แฟนเด็กพี่ภาคิน
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: แฟนเด็กพี่ภาคิน  (อ่าน 1816 ครั้ง)

ออฟไลน์ Oncloud69_

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: แฟนเด็กพี่ภาคิน ตอน 14
«ตอบ #30 เมื่อ22-09-2021 17:13:06 »

 EPISODE : 13 เราเลิกกันแล้ว



"เรามาลองชิมแล้วให้คะแนนกันนะครับ สิบถึงร้อย ใครคะแนนเยอะกว่าคนนั้นชนะ" ผมมองน้องที่ดูจะตื่นเต้นกับการชนะในครั้งนี้แต่ผมเองก็อยากจะชนะเหมือนกัน 

"ครับ งั้นรักเริ่มก่อนครับ" น้องหยิบช้อนขึ้นมา ผมเพียงมองเพราะลุ้นเหมือนกันว่ารสมือตัวเองจะถูกปากน้องหรือเปล่า "จะกินแล้วนะครับ อ้าม" เจ้าแก้มขาวเคี้ยวอย่างอร่อย ผมเห็นแล้วเกิดรู้สึกหิวขึ้นมาบ้างเพราะน้องกินเหมือนอร่อยมาก

"ตาพี่แล้ว ป้อนให้หน่อยสิครับมือข้างซ้ายพี่ไม่ถนัด" คนกำลังฟินหันมองผมด้วยสายตาเหวี่ยง อยากบอกเจ้าตัวเหลือเกินว่ามันน่ารักเวลาน้องชักสีหน้าใส่ 

"พี่นี่เรื่องมากจังเลย อ้าปากเลยครับ" ผมขำแต่ก็ยอมอ้าปากเพื่อให้น้องป้อนแต่โดยดี น้องตักข้าวกินอีกคำ เชื่อแล้วว่าหิวหรือฝีมือผมอร่อยถูกปากนะ แอบลุ้นเหมือนกัน 

"ต่อไปไข่ม้วนของรักนะ ให้พี่เบียร์ชิมก่อนเลยรับรองอร่อยเหาะ" น้องดูภูมิใจนำเสนอมาก ผมกลืนข้าวลงคอ

"ป้อนครับ" ผมบอกเจ้าตัว น้องทำเสียงฮึดฮัดเล็กน้อยคงเพราะไม่ชอบที่ถูกผมสั่งบ่อย ผมรู้แต่กลับชอบและอยากแกล้งให้น้องงอนใส่บ่อย เจ้าตัวตักไข่ม้วนคำโตเหมือนแกล้งผมคืน

"รู้แล้วครับ อ้าปากกว้าง ๆ ไข่ม้วนสูตรน้องเจ้ารักมาแล้ว อ้ามมม" ผมเพิ่งได้ลองลิ้มรสฝีมือไข่ม้วนของน้องครั้งแรก มันนุ่มหอมและไม่หวานมากยิ่งได้กินกับข้าวผัดของผมยิ่งเข้าคู่กัน จานข้าวถูกน้องขยับไปอยู่ใกล้เจ้าตัว

"เดี๋ยวรักกินต่อให้หมดเอง อืมม อร่อยมาก ข้าวผัดพี่เบียร์สู้ไข่ม้วนของรักไม่ได้สักนิด" น้องเล่นกินข้าวแล้วไม่ยอมแบ่งกันอีก ผมก็อดกิน ได้แต่นั่งพิงเก้าอี้อยู่เงียบ ๆ เห็นเม็ดข้าวติดอยู่ริมฝีปากผมก็เอื้อมมือไปหยิบมันมากินแทน น้องดูตกใจไปชั่วขณะนี่ผมทำให้น้องตกใจเหรอ

"กินคนเดียว ขี้โกงนะเรา" ผมเทน้ำใส่แก้ว น้องหยิบมาดื่มทันที ไม่รู้จะรีบกินไปทำไมผมไม่ได้แย่งกินเลย  

"ก็พี่เบียร์ไม่ได้หิวนี่ครับ" จนเมื่อทานเสร็จเรียบร้อยแล้วให้คะแนนกันและกัน น้องวางช้อนพร้อมรับฟังคะแนนที่ให้กันและกัน "จะให้รักให้คะแนนก่อนไหมครับ" 

"ครับ ข้าวผัดฝีมือพี่เราให้คะแนนความอร่อยกี่คะแนนครับ" ผมถามขึ้นน้องตอบแบบไม่ต้องครุ่นคิดสักนิด

"รสชาติอาหารดี ข้าวก็ผัดไม่แห้งและข้าวนุ่มมากด้วย งั้นรักให้พี่เบียร์สิบเต็มร้อยก็แล้วกันครับ"

"โห" เด็กขี้แกล้งหัวเราะเพราะอยากเอาชนะ ผมแกล้งยอมแพ้เพราะได้คะแนนน้อยเกินกว่าที่คาดหวัง "ไว้วันหลังพี่จะทำอาหารสุดฝีมือให้ชิม"

