะไรผิดสังเกตรายงานฉันทันที]

อนาคิณรับคำเสร็จก่อนที่สายตัดไปเขามองดูหลังคาบ้านของน้องที่เขาเอ็นดูอีกครั้งก่อนจะสตาร์สบิ๊กไบค์คู่ใจทะยานออกไปสู่ถนนหลัง ปล่อยหน้าที่ดูแลบ้านให้กับสองแฝดจัดการไป

[คาล์ล]

“ฉันไม่ได้อยากห่างกับเธอแบบนี้ แสงตะวัน”



TBC.



[/font][/size]

ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #36 เมื่อ01-01-2022 16:45:13 »

ตอนที่ 20 บุคคลที่หลงทาง



[อิง]



ด้วยความที่ว่าผมตื่นแบบนี้มาตั้งแต่เริ่มเข้ามหาลัยการที่ต้องตื่นมาช่วยแม่เปิดร้านมันเลยเป็นเรื่องปกติของทุกวันของผมไปแล้วแม้แต่ตอนที่ผมเริ่มทำงานผมก็ยังคงตื่นมาทำเรื่องแบบนี้ทุกวันอย่างเคย

วันนี้ก็เช่นกันทุกอย่างมันเลยปกติจนมาถึงช่วงเวลาที่ผมควรออกจากบ้านได้แล้วเพราะอีกหนึ่งชั่วโมงผมต้องเข้างานแล้ว นั่นคือเรื่องของเมื่อวานไม่ใช่ของวันนี้และอีกหลาย ๆ วันซึ่งผมก็คิดว่าน่าจะตลอดไปเลยแหละ

ผมยังไม่รู้เลยว่าจะเริ่มบอกแม่ยังไงทางออกที่ดีที่สุดกับตอนนี้ก็คงจะเป็น..

“วันนี้ยังไม่ไปเตรียมตัวอีกเหรอเรา”

“อ่อ จ้ะแม่อิงลืมงั้นอิงขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะจ๊ะ”

“เร็วเลย อ่อแล้วเมื่อคืนไม่ได้คับรถกลับเหรอลูก”

“เอ่อ..พอดีบอสต้องใช้คันนั้นน่ะจ้ะ” แม่แค่พยักหน้ารับเพราะเขาทำแบบนี้ตลอดแต่แปลกแค่ตรงที่ผมไม่ได้นำรถคันอื่นกลับมาด้วยและผมก็ไม่ได้เป็นคนขับรถให้เขาอย่างเคย

ผมขึ้นมาบนห้องก่อนจะถอนหายใจทิ้งไปอย่างหมดแรง ผมไม่รู้ว่าจะปิดแม่ได้นานแค่ไหนแต่ตอนนี้การที่แม่ยังคิดว่าผมยังทำงานอยู่คือสิ่งที่ดีที่สุดผมกลัวแม่จะกังวลกับผมจนไม่เป็นอันทำอะไร

เรื่องความสัมพันธ์ของผมและคุณเมฆก็จะยังเป็นความลับของพวกเราต่อไปเพราะมันอาจจะไม่มีวันที่ได้สานต่อกันอีกแล้วมั่งนะ

ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขาจะทำอะไร จะตื่นหรือยัง อีธานเตรียมชุดไหนให้เขาใส่ในวันนี้

กว่าจะแต่งตัวเสร็จก็เกือบเลยเวลาเดิมผมรีบลงมาจากชั้นสองก่อนจะสวมรองเท้าแล้วเดินออกมาลาแม่หน้าร้านและได้อาหารอีกหลายกล่องติดมือออกมาด้วย อันนี้ก็เป็นเรื่องปกติเหมือนกันทุกเช้าที่ผมจะต้องไปทำงานผมจะมีอาหารพวกนี้ติดมือไปเป็นอาหารมื้อเที่ยงด้วยทุกวันและมันไม่ใช่แค่ของผมคนเดียวแต่เป็นของกลุ่มอีธานอีกด้วย



“ไงมึง”

“ยังรอดอยู่”

“คิดว่าจะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่อิง”

“ขอเวลากูหน่อยแล้วกัน กูยังไม่อยากให้แม่เครียดเรื่องของกู”

“ตามใจมึงยังไงที่นี่ก็ต้อนรับมึงเสมอ หรือถ้ามึงสนใจ”

“ไม่ กูไม่อยากให้คนอื่นคิดว่ามึงใช้เส้นสายพากูเข้ามาทำงาน”

มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมถูกชวนให้มาทำงานที่นี่หรือจะร้านเพชรของยายวรรณก็เถอะ ผมซึ้งใจกับน้ำใจของเพื่อนทุกคนแต่ผมรับไว้ไม่ได้จริง ๆ ไม่ได้หยิ่งหรืออะไร แต่ผมไม่อยากให้คนอื่นมองเพื่อนผมว่าใช่อำนาจในการให้ผมมาทำงาน ถึงมันไม่ได้เป็นแบบนั้นก็เถอะ แต่ปากคนห้ามไม่ได้จริง ๆ ตัดปัญหาเลยคือปฏิเสธไปถึงคุณหญิงป้าแม้ของดินจะเคยบังคับผมมาแล้วครั้งหนึ่งแต่สุดท้ายท่านก็เข้าใจและยังฝากความไว้กับผมอีกว่า

“ถ้ามันสุดแล้วจริง ๆ ให้คิดถึงป้า อย่ามองข้ามคนแก่คนนี้เด็ดขาดนะน้องอิง”

“ขอบคุณครับคุณหญิงป้า”

“ป้าไม่ได้ใจดีกับใครง่าย ๆ นะ” คำพูดหยอกล้อกันวันนั้นยังอยู่ในใจผมเสมอแต่ตอนนี้ผมว่ามันยังไม่ถึงเวลาผมยังมีทางอยู่

“มึงก็เลิกคิดเยอะได้แล้ว ถ้ามึงทำงานดีใครจะมาว่า”

“ไม่เอาหรอก”

“มึงดื้อ”

“ดิน! นั่งเงียบได้ตั้งนานก็เงียบต่อไป”

“มีประชุมตอนสิบโมง”

“อืองั้นไป ส่วนมึงก็นั่งเล่นรอไปก่อนหรือถ้าเบื่อก็ลงไปเดินเล่นในห้างก่อนกูเสร็จงานแล้วเราไปทานข้าวเที่ยงกัน”

วาว่าจบก็จูงมือกลับแฟนหนุ่มออกจากห้องไป

บางที่เขาก็สงสัยว่าไอ้สองคนนี้ใครเป็นประธานใครเป็นเลขากันแน่

“ประธานต้องแจ้งประชุม อือดีจังเลยยังกลัวเมียเหมือนเดินนะดิน”



นั่งเล่นในห้องนานเกือบชั่วโมงเพื่อนก็ยังไม่กลับเข้ามาผมเลยตัดสินใจลงไปเดินเล่นข้างล่างแทน อยู่คนเดียวมาก ๆ มันชอบให้คิดถึงตาบ้าหน้ามึนนั่นอีก



ด้านคาล์ล



เริ่มวันแรกกลับการต้องตื่นเองโดยไม่มีเสียงเล็ก ๆ คอยมาสะกิดให้ตื่นก็ทำให้เขาดูแปลกไปเหมือนกัน การที่เดินออกจากห้องน้ำแต่ไม่มีเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เตรียมไว้ให้ปลายเตียงยิ่งตอกย้ำกับเขาแล้วว่าเจ้าหนูไม่อยู่ตรงนี้แล้ว ทั้ง ๆ ที่คาล์ลเองก็ไม่ได้คิดจะให้เป็นแบบนี้เลย

ความคิดของเขาไม่ได้เหมือนที่เจ้าหนูคิดเลยสักนิดไม่เคยจะให้อีกคนออกห่างจากตัวเลย แต่จะให้ฉุดรั้งเอาไว้มีหวังว่าเขาคงได้เสียอีกคนไปแบบย้อนกลับไม่ได้อีกแน่

“บอส”

“อืม”

“วันนี้มีตรวจเช็คที่ดินแทบชานเมืองก่อนส่งให้ลูกค้าครับ”

“นายไปแทนฉันที” อีธานได้แต่รับคำก่อนจะรายงานเรื่องอื่นที่จะต้องทำในวันนี้อีกสองสามอย่าง

“แล้วเรื่องที่ให้จัดการเป็นไง”

“สตีฟบอกว่า มันเข้าพักที่โรงแรมของนายเสกสรร เหมือนว่าจะรู้จักกันดีกว่าที่เราคิดนะครับ”

“ตามมันต่อไป...แล้ว!”

“ส่วนทางคิณและพวกแฝด ปกติครับยังไม่มีอะไรผิดสังเกต จะมีก็แต่ อิงที่ยังแต่งตัวเหมือนออกมาทำงานอยู่เลยครับ”

“ออกไปสมัครงานใหม่หรือเปล่า”

“คิณบอกว่าไม่น่าจะใช่ครับเพราะอิงออกมาตัวเปล่า ไม่ได้มีเป้หรือเอกสารอะไรออกมาด้วย”

“แล้วเขาไปไหน!” การที่แต่งตัวออกมาจากบ้านแต่ไม่ได้คิดจะไปสมัครงาน แล้วเจ้าหนูไปไหน

“เห็นว่าไปที่ห้างที่เพื่อนของอิงบริหารอยู่ครับ”

“...บอกให้ตามต่อไป”

หรืออาจจะไปทำงานกับเพื่อน! แล้วทำไมเพิ่งจะไปทั้ง ๆ ที่ตอนแรกหางานแทบตายก็ไม่ได้งาน ทั้ง ๆ ที่มีเพื่อนเป็นถึงผู้บริหาร แล้วทำไมยังหางานทำเองให้ลำบากอีก

“อิง เธอนี่มีอะไรให้สนใจไปหมดจริง ๆ ”



“ฉันเปลี่ยนใจแล้วฉันจะไปดูที่เอง” อยู่ที่นี่คงไม่ดีต่อสมองแน่ถ้าจะคิดถึงเจ้าหนูตลอดแบบนี้ ออกไปตากแดดบ้างคงดี



[อิง]



ผมเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้แต่ก็ยังไม่มีอะไรน่าสนใจเลยเพราะเสื้อผ้าที่ผมมีอยู่นั่นตอนนี้มันมากเหลือเกินเพราะคุณเมฆเล่นซื้อให้ผมแทบจะทุกเดือน ให้เหตุผลว่าการแต่งตัวที่ดีคือหน้าตาของบริษัท แล้วก็หาเรื่องซื้อตู้เสื้อผ้าให้ผมใหม่ใหญ่กว่าห้องนอนผมจนต้องนำมันมาเก็บไว้ที่ห้องของเขาหลายส่วน

อะ คิดเรื่องเขาอีกแล้ว

ผมสะบัดหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินไปในโซนโรงหนัง ยืนจ้องจอที่บ่งบอกเวลาของรอบหนังแต่ละเรื่อง ก้มมองดูเวลาที่ข้อมือหยิบมือถือขึ้นมากดพิมพ์ข้อความส่งเข้ากลุ่มเพื่อนก่อนจะตัดสินใจเลือกหนังสักเรื่อง แล้วเดินไปจ่ายตัง

ใครบอกว่ามาดูหนังคนเดียวไม่ได้ นี่ไงผมกำลังทำอยู่

หนังที่เลือกเป็นอนิเมะแฟนตาซี เกี่ยวกับสาวน้อยคนหนึ่งที่ศรัทธาในพระจันทร์

ระหว่างที่หนังดำเนินเรื่องไปเรื่อยในใจเข้าก็คิดตามหากว่าการขอพรจากพระจันทร์จริงอย่างในการ์ตูนหรือนิยายก็คงดี ผมคงขอให้ตัวเองและคนรอบตัวมีแต่ความสุขผมอาจดูโลภมากแต่ผมไม่อยากเสียใครไปหรือห่างไกลจากใคร

คิดเล่นคนเดียวอยู่นานจนเรื่องที่ดูมาถึงเกือบท้ายเรื่อง หนูน้อยทำสำเร็จเขานำของขวัญมาส่งทันเวลาแต่มันก็เปล่าประโยชน์เมื่อทุกสิ่งไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดินอีกแล้ว เรื่องราวเหมือนจะเลวร้ายแต่สุดท้ายเด็กน้อยคนนั้นก็สามารถเปลี่ยนมันให้กลับมาดีขึ้นได้

ผมไม่รู้เลยว่าน้ำตาของผมไหลออกมาเมื่อไหร่จนมีผ้าเช็ดหน้าจากมือหนาของใครบางคนส่งมาให้ผม เขาเป็นผู้ชายที่ดูดีมาก ๆ คนหนึ่งเลยขนาดในนี้ยังปิดไฟอยู่ยังรับรู้ได้ว่าเขาดูดีมากแค่ไหน สำเนียงอังกฤษที่ฟังชัดเจนทำให้รู้ว่าเขาเป็นคนต่างชาติ ก่อนที่ผมจะขอบคุณเขาด้วยเสียงที่เก้อเขินหน่อยๆ

“จบดีนะครับ...คุณว่าไหม” เขาถามผม

“ครับ”

“มาคนเดียวเหรอครับ ขอโทษทีที่ถามผมเห็นคุณเอ่อ นั่งคนเดียว” เขาทำมือชี้ไปด้านข้างที่ว่างเปล่าของผมก่อนที่จะเอ่ยความคิดของต้องออกมา

ผมไม่ได้ตอบเขาเพียงแค่พยักหน้ารับก่อนที่ไฟทางเดินจะเปิดผมจึงขอตัวกับเขาก่อนจะรีบเดินออกมาจากโรงหนังกะว่าจะเดินขึ้นไปรอเพื่อนที่ห้องตามเดิม แต่ก็ต้องหยุดความคิดเมื่อคนที่เจอกันในโรงเมื่อกี้เดินตามผมมา

“เฮ้...เดี๋ยวสิ คือผมเพิ่งเคยมาที่ไทยครั้งแรก แล้วพอดีว่าพลัดหลงกับเพื่อนแล้วแบบ...หาทางออกไม่ได้”

“ครับ?”

“จะเป็นไรไหมถ้าผมจะขอเดินตามคุณคือจนกว่าคุณจะกลับก็ได้เผื่อระหว่างเดินจะเจอเพื่อนผมด้วย มือถือผมก็แบตหมดจะโทรหาก็ไม่ได้ pless เขาว่ากันว่าคนไทยใจดี” ผมมองคนตรงหน้านิ่ง ๆ ในตอนแรกกะจะบอกไปว่าผมจะกลับแล้วแต่พอเห็นท่าทางของเขาแล้วมันก็อดสงสารไม่ได้ถ้าเกิดหลงกับเพื่อนจนห้างปิดคงแย่แน่ ๆ

“งั้นผมพาคุณไปที่ประชาสัมพันธ์ดีไหม”

“ฮ่าฮ่า มันจะดูดีเหรอ คือแบบ ผมตัวเท่านี้ แล้วยังหลง เขาจะมองผมยังไง” เขาพูดออกมาเขิน ๆ

“งั้นยืมมือถือ...”

“ผมจำเบอร์ใครไม่ได้เลย อย่างที่ผมบอกไปผมเพิ่งมาไทยครั้งแรก”

“งั้นคุณรอเดี๋ยว” ผมหยิบมือถือตัวเองออกมาดูก่อนจะพบว่าเพื่อนผมออกมาจากห้องประชุมแล้วตอนนี้กำลังลงมาร้านที่ผมนัดไว้ ผมมองข้อความก่อนจะเงยหน้ามองฝรั่งตรงหน้าเห้อ

ผมพิมพ์บอกวาไปว่าขอพาคนแปลกหน้าไปทานข้าวด้วยได้ไหม ก่อนที่มันจะโทรกลับมาหาผมแล้วรีบถามผมทันที

[เขาเป็นใครมึง]

“เจอในโรงหนัง เขาหลงกับเพื่อน”

[หลงกับเพื่อน!! ไว้ใจได้แน่นะอิง]

“ก็ดูไม่ได้มีอะไรนะ”

[ไม่ใช่อริบอสมึงหรอกใช่ไหม] ได้ยินแบบนั้นผมก็ขำพรืดทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

“มึงดูหนังมากไปวา ขนาดคนที่ทำงานยังไม่มีใครรู้เลยแล้วคนนอกแบบนั้นจะรู้ได้ไง คิดมากไปแล้วมึงน่ะ”

[กูคิดมากเพราะเป็นเรื่องของมึงไหม]

“เออๆ ไม่มีไรหรอกแล้วมาถึงไหนแล้ว กูไปรอในร้านนะ”

ว่าจบผมก็ตัดสายทันทีก่อนจะชวนคนที่อยู่ด้วยกันไปที่ร้านอาหารที่นัดเพื่อนไว้

“คุณเอ่อ!!!”

“โจ เรียกผมว่าโจก็ได้ครับ”

“ครับ ผมอิง เอ่อ ไอเอนจี น่ะครับ”

เขาพยักหน้ารับก่อนจะเดินตามผมไปที่ร้านที่นัดเพื่อนไว้

เรื่องที่เพื่อนถามมาถ้าบอกว่าไม่คิดเลยก็จะหาว่าผมโกหกแต่การทำให้คนที่หน้าสงสัยไหวตัวทันมันก็ไม่ใช่ผมสิอีกอย่างถ้าเขาคิดจะทำอะไรผมจริง ๆ คนที่ตามผมทั้งวันอย่างพี่คิณคงไม่ปล่อยเขาได้แน่นอน

ทำไมผมถึงรู้เหรอ! ก็ตอนจะขึ้นแท็กซี่ออกมาจากบ้านผมเห็นรถของพี่เขาจอดอยู่หลังรถเก๋งของบ้านหลังข้าง ๆ พอดี จะตามกันทั้งทีดันใช้รถคันที่ผมรู้จักคุ้นเคยใครมันจะไม่รู้ แต่การที่ผมไม่กระโตกกระตากก็เพราะว่ามันรู้สึกอุ่นใจนิด ๆ ที่รู้ว่าตาบอสบ้านั่นยังห่วงผมอยู่

“มึงสั่งอะไรยัง”

เสียงของวาเรียกให้ผมออกจากการจับจ้องใครบางคนที่อยู่อีกฝั่งทางเดินของห้างกับการมองพี่คิณขมวดคิ้วแปลก ๆ ก่อนที่เขาจะกดอะไรบางอย่างในมือถือ

“คงรายงานนายสินะ”

“สั่งไปแล้ว นี่คุณโจที่เจอในโรงหนัง คุณโจนี่เพื่อนผมครับ นี่วา นั่นดินแฟนของวา”

“ยินดีที่ได้พบนะครับ ผมคิดว่าที่ไทยจะไม่ชอบเรื่องแบบนี้เสียอีก”

“อะไรเหรอครับ”

“ก็แบบ..รักเพศเดียวกันน่ะ ผมคิดว่าผมจะดูแปลกซะอีกเมื่อมาที่นี่”

“โลกเปลี่ยนไปแล้วครับ ส่วนใครที่รับไม่ได้เราก็แค่ปล่อยผ่านเขาไป อย่าเก็บเอาคำพูดเขามาทำให้ชีวิตเราเดินหน้าต่อไม่ได้จะดีกว่า แต่เมื่อกี้คุณว่าแบบคุณ! คุณเป็นเกย์เหรอครับ?”

เป็นวาที่ตอบคำถามของเขาจนครบทุกอย่าง

“ก็ประมาณนั้นครับ”

“แล้วที่มาไทยนี่คือ...?”

“หึผมมาทำธุระครับ มันสำคัญมากผมถึงได้มาด้วยตัวเอง” สายตาและคำพูดของเขาถ้าไม่ใช่คนชอบจับผิดอะไรมันก็เหมือนการบอกเล่าเรื่องเรื่องหนึ่งเท่านั้น แต่สำหรับแสงตะวันที่อยู่คลุกคลีกับพวกความลับเยอะอย่างเหล่าบอดี้การ์ดของเมฆาแล้วนั่น คำเมื่อกี้มันแฝงไปด้วยความเล่ห์เหลี่ยมมีเลศนัยในคำพูดไหนจะสายตาที่มองมาที่เขาเหมือนกับว่า สิ่งที่คนตรงนี้นี่ว่าสำคัญมันจะต้องเกิดกับเขาอย่างแน่นอน

“แล้วแฟนคุณ...เอ่อผมถามได้หรือเปล่าครับ”

“ฮ่าๆ ถึงผมจะรู้รสนิยมของตัวเองแต่เรื่องมีแฟนผมยังไม่คิดครับ ตอนนี้ก็โฟกัสเรื่องงานไปก่อนเรื่องอื่นขอให้เป็นเรื่องในอนาคตดีกว่าครับ”

“คำตอบคุณอย่างกับจำบทดารามาพูดเลยนะครับ เหมือนเป๊ะเลย”

“สั่งอาหารเถอะ เขารอนานแล้ว” ดินที่เริ่มหัวเสียกับการที่สุดที่รักตนพูดกับชายอื่นข้ามหน้าข้ามตาไหนจะรู้ว่าผู้ชายตรงหน้ามีรสนิยมแบบเดียวกันอีก

ไม่ชอบหน้าเลยจริง ๆ



พอทานข้าวเสร็จเดินออกจากร้านมาได้ไม่นานก็มีชายชุดดำร่างใหญ่สองคนเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาก่อนจะได้รู้ว่าเป็นเพื่อนของคุณโจ แต่แปลกที่คิดว่าเพื่อนของคนคนนี้จะเป็นคนไทย แต่กลับไม่ใช่แถมการคุยภาษากันก็เป็นภาษาที่แสงตะวันฟังไม่ออก เขาจำได้ว่าภาษาแบบนี้เคยได้ยินคุณเมฆเคยใช้ในการวีดิโอทางไกล ซึ่งตอนนั้นตัวเขาเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่เห็นผู้ชายตรงหน้าใช้พูดแถมยังปรายตามามองตนยิ่งรู้สึกว่าทำไมตอนนั้นถึงไม่ให้เมฆาสอนภาษานี้ให้นะ

“เอ่อ เพื่อนผมมาแล้วยังไงวันนี้ก็ขอบคุณมากนะครับ ถ้ามีโอกาสหวังว่าเราจะได้เจอกันอีก”

โจทิ้งคำพูดไว้เท่านี้ก่อนจะขอตัวออกไปกับคนอีกสองคนที่มองยังไงก็ไม่น่าใช่เพื่อน ดูจากการเดินรั้งท้าย แถมยังมองซ้ายขวาเหมือนระวังภัยยิ่งคิดเป็นอื่นไปไม่ได้นอกจากบอดี้การ์ด

“ฉันว่าเขาดูไม่ใช่นักท่องเที่ยวที่หลงทางอย่างปากว่าเลย”

อิงมองดินที่พูดยาวกว่าปกติก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย และเขาก็คิดอะไรบางอย่างได้ จึงหยิบมือถือโทรหาอีธาน และได้คำตอบว่าจะให้คิณมาหาให้รออยู่ตรงนี้

รอไม่ได้นานเลย อนาคิณก็มาโผล่ที่หน้าของทั้งสามคน

“พี่คิณ”

“ไงเรา”

“ช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหมครับ”

“ได้เสมอ ยกเว้นเป็นแฟนอิงอ่ะนะ” พูดยิ้มๆ

“อิงซีเรียสอยู่นะครับ...พี่คิณช่วยพาอิงไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ทีครับ” ดินและวาแปลกใจกับสิ่งที่แสงตะวันเพื่อนรักเอ่ยขอจากผู้ชายหน้าเข้มคนนี้มารู้อีกทีว่าเป็นคนของใครเขาก็อ๋อไปตาม ๆ กัน

แต่เรื่องซื้อเสื้อผ้า!!

“นึกคึกอะไรอิงจะมาอยากซื้ออะไรตอนนี้”

“กูมีเหตุผลแล้วกัน” คนที่ถูกไหววานให้พาไปซื้อของใหม่ไม่ได้ถามอะไรออกไปเลยแม้แต่นิดเดียวเหมือนรู้อยู่แล้วว่าเพราะอะไร

ผู้ชายคนนั้นเข้าหาคนของนายตนแบบอุกอาจมาก เหมือนมันไม่ได้เกรงกลัวบอสเลยกล้ามากที่มาเล่นกับ อัจมาน คาล์ล แต่ที่แปลกใจกว่านั่นที่คำบอกเล่าจากเพื่อนอย่างอีธานที่แสงตะวันโทรหาก่อนจะโทรมาบอกเขาอีกที

“เรื่องนี้อิงบอกอย่าเพิ่งบอกบอส”

“คิดว่าปิดได้งั้นเหรอ”

“หึ อิงเขาอยากทำอะไรเอง ฉันก็ไม่อยากขัด”

“ไม่ห่วงเธอหรือไง”

“อิงไม่ได้เบาะบางขนาดนั้น นั่นพี่ของเลออนเชียวนะ” พอคำนี้ออกมาพวกเขาก็ได้แต่หัวเราะผ่านสาย ใช่สิน้องเล็กของกลุ่มเขาเป็นถึงพี่ชายของเจ้าสัตว์สี่เท้าที่เข้ากับใครก็ไม่ได้ เหลี่ยมเยอะเป็นที่หนึ่งดุกว่าตัวที่ควรดุไม่เหมือนใครเลยนี่นะ เขาก็ได้แต่คอยเฝ้าอยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ



“ฝากพี่คิณเอาไปตรวจให้ทีนะครับ”

เสื้อผ้าชุดเดิมที่ขอถุงกระดาษจากทางร้านมาใส่ถูกยื่นไปที่หน้าของอนาคิณทันที เขารับคำก่อนจะยื่นมือไปรับมาถือไว้แอบเปิดดูด้านในก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นสูงมองหน้าหวานของน้องเล็ก ก่อนจะเอ่ยถามแบบตะกุกตะกัก

“นี่...ถึงกลับเปลี่ยนชั้นในด้วยเหรออิง”

“กันไว้ดีกว่าแก้ทีหลัง อิงไม่อยากเป็นภาระคุณเมฆหากเกิดอะไรขึ้นระหว่างนี้”

“บอสไม่เคยคิดว่าเราเป็นภาระเลย”

“ช่างเถอะครับ การที่พี่คิณมาหาอิงไวขนาดนี้ก็คงเป็นเพราะเขากลัวอิงจะสร้างปัญหาให้ไม่ใช่เหรอครับ ยังไงก็ฝากเรื่องชุดด้วยนะครับ แล้วก็ฝากบอกแฝดด้วยว่าเข้าไปทานข้าวที่บ้านก็ได้ หรือจะเข้าไปพักในบ้านก็ได้ตอนกลางคืนยุงมันเยอะอีกอย่างอากาศมันก็เย็นด้วย”

“นี่เรารู้หมดเลยเหรอ”

“ไม่รู้ครับ แค่คิดว่า...” ใบหน้าที่ติดกวนนั้นสื่อให้รู้เลยว่า เจ้าน้องเล็กรู้มาตลอดว่าพวกเขาเฝ้าเธอเสมอ

“บอสต้องด่าแน่ ๆ ถ้ารู้เรื่องพวกนี้”

“อิงไม่พูด พี่คิณไม่พูดใครจะรู้ครับ อีกอย่างอิงไม่ใช่เด็กช่างฟ้องสักหน่อย”

อาการหน้ายู่ยิ่งทำอนาคิณเอ็นดูเข้าไปอีก เด็กคนนี้มีอะไรที่พวกเขาไม่รู้อีกมากเลยจริง ๆ การสู้ชีวิตมาตลอกกับช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต ทำให้การมองคนออกเพียงแค่วันเดียวถือว่าเป็นไหวพริบที่ดีเลยทีเดียว

พอแยกกับอนาคิณที่หน้าห้องลองเสื้อแสงตะวันก็ขึ้นมาชั้นบนสุดทันที เพราะเวลานี้ปกติแล้วเขายังทำงานอยู่ จึงต้องมาอาศัยห้องทำงานเพื่อนอยู่แบบนี้ไปก่อนอีกชั่วโมงค่อยกลับบ้าน ส่วนเรื่องรถค่อยหาวิธีตอบให้ไม่ผิดสังเกตเอาแล้วกัน



อีกด้าน

สายตาที่มองผู้ชายตัวสูงเรียวผิวขาวดวงตากลมโต ให้ความรู้สึกน่าหลงใหลผิดแค่ว่าถ้าเขาต้องการจริง ๆ คงต้องใช้วิธีที่เด็กคนนั้นคงจะเกลียดเขาไปตลอดชีวิต

นี่สินะ มันถึงได้ห่วงเหมือนจ่าฝูงที่กลัวโดนแย่งตำแหน่งแบบนั้น หึ การที่ให้คนมาคอยติดตามอยู่ห่าง ๆ ไม่ได้ทำให้ คนอย่าง โจเซฟ คนนี้กลัวเลยแม้แต่ปลายเล็บยิ่งเห็นว่าเด็กคนนั้นดูนิ่งมากกับการอยู่ใกล้กับเขาทั้ง ๆ ที่เหมือนจะรู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่จะหลงทางในที่แบบนี้ได้เลย การที่ทำเหมือนวางใจกันยอมพาไปทานข้าวด้วยมันเกือบจะทำให้เขาเชื่อแล้วว่าเด็กคนนี้ซื่อจริง ถ้าไม่ใช่ว่าความติดใจทำให้เขาไม่ยอมเดินออกไปสถานที่แห่งนี้แต่กลับแอบอยู่ใกล้แถว ๆ นั้นรอว่าอีกคนจะไปไหนก่อนจะเห็นผู้ชายร่างสูงใหญ่ผิวสีแทนเดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มสนิทสนมก่อนจะแยกกันไปเพียงสองคนแล้วขึ้นไปชั้นสองที่เป็นโซนเสื้อผ้าเครื่องประดับ

และสิ่งที่เขาเห็นนั่นยิ่งทำให้รู้ว่าเด็กคนนี้เก่งมากแค่ไหน ความอิจฉา ยิ่งเพิ่มมากขึ้นที่คนที่ อัดฮัม เลือกให้มาอยู่ข้างกายช่างเพอร์เฟคไม่เหมือนกับใบหน้าติดดื้อนั่นเลยสักนิด

“ฉันเริ่มอยากได้เธอจริง ๆ แล้วสิ...อิง”







TBC





[/font][/size]

ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #37 เมื่อ01-01-2022 16:47:34 »

ตอนที่ 21 กลลวง



5 วันผ่านไป

ทุกอย่างยังคงดูเหมือนปกติตัวอิงเองก็ยังใช้ห้องทำงานของเพื่อนในการหลบแม่ออกมาเพื่อให้คิดว่ายังทำงานอยู่กับเมฆา

ด้านสองแฝดพอตกดึกก็ยังรับหน้าที่เฝ้าสังเกตการณ์บริเวณแถวบ้านอิง จะมีบ้างบางวันที่ทำเป็นเอาของมาเยี่ยมบ้างในตอนที่อิงกลับมาให้เหมือนว่าเข้ามาพร้อมกันก่อนจะออกไปสำรวจรอบบ้าน แล้วค่อยออกมาประจำจุด

อนาคิณเองก็ยังคอยตามติดชีวิตของน้องเล็กไม่เคยขาด เรื่องที่แสงตะวันฝากไปนั่นเป็นจริงอย่างว่า เมื่ออีธานทำการสแกนเสื้อผ้าของแสงตะวันในวันนั้นพวกเขาก็พบเครื่องติดตามขนาดเล็กหากฝีมือไม่ถึงพอก็ไม่อาจตรวจสอบหรือจับสังเกตได้เลย ขนาดกรมตำรวจเองยังไม่สามารถตรวจสอบได้นับประสาอะไรกับคนปกติ

งานที่ปริษัทนี้ไหนจะงานที่อื่นอีกมากมายทำให้ คาล์ลเองก็ไม่มีเวลามากพอที่จะไปดูแลคนของตัวเองได้ แต่ก็มีบ้างที่แอบเข้าไปหายามที่อีกคนหลับแต่ก็ได้แค่นั้นเพราะตอนนี้การที่เขาทำเป็นไม่สนใจแสงตะวันมันคือผลดีกับอีกคนแล้ว คิดว่านะ!



1 สัปดาห์ต่อมา



“บอสครับทางนั้นเริ่มเคลื่อนไหวแล้วครับ”

“มันจะทำอะไร”

คำถามจากผู้เป็นนายดูร้อนใจและกดดันมากในเวลานี้เพราะตัวเขาเองและบอสไม่ได้อยู่มี่เมืองไทยเพราะคาสิโนที่สิงคโปร์ดันมีปัญหาใหญ่หากถามว่าหุ้นส่วนคนอื่นหรือผู้ดูแลที่นี่ทำเองไม่ได้เหรอมันก็จะมาดูก่อนว่า คนที่มีปัญหาครั้งนี้เป็นลูกค้าระดับไหนใครเซ็นค้ำประกัน นั่นคือสาเหตุที่ทำให้เขาต้องรีบมาจัดการ เพราะเขาเป็นคนค้ำประกันให้ลูกค้าท่านนี้ผู้ที่ถือแบล็คการ์ดใหญ่ผู้ที่สามารถเล่นพนันในที่นี่ได้ไม่จำกัดวงเงิน แต่หากว่าตอนนี้ธุรกิจที่ทำอยู่เกิดมีปัญหาจึงแอบใช้เงินในแบล็คการ์ดเพื่อนำออกไปใช้แก้ปัญหาแต่พอถึงตอนที่ทางเราเช็คบัตรมันกลับหายไปมากจนเกินไปแถมมีแต่การถอนแต่ไม่มีรายการนำกลับเข้ามาใส่ไว้อย่างเช่นดังเดิมเรื่องถึงได้บานปราย

“สายของเราที่ทำงานให้นายเสกสรรบอกว่ามันกำลังวางแผ่นทำการเซ็นสัญญาเรากับท่านดิรกครับ”

“หึ เหยื่อติดกับแล้ว แจ้งสตีฟไปตามหาหนอนในรังให้เจอแล้วจัดการทันที”

“ครับบอส” คิดว่าเขาจะโง่ขนาดนั้นเลยหรือไงที่ดินไม่ใช่ ไร่สองไร่ ใครจะไปบอกวันจริงที่จะส่งกัน

กว่าจะทำที่แห่งนั้นให้ขายได้เขาต้องกลับหน้าดินไม่รูต้องเท่าไหร่กว่าดินจะกลับมาสวยหน้าลงทุน คงไม่ปล่อยให้พวกสวะมาทำรายง่าย ๆ หรอก หรือถ้ามันอยากจะลองดีกันก็ตราหน้ากันเข้ามา

“แล้วอิงล่ะ”

“คิณรายงานดังเดิมครับคือมาหาเพื่อนหกโมงก็กลับบ้าน”

“แล้วรู้ไหมว่าไปทำอะไร”

“ไม่น่าจะใช่ไปทำงานนะครับ ผมคิดว่าอิงน่าจะไม่ได้บอกทางบ้านเรื่องออกจากงาน”

“ฉันก็ไม่ไดให้ออกนิ”

“ผมหมายถึง...”

“ตามต่อไปอย่าให้หลุดแม้แต่นิดเดียว” ใช่บอสไม่ได้ไล่น้องออกแต่น้องขอออกเอง ส่วนเรื่องความผิดปกตินั่นก็...มีสิงานใหญ่เลยแหละ

จบงานนี้มีคนเจ็บตัวแน่ ๆ

แค่คิดก็ไม่อยากนึกภาพตามเลยใครก็รู้ว่าเวลานายท่านโกรธเป็นยังไง นี่ยังไม่รวมถ้าฟีนิกซ์รู้เรื่องนี้อีกนะตายกันยกก๊วนแน่



บ้านอิง



วันนี้วันอาทิตย์แสงตะวันเลยไม่ต้องระหกระเหินพาตัวเองออกจากบ้านไปไหนเขาเลยออกมาช่วยแม่ขายข้าวแกงตามปกติของสุดสัปดาห์ แต่มันก็จะมีที่แปลกไปหน่อย...ไม่หน่อยอ่ะ

“อิง พี่สั่งแกงเขียวหวานไหงได้พะแนงระเนี่ย”

“อ่ะ อิงขอโทษจ้าพี่”

“อิง พี่สั่งเป็นแยกกับข้าวแล้วทำราดมาแบบนี้ล่ะ”

“ขอโทษจ้า”

“อิง....”

“อิง..”

“อิง..”

“พอ!!หนูจะไม่ทนแล้ว พี่อิงไปนั่งเลยจ้ะ นั่งเลยนั่งตรงนี้นะอย่าไปไหนนะนั่งเฉย ๆ ตรงนี้” กระจิบเด็กที่ร้านรีบเดินจากหลังร้านออกมาดึงแขนพี่อิงให้มานั่งลงที่โต๊ะตัวที่ว่างด้านหลังสุดที่ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นอะไรถึงเสิร์ฟอาหารผิดโต๊ะบ้าง ตักกับข้าวผิดบ้างสารพัดของความผิดในวันนี้ดีนะที่มีแต่ลูกค้าประจำที่สนิทกันไม่งั้นคงโดนด่ายับยันป้าน้ำแน่ ๆ

“เป็นอะไรหรือเปล่าอิง แม่ว่าช่วงนี้เราแปลก ๆ นะ”

“มะ ไม่ ไม่มีอะไรหรอกจ้าแม่สงสัยอิงเบลอน่ะ ขอโทษนะจ๊ะ”

“ที่จริงวันหยุดทั้งทีอิงพักผ่อนบางก็ได้นะลูกออกไปหาเพื่อนบาง ป่านนี้ดิน วา วรรณ คิดถึงเราแย่

“เบื่อแล้วมากกว่า” พึมพำ

“ว่าอะไรนะลูก”

“อ่ะเปล่าจ้าแม่ ช่วงนี้พวกมันไม่ค่อยว่างหรอกใกล้จะสิ้นเดือนแล้วต้องสรุปผลกำไร ยัยวรรณก็เห็นว่าจะไปดูงานเดินแบบที่ต่างจังหวัดด้วย เผื่อว่าจะได้คอนเนคชั่นใหม่ ๆ ”

“เหรอ ไม่งั้นก็เข้าไปพักในบ้านไหมลูก ที่ร้านมีเจ้าสามแสบอยู่ช่วยแล้ว” เขาอ้ำอึ้งอยู่นานก่อนจะยอมเชื่อที่แม่บอกแล้วขอเข้าไปพักผ่อนในบ้าน



พอขึ้นมาถึงด้านบนก็ต้องได้ยินเสียงมือถือที่สั่น ครืด ๆ เรียกร้องความสนใจที่โต๊ะข้างเตียงนอน

แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์ที่อิงอยากจะไม่รับที่สุด

[JOE SEPH]

ต้องเล่าทาวความไปเมื่อสามสี่วันก่อนที่ตัวเขายังทำตัวเป็นคนว่างงานไปนั่งเล่นที่ห้องทำงานผู้บริหารใหญ่จนเกิดอาการเบื่อเพราะหยิบจับทำอะไรก็ไม่ได้เพราะไม่ใช่งานของตน เลยหอบสังขารลงมาเดินเล่นชั้นล่างสุด ชั้นที่เป็นร้านหนังสือร้านเครื่องเขียน ของใช้กระจุกกระจิก

ตอนที่เขาเข้าไปอ่านหนังสือที่ชั้นก็เผอิญเจอเข้ากับบุคคลที่แสงตะวันไม่ควรจะต้องเจออีกถึงจะรู้ว่ายังไง คนคนนี้ก็ต้องมาหาเขาอีกแน่นอนแต่การเจอกันเร็วขนาดนี้ก็เกือบทำเขาตังตัวไม่ทันเลยจริง

ชายคนนั่นทำท่าเหมือนนึกหน้าเขาตอนเจอกันก่อนจะทำเป็นเหมือนว่านึกขึ้นได้แล้วก็เดินเข้ามาหาเขาทันที ใจนี่แบบอยากจะวิ่งหนีมากแต่ขามันไม่ขยับเลยต้องสั่งริมฝีปากให้แย้มยิ้มรับไปเสียก่อน

“เฮ้...อิงใช่ไหมที่ช่วยผมไว้เมื่อคราวที่แล้ว”

“ครับ แต่ครั้งนั้นผมไม่ได้ช่วยอะไรเลยนะ”

“อย่าพูดแบบนั้นสิ คุณอุตส่าห์ให้คนแปลกหน้าอย่างผมไปร่วมทานอาหารด้วยก็ถือว่าเป็นเกียรติมากแล้ว”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ”

“แล้ววันนี้มาคนเดียวเหรอครับ เพื่อนไม่มาด้วยเหรอ”

“ครับ พอดีว่าพวกเขาติดงาน”

“เหมือนกันเลยผมก็มาคนเดียว ว่าจะมาหาหนังสือ แปลไทยสักหน่อย คุณ...พอจะแนะนำผมได้ไหม”

ด้วยความที่ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธหรือโกหกว่าอะไรดี แสงตะวันเลยยอมช่วยเหลือเรื่องการเลือกหนังสือ ฮ่าฮ่า

และมันก็ไม่ได้จบแค่ร้านหนังสือ

-ร้านอาหาร/ร้านไอศกรีม/ร้านเสื้อผ้าที่เป็นแบรนด์ไทยแท้ และอีกหลาย ๆ ร้านกว่าจะจบ

“ขอโทษทีผมลืมตัวพอเจอคนถูกใจผมก็จะเพลินจนลืมดูเวลาเลย”

“ไม่เป็นไรครับ”

“ผมต้องกลับแล้ว พอดีว่าเพื่อนมารับแล้ว”

“ครับขอให้โชคดี”

“อิง...วันนี้มือถือผมแบตไม่หมด จะเป็นอะไรไหมครับถ้าจะขอช่องทางติดต่อกับคุณ”

“...”

“ผมถูกชะตากับคุณมาก ผมอยากทำความรู้จักไว้”

“ขอบคุณครับ แต่ผมว่า..”

“อย่าปฏิเสธผมเลย ผมเป็นคนเพื่อนน้อยหากเพิ่มคุณเข้าไปอีกคน มันคงดีไม่ใช่น้อยเลย” สายตาที่ดูตัดพ้อแต่แฝงความร้ายกาจไว้ในตาดำนั่นมันช่างน่ากลัวเหลือเกิน เหมือนลูกกรวดที่ดูสวยงามแต่หากนำมันมาทานเข้าไปถึงได้รู้ว่ามันคือยาพิษ ต่างตรงที่เขาไม่ต้องกินผู้ชายตรงหน้าก็รู้ว่าร้ายกาจขนาดไหน

แต่จะทำไงได้ตัดสินใจว่าจะจัดการเองก็ต้องทำให้ได้ ทำให้ใครคนนั้นได้รู้ว่าเขาไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น

“ครับ”

คำตอบในวันนั้นสร้างความรำคาญให้ตนไม่น้อยเมื่อผู้ชายคนนั้น โจเซฟ เล่นโทรหาเขาตลอดเวลาจนเหมือนคนโรคจิตแต่ดีตรงที่เรื่องที่โทรมามันยังพอให้เขาทำใจได้บ้าง

“ครับ”

[ผมโทรมารกกวนคุณหรือเปล่า]

“ไม่ครับผมว่างแล้ว”

[งั้นดีเลยวันนี้ผมโดนเพื่อนทิ้งอีกแล้ว คุณช่วยมาเดินห้างเป็นเพื่อนผมได้หรือเปล่า]

คำถามนั้นทำเอาแสงตะวันเองถึงกับชะงักค้างจนปลายสายต้องเรียกหาซ้ำเพราะคิดว่าไม่ได้ยินกัน

[คุณอิง ฮัลโหลยังอยู่ไหมครับ]

“ครับ ยังอยู่”

[แล้วเรื่องที่ผมถามไปว่ายังไงครับ ตกลงไหม] เดินเกมมาถึงขนาดนี้แล้วจะต้องกลัวอะไรอีก อีกอย่างที่นั้นก็เป็นที่ของเขาเป็นที่ที่ไม่น่าจะสามารถทำอะไรเข้าได้ การออกไปหาก็คงไม่มีปัญหาอะไรให้กังวลใจหรอกหรือหากว่ามี พี่คิณก็ยังอยู่

“ตกลงครับ”

คุณจะได้รู้ว่าอิงไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น

“อิง ทางนี้ครับ”

เขามองเห็นผู้ชายคนนั้นนานแล้วตั้งแต่ลงมาจากแท็กซี่ เพียงแค่กำลังรวบรวมสติอยู่ไม่อยากให้ไปโป๊ะแตกต่อหน้าให้เสียอาการ

ฟู่ว!!

“ทำได้อิงทำได้ พี่คิณก็อยู่จะต้องไม่มีอะไร ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย” เสียงพึมพำเบา ๆ กับตัวเองก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าหา ฝรั่งดวงตาสีน้ำทะเลกับทรงผมอันเดอร์คัด หากไม่ใช่ว่ารู้ว่าคนคนนี้เป็นใครเขาคงปฏิเสธไม่ได้ว่า โจเซฟมีเสน่ห์มากเพียงใดไหนจะรอยยิ้มนั่นอีก ความสูงก็ประมาณคุณเมฆแต่อาจจะเรียวกว่า เพราะคุณเมฆตัวใหญ่เนื้อแน่น! ไม่ใช่ละคิดอะไรเนี่ย!!

“วันนี้คุณดูดีมากเลยนะครับ ปกติเห็นแต่ใส่สูท”

“ครับ”

“ไปข้างในดีกว่า ผมวางแพลนไว้ยาวมาก ๆ ”

“ทำอะไรบ้างครับ”

“ก็หลัก ๆ ดูหนัง ทานข้าว เดินเลือกของนิดหน่อยน่ะครับ”

“แล้วเลือกหนังไว้หรือยังครับ”

“เลือกแล้วครับซื้อตั๋วแล้วด้วย” โจเซฟหันมาตอบก่อนจะยื่นตั๋วหนังไปให้แสงตะวันดู ก่อนที่อีกคนจะต้องขมวดคิ้วก้มมองดูใกล้ ๆ เหมือนคนสายตาสั้นแล้วจะหันไปถามคนที่เลือกเรื่องนี้มา

“คุณจะดูเรื่องนี้จริงเหรอ”

“ครับ” ตอบพร้อมยิ้มรับ

“แต่มันเป็น...หนังรัก”

“คุณไม่ชอบหนังแนวนี้เหรอ ผมน่าจะถามคุณก่อน”

“เปล่าหรอกครับแค่แปลกใจ ปกติเห็นแต่คู่รักเขาดูกัน”

“ฮ่า ๆ อิงนี่คิดมากนะครับ ผมว่าเนื้อเรื่องมันน่าสนุกดี อีกอย่างมันเป็นเรื่องเดียวที่ผมไม่ต้องหนังแปลซับ”

สุดท้ายก็ต้องดูจนได้ถึงจะไม่ค่อยได้สนใจเรื่องที่ดูอยู่ก็เถอะ

ไม่รู้เรื่องมันดำเนินไปถึงไหน สุดท้ายแฝดน้องได้แต่งงานกับเจ้าชายหรือเปล่า หรือเจ้าชายแยกออกหรือยังว่าใครเป็นใคร เพราะใจเขาตอนนี้มันคิดแต่ว่าจะต้องนั่งอยู่กับคนคนนี้ในที่มืดอีกนานแค่ไหน

แต่แล้วเรื่องที่แสงตะวันกังวลก็เกิด

“คุณว่าเจ้าชายจะเลือกถูกคนไหมครับ”

“ผมว่าน่าจะนะครับ ความผูกพันอะไรทำนองนั้น”

“คุณไม่คิดว่าแฝดพี่ก็น่าสนใจเหรอครับ”

“แต่การปลอมตัวเป็นคนอื่นผมว่ามันก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีนะครับ”

“หึ ดูคุณจะไม่ชอบการโกหกสินะครับ”

“...”

“แล้วถ้าเกิดว่าอยู่ ๆ มีคนมาทำดีกับคุณเพื่อที่จะหลอกคุณคุณจะโกรธไหมครับ”

“ต้องดูก่อนครับ ว่าเรื่องที่เขาทำอยู่ร้ายแรงแค่ไหน”

โจเซฟทำท่าคิดนั่งขาไขว่ห้าง เอาศอกยันกับที่พักแขนฝ่ามือใหญ่ช้อนใต้คางตัวเองก่อนจะหันมาให้คำตอบกับเด็กน้อยที่อยู่ด้านข้างด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

“กำจัดคนที่เขารัก ร้ายแรงพอไหมครับ”

“แล้วเขาคนนั้นที่คุณว่าเขาอ่อนแอขนาดที่ว่าจะกำจัดได้ง่ายเลยเหรอครับ”

“นั่นสินะครับ เพราะเขาแข็งแกร่งเกินไปจนหาจุดอ่อนไม่ได้เลย”

“แปลว่าคุณก็หลอกเขาไม่สำเร็จ”

“หึ ผมไม่ได้คิดจะหลอกเขา แต่ผมคิดจะทำให้เขาไม่มีจุดอ่อนอีกต่อไป” แสงตะวันชะงักกับสิ่งที่ได้ยินแถมเรื่องที่ว่าสมมุติมันก็เริ่มจะเปลี่ยนไป

“...แน่ใจแล้วเหรอครับว่าใช่”

“ยิ่งกว่าแน่ใจอีกครับ”

ป๊อก เสียงดีดนิ้วจากคนด้านข้างทำให้อิงตกใจแต่ก็ไม่ทันแล้วเมื่อ!!!

“อุ๊บ อื้อ อื้อ..”

“เพราะผมติดตามเขามานานจริง ๆ เอาตัวออกไปอย่าให้มันเห็นได้”

โจเซฟสั่งการลูกน้องสองคนที่นั่งอยู่แถวหลังให้มาพาตัวของแสงตะวันออกไปจากโรงหนังนี้ก่อนที่เขาจะหันไปมองที่จอแล้วพูดขึ้นมาว่า

“จะเลือกทำไมในเมื่อมันมีวิธีอื่นให้ได้มาง่าย ๆ ”



[คิณ]



ผมได้รับสายจากน้องอิงมาประมาณสามชั่งโมงก่อน ความนัยประมาณว่าโจเซฟได้โทรหาน้องและชวนออกมาเดินเล่นที่ห้างด้วยกัน ตอนนั้นผมเองก็อยากบอกให้น้องไม่ต้องมาเพราะหากว่าเกิดสิ่งไม่คาดคิดขึ้นมาแล้วทุกอย่างที่พวกเราทำมามันจะศูนย์เปล่า แต่ผมก็ลืมไปว่าคนที่พวกผมเอ็นดูอยู่คือน้องอิง เด็กน้อยที่น่ารัก ปากจัด ประชดเก่ง แถมฝีมือการทำอาหารก็ชั้นเลิศ เหมือนจะไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือคนที่สามารถทำให้พระยาราชสีห์สยบได้ด้วยช่อม่วงต่างหากคือที่สุดของเด็กคนนี้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการทำงานเรื่องวางแผน เธอตัวเล็กแต่พริกขี้หนู

พอผมไม่สามารถรบเล้าให้น้องหยุดได้งานต่อไปคือเรียกกำลังเสริมมาเพิ่มที่ห้างแต่ก็สามารถนำมาได้แค่สามคนแถมอีกคนยังเป็นเด็กใหม่ งานนี้ก็ต้องลุ้นกันไปว่าจะจบที่ตรงไหนแต่ผมก็ขอให้น้องปลอดภัย

ผมเห็นแล้วครับว่าผู้ชายคนนั้นมาเพราะผมก็มาดักรอตั้งแต่ที่รู้ ผมตามมันไปจนเห็นว่ามันเข้าไปเลือกหนังที่หน้าเคาน์เตอร์ก่อนจะเดินยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

ตอนนี้ผมไม่เห็นใครเลยมันมาคนเดียวเหมือนที่พูด ก่อนจะเห็นมันไปที่ห้องน้ำผมเลยเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์ทำเป็นขอซื้อตั๋วหนังเพิ่มเพราะเพื่อนที่มาซื้อเมื่อกี้ซื้อไม่ครบ แต่สิ่งที่ผมได้ยินกับสีหน้าของพนักงานยิ่งทำผมคิดหนัก

“เอ๋ ถ้าเป็นคุณฝรั่งคนเมื่อกี้ไม่น่าจะขาดนะครับเพราะเขาเหมายกโรง”

“ยกโรง!!!”

“ครับ”

“บ้าเอ้ย!!”

ตอนนั้นก็ได้แต่สบถด่าตัวเองในใจก่อนจะรีบเดินออกมาโทรหาอิงทันที แต่ความซวยเหมือนจะยังไม่หมดเมื่อผมติดต่อน้องไม่ได้

“อิง บ้าเอ้ย!!”

ตู้ด!! ตู้ด!!

[ว่าไง]

“เอาไงดีอีฟ”

[อะไร!! คิณเกิดอะไรขึ้น]

“ยังไม่เกิด แต่ก็ไม่แน่ใจ”

[พูดให้เคลียร์ที] เสียงกดดันแบบนี้ทำเอาใบหน้าของนิกซ์ลอยเข้ามาเลยครับ ถ้านี่เป็นนิกซ์ผมว่าผมคงโดนหนักแน่ ๆ

“มันเริ่มแล้ว โจเซฟ ปล่อยหางออกมาแล้ว”

[มันเกิดขึ้นได้ไง อ่ะบอส/เกิดอะไรขึ้น]

ผมไม่รู้แล้วว่าทางนั่นเกิดอะไรขึ้นแต่เสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินทำเอาผมต้องรีบติดต่อประสานงานกับลูกน้องอีกสามคนให้ปิดล้อมทางออกโรงหนังให้หมดถึงมันจะมีแค่ไม่กี่จุดก็เถอะ

ส่วนตัวผมก็วิ่งมานั่งรอที่หน้าทางเข้าเผื่อจะเจออิง แล้วจะได้ส่งซิกได้ และก็เป็นอีกครั้งเมื่อผมหันหน้ากลับมาทางเข้าโรงผมก็เห็นว่าอิงเดินเข้าไปด้านในนั้นแล้ว

เห็นดังนั่นผมก็เดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์อีกครั้งก่อนจะของซื้อตั๋วหนังเรื่องอะไรก็ได้ที่จะฉายตอนนี้และเป็นโซนทางขวา

“พี่เตือนเราแล้วอิง”





TBC
[/font][/size]

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2371
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-5
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #38 เมื่อ02-01-2022 19:27:03 »

ซวยแล้วน้องอิง

ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #39 เมื่อ16-01-2022 14:48:23 »

ตอนที่ 22 ลักพาตัว



ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหนแต่ที่รู้ ๆ เลยก็คือความรู้สึกแรกที่ตื่นขึ้นมาคือแรงกดมหาศาลที่ศีรษะจนต้องย่นหน้าก่อน แล้วคลายออกเพื่อลืมตาแต่ก็ต้องกลับไปขมวดมันเข้าหากันอีกครั้ง

ที่นี่ที่ไหน?

ทำไมไม่คุ้นเลยสักนิด ก่อนจะประมวลผลเรื่องก่อนหน้านี้

เช้ามาเขาช่วยแม่ขายข้าวแต่เพราะว่ามัวแต่เบลอจนหยิบจับอะไรก็ผิดไปหมดเลยโดนเด็กที่ร้านสั่งให้พัก ก่อนที่แม่จะสั่งให้เขากลับเข้าบ้านไปพักผ่อน

แล้วพอเข้ามาในห้องนอนก็มีสายเข้าเป็นสายของ...

“โจเซฟ!!!”

ใช่ เมื่อวานเขาตัดสินใจออกมาหาผู้ชายคนนั้นก่อนจะเข้าไปดูหนังด้วยกันแล้วพอตอนที่หนังใกล้จบโจเซฟก็มีคำถามมาถามเขาก่อนที่มันจะฟังดูแปลก แล้วเขาก็จำอะไรไม่ได้อีก

พอคิดได้แบบนั้นแสงตะวันก็เด้งตัวลุกขึ้นจนหน้ามืดเพราะฤทธิ์ยายังไม่หมดดี ก่อนจะมองซ้ายทีขวาที ที่นี่ดูไม่เหมือนในละครไทยที่เขาดูเลยที่พอนางเอกถูกผู้ร้ายจับไปต้องเป็นที่ ๆ อับ ๆ หรืออาจเป็นกระท้อมกลางป่า โกดังล่างที่ไหนสักที่

แต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้! แบบที่เขาได้นอนอยู่บนเตียงนมฟูขนาดใหญ่ บริเวณโดยรอบก็ดูเหมือนบ้านพักต่างอากาศมากกว่า ลมแรงที่พัดเอาม้านปลิวไสวบอกให้รู้ว่าที่ที่เขาอยู่ต้องเป็นทะเลที่ไหนสักแห่ง

แต่จะเป็นที่ไหน! ไทย! หรือต่างประเทศ!!!

พอเปิดประตูออกมาก็พบกับทะเลจริง ๆ เป็นทะเลที่สวยมากรอบข้างไม่มีผู้คนหรือแม้แต่บ้านช่องสักหลัง เลยคิดแล้วว่าที่นี่คงเป็นเกาะส่วนตัวแน่ ๆ

“ตื่นแล้วเหรอ? ”

เสียงที่ดังมาจากด้านข้างของบ้านพัก ไม่สิไม่ใช่บ้านสิใหญ่ขนาดนี้ นี่มันคฤหาสน์กลางทะเลหรือไง แต่เอาไว้ก่อนเพราะเขาเจอกลับคนที่จะสามารถตอบคำถามของเขาได้แล้ว

“ที่นี่ที่ไหน แล้วคุณทำแบบนี้ทำไม”

“หึ...คำถามเบสิคสินะ ที่นี่ที่ไหน? จับมาทำไม? เราเคยรู้จักกันมาก่อนเหรอ? บลา ๆ ไม่คิดจะถามอะไรที่มันดูแตกต่างกว่านี้หน่อยหรือไงครับ Mr.แสงตะวัน” ในตาที่มีความเจ้าเล่ห์ที่ก่อนหน้านี้เคยซ่อนมันเอาไว้จนรู้สึกเหมือนเป็นคนดีวันนี้มันกลับเปิดเปลือยตัวตนออกมาเสียเห็นแจงแก่ใจแล้วว่า ผมชายตรงหน้าเขานี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ

“ว่ายังไง อ่ะ ผมตอบคำถามคุณก่อนดีกว่า ที่นี่คือที่ของผม ที่ทำไปก็ไม่มีอะไรมาก แค่อยากชวนคุณมาพักผ่อนด้วยกันก็เท่านั้น”

“ด้วยวิธีลักพาตัวผมมาเนี่ยนะ”

“จุ๊ ๆ ไม่ใช่คำนั้นสิมันดูไม่สุขภาพ ผมแค่ไม่อยากให้คุณเมาเรือถ้าต้องขึ้นเพื่อมาที่นี่”

“ฟังขึ้นมาก” แสงตะวันได้แต่กัดฟันกดความหงุดหงิดใจให้หายไป ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกแล้วเริ่มตั้งสติใหม่แล้วถามออกไป

“ไม่มีคนอื่นเหรอ? ”

“ผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายพื้นที่ส่วนตัวของผม หากผมไม่อนุญาต”

“งั้นผมก็...”

“คุณเป็นกรณีพิเศษ อยากอยู่เท่าไหร่ก็ได้ตลอดชีวิตผมก็ไม่ว่า”

“ไม่เคยคิดที่จะอยู่สักนิด”

คำตอบที่แสนเจ็บแสบนั่นไม่ได้ทำให้ใบหน้าเปื้อนยิ้มของ โจเซฟหายไปจากวงหน้าเลยเพียงแต่แสงที่ไหววูบผ่านดวงตานั้นบ่งบอกให้รู้ว่า แสงตะวันจี้ใจดำเขาเหลือเกิน

ไม่เคยมีใครปฏิเสธเขาแบบนี้ ยกเว้น....

“คุณช่างเหมือนมันซะผมรู้สึกหมั่นไส้”

“อะไร”

“อัดฮัมไง ไอ้คนที่คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าจะทำอะไรก็ได้ จะเหยียบย้ำศักดิ์ศรีใครตามใจตัวเองยังไงก็ไม่สนใจว่าเขาที่โดนมันจะรู้สึกขายหน้าแค่ไหน หรือแค้นเคืองใจมันมากเพียงไร”

การที่มีคนคนหนึ่งพูดถึงคนที่ตัวเองกำลังศึกษาอยู่มันทำให้เขาอยากรู้อะไรมากกว่านี้อีก เพราะที่ผ่านมาอย่างที่รู้ ๆ กัน เมฆาในชื่อไทยนี้แทบไม่บอกอะไรเกี่ยวกับตัวตนของตัวเองเลย เขาได้มารู้ว่าอีกฝ่ายเป็นมาเฟียก็ตอนที่ไปดูไบด้วยกัน ที่เหลือก็แทบว่างเปล่าทุกคนที่อยู่รอบตัวเมฆาก็มีแต่คนหน้าสงสัยไปหมด แต่เพราะเขายังไม่เป็นอะไร เพราะผู้ชายคนนั้นบอกจะปกป้องเขา แสงตะวันถึงยังไม่คิดจะสืบหรือค้นหาความลึกลับพวกนั้น

“คนที่คิดว่าตัวเองอยู่สูงจนไม่คิดว่าจะมีคนมาถีบมันตก หึหึ อีกไม่นานมันจะไม่เหลือแม้แต่คนที่มันรัก”

แสงตะวันชะงักไปกับคำที่อีกฝ่ายเหมือนจะพูดคนเดียวมากกว่าจะพูดกับเขาก็ได้แต่มองหน้าผู้ชายคนนี้แล้วมันก็เกิดคำถาม

“คุณเมฆเขาไปทำอะไรให้คุณ คุณถึงดูจงเกลียดจงชังเขานัก”

“อยากรู้เหรอ อ่ะ ยัง ยังไม่ใช่ตอนนี้ แต่ไม่ต้องห่วงผมไม่ปล่อยให้คุณคาลาคาซังนานหรอก” ว่าจบโจเซฟก็แทรกตัวเข้าไปในตัวบ้าน อ่า!!คฤหาสน์แต่ก็ไม่วายใช้จมูกสูดดมที่หลังคอเขาทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“คุณจะรู้หรือยังว่าอิงหายไป...คาล์ล”



อีกด้าน



“ฉันถาม!! ว่าเกิดอะไรขึ้น”

“อิง คือ...”

“ตอบ!!!” เสียงตวาดลั่นทำเอาอีธานที่ไม่กล้ารายงานสิ่งที่เพิ่งรับรู้จากคิณเมื่อกี้ให้นายรับรู้ เขาได้แต่ก้มหน้ารับแรงกดดันจาก อัจมาน คาล์ล อย่างล้นหลาม

ก่อนที่เขาจะยอมพูดทุกอย่างที่ปิดบังนายมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา

“ก่อนหน้านี่อิงได้พบกับโจเซฟครับ”

“อะไรนะ ทำไมไม่มีในรายงาน”

“...คืออิงขอไว้ครับเธอไม่อยากทำให้บอสไม่สบายใจ”

“คิดอะไรเป็นเด็กอีกแล้ว แล้วพวกนายก็ทำตาม! ใครจ้างพวกแกกัน?”

อีธานก็ได้แต่ยอมรับกับความผิดตัวเองจริง ๆ เพราะความที่ว่าน้องเล็กขอซึ่งตั้งแต่รู้จักกันมาจนความพัฒนาของนายและน้องเล็กเปลี่ยนไปเธอก็ไม่เคยขอรองอะไรเลย

พอมาครั้งนี้ที่ขอแถมเหตุผลยังดูน่าเห็นใจเพราะไม่อยากให้คนที่รักของตนเป็นห่วงไปมากกว่านี้ เลยต้องปิดบังเรื่องที่ใหญ่โตเกินตัว การที่อิงเข้าไปใกล้กับศัตรูของนายท่านขนาดนั้นมันยิ่งทำให้เป็นห่วงแถมตัวอิงเองก็เหมือนตกเป็นเป้าไปแล้วครึ่งตัว พวกเข้ารู้ดีรู้มาตลอดแต่ก็ยังทำเหมือนมันเป็นเรื่องเล็กมาได้ตั้งอาทิตย์ จนมาวันนี้

“แล้วเกิดอะไรขึ้นคิณรายงานอะไร”

“โจเซฟเหมาโรงหนังเพื่อที่จะเข้าไปด้านในกับอิงแค่สองคนครับ ตอนนี้คิณพยายามตาหาโรงนั้นอยู่”

“หมายความว่าไง? ตามหา! มันปล่อยให้อิงคาดสายตาเหรอ? ห๊ะ”

ก่อนที่อีธานจะได้ตอบอะไรไปมากกว่านี้ทางสตีเวนก็โทรมาก่อนพอดี แต่รายงานที่ได้รับกลับทำให้อีธานใช้มือกุมขมับในทันที

“แก่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นได้ยังไง”

“...”

“เรื่องที่แกพูดมา...ตอนนี้มันไม่สำคัญเท่าไหร่ตอนนี้แกช่วยกับไปกรุงเทพฯโดยด่วนที่เหลือโทรถามที่คิณ”

อีธานวางสายก่อนจะมองหน้านายท่านที่ยืนจ้องกันเหมือนอยากจะฆ่าใครก่อนจะทำใจดีสู้ราชสีห์สูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วผ่อนมันออกมาพร้อม ๆ กับคำพูดที่ทำเอาคนอย่าง คาล์ลไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

“ท่านดิลก...หายตัวไปแล้วครับ” เท่านี้มันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องหาตัวต้นเหตุอะไรอีกแล้ว

ได้! มึงจะเอาแบบนี้ใช่ไหม!!

“มันกะจะเล่นบอส ทุกทางพร้อมกันเลยนะครับ” เหมือนอยากให้เขาเลือกว่าจะต้องช่วยทางไหนก่อนดี

คนหนึ่งก็ลูกค้ารายใหญ่ที่กำลังเซ็นสัญญาซื้อขายมี่ดินราคาหลายพันล้าน

อีกคนก็คนรักคนที่จะต้องอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต คนที่เป็นเหมือนจุดตายในใจเขาตอนนี้

“ฉันต้องการกลับไทยโดยด่วน โทรเรียกฟีนิกซ์ให้ตามไปสมทบ เรียกคาร์เบลล่า มาช่วยด้านซื่อสาร สั่งคนของท่านอา คุมเข้มให้มากกว่าที่ทำอยู่ สั่งคนของเราทุกประเทศที่แทรกซึมอยู่กับมันให้เริ่มทำตามแผนได้เลย เพราะฉันจะเล่นสงครามประสาทกับมัน”

“ครับ นายท่าน”

“อยากสนุกเดี๋ยวฉันจัดให้” เขาอุตส่าห์ปล่อยผ่านมานานหลายปีคิดว่า มันจะเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นแต่มันกลับไม่อยากอยู่แบบสงบสุข งั้นเขาก็จะทำให้มันไม่สามารถนอนหลับตาได้อีกเลย เพราะเรื่องในครั้งนี้จะเป็น ฝันร้ายของมันตลอดไป



แต่แล้วเสียงมือถือเจ้ากรรมเครื่องเดิมก็แผดเสียงขึ้นมาอีก คาล์ลก้มมองมันทันทีต่างจากเจ้าของมันที่กำมันไว้ข้างตัวแน่น กลัวเหลือเกินว่าสายต่อไปจะเป็นของอนาคิณ หากว่าใช่เขาก็ไม่อยากคิดเลยว่ามันจะดีหรือร้าย นายท่านเดือดขนาดนี้มีหวังเครื่องจักรทำรายล้างได้ทุกจุดติดแน่นอน

“จะรับเองหรือจะให้ฉันรับ” อีธานกลืนน้ำลายลงคอถึงใบหน้าจะยังคงความนิ่งแต่เหงื่อที่ผุดขึ้นมามันดันตรงกันข้ามเหลือเกิน

สุดท้ายเขาก็ต้องกดรับสายและใช่ สายที่โทรเข้ามาเป็นของอนาคิณจริงๆ

“อืม”

“อะ..อืม”

“นายท่านกำลังกลับ”

“รู้พิกัดหรือยัง”

“อืม”

คาล์ลยอมยืนรอเหมือนคนใจเย็นแต่สีหน้าของลูกน้องตนดันไม่เป็นใจให้เชื่อได้เลยว่าเรื่องที่จะรับรู้ต่อจากนี้จะเป็นเรื่องดี

สายถูกวางไปแล้วแต่เขาก็ยังไม่เลิกจ้องหน้าอีธาน แรงกดดันที่มากอยู่แล้วยิ่งมากเข้าไปอีก

“พูด”

“อิง หายตัวไปครับ คิณหาทั้งห้างแล้วก็ลานจอดรถก็ไม่เจอครับ แต่สัญญาณเครื่องติดตามที่อยู่ที่นาฬิกาของอิงบอกว่าเธอออกไปแล้ว คิดว่าพวกมันน่าจะจับตัวเธอไปแล้วครับ”

“แล้วรู้ไหมว่ามันไปทางไหน”

“ครับ ลูกน้องคิณได้ลองตามไปแล้วพบเพียงนาฬิกาเท่านั้นเหมือนมันจะรู้ครับ”

“อย่าลืมสิ โจเซฟมันก็ถูกฝึกมาที่เดียวกับฉันเรืองที่มีเครื่องติดตามตัวมันย่อมรู้ดีอยู่แล้ว.. แต่ฉันหวังมากว่าลูกน้องฉันจะเก่งมากพอที่จะต้องมีแผนสำรอง”

ใช่โจเซฟเรียนที่เดียวกับเขาถึงจะเป็นรุ่นน้องห้าปีแต่การที่จะผ่านแต่ละด้านได้ก็ต้องเจอกับรุ่นพี่ปีใหญ่ ๆ หรือคนที่ทำคะแนนได้ดีตลอดอย่างเขาอยู่เสมอ

“ครับ สตีฟเห็นว่าเครื่องประดับคงถูกถอดออกแน่ถ้าถูกจับตัวไป มันเลยออกแบบเครื่องติดตามให้อิงโดยเฉพาะครับ”

“ทำไมพอนายบอกว่าไอ้สตีฟทำ ฉันถึงคิดเป็นเรื่องดีไม่ได้เลย คงไม่ใช่ฝังไว้ในกางเกงในเหมือนที่ทำกับนิกซ์หรอกนะ เพราะถ้าใช่...”

“ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ เป็นที่ฟันครับ พอดีอิงเคยจัดฟันมาก่อนแต่น้องไม่ชอบใส่รีเทนเนอร์ สตีฟเลยอาสาออกแบบที่ครอบฟันแบบใสให้ครับ แต่มันพิเศษตรงที่มันแอบติดเครื่องติดตามไว้ด้วย”

“...อืมฉันคงหวังให้คนอย่างมันคิดอะไรดี ๆ แบบคนอื่นไม่ได้จริง ๆ .. แล้วเป็นไง”

“ตอนนี้สตีฟกำลังเช็คอยู่ครับ”

“แล้วถ้าที่มันพาอิงไปในที่ไม่มีสัญญาณล่ะ”

“ใช้ได้ครับเพราะถึงมันจะเล็กจนสามารถอยู่ในปากได้ แต่การเชื่อมต่อคือล้านเปอร์เซ็นครับ”

ได้ยินแบบนั้นตัวเขาเองก็คงใจชื่นขึ้นมานิดหน่อยแต่มันก็โล่งใจไม่ได้หรอกเพราะไอ้คนที่จับตัวแสงตะวันไปมันก็บ้าได้เลือดไม่ใช่น้อย ขนาดว่าตอนเรียนต้องเข้าพบจิตแพทย์แทบทุกวันเพราะว่ามันคิดว่าตัวเองมีคนติดตาม



กว่าเครื่องจะพร้อมบินก็ใช้เวลามากว่าปกติเพราะเส้นทางที่เขาจะไปเจ้าถิ่นค่อนข้างเข้มงวดเกิดบินมั่วเข้าไปเดี๋ยวได้โดนสอยก่อนถึงที่หมายเป็นแน่

“ดื่มอะไรก่อนไหมครับนายท่าน”

“ไม่ อีกนานไหม”

“เราออกมาได้ครึ่งทางแล้วครับ”

“เร่งเครื่องอีก”

“แต่ว่าบอสครับถ้าแรงกว่านี้แล้วตกหลุมอากาศมันจะอันตรายนะครับ”

“จิ๊ วุ่นวาย” ก็ได้แค่อึดอัดในใจเพราะมันเป็นอย่างที่อีธานว่าไว้หากเร็วเกินไปมันก็ไม่ใช่เรื่องดีเพราะเครื่องที่ใช่เดินทางครั้งนี้ไม่ใช่เครื่องที่ใช่ประจำ แต่ตอนนี้ตัวเขาโคตรอยากจะมี x-15 เป็นของตัวเองเสียจริง



กว่าจะถึงที่หมายก็ใช้เวลามากพอสมควรและเพราะมันไม่ใช้เฮลิคอบเตอร์จึงไม่สามารถลงดาดฟ้าตึกได้เลยต้องเช่าพื้นที่ลงที่สนามบินใกล้ๆ แทน

รถHummer H3 3.7SUV 2 คันมาพร้อมกับ เบนซ์ ซี300 อีกสองและ Maserati Ghibli Hybrid 2020 คันดำเงาสวยจอดรอด้านล่างของสนามบินทันที คิณที่เห็นบอสเดินลงมาจากเครื่องก็รีบเดินเข้าไปรับทันที

“บอสครับ...ผม”

“จบงานแล้วค่อยจัดการขึ้นรถ”

“ครับ” อีธานที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ได้แต่ตบที่ไหล่เพื่อนก่อนจะนำนิ้วหัวแม่มือมาปาดคอตัวเองและยังทิ้งท้ายไว้อีกว่า

“หัวหน้ากำลังมา”

อนาคิณคิดในใจว่าหากจะปลอบกันให้ตายใจแล้วมาทำแบบนี้วันหลังมึงไม่ต้องทำ!



มาเซตาติถูกจับจองด้วย คาล์ล มีคิณเป็นคนขับอีธานนั่งด้านข้าง พวกเขาได้แต่แอบมองไปด้านหลังแต่ก็ต้องสะดุ้งเพราะบอสก็มองอยู่เหมือนกัน

ฮัมเมอร์สองคันแรกออกตัวไปแล้วก็จะเป็นรถของพวกเขาและตบท้ายด้วยเบนซ์ปิดท้ายการนำขบวนออกจากสนามปิดแบบนี้ก็ทำให้ผู้ที่มองเห็นเหตุการณ์อยู่สงสัยกันว่าบุคคลที่อยู่ในรถนั่นเป็นใครกันถึงมีคนคอยคุ้มกันเยอะขนาดนี้

“รู้ใช่ไหมว่านายผิด”

“ครับ” คำถามที่ถูกถามออกมาจากคนด้านหลังทำเอาพลขับถึงกับสะอึกในใจ

“ไหนบอกว่าห่วงเธอ ไหนสั่งสอนฉันดิบดีว่าทำแบบนั่นแบบนี้ถูกเหรอ แล้วทำไมพลาดซะเอง” คิณไม่มีคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น ใช่เขารักและเป็นห่วงแสงตะวันเหมือนน้องชายคนหนึ่งเพราะความเป็นลูกคนเดียวพอมาเจอกับเด็กน้อยที่น่ารักพูดเก่งมันเลยเกิดความเอ็นดู จนตามใจในสิ่งที่ไม่ควร

รู้ทั้งรู้ว่าน้องเหยียบเท้าเข้ากองไฟแต่เขากลับไม่คิดจะดึงน้องกลับแถมยังช่วยปิดอีก

“ขอโทษครับบอส”

“ง่ายไปไหมกับสิ่งที่ อิงกำลังเผชิญ ขนาดพวกนายถูกฝึกมาอย่างดียังเสียรู้พวกมัน แล้วอิงล่ะเด็กคนนั้นจะทำอะไรได้”

“...”

เกิดความเงียบเข้าปกคลุมภายในรถคันดำเงาที่ทั้งตัวรถกันกระสุนหรือแรงระเบิดได้ทั้งคัน มันไม่มีจริง ๆ กับข้อโต้แย้งในเรื่องนี้พวกเขาคิดน้อยไปจริงๆ ชะล่าใจกันเกินไปคิดว่าพวกมันคงไม่กล้าลงมือจนไม่คิดเตรียมกำลังคนไว้ป้องกัน ทุกอย่างเลยยุ้งยากแบบนี้

“แล้วสตีฟว่าไงได้เรื่องหรือยัง”

“ได้แล้วครับบอสดีที่อิงใส่มันไปด้วย สัญญาณมันบอกว่าอิงอยู่ที่แทบภาคใต้ครับ เป็นเกาะส่วนตัวบนนั้นกล้องดาวเทียมเจาะสัญญาณของพื้นที่ไม่ได้คาดว่าน่าจะไม่มีสัญญาณ”

“เป็นเกาะของใคร”

“ไม่ขึ้นชื่อผู้ถือครองครับไม่เคยมีใครเข้าไปสำรวจ ไม่มีข่าวและมันเล็กมากถึงอยู่ในแผนที่ ตอนนี้สตีฟกำลังนั่งเครื่องไปที่นั่นครับ”

เครื่อง!! แล้วเมื่อกี้ตัวเขาเองก็ไม่ได้ลงจากเครื่องหรอกเหรอ!!

“แล้วนี่จะไปไหน! ไม่ตามไปเหรอ หรือยังไง!”

“เอ่อ...คือมีเรื่องที่บอสต้องจัดการก่อนครับส่วนเรื่องของ อิง เชื่อใจพวกเรานะครับ”

“ไม่ใช่เพราะเชื่อใจหรอกเหรอ เขาถึงถูกจับตัวไปแบบนี้”

“...”

“ถ้าเรื่องที่นายกำลังพาฉันไปจัดการมันเล็กเท่าเศษเล็บของกิวล์รู้ใช่ไหมว่าพวกแกจะโดนอะไรกัน”

อนาคิณได้แต่ตั้งใจขับรถไปตั้งแต่ คำแรกที่โดนคาล์ลถามแล้วพอมาได้ยินสิ่งนี้ ก็เผลอกำพวงมาลัยแน่นขึ้น เพราะเรื่องที่ต้องไปจัดการก่อนถามว่าบอสจำเป็นต้องไปไหมมันก็ก้ำกึ่งว่ามากน้อยแค่ไหนกันการพาตัวนายดิลกกลับมาก่อนแล้วเริ่มแผนที่เคยวางกันไว้ก่อนหน้านี้

“เราพบที่ที่พวกมันเอาท่านดิลกไปซ่อนไว้แล้วครับ”

“แกจัดการกันไม่ได้? ”

“...เอ่อคือว่า..สตีฟคิดว่าต้องเป็นบอสครับ”

คาล์ลมองอีธานผ่านกระจกมันมีหลายอย่างตีวนกันอยู่ในหัวของเขา ตั้งแต่มีคนเข้ามาเล่นในจิตใจ ชายผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ก็แทบไม่มีความคิดที่มั่นคงและแน่วแน่อะไรได้อีกแล้ว

“แล้วทำไมยังอยู่ที่กรุงเทพฯ!”

“ท่านดิลกลงมาทำธุระที่นี่ครับก่อนท่านจะกลับแล้วโดนพวกของโจเซฟจับตัวไป”

“สตีฟคิดว่ามันคงวางแผนมาแล้วครับ”

“มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว”

“ผมหมายถึง...มันคิดมาแล้วครับว่าจะจับอิงไปยังไงบอสถึงจะไม่ตามไปในตอนนี้” เขาชะงักกับคำพูดของอีธานก่อนจะคิดตามแล้วสบถออกมาอย่างเสียไม่ได้

มันคิดจะเอาคนรอบตัวเขามาเพื่อกีดกันการค้นหาคนที่เขารักมันคิดว่าพวกของคนอย่างคาล์ลมีเท่าไหร่กันใครมันจะวิ่งตามแผนโง่ ๆ นั่น

“ขอแผนที่ชัดเจนรวดเร็วแล้วรัดกุม อย่าให้เวลาของฉันต้องเสียเปล่ากับเรื่องพันนี้”

“ครับ”

อีธานรับคำก่อนที่เสียงมือถือทางไกลจะเข้ามามันเป็นสายจากทางยุโรปที่ตั้งถิ่นฐานบ้านเกิดของไอ้คนเด็กอ่อนหัดที่ไม่รู้จักจำความพ่ายแพ้

“บอสครับ สายเรารายงานมาว่าทุกอย่างพร้อมแล้วครับ” วางสายเสร็จอีธานก็รีบรายงานทันทีและก็ไม่ผิดหวังกับการเห็นรอยยิ้มของนายใหญ่ที่เอาจริงๆ ถ้าไม่รู้จักกันมานานคงจะมีผวากันบ้างแหละกับรอยยิ้มแบบนั้น

ใครบอกว่าบอสเขายิ้มไม่เป็น หึ ไม่ควรให้ยิ้มมากกว่ายิ้มทีมีคนฉิบหายตลอดและครั้งนี้คงวอดวายกันเลยทีเดียว

“ดี... ได้เวลาสนุกแล้วสิ อย่าเพิ่งทำอะไร รอจนกว่าจะได้เจอกับคนของฉัน”

“ครับบอส/ครับบอส”













TBC.
[/size][/font]

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
« ตอบ #39 เมื่อ: 16-01-2022 14:48:23 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #40 เมื่อ16-01-2022 14:49:40 »

ตอนที่ 23 แผนซ้อนแผน



[อิง]



สองวันกับการใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายคนนี้คนที่บ้า ทำตัวเหมือนเด็กทั้ง ๆ ที่ตัวน่าจะอายุมากกว่าอาจจะไม่เท่าคุณเมฆแต่ก็น่าจะมีอายุมากกว่าผม

ทุกอย่างยังปกติดีโจเซฟไม่ได้ทำอะไรผมออกจะดูแลดีด้วยซ้ำไม่เหมือนคนที่อยากจะทำร้ายศัตรูสักนิด แต่ถามว่าผมเชื่อใจเขาไหม บอกเลยว่าไม่มีทางคนดีๆ ที่ไหนเขาจะโปะยาสลบคนอื่นแล้วพามาอยู่แบบนี้ที่ที่ไม่มีผู้คน ขนาดคนของตัวเองก็ยังไม่เห็น เหมือนจะมั่นใจในตัวเองมากว่าคนอื่นจะไม่มีวันตามหาที่นี่เจอ

ที่ผมรู้คือที่นี่คือเกาะส่วนตัวทางใต้ของประเทศซึ่งก็ไม่รู้อีกอยู่ดีว่าประเทศอะไร การที่ผมมาอยู่ที่นี่แต่ก็ไม่อดตายเพราะมีอาหารชั้นดีมาส่งให้ตลอด แต่ผมก็บอกปัดไม่กินและขอทำเอง มันก็ยอมแถมวันต่อมาตู้เย็นที่มีแต่เครื่องดื่มก็เต็มไปด้วยเนื้อสัตว์ชั้นดีหลายอย่างผักก็สด เครื่องปรุงทุกอย่างใหม่หมดเลย ห้องครัวที่เหมือนสร้างประดับที่นี่เลยถูกเปิดใช้เพราะผม

และที่ผมเบื่อที่สุดตอนนี้คือ...

“คุณนี่ช่างตรงสเปคผมเลยนะ ชอบอาหารรสจัดเหมือนกัน ถึงสิ่งที่คุณทำจะหน้าตาแปลกก็เถอะ”

“...”

“ถ้าคุณมาอยู่กับผมผมจะเปิดร้านอาหารให้คุณดีไหม”

“...”

“เอาเป็นที่ไหนดี ไทย! ออสเตรีย! จีน! หรือลอนดอนดี”

“...”

“ถ้าลอนดอนผมมีที่แทบไบรตัน ติดทะเลเลยนะถ้าเปิดร้านที่นั่นรับรองว่าทำเงินให้คุณได้มากแน่ ๆ ”

แล้วก็บลา ๆ ไม่เคยมีช่วงเวลาไหนเลยที่หูผมจะได้อยู่อย่างสงบสุข

ที่นี่มีทุกอย่าง ถึงจะไม่มีสัญญาณเนตแต่ก็ยังสามารถทำให้ผมได้ดูหนัง นั่งฟังเพลงได้ในเวลาที่เรียกว่าส่วนตัวสองชั่วโมงตอนที่โจเซฟจะชอบหายไป ก่อนที่เวลาที่เหลือทั้งหมดจะโดนผู้ชายคนนั้นคอยมาพูดพล่ามอะไรก็ไม่รู้ทุกวัน

ผมอยากออกไปจากที่นี่ ผมคิดถึงแม่ไม่รู้ว่าท่านจะเป็นยังไงบ้างที่ผมหายไปแต่ให้คิดตอนนี้ผมคงคิดว่าหยินและหยางคงออกรับหน้าแทนไปแล้วคงบอกว่าผมไปทำงานที่ไหนสักแห่งในต่างประเทศที่ที่ไม่มีสัญญาณที่ที่ผมไม่สามารถติดต่อกลับไปหาท่านได้

แล้วตอนนี้อีกคนเขาทำอะไรอยู่นะ

“ทำไมคุณยังไม่มา สองวันแล้วนะ”

“อิงคิดถึงคุณ”

“อยู่กับผมอย่าคิดจะคิดถึงใคร”

“อ๊ะ”

“เฮ้อ..ผมอุตส่าห์หาความสบายมาเสนอแต่คุณกลับไม่สนใจแม้แต่มิลเดียว แต่กลับมานั่งคิดถึงไอ้คนที่ไม่มีวันมาหาคุณ”

“...”

“เหอะ..นู้น!!มันห่วงบ่อเงินบ่อทองของมันนู้นแทนที่มันจะรีบมาช่วยคุณ มันกลับไปช่วยไอ้นักการเมืองกระเป๋าหนัก ลงเครื่องมาได้ก็รีบออกตัวขึ้นเหนือ ไหนล่ะคนที่รักคุณไหนล่ะความห่วงใย”

“ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร!”

“อย่าทำเหมือนไม่รู้ร้อนอะไร แสงตะวัน คุณรู้อยู่แก่ใจ”

“ผมจะไปเดินเล่น”

“เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว!!!”

เสียงตวาดลั่นเหมือนคนเหลืออดไม่ได้ทำให้ผมกลัวเขาเลยแม้แต่น้อยคนคนนี้ยังอ่อนเกินไปจริง ๆ การพูดและการกระทำของเขาทำให้ผมรู้แล้วว่าทำไมคุณเมฆยังไม่มา

ผมไม่ได้น้อยใจที่เขายังไม่มาเพราะเขาคงมีเหตุผล คุณเมฆที่ผมรู้จักมีเหตุผลมาตลอดถึงบ้างครั้งจะรั่วบ้างเวลาอยู่กับผมแต่ถ้าเป็นเรื่องงานเขาสามารถจัดการได้ไวกว่าใครที่ผมรู้จักอีก

ตอนนี้ก็คงมีแผนอะไรที่คงจะใหญ่พอให้เขาเลือกที่จะไม่มาช่วยผมอยู่เป็นแน่...

“ขอให้เป็นอย่างที่อิงคิดนะ เพราะถ้าไม่ใช่...”

ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าไม่ใช่อย่างที่ผมคิด แปลว่าทุกอย่างที่เขาเคยพูดกับผมมันก็ไม่ใช่เรื่องจริงอะไร ผมขอให้อย่าเป็นแบบนั้น ผมไม่อยากคิดว่าผมเลือกคนผิด

และถึงตอนนั้นผมคงทำใจรักเขาไม่ลง



วันที่สาม

การที่ต้องตื่นมาทำกับข้าวให้ตัวเองเผื่อถึงคนที่ไม่อยากนั่งร่วมโต๊ะทานข้าวด้วยหนึ่งที่ ฟังมันพูดอะไรที่ผมไม่เข้าใจว่ามันจะพูดเพื่อ! แต่ก็ยังเงียบผมไม่รู้เลยว่า ไอ้รอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรนั้นมันจะปล่อยสารพิษออกมาเมื่อไหร่ ตอนนี้ที่ยังไม่เป็นอะไรผมก็ต้องรักษาร่างกายตัวเองให้ดีก่อน อย่างน้อยผมก็ไม่ได้ถูกมัดหรืออดอาหาร

การวางแผนจะฆ่าหมอนี่ก็ไม่ได้มีมาในหัวผมสักพักแล้ว ไม่ใช่ว่าไม่กล้า แต่ในเวลาที่ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนบนแผนที่มันทำให้ผมยังเฝ้ารอเวลาการมาช่วยเหลือจากใครคนนั้น

ผมเชื่อมั่นในพี่คิณ อีธาน สตีฟหรือแม้แต่สองแฝด ผมเชื่อว่าทุกคนต้องมาช่วยนี่ถ้าคุณป้าแม่ไอ้ดินรู้อีกคงมีหวังยกโขยงกันตามหาหนักแน่ ๆ แต่ถ้าถึงตอนนั้นแม่ต้องรู้

ไม่ได้ ๆ ให้รู้ไม่ได้ งั้นตัดแม่ไอ้ดินออก



ช่วงเช้าเหมือนไม่มีอะไรผมยังเจอกับไอ้บ้าโจเซฟคนเดิมที่มีเรื่องมาพล่ามได้ทุกวัน

แต่พอตกเที่ยง...ทุกอย่างดูแปลกไป



สายตาที่เขามองผมมันดูเจ็บปวดยังไงไม่รู้ การที่มันนั่งทานข้าวที่ห่างออกไปจากตัวผมแต่สายตากลับไม่หลบออกจากใบหน้าผมเลยแล้วไหนจะการที่ไม่ยอมตักอาหารเข้าปากนั่นอีก

“คุณชอบฟังเรื่องตื่นเต้นไหม” อยู่ ๆ มันก็ถามขึ้นในตอนที่ผมรวบช้อนยกน้ำขึ้นดื่ม



“เอาเรื่องไหนก่อนดี ฮ่าฮ่า..ทำไมมันดูตื่นเต้นจนผมอยากจะ...ฆ่าใครสักคนจัง” สายตาที่มองมากลับรอยยิ้มเย็นเยือกนั่นมันก็ทำเอาขนต้นคอผมลุกได้เหมือนกัน แววตาที่ใช้มองผมที่เคยดูอ่อนหวานแต่ตอนนี้มันกลับแข็งกร้าวน่ากลัว มือที่ประสานกันวางชันขึ้นใต้ค้างดูผ่อนคลายแต่การที่เห็นเส้นเลือดหลังมือปูดโปนขึ้นมานั่น...

‘ไม่ได้ผ่อนคลายเลยสักนิด’

“เอ..เรื่องเบา ๆ ก่อนแล้วกัน อัดฮัม มันช่วยไอ้นักการเมืองนั่นได้แล้วแถมยังเป่าหัวคู่อริหรือก็คือหุ้นส่วนทางธุรกิจของผม..ตายคาที” ตัวผมได้แต่นิ่งฟัง

“ตื่นเต้นไหมคุณว่า ยัง..มันยังมีอะไรที่ตื่นเต้นกว่า เพราะเมื่อตอนสายผมเพิ่งได้รับข่าวทางยุโรปว่าโรงงานรถยนต์ของผม กาสิโนสามแห่ง ถูกระเบิดพร้อมกันทีเดียวทั้งสี่แห่ง...” แรงกดในการพูดดูเก็บอารมณ์เป็นใครก็ต้องเดือดแหล่งทำเงินถูกทำรายขนาดนั้น

“ฮ่าฮ่าฮ่า...แต่ที่ทำผมตื่นเต้นที่สุดคืออะไรรู้ไหมแสงตะวัน?”

ครืดดดด

เสียงดันเก้าอี้ออกจากตัวก่อนที่มันจะเดินช้าๆ ตรงมาหาผมและใช้แขนทั้งสองข้างกักตัวผมไว้ มองใบหน้าผมจนทั่วแล้วพูดในสิ่งที่ทำให้ใจผมตื่นเต้นจริงๆ ก็คราวนี้แหละ

“คนของผมพบกองไฟที่หลังเกาะสภาพมันแบบไม่ปกปิดอะไรเลยเหมือนมันจงใจให้ผมเห็น หึ เกาะแห่งนี้ถึงจะอยู่บนแผนที่โลกแต่ก็ไม่เคยมีคนสำรวจไม่แม้แต่จะมีใครกล้าเข้ามา เพราะไอ้คนที่คิดจะเข้ามันก็จะกลายเป็นอาหารปลาทันที คุณว่าแปลกไหม? ที่อยู่ ๆ ก็มีคนเขามาที่นี่โดยที่ผมไม่รู้แถมสัญญาณจับคลื่นใต้น้ำก็ไม่ทำงาน คุณว่ามันแปลกไหม!!”

“...”

มันทำหน้ากวน ๆ ถามผมก่อนจะผละตัวยืนตรงมองผมในระยะที่สูงและดูเหยียดกันเป็นพิเศษ

“ทั้ง ๆ ที่ผมให้คนของผมตรวจร่างกายคุณอย่างระเอียดแล้วว่าไม่มีเครื่องอะไรติดตัวมาให้พวกมันสามารถหาคุณเจอ...แต่ทำไม!! มันถึงหาเจออีก!!”

หมดสิ้นแล้วไอ้คนทำตัวอารมณ์ดี ไอ้คนที่พล่ามอะไรไร้สาระ

ตอนนี้เหลือแต่ไอ้บ้าที่สติแตก เดี๋ยวทำหน้าเหี้ยม เดี๋ยวยิ้มเยือกเย็น เดี๋ยวตวาด ก่อนจะทำตัวสงบ

“วันนี้ผมคงต้องให้ที่พักกับคุณใหม่ซะแล้วสิ เดี๋ยวคุณจะไม่ปลอดภัย”

คำพูดเหมือนห่วงใยไม่ได้ทำให้ผมซึ้งใจเลยสักนิดแต่มันยิ่งทำให้ผมหวาดหวั่นมากกว่า

มีคนมาช่วยผมแล้วและถ้าผมเดาไม่ผิด คนที่มาต้องเป็นสตีฟแน่ ชายที่ดำน้ำได้นานเป็นชั่วโมงเพื่อที่จะโจมตีกองกำลังศัตรู

‘คุณไม่ได้ทิ้งอิงจริง ๆ คาล์ล’

สิ้นคำพูดของโจเซฟก็มีชายชุดดำเข้ามาในบ้านสองคนก่อนจะพาตัวผมออกไปด้านนอกแล้วเดินลัดเลาะไปด้านหลังผมจึงได้เห็นห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่งที่พอเปิดออกแล้วก็รู้สึกฉุนจมูกทันทีคงไม่เคยเปิดใช้งานเลยสินะ

ผมถูกพามานั่งบนเก้าอี้ภายในห้องก่อนจะถูกมัดด้วยเชือกที่ข้อมือและนำมาพันรอบตัว ที่ขาขวามีโซ่เส้นใหญ่ตรวนไว้ด้วยกุญแจที่ดูแปลกตา..

แปลกตรงที่มันไม่มีรูเสียบลูกกุญแจนี่สิ

‘แล้วจะไขยังไงวะเนี่ย!!’

ห้องถูกเปิดไฟแต่ประตูถูกปิดไปแล้วคงเป็นห้องเก็บเสียงพวกมันถึงไม่ปิดปากผม

หรือลืมอันนี้ก็ไม่แน่ใจ

“อิงรอคุณอยู่นะ”

ตอนนี้ที่ผมทำได้ก็คงได้แค่ภาวนาให้เขามาช่วยผมเร็ว ๆ

“อิงคิดถึงกอดของคุณ”





[สตีเวน]



การที่ผมสามารถขึ้นเกาะที่ไม่เคยมีการสำรวจไม่มีประวัติผู้ครอบครองมันไม่ได้ทำให้ผมกลัวเลยด้วยซ้ำกับการเข้ามาที่นี่ที่ที่ไม่รู้เลยว่ามันจะมีกับดักอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า ผมเคยทำงานกับหน่วยรบลับของอังกฤษมานานก่อนจะทำให้ตัวเองหายสาบสูร มันจึงไม่เป็นปัญหากับการลักลอบขึ้นมาบนเกาะแห่งนี้ด้วยการดำน้ำเข้ามา อย่างที่บอกผมเคยเป็นหน่วยรบมาก่อนการฝึกดำน้ำในระยะไกลจึงไม่เป็นผลกับผมมากเท่าไหร่อาจจะมีหูอื้อบ้างแต่ก็ไม่ได้นานเคี้ยวหมากฝรั่งแป๊บเดียวเดี๋ยวก็หาย

ผมให้ลูกน้องในสังกัดของผมโดยตรงนั่งเรือมาส่งห่างจากเกาะมาประมาณหนึ่งกิโลเมตรเพื่อหลีกเลี่ยงเครื่องดักจับสัญญาณและเครื่องวัดคลื่นความถี่ใต้น้ำการจอดเรือออกมาให้ห่างคือทางที่ดีที่สุด ให้มันคิดว่าเป็นแค่ชาวประมงออกหาปลาธรรมดาดีกว่า

มันจะได้ง่ายเวลาขึ้นเกาะ

“สตีฟ..คุณจะไม่เป็นไรแน่เหรอ! ข้างล่างนี้ลึกมากอยู่นะ” ลูกน้องผมถามขึ้น

“ทำไม!..แกสงสัยในความสามารถของฉันหรือไงกัน”

“พวกเราไม่ได้คิดแบบนั้นครับ ก็แค่เป็นห่วง”

“เป็นห่วงฉัน!! งั้นพวกแกมาทำแทนเอาไหม”

“ก็บ้าแล้วครับ...ห่างเกาะขนาดนี้ถ้าออกซิเจนไม่หมดก่อนมีหวังคงได้เป็นอาหารไอ้ตัวอะไรที่อยู่ในน้ำแน่”

“หึ..งั้นดูพี่ไว้นะน้องนะ เดี๋ยวพี่จะโชว์ให้ดู อ่อ แล้วก็นะพอฉันลงไปแล้วพวกแกทุกคนก็ออกจากจุดนี้ไปได้เลยไม่ต้องรอ”

“คุณไม่บอกพวกเราก็ไม่คิดจะอยู่” นั้นคือคำพูดลูกน้องของผมครับ

“บางทีฉันก็คิดนะว่า จะเลี้ยงพวกแกไว้ทำไม” พูดจบก็ดึงแว่นตากันน้ำลงก่อนจะคาบจุกออกซิเจนแล้วหงายหลังลงน้ำไป

ลงมาในน้ำได้สิ่งแรกที่ทำคือปล่อยเครื่องไล่สัตว์น้ำที่ไม่รู้ว่ามันจะเป็นตัวอะไรแต่การได้ยินเสียงนี้จะทำให้มันกลัวและจะไม่มาเข้าใกล้ เครื่องนี้ไม่มีผลต่อการจับคลื่นสัญญาณเลยไม่เป็นปัญหาต่อการเปิดตลอดการว่ายขึ้งฝั่ง

ผมใช้เวลาในการว่ายเข้าหาฝั่งนานอยู่พอสมควรจนทำให้หูผมอื้ออึงขึ้นมาจริงๆ ผมทิ้งชุดที่ไม่จำเป็นแล้วและเครื่องช่วยหายใจทั้งหมดลงไปในน้ำลึกระดับลำคอเพื่อปกปิดการมาถึงของใครบางคนก่อนจะว่ายเข้าฝั่งกับกระเป๋าใบใหญ่ที่มีทุกอย่างที่ผมต้องใช้เพื่ออยู่ที่นี่จนกว่าบอสและคนอื่น ๆ จะตามมา

“ว้าว!!สวยใช้ได้เลยนี่ สงสัยจบงานนี้ต้องชวนสุดที่รักมาฮันนีมูนกันหน่อยแล้ว”

แค่ผมคิดใบหน้านิ่งเรียบของหัวหน้าทีมก็ลอยมาเลยเชียว แค่คิดว่าพอเขารู้แล้วอะไรจะเกิดขึ้นผมก็ตื่นเต้นเป็นบ้าเลย กลับไปดูไบคราวที่แล้วก็ไม่มีเวลาได้สวีทกันเลยมีแต่เรื่องมีแต่งานเต็มไปหมด

“คิดถึงนายเป็นบ้าเลย..นิกซ์”

ผมมองสำรวจโดยรอบจนรู้แล้วว่าจุดนี้ปลอดภัยก็รีบหาจุดพักทันที ต้นไม้ที่นี่มีแต่ต้นที่ใหญ่ ขนาดที่ว่าสามารถขึ้นไปนอนบนกิ่งของมันก็ยังไม่พลิกตก ใช้เวลาเลือกไม่นานก็ได้จุดที่เหมาะทำการวางสำภาระที่แบกมาแล้วหยิบมือถือเครื่องโปรดกดส่งข่าวให้ทางอีธานได้รับรู้ว่าผมมาถึงที่นี่แล้วก่อนจะให้พวกเขาเริ่มแผนต่อไปได้เลย และถ้าผมเจอตัวอิงเมื่อไหร่แผนต่อไปก็จะเริ่มอีกครั้งทันที

สงสัยใช่ไหมว่าผมส่งข้อความได้ยังไงในเมื่อที่นี่ไม่มีสัญญาณอะไรเลย!

ก็อย่างที่บอกผมถูกฝึกมาหนักมาก การที่อยู่ในที่แบบนี้ผมก็ต้องมีตัวช่วยที่ดีเช่น

เครื่องรับส่งสัญญาณขนาดจิ๋วก็เป็นอีธานอีกนั่นแหละที่ทำขึ้นมาให้และมันใช้งานได้ดีเลยทีเดียว

ไม่ต้องจ่ายค่าเนตให้เปลืองเงิน เก็บไว้สร้างความสุขให้ตัวเองดีกว่า



“ขอบคุณถุงถนอมอาหารที่ไม่ทำให้น้ำเข้ามาทำร้ายเบอร์เกอร์อาหารอันมีค่าของฉัน ฉันคิดถึงอาหารฝีมือเธอชะมัดเลยหนูน้อย”

ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มตรงหลังจากทานมื้อเย็นไปผมก็เริ่มเดินสำรวจโดยรอบเกาะจนได้มาเห็นคฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งโดด ๆ อยู่อีกฟากของเกะแห่งนี้ แต่แปลกตรงที่มันเงียบมากไฟด้านในเปิดอยู่ก็จริงแต่ไม่มีคนของโจเซฟเลยสักคนเดียว หรือมันจะไม่ได้อยู่ที่นี่..!

ถ้ามันอยู่ที่นี่มันก็คงเลินเล่อและสับเพร่าเกินไปถึงไม่คิดระวังภัยที่จะตามมา ตอนที่คิดจะเข้าไปดูด้านในใกล้ ๆ ผมก็ต้องชะงักเมื่อผมเห็นใครคนหนึ่งกำลังเดินเล่นอยู่ที่ชายหาดคนเดียวในเวลามืดค้ำแบบนี้

แล้วพอสังเกตให้ดีรอยยิ้มผมก็กระตุกขึ้น คนที่ทำให้ผมมาที่นี่ตอนนี้กำลังเดินเอื่อยเฉื่อยอยู่คนเดียวบนชายหาดที่ห่างออกจากตัวบ้านพอควร ผมคิดจะเดินข้าไปแต่ไม่ทันได้ก้าวเข้าไปผมก็เห็นใครอีกคนวิ่งเยาะ ๆ มาจากด้านหลังก่อนจะมาเดินใกล้ ๆ แล้วพูดพล่ามอะไรก็ไม่รู้คนเดียว

เหอะทำตัวเหมือนคู่รักมาฮันนีมูนแต่...

“มึงช่วยดูหน้าหนูอิงด้วยไอ้เหี้ย”

พอเห็นแบบนั้นผมเลยต้องถอยทับกลับเพราะถ้าเข้าไปตอนนี้คงไม่ดีต่อตัวหนูอิงแน่ กลับไปรายงานเรื่องนี้ให้บอสฟังดีกว่า

“จุดไฟใส่ราชสีห์สักหน่อยคงมีคนรับเคราะห์หนักเป็นแน่”

แค่คิดผมก็สนุกแล้วสิ ใครก็รู้ว่าบอสผมหวงหนูอิงมากแค่ไหนขนาดผมเองยังโดนมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งๆ ที่ตัวเขาเองก็ยังไม่มีสถานะที่แน่ชัดแท้ๆ แบบนี้คนไทยเขาเรียกว่าอะไรนะ

อืม! อ่อ!! หมาหวงกุ้ง เอ๊ะ! หรือแก้ว แต่หมามันจะเอาแก้วไปทำไม! ช่างเหอะ ๆ

สรุปงานนี้มีคนรับกรรมเต็ม ๆ เล่นกับใครไม่เล่นหึ..



เช้าวันนี้ที่ผมมาคือวันที่สองแต่สำหรับหนูอิงวันนี้ก็สามแล้วที่ถูกพาตัวมาที่นี่ ช่วงเช้าผมแอบเข้าไปสำรวจใกล้ตัวบ้านแบบชัด ๆ แล้วก็ต้องแปลกใจเหมือนเมื่อคืนเลย

ที่นี่ไม่มีคนอื่น!

ลูกน้องของโจเซฟไม่ได้อยู่บนเกาะนี่สักคนหน้าแปลกที่มันไม่คิดระวังตัวขนาดนี้ ขนาดมือขวาของมันที่เคยเห็นตัวติดกันตลอดผมก็ยังไม่เห็นตอนที่ได้รับรายงานจากอนาคิณครั้งแรกผมก็เช็คกล้องวงจรปิดในห้างเสมอแต่ก็ไม่พบตัวมือขวาอย่าง กายอาร์ โลวเลน์ส ปกตินี่ตัวติดกันอย่างกับแฝดถ้าเทียบสุดที่รักของผมกับบอสแต่ก่อนแล้วล่ะก็ติดกว่าเป็นไหน ๆ อาจจะเป็นเพราะ โจเซฟเป็นคนเลือกคนมากกว่าการรับคนเข้า การที่มีคนสนิทน้อยที่สุดคงทำให้ตัวมันคิดว่าตัวเองจะตายช้าลงกว่าเดิมเพราะจะได้ไม่ต้องถูกหักหลังหรือลักลอบฆ่า

คฤหาสน์กลางเกาะแห่งนี้ดูแปลกนะครับปกติถ้าสร้างไว้ใหญ่ขนาดนี้ห้องอย่างน้องผมว่าที่สามสิบยังน้อยไปเพราะมันใหญ่มากจริง ๆ ถึงจะไม่เท่า คฤหาสน์เก่าแก่ของบอสก็ตามที

ชั้นด้านล่างสุดว่างเปล่าไม่มีห้องพักที่ตายตัวไม่มีห้องรับแขก มีแต่เส้นทางมากมายที่ถ้าไม่คุ้นเคยจริง ๆ มีหวังได้หลงทางแน่ ฝั่งด้านซ้ายเป็นห้องครัวใหญ่ที่จัดให้มีโต๊ะทานข้าวจำนวนสิบเอ็ดที่วางอยู่ด้านใน มีมันและหนูอิงที่ยังนั่งทานอาหารแบบสบายใจเฉิบ

หมายถึงไอ้ โจเซฟ สวีต นะ

มองเห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงผมจึงแอบเดินเข้าไปยังตัวบ้านที่แม่งเข้าง่าย ๆ เหมือนบ้านตัวเองจริง ๆ ก่อนจะขึ้นไปบนชั้นสองและสาม ชั้นสองช่วงใกล้กับบันไดทางขึ้นเป็นเหมือนห้องโถงโล่งกว้างที่ไม่มีอะไรเลยนอกจาก มุมเครื่องดนตรีริมระเบียงมองไปทางซ้ายเหมือนเป็นห้องที่น่าจะไม่สำคัญเพราะมันยังเปิดทิ้งไว้อยู่ ผมจึงเดินสำรวจดูด้านขวาที่มีห้องอยู่ประมาณแปดห้องแต่เป็นห้องที่ค่อนข้างกว้างขวางมาก ๆ ทุกห้องจัดไว้เหมือนกันหมดจะมีแคห้องแรกด้านซ้ายที่เหมือนเปิดใช้งานเพราะมันไม่ได้มีผ้าคลุมเหมือนกับห้องอื่น ๆ คิดว่าน่าจะเป็นห้องของหนูอิงแต่ในห้องไม่มีอะไรที่จะทำไว้ให้หนูอิงรู้ถึงการมาของผมได้เลยอีกอย่างกลัวว่าไม่ใช่แล้วจะแผนแตกก่อนคนอื่นจะมาสมทบมีหวัง...

สตีเวน โจว คงจบสิ้นก็คราวนี้

ส่วนด้านบนคงเป็นพื้นที่ของโจเซฟมัน เพราะทุกห้องถูกใส่กุญแจไว้ทั้งหมดแถม..

“แหม..เล่นแบบนี้เลยเหรอ”

แม่กุญแจที่ใช้เป็นแบบสั่งทำจากจีนใช้กับการล็อคกล่องสมบัตรหรือของสำคัญของมหาเศรษฐีสมัยก่อน

แต่ก็นะการสร้างมันขึ้นมาคนสร้างก็ต้องจดวิธีแก้มันไว้อยู่แล้วหากทำลูกมันหายไป

“และเผอิญว่าฉันเก่งเนี่ยสิ”

แกร็ก

“อ่ะ แต่ก็ลืมไปว่าถอดได้แต่ใส่กลับไม่ได้นี่หว่าไอ้บ้าเอ้ย” สบถด่าตัวเองอยู่นานมือก็เปิดประตูเข้าไปด้านในแล้วจะทำไงได้ลืมคิดเลยครับ แต่ไหน ๆ ก็มาแล้วก็ขอเข้าไปแล้วนะครับ!!

ในห้องนี้ดูมืดมนมากครับแถมไม่มีหน้าต่างสักบานดีที่ยังมีช่องระบายอากาศถึงจะเป็นแบบใช่งานตอนคนอยู่ก็เถอะ แต่รูแค่นั้นถ้าต้องปีนออกคงตายเพราะมันเล็กมาก ๆ

ระวังตัวอยู่เหมือนกันนี่นา

ทุกอย่างที่สามารถสื่อสารกับภายนอกได้อยู่ในห้องนี้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นมือถือ หรือคอมพิวเตอร์รุ่นเก่ามาก ที่ก็คงติดรหัสไว้สักสามครั้งกว่าจะเข้าได้ ผมไม่ได้สนใจไอ้เครื่องใช้งานตัวนั้นก่อนจะเดินไปที่โต๊ะอีกตัวที่น่าจะเป็นโต๊ะทำงานที่แปลกว่าทำไมไม่วางไว้ด้วยกันให้มันจบๆ ก่อนจะถึงบางอ้อเมื่อเจอ Macbookเครื่องบางวางอยู่แล้วก็เหมือนเดิมครับติดรหัสล็อค ผมลองเปิดดูลิ้นชักข้างโต๊ะทำงานก่อนจะเห็นว่าด้านในนั้นมีอะไรอยู่ก็ถึงกลับขมวดคิ้วเป็นปมทันที

“เป็นไปได้ไง”

มันเป็นภาพถ่ายของคนสองคนที่สถานที่ผมคิดว่ารู้จักเพราะมันคือ อควาเรี่ยมขนาดใหญ่ของดูไบภาพของชายสองคนต่างไซส์ที่ยืนเคียงคู่กันมียิ้มให้กันบ้างเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แปลกเท่าไหร่เพราะเขาเห็นจนชินแล้วเพราะคนในนั้นคือ..

นายท่านและ แสงตะวัน

พวกมันรู้จักหนูอิงตั้งแต่กลับไปครั้งนั้นถึงว่ามันถึงเจาะจงมาหาน้องเลยเพราะมันรู้อยู่แล้วนี่เอง

ผมถ่ายภาพทั้งหมดก่อนจะส่งไปให้อีธาน และบอกว่าพบเจอมันที่ไหนก่อนจะได้รับคำสั่งให้เอากลับไปให้หมด และก็ได้รับคำสั่งใหม่อีกครั้งตอนที่ผมกำลังจะหยิบมันเข้ากระเป๋าว่าให้เอาไว้ที่เดิมเดี๋ยวบอสจะมาเอามันไปเองและอย่าให้รู้ว่ามันหายสักแผ่นเดียว

เอากับบอสสิ ไอ้สตีฟอยากตาย



หลังจากที่คนของโจเซฟนำตัวแสงตะวันเข้าไปเก็บไว้ที่ด้านหลังของห้องลับที่มองผิวเผินแล้วไม่มีทางรู้ได้เลยว่าตรงจุดนั้นมีห้องอยู่แถมยังเป็นห้องเก็บเสียงชั้นดีอีกด้วย

“ไปตามหาตัวมันให้เจอ ไม่ว่ามันเป็นใครเอาตัวมันมาให้ฉัน ไป!!”

เสียงสั่งจากนาย ที่อารมณ์ตอนนี้ดูแล้วคงไม่คงที่แน่นอนหากทำงานที่สั่งไม่สำเร็จงานนี้เห็นทีพวกเขาคงได้เป็นเหยื่อทางอารมณ์ของนายใหญ่แน่ ๆ

“ครับ”

เคร้ง

“บัดซบเอ้ย!! มึงมันลอบกัดไอ้ อัดฮัม” โจเซฟกวาดของที่อยู่บนโต๊ะลงบนพื้นเสียงดังจนบุคคลที่แอบอยู่ด้านบนของบ้านได้ยินและต้องรีบแอบย่องลงมามองดูว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนจะรู้ว่าหนูอิงไม่ได้อยู่ที่โต๊ะทานข้าวแล้ว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันมองโจเซฟที่กำลังยืนหัวเสียงอยู่คนเดียวภายในบ้าน

แล้วหนุ่มน้อยเขาไปไหน

ไอ้บ้าเอ้ยเป็นเรื่องแล้วไง บอสรู้เขาตายแน่

สตีเวนเดินกลับขึ้นไปด้านบนสุดก่อนจะหาทางออกเพื่อจะไปส่งข่าวไปทางบอสแต่ทุกอย่างก็ต้องหยุดลงตรงนั้นเมื่อ...

“ดีจังไม่ต้องตามหาไกล”

“...”

“ที่แท้ก็อยู่ร่วมชายคากันนี่เอง สตีเวน โจว ไม่สิฉันต้องเรียกนายว่า แดนเนียล เบอร์นาร์ด คงจะถูกกว่าจริงไหม”

มันไม่มีอะไรแย่ไปกว่าถูกไอ้บ้านี่จับได้แล้วสินะให้ตาย











TBC.

ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #41 เมื่อ16-01-2022 14:50:58 »

ตอนที่ 24 คนบ้าหรือจะสู้โรคจิต...



“ดีจังไม่ต้องตามหาไกล”

“...”

“ที่แท้ก็อยู่ร่วมชายคากันนี่เอง สตีเวน โจว ไม่สิฉันต้องเรียกนายว่า แดนเนียล เบอร์นาร์ด คงจะถูกกว่าจริงไหม”

มันไม่มีอะไรแย่ไปกว่าถูกไอ้บ้านี่จับได้แล้วสินะให้ตาย

สตีเวนเปลี่ยนใจจากที่คิดจะเดินขึ้นไปชั้นสองของบ้าน เพื่อที่จะหาทางออกทางหน้าต่างก็เป็นอันต้องเปลี่ยนแผนหันกลับมายิ้มให้คู่สนทนาที่ไม่ได้อยากพบปะกับมันเลยแม้แต่นิด

“แหม ๆ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ยังมีคนรู้จักชื่อนั่นอยู่ แต่ก็นะ...มันเป็นชื่อของใครกัน”

รอยยิ้มทีเล่นทีจริงที่ดูเหมือนไม่ทุกร้อนอะไรก็ทำเอาเจ้าบ้านอย่างโจเซฟรู้สึกว่าเส้นเลือดข้ามขมับเต้นตุบ ๆ เลยก็ว่าได้

‘กล้าเข้าบ้านคนอื่นหน้าด้าน ๆ แล้วยังจะทำลอยหน้าลอยตาไม่รู้สึกเกรงกลัวหรือร้อนลนอะไรได้อีกไอ้พวกสวะ’

แรงกดดันจากโจเซฟไม่ได้ทำผู้มาเยือนสะทกสะท้านเลยสักนิดแถมยังกล้าเดินเข้าหาเขาเหมือนไม่เกรงกลัวอะไรเลย คงเดินรอบบ้านเขาแล้วสินะ

แต่คงไม่รู้สินะว่า...

“นั่นสินะ ไม่ว่าจะแดนเนียลหรือสตีเวน สุดท้าย...ก็ต้องตายอยู่ดี”

ฝีเท้าที่ลงมาจากขั้นบันไดหยุดชะงักมองสายตาที่เคร่งขรึมเมื่อครู่ ที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นยิ้มแบบที่...ทำให้นึกถึงยอดยาหยีขึ้นมาเลยทีเดียว

เสียงฝีเท้ามากมายจากชั้นบนสุดทำให้สตีเวนที่ว่าตรวจสอบทุกห้องเป็นต้องชะงักค้างอีกครั้ง

ไม่อยากเชื่อว่าในคฤหาสน์หลังนี้จะมีคนมากขนาดนี้แล้วที่เขาเดินทั่วบ้านล่ะ!

“คิดว่าฉันมาที่นี่คนเดียวจริง ๆ น่ะเหรอ...คิดน้อยไปหรือเปล่า”

“ตายจริงต้อนรับได้น่าประทับใจเสียจริง เฮ้ย!” พูดจบแรงถีบมหาศาลก็ถูกส่งมากระแทกแผ่นหลังของสตีฟอย่างแรงจนเกือบคว้าราวบันไดไว้ไม่ทัน มันคงกะให้ตายจริง ๆ นั่นแหละ

“แรงดีนิสนใจมาเป็นลูกน้องฉันไหม โอ๊ะ อั้ก”

ขนาดโดนรุมทั้งหน้าและหลังตัวเขาก็ยังมีอารมณ์โต้ตอบ และชักจูงให้พวกของเขาไปเป็นพวกอีก ไอ้บ้านี่มันต้องเป็นคนแบบไหนกันแต่แบบนี้แหละที่เขาชอบ

โจเซฟมองการต่อสู้ขนาดย่อมภายในบ้านตัวเองที่รู้สึกว่าลูกน้องที่มีอยู่มันไม่ได้เรื่องสักคน คนสิบคนยังล้มชายคนเดียวไม่ได้แถมตั้งแต่ที่ยืนมองมาสตีเวนถูกต่อยไปแค่สองครั้ง กับการที่คนของเขาลงไปนอนสลบอยู่ที่พื้นแล้วหก

เสียเวลาที่สุด

ปัง

อึก

“หมดเวลาสนุกแล้ว!!...สตีฟฉันมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกมากคงไม่มีเวลามองการเล่นสนุกของแกอีก”



การพูดคุยเหมือนไม่ทุกร้อนแต่การที่ลั่นไกลใส่กันจนได้แผลที่หัวไหล่ซ้ายแบบนี้คงทำให้ไอ้โรคจิตนี่สติหลุดได้ไม่นอนเลย

ดี..แบบนั้นแหละที่ต้องการให้มันเป็น

“ว้า!!เสียดายจังกำลังสนุกอยู่เลอะ...”

อั้ก!!

แรกกระแทกที่ท้ายทอยทำเอาคนเหลี่ยมเยอะอย่างสตีเวนหมดสติทันที ก่อนจะถูกสั่งให้เอาตัวไปขังไว้ก่อน

“ฉันเกลียดรอยยิ้มของแกที่สุด...เอามันไปขัง”

มือควงปืนก่อนจะเก็บลงที่เดิม เขายืนมองทั่วคฤหาสน์ของตัวเองแล้วก็ยิ่งเจ็บใจ ที่นี่ถูกสร้างโดยเขามันดูดีได้ขนาดนี้ก็เพราะเขา ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่มันจะได้พบเจอเรื่องน่ารำคาญใจแบบนี้ บ้านที่เขาสร้างเพื่อหนีความวุ่นวายตอนนี้มันกลับนำพาสิ่งวุ่นวายและน่ารำคาญเข้ามา

เป็นเพราะมัน..อัดฮัม อัจมาน คาล์ล



แกร็ก

เสียงที่หน้าประตู้ทางเข้าทำให้แสงตะวันที่นั่งก้มหน้าบนเก้าอี้ต้องเงยหน้าขึ้นมามอง จึงพบว่าคนที่เข้ามาเป็นใคร

แสงจากด้านนอกทำให้เขารู้ว่าตอนนี้มันมืดค้ำไปแล้ว เพราะการที่ถูกยึดทุกอย่างไปแถมไม่รู้ด้วยว่าตัวเองโดนจับมานั่งในห้องนี้นานแค่ไหน เพราะมันมืดมากมีก็แค่ไฟดวงเล็กที่ห่อยอยู่บนหัวที่ให้แสงสว่างแค่เพียงนิดเท่านั้น

“เฮ้อ! คุณรู้ไหมว่าผมเกลียดอะไรมากที่สุด? ผมน่ะนะเกลียดพวกแมลงตัวเล็ก ๆ มากเพราะมันทำให้น่ารำคาญเวลามันมาบินรอบตัวเราสร้างความวุ่นวายให้เราจนอยากจะฆ่าทิ้งสักที แต่ก็นะถ้าจะฆ่ามันไปเลยก็น่าเสียดายว่าไหม”

แสงตะวันมองคนที่พล่ามอะไรที่เขาไม่เข้าใจอยู่ได้อะไรก็ไม่รู้แมลง รำคาญ ฆ่าให้ตาย

แต่เอ๊ะ...!! แมลง ฆ่า หรือว่า

ดวงตากลมโตเบิกกว้างเหมือนเข้าใจความหมายทุกอย่างก่อนจะพยายามขยับตัวเพื่อจะลุกไปหาไอ้คนที่พูดอะไรให้ เขากังวล

“คุณพูดถึงอะไรกันแน่ จะฆ่าใคร!” แสงตะวันลนลานถามหาความจริงของความหมายที่เขาได้รับ มันต้องไม่ใช่แค่แมลงอะไรนั่นแน่ ๆ

ขอล่ะอย่าให้ใช่สิ่งที่คิดเลยเถอะนะ

“แหม่ เก่งจริงนะครับที่ทายถูกก็แค่เศษสวะ...ที่มันคิดว่าตัวเองเก่งแต่ดันโชว์โง่ให้ผมเห็นโดยการเดินเข้ามาเหยียบในบ้านผม ถ้ามันอยู่ในป่าความเสี่ยงที่จะรอดเยอะมาก..แต่มันโง่ไงโง่ฮ่าฮ่า!!!”

“ใคร!! บอกมานะใครมาที่นี่” เสียงหัวเราะหยุดชะงักเพราะสียงตะหวาดจากร่างเล็กตรงหน้า ก่อนมือหนาจะกระชากคางมนให้เงยหน้าขึ้นมามองสบตากันแสงตะวันเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรแถมยังมองจ้องกลับแบบท้าทายเหลือเกิน

แรงบีบจากมือหนามากขึ้นจนรู้สึกเจ็บ สายตาแข็งกร้าวสันกรามแกร่งถูกขบกัดจนขึ้นสันนูนเด่นแล้วพูดเสียงรอดไรฟันเพื่อคุยกับคนที่ถูกจับมัดตรงหน้า

“อย่าคิดว่าที่ฉันให้เธออยู่อย่างสบายแล้วจะสามารถมาตะคอกเสียงดังแบบนี้ใส่ฉันได้จำไว้” พูดจบก็สะบัดมือแรง ๆ จนใบหน้าสวยต้องหมุนไปตามแรงก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมาจ้องตาคนที่ก้มลงมาหาแล้วทำการอุกอาจบ้าเลือดเป็นที่สุด...

ถุ่ย!!

ร่างหนาหลับตาเกือบไม่ทันก่อนจะยืดตัวตรงใช้มือซ้ายปาดน้ำเหนียวที่มาจากปากเล็กออกจากหน้าตัวเองช้า ๆ แล้วลืมตามองแสงตะวันแบบคนที่สติขาดไปแล้ว

เพี้ยะ!!

แรงฟาดสุดแรงจนคนที่หนังอยู่บนเก้าอี้ถึงกลับล้มลงไปกองที่พื้นพร้อมเก้าอี้ตัวที่นั่งอยู่ แถมยังรับรู้ถึงความเค็มคาวคละคลุ้งไปทั่วปาก

เขาเจ็บแต่เขาจะไม่มีน้ำตาให้มันแม้แต่หยดเดียว

โจเซฟนั่งลงด้านหน้าก่อนจะกระชากผมหนุ่มขึ้นมา มองคนตัวเล็กที่มีเลือดไหล่ออกมาจากมุมปาก

เห็นดวงตาดูตกใจทำตัวเหมือนเป็นห่วงใช้ผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดให้แต่เขาก็หันหน้าหนีถึงจะมีมือกำอยู่ที่เส้นผมก็ตาม

“จะ..เจ็บมากไหมครับ เนี่ยเห็นไหม ถ้าคุณทำตัวดี ๆ เรื่องนี้มันจะไม่เกิดขึ้นเลย” เสียงพูดหนุ่มนวลต่างจากแรงที่ใช้กับเขาเหลือเกินก่อนจะถูกดึงเก้าอี้ขึ้นตามเดิม ทำเป็นปัดเส้นผมออกให้ดูเรียบร้อยถึงจะเบือนหน้าหนีก็จะถูกดึงกลับมาจ้องตากันอยู่ดี

“ถ้าคุณเลือกผม สิ่งนี้จะไม่เกิดขึ้นกับคุณอี...”

“ไปตายซะ”

“เลือกเองนะ แสงตะวัน เธอจะไม่ได้สิทธิ์นั้นเป็นครั้งที่สองแน่” คำพูดกดเสียงตำเหมือนคนระงับอารมณ์ถูกพูดออกมาก่อนโจเซฟจะผละตัวออกมาจากห้องแล้วสั่งให้คนของมันปิดไฟในห้องปิดประตูแล้วออกห่างจากห้องนี้ซะ

และห้องทั้งห้องก็มืดสนิทไม่เห็นแม้แสงจันทร์ด้านนอกเลย

วังเวงเหลือเกิน

“คุณอยู่ไหนแล้วคุณเมฆ”

น้ำตาหยดเล็กร่วงหลนลงภายใต้ความมืดมิดไม่มีแต่เสียงสะอื้นไห้ให้ใครมาได้ยินเพียงแค่ปล่อยน้ำตาให้ไหล และความอ้างว้างอยู่เป็นเพื่อนเขาจนกว่าใครคนนั้นจะมา

“อิงรอคุณอยู่นะครับ”







โรงแรมของ คาล์ล



“บอสครับสตีฟขาดการติดต่อไปตั้งแต่บ่ายแล้วครับ” คาล์ลรู้สึกเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินอีธานรายงานข่าว

ถึงเขาจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าสตีฟเท่าไหร่เวลาอยู่ใกล้เจ้าหนู แต่ก็พูดไม่ได้ว่ามันมีฝีมือมากและมันยังเป็นลูกน้องที่ภักดีกับเขามานาน

“รู้เป้าหมายหรือยัง”

“ครับ”

“งั้นไป”

เขาห่วงความปลอดภัยของเจ้าหนูเหลือเกินเพราะเขาเองที่หัวร้อนเกินไปถึงได้สติหลุดสั่งลูกน้องตนระเบิดโรงงานทำรถและคาสิโนมันจนกระจุยไม่เหลือแม้แต่ซาก ให้มันกลับไปกู้เพียงเพราะคำรายงานจากสตีฟเมื่อวานตอนเย็นที่ว่าเห็นไอ้โรคจิตนั่นเดินเคียงคู่กับคนของเขาเหมือนไปฮันนีมูนกันมากกว่าโดนจับ ทั้งที่คนของเขาทำหน้าเหม็นเบื่อเกินทน

ไม่รู้ว่าจริงไหม แต่การที่มันทำแบบนี้มันหยามกันเกินไป

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะห้าโมงเย็นแล้วที่สตีฟไม่ส่งข่าวมาหาพวกเขาเลยจนรู้สึกหน้าสงสัยแต่ยังดีที่สัญญาณชีพจรของมันยังทำงานพอให้โล่งอกโล่งใจไปได้บ้างว่าไม่ได้โดนฆ่าหมกป่าไปแล้ว

คาล์ลหันไปมองคนที่เงียบตั้งแต่เดินทางมาถึงก็ไม่พูดอะไรเอาแต่เงียบ จะมีพูดบ้างก็ตอนที่รายงานข่าวฝั่งท่านอาว่ายังปกติทุกอย่างก่อนจะกลับไปเงียบอีกครั้งตอนที่สตีฟขาดการติดต่อไป

“มันไม่เป็นอะไรหรอก ขนาดระเบิดเครื่องบินตัวเองมันยังรอด”

“นายท่าน...ผม”

“เชื่อในตัวมันหน่อยนายคือคนที่มันไม่อยากให้ผิดหวังที่สุด...พี่ชาย” ฟีนิกซ์มองนายใหญ่ที่เขาโตมาด้วยกันจนสามารถพูดคุยในสิ่งที่คนอื่นไม่รู้กันหลายอย่าง ถึงเรื่องที่นายใหญ่มีใจให้เลขาหนุ่มคนนั้นจะยังไม่เคยคุยกันจริงจังก็เถอะ

แต่การที่เห็นนายหลุดบุคลิกตัวเองแบบนี้มันก็ชี้ชัดแล้วว่าเรื่องที่เขาคิดไว้มันจริงยิ่งกว่าจริงเสียอีก

“ครับ”





“เราต้องนั่งเรือเข้าไปประมาณชั่วโมงกว่าครับนาย ก่อนจะต้องดำน้ำเข้าไปอีกหนึ่งกิโล”

“ทำไมต้องดำน้ำ!”

“คุณสตีฟบอกว่าเผื่อมีเครื่องจับสัญญาณใต้น้ำครับ” คาล์ลฟังที่ลูกน้องที่ตนไม่รู้จักบอกถึงเหตุผลที่ต้องลงน้ำในเวลาเกือบหนึ่งทุ่มแบบนี้แล้วเอ่ยออกไปว่า..

“ไม่...เอาเรือเทียบฝั่งฉันไม่ได้มาปล้น”

“...”