"ตั้งตารอเลยครับ แล้วคะแนนไข่ม้วนของรักล่ะครับ" พอถึงตาตัวเอง น้องก็ดูคาดหวังมาก ผมวิจารณ์อาหารให้ฟังพร้อมให้คะแนนที่ทำเอาน้องตกใจ

"เป็นไข่ม้วนที่อร่อยที่สุดเท่าที่พี่เคยกินมา พี่ให้คะแนนเกินร้อยเลยครับ" 

"เอาจริงหรือครับ รักนึกว่าพี่เบียร์จะแกล้งลดคะแนนเหมือนรักซะอีก" ผมรู้อยู่แล้วว่าน้อแกล้งแค่ยอมไปแค่นั้นเอง

"พี่จะลดคะแนนทำไม อาหารฝีมือน้องหนูอร่อยมากพี่ก็ต้องให้คะแนนตามความจริง" คนฟังรู้สึกเหลิงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พอใจกับคำชมของผม ชักอยากจะเข้าครัวฝึกทำอาหารอื่นให้น้องได้ลองชิมอีกหลายเมนู

"ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่ารักชนะนะครับ"

"ครับ" ผมพยักหน้า 

"เย่ ดีเลยครับ รักจะกลับไปคิดก่อนว่าจะใช้ตั๋วแบบไหนดี ล้างจานกันเถอะครับ" ได้เห็นน้องยิ้มผมก็ดีใจ เราสองคนยืนเถียงกันระหว่างล้างจานเกี่ยวกับการหากุญแจมาไขกุญแจมือ สุดท้ายผมก็ต้องบอกน้องไปตามตรงว่ากุญแจมีเพียงแต่เราต้องคุยกันก่อน น้องก็เถียงไม่ยอมแต่ผมขอเวลาคุยเพื่อคุยกันเรื่องที่ผมกำลังสงสัย ขอร้องอยู่นานว่าน้องก็ยอมแต่โดยดี

เราสองคนเดินมานั่งบริเวณห้องนั่งเล่น ผมหยิบกุญแจมาแล้วเพื่อให้น้องได้สบายใจ น้องนั่งลงนั่งบนโซฟาสีหน้าบ่งบอกชัดถึงความกังวล

"พี่เบียร์อยากรู้เรื่องอะไรก็ถามมาได้เลยครับ"

ก๊อก ๆ ๆ 

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ผมกับน้องมองหน้ากันเพราะสงสัยว่าเช้าขนาดนี้จะมีใครมาหาในเมื่อผมไม่ได้นัดใคร น้องยอมลุกขึ้นเพื่อเดินไปเปิดประตูพร้อมกับผม แต่พอมองผ่านช่องตาแมวที่ประตูแล้วผมก็ได้แต่ถอนหายใจ

เบลล์ เธอมาหาผมอีกแล้ว

"ใครมาเหรอครับ" ผมเกาหัวตัวเอง น้องขมวดคิ้วสงสัยที่ผมไม่ยอมบอก ร่างเล็กขยับมาดูด้วยตัวเอง น้องหันมาหาผมด้วยสีหน้าตกใจยิ่งกว่า "แฟนพี่เบียร์มาหาหนิครับ แล้วเราจะทำยังไงกันดีครับ"

"หือ" ผมไม่เข้าใจว่าน้องกำลังเข้าใจอะไรผิดเรื่องความสัมพันธ์ของผมกับเบลล์

"ใครเป็นแฟนพี่นะครับ" ผมถาม

"พี่เบลล์ไงครับแฟนพี่เบียร์ แล้วเราอยู่ในสภาพนี้เราจะเอายังไงกันดีครับ" ผมมองเจ้าตัวน้อยที่ตื่นตูมเกินเหตุ ผมยกยิ้มมุมปาก พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมช่วงนี้ถึงได้ชอบหลบหน้าผม คิดว่าส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเรื่องผมกับเบลล์

ผมขยับชิดใกล้ใบหน้าน้อง เห็นดวงตาหวั่นแล้วใจผมกระตุกแปลก ๆ ก่อนจะเลื่อนหน้าไปกระซิบข้าง ๆ หูให้น้องได้รับรู้ความจริง

"พี่กับเบลล์เราเลิกกันไปนานแล้ว มีแต่เธอที่อยากจะคืนดีกัน ความจริงพี่โสดนะครับน้องหนู"






ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2076
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1
Re: แฟนเด็กพี่ภาคิน
«ตอบ #31 เมื่อ23-09-2021 13:22:46 »

 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ Oncloud69_

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: แฟนเด็กพี่ภาคิน ตอน 15
«ตอบ #32 เมื่อ23-09-2021 17:37:06 »

 EPISODE : 14 ข่าวลือเรื่องของเรา



"แล้วพี่เบียร์จะมาบอกรักทำไมล่ะครับ" ปฏิกิริยาของน้องดูน่าเอ็นดู ทั้งที่ตัวแดงแก้มแดงแล้วยังจะปากแข็ง เรื่องที่น้องชอบผมและเข้าใจผิดเรื่องผมกับเบลล์ ผมรับรู้และกำลังแก้ไขความเข้าใจผิดให้น้องอยู่