“ฉันแค่มาเยี่ยมเจ้าบ้าน..ก็เท่านั้น”

สิ้นประโยคที่น่าขนลุกนั้นทุกคนก็รับคำสั่งอีธานมองหน้าหัวหน้าตัวเองหรือเพื่อนสนิทที่ไม่คิดจะห้ามนายท่าน แล้วเขาก็คิดว่าคงคุยกันมาแล้วละมั่ง

คาล์ลสั่งคนของตัวเองทุกคนให้เตรียมความพร้อมให้เต็มที่อย่าได้มีข้อผิดพลาดอะไรให้เห็นเพราะเขาไม่ชอบ

เจ็ท สกี สองคันพร้อมกับเรือสปีดโบ๊ทอีกสามลำที่มีคนคุมคือ คิณ อีธาน และสองแฝด พร้อมชายชุดดำที่ลงเรือลำละห้าคน ส่วนคาล์ลและฟีนิกซืจองเจ็ท คนละคันพร้อมนำหน้าออกตัวไปก่อนไม่กลัวตาย

เพราะปลายทางที่พวกเขาไปต่างก็มีคนสำคัญอยู่เหมือนกัน

“อยากห้ามไหมพี่ชาย ตอนนี้คิดว่ายังทันนะ”

“นายท่านอยากทำอะไรเชิญตามสบายที่เหลือเดี๋ยวเคลียร์ให้เอง”

“หึ...ได้เวลาปิดบัญชีกับมันสักที”



“พวกแกก็เหมือนกันทำงานสบายมาปีกว่าแล้วสนุกให้เต็มที่ งานนี้ฉันอนุญาต” สองแฝดได้ยินแบบนั้นก็หันไปแท็กทีมกันทันทีอะไรมันจะมันไปกว่าการได้ปลดปล่อยให้เต็มที่กัน

“เฮียจะมันเหรอยิงทีได้แค่สองนัด”

“อยากลองไหม ออกเรือได้แล้ว” อนาคิณหันไปตอบลูกน้องตนที่มุมปากมีรอยช้ำม่วงติดอยู่ก่อนที่มันจะหน้าเสียแล้วรีบสตาส์ตเครื่อง รอยก็ไม่ได้มาจากใครหรอกเขาทำมันเอง

“อย่าคิดมากแล้วเจอกัน” อีธานพูดก่อนจะขึ้นเรือของตัวเองเพื่อนำทีมของตนที่เรียกตัวกลับมาด่วนจากสิงคโปร์

เพราะทุกทีมตอนนี้มาจากลูกน้องของแต่ละคนทั้งนั้นเพื่อง่ายในการคุมอย่างของสองแฝดก็บ้าดีเดือดเหมาเครื่องมาจากจีนโดยตรงโดยไม่ยอมเหลือพื้นที่ให้ผู้โดยสารอื่นเลยแต่สุดท้ายก็เอามาใช้งานจริงแค่ห้าคน

บ้าได้ลูกพี่มันกันทั้งนั้น



เจ็ทสกีสองคันจอดเทียบชายฝั่งด้านหน้าของคฤหาสน์อย่างอุกอาจบ้าเลือดโดยไม่มีใครคิดจะห้ามเลยแม้แต่คนเดียว ปืนที่สะพายหลังมาถูกถอดออกนำมาแบกไว้ให้ดูหน้าเกรงขาม

พวกชายชุดดำที่เห็นแบบนั้นก็พากันเล็งปืนใส่เตรียมยิงแต่ก็ช้ากว่าสองแฝดที่ส่งมีดบินออกไปไม่ถึงสิบวินาที พวกมันก็พากันล้มลงไปกองกันบนพื้นทรายระเนนระนาด

หากเป็นช่วงเช้าพื้นที่ตรงนี้คงเป็นสีแดงสดน่าสยดสยองเลยทีเดียว ดีที่มันเป็นตอนกลางคืนแถมเจ้าบ้านแม่งก็ไม่คิดจะเปิดไฟอีกด้วย

อยากประหยัดก็เชิญตามสบาย

แว่นตาอินฟาเรดคุณภาพชั้นเยี่ยมสามารถมองเห็นได้ในที่มืดถูกสวมใส่กันทุกคนก่อนจะเห็นฟีนิกซ์ส่งสัญญาณให้กระจายตัวออกไปแต่ก็ไม่ลืมบอกกล่าว

“อย่าเดินห่างจากตัวบ้านมากนัก สตีฟมันคงไม่มาแค่เล่น ๆ ”

เขารู้นิสัยของคนรักตัวเองดีคนอย่างสตีฟสั่งร้อยทำล้าน สั่งให้มาสังเกตการณ์ก็คงไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่าเป็นแน่

คงเพาะเมล็ดเม็ดโตไว้ใต้ดินไว้เยอะมากแน่

“ครับหัวหน้า”

“มึงสองตัวไปตามหาสตีฟ” สองแฝดรับคำลูกพี่ก่อนจะรีบพากันเดินออกไปอีกด้าน ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมลูกพี่ไม่ไปเองเพราะตอนนี้คนที่สำคัญกว่าผัวคือนายท่าน

“อีฟนายไปกับคินนะ”

“อือ ขอให้สนุก”

ทุกคนแยกกันออกไปคนละทิศทางก่อนที่เขาและคาล์ลจะเดินมุ่งหน้าไปทางตัวบ้านที่ใหญ่เกินกว่าจะอยู่คนเดียว



พวกเฝ้าเวรยามเห็นเขาก็รีบส่งสัญญาณทันทีก่อนจะพากันสาดกระสุนมาใส่พวกเขา ถามว่ากลัวไหม มันไม่มีอะไรหน้ากลัวไปกว่านายท่านยังปลอดภัยถ้านายยังเดินบุก ตัวเขาก็จะระวังหลังให้เอง

คาล์ลรัวกระสุนใส่ไม่ยั้งก่อนจะหาที่หลบดี ๆ ตอนที่ลูกมันทำท่าจะหมด ฟีนิกซ์ที่ใช้ปืนสั่นแต่ใช่ความแม่นยำของตัวเองจึงสอยพวกมันลงไปหลายคนก่อนจะหันไปมองนายที่เปลี่ยนปืนในมือแล้ว

การหลบข้างเสาแล้วเล็งปืนแบบนี้ทำให้เป้าหมายถูกต้องเป็นที่สุดก่อนที่เขาจะ

อั้ก

ถูกถีบจากด้านข้างจนล้มตัวลงกับพื้นก่อนที่มันจะทำท่าเข้ามากระทืบซ้ำแต่ใครจะรู้ว่าเขาไม่ได้พกแค่ปืนมา มีดสั่นขนาดพอดีมือถูกปาออกไปปักที่หัวของมันทันทีจนมันล้มตัวลงตายคาที่

“เป็นอะไรไหม!!” เสียงตะโกนถามข้ามเสาทำเอาคนที่นอนแผ่อยู่ที่พื้นรีบดีดตัวขึ้นมาทันที

บ้าจริงแทนที่จะดูแลนายท่านกับต้องมาทำตัวเป็นภาระ

การยิงกันจบลงตอนที่ทุกอย่างเงียบก่อนจะได้ยินเสียง...

แปะ แปะ แปะ

“แหม ๆ ทักทายกันแรงใช้ได้นะ...รุ่นพี่”

คาล์ลได้ยินเสียงที่ทักมาแบบนั้นก็ออกจากเสาทันที ก่อนที่ฟีนิกซ์จะรีบเดินเข้าไปหายืนประจันหน้ากับไอ้บ้าโรคจิตที่น่ารำคาญที่สุด

“ตอนแรงก็กะจะมาดี ๆ แต่เผอิญระหว่างเดินเข้ามามองไม่เห็น ก็แกเล่นปิดไฟแบบนี้อะนะ”

“มึงจะบอกว่าที่ฆ่าคนของกูเพราะมองไม่เห็นหรือไงห๊ะ!!” การพูดที่ค่อย ๆ เร่งเสียงขึ้นทำเอาแขกที่มาเยือนยิ้มเยาะใส่ ยืนไหวไหล่เหมือนจะบอกว่า…

ก็ประมาณนั้น

คาล์ลปรับสีหน้ากลับมาเคร่งขรึมก่อนจะถามถึงสิ่งที่ทำให้เขาถ่อมาถึงที่นี่ ที่ที่เขาไม่คิดจะค้นหาหรือรับรู้ถึงการมีอยู่ของมัน

“คนของฉันอยู่ไหน”

“โอ๊ะ คนไหนดีล่ะ ไอ้ฝรั่งผมทองที่คิดว่าตัวเองเก่งจนโชว์โง่ หรือหนุ่มน้อยผู้น่ารักกลิ่นตัวก็หอมทำอาหารก็อร่อย...นายถามถึงใครล่ะรุ่นพี่”

“มึงคิดว่าตัวเองสามารถเล่นลิ้นกับฉันได้จริง ๆ เหรอ ไอ้คุณสวีต”

“ทำไม!! มึงจะพังที่ไหนของกูอีก แหม ๆ แบบนั้นกูก็ไม่รับประกันคนของมึงนะว่าจะยังมีลมหายใจมาเจอมึงหรือเปล่า”

คาล์ลกัดฟันกรอดกดอารมณ์ไม่ให้พุ่งเข้าไปฆ่ามันตายก่อนจะได้เจอเจ้าหนูหรือไอ้บ้าสตีฟลูกน้องประสาทแดกของตัวเอง

เขามองหน้ามันก่อนจะเก็บปืนเข้าซองไว้เหมือนเดิมแล้วก้าวเดินตรงเข้าไปใกล้ชิดกับไอ้คนที่เอาคนของเขามาขู่อย่างไม่กลัวเกรง

โจเซฟเองก็ไม่ได้หลบหลีกอะไรแถมยังแสยะยิ้มน่าสยดสยองออกมาให้เห็นอีก มันทำเป็นใช้มือปัดฝุ่นออกจากเสื้อให้ก่อนที่แสงไฟในคฤหาสน์จะเปิดสว่างจ้าแล้วพบเข้ากับคนอีกกลุ่มหนึ่งที่เดินออกมาจากในตัวบ้านพร้อมกับสตีเวน ที่สภาพดูแทบไม่ได้เอาเสียเลย

“สตีฟ!!” เสียงของฟีนิกซ์ดูเดือดมากเมื่อเห็นสภาพของคนรักที่ทั้งสะบักสะบอมแถมที่ไหล่และต้นขายังมีแผลฉกรรจ์ให้เห็นอีก

“ทะ..ที่รัก อึก ฝันเปล่าวะ” ฟีนิกซ์ยกปืนขึ้นหมายจะฆ่าไอ้คนที่เอาปืนเล็งที่หัวสตีเวนแต่ก่อนที่เขาจะลั่นไกปืนออกไปโจเซฟก็พูดดักไว้ก่อน

“อ้ะ ๆ ยิงมากูไม่รับรองความปลอดภัยของอีกคนนะ” คาล์ลยกมือห้ามฟีนิกซ์ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นถ้าแสงตะวันเป็นอะไรไปพวกมันก็จะไม่มีชีวิตรอดเหมือนกันตอนนี้เขาต้องรออีธานก่อน จะผลีผลามตอนนี้ไม่ได้

“นิกซ์..ใจเย็น”

“ดีใจจังแฮะ ได้เห็นพวกแกเป็นห่วงกันด้วย” รอยยิ้มจากปากช้ำนั้นทำเอาหัวหน้าทีมอยากเขากัดริมฝีปากเพื่อกักเก็บแรงอารมณ์ก่อนที่แผนทั้งหมดจะเสีย เขาจะมาพังมันไม่ได้คนของนายท่านก็สำคัญเช่นกัน

“จะตายแล้วยังจะปากดี”

“อ่ะ อย่าเพิ่งทะเลาะกันสิ มันไม่สนุกเลยนะ”

“ต้องการอะไร” คาล์ลถามออกไปอย่างเหลืออดเพราะทนเห็นรอยยิ้มเหนือกว่าของมันไม่ไว้

รออีกหน่อยเถอะมึง

“เอาจริง ๆ ฉันว่านายรู้ดีเลยล่ะว่าฉันต้องการอะไร”

“หึ คนอย่างมึงนี่มัน...ไก่อ่อน”

“จุ๊ ๆ ฉันจะถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกัน”

“คิดว่าได้ไปแล้วนายจะอยู่ได้เหรอ อย่าลืมว่าที่นั่นไม่ได้มีแค่ฉัน อีกอย่างเด็กอย่างแกอยู่ได้ไม่นานหรอก โจเซฟ”

ใช่..สิ่งที่มันอยากได้เขารู้ดีว่ามันคืออะไร แหล่งทำเงินมหาศาลของเขาธุรกิจทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นมา พื้นที่เขาเป็นผู้ดูแลทั้งหมดในดูไบ เป็นสิ่งที่มันต้องการมาตลอด ขนาดว่าซื้อคนของเขาเพื่อแทรกแซงก็เคยทำมาแล้วโดยไม่รู้เลยว่าคนของเขาอยู่กับมันก็มีแถมใกล้ตัวมันมากเสียด้วย

“มันก็เรื่องของฉันนะ คิดดี ๆ คาล์ลจะมอบมันให้ฉันหรือ...คนรักของแกตาย”

อีกนิดเดียว เขาสามารถควบคุมตัวเองได้อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น

ทำไมอีฟมันช้าอย่างนี้นะ

ฟิ้ววว ฉึก

แต่อยู่ ๆ คนที่ใช้ปืนจี้หัวสตีเวนอยู่ก็ล้มลงกับพื้นก่อนที่ใบหน้าจะเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ

พวกมันแตกตื่นกันยกใหญ่โจเซฟรีบดึงตัวของสตีเวนมาล็อกคอไว้แล้วหยิบมีดที่อยู่บนศพคนของตัวเองมาถือจ่อไว้ที่คอหอยของสตีเวน

“ถือแบบนั้นมันจะดีเหรอจิม!”

“นั่นสิเจมส์ ขนาดเรายังไม่กล้าเลย” เสียงที่ดังออกมาจากในตัวบ้านทำเอาโจเซฟ หันกลับไปมองทันทีก่อนจะตกใจว่าไอ้แฝดนรกมันเข้าบ้านเขามาได้ไง ตั้งแต่เมื่อไหร่

“สงสัยสินะว่าเข้าไปได้ไง พอดีลุงเขาทำเครื่องหมายไว้ให้น่ะ โอ๊ะลุง สภาพดูไม่จืดเลยนะนั่น” หยินที่เฉลยความสงสัยก่อนจะมองดูชายที่เคารพในสภาพที่หนักหนาเอาการ

หนักกว่าโดนลูกพี่ทุบอีก

งานนี้มีคนวอนตายซะแล้ว

“แฝด! ใครให้พวกมึกฆ่ามัน” ฟีนิกซ์เอ่ยถามลูกน้องคนสนิทพร้อมรอยยิ้มที่เห็นทีไรเหมือนงานจะเข้าทุกที

“ละ..ลูกพี่คือพวกเรา..”

“แล้วฉันจะเอาอารมณ์ที่เหลือไปลงที่ใคร”

ฉิบ หาย แล้ว

สองแฝดอึกอักทันทีเพิ่งมารู้ตัวว่าได้ทำการแย่งเหยื่ออารมณ์ของลูกพี่ไปโดยไม่รู้ตัว

แต่ก่อนที่เขาจะโดนหมายหัวเสียงสวรรค์ผ่านสายก็ดังเข้ามาพอดี

นั่นคือ

“นายท่านเจอตัวอิงแล้วครับ”

“ดี อะไร ๆ ต่อจากนี้จะได้ง่ายขึ้น ฟีนิกซ์ จัดการได้ไหม” คาล์ลหันไปถามกับบอดี้การ์ดคนสนิทก่อนจะได้รับการพยักหน้าเป็นการตอบรับ และสอบถามผ่านสายว่าอยู่ทางไหนกัน

“สตีฟ ถ้ายังทำเล่นอยู่อีกกูจะถีบแล้วนะ”

“เจ็บจริงที่รัก นายดูสิ”

“นั่นมึงจะไปไหน อึก” เสียงโจเซฟเรียกตามหลังของ คาล์ล

เคร้ง พรึบ

“อ้า!! มันเกิดอะไรขึ้น พวกมึงทำอะไร”

“เห่อ ก็ถามไปแล้วว่ากล้าจับได้ไงไอ้นั่นน่ะ” หยางชี้ให้ดูที่มีดที่เพิ่งหล่นไปจากมือเขาเพราะอยู่ ๆ มันก็รู้สึกแสบร้อนขึ้นมาทันที ฝามือหนาเกิดเป็นผดผื่นแดงขึ้นเต็มไปหมดแถมยังแสบร้อนตลอดเวลาอีกด้วย

มันเกิดอะไรขึ้น! ที่มีดมีอะไร!

ในระหว่างที่โจเซฟมัวแต่สนใจมือตัวเองที่มันเริ่มร้อนและพุพองมากขึ้นจนลืมสังเกตบุคคลที่ตัวเองกำลังจับเป็นตัวประกันอยู่

ผลัก!! อั้ก!!

สตีเวนใช้แรงที่เหลืออยู่แทงศอกไปด้านหลังหวังว่ามันจะทำให้โจเซฟจุกจนปล่อยแขนที่ใช้ล็อกคอเขาอยู่ออก แต่มันไม่ได้ผลเมื่อแรงที่รัดคอมันกลับมากขึ้นแถมมันยังมีอาวุธใหม่ที่รู้สึกว่าน่ากลัวกว่ามีดบินของสองแฝดเสียแล้วสิ

มันเอาซ่อนไวตรงไหนวะ

เข็มฉีดยาขนาดเล็กถูกทิ่มเขามาที่ต้นคอของสตีเวนทันที ฟีนิกซ์ที่ตั้งท่าจะเขาไปรับตัวคนรักชะงักค้าง สองแฝดที่ถือมีดพร้อมเสียบก็ต้องหยุดเช่นกัน

“มึงเข้ามาอีกนิดกูจะฉีดสารตัวนี้เข้าตัวมันทันที แล้วกูก็ไม่รับประกันนะว่ามันจะแรงแค่ไหน แต่อย่างหนึ่งที่อยากบอกคือ...ไม่มียาแก้ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ” เสียงหัวเราะเหมือนคนบ้าขาดสติมองรอบตัวเองอย่างท่าทาย จะไม่มีใครทำอะไรเขาได้จนกว่าคนของเขาอีกพวกจะมาถึงการทำวิธีนี้คือทางรอด





“ถ้าเขาตายมึงก็ตาย”

“กูต้องกลัวด้วยหรือไง นายมึงมันพังทุกอย่างของกู ได้ในสิ่งที่กูอยากได้ กับเรื่องที่ต้องมาตายแค่นี้กูต้องหวั่นใจหรือห๊ะ!!!”

“มึง!!..ทำตัวมึงเองทั้งนั้น!!”

“ไม่!!..ถ้าไม่มีนายมึง พื้นที่ปกครองในดูไบก็ต้องเป็นของกะ...” เสียงโวยวายดังลั่นพื้นที่หน้าทางเข้า ด้วยความเดือดดานของคนที่ไม่ยอมรับความจริง

“มึงดูละครมากไปหรือเปล่าโจเซฟ มึงคิดว่าล้มนายกูได้แล้วคนอย่างมึงจะสามารถครอบครองมันได้เหรอ? มึงคิดว่าที่นั้นมีแค่นายกูหรือไง” ฟีนิกซ์เองก็เริ่มเอือมระอาเต็มทน ไอ้คนที่มันไม่คิดจะรับรู้เรื่องรอบตัวคิดว่าเมื่อมีอำนาจในมือแล้วจะทำอะไรก็ได้ที่มันต้องการ

ตะกะป่วย ความคิดแบบเด็กป่วย

“แต่ถ้า!!..ถ้าอัดฮัมมันตายทุกอย่างมันก็ไม่ใช่ปัญหา พวกมึงมันเป็นก้อนเนื้อน่ารำคาญ”

“ลูกพี่ไอ้นี่มันพล่ามอะไร คิดว่าบอสเราเป็นใครที่คิดว่ามันจะล้มเขาได้ง่าย ๆ กัน” หยินแฝดคนพี่ถามยิ่งมองหน้ามันก็ยิ่งรู้สึกอยากเล่นสนุกกับมันเหลือเกิน ใบหน้าที่ระแวงไปรอบข้าง เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวขึงตามใส่กัน ปากก็พล่ามกล่าวโทษคนอื่นถึงสิ่งที่ไม่สามารถเป็นของตัวเองได้

ไอ้คนแบบนี้มันน่าจับมาทดลองพิษตัวใหม่ที่เพิ่งได้มาเหลือเกิน

ฟีนิกซ์มองหน้าลูกน้องที่ถามออกมาแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปก่อนจะหันมามองคนที่เหมือนจะทรงตัวไม่อยู่อีกแล้ว

สตีเวนในตอนนี้สภาพเหมือนครั้งแรกที่มันทำงานพลาดแล้วบอสให้เขาเป็นคนลงโทษมันจัง

และใช่เขาทำมันได้คนเดียว เขาคนเดียวที่สามารถทำมันปางตายแบบนั้นได้

ส่วนไอ้พวกที่บังอาจทำมันแบบนี้แถมตอนนี้ยังเอายาเหี้ยอะไรไม่รู้มาทิ่มคาไว้ที่คอคนรักเขาแบบนี้ เห็นแล้วรู้สึกว่าความอดทนอดกลั้นกำลังจะหมดไป

“โจเซฟ สา...วีต ฉันว่าแกพล่ามมาพอแล้ว นะแกช่วย....เอามันออกไปจากคอเขาก่อนได้ไหม?” เสียงยานคางเหมือนคนเบื่อโลกถูกเปล่งออกมาจากเรียวปากสวย (หากว่าไม่มีเครารกลุงลังอะนะ) มือก็แกว่งปืนไปมาหยิบบุหรี่ที่ทิ้งมันไว้ในกระเป๋าเสื้อจุดสูบโดยไม่สนใจคนที่มองการกระทำของเขาอยู่

อยู่ ๆ ฟีนิกซ์ก็รู้สึกเปลี่ยนไป ดูเบื่อโรคดูเหนื่อยหน่ายใจ แตกต่างกับสายตาที่ดูเริ่มสนุกกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

“คิดว่ามึงเป็นใครกันห๊ะ!!” เสียงลนลานพร้อมกระชับแขนให้แน่นมากขึ้น เท้าก็ขยับเดินถอยเข้าในตัวบ้านมือที่จับเข็มก็สั่นตลอดเวลาเพราะมันยังแสบไม่หาย

ผัวะ อึก อั้ก

แค่ก แค่ก

ปลายเท้ายาวที่เดินตามเข้ามาอย่างช้า ๆ ตะหวัดขึ้นเตะมือข้างที่จับเข็มนั่นไว้อย่างแม่นยำแถมสายตายังดูเหี้ยมขึ้น ร้อยยิ้มอันตรายที่สองแฝดเห็นแล้วยังต้องหยุดตัวลงที่กลางห้องโถงปล่อยเรื่องทั้งหมดให้ลูกพี่ทำ ดีกว่าเข้าไปยุ่งแล้วกลายเป็นเป้าเสียเอง

“งานนี้มีคนศพไม่สวยแน่” หยางกระซิบพี่ชาย

“เผลอ ๆ อาจไม่เหลือซาก” หยินเสริม

“มาเอาตัวลุงแกออกไป” สองแฝดรีบตรงเข้าไปหิ้วปีกสตีเวนออกมาทันทีที่ได้รับคำสั่ง

“ส่วนแก...อยากเล่นอะไรสนุก ๆ กับฉันไหม คุณสวีต”






TBC.

ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #42 เมื่อ16-01-2022 14:52:25 »

[/size][/font]
ตอนที่ 25 เจอตัว





ตั้งแต่ที่เจอกับโจเซฟไปเมื่อหัวค่ำไม่รู้ว่าผ่านมานานแค่ไหน แล้วก็ ไม่รู้แล้วว่าด้านนอกเป็นไงบ้าง จะมีคนมาช่วยเขาไหมหรือคนที่ขึ้นมาบนเกาะนี่เป็นยังไงบ้าง คำที่เขาได้ยินจากโจเซฟทำให้แสงตะวันกระวนกระวายใจจนไม่กล้าที่จะหลับตา ถึงร่างกายจะเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าก็ตามที เพราะตั้งแต่ที่ถูกจับมาไว้ที่ห้องนี้ โดนตบไปหนึ่งทีจนเลือดกรบปาก

ยังไม่มีแม้แต่น้ำตกถึงท้องเขาเลยมันประท้วงร้องเรียกไปหลายครั้งแต่ก็ได้แต่อดทนบอกกับตัวเองว่าเดี๋ยวก็จะได้ออกไปแล้วเดี๋ยวก็มีคนมาช่วย เราจะมาตายที่นี่ไม่ได้ยังมีแม่และน้องที่เราต้องกลับไปปกป้องและดูแล ห้ามมาทิ้งชีวิตที่นี่เด็ดขาด

แต่พอความเงียบเข้ามาครอบงำจิตใจความคิดมากมายก็ตีรวนกันไปหมด พอจิตตกน้ำตามันก็ไหลออกมาเองก่อนที่เสียงสะอื้นไห้จะดังเล็ดลอดออกมาจากเรียวปากที่สั่นระริกเพราะกำลังกัดข่มอารมณ์ที่แปรปรวนของตัวเอง

“ฮึ คุณอยู่ที่ไหน อิงจะไม่ไหวแล้วนะ” เสียงร่ำไห้ดังก้องไปทั่วพื้นที่แคบ ๆ ภายในห้องอากาศด้านในเหมือนเริ่มหนาวขึ้นแบบแปลก ๆ เพราะมันไม่ได้เย็นเพราะอากาศแต่เป็นเพราะเครื่องทำความเย็นที่เหมือนจะถูกตั้งไว้ให้เปิดเองอัตโนมัติยิ่งทำให้แสงตะวันดูโดดเดี่ยว

ทำให้คิดถึงเรื่องราวหลายวันที่ผ่านมาถ้าวันนั้นเขายืนฟัง ตั้งใจฟังที่คนหน้านิ่งพูดในวันนั้นหรืออาจจะเป็นตอนที่พี่ชายคนที่เขาเครารพแนะนำให้ล้มเลิกความคิดเขาน่าจะฟัง มันอาจจะดีกว่านี้ดีกว่าตอนที่ไม่มีใครให้มองเห็นมีแค่แสงเหนือศีรษะกับความมืดที่แสงส่องไปไม่ถึงเท่านั้น

ทำไมมันอึดอัดขนาดนี้นะ

ภายนอกหลังจากที่รู้หน้าที่ของตัวเองแล้วทุกคนก็แยกกันไป อีธานและอนาคิณรับหน้าที่ตามหาแสงตะวันแต่ไม่ง่ายเลยที่พวกเขาจะได้เจอน้อง

“ไหนสตีฟบอกมันอยู่คนเดียวไง”

“นี่คงเป็นสิ่งที่ทำให้มันขาดการติดต่อเรา”

“ไอ้พวกสวะเอ้ย!!”

ปัง ปัง ปัง

เสียงปืนสนั่นขึ้นเมื่อทั้งสองเดินมาใกล้กับปีกซ้ายของคฤหาสน์ ชายชุดดำนับสิบที่คาดว่าน่าจะได้ยินเสียงมาจากทางฝั่งบอสแน่ ๆ ถึงรีบวิ่งกู่มาทางนี้กันหมดเลย

ปัง

“มันโง่กันหรือเปล่าวะวิ่งใส่ลูกกระสุนแบบนี้” คินที่มองความโง่ของพวกมันที่ไม่คิดจะหลบลูกกระสุนพวกเขาสักนิดมันคิดว่าจะยิงโดนพวกเขาจริงน่ะเหรอ!

คิดน้อยมากไอ้ไก่อ่อน

“แยกกันไปไหมแม่งที่นี่กว้างเกินไปสำหรับเรา”

“เอาสิ นายไปปีกขวาไปตรงนี้ฉันลุยเอง” อนาคิณบอกกับอีธานก่อนจะโผล่ตัวออกไปยิงไอ้พวกที่ไม่คิดจะล้มเลิกความคิดแบบนี้

และก็สอยได้อีกสาม-สี่ หึ

“แบบนั้นดูไม่แฟร์เลยนายกำลังสนุก!”

“เดี๋ยวนายก็สนุกนา!!!” อนาคิณตอบยิ้ม ๆ ก่อนจะหลบเข้ามาเปลี่ยนกระสุนแล้วกลับไปยิงพวกมดแตกรังต่อ

อีธานยิ้มกลับมาให้ก่อนจะวิ่งออกไปอีกทางเพื่อช่วยกันตรวจอีกด้านของที่นี่

“รอพวกเราก่อนนะอิง”

พออีธานออกไปแล้วก็พอดีกับชายชุดดำที่เหลือตายเกลื่อนทาง อนาคิณเดินออกจากเสาที่หลบอยู่ก่อนจะเดินเข้าไปดูผลงานตัวเองด้านหน้า เห็นมีการเคลื่อนไหวอยู่ก็ไม่รีรอที่จะจ่อที่หัวมันแล้วปล่อยลูกออกผ่านลำกล้องเจาะทะลุหัวทันที

“หึ..รู้สึกดีเป็นบ้า” มองดูผลงานอีกหน่อยพอให้การหายใจที่ดูตื่นเต้นกลับมาเป็นปกติถึงได้ออกค้นหาน้องเล็กของเขาต่อ

ไอ้บ้านบ้านี่ก็เนาะดีที่อีธานส่งภาพคร่าว ๆ มาให้บ้างแล้วจากการถ่ายภาพของสตีเวนมันเลยทำให้การเดินค้นหาง่ายขึ้น หรือเปล่า!!

พอมันโล่งแบบนี้มันยิ่งคิดไม่ได้เลยว่ามันจะเอาคนตัวเล็กแบบนั้นไปไว้ที่ไหน หรือจะเป็นชั้นบน ห้องที่สตีเวนบอกมันถูกล็อคไว้ ใช่ ต้องใช่แน่ ๆ และก่อนที่เขาจะหันตัวกลับไปเสียงสองแฝดก็ดังมาตามสาย

“เจอลุงแล้ว”

“เยี่ยม” เสียงอีธานตอบกลับแต่เราก็ต้องหยุดความคิดเมื่อหยางคนน้องพูดต่อ

“ลุงโดนพวกไอ้บ้าโจเซฟจับตัวอยู่โถงทางเข้า แต่เหมือนพวกมันยังไม่รู้ชะตากรรม” เสียงนั้นไม่ได้ดูเครียดเลยแต่เสียงที่ได้ยินกลับดูสนุกอย่างบอกไม่ถูก

“ยังไง” อนาคิณไขข้อสงสัยด้วยการถามออกไป

“ก็มันดันจับตัวลุงต่อหน้าเมียเขาด้วยสภาพอย่างหมา” คำว่าอย่างหมาของเจ้าแฝดนรกบ่งบอกสภาพร่างกายของสตีเวนได้อย่างดีและพวกเขาที่ได้ฟังแบบนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าไอ้คนที่ทำ...

“ไม่ได้ตายดีแน่มึง/ไม่ได้ตายดีแน่มึง” นี่คือเสียงเขาและอีธานที่คิดไว้เหมือนกันและยิ่งได้ยินเสียงขัดใจที่เล็ดลอดเข้ามาในสายแล้วนั่นเหมือนจะมีคนได้รับกำซะด้วย

“ทางนายเป็นไงบ้างอีฟ” อนาคิณถาม

“เจอมดไม่กี่ตัวจนรู้สึกว่ามันปล่อยทางนี้จนเกินไป มันทำให้น่าสงสัย”

“ยังไง”

“มันดูง่ายไปเมื่อกี้ที่เราอยู่ตรงนั้นมดมาแทบกำจัดไม่ทันแต่ฝั่งนี้คือแบบ..มันไม่ใช่ว่ะ” อีธานตอบความคิดของตัวเองที่เขาคิดว่ามันแปลกมาก ๆ ทั้ง ๆ ที่ปีกซ้ายที่จากมามีคนคุ้มกันมากเกินไปด้วยซ้ำแต่ปีกขวากลับมีแค่ไม่ถึงสิบคน ทำไมมันถึงปล่อยพื้นที่ตรงนี้ไว้โล่งแบบนี้

“ทางนั้นเป็นไง เจออะไรบ้างยัง”

“เงียบฉิบหายไม่น่ารีบจัดการเลยคนของนายเจออะไรบ้างไหม” อนาคิณถามถึงลูกน้องของอีธานที่แยกออกไปเพื่อติดตั้งสัญญาณอะไรสักอย่าง

“ใกล้เสร็จแล้ว ยังไม่เจออะไร สตีฟมันน่าจะติดตั้งไว้ที่อื่น” ใช่พวกเขากำลังช่วยกันตามหาของเล่นของไอ้คนอารมณ์ดีที่แบกมันขึ้นหลังมาด้วยเพราะคิดว่าต้องสนุกก่อนที่มันจะโดนจับตัวไป

“แล้วของนายล่ะ”

“ด้านบนเห็นว่าไม่มีอะไรห้องที่มันล็อคไว้มีแค่เงิน”

“เงิน!!

“อืม ที่นี่คงมีห้องใต้ดินไว้ให้มันใช้ฟอกเงินเล่นแน่ ๆ ” อนาคิณหมายถึงห้องทุกห้องบนชั้นสองที่สตีเวนบอกไว้ว่ามันใช้แม่กุญแจที่สั่งทำพิเศษแต่เวลามันน้อยเลยไม่ได้ลองไขดูว่าข้างในคืออะไร วันนี้พวกเขารู้แล้วว่ามันคืออะไร

“หนีภาษีมาไกลเลยนะ..หึ” แต่ก็คงไม่ได้ใช้แล้วแหละ เขาคิดว่านะ

“เดี๋ยวฉันกำลังจะไปสมทบนายเพราะคิดว่าฝั่งนี้ไม่มีอะไรแน่ ไอ้พวกมดแตกรังนั่นคงเป็นเหยื่อล่อให้เราไขว้เขวแน่”

“ได้” อีธานตอบรับเสร็จก็เดินสำรวจรอบ ๆ อีกครั้งเพราะมันไม่มีใครแล้วแถวนี้ แต่การที่มันเงียบแบบนี้แหละน่ากลัวที่สุด

ปัง

และความคิดของเขาไม่ได้ผิดอย่างที่คิดเลยสักนิด เมื่ออยู่ ๆ ก็มีกระสุนเฉียดแก้มเขาไปเพียงนิดทำให้กลิ่นคาวคลุ้งติดจมูกก่อนจะรู้สึกเย็นชื่นที่แก้มขวาเพราะลมพัดผ่าน

เขารีบหลบเข้ามุมทันทีก่อนจะใช้มือปาดน้ำสีแดงออกจากใบ้หน้ารอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นมาทันที คนที่ทำเขาเป็นแผลได้ต้องเก่งมาก ๆ ขนาดว่ามันอยู่แถวนี้เขายังไม่รู้สึกตัวกันเลย

“โว้ว ๆ ๆ เก่งใช่ได้เลยนี่ คิณระวังตัวด้วยเรามีแขกรับเชิญฝีมือดี”

“หืม..ต้องดีมากแน่นายถึงกล้าชมขนาดนี้” คิณได้ยินแบบนั้นจากตอนแรกแค่เดินไวไวกลายเป็นออกแรงวิ่งแทน

“ก็ดีขนาดที่ว่าเกือบทำหน้าฉันทะลุได้”

“ฝีมือไม่เบาจริง ๆ ” ต้องเท้าเบาแค่ไหนถึงเขาใกล้เพื่อนเขาได้มากขนาดนั้นกัน เก่งขนาดนี้เขาคิดเป็นใครอื่นไม่ได้เลยจริง ๆ นอกจาก

“ฉันคิดว่านายเจอแม่เสือน้อยเข้าให้แล้วล่ะอีฟ”

“ให้ตาย!!ฉันไม่ไดเตรียมใจจะเจอเธอเลย คิณวันนี้ฉันดูเป็นไง”

“โว้ยลุง!!..จะโดนยิงแสกหน้าอยู่แล้วยังจะห่วงอะไรอีก” หยินที่ฟังตาลุงแล้วเหมือนจะหัวร้อนขึ้นมาทันทีอะไรคือเกือบโดนยิงตายแล้วยังห่วงหล่อ แม่ง! มันน่านัก

“แกไม่รู้อะไร เขามีความหลังกันมาก่อนไง”

“มันต้องเป็นความหลังแบบไหนห๊ะตาแก่บ้า”

“ก็เกือบหาป้าสะใภ้ให้แกได้ก็แล้วกัน”

“ว้าว! ใช่เวลาไหมวะ” เสียงโวยวายจากสองแฝดทำเอาอีธานกลั้นขำไม่ได้ไอ้เด็กพวกนี้ลืมตัวอีกแล้วสินะถึงไม่รู้ตัวว่าเผยความห่วงใยมาให้กันได้ขนาดนี้ แต่เขาจะไม่พูดหรอกแบบนี้มันก็ดีอีกแบบ ดีกว่าโดนพวกมันยียวนกวนอารมณ์เป็นไหน ๆ

แต่ตอนนี้ขอตามหาตัวแม่เสือน้อยของเขาก่อนดีกว่า

“ไงคนสวย ไม่คิดจะออกมาเจอกันหน่อยเหรอ”

“...”

“คิดถึงกันบ้างไหมที่รัก”

ปัง

“โอ๊ะ คงคิดถึงกันมากเลยสินะ” เสียงหัวเราะชอบใจกับการตอบรับจากอีกคนที่ไม่แน่ใจว่าอยู่ตรงไหน แล้วกระซิบคุยกับอนาคิณผ่านสาย

“ถึงยังคิณ”

“ฉันอยู่หลังนาย ไม่ต้องหันมาฉันจะอ้อมไปอีกทาง”

“ไม่คิดจะออกมาเจอกันจริง ๆ เหรอ กายอาร์ โลวเลน์ส”

ฟิ้ว!! ฉึก

“อ่ะ รู้แล้ว นี่กะจะทำหน้าฉันเสียหายจริง ๆ สินะ”

“คิณทางขวาเก้านาฬิกา เบา ๆ นะเดี๋ยวผิวช้ำ”

“หึ จัดให้” อนาคิณรับคำก่อนจะใช้ฝีมือการย้องเบาของตัวเองแอบไปด้านหลังของแม่เสือน้อยที่ปามีดออกมาเมื่อครู่นี้ เกือบเสียเพื่อนแล้วไหม แต่คุ้มจริง ๆ

แกร็ก

“อย่าขัดขืนดีกว่ากายอาร์ ฉันไม่อยากทำเธอเจ็บจริง ๆ” ปืนที่จ่อทายทอยไม่ได้ทำให้เจ็บใจเท่ากับการที่อนาคิณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมเขาไม่รู้ตัว

เพราะมัวแต่เล็งเป้าไปที่อีธานเลยทำให้ลืมระวังหลังสินะ

“ฉันไม่ชอบฟังคำสั่งใครนอกจากบอสเสียด้วยสิ” ว่าจบก็ใช้ความพลิ้วไหวของตัวเองหันไปจับข้อมือของอนาคิณก่อนจะทุบเข้าข้างฝาเป็นเหตุให้ปืนลั่น อีธานที่รอฟังผลได้ยินก็รู้แล้วว่าคงไม่ง่ายเหมือนที่ผ่านมาสินะ ก็นี่มันมือขวาของโจเซฟเลยนะคนที่มีค่าหัวและค่าตัวพอ ๆ กับเจ้าแฝดนรกรวมกันอีก

“เฮ้!!คิณ เอาอยู่ไหมตอบด้วย”

อึก ปัง

“อ่า! เอาอยู่นา!” เสียงตื่นเต้นผ่านมาทางปลายสายก่อนจะเป็นการบอกให้เขาไปตามหา แสงตะวันก่อนเพราะคิดแล้วว่าแถวนี้ต้องมีที่ ๆ ทำให้พวกเขามองข้ามก็เป็นได้

“คิณอย่าฆ่าเธอนะ ขอร้อง”

“นายก็รู้ว่าไม่มีวันนั้นแน่นอน” ก็พวกเขาหมายปองคนคนนี้มานานพอ ๆ กันนี่จะให้ฆ่าได้ไงแต่ตอนนี้ขอใช้กำลังสยบแม่เสือน้อยก่อนแล้วค่อยมาว่ากันทีหลัง

“อย่าคิดจะฮุบไว้คนเดียวด้วย”

“ไปได้แล้ว อุกน่ารำคาญ” เสียงที่ผ่านเข้ามาในสายทำให้เขายิ้มได้จริง ๆ เหมือนได้กำลังใจยังไงก็ไม่รู้ บ้าจริง รู้สึกเลือดลมสูบฉีดขึ้นมาเลยที่เดียว

“ต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ฉัน”

“ลุงว่าอะไรนะ” อารมณ์สีชมพูหยุดลงเพราะเสียงจากไอ้เด็กนรกที่ขัดจังวะก่อนจะถอดหูฟังออกแล้วเดินสำรวจต่อ



“เหลือเราสองคนแล้วนะ”

“แล้วไง ต้องดีใจไหม”

“ไม่รู้สิ แค่หวังว่าจะเห็นเธอเขินสักครั้ง” การพูดคุยกันเหมือนวัยรุ่นเริ่มมีรักต่างจากสถานการณ์ชกต่อยกันมันช่างไม่ลงตัว ขัดแย้งกันสุด ๆ

“ตายก่อนสิ”

“ได้ไงฉันยังไม่ได้เห็นแก้มก้นเธอเลยนะ” อนาคิณยียวนจน กายอาร์ที่ฝึกความอดทนมาพอตัวก็รู้สึกว่ามันเริ่มจะหมดไป

จริงอยู่ที่ว่าเขาเป็นคนของโจเซฟแต่เขาไม่ได้มีอารมณ์ความคิดแบบนั้น แบบที่เหมือนเอ่อ...คนบ้า

“ฉันจะตัดลิ้นนายให้ตายเถอะ” พูดจบกายอาร์ก็พุ่งตัวเขาใส่ตวัดมือนิดหน่อยเพื่อส่งมีดที่ซ่อนไว้ออกมา สายตาเล็งไปที่ลำคอหนาแต่ก็ต้องพลาดท่าเมื่ออนาคิณปัดป้องได้ทัน

“ฝีมือตกหรือเปล่านะ” อนาคิณพูดขึ้นตอนที่จับข้อมืออีกคนได้แล้วบิดไปไขว้ไว้ด้านหลังแอบสูดดมกลิ่นข้างลำคอที่ดูหอมแบบชายแท้เหลือเกิน

อืม กลิ่นที่น่าลิ้มลอง

จับได้ไม่นานก็ต้องปล่อยออกเมื่อกายอาร์ใช้ช่วงที่ถูกดันติดเสายันเท้าแรงเพื่อม้วนตัวเป็นคนจับอนาคิณไว้แทนและไม่ลืมที่จะเตะข้อพับขาจนตัวเขาเสียหลักลงไปคุกเข่าด้านหน้าแถมยังรู้สึกว่ามีอะไรมาจ่อที่คอหอยอีก

“เร้าใจดีจริง”

“ไอ้โรคจิต”

“รักฉันขึ้นมาบ้างหรือยัง อึก” พูดยังไม่จบดีก็ต้องหยุดเพราะคนที่จ่อมีดไว้ดันมีดเข้ามาใกล้มากขึ้นถึงกับรู้สึกแสบ ๆ ขึ้นมาเลยทีเดียว ก่อนที่กายอาร์จะเปลี่ยนใจสับศอกลงไปที่คอของอนาคิน

“พวกแกมันโรคจิต ทำไมฉันต้องมาพัวพันกับคนแบบนี้ด้วยนะ” ไม่เว้นแม้กระทั้งนายตัวเอง พวกที่คิดทำอะไรแล้วเดาทางไม่ได้เลยสักที

แต่ระหว่างที่กายอาร์ชะล่าใจที่คิดว่าทำอนาคิณหลับไปแล้ว เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบแก้เครียด

กริ๊ง

เสียงซิปโป้ดังขึ้นข้างหูมือที่ควานหาไฟแช็คของตัวเองต้องหยุดลงก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

“ฉันน่าจะฆ่านายซะ”

“นั่นสิ..ปึก” อนาคิณสับมือลงท้ายทอยกายอาร์ก่อนจะยื่นแขนออกไปรับร่างที่อ่อนตัวลงเพราะโดนสับสวิตซ์ให้หลับกลางอากาศ

“ตอนหลับช่างยั่วนัก แต่ฉันชอบตอนที่เธอตื่นมากกว่านะ” อนาคิณจับแม่เสือน้อยไปมัดไว้ที่เสาก่อนจะหยิบเทปดำออกมาจากไหนไม่รู้เขาใช้มันพันไว้รอบกำปั้นของกายอาร์ เพื่อกันแม่เสือน้อยแอบช่วยตัวเองแล้วหนีไป เจอก็ยากเข้าใกล้ยิ่งเลิกคิดเจอตัวขนาดนี้ไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ แน่ อย่างน้อย ๆ ต้องได้พูดคุยกันให้เข้าใจเสียก่อน

“เอาไว้แบบนี้หวังว่าตื่นมาแล้วจะไม่หัวร้อนหรอกนะ”

อนาคิณเดินออกจาจุดที่เขามัดอีกคนไว้ก่อนจะเดินตามหาน้องเล็กอีกครั้งและครั้งนี้เขาก็เจอเบาะแสใหม่เมื่อเจอกับรีโหมดอะไรสักอย่างที่วางแหมะอยู่ตรงหน้านี้

“หวังว่าจะไม่ใช่ระเบิดนะ อีธานได้ยินฉันไหมฉันเจอรีโหมดอะไรบางอย่างตกอยู่”

“มันเป็นแบบไหน”

“เหมือนรีโหมดรถ หรือที่จุดระเบิดไม่แน่ใจ”

“อย่ากดนะคิณ” อีธานบอก

“ไม่คิดทำอยู่แล้ว แต่มันทำให้ฉันคิดว่าแถวนี้อาจมีห้องอะไรซ่อนอยู่ เรียกคนของนายกลับมาฉันว่ามันต้องอยู่แถวนี้แน่ ๆ ”

“ได้ ฉันจะกลับไปหานะ”



ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะตามกำแพงบ้านไม่ได้ทำให้คนด้านในรู้ได้เลยว่าด้านนอกตอนนี้กำลังมีคนมาช่วยเขามากมายแค่ไหน

“ตรงนี้ฉันว่ามันดูบาง ๆ ไปนะ”

“ถอยสิ๊ ก๊อง ๆ อืมบางไปจริง ๆ ” อนาคิณว่าขึ้นเมื่อลองใช้นิ้วเคาะลงที่เดียวกันกับอีธาน

“เอาไง จะลองกดหรือหาทางเอง”

“เราเสียเวลามามากแล้ว...กดเลย” อีธานเอยออกมาเมื่อมันใช้เวลามากเกินไปแล้วจริง ๆ ถึงจะหวั่นใจอยู่มากก็เถอะ ถ้ารีโหมดนี้เป็นปุ่มกดระเบิดละก็...แล้วถ้ามันติดอยู่ที่ตัวน้องน้อยอีก!

อนาคิณมองหน้าเพื่อนอีกครั้งก่อนจะได้แรงพยักหน้าย้ำกับคำตอบเขาสูดลมหายใจอีกครั้งพากันถอยออกจากกำแพงที่ยืนกันอยู่ก่อนจะยอมกดรีโหมด ในใจก็คิดแล้วว่าหากมันจะเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ เขาก็อยากวิ่งกลับไปเสาที่สามตรงนั้นที่มีใครอีกคนถูกมัดอยู่

แกร็ก ครืดดดด

แต่เสียงที่เหมือนประตูเปิดก็ทำเอาทั้งหมดที่อยู่ตรงนี้มองหน้ากันก่อนจะมองไปที่กำแพง อิฐฝาพนังด้านนอกเปิดออกก่อนจะเห็นประตู้อีกบานที่น่าจะหนาพอตัวเลย

“มันไม่ใช่ระเบิด” อีธานพูดยิ้ม ๆ แล้วพากันเดินเข้าไปใกล้กับจุดนั้นและเหมือนเขาจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง

ฮึก ฮึก

อีธานมองหน้าอนาคิณที่ตอนนี้เหมือนจะมีรอยยิ้มขึ้นมานิด ๆ ก่อนจะช่วยกันเปิดประตูที่เจอออก เขาและอนาคิณตั้งกระบอกปืนขึ้นเตรียมยิงหากว่าด้านในไม่ได้มีแค่แสงตะวันจะได้ไม่พลาดท่าเสียทีทีหลัง ลูกน้องของอีธานที่ทำหน้าที่เปิดรหัสประตูก็หันมาบอกว่าเปิดได้แล้ว

“หึ ก็ไม่เท่าไหร่นี่” รหัสทางเข้าขนาดลูกน้องเขายังเปิดได้พวกมันไม่ได้คิดจะตั้งไว้ตั้งแต่แรกด้วยซ้ำมั่ง เพราะคงคิดว่าไม่มีใครจะหาที่นี่เจอ

แอ๊ด!!!

เสียงบานประตูเปิดออกพร้อมกับแสงไฟจากกระบอกไฟฉายทำให้คนที่นั่งติดอยู่กับเก้าอี้ถึงกับต้องหยี่ตาหลบเพราะมันแยงตาเหลือเกิน จึงไม่ได้เห็นว่าเป็นใครที่เดินเข้ามาแต่ที่รู้แน่ ๆ เลยคือ...

มากกว่าหนึ่งคน

“อิง”

“พระเจ้า!!มันทำอะไรเธอเนี่ย” อีธานอุทานออกมาเสียงเบาหวิวแทบไม่ได้ยิน เขามองภาพเด็กน้อยที่เขาเป็นคนสัมภาษณ์งานเองกับมือกับสภาพตอนนี้เสือผ้าเปื้อนฝุ่นดวงหน้าเต็มไปด้วยคาบน้ำตาจนไม่น่ามองไหนจะมุมปากนั่นอีก

“พี่คิณ! อีธาน!! ฮือ!!” แสงตะวันปล่อยโฮออกมาทันทีเมื่อรู้ว่าเสียงที่เขาได้ยินเป็นของใครหมดแล้วความเข้มแข็งที่ฝืนทนมาเนิ่นนาน

“แจ้งบอสเร็วเราพบอิงแล้ว” อีธานรีบรายงานบอกคาล์ลทันทีเมื่อช่วยแก้มัดให้เจ้าเด็กน้อยได้ น่าสงสารเกินไปแล้วอิง

แสงตะวันพอหลุดออกจากพันธนาการก็โผตัวเข้าใส่พี่ชายที่เครารพอย่างอนาคิณทันที

“พี่ขอโทษอิง พี่ขอโทษ” อนาคิณที่เห็นสภาพน้องน้อยแล้วก็อดไม่ได้ที่จะโทษตัวเอง

“ฮือ!!อิงกลัวพี่คิณอิงกลัว ฮึก” เสียงร้องไห้เหมือนเด็กน้อยวัยสามขวบทำเอาคนพี่ทั้งสองปวดแปล๊บไปถึงทรวงอกกันไปหมด

ตั้งแต่รู้จักเด็กคนนี้มาไม่มีครั้งไหนเลยที่พวกเขาจะได้เห็นแสงตะวันอ่อนแอแบบนี้ ขนาดโดนด่าเรื่องงานยังไม่เคยร้องมีแต่ฮึดสู้ มันต้องหนักหนาแค่ไหนกันนะกับเด็กคนนี้

รอไม่นานเสียงฝีเท้าเร่งรีบเหมือนคนวิ่งก็ตรงมาทางนี้พร้อมเสียงเรียกหาเจ้าหนูน้อยของเขา

“อิง!! อิง!!” คาล์ลเรียกเสียงสั้นเครือก่อนที่ใจจะกระตุกเมื่อเห็นเจ้าหนูน้อยสภาพแย่แค่ไหน

ไหนไอ้สตีฟมันบอกอยู่ดีกินดี แล้วนี่มันคืออะไร!

“คุณเมฆ ฮึก ฮือ!! นึกว่าจะไม่ได้เจอแล้ว”

“ไม่มีวันนั้นซะหรอก ชูว!!ฉันอยู่นี่แล้ว ฉันอยู่ตรงนี้” คาล์ลกอดปลอบแสงตะวันอย่างอ่อนโยนทั้งที่จิตใจเขาตอนนี้มันช่างร้อนเป็นไฟอยากจะฆ่าไอ้คนที่ไม่ทำคนของเขาเป็นแบบนี้เหลือเกิน

อีธานและอนาคิณมองหน้ากันก่อนจะนำทีมออกจากห้องนี้เพื่อช่วยกันตรวจเช็คอย่างอื่นต่อ พอเรียบร้อยก็พากันกลับไปรอที่เรือ ขากลับเขาคงได้ขี่เจ็ทสกีกลับกับคิณแทนแล้วแหละ

ไม่สิพวกเขายังต้องเอาของขวัญกลับด้วย คงไปเจ็ทสกีไม่ได้แล้ว



“อิงขอโทษ ฮึก อิงน่าจะฟังคุณ”

“ฉันก็ขอโทษที่ปล่อยให้เธอเดินออกจากห้องไปวันนั้น ถ้าฉันคิดรั้งเธอไว้...” เขากัดฟันตัวเองแน่นจนได้ยินเสียงครูดเกิดขึ้นภายในปาก ถ้าวันนั้นเขาทำตัวเอาแต่ใจกว่านี้อิงก็คงยังปลอดภัยไม่เจ็บตัวแบบนี้ ยิ่งเห็นมุมปากเล็ก ๆ นั่นแล้วยิ่งอยากจับไอ้คนที่ทำไปเป็นอาหารลูกเขาเสียจริง โทษฐานที่บังอาจมาทำแม่มันเจ็บตัว

“กลับบ้านกันนะ กลับบ้านของเรา” เด็กน้อยพยักหน้างึกงักระรัว ๆ พร้อมกับกระชับมือบางที่กำเสื้อของคนตัวโตให้แน่นขึ้น

“ต่อจากนี้จะไม่มีใครทำเธอเจ็บตัวแม้แต่ปลายเล็บ” พูดจบคาล์ลก็ชอนตัวเจ้าหนูของเขาขึ้นมาแนบอกในท่าเจ้าสาวเดินออกจากห้องแคบ ๆ นี้

ภายในใจก็คิดหลายอย่างไว้ในหัวว่าจะทำยังไงต่อดีก่อนจะพูดขึ้นผ่านสายหูฟังที่ยังคาอยู่ที่หู

“นิกซ์ อย่าเพิ่งเล่นคนเดียวจนมันตาย”

“แต่นายท่า—”

“ฉันก็อยากเล่นกับมันบ้าง เอาตัวมันกลับด้วย” นั่นคือคำขอสุดท้ายจากคนที่ได้ขึ้นชื่อว่านาย เพื่อน และน้องชายที่เขาต้องปกป้อง ก่อนจะมองดูคนที่นอนจมกลองเลือดจากการที่เขาได้เล่นไปด้วยหลายอย่างแต่ต่อจากนี้คงต้องพอแล้วแหละ ก็นายท่านสั่งมาขนาดนั้นถ้าขืนขัดใจต้องมีคนได้รับกรรมแน่ ๆ

“แฝด เช็กสิ๊มันตายหรือยังช่วยทำให้มันฟื้นที และถ้ามันคิดจะใจเสาะลาโลกไปก่อน ก็ต้องทำทุกทางให้มันตื่นขึ้นมาหายใจให้ได้” การสั่งแบบทีเล่นทีจริงแต่สายตาช่างน่ากลัวเสียเหลือเกิน

“เพราะนายท่านต้องการตัวมันเป็น ๆ ”




ออฟไลน์ bun

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2371
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-5
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #43 เมื่อ18-01-2022 20:18:15 »

ปลอดภัยแล้วนะน้องอิง
แต่คนที่ซวยคงเป็นโจเซฟ

ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #44 เมื่อ31-01-2022 19:42:46 »

ตอนที่ 26 ถูกขอ..แต่งงาน..เหรอ



ตอนที่คาล์ลอุ้มแสงตะวันมาขึ้นเรือ เจ้าตัวก็หลับไปแล้วด้วยความเพลียที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่หลังบ่าย อกอุ่น ๆ กลิ่นที่คุ้นเคยที่เขาโหยหามาหลายวันที่ผ่านมา มันเลยไม่ยากกับการหลับทั้ง ๆ ที่เรือยังแล่นด้วยความเร็วอยู่แบบนี้

ตอนมาคาล์ลขับเจ็ทสกีมาคนละคันกับฟีนิกซ์แต่ขากลับเขาเลือกจะขึ้นเรือแทนเพราะต้องคอยดูแลเจ้าหนู สวนฟีนิกซ์ก็มีควายตัวใหญ่พิงไหล่นั่งฝั่งตรงข้ามเขา ถึงจะดูไม่ใส่ใจแต่การที่ใช้มือสอดประสานกันไว้แบบนั้น มันคงเป็นความรักในแบบนิกซ์ เพราะคำว่าหัวหน้าทีมมันจึงยากที่จะทำตัวอ่อนแอหรืออ่อนโยนให้ใครเห็นที่เห็นก็คงจะมีไอ้คนที่นั่งหลับอยู่ตรงนั้นแหละดีหน่อยที่แผลถูกยิงของมันถูกประถมพยาบาลเบื้องต้นไปแล้ว ไม่ต้องมาหวั่นว่ามันจะมาตายบนเรือที่เขาโดยสารอยู่

“จะเอายังไงต่อครับ” นั่งเงียบกันมานานฟีนิกซ์ก็เอ่ยถามขึ้นก่อนจะหันไปมองคนด้านข้าง

คาล์ลที่มองคนบนตักอยู่ตลอดเวลาแหงนหน้ามองคนถามแว๊บเดียวก่อนจะกลับมาโฟกัสที่เดิม

เขาอยากพาเจ้าหนูไปในที่ที่เขาคิดว่ามันปลอดภัยที่สุดในตอนนี้ ส่วนเรื่องอื่นค่อยคิดทีหลัง หรือถ้าเจ้าหนูตื่นแล้วโวยวายเขาก็พร้อมจะอธิบายให้มากขึ้นจะไม่ยอม ให้เรื่องที่แล้วมาต้องเกิดซ้ำเป็นรอบสองอีกแน่เพราะหากเกิดขึ้นอีกบอกเลยว่าเขาจะไม่ใจเย็นกับใครแบบนี้อีก

“กลับบ้านกัน สตีฟเองมันก็คงอยากพัก”

“...”

“ถ้าเรื่องนี้จบแล้วจริง ๆ ฉันจะอนุมัติให้พวกนายพักยาว ๆ”

“บอส!”

“ฉันแค่อยากให้พวกมันได้พัก ทุกคนมีเรื่องส่วนตัวกันทั้งนั้น นายเองก็เหมือนกัน..นิกซ์”

“ครับ” จบบทสนทนาทุกอย่างก็กลับมาเงียบอีกครั้งมีเพียงเสียงเครื่อง ที่แล่นอยู่กลางทะเล แต่มันไม่ได้สร้างความอึดอัดให้กับคนที่อยู่ในเรือเลยทีเดียว

หยินและหยางที่รับหน้าที่ขับเจ็ทกลับก็ขับเข้ามาใกล้เมื่อเห็นสัญญาณมือจากลูกพี่ที่รักจากตอนแรกพวกเขาขับรั้งท้ายเพราะอยากระวังหลังให้

“พวกแกขับขึ้นฝั่งไปก่อนไป บอกคาเมลาร์ด้วยว่าพวกเราต้องใช้เครื่องบินเจ็ท ขอแบบเครื่องพร้อมใช้งานทันทีหลังเรือเทียบท่า และขอหมอที่ไว้ใจได้ด้วย” รับคำเสร็จพวกเขาก็บิดเครื่องทยานออกไปเลยโดยไม่ต้องคิดหาคำตอบใด ๆ และไม่คิดถามเลยด้วยว่าจะไปที่ไหน ก็แค่เตรียมเครื่องแต่ไอ้ที่ให้เตรียมหมอที่ไว้ใจได้เนี่ยนะ ลูกพี่! นี่ไม่ใช่ดูไบนะ แต่คำสั่งต้องเป็นคำสั่งคงต้องไปเชิญคุณหมอฝีมือดีที่ไหนสักแห่งในแทบนี่แล้วหละเขาว่า

สองพี่น้องนรกแตกขับเจ็ทสกีออกไปไกลแล้ว คนที่ไม่ได้สติมานานก็ฟื้นขึ้นมา พร้อมกับวาจาปากที่น่าทำให้หลับอีกสักรอบ

“ยังไว้ชีวิตฉันแบบนี้ไม่กลัวกันเลยนะ”

“นายท่าน!”

“ไงกาย แค่ก แค่ก ขนาดนายยังพลาดท่าพวกเวรนี่ด้วยเหรอ!”

“ขอโทษครับ”

“ไม่ ไม่ ไม่ นายไม่ได้ทำอะไรผิดเลย” คำพูดดูดีเหมือนไม่คิดจะต่อว่าแต่สายตากลับข่มซะจนคิณที่มองอยู่ต้องดึงตัวกายอาร์ ให้ออกจากจุดนั้นเพราะตอนนี้แม่เสือน้อยของเขากำลังน่าสงสาร อีธานที่เห็นว่าคิณดึงกายอาร์ออกไปแล้วก็นั่งลงต่อหน้าคนที่ถูกมัดติดไว้กับเรือก่อนจะพูดด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

“อย่าใช้คำพูดดูดีของมึงมาทำให้คนอื่นดูแย่ ถ้ามึงรู้จักประมาณตัวเรื่องแบบนี้ก็ไม่เกิดเผลอ ๆ มึงอาจจะได้ในสิ่งที่มึงอยากได้โดยไม่ต้องออกแรงอะไรด้วยซ้ำ” ใช่ถ้ามันเข้าหานายเขาให้ดีกว่านี้ ครั้งแรกที่พวกเขาได้เจอกกับมันคือมันใช้เงินกว้านซื้อพื้นที่ที่ไม่สามารถซื้อขายได้เพราะมันขึ้นทะเบียนเป็นที่ของนายเขา มันก็เล่นสกปกเอาของสกปกอย่างยาเสพติดเข้ามาในถิ่นที่นายเขาดูแล คาสิโนที่ใหญ่ที่สุดแต่ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นแต่ในครั้งนั้นนายของเขาก็ยอมปล่อยมันไปเพราะคิดว่ามันยังเด็กยังหลงในอำนาจที่เพิ่งได้รับ จึงไม่สนใจในคำเตือนจากบิดาสุดท้ายก็ถลำลึกขึ้นทุกวัน ๆ ยิ่งเห็นว่า อัจมาน คาล์ล มีอำนาจมากขึ้นความอิจฉายิ่งทวีมากขึ้นไปด้วย

“ถุ่ย พวกมึงก็แค่ขี้ข้า ไม่ต่างอะไรจากมันมีสิทธิ์อะไรมาสอนคนอย่างกูห๊ะ!!” โจเซฟทำท่าจะจู่โจมเข้าหาอีธานแต่ดีที่ว่ามือของมันถูกมัดไว้อยู่ แต่การที่มาถ่มน้ำลายใส่คนที่ไม่ได้ถูกพันธนาการแบบนี้...

เพี้ยะ

“ที่บ้านไม่สอนเรื่องมารยาทเลยหรือไง”

“อย่าทำเขา!! ขอร้อง” เสียงแข็งที่ปนไปด้วยความอ่อนไหวทำให้อีธานหันไปจ้องหน้าบุคคลนั้น กายอาร์เองก็มองกลับมาไม่ลดละ แววตาไหววูบแต่ภายนอกกลับดูเย้อหยิ่งไม่ได้เหมือนข้างในเลย

และเขาก็ต้องเป็นคนแพ้ยอมละสายตาออกจากการจ้องกันก่อนจะลุกแล้วเดินไปนั่งด้านข้างอีกฝั่งของเรือที่มีโจเซฟถูกมัดอยู่

“ทำไมยังซื่อสัตย์กับมัน นายมีทางเลือกที่ดี--”

“ฉันเลือกแล้ว ก็เหมือนพวกนายที่ยังคงซื่อสัตย์กับเขา” กายอาร์มองชายตาน้ำข้าวที่เขาไม่เคยชอบหน้าเลยก่อนจะหันมามองที่อีกคนด้านข้างที่มีความแตกต่างกันเหลือเกินอีธานเป็นชายตัวสูงขาวแต่จะดูบางกว่าถ้าเทียบกับอนาคิณที่มีรูปร่างใหญ่บึกบึนผิวสีแทนน้ำผึ้ง แต่ให้ความรู้สึกไม่ต่างกันนั่นคือเขาไม่ชอบหน้า

“แต่เราหวังนะ ว่าสักวันพวกเราจะได้เป็นตัวเลือกของนายบ้าง” อนาคิณพูดจบก่อนจะขำออกมานิด ๆ

ตลกตัวเองที่ปากขำแต่ใจเจ็บแปล๊บกับการไม่เคยถูกมองหรืออยู่ในสายตาคนคนนี้เลย ครั้งแรกที่เขาเจอกายอาร์เป็นวันที่ฝนตกตอนนั้นคิณเป็นแค่พนักงานร้านสะดวกซื้อร้านหนึ่งในอังกฤษเป็นช่วงลูกค้าเริ่มซาบวกกับฝนตกหนักเขาเลยขอตัวออกไปสูบบุหรี่ด้านนอก แต่ใครจะคิดว่ามันจะเจอเรื่องไม่คาดคิด เขาเจอกายอาร์นอนจบกองเลือดอยู่ข้างร้านที่เขาทำงานด้วยสภาพยับเยินทั้งตัว ตอนนั้นบอกเลยว่าเขาคิดอะไรไม่ออกเขาเป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่งอายุ19ปีที่พยายามหาเงินให้ได้มมากเพื่อส่งตัวเองเรียนและรักษาชีวิตตัวเองก่อนกลับไปยังประเทศของตัวเอง

แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ามันมากกว่าสิ่งที่เขาอยากเจอแต่จะทิ้งไว้แบบนี้ก็ไม่ได้ฝนก็ตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เขาคิดไต่ตรองอยู่นานมองคนที่นอนอยู่กับพื้นมองเข้าไปในร้านที่ทำงานยกนาฬิกาที่ใส่อยู่ขึ้นมาดูก่อนจะตัดสินใจยั่นลงพยุงคนที่คิดว่าสลบขึ้นมานั่ง และเขาก็ต้องตัวเย็นวาบเมื่อมีปืนจ่อมาที่ปลายคางแล้วคนที่ทำมันแบบนั้นก็คือคนที่เขาคิดจะช่วย

“เฮ้ ผมแค่อยากช่วย” กายอาร์มองคนตรงหน้าก่อนจะลดปืนลงแล้วกลับไปหลับดังเดิม

หน้าตาไม่น่ามีพิษอะไร ตัวก็แค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก เพราะในตอนนั้นอนาคิณตัวเล็กมากจริง ๆ หากเทียบกับปัจจุบันใครจะเชื่อว่าไอ้ผอมแห้งแรงน้อยที่แบกเขาขึ้นหลังยังจะไม่ได้จะกลายมาเป็นไอ้ควายถึกขนาดนี้

หรืออาจเป็นเพราะหลังจากนั้นก็ได้มั่ง

กายอาร์ในวัย17ปีที่ไม่ชอบมีปัญหาแต่ความที่เขานิ่งจนเกินไปทำให้มันเป็นเป้าสายตาให้กลับพวกอันธพาล เขาถูกแกล้งทุกครั้งที่ออกมาเรียน และก็ไม่มีใครเอาผิดพวกมันได้เพราะเขาไม่มีผู้ปกครองมาช่วยเอาผิด ใช่เขาเป็นเด็กกำพร้าจำความได้เขาก็อยู่กับซิสเตอร์แอลลี่แล้ว พออายุครบกำหนดที่ทางบ้านตั้งไว้แล้วไม่มีใครรับไป เขาก็ต้องออกมาอยู่คนเดียวแบบนี้ ตอนเช้าเขามอบเวลาให้การเรียน ตกเย็นคือเวลาหาเงินด้วยความที่เก่งไอที เขาจึงรับงานพวกนี้บ่อยครั้งบางงานก็ง่ายแต่บางงานมันก็ขึ้นอยู่กับชีวิตเหมือนครั้งที่เขาได้เจอกับคิณ คือวันที่เขาถูกจ้างให้ค้นหาข้อมูลลับภายในแก๊งมาเฟียใหญ่แต่ในตอนที่เขาเจาะเข้าไปได้ไม่ถึงสิบนาทีหน้าจอเขาก็ภูกรบกวนจากคนที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่มันบอกว่ามันชื่ออีธาน แถมมันยังบอกอีกว่าคิดดีแล้วใช่ไหมที่อยากได้ข้อมูลพวกนี้

เข้าไม่ได้ตอบแต่ปัดจอของมันออกไปก่อนจะเริ่มการแฮ็คอีกครั้ง และก็เป็นเหมือนเดิมเมื่อตอนที่ใกล้จะเข้าได้ ไอ้บ้านั่นก็จะโผล่เข้ามา แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ทักทายหรือพูดคุยแต่มันพิมพ์มาว่า...

“จ๊ะเอ๋ เราเจอเธอแล้วแม่เสือน้อย”

ตอนแรกเขาก็งงว่ามันหมายความว่ายังไงแต่ก็ไม่นาน ไม่นานเลยจริง ๆ หลังประตูห้องของเขาถูกเปิดออก เรียกเปิดได้ไหมนะ! แล้วก็มีชายชุดดำสองคนเข้ามาในห้องของเขาเดินตรงเข้ามาไม่พูดอะไร อีกคนเดินเข้ามาหาเขาที่ลุกออกจากที่ไปหยุดที่หน้าต่างห้องพักก่อนจะมองอีกคนที่เดินเข้าไปยุ่งที่หน้าจอคอมของเขา

“แกจะทำอะไรคอมฉัน”

“...”

“เฮ้!!อย่าเข้ามั่วเหมือนเป็นของตัวเองสิวะ” กายอาร์กำลังจะวิ่งเข้าไปดึงชายคนนั้นให้ออกห่างจากเครื่องมือทำมาหากินของตัวเองที่มันมีข้อมูลอีกมากมายอยู่ในนั้น แต่ก็ไม่ทันเพราะเขาโดนชายอีกคนชกเข้าที่ท้องอย่างแรกจนล้มลงไปนอนกองกับพื้นมองพวกมันที่พยายามทำอะไรก็ไม่รู้กับเครื่องของเขา

“ใครจ้างแก่ค้นประวัติ”

“อะไร! ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น อั้ก” แรงเตะเข้าที่ท้องไม่เบาเลยเขาตัวเล็กนิดเดียวพวกมันต้องการอะไรจากเขากัน ก็แค่คนคนหนึ่งที่ทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเอง

และทุกครั้งที่มันถามแล้วเขาไม่ตอบสิ่งที่ได้ก็จะเป็นแรงตบ ต่อย เตะ อยู่ทุกครั้งจนเขาได้ยินเสียงของใครอีกคนดังมาจากด้านหน้า แต่เขามองไม่เห็นแล้วตาเขาบวมจนปิดไปหมด

“ใครให้พวกแกทำร้ายเขาห๊ะ”

“แต่มันไม่ยอมบอกว่าใครจ้างมันมา”

“งานแบบนี้ใครมันจะมานั่งบอกกันว่าใครจะจ้าง ให้เดาก็คงรับงานผ่านเมล์หรือไม่ก็มือถือ”

“หึ อย่าคิดว่าเป็นเพื่อนฟีนิกซ์แล้วจะพูดอะไรก็ได้นะ” เสียงชายคนก่อนหน้าพูดขึ้นเพราะมันไม่พอใจที่คนมาใหม่ด่ามัน

“แล้วจะทำไมฉัน พวกแกคิดว่าจะทำอะไรฉันได้อย่าคิดอะไรแค่สั้น ๆ อย่าทำตัวเหมือนผู้ใหญ่รังแกเด็ก” คนที่เข้ามาใหม่ปากคอก็ไม่ได้เบาเลยฟังจากเสียงแล้วคงจะอายุไม่ได้มากบวกกับคำพูดเมื่อกี้คงเด็กกว่าไอ้สองคนที่เข้ามาก่อน

“ขอโทษทีนะที่มาช้าเผอิญว่าฉันออกมาจากบ้านก็ตรงมาเลยไม่น่าให้ตาลุงพวกนี้มาก่อนเลยจริง ๆ ” เสียงอ่อนหวานที่ฟังแล้วรู้สึกขนลุกเป็นบ้าไหนจะมือที่ลากมาตรงหน้าเขาอีก

“เสียดายที่ไม่ได้เจอกันในสภาพที่ดีกว่านี้ แต่หวังว่าสักวันเราจะได้เจอกันอีก ฉันชื่ออีธาน จำไว้ให้ขึ้นใจส่วนชื่อของนายไว้ได้เจอกันอีกครั้งฉันจะถามนายเองเพราะฉันจะจำนายไว้ให้ขึ้นใจเลย และอีกเรื่องคนที่นายกำลังตามสืบเรื่องของเขาอยู่เลิกซะถ้ายังอยากมีชีวิต และทางที่ดีออกจากห้องนี้ด้วยเพราะพวกที่จ้างเธอมันก็คงไม่คิดปล่อยเธอไว้แน่” มันพูดจบก็เหมือนมีอะไรบางอย่างวางลงที่มือก่อนที่มันจะกระซิบข้างหูของเขา

“ใช้สิ่งนี้ไปหาคนที่ชื่อ อนาคิณเขาทำงานที่ร้านขนมตรงหัวมุมเอาสิ่งนี้ให้เขาแล้วเขาจะช่วยนายถือว่าเป็นการขอโทษที่มาช้าไป” มันพูดไว้แบบนั้นก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับคนที่มาก่อนหน้านี้

อะไรวะ! ถาม ต่อย ทุบ เตะ สุดท้ายทิ้งปืนกับอะไรก็ไม่รู้เอาไว้ให้แล้วก็เดินจากไปแถมยังบอกให้เขาหนีไปหาใครก็ไม่รู้แต่เรื่องที่ว่าคนที่จ้างจะตามมาเก็บนั่นเขาเชื่อนะ เพราะขนาดไอ้พวกไม่จ้างยังขนาดนี้เลยแล้วจะอยู่ให้โง่เหรอ

กว่าจะลุกกว่าจะเก็บของที่คิดว่าสำคัญที่สุดอย่างข้อมูลในเครื่องกว่าจะเซฟมันหมดก็ใช้เวลาไปมากแล้วถ้าจะเก็บเสื้อผ้าอีกเดาว่าไม่ทันการแต่ขอทำอะไรก่อนออกไปหน่อยแล้วกันเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

กายอาร์เจาะเข้าระบบกล้องวงจรปิดแทบนี้ทั้งหมดทั้งของหลวงหรือตามบ้านช่องเพื่อปิดการใช้งานมันสักหนึ่งชั่วโมงหวังว่ามันจะทันนะ พอเสร็จก็ตั้งเวลาทำลายเครื่องทั้งหมดถึงจะเสียดายมากแค่ไหนแต่ถ้าเขาตายก็ไม่ได้ใช้มันอยู่ดี ทำเสร็จก็ออกจากห้องมาด้วยสภาพยับเยินดีหน่อยที่ตึกที่เขาอยู่ไม่ค่อยมีคนมากนักแต่ความซวยของเขาในวันนี้เหมือนมันจะยังไม่หมดเพราะเดินไปได้แค่ครึ่งทางฝนก็ดันมาตกแผลที่แตกพอโดนน้ำฝนเหมือนมันจะแสบขึ้นไปอีกสิบเท่ามันทรมานมากจริง เขาถามกับตัวเองตลอดการเดินไปที่ร้านขนมร้านที่ว่า ว่าเขาผิดมากนักเหรอกับแค่ต้องการหาเงินใช้ด้วยวิธีนี้ถึงใจลึก ๆ จะรู้ว่าการที่ขโมยข้อมูลคนอื่นมันไม่ดี แต่จะทำยังไงได้มันจำเป็นนิ

“แค่ก ๆ บ้าชิบอีกแค่นิดเดียวกาย อึก” แต่ตอนที่จะถึงหัวมุมร้านที่ตามหา เขากลับลื่นล้มลงไปนั่งคุกเข่าที่พื้นเพราะถนนมันลื่นจากน้ำฝน เขากัดฟันพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นก่อนจะยันกำแพงแล้วค่อย ๆ เดินต่อไป แต่เดี๋ยวก่อนนะ...

“แล้วไอ้คิณที่ว่ามันหน้าตายังไงวะ” ตอนนี้เขาอยู่ที่หลังร้านขนมที่ว่าแล้ว แต่ด้วยสภาพที่ไม่พร้อมและไม่กล้าไปด้านในทำให้กายอาร์ยังอยู่ตรงนี้ฝนก็ยังตกหนักอาการเจ็บปวดก็มากขึ้น แรงที่เหลือเริ่มไม่เหลืออีกแล้วจากที่ยืนอยู่ก็ค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งพิงหลังร้านมือซ้ายกำปืนไว้แน่นแต่บอกเลยว่าใช้ไม่เป็น! กับอีกข้างที่ถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่ามันคืออะไรก่อนที่สติจะค่อย ๆ หายไปและเหมือนเขาได้คุยกับใครสักคน...

และนั้นคือครั้งแรกของพวกเขาที่รู้จักกันก่อนที่มันจะพัฒนาอะไรมากมายในหลายปีต่อมาและการแตกหักจากเรื่องนั้นก็เข้ามากลั้นพวกเราออกจากกัน



พอมาถึงท่าเรือก็มีกลุ่มชายชุดดำอีกมากรอรับพวกเขาอยู่ที่ฝั่งในตอนที่เครื่องดับเจ้าหนูก็ตื่นขึ้นมาพอดี แต่คาล์ลก็ไม่ยอมให้เขาเดินเองยอมอุ้มแสงตะวันไปขึ้นรถที่มีคนคอยขับให้น่าจะเป็นคนของคุณเมฆเขาแหละทุกคนที่ไปที่เกาะต่างแยกกันขึ้นรถซึ่งเขาไม่รู้ว่าใครไปกับใครบ้างเพราะแต่สบที่อกอุ่นนี่ แต่คุณเมฆบอกเขาแล้วว่าทุกคนจะไปรวมตัวกันที่เครื่องบินที่เตรียมไว้สำหรับเดินทางทำให้เขาคิดว่าที่นี่คงไม่ใช่เมืองไทยหรือถ้าใช้ก็คงไกลจากกรุงเทพมาก

แต่พอรถออกตัวเขาถึงได้รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่เมืองไทยแน่นอน ตึกรามบ้านช่องดูแปลกตาไปหมดผู้คนบางตาดูเงียบทั้ง ๆ ที่เป็นจุดที่ใกล้กับชายฝั่งที่ควรเกิดการซื้อขายอาหารทะเลแท้ ๆ แปลกใจไม่น้อยที่ทุกคนตามหาเขาเจอ คิดอะไรเพลิน ๆ ก็ต้องสะดุ้งหันกลับมามองคนที่นั่งข้างกันที่จับมือเขาอยู่

“คิดอะไร ยังเจ็บอยู่ไหม?”

“ไม่เจ็บแล้วครับ แค่กำลังแปลกใจว่าทุกคนตามอิงเจอได้ยังไง” เด็กน้อยถามทั้งที่ใบหน้าดูอ่อนเพลียเหลือเกิน แต่ก็ยังอยากพูดคุยกับอีกคนให้มากกว่านี้อยากทดแทนเวลาที่ไม่ได้คุยกันและเพราะไม่อยากกลับไม่คิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นก่อนหน้านี้

“หึ...เอาเป็นว่าถึงที่พักแล้วจะบอกทุกอย่างคุยทุกเรื่องเท่าที่เธออยากรู้เลย แต่ตอนนี้พักผ่อนก่อนนะฉันอยู่กับเธอตรงนี้เธอไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว” ถึงจะอยากรู้มากแค่ไหน อยากคุยกับอีกคนเท่าไหร่แต่เรี่ยวแรงที่มีมันก็ไม่เอื้ออำนวยเหลือเกิน เขาจึงยอมพยักหน้าก่อนจะขยับเข้าไปแอบอิงไหล่หนาตามแรงกระชับมือของอีกคน แต่อยู่ ๆ ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้เขาจึงดีดตัวลุกขึ้นทันที

“คุณเมฆ!แล้วแม่ล่ะครับแม่รู้เรื่องไหม?”

“ไม่ ฉันไปบอกท่านแล้วว่าขอยืมตัวเธอไปหลายวันมีค่าเสียเวลาค่าทำงานล่วงเลยให้ไม่ต้องห่วง”

“ค..คุณไปบอกเองเลยเหรอ!”

“อืม พักเถอะเดี๋ยวค่อยคุย” เขายอมกลับไปอิงไหลตามเดิมก่อนจะรู้สึกว่ามีแรงกดหนัก ๆ ลงมาที่กลางศีรษะมันทำให้ใจเต้นแรงแต่มันก็ให้ความอบอุ่นด้วยเช่นกัน เมื่อร่างกายได้รับพื้นที่ที่ปลอดภัยมันก็ค่อย ๆ Shutdownตัวเองลงทันที

หวังว่าตื่นมาแล้วอิงยังจะเห็นคุณนะครับ



08:45 น.

“อืม!!” เสียงเจ้าหนูที่หลับไปนานตั้งแต่ห้าทุ่มของเมือวานขนาดว่าเขาอุ้มขึ้นเครื่องก็ยังไม่ตื่นแถมยังจับเสื้อเขาไม่ปล่อยอีกนี่เขาจะน่ารักไปไหนกันนะ

เสียงสวบสาบจากคนด้านข้างที่ยังคงนอนกอดเขาอยู่พลอยรู้สึกตัวไปด้วย คาล์ลที่เห็นแบบนั้นจึงรั้งเจ้าหนูเข้ามาหาตัวก่อนจะสูดดมไปที่ซอกคอขาวที่เขาอนุญาตตัวเองทำความสะอาดให้ตั้งแต่มาถึง เพราะไม่อยากปลุกคนที่กำลังหลับอย่างสบายใจดูได้จากริมฝีปากที่ยิ้มอยู่ตลอดเวลาแถมยังต้องทำให้เขาต้องหากรรไกมาตัดเสื้อที่ใส่อยู่เพราะเจ้าหนูน้อยเล่นกำไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พอจะแกะมือคิ้วสวยก็มุ่นเข้าหากันจนต้องยอมให้จับอยู่แบบนั้นแทน

“ตื่นแล้วเหรอหื้ม”

“คุณเมฆ!” สียงที่ใช้ไม่ใช่การตกใจแต่มันเหมือนดีใจที่เขายังอยู่จนอดใจไม่ไหวต้องก้มหน้าลงกดจูบที่เรียวปากบางที่มีแผลเล็กน้อยที่มุมปากเมื่อตอนมาถึงเขาได้ทายาให้ไปแล้วและคิดไว้ในใจแล้วว่าไอ้คนที่มันทำต้องเจออะไรต่อจากนี้

คาล์ลจูบค้างไว้เนิ่นนานก่อนจะผละออกมามองหน้าเจ้าหนูของเขาที่ตอนนี้ใบหน้ามีสีเลือดฝาดขึ้นเต็มไปหมดก่อนจะเอ่ยคำถามที่ยิ่งทำให้เจ้าตัวเขินหนักไปอีก

“แบบนี้ช่วยให้เธอเชื่อได้ไหมว่าที่อยู่ตรงหน้าเธอไม่ใช่ความฝัน” เด็กน้อยก้มหน้างุดก่อนจะผงกหัวงึกงักเป็นคำตอบ คาล์ลเห็นแบบนั้นยิ่งได้ใจกระชับอ้อมกอดให้มากขึ้นแล้วเอ่ยย้ำคำเดิม

“แล้วถ้าแบบนี้ล่ะ!”

“อื้อ! เชื่อแล้ว ๆ ป..ปล่อยก่อนนะหายใจไม่ออก”

“ให้ฉันช่วยผายปลอดไหมหื้มหนูอิง” แสงตะวันรีบมุดหน้าหนีคนขี้แกล้งก่อนจะตอบตะกุกตะกัก

“ม..ไม่!!แค่ปล่อยอิงก่อน” คาล์ลยอมปล่อยก่อนจะลุกขึ้นพยุงคนด้านข้างให้ลุกมานั่งข้างกันทั้ง ๆ ที่เขาสามารถลุกขึ้นเองก็ได้ ไม่ได้เจ็บหนักอะไรขนาดนั้น

“จะอาบน้ำก่อนหรือทานมื้อเช้าก่อนดี” เขาถามเด็กน้อยที่มองไปมาในห้องก่อนจะเห็นคิ้วเล็กนั่นขมวดเข้าหากัน

และเขาก็ได้คำตอบทันทีที่เด็กน้อยเอ่ยปากถาม

“นะ..นี่ดูไบ” คาล์ลพยักหน้ารับ และเหมือนจะมีอะไรอีกเยอะเลยที่เจ้าหนูอยากจะพูด

แต่ตอนนี้เขาอยากให้เด็กน้อยได้ทานอาหารก่อนเพราะยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่ออกจะไอ้เกาะบ้านั่น

“คุณเม-”

“ทานข้าวอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วเราค่อยมานั่งคุยกันดีไหม แสงตะวัน” พูดจบเขาก็ไม่คิดรอคำตอบช้อนตัวแสงตะวันขึ้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำทันที

“อ๊ะ ปล่อยอิงลง คุณเมฆอิงอาบเองได้ ฮื้อ!!” เอาอีกแล้วตาแก่หื่นกามเขาเพิ่งกลับมาจากถูกจับตัวไปนะ!

ผู้ชายพวกนี้เป็นอะไรกันไปหมด! ทำไมชอบพาไปไหนมาไหนโดยไม่บอกกันสักคำหึ้ย! อย่าให้รวยบ้างนะ



หลังทานอาหารกันเสร็จเราก็ออกมาเดินย่อยกันที่นอกคฤหาสน์และขอไปหาเจ้าเด็กน้อยของเขาไม่รู้ว่ายังจำกันได้อยู่ไหม แต่เพิ่งผ่านมาแค่สองอาทิตย์กว่า ๆ เองน่าจะยังไม่ลืมกัน มั้งนะ!

โฮกกก!!

เสียงคำรามดังทักตั้งแต่เขาก้าวเท้าเข้ามาด้านในเหมือนว่ารู้ได้ทันที่ว่ามีคนมา กิวล์มองคนที่เดินเข้ามาในพื้นที่บ้านของตัวเองด้วยความตื่นตา นั่นมันมาม้านี่ใช่ จริง ๆ ด้วย ไม่รอช้าเมื่อลุกได้เจ้าเด็กตัวขาวที่ไม่ได้เด็กเลยก็วิ่งเข้าไปหาทันที แสงตะวันเห็นแบบนั้นก็ยิ้มใส่ก่อนจะตั้งท่ารับเหมือนกับครั้งก่อนที่มาแล้วคาล์ลสอนไว้ แต่จู่ ๆ คาล์ลก็เดินเข้ามาขวางบดบังการมองเห็นของเขากับกิวล์ กิวล์ที่วิ่งมาสุดแรงเกิดถึงกลับต้องเบรคตัวลงมองพ่อที่เดินมาบังมาม้าไว้ก็ทำเสียงไม่พอใจ ร้องโครม คราม เสียงดังเรียกอีกสองตัวให้ขึ้นมาจากสระ

“ไม่กิวล์ม้าของเจ็บอยู่” การพูดคุยที่อิงฟังแล้วไม่เข้าใจแต่ก็สามารถทำให้เจ้าเด็กตัวใหญ่หยุดคำรามใส่พ่อมันได้ในทันที ก่อนจะหันไปสื่อสารกับน้องอีกสองตัวที่เปียกปอนทั้งคู่

ทั้งสามตัวเดินเข้ามาหาเขาอย่างสุภาพผิดแผกจากเดิมที่ต้องรุนแรงใส่กันแถมยังเดินมานวยข้าง ๆ ดุนดันกันไปมาเหมือนอ้อนหรืออะไรเจ้าแมวยักษ์ กิฟเวนเดินเข้ามาใกล้คลอเคลียไปมาที่ลำคอก่อนจะเลียไปที่แผลตรงมุมปาก แสงตะวันนิ่งค้างมองหน้าอีกคนที่นั่งลงมาลูบขนเจ้าเด็กใกล้ ๆ กัน

“มันคือการช่วยเหลือในแบบของเขา” แสงตะวันฟังแล้วถึงได้กลับมายิ้มแก้มปริตามเดิมเอ่ยขอบคุณเจ้าเด็กขนขาวน้องเล็กก่อนจะดึงทั้งหมดเข้ามากอดให้เต็มรักและเขาก็ยังไม่ลืมว่าจบจากตรงนี้ต้องไปหาน้องสาวเขาหน่อยไม่รู้ว่าเรียนมารยาทไปถึงไหนแล้ว

“คุณเมฆ..ขอบคุณนะครับ” คาล์ลมองหน้าเจ้าหนูที่อยู่ ๆ ก็พูดออกมาก่อนจะโน้มตัวเข้าไปหารั้งท้ายทอยน้องเข้ามาจูบแผ่วเบาเพราะกลัวว่าจะเจ็บ แต่พอคิดว่าจะขอจูบอีกครั้งอุ้งเท้าของเจ้ากิวล์ตัวพี่ก็เข้ามาดันเขาออกแล้วมันยังไม่หนำใจมีการเดินมาแทรกกลางระหว่างเขากับอีกคนจนได้

“หึ้ย!ฝากไว้ก่อนนะกิวล์”

“ช่วยพูดซักภาษาที่ผมฟังออกด้วยเถอะมันรู้สึกไม่ดีนะคุณที่ต้องเจอแบบนี้บ่อย ๆ ” คาล์ลมองหน้าเจ้าหนูที่ตอนนี้หน้ามุ่ยไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพราะฟังภาษาละตินที่เขาพูดไม่ออกใจอยากสอนแต่กลัวว่าวันหนึ่งถ้ารู้แล้วเขาจะแอบทำอะไรยากขึ้นไปอีก

“ฉันบอกเด็กพวกนี้ว่า...”

“ว่า!...”

“ฉันจะขอเธอแต่งงาน” พูดเพียงเท่านั้นก็ทำเอาคนที่ตั้งใจฟังหูดับได้เหมือนกัน

เมื่อกี้คุณเมฆพูดว่าอะไรนะ? ขอใครแต่งงานนะ! แต่งงาน! เธอที่แปลว่าเรา!!

ขอเราแต่งงาน!!!!!!!