เมื่อผมไม่เปิดประตูออกไปเสียงข้างนอกห้องก็เงียบลง ผมคงต้องบอกยามแล้วว่าต้องไปห้ามเธอมาหาผมอีก ก็ไม่ได้อยากใจร้ายแต่เบลล์ทำตัวเองทั้งนั้น 

"ก็มีเด็กบางคนเข้าใจผิดนี่ครับพี่เลยต้องอธิบายให้เข้าใจ" น้องไม่กล้าสบตาผม ซ้ำยังแสดงออกผ่านสีหน้าได้ชัดว่ากำลังเก็บซ่อนอารมณ์มากมายไว้ ยิ่งเห็นแก้มแดงนั่นก็ยิ่งอยากแกล้ง 

"เข้าใจ เข้าใจว่าอะไรครับ" น้องยังไม่ยอมรับ ผมอยากขำท่าทีของเจ้าตัว ทำไมผมถึงได้มองว่าน่ารักนะ น้องไม่ได้ผลักผมออกห่างผมก็ยังคงยืนใกล้ 

"ก็เข้าใจว่าพี่กับเบลล์ไม่ได้คบกัน เราเลิกกันไปนานแล้ว เธอคอยตื้อจะกลับมาคบกันใหม่แต่พี่ขอปฏิเสธ" ผมบอกความจริงเรื่องของผมให้น้องได้รู้ ถึงจะเป็นคนที่มีผู้หญิงมาอยู่รอบตัวบ่อยแต่จริง ๆ แล้วผมไม่มีใครที่คบหากันแบบจริงจัง ยกเว้นเบลล์ที่เคยคบหาด้วยตอนมัธยมแต่เราก็เลิกรากันไปเพราะเธอเลือกจะทิ้งผม

ขนาดเข้ามหาลัยเดียวกันเธอก็ไม่ได้มีท่าทีจะสนใจผม แต่แปลกที่ช่วงหลังมานี้เธอบอกจะขอคืนดีกัน ผมเคยลองให้โอกาสกลับมาคบกับเธอแต่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว ผมไม่ได้รู้สึกกับเธอเหมือนตอนเด็ก ทั้งที่บอกเธอตั้งหลายครั้งแล้วแต่เธอก็ยังไม่ยอมเข้าใจ  

"จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอครับ" ก็เห็นน้องเงียบอยู่นานผมเลยถามขึ้น น้องกรอกตามองไปทั่วเพราะไม่กล้าสบตากับผม มันน่ารักไปแล้ว แค่น้องขยับนิดเดียวทุกอย่างก็ดูน่ารักไปหมด ดูท่าแล้วผมคงชอบน้องเข้าแล้ว

"ให้พูดเรื่องอะไรครับ รักไม่เห็นจะรู้เลยว่าต้องพูดอะไร ก็ในเมื่อเรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวกับรักสักหน่อย" น้องพูดเสียงสั่น เห็นแล้วนึกถึงเวลาเจอกับน้องแรก ๆ ผมไม่ได้รู้สึกไปเองว่าน้องชอบมองและชอบมาอยู่ใกล้แล้วชอบทำตัวแปลก ๆ คิดว่าน่าจะมาจากอาการตื่นเต้นจนไม่รู้จะทำตัวยังไง

"อือ พี่เพิ่งรู้ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับน้องหนู" น้องต่อยหน้าอกผมเพื่อให้ถอยห่าง วันนี้แกล้งแค่นี้ก็พอ ได้เห็นแก้มแดงแล้วก็ชื่นใจ ผมเพิ่งรู้ว่าเวลาอยู่ใกล้กับน้องแล้วเรื่องราวต่าง ๆ เกี่ยวกับน้องที่ผมเห็นเคยมันมีเยอะมากดูเหมือนว่าน้องมาอยู่ในสายตาผมตลอดเวลาแค่ผมไม่เคยได้ขยับไปทำความรู้จักกันแค่นั้น

"พี่เบียร์ เอากุญแจมาไขเลยครับ" น้องแบมือขอกุญแจอีกรอบ ผมล้วงกระเป๋ากางเกงก็โล่งใจที่กุญแจยังอยู่ เพราะถ้าหายไปน้องคงได้โวยวายทุบหลังผมหักแน่

"แต่เรายังไม่ได้คุยเรื่องของเราเลยนะครับ" ผมอยากเคลียร์กับน้องให้เข้าใจตรงกัน มีเรื่องที่น้องต้องแน่ใจมากกว่าที่จะคิดเองฝ่ายเดียว ร่างเล็กดูเลิกลั่กมาก ไม่รู้จะตื่นตูมอะไรนักหนาแต่มันน่ารัก

"เรื่องของเราไม่มี๊ ไม่มีอะไรสักหน่อยครับ"

"เสียงสูงเชียวนะ ฮ่า ๆ" ผมขำจริง ๆ ท่าทีของน้องนอกจากปล่อยความน่ารักแล้วยังปล่อยความสุขออกมาตลอด เวลาอยู่ใกล้ผมเลยพลอยมีความสุขตาม เห็นผมขำเจ้าตัวก็ตีหน้ายุ่งแสดงความไม่