เด็กน้อยตาเบิกกว้างเมื่อประติดประต่อคำได้สำเร็จแต่พอจะถามออกไปปากมันก็เอาแต่พะงาบ ๆ ไม่พูดสักที ใจนี่ก็เต้นจนเจ็บอกไปหมด ตาย!! แต่เท่านั้นมันคงไม่สาแก่ใจคนหน้านิ่งถึงได้เอ่ยย้ำคำเดิมแต่เปลี่ยนการพูดนิดหน่อยให้ใจเขาช้ำหนัก..ไม่ได้ช้ำเพราะอกหัก

“เธอจะยอมแต่งกับเฮียไหม แสงตะวัน”

...แต่มันช้ำเพราะมันเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่ไง เป็นแบบนี้บ่อย ๆ มีหวังซี้แหงแก๋

“ถ้าการที่ฉันรั้งเธอไว้ไม่ได้ในวันนั้นเพราะเรายังไม่เป็นอะไรกัน งั้นเธอช่วยมาเป็นนายอีกคนของบ้านหลังนี้ มาเป็นแม่ของเจ้าสามตัวนี่ เป็นเจ้าชีวิตฉันจะได้ไหม”

ไม่เจอกันสามวันคุณไปฝึกพูดเยอะขนาดนี้มาจากไหนกัน ไม่ดีต่อความดัน และการสูบฉีดของเลือดเลย

ในกายร้อนไปหมดแล้ว!!

แสงตะวันได้แต่มองผู้ชายตรงหน้าแบบอึ้ง ๆ นึกจำวันแรกที่รู้จักจดจำทุกครั้งที่เจอหน้า ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะไม่ทะเลาะกันแต่มาวันนี้วันที่เขาเปิดใจกลับเป็นผู้ชายคนเดิมใบหน้าเดิมที่เหมือนว่าหนวดเคราจะเยอะขึ้นคนนี้ อยากจะรักกับเขา รักในแบบที่จะต้องอยู่กัน...ไปตลอดชีวิต

โฮกกก!!

เสียงอีธานปลุกให้เขาออกจาภวังค์มองหน้าคนตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะถามให้แน่ใจ

“คิดดีแล้วใช่ไหมว่าเป็นอิง”

“ต้องเป็นเธอ” คาล์ลตอบแบบไม่ต้องคิด

“สัญญาณจะไม่ทิ้งอิงไปไหน”

“จะไม่มีวันนั้นแน่นอน คนดี” ไม่รู้ว่าน้ำตาเจ้ากรรมนั่นไหลลงมาตอนไหนมารู้ทีก็ตอนที่มือหนาช่วยเช็ดมันออกให้

“ง..งั้น..แต่งก็ได้ อื้อ” เรียวปากสวยโดนชกทันทีที่คำว่า’ แต่ง’ หลุดออกมาไม่ต้องรอให้คำอื่นได้ปล่อยเขาก็ปิดมันทันที ความอ่อนโยนที่กลัวอีกคนเจ็บไม่เหลือแล้ว ใครใช้ให้น่ารักกัน ต้องเจอแบบนี้ถึงจะสาสมกับคำตอบที่เขาได้รับกิวล์ที่ตอนแรกขวางอยู่ก็ยังยอมผละออก แถมดีใจเหมือนรู้ว่าจะได้ใครอีกคนมาเป็นครอบครัวอย่างสมบูรณ์แล้ว

และต่อจากนี้ใครที่คิดจะทำร้ายมาม้าของพวกเขาไม่แขนก็ขาของมันได้มาเป็นของเล่นพวกเขาแน่



TBC.



เรื่องของสามหนุ่มเรากำลังคิดอยู่ว่าจะเอายังไง

แต่เรื่องของพี่นิกซ์ป๋าสตีเวนเราว่าเราจะลงในเรื่องนี้เลย

และ และ 

ในที่สุด เฮียก็ขอลูกอีชั้นแต่งงานสักที!!! แอบจิ้มอล็กจิ้มน้อยมากเยอะ

ต่อจากนี้เราว่าไม่เอาอะไรเครียดๆแล้ว แต่ยากฮ่าฮ่า

ส่วนในเรื่องขอวโจเซฟนั่นเรามีตอนจบให้อี่คนที่กล้ามาตบลูกเราจนล้ม!!



พูดคุยกัน!!

สัวสดีฮับทุกคนที่จริงเราแต่งตอนที่ 25 เสร็จแล้วนะแต่พอดีว่าเช้ามาเราต้องไปฉีดวัคซีนเข็มสอง อาการจบด้วยป่วยค่ะปวดระบมที่แขนข้างฉีดในวันแรกวันที่สองมาคือ!! เจ็บทั้งตัวเหมือนรถล้มไม่มีผิด(คนที่เคยจะรู้) ตอนนี้หายป่วยแล้วค่ะ เย้! เย้! เหลือแค่เจ็บต้นแขนข้างที่ฉีด

ขอบคุณสำหรับทุกคนที่รอนะคะ 

แล้วเจอกันตอนหน้า

เหนือหมอก


ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #45 เมื่อ31-01-2022 19:46:32 »

ตอนที่ 27 ตามใจเธอต้องการ...


“จ้ะแม่”

[อย่าจ้ะอย่างเดียวนะอิง!] เสียงปลายสายดูดุนิดหน่อยหลังได้คุยกับลูกชายคนโต

“อิงขอโทษ!!! คราวหลังอิงจะไม่หายไปแบบนี้แล้ว” เพราะว่าอิงจะไม่คิดอะไรเป็นเด็ก ๆ อีกแล้ว

[เฮ้อ! แค่ได้ยินเสียงแม่ก็เบาใจ ตอนที่คุณเจ้านายเรามาที่บ้าน แม่นี่หัวใจแทบวาย] แสงตะวันยิ้มขำในคำพูดของมารดา

[..คิดไปแล้วว่าอิงไปทำอะไรไม่ดีหรือเปล่าเขาถึงได้มาด้วยตัวเอง]

“อิงขอโทษนะจ๊ะแม่ อิงสะเพร่าเอง”

[แม่เข้าใจ!! แล้วนี่งานจะเสร็จเมื่อไหร่ล่ะลูก?] แสงตะวันหันมองกระจกเงาเบื้องหน้าก่อนจะให้คำตอบผู้เป็นมารดา..

“สักสองสามวันก็น่าจะหา-..สะ..เสร็จจ้ะ” พาวนาให้แม่ไม่จับพิรุธได้

[อ๋อ!เอออิงเท่านี้ก่อนนะลูกแม่ไปดูหน้าร้านก่อนวันนี้เท่งมาคนเดียว กระจิบไม่สบาย]

“ครับแม่ แม่! อิงรักแม่นะ”

[มาแปลกนะเรา จ้ะแม่ก็รักเราทั้งคู่แหละ ไปแล้วนะ] สายตัดไปแล้วสุดท้ายเขาก็ยังไม่กล้าบอกเรื่องเมื่อวันก่อนอยู่ดี

พอคิดถึงเรื่องนี้แล้วก็รู้สึกเขินขึ้นมาหน่อย ๆ แฮะ

นั่นคือก่อนที่เขาจะมานั่งสางขนให้เจ้าเด็กยักษ์สามตัวที่ไม่ยอมอยู่กรงขึ้นมาปลุกเขาตั้งแต่เช้าเพิ่งมีเวลาว่างก็ตอนที่ได้มือถือมาใหม่เขาจึงขอโทรหาแม่ด้วยความคิดถึงและกลัวคนทางบ้านจะเป็นห่วง และมันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ แม่เป็นห่วงเขามากทั้งกังวลว่าเขาหายไปไหน ถึงคุณเมฆจะไปบอกกล่าวด้วยตัวเองแต่การที่ไม่เห็นเขากลับไปที่บ้านด้วยมันยิ่งน่าสงสัย แต่แม่ก็คือแม่เขาพยายามเขาใจเราทุกอย่างไม่ว่าจะตัวเขาหรือน้องสาวอย่างน้องอร



“รู้สึกว่าเธอจะให้เวลากับเจ้าพวกนี้มากเกินไปแล้วนะ”

ฮืม!!

“คุณ!!มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?” คุณเมฆไปคุยงานที่อีกห้องด่วน ทิ้งเขาอยู่กับเจ้าเด็กพวกนี้เองแท้ ๆ จะมาบอกว่าสนใจมากว่าได้ไง

ใส่ร้ายกันชัด ๆ

“มาได้สักพักแล้ว แล้วไม่คิดจะออกไปข้างนอกบ้างเหรอ?” คาล์ลนั่งลงด้านข้างก่อนจะดึงเจ้าหนูขึ้นมานั่งตักมีหกสายตาที่ทำเอือมละอาใส่ผู้เป็นพ่อเหลือทน หากว่ามันพูดแล้วฟังเข้าใจมันคงว่า...

พอเปิดตัวขอแต่งงานก็เอาใหญ่เลยนะ!

“คิดครับแต่รอคุณคุยธุระเสร็จก่อนจะได้ไปด้วยกัน” คนฟังยิ้มบางก่อนจะซุกหน้าเข้าที่ซอกคอหอมและสูดดมมันเข้าปอดให้ชื่นใจ

การทำงานมาเหนื่อยแล้วมาเจอแบบนี้มันก็ดีนะ ดีกว่าทำงานไปวัน ๆ ไม่มีใครค่อยให้กำลังใจ

“มีเธอแล้วมันดีจริง ๆ ”

“ครับ!”

“อยากไปที่ไหนล่ะ” คาล์ลเฉไฉในคำถามก่อนจะเปลี่ยนเรื่องไปเสียก่อน และมันก็ได้ผลเมื่อแสงตะวันเองก็ไม่ได้คิดจะตื้อเอาคำตอบอยู่แล้ว

จึงเลือกที่จะลุกออกจากอ้อมกอดคนโตก่อนจะหันมายื่นมือให้กับคาล์ล เพื่อช่วยดึงให้เขาลุกขึ้นรอยยิ้มของราชสีห์ที่หาดูได้ยากมันชอบปรากฏให้เห็นอยู่ทุกครั้งเมื่ออยู่กับเขา แทบอยากจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปแล้วนำไปขายให้พวกพี่ ๆ เสียจริงคงได้หลายตัง





พวกเขาพากันเดินเล่นตรงสวนดอกไม้โดยมีองครักษ์รักษาการณ์เป็นเจ้าลูกชายสามตัวที่คอยหยอกล้อกันข้าง ๆ ให้ได้ยิ้มตาม แสงตะวันมองเด็ก ๆ ที่ตอนนี้อายุเกือบจะห้าปีแล้วด้วยความพินิจพิจารณาก่อนจะหันไปขอความคิดเห็นจากว่าที่สามี (ทำไมเขิน) ด้านข้าง

“คุณว่าเด็ก ๆ ตัวโตขึ้นหรือเปล่า!”

“คิดว่าไง”

“อิงคิดว่าใหญ่ขึ้นนะ รอบที่แล้วที่มาตัวอืม..เล็กกว่านี้นิดหน่อย”

“หึ ถ้าเธอว่าโตขึ้นมันก็โตขึ้นนั่นแหละ” คาล์ลตอบพร้อมมองไปที่เจ้าลูกชายทั้งสามตัวของเขา ก็เท่าเดิมหรือเปล่า แต่เขาจะไม่พูดออกไปหรอกยังไม่พร้อมเปิดศึกกับแม่สิงห์ตอนนี้ อาการเพิ่งหายดี

“แบบนั้นไม่ได้สิ แต่ช่างเถอะจากการที่โดนอีธานนอนทับขาทั้งวันแล้วชา ก็คงใหญ่ขึ้นนั่นแหละ” แสงตะวันเอ่ย แต่คาล์ลกลับหัวเราะออกมาจนเจ้าสามตัวหันกลับมามองว่าพ่อเป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่า หรือการที่คนมีความรักแล้วอาการจะเป็นแบบนี้!

“อย่าไปพูดให้พวกนั้นได้ยินเชียว”

“…!”

“พวกเขาไม่ชอบให้ใครไปว่าเขาอ้วนหรืออะไรก็แล้วแต่ที่มีความหมายว่าไม่หล่อ” คิ้วเล็กมุ่นเข้าหากันอย่าง งง ๆ

“อิงว่าตอนไหน ไม่เหอะคุณเมฆมั่ว”

“เธอบอกอีธานนอนทับขาจนชา”

“มันก็...อ่า!อิงจะไม่พูด หึหึ” ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกันอีกครั้งเจ้าเด็กที่อยู่ไกลไม่เข้าใจพ่อกับว่าที่แม่เป็นอะไรก็พากันวิ่งเข้ามาหาใช้หัวโต ๆ ที่เริ่มมีขนยาวขึ้นรอบคอคลอเคลียไปมาที่มือบางมีพี่ใหญ่อย่างกิวล์เดินข้างพ่อมองการกระทำน้อง ๆ เท่านั้น

เขาไม่ทำหรอกแบบนั้นมันไม่เท่

“กลับไทยครั้งนี้ฉันต้องเคลียร์งานให้เสร็จก่อนจะส่งมอบให้คนอื่นดูแล” คาล์ลพูดขึ้นระหว่างที่เรากำลังทานมื้อเที่ยงกันอยู่สองคนเจ้าแสบไปเข้าคอกแล้วคงหิวด้วยแหละคุณเมฆว่ามาน่ะนะ

“เคลียร์งาน!เหรอครับ” แสงตะวันถามทวนคำเสียงแผ่ว ทำไมรู้สึกโหวง ๆ แปลก ๆ แปลว่าคุณเมฆก็จะไม่ได้อยู่ที่เมืองไทยแล้วงั้นเหรอ! แล้วเรื่องที่ว่าจะแต่งงานกันล่ะ หรือว่าจะเปลี่ยนใจ!

เด็กน้อยผู้คิดมากก้มหน้าลงเขี่ยข้าวในจานไปมาจนคาล์ลที่มองอยู่กระตุกยิ้ม สงสัยคงคิดอะไรไปไกลแล้วแน่ ๆ

“เป็นอะไร! ที่ฉันบอกว่าต้องเคลียร์ให้คนอื่นมาดูแลเพราะฉันยังมีงานที่สำคัญกว่านั้นต้องจัดการ”

“ครับ!” เจ้าหนูเงยหน้ามองด้วยความสงสัย ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อฟังเรื่องสำคัญที่ว่า

“เพราะฉันจะต้องไปคุยกับแม่เธอเรื่องของเราไหนจะต้องเตรียมงานแต่ง ไหนจะต้องบินไปจดทะเบียน ไหนจะพาเธอเที่ยวฮันนีมูล ไหนจะ-”

“พะ..พอ!พอแล้วครับ...ขะ..ขอแม่ให้ได้ก่อน”

“พูดแบบนี้คิดว่าฉันจะแพ้แม่เธอเหรอ! ถึงฉันจะไม่เก่งพูดไทยแต่ฉันก็พูดขอเธอกับแม่เธอได้ก็แล้วกัน”

“ทานข้าวเถอะครับ อีกหลายวันกว่าจะกลับ”

“ใครบอก เราจะกลับกันพรุ่งนี้เช้า”

“หา!!!” ไหนบอกว่าต้องเคลียร์งานที่นี่อีกหลายวันแผลเขาก็ยังไม่หายดีแล้วทำไมรีบกลับ! แล้วจะบอกเรื่องแผลตามตัวกับแม่ยังไงยังไม่ได้คิดเลยนะ



“ทะ..ทำไมมันเร็วแบบนี้ล่ะครับ”

“ก็ฉันอยากจะอยู่กับเธอแล้วไง รอนานกว่านี้ฉันไม่คืนเธอให้ครอบครัวแล้วนะ” คนฟังยู่หน้าทั้ง ๆ ที่ใบหน้าเห่อร้อนจนแดงระเรื่อ

“พูดอะไรไร้สาระ”

“แต่ก็ทำเธอเขินได้นะ”

“คะ..ใครเขาเขินคุณกัน ผมอิ่มแล้วขอตัวไปหาเลออนก่อน” พูดจบก็ลุกออกจากโต๊ะทานข้าววิ่งออกทางประตูเพื่อที่จะขึ้นชั้นบน

คาล์ลที่มองตามได้แต่ยกยิ้มในใจและไม่ได้บ่นเรื่องเจ้าหนูทำเสียมารยาทถือว่าให้อภัย แลกกับได้เห็นเจ้าหนูเสียอาการสักที

น่ารักแบบนี้ใครมันจะทิ้งลง





แล้ววันที่เขารู้สึกตื่นเต้นที่สุดก็มาถึง ภายในรถยนต์เบนท์ลี่ย์คอนติเนนทัล2014สีดำเงางามที่มีพลขับเป็นชายหนุ่มตาคมเข้มคนตางอนยาวที่วันนี้ดูแปลกตาตรงที่ใบหน้าเขาดูเกลี้ยงเกลากว่าทุกที เพราะเจ้าตัวลุกขึ้นมาโกนหนวดเองตั้งแต่เช้า เพราะวันนี้เราเรื่องที่จะต้องไปทำกัน นั่นคือ!

ไปพบแม่ของเขาเอง อันที่จริงเรามาถึงเมืองไทยกันได้สองสามวันแล้วแต้เพราะคุณเมฆบอกว่าอยากให้เขาเตรียมใจให้พร้อมกว่านี้ก่อน เขาเลยไม่ได้บอกที่บ้านว่ากลับมาถึงแล้วแต่ใช้การมาอาศัยนอนที่ชั้นบนสุดของตึกที่เขาทำงานแทน ซึ่งมันเป็นที่พักของเจ้านายและว่าที่สามีในอนาคต แต่พอมาคิด ๆ ดูแล้วเขาว่าการที่บอกว่าให้เวลาเขาเตรียมใจจะไม่ใช่ปัญหาหลัก ที่จริงน่าจะเพราะอยากอยู่กับเขามากกว่าเพราะตั้งแต่มาถึง คุณเมฆก็ไม่ยอมลงไปทำงานเอาแต่บอกว่าอีธานก็ทำได้ คิณก็อยู่ หรือหากใครมีปัญหาก็ให้สองแฝดจัดการไป อ่ออีกเรื่อง...กลับมาคราวนี้เราขาดพี่ใหญ่ไปอีกหนึ่งคนคือสตีเวน เห็นคุณเมฆบอกว่าให้เวลา...

“ให้เวลามันอยู่กับนิกซ์สักหน่อย เดี๋ยวจะมาว่าฉันได้ว่ามีความสุขแค่คนเดียว” และวันนั้นเขาก็ยิ้มขำคนที่เป็นห่วงลูกน้องแต่ทำเก๊กท่าหน้าขรึมทั้งวัน

คุณเมฆก็เป็นซะแบบนี้ ลูกน้องที่ไหนจะไม่รัก...เขาแล้วหนึ่ง

“ยังไม่หายตื่นเต้นอีกหรือไง” คนที่ขับรถอยู่หันมามองเขาแว็บนึงก่อนจะส่งมือหนามากอบกุมมือที่เย็นเฉียบของเขา

“ทำไมคุณยังนิ่งได้อยู่ ไม่ตื่นเต้นบ้างเหรอ!”

“หึ...เด็กน้อย!ฉันจะไปขอเมียนะ มันต้องตื่นเต้นอยู่แล้วสิ”

“แล้วทำไม!...” เขาทำหน้าสงสัยกับคนที่บอกว่าตื่นเต้นแต่ใบหน้ายังคงคอนเซ็ปต์เดิมคือนิ่งสงบ เขามองคนที่ขับรถอย่างเพลินตารอคำตอบที่เอื้อนเอ่ยออกมาจากปากนั้น ก่อที่ใบหน้าเขาจะรู้สึกตึงเพราะริมฝีปากที่ฉีกยิ้มกว้าง

“ถ้าฉันมัวแต่ตื่นเต้น แล้วพูดอะไรตะกุกตะกัก แม่เธอเห็นแบบนั้นแล้วเขาจะยกลูกชายให้ฉันไหมล่ะ ฉันไม่ยอมเอาความตื่นเต้นจนใจเจ็บมาทำวันนี้พังหรอกนะ”

“คุณเมฆ!” เสียงเอ่ยอย่างคนเหม่อลอย มองเสี่ยวหน้าแบบนี้ยิ่งรู้ว่าคุณเมฆขนตาสวยแค่ไหน แถมสันกรามนั่นอีก...

สุดท้ายมือเจ้ากรรมก็เผลอยื่นออกไปลูบที่สันกรามไร้เคราหนวดอย่างหลงใหล

พอนึกถึงเรื่องเก่าแล้วก็ยิ่งไม่น่าเชื่อ คนที่กัดกันทุกเรื่องขนาดเรื่องกับข้าวก็ไม่เว้น เอาเวลาที่ไหนไปหลงรักกันนะ! นั่นสิ ตอนไหนกันนะ!

“คุณ!..รักอิงตอนไหน”

“ไม่รอเข้าหอก่อนแล้วค่อยถาม หืม!” มือใหญ่ที่กุมกันไว้เปลี่ยนมาบีบจมูกเขาเหมือนมันเคี้ยวหนักหนาก่อนจะปล่อยออกแล้ว เหล่มามองผลงานตัวเองที่เขาคิดว่าคงแดงน่าดู

“บอกหน่อย อื้อ พอแล้ว!!!”

“หึ...เพราะเป็นเธอมั้ง ไม่รู้สิตอนแรกแค่รู้สึกว่าเธอมันน่าเอาชนะดี เด็กอะไรอวดเก่ง”

“คุณ!!”

“แถมยังเอาเปรียบคนอื่นไม่เป็นอีก มีอย่างที่ไหนขอลดเงินเดือน เขามีแต่จะขอเพิ่มกัน”

“ก็อิงได้มาเยอะแล้ว” เขาตอบอย่างจิงจัง เงินเดือนที่คุยกันก่อนเริ่มงานของเขาอยู่ที่สองหมื่นซึ่งยังไม่รวมสวัสดิการหรือค่าทำงานล่วงเวลา ซึ่งพอรวมแล้วมันมีที่ไหนได้เงินเดือนห้าหมื่น! OTนาทีละพันหรือยังไง!

“ก็เธอสมควรได้รับ” คาล์ลสวนกลับทันทีกับเรื่องนี้ไม่ใช่ว่าไม่เคยพูดกันในเรื่องนี้ แต่พูดกันบ่อยมาก ถามว่าสุดท้ายใครชนะ หึ เขาไงเรื่องนี้เขายอมไม่ได้หรอก



สุดท้ายเขาก็ไม่ได้คำตอบที่ชัดเจนว่าคุณเมฆรักเขาตอนไหนเพราะเรื่องที่เล่ามาเขาก็รู้กันอยู่แล้วจะมีตอนที่เคยบอกรักเขาที่ห้องอาบน้ำสุดหรูในคฤหาสน์หรือจะเป็นตอนลงทุนไปจับฉลามมาให้เขาเลี้ยงเพราะเขาบอกชอบสัตว์ทะเล ตอนนั้นจำได้ว่าทะเลาะกันนิดหน่อยด้วย คนบ้าที่ไหนคิดจะเอาฉลามมาให้คนที่ตัวเองบอกรักเลี้ยง! วันดีคืนดีคงได้เป็นเหยื่อมันน่ะสิ



“พร้อมไหมครับ” แสงตะวันเอ่ยถามเมื่อรถขับมาจอดข้างรั่วบ้านได้พักหนึ่ง

“ถามฉันหรือถามตัวเองกันแน่หืม” ใบหน้าคมหันมายิ้มให้เขาเล็กน้อยไหนจะแววตามีความสุขนั่นอีก

“...แม่จะโอเคไหมครับ” ไม่ใช่ว่าแม่เขาเป็นคนใจแคบหรอกนะ เพราะที่เขาชอบพอกับผู้ชายแม่เขารับรู้มาตลอดแถมยังถามตลอดว่ามีคนที่ถูกใจแล้วหรือยัง! ซึ่งตอนนั้นเขายังไม่มีใครไม่ใช่ว่าไม่มีคนเข้ามา แต่เพราะว่าเขาสนใจแค่เรื่องงานและเรื่องเรียนคนที่เขามาเลยค่อย ๆ หายไปทีละคน ทีละคนจนสุดท้ายก็ไม่มีใครเข้ามาอีก บ้างก็ว่าหยิ่ง บ้างก็ว่าเรื่องเยอะ สวนตัวเขาก็ปล่อยผ่านใครอยากพูดหรือว่าอะไรเขาก็ไม่สนใจหรอก เขารู้ตัวเขาเองดีที่สุด

“เด็กน้อย..ฉันอยู่ตรงนี้”

“แล้วถ้าแม่!—”

“อย่าเพิ่งคิดอะไรก่อนเหตุการณ์จะเกิดดีกว่านะ” สุดท้ายก็เป็นคาล์ลที่ลงจากรถมาก่อน

สายตามากมายจากบุคคลที่มาต่อแถวสั่งข้าวที่ร้านหันมามองกันหมด เห็นแค่รถก็ว่าหรูแล้วนะแต่คนที่ลงมากลับดูคมเข้ม น่าเกรงขามเสียจริง

แต่แล้วในตอนที่คาล์ลเดินไปฝั่งข้างคนขับ คนที่อยู่บนรถลงมาเสียงฮือฮาก็ดังมาให้เขาได้ยิน ถึงจะยืนห่างจากตัวร้านพอสมควรก็ตาม

“นั่นมันเจ้าอิงลูกพี่น้ำนิ มากับใครล่ะนั่น!”

“นั้นสิดูดีโคตร ๆ แต่ดูหยิ่งไปหน่อย”

“หรือจะเป็นแฟน!”

และอีกมากมายที่เขาได้ยินจนแทบอยากจะมุดหัวกลับเข้าไปนั่งในรถตามเดิมถ้าไม่ติดว่าต้นแขนถูกคนที่หน้านิ่ง ๆ นี้จับไว้แน่น พร้อมสายตาที่สื่อความหมายว่าให้เขาเชื่อในตัวของตน

“กลัวอะไรขนาดนั้นเราไม่ได้ทำอะไรผิด”

“ผมแค่ไม่อยากให้ใครเอาไปพูดเสีย ๆ หาย ๆ ยิ่งถ้าเป็นคุณแล้วก็...”

“ฉันไม่ได้รู้จักพวกเขา ทำไมฉันต้องสนใจคำพูดพวกนั้น ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว” มือที่จับที่ต้นแขนเลื่อนลงมากอบกุมกันไว้จน ใจมันกลับมาเต้นตุบ ๆ เหมือนจะหลุดออกอย่างไรอย่างนั้น

มันก็จริงนะ ถ้าเรามัวแต่สนใจคำพูดคนรอบข้าง เราคงไม่ได้คบกันขนาดเมื่อก่อนเรายังทำได้เลย แค่ปล่อยวาง

คนที่เราต้องสนใจ คือผู้ชายที่เดินเคียงข้างเราตอนนี้ต่างหาก

พอคิดได้แบบนั้นเหมือนว่าใจเขาจะเต้นเบาลงจนคงที่ ร่างกายรู้สึกอุ่นวาบเมื่อตอนที่ฝ่ามือใหญ่บีบเข้าหากัน ทำให้รู้ว่าการเดินเข้าบ้านในวันนี้เขาไม่ได้มาคนเดียว

และถ้าทุกอย่างลงตัว เขาก็จะมีมือคู่นี้ไปกับเขาทุกที่เช่นกัน





“ดื่มน้ำกันก่อนนะลูก กลับมาแล้วก็ไม่คิดจะบอกแม่แม่จะได้เตรียมกับข้าวไว้รอ แล้วดูสินี่กับข้าวที่ร้านหมดเกลี้ยงเลย”

“แม่จ๊ะ..”

“หรือจะให้แม่ทำให้ใหม่ คุณท่านประทานมีอะไรอยากรับประทานเป็นพิเศษไหมคะ! จริงสิคุณเขาฟังแม่ออก—”

“แม่!! ใจเย็นนะจ๊ะ หายใจเข้า หายใจออก อ่า!” คนเป็นแม่เห็นแบบนั้นก็รีบทำตามที่ลูกบอกก่อนจะรู้ตัวว่าเผลอทำอะไรแปลก ๆ ต่อหน้าแขกลูก ก็หันไปเอ็ดลูกชายเบา ๆ

แสงตะวันที่เห็นว่าแม่ดูผ่อนคลายขึ้นจึงหันไปมองคนที่อยู่ด้านข้าง ก่อนจะพยักหน้าว่าพร้อมแล้ว

“รอบที่แล้วที่มาผมยังไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการเลย ผม เมฆา สุวรรณเมธีร์ เป็นประธานบริษัทที่แสงตะวันทำงานอยู่ครับ” คนที่อยู่ด้านข้างเบิกตากว้างเมื่อผู้ชายที่ตัวเองทำงานมาตั้งนานแทบจะไม่เคยเห็นใช้ภาษาไทยคุยกับเขา แต่ทำไมตอนนี้ถึง...พูดคล้องป๋อขนาดนี้กัน

ไปฝึกมาตอนไหน!

“สวัสดีจ้ะคุณ ตายจริงน้าเห็นตอนแรกนึกว่าจะพูดไทยไม่ได้ มารอบที่แล้วยังให้คิณคุยแทนอยู่เลย ส่วนน้าชื่อน้ำ เรียกน้าน้ำก็ได้นะคะ ถ้าไม่ถือสาคนแก่ เป็นแม่เจ้าอิงแล้วน้องอรลูกสาวอีกคน” แม่น้ำพูดยิ้ม ๆ แกอาการเคอะเขินที่มีชายหนุ่มหล่อมานั่งตรงหน้าแบบนี้

คาล์ลเมื่อได้ยินสรรพนามที่ผู้ใหญ่จะให้ใช้เรียกก็แอบน้อยใจนิดนึง เพราะที่เขารู้มาไอ้พวกแฝดได้เรียกแม่เลยนะ แล้วเขาผู้ที่จะมาเป็นลูกเขย..!

ทำไมได้เป็น ‘อ๊านท์’ (ป้า/น้า)



“...ครับ อันที่จริงที่มาวันนี้ผมมีเรื่องมาคุยกับ...คุณน้า” ทำไมมันรู้สึกคำนี้มันไม่ได้เลยนะ

“เรื่องอะไรเหรอคะคุณ หรืออิงไปทำเรื่องอะไรให้เดือดร้อนหรือเปล่า” แม่น้ำพูดกับคุณพี่แต่สายตาส่งไปตำนิลูกตัวเองหน่อย ๆ ถึงจะยังไม่รู้ว่าเรื่องอะไรแต่การที่เจ้านายใหญ่มาถึงที่บ้านแบบนี้คงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ ๆ

“แม่!! อิงไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นนะจ๊ะ”

“เรื่องที่ผมจะมาคุยเป็นเรื่องของผมกับลูกชายคุณน้าเองครับ” คาล์ลรีบพูดแทรกก่อนที่อิงจะโดนแม่ดุไปมากกว่านี้

“เรื่องของลูกน้า...กับคุณ!”

“ครับ อันที่จริงเราสองคนเริ่มคุยกันมาสักพักแล้วครับ แต่ตอนนั้นมีหลายเรื่องที่ผมต้องจัดการ เลยยังไม่ได้เข้ามาแนะนำตัวหรือขอในเรื่องนี้”

“คะ..คุยกัน บะ..แบบแฟนเหรอคะ!” แม่น้ำมองคนพูดก่อนจะหัน

ไปมองลูกชายแล้วก็ได้คำตอบเป็นการพยักหน้าน้อย ๆ แบบเขิน ๆ

“อ่า!! ที่จริงน้าก็ไม่ได้ว่านะคะถ้าจะคบกัน แต่มันจะดีจริง ๆ เหรอคะ อิงเองก็ทำงานกับคุณแถมคุณยังเป็นเจ้านายน้องอีก คนอื่นจะมอ—”

“ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องครับขอแค่คุณน้ายอมรับ เรื่องอื่นไม่ใช่ปัญหา” คาล์ลที่ฟังผู้เป็นแม่ยายพูดมาแบบนั้นก็เข้าใจดีเลยว่าท่านคงเป็นห่วงภาพลักษณ์ของเขาแน่

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคนที่บริษัทรู้ว่าเลขาหนุ่มคบกับเจ้านายตัวเอง มันคงมีทั้งเรื่องดีและไม่ดีตามมาแน่ เผลอ ๆ คนที่ถูกนินทามากสุดก็คงจะเป็นอิงเอง เพราะเป็นแค่ลูกน้องเขา คนคงมองว่าเจ้าหนูมาจับเขาเป็นแน่

“อย่างที่น้าบอก น้าไม่มีปัญหาอะไรขอแค่เจ้าอิงมีความสุข แล้วอิงล่ะลูก ตัดสินใจดีแล้วใช้ไหมกับเหตุการณ์ต่อจากนี้ มันอาจจะไม่สวยงามเหมือนอย่างฝันหรอกนะลูก จะยอมรับคำพูดดูแคลนของคนอื่นได้ไหม”

“อิง..ขอแค่แม่กับน้องอรยอมรับได้ ไม่รังเกลียดอิงเท่านี้อิงก็พอใจแล้ว”

“พูดอะไรแบบนั้นเด็กคนนี้นี่ เห็นแม่เป็นยังไงเรื่องที่เราชอบเพศเดียวกันแม่ก็รับรู้มาตลอด วันนี้ที่ลูกได้เจอคนที่ถูกใจและเขาพร้อมจะดูแลลูกของแม่ ทำไมแม่จะต้องขัดขวางด้วยหืม” มือบางที่มีความหยาบกร้านจากการทำงานหนักมานานจับมือเขาไปลูบปลอบใจให้เขารู้สึกดี และรับรู้ได้ในคำพูดของท่านว่า ท่านพูดจริงทุกประโยคที่กล่าวออกมา

รอยยิ้มพิมพ์ใจคือคำตอบที่ดีที่สุด แสงตะวันมองผู้เป็นแม่ด้วยความรักและตื้นตันใจแววตาไหววูบก่อนจะมีหยดน้ำเล็ก ๆ หลนลงมาข้างแก้ม แม่น้ำยิ้มเอ็นดูลูกชายของตนช่วยเช็ดหยดน้ำที่ข้างแก้มให้อย่างเบามือก่อนจะเอ่ยย้ำคำตอบของตัวเองอย่างหนักแน่น

“ทำตามใจลูกเถอะ แม่จะอยู่ตรงนี้เสมอไม่ทิ้งให้อิงรับมือกับสิ่งที่จะเกิดในวันข้างหน้าคนเดียวแน่นอน”

“ขอบคุณนะจ๊ะแม่ อิงรักแม่ที่สุด” แสงตะวันนั่งลงตรงหน้าผู้เป็นแม่ก่อนจะโผเข้ากอดเอวบางไว้แน่น มือที่ลูบผมเขาทำให้รู้ว่าแม่รักเขามากแค่ไหน

คาล์ลที่มองภาพนี้ก็รู้สึกว่ามันดีจริง ๆ นะ กับการที่มีแม่อยู่ด้วยคอยดูเราอยู่แบบนี้ พอคิดได้แบบนั้นคนที่มารดาจากไปนานแล้วอย่างเขาก็ถึงกับต้องหันหน้าหนีไปมาทางอื่น กลบเกลื่อนน้ำตาที่มันแอบไหลออกมาโดยไม่คาดคิด

“น้า ไม่สิคงต้องเรียกแม่แล้วใช้ไหมคะ หึ แม่ยินดีนะคะที่ลูกจะคบกัน แล้วคุณคิดดีแล้วใช่ไหมคะ”

“ครับ ที่จริงที่มาวันนี้ผมมาเพราะ จะมาขออิงแต่งงาน”

“แม่ยินดี...คะ!! เมื่อกี้บอกว่าอะไรนะคะ” คำที่จะยอมตกลงให้คบกันหยุดกระทันหันเมื่อคำที่ คาล์ลขอออกมาไม่ใช่การของคบลูกชายเขาในฐานะแฟนแต่เป็น....

“แต่งงานครับ” แม่น้ำตาโตกับคำตอบที่ฟังดูชัดเจนกว่าครั้งแรกที่เขาไม่ค่อยจะได้ยินสักเท่าไร ก่อนจะทำเป็นหัวเราะแห้ง ๆ ทำตัวไม่ถูก ท่านกระแอมไอเล็กน้อยยืดตัวตรง มองเด็กสองคนที่อายุน่าจะห่างกันมากอยู่ แล้วยิ้มแก่น ๆ ให้ลูกชาย แล้วพูดในใจกับตัวเองว่า

ลูกชายบ้านนี้ขายออกแล้วเด้อ!!!

“ฮ่ะ ๆ ตั้งตัวอะไรไม่ทันเลยวัยรุ่นสมัยนี้ไม่คิดจะให้ผู้ใหญ่เตรียมตัวกันเลยนะคะ ฮึอื้อ เรื่องนี้แม่ว่ามันเรื่องใหญ่อยู่นะคะ คุณคิดดีแล้วจริง ๆ ใช่ไหม ลูกแม่คนนี้ค้อนข้างจะดื้อเงียบคุณจะรับมือได้แน่เหรอคะ” ตอนที่รู้ว่าจะคบกันตัวเขาก็คิดว่าคงให้ศึกษาดูใจกันไปก่อนถ้าไม่ได้ยังไงมันก็ยังแก้ไขได้ทัน แต่พอรู้ว่าชายหนุ่มตาคมคนนี้มาเพื่อขอลูกชายตนแต่งงาน มันก็รู้สึกโหวง ๆ ในใจได้เหมือนกันนะ

“ผมทราบดีครับ และผมคิดว่าผมเจอเขามาทุกรูปแบบแล้ว ถ้าคุณแม่กลัวว่าผมจะทนน้องไม่ไหว วันที่จดทะเบียนสมรส ทรัพย์สินที่เป็นของผมทั้งหมดผมจะเซ็นยกให้อิงทั้งหมดเลยครับ เพื่อเป็นหลักค้ำประกันในวันข้างหน้าว่าถ้าเกิดผมเปลี่ยนใจจากเขา เขาจะไม่เสียใจเปล่าแน่นอน”

“ใครเขาอยากได้สมบัติคุณกัน อย่าคิดว่าอิงเห็นแก่เงินได้ไหม”

“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”

“อิง ไปพูดกับพี่เขาแบบนั้นได้ไง แต่ที่อิงพูดมาแม่ว่ามันก็มีส่วนที่ถูกนะคะ แม่เลี้ยงลูกแม่มาถึงจะลำบากหน่อยแต่แม่ไม่เคยสอนให้ลูกเห็นแก่เงิน..” แม่น้ำปรามลูกชายตัวเองก่อนจะหันกลับไปคุยกับคนที่มาขอลูกชาย


(มีต่อนะคะ)

ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #46 เมื่อ31-01-2022 19:47:19 »



“ผมทราบเรื่องนั้นดีครับและตัวผมเองก็เคยเจอมากลับตัวแล้ว ผมรู้ว่าอิงไม่ใช่คนแบบนั้น ผมถึงมั่นใจที่จะยกทุกอย่างให้ มันไม่ใช่การดูถูกนะครับ มันคือการให้เกียรติ แต่ถ้าวันนึงอิงไม่ต้องการมันแล้ว จะเอาไปทำอะไรผมก็ให้สิทธิ์ที่เขาครับ”

“เรื่องนั้นแม่ขอไม่เข้าไปยุ่งนะคะ แม่ให้อิงเป็นคนตัดสินใจ ส่วนเรื่องแต่งงานแม่ก็ตามใจลูกของแม่ ถ้าแต่งกันแล้วคุณจะพาอิงไปอยู่ด้วยเลยหรือเปล่าค่ะ”

“ครับ แต่เรื่องจะไปตอนไหนผมก็แล้วแต่เขาเลยครับผมอยู่ได้ทุกที่ขอแค่มีเขาอยู่ด้วย” แม่น้ำได้ยินแบบนั้น คนแก่แบบเธอก็รู้เขินแทนลูกชายตัวเองเสียแล้วแต่พอก้มลงมองคนที่ยังไม่ยอมลุกไปนั่งดี ๆ ก็ยิ่งกลั้นยิ้มไม่อยู่กับความน่ารักของลูกชายตัวเอง

อยากให้น้องอรมาเห็นหน้าพี่อิงของเธอตอนนี้จัง

“แล้วเราล่ะหื้ม ถ้าแต่งแล้วพี่เขาพาไปอยู่ที่อื่นเราจะอยู่ได้ไหมลูก”

แสงตะวันเงยหน้ามองสบตากับมารดาก่อนจะหันไปสบตากับอีกคนที่รอฟังคำตอบของเขาเช่นกัน ทำไมรู้สึกว่าสายตาคุณเมฆจิงจังมากเกินไปหรือเปล่านะ!

“แม่ไม่อยากให้อิงอยู่ด้วยเหรอจ๊ะ!” เสียงกะเง้ากะงอดเอ่ยออกมาถามมารดา เขาไม่ได้งอนหรอกแค่อยากแหย่ไม่เท่านั้น

“อิง ฟังแม่นะลูกการที่เรามีครอบครัวสักวันเราก็ต้องออกไปสร้างครอบครัวเป็นของตัวเอง ก่อนที่แม่จะกลับมาอยู่กับตายายของเรา แม่ก็ออกไปอยู่กับพ่อเราก่อนที่เขาจะจากไป แม่ถึงกลับมาอยู่ที่นี่ มันไม่มีใครที่จะอยู่กลับพ่อแม่ไปตลอดหรอกนะลูก”

“อิงรู้”

“อีกอย่างนะถ้าคิดถึงก็กลับมาหาแม่กับน้องอรได้เสมอแม่อยู่ที่นี่ไม่ได้ไปไหน” แม่น้ำกล่าวจบก็ลูบหัวลูกชายคนโตที่ตอนนี้เริ่มกลับมาขี้แงอีกแล้ว

และอิงก็ยอมพยักหน้าเขาใจทุกอย่าง แม่น้ำจึงหันไปคุยกับชายหนุ่มที่นั่งรออย่างใจเย็นแถมยังเผลอยิ้มออกมาบ่อยมาก เมื่อมองมาที่ลูกของเธอ

“แล้วได้ฤกษ์ดี ๆ หรือยังค่ะ ให้แม่ไปหาให้ไหม?”

“ที่จริงผมอยากแต่งพรุ่งนี้เลย แต่กลัวคนแถวนี้จะต่อว่าผมได้ ผมเลยคิดว่าน่าจะเป็นอีกสองเดือนข้างหน้าแล้วกันครับ” คุณเมฆในวันนี้ดูแตกต่างจะทุกครั้งที่เขาเห็น คนที่ชอบทำหน้านิ่ง ๆ ทำอะไรไม่ถูกใจก็จะทำควันออกหูแล้วลงมือทำเองเพราะความรำคาญ แต่วันนี้ชายคนนั้นหายไปแล้วเหลือไว้เพียงชายผู้ที่ยิ้มเก่ง เขินเก่ง ดูประหม่ากว่าทุกครั้งมาก ที่คุยกันตอนนั่งรถมาไม่ได้เกินจริงเลย

คุณเมฆตื่นเต้นจริง ๆ แต่แปลกดีแฮะ และรู้สึกชอบจัง

“อย่างน้อยก็มีเวลาให้คนแก่เตรียมตัวนะคะ”

“อันที่จริงคุณแม่ไม่ต้องเตรียมอะไรเลยนะครับผมจัดการไว้หมดแล้ว” แสงตะวันหันไปมองคนที่บอกว่าเตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้วทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าบอกแม่เขาว่าแต่งอีกสองเดือนเหรอ! แล้วอะไรคือเตรียมพร้อมหมดแล้ว

“ดูพร้อมมากเลยนะคะ”

“ผมไม่อยากรอแล้วน่ะครับ”

“แหม!!เอาซะแม่ไปไม่เป็นเลยนะคะคุณ” แม่น้ำอึ้งไปเลยกับคำตอบ พ่อหนุ่มคนนี้ต้องรักลูกเธอมากขนาดไหนกันนะ แต่ก็คงรักมากแหละถึงได้ยอมทุกอย่างขนาดนี้

พอคุยเรื่องงานแต่งกันรู้เรื่องหมดแล้วเราก็ชวนคุยกันเรื่องอื่น และเรื่องที่ทำให้อิงข้องใจที่สุดคือคุณเมฆพูดไทยชัดขนาดนี้ได้ไง!

และเขาก็ได้คำตอบมาว่า “เธออย่าลืมว่าแม่ฉันเป็นคนไทย” นั้นแหละคือคำตอบตลอดเวลาที่รู้จักกันที่เขาไม่พูดเพราะไม่มีใครถามอีกอย่างการที่ไม่พูดมันสามารถเลือกคนคบได้ด้วย พนักงานหลายคนได้ใบเตือนเพราะการนินทาเขาระยะเผาขน เพราะคิดว่าเขาฟังไม่รู้เรื่อง ถ้าเขาเป็นเหมือนประทานคนอื่น ๆ คงถูกไล่ออกกันไปหมดแล้ว

พอตกเย็นน้องอรที่กลับมาจากเรียนหนังสือพอรู้ข่าวเรื่องพี่ชาย เธอก็ร้องกรี๊ดกร๊าดดีใจใหญ่เลย แถมยังขอถ่ายรูปกับพี่เขยเพื่ออวดเพื่อน ๆ อีกต่างหากว่าพี่ชายกำลังจะได้แต่งงาน กลุ่มสาววายอย่างเธอนี่แทบยืนกันไม่อยู่ (เขินเหมือนโดนขอเสียเอง) คนที่โดนขอพอได้ยินคำเรียกแทนตัวเองไปแบบนั้นก็แทบจะถวายตัวให้น้องสาวแฟนทำอะไรตามใจเลย “อยากเซ็นเช็คให้สักสิบล้าน บ้านอีกสักหลัง”

“ขับกลับดี ๆ นะครับ”

“อืม...เธอเข้าบ้านเถอะ ดึกมากแล้ว”

“ที่จริง...คุณจะค้างก็ได้นะครับ” คนที่ยืนอยู่นอกรั่วบ้านเดินเข้ามาชิดตัวคนที่พูดเชิญชวนกันด้วยใบหน้าแดงก่ำเลยอยากลองแกล้งดู

“ฉันก็อยากอยู่กับเธอนะ แต่ที่นี่ดูท่าไม่น่าเก็บเสียงเท่าไหร่”

“คุณเมฆ!!!!” แสงตะวันฟาดมือลงที่แผงอกซ้ายอย่างแรงแต่คนถูกกระทำกลับยิ้มหน้าระรื่นดูมีความสุขเหลือเกิน

“หึ ฉันไม่อยากให้แม่เธอมองฉันไม่ดี เอาไว้แต่งงานถึงตอนนั้นถึงเธออยากแยกห้องฉันก็ไม่ยอมหรอกนะ”

“พูดดีจังเลยนะครับ”

“นิสัยฉันก็ดีนะ”

“สาบานก็เสียเปล่าคุณอะ” คาล์ลมองเด็กน้อยที่ทำเหมือนเก่งแต่ยังก้มหน้าไม่ยอมสบตากัน เขาจึงใช้มือเชยคางมนขึ้นมา มองสบตาก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนใบหน้าเข้าไปหา แนบริมฝีปากลงกับสิ่งเดียวกันจูบหนัก ๆ สองสามทีก่อนจะผละออกโดยไม่ได้รุกล้ำภายใน เขามองสบตาเจ้าหนูชั่วครู่ก่อนจะจูบลาที่หน้าผากอีกทีเป็นครั้งสุดท้าย

“ฝันดีนะเจ้าหนู”

“อื้อ คุณก็ฝันดีนะครับ”

คาล์ลยิ้มให้เขาก่อนจะยอมเดินไปขึ้นรถแล้วก็ขับออกไปทันที คนที่ยืนส่งอยู่มองตามจนเห็นว่ารถคุณเมฆออกถนนใหญ่ไปแล้วก็เลื่อนปิดประตูบ้านล็อคให้เรียบร้อยแล้วเดินเข้าบ้านไป แต่ก็ต้องสะดุ้งตอนที่หันมาแล้วเห็นสายตาบ้องแบ๊วกำลังมองตัวเองด้วยแววตาไม่น่าไว้ใจ

“เมื่อกี้น้องเห็นนะ” จันทร์ฉายฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่พี่ชายก่อนจะเดินเข้ามาเกาะที่แขนแล้วเดินเข้าบ้านไปด้วยกัน

“เป็นเด็กเป็นเล็ก แอบมองพี่เหรอหื้ม” มือเรียวบิดเข้าที่จมูกรั้นของน้องสาวอย่างหยอกล้อ

“อื้อ!! เปล่าสักหน่อยแม่เห็นว่าออกมานานแล้วกลัวว่า ลูกชายจะขึ้นรถไปกับพี่เขยเลยให้น้องมาปิดประตูบ้านเท่านั้นเอง”

“เหรอ!!” เขาลากเสียงยาวทำเป็นไม่ค่อยเชื่อ

สาวน้อยทำหน้างอใส่พี่ชายก่อนมองหน้าเขาแบบจิงจังทั้ง ๆ ที่ยังเดินกันอยู่

“พี่อิง..” สียงเอ่ยสั้น ๆ ทำให้เขาหยุดเดินก่อนจะมองใบหน้าน้องสาวที่ตอนนี้ดวงตากลมโตดวงนั้นกำลังแวววาวเพราะน้ำใสที่เอ่อคลออยู่ในนั้น

“ว่าไง”

“พี่มีความสุขหรือยังคะ”

“น้องอร!!” แสงตะวันมองน้องน้อยของตัวเองก่อนจะรู้สึกตื้อขึ้นมาในใจ

“น้องอยากเห็นพี่มีความสุข น้องรู้นะตอนที่พี่เรียนพี่ทำงานหนักก็เพราะน้อง”

“ก็พี่มีน้องคนเดียว ขอแค่น้องพี่ได้ในสิ่งที่ดี ๆ งานหนักแค่ไหนพี่ก็สู้ไหว” เขาบอกกับน้องสาวที่ตอนนี้น้ำใสไหลรินออกมาแล้ว แต่ยังดีที่ยังมีรอยยิ้มติดอยู่ พอให้รู้ว่าไม่ใช่การร้องไห้เพราะเสียใจ!

“ไม่ร้องแล้วนะเดี๋ยวแม่จะพลอยเป็นห่วงไปด้วย”

“น้องดีใจ ที่วันนี้พี่มีคนที่รักพี่อย่างจิงจัง เขาจะดูแลพี่ของน้องดีใช่ไหมคะ” สาวน้อยถามพี่ชายอย่างเขาถึงบุคคลที่เมื่อตอนเย็นยังเห็นสนิทกันแล้วเลย

“อื้อ เขาดูแลพี่ดีมาก ๆ มากจนพี่รู้สึกว่ามันล้นเลยแหละ”

“ดีแล้ว ๆ พี่อิงของน้องจะได้ยิ้มแบบนี้ได้นาน ๆ ” เจ้าเด็กน้อยที่ร้องไห้เมื่อกี้หายไปแล้วเหลือแต่เจ้าเด็กที่เริ่มทำตัวซนน่ารักทำให้อดขยี้ผมเปียสองแฉกนี่ไม่ได้

พอทำแบบนี้แล้วทำให้คิดถึงเจ้าสามตัวที่อยู่ห่างไกลขึ้นมาเชียว

“หึ เป็นห่วงพี่เหรอเราหื้ม เหมือนกันจังเลยนา!!” จันทร์ฉายมองใบหน้าพี่ชายที่มีความเหมือนกันเกือบจะทุกกระเบียดนิ้ว

“ก็เราเป็นพี่น้องกันก็ต้องเหมือนกันสิ พี่อิงพูดแปลก ๆ ”

“หึหึ พี่ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น อืมถามก่อน น้องอิงชอบสัตว์ไหมแบบแมว หมาอะไรแบบนี้”

“อื้อ ชอบน้องชอบน้องเหมียวอยากเลี้ยงมาก ๆ แต่กลัวดูแลมันไม่ดีพอ”

“...แล้วถ้าเป็นแมวตัวใหญ่ ๆ ล่ะ!” แสงตะวันถามน้องออกไปถึงเรื่องที่เขาจะเล่าต่อจากนี้ แต่ขออ้อมโลกก่อนแล้วกัน

“ดีสิคะคงกอดอุ่นน่าดู” สาวน้อยนึกภาพตามแมวตัวใหญ่เหรอ หูว!!แค่คิดก็ฟินแล้ว

“อืม อุ่นจริงด้วยสินะ อยากดูอะไรไหม” เขาล้วงหยิบมือถือที่เก็บไว้ในกางเกงขึ้นมาก่อนจะเข้าไปในแกลเลอรี่ไม่ต้องเลื่อนให้เสียเวลาเพราะก่อนกลับมาเขาได้เซลฟี่กับสามแสบมามาด ๆ ภาพแรกที่เจอจึงเป็นเจ้าสามตัวที่นอนเล่นอยู่รอบตัวเขามีคุณเมฆเป็นตากล้องจำเป็นที่ทำหน้าเหม็นเบื่อมากในวันนั้น

“ว้าว!!พี่อิง ทำไมน้องตัวใหญ่จังหูย!!! ดูตอนที่นอนสิ น้องอยากนอนข้าง ๆ จังเลย” สาวน้อยทำหน้าเคลิบเคลิ้มเหมือนว่าตนได้เข้าไปนอนข้างกับเจ้าแมวยักษ์ตัวใหญ่ก่อนจะรู้สึกได้ว่า...

“พะ..พี่อิง นะ..นั้นมันไม่ใช่แมวใช่ไหม! น้องเข้าใจถูกไหมนะ..นั่นสิงโต!!” สาวน้อยก้มเข้าไปมองใกล้ ๆ ก่อนจะขยายเข้าออกเพื่อมองให้ชัดกว่าเดิมไปอีก ใช่! ต้องใช่แน่ ๆ สะ..สิงโตแน่ ๆ

“อืม น่ารักไหม นิสัยเหมือนเราเลยนะ”

สาวเจ้าตาโตเบิกกว้างมองพี่ชายทีมองรูปในมือถือไปทีก่อนที่เรียวปากจิ้มลิ้มจะค่อยคลี่ยิ้มกว้างจนเห็นเหงือกชมพูสวย

“น่ารัก!!น่ารักมาก ๆ พี่อิง!!น้องทำไมเชื่อง น้องไม่ดุเหรอ”

“อืมก็ดุนะ แต่กลับคนอื่น กับพี่ก็!! แบบที่เห็น”

“น้องอยากเล่นด้วยจัง” จันทร์ฉายดูตื่นเต้นจนคนเป็นพี่ยังต้องยิ้มเพราะความเอ็นดูลูบหัวน้อย ๆ โยกไปมาแล้วเอ่ยคำที่ตัวน้องได้ยินถึงกลับหูผึ่ง

“ถ้าไปคราวหน้าพี่จะขอให้คุณเมฆพาเราไปด้วย ดีไหม”

“จริงนะ น้องจะได้ไปด้วยจริง ๆ นะ”

“แต่ต้องขอคุณเขาก่อน”

“อื้อ ๆ น้องจะรอ ๆ ฮือ!!อยากเจอแล้ว”

ใครจะคิดว่าการพูดกันในวันนั้นจะทำให้น้องสาวของเขากลายเป็นเด็กที่มีความสุขที่สุดได้ ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ได้เรียนในสิ่งที่อยากเรียน ได้ไปทุกที่ที่น้องเอ่ยปากขอ โดยมีพี่เลี้ยงเป็นสองแฝดจอมวอแว ใครเข้าใกล้น้องเขาไม่ได้เลย

จะต้องขอบคุณอะไรดีนะที่ทำให้เขาได้เจอกับผู้ชายคนนี้

ขอบคุณที่เดือนนั้นทั้งเดือน ไม่มีบริษัทไหนโทรมาเรียกตัว

ขอบคุณวันนั้นที่เขาไม่ระแวงจนเกินแล้วตัดสินใจผิด

ขอบคุณทุกช่วงเวลาที่ได้รู้จักผู้ชายหน้านิ่งคนนั้น

ขอบคุณตัวเขาเองที่เลือกเขาเข้ามาในชีวิต จากที่ต้องทำงานหนัก ต่อจากนี้เขาจะได้มีความสุขจริง ๆ แล้วสินะ



TBC.

ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #47 เมื่อ31-01-2022 19:50:28 »

เนื้อหาต่อจากนี้เป็นการสร้างขึ้น ด้วยความเป็นจริงเพียง30%เท่านั้นโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน อ่านเพื่อความสนุกเท่านั้นอย่าคิดเยอะให้ปวดเศียรเวียนเกล้ากันเลยนะจ๊ะ

ขอบพระคุณมากจ้ะ



บทส่งท้าย



วันหมั้น

09:09น.

เวลานี้เป็นเวลาฤกษ์งามยามดีที่ทางฝ่ายเจ้าบ่าวได้ไปหาฤกษ์นี้มาได้ โดยการจัดทำของอนาคิณฝ่ายชายที่รู้เรื่องพวกนี้มากกว่าใคร และศึกษาเรื่องนี้มาแล้วอย่างดีก่อนจะขอความเห็นจากเพื่อนร่วมทีม และบอสที่เป็นเจ้าบ่าวในงานนี้ ตอนแรกคาล์ลปฏิเสธหัวชนฝาว่าจะไม่รับข้อตกลงนี้เด็ดขาด อะไรคือการแยกวันหมั้นกับวันแต่งออกจากันไปตั้งหลายวันขนาดนั้น ไอ้พวกที่ไม่ได้แต่งเองมันก็พอกันพูดได้สิว่า แค่สามวัน แค่เจ็ดวัน แต่เขาคนที่จะไม่ได้เจอหน้าอีกคนหลังจากนี้อีกหลายวัน มันจะต้องดีใจด้วยหรือไง สุดท้ายงานนี้เลยจบที่ผู้ใหญ่ฝ่ายเขาเข้ามาเกลี่ยกล่อมหลานชายตนเอง นั้นแหละถึงได้ยอม เพราะแค่เพียงคำว่า...

“อดเค็มไว้กินของมันนะหลาน เจ้าจะได้กินตามที่เจ้าต้องการหากเจ้ายอมทำตามที่คิณบอก” (อดเปรี้ยวไว้กินหวานหรือเปล่าคะท่านอา)

“เชิญคุณน้าตรวจดูของหมั้นได้เลยครับ” อนาคิณเป็นคนที่สามารถพูดคุยกับทั้งสองฝ่ายได้จึงได้มาเป็นล่ามนั่งข้างครูขวัญที่มาทำพิธีให้ในครั้งนี้

ในขันเงินและขันทอง จะมีของหมั้นดังนี้ หมากดิบ 8 ผล ซึ่งจะต้องตัดให้ติดกันทั้ง 8 ผล หรือตัดเป็นคู่ ๆ ละ 2 ผลก็ได้ ฝานก้นหมากทุกผลแล้วทาก้นหมากด้วยปูนแดงหรือชาดแดง พลู 4 เรียง ๆ ละ 8 ใบ ถั่วเขียว 1 ถุง ข้าวเปลือก 1 ถุง งาดำ 1 ถุง ข้าวตอก 1 ถุง ใบเงิน ใบทอง ใบนาก

ความแตกต่างของพิธีหมั้น และพิธีแต่งคือจะไม่มีจำพวกขนมหวาน ต้นกล้วย ต้นอ้อย หรือแม้แต่การกลั้นประตูก็ไม่มี มันเหมือนการนำญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งมานั่งรับรู้กับสิ่งต่อไปนี้มากกว่า การทำให้ชาวบ้านรับรู้ไปด้วย ในงานถึงได้มีแต่คนที่สนิทเท่านั้น

“อันที่จริง น้าก็ไม่รู้หรอกนะว่าจะต้องเตรียมอะไรบ้าง เพราะตอนที่น้าแต่งงาน ก็ มีแค่งานแต่งเล็ก ๆ เท่านั้น ยังไงฉันก็ขอให้ครูดูให้แล้วกันจ้ะ” แม่น้ำพูดยิ้มกับสิ่งของตรงหน้า ตอนที่เธอแต่งก็ไม่ได้หวือหวาอะไรปานนี้ เป็นงานเล็กที่แต่งขึ้นเฉพะคนในบ้านไม่ใช่หันออกไปนอกบ้านจะเห็นชายชุดดำยืนเรียงเต็มทางออกแบบนั้น

ครูขวัญมองสิ่งของในขันอย่างพอใจก่อนจะหันไปให้คำตอบกับทางฝั่งชาย..

“ครบ ๆ ไม่ขาดไม่เกิน การฟานหมากก็ดีการเรียงพลูก็สวย รวม ๆ แล้วดีมาก ๆ ครับ แม่น้ำลองหมากของเขาหน่อยสิ ดีพอจะหมั้นไหม” ครูขวัญบอกก่อนที่จะยิ้มขำกับท่าทางฝ่ายชายที่รอลุ้นกับการเคี้ยวหมากของญาติฝ่ายหญิง

แม่น้ำหยิบจับสิ่งของขึ้นมาห่อพันด้วยใบพลูก่อนจะทำเป็นสงเข้าปากเคี้ยว มีตะกุกตะกักบ้าง เพราะเกิดมาก็ไม่เคยเคี้ยวหมากมาก่อน แต่เพราะเพื่อลูกชายของเขา แม่คนนี้จะยอมปากพองเพราะปูนกัดสักหน่อยก็แล้วกัน

“ดีจ้ะครู”

“แสดงว่า จะรับขันหมั้นนี่ไว้ใช่ไหมแม่” ครูขวัญเอ่ยถามอย่างยอกล้อ พอให้อีกฝั่งลุ้นตาม แม่น้ำที่คายหมากแล้วก็ยิ้มกริ่ม มองว่าที่ลูกเขยที่ข้างขมับมีเหงื่อผุดขึ้นมาแล้วก็เอ็นดู

“จ้ะ รับไว้จ้ะครู” สิ้นคำตอบทางคาล์ลก็มองหน้าท่านอาของตนทันทีอย่างดีใจ ก่อนจะหันไปมองคนที่อยู่ด้านหลังผู้เป็นแม่ ที่วันนี้แต่งตัวได้แปลกตาดี แต่น่ารักมากเช่นกัน กับกางเกงสแล็คที่เขาเคยซื้อใช้เสื้อเชิ้ตสีชมพู มีผ้าลายสก็อตพาดเชียงที่ไหล่ซ้าย ก้มหน้าตลอดดูเขินอายจนหน้าแกล้ง แต่เวลานี้เขาห้ามแตะต้องอีกฝ่ายเด็ดขาด

“เป็นอันว่าฝ่ายเราตกลงนะพ่อ แม่น้ำให้เจ้าอิงออกมานั่งด้านหน้าได้ ฝ่ายชายด้วยนะ แล้วยื่นแขนมาให้ครู อ่ะนี่คำพ่อนะ อันนี้คำแม่ เก็บรักษาไว้จนถึงวันแต่ง อย่าให้ชิ้นหมากหรือของในห่อหลุดออกจากกัน” ครูขวัญ ยื่นคำหมากให้อิงและคาล์ลคนละหนึ่งชิ้น ก่อนจะกล่าวเตือนเรื่องการรักษา และให้กลับไปนั่งที่เดิมตรงหน้าของหมั้นทั้งหลาย

“ที่จริงอันนี้มันเป็นพิธีของชาวฝรั่งเขาทำกัน แต่ก็ว่าเถอะนะมันก็มีอยู่มาแบบนี้นานแล้ว นั่นคือการสวมแหวนหมั้น ฝ่ายชายสวมให้น้องก่อนนะ...แล้วก็เจ้าอิงสวมให้พี่เขา...สวมอย่างเดียวพ่ออย่าจับมือน้องนานอดทนหน่อย ๆ” ครูขวัญเอ่ยแซวตอนที่คาล์ลดึงมือน้องไว้ไม่ยอมปล่อย แต่พอโดนเตือน อนาคินที่เป็นล่ามก็รีบเข้ามาบอกทันที ถึงจะฟังออกแต่ถ้าคนจะทำหูทวนลมก็นะ

ต่อไปคือการให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายผูกแขนรับขวัญทั้งสองคนและจบด้วยการที่เอาขันเงินไปเก็บไว้ในครัวบ้านฝ่ายเจ้าสาวเป็นอันว่าพิธีหมั้นจบ

แต่การกินยังไม่จบ เหล่าชายชุดดำผู้หิวโซรอเวลานี้กันมานานมากแล้ว รีบกู่เข้าหาหม้อข้าวหม้อแกงที่ทาง แม่น้ำเตรียมไว้ให้จากคำบอกเล่าของลูกชายว่าคงมาเยอะกันมาก ๆ และมันก็ไม่ได้เกินจริงไปเลย เพราะสนามหน้าบ้านที่มีน้อยนิดตอนนี้เต็มไปด้วยเหล่าชายชุดดำ จนดูหน้ากลัวถ้าไม่ใช่ว่ารู้จักกันอยู่แล้วอะนะ

ทางฝั่งในบ้านตอนนี้ก็เต็มไปด้วยผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายที่เหมือนจะดูเข้ากัน ถึงการพูดคุยจะมีอนาคิณเป็นคนแปลให้ก็ตามที

“ดีใจด้วยนะมึง” นาวาพูดขึ้นหลังจากที่พวกเขาแยกตัวกันออกมาตรงครัวในบ้านเพื่อเตรียมอาหารให้ผู้ใหญ่ที่มาร่วมงาน

“ฮึก..ต่อไปคงจะตามตัวยากแล้วสิ” เสียงสะอื้นไห้จากสาวเดียวภายในกลุ่มทำให้ชายหนุ่มทั้งสามหันไปมองเพื่อนตัวเองที่ตอนนี้ร้องไห้จนจมูกแดงไปหมด แสงตะวันที่เห็นแบบนั้นก็วางทัพพีในมือแล้วเดินเข้าไปหา

“ร้องไห้เก่งตั้งแต่เมื่อไหร่” พูดไปก็เช็ดน้ำตาออกให้เพื่อนเบา ๆ ก่อนจะได้สายตางอน ๆ แต่ยังมีรอยยิ้มเปื้อนอยู่บนใบหน้า

“ไม่ได้ร้องย่ะ ฝุ่นมันเข้าตาดูไม่ออกหรือไง” ทั้งสามได้ยินก็พากันขำ ก่อนจะเข้ามากอดวรรณาเข้าหาตัวมี ดินยืนมองภาพตรงหน้านิ่งแต่ใครจะคิดว่าตรงมุมปากนั่นมีรอยยิ้มให้อยู่ ยิ่งเวลาที่มองคนรักอย่างนาวาที่ตอนนี้เป่าปี้ไปอีกคนแล้วยิ่งหน้าเอ็นดู ตอนงานแต่งของเขา พวกมันก็พากันร้องแบบนี้ แต่ก็นะตอนนี้ก็เหลือแค่นางคนเดียวแล้วคงใจหายไม่น้อย

“แกก็เลิกเรื่องมากสักที เผื่อจะเจอคนที่ดีพอ อย่างในงานนี้ดูสิผู้เต็มเลยไม่สนเหรอ!”

“ฉันไม่ได้เลือก!!แต่มันไม่มีใครเข้ามาต่างหากละยะ” เสียงแว้ด ๆ นั่นทำทุกคนขำพรืด แสงตะวันที่เริ่มจะร้องตามเพื่อนก็ถึงกับกลับลำไม่ทันกันเลยทีเดียว

“แต่จะว่าไปฉันชอบคนนั้นน่ะ คนที่เป็นล่าม”

“...พี่คิณเหรอ”

“รสนิยมแกนี่...ล่ำเนอะ คริคริ”

“วา!!” แล้วอยู่ ๆ ดินที่ยืนมองอยู่ก็พูดสวนขึ้นเมื่อ คำที่นาวาพูดออกมามันส่อพิรุธอะไรบางอย่าง

“ก็แซวเพื่อนไหม!! จะดุทำไมดิน” งอนเป็นที่เรียบร้อย!



ในระหว่างที่ในครัวกำลังเกิดสงครามเล็กขึ้นคนที่นั่งร่วมทานอาหารที่พื้นห้องรับแขก ก็เอาแต่ชะเง้อมองหาคนที่หายไปนาน จนผู้เป็นอาที่คุยกับแม่น้ำอยู่สังเกตได้

“อัดฮัม!!หลานต้องให้เวลาน้องได้อยู่กับเพื่อนบางนะ” คนที่โดนอาแซวหันกลับมามองก่อนจะถอนลมหายใจออกมาเสียยาวเหยียด แม่น้ำที่ฟังอาหลานไม่เข้าใจก็เข้าใจผิดคิดว่าอาหารไม่ถูกปากแขกเสียแล้ว

“อาหารไม่ถูกปากหรือเปล่าจ๊ะพ่อเมฆ?”

“เปล่าครับ อาหารอร่อยมากครับ” พูดไปสายตาก็เบี่ยงเข้าไปทางด้านหลังของแม่น้ำที่เป็นทางไปห้องครัว แม่น้ำที่เห็นแบบนั้นก็มองตามก่อนจะอมยิ้ม แล้วพูดกับว่าที่ลูกเขย..

“อยากไปหาก็ไปเถอะลูก ไม่ต้องพิธีมากก็ได้” ท่านเอ่ยบอกด้วยความเห็นใจ

“แต่ว่า..”

“ไปเถอะจ้ะ...แม่ไม่ว่าแต่ขอให้สำรวมก็พอถือว่าให้เกียรติน้องด้วยนะลูก แค่เข้าไปพูดคุยกัน ไม่เสียหายอะไรหรอก”

คาล์ลชั่งใจอยู่นานก่อนจะหันไม่หาลูกน้องอย่างอนาคิณเพื่อขอความคิดเห็น

“ไปเถอะครับบอส ผู้ใหญ่อนุญาตเอง ไม่เป็นอะไรหรอกครับ” อนาคิณยิ้มรับเห็นใจเจ้านายด้วยที่ต้องทำตัวห่างจากคนที่ตัวเองรักแบบนี้ พอคิดมาถึงตรงนี้ จบงานวันนี้ชวนอีฟไปหาใครคนนั้นดีกว่า

คาล์ลขอตัวจากทุกคน หันมากล่าวกับท่านอาอีกนิดหน่อยก่อนจะลุกแล้วเดินไปทางด้านหลังของห้องครัวที่ตอนนี้เพียงแค่เดินมาถึงตรงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงพูดคุยกันอย่างสนุก เขาเองก็เบาใจ อย่างน้อยก็ไม่ได้อยู่คนเดียว

“แต่จะว่าไปนะอิง ว่าที่สาแกอะ เขาดู...น่ากลัวไปหรือเปล่า”

“ยังไงวรรณ เมื่อกี้ยังดีใจกับเพื่อนอยู่เลยแท้ ๆ”

“ก็ดูลูกน้องเขาแต่ละคนสิ เข้าใจนะว่าเป็นมาเฟีย แต่มันจะดีจริง ๆ เหรอ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับอิงล่ะ”

คาล์ลที่กะจะเข้าไปคุยด้วยจึงชะงักเท้าและยืนแอบฟังข้างประตูอย่างเบาแรง กลัวว่าคนด้านในจะได้ยิน

“นี่คุณวรรณา เป็นห่วงกันเหรอเนี่ย หึหึ..ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เราเชื่อในตัวเขาแล้ว และเราก็ศึกษากันมาพอแล้ว เพื่อนเธอไม่ได้เจอเขาเมื่อวานแล้ววันนี้หมั้นกันสักหน่อย”

“ใครจะรู้..” วรรณาเอ่ย

“เราไงที่รู้ หรือถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงคุณเขาไม่ปล่อยให้เราเป็นอะไรแน่นอน” แสงตะวันบอกกล่าวกับเพื่อน โดยไม่รู้เลยว่ามีใครอีกคนยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่อีกด้านของประตู

“เอ้าบอส!!...มายืนทำอะไรตรงนี้ครับ?” สตีฟที่เดินเข้ามาเอาแก้วน้ำในครัวไปเพิ่มด้านนอก ก็เห็นนายตัวเองยืนยิ้มอยู่ข้างประตูทางเข้าแล้วอดสงสัยไม่ได้เลยเอ่ยเสียงเรียกออกไป และก็ไม่คิดด้วยว่าบอสจะตกใจแรงขนาดนั้น แถมสายตาที่มองกัน....ไอ้สตีฟทำอะไรผิดอีกแล้ว!!!!

ทุกคนที่อยู่ในครัวได้ยินแบบนั้นก็พากันออกมาดู ก่อนจะเห็นคู่หมั้นหมาด ๆ ของเพื่อนยืนอ่ำอึ้งอยู่ที่หน้าประตู และมีชายชุดดำอีกคนยืนอยู่ด้วย

“คุณเมฆ! อยากได้อะไรหรือเปล่าครับ” แสงตะวันที่มองทุกคนแล้วไม่มีใครพูด เขาเลยเป็นคนทำลายบรรยากาศแปลก ๆ นี่ด้วยตัวเองเสียเลย

“เปล่า..แค่จะเข้ามาหาเธอ” ทุกคนที่ได้ยินพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่เพื่อนของแสงตะวันจะขอตัวยกขนมออกไปเสิร์ฟให้แขกด้านนอก กะจะปล่อยให้เพื่อนและคู่หมั้นได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน

คาล์ลที่ได้ยินแบบนั้นก็แอบชื่นชมเพื่อนของคนรักไม่ได้ ก่อนจะหันไปมองลูกน้องตัวเองที่ยังยืนยิ้มแป้นแล้นอยู่ตรงนี้

“สตีฟ!!”

“โอ๊ะ!! ผมมาหาแก้วน้ำครับพอดีว่ามันไม่พอ” เขาบอกในสิ่งที่จะมาเอาก่อนจะรีบเดินเข้าไปในครัวแต่ก็ต้องยืนอึนเพราะไม่รู้ว่าของที่หาอยู่ตรงไหน สุดท้ายก็เป็นแสงตะวันเป็นคนหยิบให้ ก่อนจะไปก็ยังไม่วายแซวนายตัวเองให้โดนสายตาดุ ๆ คู่นั้น คาดโทษไว้อีก

“เชิญสวีตกันตามสบายนะครับ แต่บอสอย่าลืมนะครับ”

“..!!”

“ห้ามแตะแสงตะวันเด็ดขาดนะครับ..บอส” มันเป็นเหมือนไม้หน้าสามขนาดใหญ่ที่ฟาดเข้าหน้าเขาให้ตาสว่าง แต่ก็ยังคาดโทษไอ้คนพูดในใจ จบงานนี้เมื่อไหร่จะส่งมันไปดูงานที่มาเก๊าสักครึ่งปีให้เข็ด ให้มันรู้ว่าไม่ควรมาแหย่รังต่อหัวเสือแบบเขา



ตอนนี้ก็เหลือเพียงตัวเขาและแสงตะวันที่ยืนหลบหน้าเขาอยู่ตรงนี้ ถ้าเป็นช่วงเวลาปกติเขาคงไม่ทนให้มาทำหน้าแดงเขินอายโดยที่ไม่ดึงเข้ามาแกล้งแบบนี้ได้หรอก แต่เพราะยังต้องอยู่ในกฎเขาผู้ที่ทำตามกฎมาช้านานจะมาพังเพราะงานสำคัญตัวเองไม่ได้

“ทำไมยังไม่ออกไปทานข้าว?” เพราะไม่รู้จะชวนคุยเรื่องอะไรจึงถามออกไปในเรื่องที่คิดว่าไม่ดูแปลก จนจับสังเกตอาการของเขาได้

แสงตะวันได้ยินคำถามก็เงยหน้าขึ้นไปมองคนที่วันนี้แต่งตัวดูแปลกตา กับชุดบ้าน ๆ ที่ดูมีอันจะกิน ด้วยชุดผ้าไหมสีครีมโจงกระเบนยาวถึงหน้าแข่ง มีผ้าขาวม้าพาดเฉียงเหมือนเขา ทรงผมสกินเฮดที่มีการจัดแต่งให้เข้ากลับกรอบหน้าคมที่วันนี้ไม่มีเคารกตา ที่ติ่งหูมีต่างหูเพชรเม็ดใหญ่แต่ไม่ได้ทำให้ดูเทอะทะหนึ่งข้าง แขนขวามีฝ้ายผูกแขนจากญาติผู้ใหญ่เพียงสองเส้น ด้านซ้ายเป็นของแขกที่มีอายุและเพื่อนของเขาซะส่วนใหญ่ เพราะที่ได้ผูกแขนให้คุณเมฆจริงก็มีแต่ฟีนิกซ์เท่านั้น

“ผมรอขนมสุกก่อนน่ะครับ”

“มีอะไรให้ช่วยไหม?” คาล์ลเอ่ยถามแต่ก็ยังยืนอยู่ที่เดิม

“เสร็จแล้วครับ...คุณจะลองทานก่อนไหมหรือไปทานกับทุกคนดี” แสงตะวันเอ่ยถามเพราะเขาเองก็อยากอยู่กับอีกคนเช่นกันเพราะหลังจากนี้อีกหลายวันกว่าเราจะได้เจอหน้า

“กินกับเธอในนี้ดีกว่า” เขาพูดตาคมก็จับจ้องอีกคนไปด้วย

คนน้องพยักหน้ารับก่อนจะหันไปเปิดกล่องที่บรรจุขนมช่อม่วงของโปรดใครบางคนไว้ในนั้น และที่เห็นนี้ยังไม่ใช่ทั้งหมดด้วยซ้ำ

“หึ..”

“หัวเราะอะไรครับ” แสงตะวันถามเมื่ออยู่ ๆ อีกคนก็แค่นขำในลำคอออกมาคำโต

“ฉันว่าฉันหลงรักเธอตั้งแต่ยังไม่ได้เจอหน้ากันซะอีก” คาล์ลพูด มือก็จิ้มขนมหลายกุหลาบสีม่วงเข้าปากไป ยังอร่อยเหมือนเดิม

“พูดเป็นนิยายไปได้คุณก็..” ถึงจะพูดไปแบบนั้นตัวเขาเองก็รู้สึกว่า ใบหน้ามันเห่อร้อนขึ้นมาแปลก ๆ เหมือนจะมีไข้นิด ๆ

“ครั้งแรกที่ฉันรู้จักเธอ คือตอนที่ฉันเลือกเลขา” คาล์ล กล่าว

“ผมนึกว่า..อีธานเลือกผม”

“อืม..แต่คนที่ตัดสินใจรับเธอคือฉันนะ” เขาบอกถึงความจริงอีกข้อที่แสงตะวันเองก็ไม่เคยรู้ เพราะคนที่เรียกเขามาสัมภาษณ์วันนั้นก็เป็นอีธาน พอรู้แล้วจึงเอ่ยถามในเรื่องที่ข้องใจตัวเองมานานเกือบสองปีที่ผ่านมา

“แล้วทำไมถึงเป็นผมล่ะ..”

“แล้วทำไมจะเป็นเธอไม่ได้” เขาถามกลับ “ฉันไม่ได้เลือกคนที่เรซูเม่ที่ดูดี แต่การทำงานย้ำแย่ หรือพวกเด็กเส้นหรอกนะ ที่ฉันเลือกเธอจริง ๆ มันเกิดจากความสงสัยน่ะ...”

“สงสัย! เรื่องอะไรเหรอครับ”

“เธอคงรู้มาแล้วว่าเราเป็นคนค้นหาข้อมูลของเธอเอง เพราะฉะนั้น ประวัติการสมัครงานของเธอหรือแม้แต่ที่อยู่ฉันก็รู้มาหมด แต่ที่ไม่เข้าใจคือ..เธอที่จบด้วยเกียรตินิยม แต่ไม่มีบริษัทที่ไหนรับเธอเข้าทำงานเลยเป็นเพราะอะไร”

“อ่อ!! เรื่องนั้น...อย่าบอกแม่นะครับ คือในตอนที่ผมฝึกงานอยู่ผมได้เจอกับคนคนหนึ่งที่น่าจะมาจากอีกมหาลัย เราเข้าฝึกงานที่เดียวกันแผนกเดียวกัน เอ่อเราเข้ากันดีมาก”

“เข้ากันดี! นิเธอ-..” คาล์ลสวนขึ้นทันที ที่คำพูดมันดูแปลกไปในความคิดของเขา

“คิดไปถึงไหนครับเนี่ย!! ผมหมายถึงการทำงานร่วมกันของเรามันดีมาก มากจนผมเผลอคิดว่าเขาอาจจะคิดแบบเดียวกัน”

“เธอ..จะบอกว่าเธอตกหลุมรักเด็กฝึกงานคนนั้นเหรอ!”

“กะ..ก็อะไร ๆ มันพาไป”

“เหอะ!!” เสียงแค่นหัวเราะเหมือนประชดทำให้คนเล่าเรื่องทำหน้ามู่ เรื่องก็ผ่านมาแล้วไหมเล่า จะมาหึ หะ อะไรอีก

“แล้วยังไงพวกเธอก็คบกันงี้..เหรอ!” คาล์ลถามต่อ ถึงจะหงุดหงิดแต่มันก็อดไม่ได้ที่อยากจะรู้ ซึ่งมันไม่ใช่ตัวเขาเลย

“...ไม่ได้คบสักหน่อย เย็นวันหนึ่งที่ผมกำลังจะกลับบ้านก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผม ในตอนนั้นมันไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ ผมเลย..” เล่ามาถึงตรงนี้ก็นึกถึงเรื่องในเย็นวันนั้นเข้ามาอีก

การที่ได้เจอกับคนคนเดียวทำให้การใช้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปหมด

“เธอคงเป็นคนที่ชื่ออิงสินะ?” หญิงสาวเอ่ยถามเขา แถมสายตาที่มองก็ไม่ได้เป็นมิตรเลยสักนิด

“ครับ มีอะไรกับผมหรือเปล่า”

“ผู้ชายที่เธอคิดจะเกินเลยอยู่ตอนนี้น่ะ เขาเป็นของฉัน”

“ผู้ชาย!...ผมไม่เข้าใจที่คุณกำลังพูดอยู่” เขาถามกลับถึงเรื่องที่หญิงสาวกล่าวหาเขาอยู่

“อย่ามาทำเป็นไขสือ ก็ตั้มไงทีนี้เข้าใจหรือยัง” แสงตะวันชะงักไปกับสิ่งที่เพิ่งรู้ เพื่อนร่วมงานที่ตนแอบชอบมีเจ้าของแล้วแถมดูจากที่เธอมาพูดแบบนี้กับเขา เธอคงมองพวกเรามานานมากแล้วจริง ๆ

“ผมไม่รู้คุณไปรู้มาจากใครนะครับ แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกันมากไปกว่าเพื่อนร่วมงานเท่านั้น” เขาพูดเสียงหนักแน่น ถึงในใจจะหน่วงหน่อยก็ตาม เพระในความเป็นจริงเราก็ไม่ได้มีอะไรกันมากไปกว่าเพื่อนร่วมงานเลยจริง ๆ

“หึ...ให้มันแน่ เพราะถ้าฉันรู้ทีหลังว่านายคิดอะไรวิปริตกับคนของฉันอีกฉันไม่เอาเธอไว้แน่” หญิงสาวพูดออกมาแบบไม่ให้เกียรติกันเลยสักนิด จนแสงตะวันที่คิดจะเอาน้ำเย็นเข้าลูบก็ถึงกับเดือด เลยเผลอพูดอะไรออกมาแบบไม่ได้คิดให้ถีถ้วนเสียก่อน

“นิคุณ..เราก็ไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวจะพูดอะไรก็ควรให้เกียรติผมบ้าง อีกอย่างนะถ้าผมจะทำไม่ดีกับคนของคุณจริง ๆ แน่ใจเหรอว่าคุณจะรู้? อย่าสำคัญในตัวของคุณมากเกินไปนะ เพราะผมมาทำงานไม่ได้คิดจะมาเล่นสนุกกับเรื่องความสัมพันธ์คนอื่น”

“นิแก่”

“ถ้าพูดดีไม่ได้ผมก็ขอตัว เพราะผมไม่ว่างมาอธิบายอะไรที่คนฟังไม่ได้สนใจจะฟังหรอกนะ”

“แล้วยังไง ผู้หญิงคนนั้นทำอะไรเธอ”

“เช้าวันต่อมาผมถูกย้ายแผนกไปอยู่ชั้นใช้แรงงานจนแทบไม่เห็นเดือนเห็นตะวันเลยแหละ”

“แล้วเธอก็ยังจะไปทำ!!” เสียงพูดเหมือนขัดใจ ว่าขึ้นแสงตะวันมองหน้าคนแก่กว่าแล้วก็อยากขำนัก คิ้วนั่นเกาะกันหมดแล้ว

“ก็มันเหลืออีกแค่อาทิตย์เดียวเอง อย่างน้อยผมก็ได้ใบผ่านงานนะ”

“เธอนี่มัน!..สรุปผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”

“ลูกสาวท่านประธานที่แอบชอบตั้มตั้งแต่ที่มหา’ ลัย พอตั้มมาฝึกงานในเครือบ้านตัวเองเลยใช้เส้นสายในการ ส่งข่าวให้เธอรู้”

“แล้วมันเกี่ยวยังไงกับการที่ไปสมัครงานที่ไหนก็ไม่มีใครรับ”

“ก็ทุกที่ที่ผมไป แม่สาวเจ้าก็ให้คนตามผมไปทุกที่ไง ตามติดเหมือนเงา ดีที่ว่าเขาไม่ได้ลงมือ แต่คงคิดว่าทำแบบนี้แล้วอิงก็คงหมดอนาคตไปเอง..”

“แต่หล่อนคงไม่คิดว่า จะมีฉันโผล่เข้ามาในชีวิตเธอ” คาล์ลพูด สายตาสื่อความหมายนั้น

“นั้นสินะครับ” เขาพูดยิ้มเมื่อนึกถึง

“ฉันคงต้องให้ฟีนิกซ์ส่งของขวัญไปให้หล่อนสักหน่อยแล้ว” เข้าพูดไป มุมปากก็กระตุกเป็นร้อยยิ้มเล็ก ๆ แต่ดูมีเสน่ห์มาก “ขอบคุณที่หล่อนทำให้เธอไม่มีงานทำก่อนหน้าที่ฉันจะมา”

พอรู้ถึงเหตุผลแสงตะวันก็ก้มหน้าลงทันที ใจรู้สึกวูบวาบใบหน้าร้อนผ่าว ใจเต้นตึกตัก คำพูดที่เปล่งออกมามันจึงตะกุกตะกัก เสียนี่กระไร และตอกย้ำเข้าไปอีกด้วยคำพูดหวานหู จนไม่คิดว่าคนที่พูดจะเป็น คุณเมฆ..

“และเพราะหล่อน..เราถึงได้มีวันนี้”

“คุณเมฆ!!”

“ทำให้เราได้รักกัน”



TBC.


ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #48 เมื่อ31-01-2022 19:53:34 »



ครอบครัว

 

 

ในวันที่อากาศแจ่มใส เมฆกระจายตัวออกเปิดม่านฟ้าให้ดูโล่ง ทำให้ใจชื้นขึ้นมาหน่อยว่าวันนี้ฝนจะไม่เทลงมา ด้านปีกซ้ายของคฤหาสน์ได้กำลังมีการแต่งแต้มสีสันบนใบหน้านวลผ่อง ข้างกันนั้นเป็นน้องสาวสุดที่รัก ที่ถึงตอนนี้ก็ยังไม่หยุดยิ้มจนคนเป็นพี่ชายถึงกลับต้องยิ้มตาม

“ยิ้มอะไรขนาดนั้นน้องอร” แสงตะวันเอ่ยถามตอนที่ แปรงกำลังลงสีที่แก้มให้อ่อน ๆ

“น้องดีใจ พี่ชายน้องจะมีความสุขแล้ว”

“..อยู่กับเรากับแม่พี่ก็มีความสุข” เขาตอบกลับ

“ไม่เหมือนกันสักหน่อย ตอนนี้พี่มีคนดูแลแล้วนะ ไม่ต้องคอยเหนื่อยหางานพิเศษทำอีกแล้ว” น้องสาวตัวน้อยพูดไป น้ำตามันก็พลันอยากจะไหลออกมา คิดถึงสมัยที่อยู่ประถม พี่ชายเขากลับบ้านดึกทุกวันเพราะอยากหาเงินมาให้ค่าขนมเขาเยอะ ๆ จะได้ไม่ต้องขอแม่บ่อย

แสงตะวันเองพอได้ยินแบบนั้นก็พลอยจะร้องตาม แต่ก็ถูกช่างแต่งหน้าช่วยปลอบและบอกเดี๋ยวเขาจะไม่สวย วันนี้เขาต้องเด่นที่สุดในงาน

 

ใช่วันนี้คืองานแต่งงานของเขาและคุณเมฆ เรามาจัดงานกันที่บ้านของคุณเขาที่ดูไบ เพราะว่าที่นี่มีพร้อมทุกอย่าง ตัวเขาเองก็ไม่ได้ขัดเพราะในตอนที่หมั้น คุณเมฆก็ยอมเขามามากพอแล้ว กับผู้ชายนิ่ง ๆ เอาแต่ใจ ยอมที่จะสงบเพื่อรอวันสำคัญของเราในวันนี้

ชุดของเขาวันนี้มาในตรีมอัญมณีใต้ท้องทะเล เป็นสูทสีขาวอมชมพูมุก ด้านในปลดกระดุมสองเม็ดให้เห็นช่วงคอยาวสวยระหง ทรงผมที่ยาวประบ่าถูกตัดทรงใหม่เป็นทรงคอมม่า ที่พี่ ๆ ช่างแต่งหน้าบอกเข้ากับเขาเหลือเกิน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นจันทร์ฉายเสนอตัวไปเปิดให้เพราะเขาแต่งเสร็จไปนานแล้ว ถึงได้รู้ว่าคนที่มาในตอนนี้คือพี่คิณ คนที่เขายอมให้มาเป็นพี่ชายคนโปรดอีกคนของตัวเอง

“สวัสดีค่ะ พี่คิณ”

“ดีจ้ะน้องอร เจ้าบ่าวรองแตงตัวเสร็จยังครับ” จันทร์ฉายยิ้มจนแก้มปริ ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบให้พี่คิณเข้ามาดูเอง พร้อมพูดเสริมให้ได้ยินกันแค่สองคน

“น้องอร ว่าเสร็จนานแล้วแหละค่ะ ขนาดน้องอรแต่งทีหลังยังเสร็จแล้วเลย ไม่รู้เขาจะแต่งให้พี่อิงเป็นเทวดาไปเลยหรือเปล่า”

“หึ..แสบนักนะเรา อิงใกล้ได้เวลาแล้วนะ” เขาพูดกับเด็กน้อยข้าง ๆ ก่อนจะบอกคนที่ยังหลับตาให้ช่างเติมอายแชโดว์ที่ตาเพิ่มให้อีก

“ครับเสร็จแล้วครับ..ว้าววันนี้พี่คิณหล่อจัง”

“อิงก็สวย แต่ทางที่ดีอย่าชมพี่ให้บอสได้ยินนะ รายนั้นยิ่งคนอื่นเด่นกว่าไม่ได้อยู่ สตีฟถูกสั่งเปลี่ยนชุดไปสามรอบแล้ว” ทุกคนรู้ความหมายพวกนี้ดี จึงพากันขำพรืดกับสิ่งที่ได้ยิน

สตีฟคงเป็นสิ่งเดียวที่ไม่เข้าตาบอสเขามากที่สุดนั่นแหละ

“แล้วที่พี่มา คือมาตามพวกเราเท่านั้นเหรอคะ?” จันทร์ฉายถามออกไป

“ไม่ครับ พี่จะเป็นคนเดินไปส่งอิงเอง เพราะเราไม่มีญาติผู้ใหญ่ที่เป็นผู้ชายนิเนอะ” แสงตะวันยิ้มรับ พยักหน้าตกลงก่อนจะโผเข้ากอดพี่ที่เขารักมากอีกคน

“ขอบคุณนะครับ ขอบคุณจริง ๆ” อนาคิณกอดตอบน้องน้อยที่เขาเห็น นิสัยใจคอกันมานาน เขารู้สึกว่าน้องคนนี้ของเขาเป็นยังไง เขาสิที่เป็นเกียรติได้ทำหน้าที่นี้ และเขารู้สึกดีใจที่ฝั่งที่รอน้องน้อยของเขาคือบอส คนที่เก็บเขาขึ้นมาจากความจน ส่งเสียเขาจนเรียนจบมีงานที่ดีทำ และได้รับใช้เขามาเนิ่นนาน

ดีจริง ๆ ที่ทั้งคู่ได้มาเจอกัน

 

 

ด้านนอกตรงจุดจัดงาน

 

บรรยากาศภายนอกดูคึกคักครื้นเครงกว่าที่เคยเป็น ด้านหน้าแท่นจัดงานมีสามพี่น้องขนสีขาวกำลังยืนเฝ้ารอใครสักคน ต่างจากผู้เป็นพ่อที่เดินไปวนมาอยู่ซุ้มทางเข้าไม่ยอมหยุด

ไม่รู้จะตื่นเต้นอะไร พี่พี่ไม่เห็นตื่นเต้นสักนิด แต่เมื่อไหร่พี่อิงของพวกเขาจะมานะ

“ทำไมช้ากันแบบนี้” ชายหนุ่มผู้มีความสูง195 ซม. ในชุดทักสิโด้สีฟ้าครีมสั่งตัดเป็นพิเศษ ใบหน้าคมคายตอนนี้มีแว่นตาดำบดบังสายตาทรงเสน่ห์ที่แสงตะวันชอบบอกเขาว่า มันน่ามองแค่ไหนเวลาที่เราทั้งคู่สบตากัน

“ยังไม่ถึงเวลาเลยนายน้อย” ฟีนิกซ์ที่ยืนเคียงข้างผู้เป็นนาย มองดูนาฬิกาแล้วก็เห็นว่ายังไม่ถึงเวลาที่เจ้าบ่าวอีกคนจะต้องมา จึงบอกกับนายตนเองไปแบบนั้น แต่สิ่งที่เขาเห็นคือใบหน้าไม่พอใจซะงั้น

ตอนวันหมั้นก็กว่าจะสงบไม่ขับรถไปหาอีกคนได้พวกเขาก็เหนื่อยกันแทบตาย ไหนจะแอบเรียกฮอร์ส่วนตัวมาเพื่อแอบไปให้เห็นหลังคาบ้านของอีกคนอีก! เห้อ!! ถ้ารู้ว่าการแต่งงาน สักครั้งในชีวิตมันต้องวุ่นวายและลำบากแบบนี้ ชาตินี้ก็อย่าหวังจะได้เห็นงานแต่งของพวกเขาเลย

“ต้องรออีกนานแค่ไหน นี่ก็จะเก้าโมงเข้าแล้วนะ!”

“นายน้อยคาล์ล! วันนี้เป็นวันสำคัญนะ อย่าใจร้อนไปเลย!” อุซมีที่นั่งอยู่แถวนั้น มองหลายและคนดูแลคุยกันหน้าเครียด เขาจึงลองเดินเข้ามาดู แล้วก็ได้ยินสิ่งที่หลายชายเอ่ย

เลือดมันร้อนได้พ่อเจ้าเสียจริง หึหึ!!

“แต่ว่า...”

“ทุกอย่างมันมีเวลาของมัน หลานย้อมรู้เรื่องนี้ดีนิ อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าสิ่งที่หลานรอคอย มันก็จะเป็นของหลานแล้ว และเมื่อได้มาแล้วสิ่งสำคัญที่สุ-..”

“ต้องรักษา และดูแลอย่างดี ข้อนี้หลานรู้” คาล์ลพูดสวนขึ้นเมื่อท่านอาจะพูดถึงเรื่องที่พูดกรอกหูเขามาตลอด จนมันจำขึ้นใจทั้งหมดแล้ว

“บอสครับ คุณพ่อบอกว่าจะได้เวลาแล้วเชิญที่แท่นพิธีได้แล้วครับ” อีธานเดินเขามาบอกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ชุดที่เขาใส่เป็นเหมือนกับชุดของฟีนิกซ์และสตีเวน คือคลุมโทนสีขาวฟ้า คล้ายเจ้าบ่าว แต่จะไม่ได้ใส่สูท ให้ดูทางการเกินไป แต่จะใส่เป็นสายเอี๊ยมแทน ให้ดูเรียบ แต่หรูแถมยังดูย้อนวัยชายหน้าโหดกันเลยทีเดียว

คาล์ลพยักหน้ารับเดินไปที่แท่นพิธีตามที่ลูกน้องได้บอกทันที ตอนนี้เจ้าสิงห์ขาวสามตัวไม่ได้อยู่ที่หน้าแท่นแล้ว คงไปเตรียมตัวแล้วเช่นกัน เพราะวันนี้ทั้งสามมีหน้าที่สำคัญมาก ๆ แก่พวกเขาสองคนเหลือเกิน ถ้าหายไปงานวันนี้คงล่มไม่เป็นท่าแน่นอน

“เจ้าบ่าวยืนฝั่งซ้ายมือของพ่อได้เลยนะ” คาล์ลเดินไปตรงจุดที่เขาจะต้องยืนตามคำบอกของ บาทหลวงผู้มาทำพิธีให้เขาในวันนี้ ปกติแล้วหากไม่ใช่คาทอลิกทั้งคู่จะไม่สามารถจัดงานข้างนอกแบบนี้ได้ ยิ่งพวกเขาไม่ใช่คู่ชายหญิงด้วยแล้ว อะไร ๆ มันก็ต้องใช้เส้นสายและเงินตราเข้ามาเกี่ยวอยู่ดี เพราะเขาอยากจัดงานที่นี่ ที่แห่งเดียวที่เขาเติมโตมา

 

รอไม่นานเสียงดนตรีคลาสสิกก็ดังขึ้น เขาที่ก้มหน้ามองเวลาจึงต้องเงยขึ้นและมองไปที่ทางเดิน ที่ตอนนี้มีคนจำนวนหนึ่งกำลังเดินเข้ามา

คนแรกที่สะดุดตามากที่สุดคือคนที่เดินนำหน้ามาพร้อมกับอนาคิณที่ได้เกียรติเป็นคนทำหน้าที่สำคัญนี้ คือการส่งอีกคนให้ถึงมือเขาในนามของพี่ชายที่แสงตะวันนับถือ ด้านหลังนั้นคือเจ้าสามแสบที่เดินนวยนาดกันมา กิวล์อยู่ตรงกลางที่ปากมีตะกร้าใส่ของสำคัญอยู่ ส่วนอีธานและกิฟเวน คาบตะกร้าดอกไม้ มีเด็กน้อยลูกของคนงานที่นี่ ที่ชอบไปเล่นกับมันคอยโปรยดอกไม้ด้านใน ที่ดูยังไงก็เหมือนโยนเล่นกันมากกว่า

ฝั่งเพื่อนเจ้าบ่าวรองมีนาวาเดินนำขบวน ต่อด้วย ดินและสองแฝด ด้วยโทนชุดเป็นสีขาวชมพูมุกแล้วมีสายเอี้ยมเช่นกันกับเจ้าบ่าวหลัก ที่นำทีมมาด้วยฟีนิกซ์ อีธาน และสตีเวน ทุกคนในงานต่างลุกขึ้นชื่นชมกับภาพที่เห็นใครจะคิดว่า เหล่าบอดี้การ์ดหน้าโหด พอมาอยู่ในชุดแบบนี้แล้วจะดูดีได้ขนาดนี้

ไม่นานอนาคิณก็พาน้องน้อยมาจนถึงที่หมาย คาล์ลส่งมือออกไปเพื่อรับ อนาคิณวางมือของแสงตะวันลงไปด้วยรอยยิ้มดีใจอย่างสุดซึ้ง

“ผมพาน้องชายมาส่งให้ถึงมือแล้วนะครับ” คำพูดจากพี่ชายที่เครารพทำเอาน้ำตาเจ้าบ่าวรองเอ่อคลอออกมาเลยทีเดียว

“ขอบคุณนะคิณ” คาล์ลเอ่ย

“รักษาเธอไว้ให้ดี ๆ นะครับ”

“ด้วยชีวิตของฉัน” เท่านั้นคนที่มาส่งน้อง ก็ยอมปล่อยมือออกก่อนจะไปนั่งข้าง ๆ กับแม่น้ำที่วันนี้ แต่งตัวสวยมาก ๆ มีจันทร์ฉายนั่งข้าง ๆ กอดแขนพี่ชายคนโปรดไม่ห่าง

คนที่ตามหลังมาก็กับเข้าประจำที่หมดแล้ว สองพี่น้องอีธานและกิฟเวนเดินไปหาเพื่อนคนใหม่ อย่างจันทร์ฉายก่อนจะนั่นลงด้านข้างทั่งคู่มองดูพี่คนโตอย่างกิวล์ที่ยังต้องทำหน้าที่ต่อ

“พ่อขอเริ่มพิธีเลยนะ ข้าพเจ้าในนามของพระเยซู ของเป็นผู้ทำพิธีมงคลสมรสนี้ ... อัดฮัม อัจมาน คาล์ล ลูกจะรับ แสงตะวัน ภูรินนท์คนนี้เป็นคู่ชีวิตลูกหรือไม่”

“รับครับ” ส่งสายตาสื่อความหมาย

“แล้ว แสงตะวัน ภูรินนท์ ลูกจะรับ อัดฮัม อัจมาน คาล์ล เป็นคู่ชีวิตของลูกหรือไม่”

“ครับ..รับครับ” เธอตอบยิ้ม ๆ

“ทั้งคู่ว่าตามพ่อนะ ข้าพเจ้า...” บาทหลวงเอ่ยเมื่อฟังคำยินยอมจบแล้ว ต่อไปคือการปฏิญาณต้นต่อกันและกัน

“อัดฮัม อัจมาน คาล์ล / แสงตะวัน ภูรินนท์”

“ขอรับ อัดฮัม / ขอรับ แสงตะวัน”

“เป็นภรรยา / เป็นสามี”

“และขอสัญญาว่า จะถือซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุข และยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย” พูดถึงตรงนี้ทั้งคู่ก็เงียบพร้อมกัน สายตาสื่อความหมายรอยยิ้มมากมายผุดขึ้นจนเต็มดวงหน้า ก่อนจะพูดต่อ..

“เพื่อรัก / เพื่อรัก”

“และยกย่องให้เกียรติคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่”

“ฮึก..จนกว่า..ชีวิตจะหาไม่” แสงตะวันกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไว้จึงเผลอปล่อยมันออกมาตอนที่ใกล้จะจบการปฏิญาณต่อกัน คาล์ลยิ้มด้วยความเอ็นดูช่วยปาด หยดน้ำใส่ที่บดบังความงามตรงหน้าออก ส่งสายตาปลอบโยนกันจน แขกที่มาร่วมงานเห็นแล้วยังต้องซึ้งกับคนทั้งคู่

“ต่อจากนี้จะเป็นการสวมแหวน แต่ก่อนอื่นมีใครในที่นี้จะคัดค้านพิธีสมรสในครั้งนี้หรือไม่” บาทหลวงเอ่ยถามออกไปให้เป็นไปตามกำมวิธี จนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครคัดค้าน จึงจะเริ่มพิธีต่อ แต่แล้ว...

“เอ่อ..” อยู่ ๆ สตีเวนที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวในวันนี้ก็ยกมือขึ้น ก่อนที่บาทหลวงจะได้เสกแหวน

สายตามากมายถูกส่งมาให้เขาที่ยิ้มเจื่อนอยู่ตรงนี้ ยิ่งมองไปที่แท่นทำพิธีเจอสายตาพิโรธของบอส ถึงได้รู้ว่าตัวเองเล่นไม่ถูกเวลา พอหันมามองที่ข้าง ๆ ก้มลงต่ำก็เห็นแท่งกระบอกสีดำจี้อยู่ที่สีข้างของตัวเอง ด้วยฝีมือเมียรัก

“จะคัดค้านเหรอ!” นั่นคือคำถาม ที่ฟังแล้วอยากหายไปจากตรงนี้เหลือเกิน

“ปะ..เปล่าจ้ะ..แค่จะถามว่าจบงานนี้แล้ว คุณพ่อจะไปไหนต่อหรือปล่าครับ”

โฮก!!!

เสียงคำรามจากกิวล์ที่นั่งรอทำหน้าที่อยู่ยิ่งตอกย้ำว่าเขาไม่ควรเล่น ยิ่งได้ยินคำที่บอสเอ่ยออกมายิ่งรู้เลยว่า ไอ้สตีฟซวยแล้ว!!!

“ไปงานศพแก่ไง!!”

“คุณ!!” แสงตะวันรีบห้ามเจ้าบ่าวของตัวเองทันทีที่เห็นว่า คุณเขาจะพุ่งตัวไปหาสตีฟอยู่แล้ว

บาทหลวงผู้ทำหน้าที่รีบ ทำพิธีต่อทันทีเมื่อรู้สึกว่า งานในวันนี้มันกระกลายเป็นงานอื่นแทนงานมงคล

“พ่อขอแหวนหน่อยนะ” บาทหลวงเอ่ยตอนที่เดินมาเอาแหวนในตะกร้า ที่มีเจ้าสิงห์สีขาวคาบอยู่ด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นเต็มกรอบหน้าเพราะความกลัว กิวล์ได้ยินแบบนั้นก็วางของให้แล้วเดินออกไปอยู่กับฟีนิกซ์ สายตาก็จ้องไอ้ตัวปัญหาไม่วางตา

ถ้าคิดจะพังงานต้องผ่านเขาไปให้ได้ก่อน

“คราวนี้สวมแหวนให้กันได้เลย”

ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #49 เมื่อ31-01-2022 19:54:09 »



คาล์ลมองนิ้วมือเรียวสวยก่อนจะจับมันขึ้นมาค่อย ๆ สวมแหวนเข้าไปที่นิ้วนางข้างซ้าย จูบซับตรงแหวนก่อนจะยื่นมือตัวเองออกไปบ้าง พอสวมเสร็จคาล์ลก็โน้มหน้าเข้าหาอีกคนมอบรสจูบที่แผ่วเบาต่างจากปกติแต่มันดูมีค่ามาก หากเทียบกับที่แล้วมา ก่อนจะถอดริมฝีปากออกกระซิบให้ได้ยินเพียงกันและกัน

“ต่อไปเธอจะไม่ลำบากอีกแล้วนะ”

“แต่ผมขอทำงานเหมือนเดิมได้ไหมครับ”

“ฉันอยากให้เธอดูแลบ้านและเจ้าแสบพวกนั่นก็พอ” คาล์ลเอ่ย มองไปยังเจ้าแสบที่ว่าที่ตอนนี้นั่งอยู่คนละที่

แสงตะวันชั่งใจครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มและพยักหน้าเป็นอันว่าตกลง

“ฉันรักเธอ”

“ผมก็รักคุณ”

“สวมแหวนเสร็จแล้วเป็นอันว่าพิธีเสร็จสิ้น จบหน้าที่พ่อแล้วพ่อขอตัวก่อน”

“ผมจะให้คนไปส่งนะครับ” บาทหลวงพยักหน้าเดินเข้าไปหาท่านอาของเขา เพื่อพูดคุยกันเรื่องต่าง ๆ นา ๆ เพราะความที่รู้จักกันอยู่แล้ว

คู่รักใหม่ยืนสบตากันอย่างไม่ลดละ แขกในงานรอจนอึดอัด เป็นตอนนั้นเองที่จันทร์ฉายน้องรักของแสงตะวันตะโกนออกไปถาม

“พวกพี่จะยืนจ้องตากันอีกนานไหมคะ? น้องอรหิวแล้ว” เสียงหัวเราะจากแขกฝั่งของแสงตะวันดูครื้นเครงกันออกรสออกชาติก่อนที่ล่ามอย่าง อนาคิณจะกล่าวบอกให้ทุกคนรับรู้และเสียงหัวเราะทั้งหมดก็ดังขึ้นมาอีก ด้วยความเอ็นดูเด็กน้อยช่างพูดคนนี้

“ขอโทษทีมองหน้าพี่ชายเธอแล้ว มันทำให้ลืมคนรอบข้างไปหมด” ทุกคนโห่ร้องแซวเมื่อได้ยินบอสหน้านิ่งของตัวเองก็มีมุมแบบนี้ด้วย คนที่ได้เกียรติเห็นทุกอย่างจะต้องวิเศษและพิเศษขนาดไหนกันนะ อ่อ...ก็เท่ากับคนที่ยืนข้าง ๆ บอสในยามนี้ไง

ลานกว้างทางปีกซ้ายที่ห่างจากตัวคฤหาสน์ไปประมาณห้าร้อยเมตรคือที่ที่จัดงานในวันนี้ แขกทั้งหมดที่มาร่วมงานส่วนมากเป็นแขกคนสำคัญ ทางฝั่งของแสงตะวันคนที่ได้มาร่วมงานก็ไม่ใช่ใครอื่น เป็นคนคุ้นเคยกันดีอย่างครอบครัวของดิน นำทีมโดยคุณหญิงแม่ พี่ทัพฟ้า คุณพ่อ ดินและนาวา แล้วก็อีครอบครัวคือครอบครัวของ วรรณาที่มีพ่อและแม่เท่านั้น ส่วนทางของเขามีมากมายหลายพื้นที่ แต่ส่วนมากเป็นคนที่มีผลประโยชน์ต่อกัน

ในห้องพักชั้นสามที่ตอนนี้เงียบสงัดเหมือนไม่มีใครอยู่ แต่ที่ห้องแต่งตัวยังมีชายสองคนที่มีความต่างกันมากกำลังยืนหันหลังให้แก่กัน อีกคนกำลังสวมใส่นาฬิกาเลือนใหม่เพื่อใช้ในงานคืนนี้ อีกคนกำลังมองตัวเองอยู่ภายในกระจกบานใหญ่ ตอนนี้ทั้งตัวของเขามีพร้อมทุกอย่าง ชุดที่สวมใส่มาจากแบรนด์ดังชั้นนำ สั่งตัดทุกชิ้น จากคนคนหนึ่งที่วิ่งเต้นหางานในตอนนั้น เขามีวันนี้ได้ยังไงนะ!

“คิดอะไรอยู่” แรงสวมกอดจากด้านหลังไม่ได้ทำให้เขาตกใจ เมื่อรู้อยู่แล้วว่าใครที่ยืนอยู่ตรงนั้น

แสงตะวันหลับตาซึมซับกับความอบอุ่นของอีกคน รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้ามน ที่วันนี้ดูมีเสน่ห์ยิ่งขึ้น ก่อนจะลืมตาแล้วมองคนด้านหลังผ่านกระจกถึงได้รู้ว่าตอนนี้ คุณเมฆของเขานั้นกำลังมองเขาอยู่

“กำลังคิดว่า...ดีใจที่ผมได้เจอคุณ”

“ฉันก็ขอบคุณที่เราได้เจอกัน” คาล์ล หยอดกลับด้วยสายตาทรงเสน่ห์ ที่มองจ้องผ่านกระจก

“อยู่ ๆ ก็ปากหวาน”

“อยู่ ๆ ก็ไม่อยากลงไปด้านล่างแล้ว..ฟอด!!” เสียงสูดหอมดอมดมข้างซอกคอขาว ที่ตอนนี้เปิดกว้างพอให้สัมผัส

แสงตะวันเอียงหลบเพราะความจั๊กจี้ที่ต้นคอก่อนจะหันไปมองคนรัก หรือสามีหมาด ๆ ของตัวเองด้วยความขัน

“ไม่ได้ครับทุกคนรออยู่” เสียงจิ๊ปากขัดใจ แต่ก็ยอมปล่อยให้เขาเป็นอิสระ

“ไปครับ...ยิ้มหน่อยนะคุณ” แล้วเขาจะทำอะไรได้นอกจากฉีกยิ้มแบบมองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าประชด

บรรยากาศด้านล่างตอนนี้ดูครื้นเครงน่าตื่นเต้น ด้วยเวลาทุ่มกว่า ๆ แต่เพราะที่นี่ห่างไกลจากบ้านเมืองของผู้คนมันถึงได้เสียงดังไปกับเพลงมากมายที่ฟังแล้ว เหมือนงานปล่อยผีหลังวันเรียนจบก็ไม่ปาน ผู้รับหน้าที่คุมเสียงคือสองแฝด ที่พอเห็นเขาก็ส่งมือทักทายและ...

“เจ้างานมาแล้ว!!!” ตะโกนใส่ไมค์จนทุกคนรู้เลยว่าพวกเขาลงมาแล้ว เห็นสายตาของสตีเวนที่ส่งมาให้ ด้วยท่าทางกรุ่มกริ่มแล้วมันรู้สึกเขินอายเสียจริง แต่ก็ยังต้องขึงตาใส่เพราะรู้ความหมายของสายตานั้นดี

“ไง! ยังไม่หายตื่นเต้นอีกเหรอคะลูก” คุณหญิงแม่ของดินเอ่ยแซว เพื่อนลูกชายที่เธอเอ็นดูมาตลอด

“นิดหน่อยครับ แล้วหญิงแม่ทานอะไรหรือยังครับ”

“ทานแล้วลูก แม่บ้านที่นี่ทำอาหารอร่อยมาก ถึงจะรสอ่อนไปหน่อยก็เถอะ” เขายิ้มขำกับหญิงวัยกลางคนที่ ทานอาหารรสจัดจนติดปากนาวาลูกสะใภ้ได้ยินแบบนั้นก็รีบถามขึ้นทันทีด้วยความเป็นห่วง

“คุณแม่ยังทานของรสจัดอยู่อีกเหรอครับ?”

“น้องวา!!วันนี้วันมงคลลูกไม่บ่นนะคะ” เธอรีบหาข้ออ่างเพื่อจะหนีเสียงบ่นของเพื่อนเขา จนทุกคนที่ยืนอยู่ต้องหัวเราะให้กับความแม่สามีลูกสะใภ้ ที่ไม่ได้เหมือนในนิยายสักนิด เพราะบ้านนี้รักสะใภ้มากกว่าลูกชายทั้งสองของตัวเองเสียอีก

เขายืนคุยกับเพื่อนและแขกของตัวเองไม่นาน คุณเมฆก็พาเขาไปพบกับคนสำคัญที่สุดของเขา..

“อังเคิล!!”

“อ่าวมากันแล้วเหรอ! เป็นยังไงบ้างหลานคนใหม่” ท่านพูดยิ้ม ๆ เอ็นดูเด็กชายคนนี้ที่หลานเขาเลือกมาไว้ข้างกาย

ด้วยคำสอนและการบอกเล่าหลายอย่างที่เขาและพี่ชายได้มอบให้แก่หลานชายคนนี้ ไม่มีข้อกังขาใดให้เขาตั้งคำถามว่าทำไมต้องเป็นเด็กคนนี้ คนที่ไม่มีอะไร ไม่มีอำนาจ ไม่มีอะไรที่จะทำให้หลานเขาสามารถนำมาเสริมสร้างบารมีรอบตัว แต่สิ่งหนึ่งที่เด็กคนนี้มี คือความรัก ความสื่อสัตย์ต่อตัวเองและคนรอบข้าง รอยยิ้มที่สดใส่สว่างสะไหว เหมือนกับชื่อนั้นแหละคือสิ่งที่หลานชายเขาขาดมันมานาน ซึ่งอาอย่างเขาก็ไม่สามารถให้มันได้มากพอ

“ดีครับ ยังรู้สึกว่ามันเหมือนฝันอยู่เลย” อุซมีได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มขำกับเด็กน้อย

“ต้องชินได้แล้วนะ ต่อไปเจ้าจะได้เดินข้างอัดฮัมไปทุกที่ เจ้าอาจจะเจออุปสรรคมากมาย”

“อังเคิล..” คาล์ลรีบขัดเมื่อท่านอากำลังให้คนรักของตัวเองกลัว แต่ก็ถูกมือเล็กนั้นผสานเข้าที่มือเขาพร้อมกระชับมันให้แน่นขึ้นแล้วพูดตอบออกไป

“ผมจะพยายามให้มากครับ แล้วก็...ถ้าคุณเขายังไม่ปล่อยมือ ผมก็จะไปทุกที่กับเขาแน่นอน” คาล์ลมองสบตาของคนน้องที่หันมามองเขาอยู่พอดี ไม่รู้ว่าวันนี้วันเดียวเขาหัวใจเต้นแรงแบบนี้ไปมากแค่ไหนแล้ว แต่มันก็รู้สึกดี ดีมาก ๆ แค่เพียงมองใบหน้าที่เปื้อนยิ้มนี้เขาก็ไม่หวั่นอะไรเช่นกัน

“ฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่นอนเจ้าหนู” รอยยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่ง มันนานเท่าไหร่นะที่เขาไม่เคยเห็นหลานชายยิ้มได้แบบนี้ ตอนที่พี่ชายเสีย หรือตอนที่หลานชายเรียนจบ แต่ต้องมาพบกับสิ่งสำคัญที่เหลือเพียงชิ้นเดียวจากไปอีกครา

คาล์ลพาคนรักเดินไปพูดคุยกับแขกที่ตนเชิญมาก่อนที่พิธีกรอย่าง สตีเวนจะเรียกเขาให้ไปพูดคุยบนเวที

“ทุกคนอยากรู้อะไรของสองเจ้าบ่าวคู่นี้ดีครับ” เสียงเอ่ยถามผ่านไมค์ ทำให้ผู้คนร้องบอกสิ่งที่ตนอยากรู้มากมายแต่ทั้งหมดนั้น สตีฟไม่ได้เลือก..

“อันที่จริงตอนที่ดอกรักของทั้งคู่เบ่งบาน ผมก็อยู่ด้วยนะ” เสียงโห่ร้องเอ่ยแซวเสียงดัง ก่อนจะมีเสียงหัวเราะปนกันไปหมด

“แต่ที่ผมอยากจะรู้เชื่อว่าทุกคนก็อยากรู้ เริ่มจากบอสก่อนเลยนะครับ” สตีเวนส่งรอยยิ้มสู้สุดใจมาให้คนที่เป็นนาย ก่อนจะได้สายตาเชือดเฉือนกลับมา

“จะถามอะไร”

“บอสตกหลุมรัก อิงเมื่อไหร่ครับ”

วิดวิ้ว!! เสียงร้องเชียร์จากแขกหลายคนก็อยากรู้เช่นเดียวกัน

ตอนแรกคาล์ลจะบอกปัดเพราะเรื่องนี้ เขาคุยกับแสงตะวันไปแล้ว แต่พอมองคนข้าง ๆ แล้ว ใจเขามันก็สั่งให้พูดออกไปเลย เผื่อจะได้เห็นคนเขินจนตัวแดงเป็นพริกหวาน สายตาคมจับจ้องเสี้ยวหน้าของคนรักที่ตอนนี้กำลังก้มหน้าแดงนั้นหลบเขาอยู่

“จะบอกว่าเป็นความบังเอิญ! หรือเพราะความสงสัยก็ไม่รู้ได้ ครั้งแรกที่เจออิง ผมเจอเขาในแฟ้มประวัติเรซุเม่ ผมอาจต้องขอบคุณที่วันนั้นอีธานยอมทิ้งผมตั้งแต่ลงจากเครื่อง เพราะไม่ตามหาเลขาที่ดีที่สุดให้ผม” ทุกคนหัวเราะ แต่คนที่ถูกเอ่ยชื่อกลับทำตัวลีบลงไปหลายส่วนเมื่อนึกถึงวันนั้น ในตอนที่เขาเอาแฟ้มเข้าไปให้ (วันนั้นเข้าเกือบโดนบอสฆ่าเพราะไปขัดเวลาทานข้าวเย็น)

“เรื่องนี้ผมอาจเคยบอกกับเขาไปแล้วเมื่อวันหมั้น แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ...เมื่อเจ็ดปีก่อนผมได้ไปที่ประเทศไทยเช้าวันนั้นเป็นวันคบรอบวันจากไปของแม่ผม หลังออกจากวัดมาผมได้หนีฟีนิกซ์ออกมา เพื่อหาที่เงียบ ๆ ซึมซับที่นั่นที่ที่เป็นบ้านของแม่ผม แล้วผมก็ได้เจอกับคนทำความสะอาด ที่ตัวเล็กนิดเดียว ครั้งแรกที่เห็นผมคิดว่าเขาเป็นหัวขโมย แต่สิ่งที่ทำให้ผมหยุดความคิดนั้นคือ...หัวขโมยที่ไหนจะคุยกับรูปแม่ผมอย่างกับคนบ้าหึหึ” พอพูดจบคนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นหัวขโมยก็เหมือนจะจำได้แต่...

“คุณเป็นลูกคุณป้าเหรอ!” แสงตะวันในวันนั้นเขาจำได้ว่าพี่ที่อยู่แถว ๆ บ้านแกรับงานซ้อนแล้วบ้านอีกหลังก็เร่งงานเขามากจนต้องมาขอร้องให้เขาไปทำความสะอาดบ้านหลังนั้นให้ แต่เพราะบ้านหลังนั้นไม่มีใครอยู่เขาเห็นรูปหญิงวัยกลางคนหน้าตาสะสวยเลยเดินเข้าไปคุยก่อนจะพูดเป็นตุเป็นตะกับรูปภาพนั้น และเพราะว่าตรงหน้ารูป มีกระถางธูปอันเล็กตั้งอยู่ถึงได้รู้ว่าท่านเสียแล้ว

“ลูกของคุณป้าต้องรักคุณป้ามากเลยนะครับ”

“ดูสิ ตัวเองไม่อยู่ยังส่งคนมาดูแลที่นี่อย่างดีเลย”

“อิงอยากมีคนดูแลแบบนี้บ้างจัง..แต่แบบตอนที่มีชีวิตอยู่นะครับ” แล้วเขาก็ขำกับตัวเอง ไม่ได้รู้เลยว่าการกระทำของตัวเองมีคนมองเห็นอยู่ตลอด

คาล์ลพยักหน้ารับก่อนจะเล่าเรื่องต่อแบบที่เขาไม่เคยทำมาก่อน

“ผมมองเขาอยู่นาน เดินตามไปทั่วบ้านก่อนที่นิกซ์จะหาผมเจอผมจึงตัดใจกลับเพราะเครื่องกำลังรอผมอยู่...ผมเคยคิดอยากจะหาตัวเขาแต่ก็ไม่รู้ต้องทำยังไง ในเมื่อผมรู้จักแค่ชื่อ..อิง เป็นชื่อที่ผมจำได้ไม่ลืมเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ที่สามารถยืนคุยและร้องเพลงมั่วภายในบ้านหลังใหญ่ที่ไม่มีผู้คน แต่ไม่คิดที่จะหยิบจับอะไรไปเลย”

“เห็นผมเป็นคนยังไง..ฮึก”

“เป็นคนที่น่าค้นหาไง” มือหนาปาดน้ำตาออกให้อย่างแผ่วเบา

“พอได้เจออีกครั้ง บวกกับแปลกใจว่าทำไม เรียนดีขนาดนี้ถึงไม่มีใครรับเข้าทำงาน ในใจมันก็สั่งทันทีโดยไม่ต้องคิด และหลังจากนั่งสามวันเราก็ได้เจอกัน...”

“...แต่วันนั้นคุณไม่ยอมบอกอิงว่าคุณเป็นใคร” เด็กน้อยสูดน้ำมูกก่อนจะพูดในสิ่งที่เขายัง เคือง ๆ อยู่

“วันนั้นอีฟจะบอกเธอแล้ว..” เด็กน้อยมองไปที่ด้านหน้าก็ได้เห็น อีธานพยักหน้ารัว

“พอได้ทำงานด้วยกัน ก็ทำให้รู้ว่าเด็กคนนี้ฉลาดรู้จักพูด แต่นอกเวลางานจะเป็นอีกคน เป็นเสียงหัวเราะ เป็นที่ระบายของใครหลายคน และเป็นที่พักพิงที่ไม่เปลี่ยน อยากอยู่แบบนั้น อยู่กับเขาดูแลเขาบ้าง รับฟังเรื่องของเธอบาง เป็นครอบครัวให้เธอ...พอคิดมาถึงตรงนี้ผมถึงได้รู้ว่าทุกอย่างที่ผมเป็นหรือต้องการจากเขาผมต้องทำยังไง และวันที่ผมบอกเขาครั้งแรกก็คือที่นี่บ้านหลังใหญ่ที่เงียบเหงาแห่งนี้”

“ฮึก..ฮึก!! เก็บไว้ได้ยังไงกัน ตั้งนานฮือ!!” เสียงโยเยจากอีกคนทำให้เขาส่งไมค์กลับไปให้สตีฟที่ตอนนี้อึ้งไปแล้วไม่รู้ว่าอึ้งเรื่องไหนระหว่างเรื่องที่พวกเขาเจอกัน หรือเรื่องที่บอสตนพูดได้ยาวขนาดนี้

“...มันช่างเป็นความรักที่แปลกใหม่ดีนะครับ ลองมาฟังฝั่งของอีกฝ่ายบ้างดีกว่า” ไมค์ถูกยื่นไปที่หน้าของเด็กน้อยที่พยายามเช็ดน้ำตาตัวเองอยู่ก่อนจะส่งมือออกมารับมันไป

“ผม...อันที่จริงผมไม่รู้เลยว่า รักเขาไปตอนไหน” มองคาล์ล “ตลอดเวลาที่เราทำงานด้วยกันก่อนที่ผมจะรู้ว่าเขาคือเจ้านายของผม เรา..ตีกันแทบทุกวัน”

“ฮ่า ๆ อันนี้ผมเป็นพยานได้” สตีเวนเสริม

“เวลามาทำงานผมจะชอบทำอาหารมาทานด้วย และจะห่อมาเผื่อทุกคน แต่ทุกครั้งที่ผมห่อช่อม่วงไปด้วย คุณเขาจะชอบไม่ยอมแบ่งใคร ส่วนทุกคนก็ไม่กล้าแย่งกิน เพราะใบหน้าแบบนี้”

“อันนี้ผมก็ยืนยันได้..ชะอุย!”

“แต่พอเวลาผ่านไป ผมรู้จักเขาจริง ๆ ในแบบที่ยังจริงไม่หมดผมได้เรียนรู้เขา ได้มองเขา ได้เห็นการทำงานที่แทบไม่มีเวลาพักของเขาแล้วผมก็รู้สึกเป็นห่วง...รู้ตัวอีกทีผมก็เข้าไปวุ่นวายใกล้ ๆ เขาเสมอ จนวันที่เขาบอกรักผมครั้งแรก..” เสียงพูดหายไป แขกที่รอฟังก็พากันยืนเกร็งเพื่อลุ้น กับความรักของทั้งคู่ซึ่งแสงตะวันพยายามพูดข้ามเรื่องที่เขาถูกจับเพื่อ ไม่ให้ครอบครัวเขารับรู้

“พูดได้ไหมนะ แต่คนเนี๊ยบอย่างเขาเลือกบอกรักผมใน..ห้องน้ำ”

โว้ว!! ฮิ้ว!!

เสียงโห่ร้องขำขันแต่พอเห็นสายตาที่มองลงมาทุกคนก็ต้องหยุดชะงัก กระแอมไอตั้งใจฟังทันที สวนเจ้าของสายตาก้มลงมองคนข้าง ๆ ก่อนจะดึงไมค์มาจ่อปากตัวเองแล้วพูดว่า..

“ความรักมันไม่เลือกที่หรอก”

พรูด!!!

“แกมีปัญหาอะไร? ...สตีเวน!” คาล์ลเอ่ยถามไอ้พิธีกรจำเป็นที่ทำบรรยากาศของตนพังหมด

ฉากเมื่อกี้มันต้องได้จูบแล้วไหม!!

“ปะ..เปล่าครับบอสโรแมนติดมากครับ แต่เอ๊ะ บอสเข้าไปบอกรักอิงได้ยังไงครับในห้องน้ำ” เสียงเหมือนผึ้งแตกรังดังหึ่ง เมื่อหัวข้อที่พิธีกรถาม มันน่าสนใจมากแค่ไหน แสงตะวันมองดูเหตุการณ์แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องทันที่ก่อนที่เขาเองจะระเบิดตัวเองลงตรงนี้เสียก่อน

“ซึ่ง!!..ตอนนั้นผมก็ไม่ได้ตอบเขาไปหรอก แต่เพราะว่าเขา ทำทุกวันของเราอย่างเปิดเผยทุกอย่าง ไม่ได้พูดคำรัก แต่ทุกการกระทำทำให้ผมเชื่อว่า..ผู้ชายคนนี้รักผมจริง ๆ”

“เพราะว่าฉันคิดแบบนั้นมาตลอด มันจึงไม่จำเป็นต้องโกหกหรือหลบซ่อนใคร เพราะฉันอยากดูแลเธอ เป็นคนแรกที่เธอนึกถึง เป็นคนที่จะทำทุกอย่างที่เธอต้องการ ขอแค่เธอมีความสุข ทุกอย่างบนโลกนี้ก็ไม่สำคัญกับฉันอีกแล้ว”

ความเงียบเกิดขึ้นเมื่อบอสใหญ่ของที่นี่พูดจบก่อนจะเป็น อนาคิณและสองแฝดที่ปรบมือขึ้นแล้วทุกคนก็ทำตาม เสียงร้องโห่แซว ดังระงมไปทั่วงาน ที่ตอนนี้มีแต่พวกเขา และเหล่าบอดี้การ์ดทั้งหลาย ที่วันนี้มาเพื่อปล่อยผีกันทั้งนั้น

“โหย!! ผมไม่รู้จะถามอะไรต่อเลยครับ งั้นเจ้าบ่าวทั้งสอ..สอง ไม่ต้องให้บอกเลยวุ้ย!!” เขาก็อุตส่าห์จะบอกให้จูบโชว์เสียหน่อย ทำก่อนซะได้บอสเขาเนี่ยใจร้อนเสียจริง

ฟีนิกซ์ที่มองนายน้อยของตนอยู่เบื้องล่าง เห็นรอยยิ้มนี่แล้วมันช่างดีจริง ๆ นะ ต่อไปนายน้อยจะไม่ต้องเหงาอีกแล้ว เขาที่คอยดูแลคนคนนี้มาตลอดตั้งแต่นายท่านใหญ่ยังอยู่จวบจนตอนนี้ เขาเห็นอะไรมาเยอะ ความเศร้า ความเจ็บปวด การที่ต้องแบกรับสิ่งที่หนักไว้บนบ่ามานาน ตอนนี้เหมือนมันไม่มีผลต่อ เขาคนนั้นแล้ว ทุกอย่างนี้เขาขอยกความดีความชอบให้กับ เด็กคนนั้นที่วันนี้สามารถทำให้ราชสีห์ที่ยิ้มยากมานาน กลับมายิ้มเต็มกรอบหน้าได้อีกครับ เพื่อนอย่างเขา พี่ชายอย่างเขา เห็นเท่านี้มันก็ดีใจมาก ๆ แล้ว ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก เขาคนนี้จะปกป้องรอยยิ้มนี้ไว้ตลอดไป

ใครที่คิดว่ากล้ามาทำให้มันหายไปอีกก็เข้ามา

 

 

[ จบ ]

 

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
« ตอบ #49 เมื่อ: 31-01-2022 19:54:09 »





ออฟไลน์ bun

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2371
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-5
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #50 เมื่อ26-02-2022 13:31:48 »

 :L1:ซึ้งกับตอนจบเลย

ออนไลน์ Nattie69

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 682
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #51 เมื่อ27-02-2022 19:42:15 »

สนุกมากๆค่า :haun4:

ออฟไลน์ LOVEJUICE

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +199/-17
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #52 เมื่อ01-03-2022 01:43:13 »

 :-[อ่านแล้วทำไมรู้สึกน่ารักอย่างงี้ ยิ้มค้างเป็นช่วงๆกันเลย
พ่อมาเฟียของเราโหดกว่าปกติเพราะเมียข้าใครอย่ายุ่ง
อิงนิสัยน่ารัก ฉลาด เอาใจใส่  คุณเมฆจะหลงก็ไม่แปลกค่ะ :กอด1:

ออฟไลน์ Pattprorapat

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • https://web.facebook.com/Nuamok415
Re: Defeat skittish"ปราบพยศ"
«ตอบ #53 เมื่อ08-03-2022 00:10:10 »

:-[อ่านแล้วทำไมรู้สึกน่ารักอย่างงี้ ยิ้มค้างเป็นช่วงๆกันเลย
พ่อมาเฟียของเราโหดกว่าปกติเพราะเมียข้าใครอย่ายุ่ง
อิงนิสัยน่ารัก ฉลาด เอาใจใส่  คุณเมฆจะหลงก็ไม่แปลกค่ะ :กอด1:


ขอบคุณที่ชอบนะคะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด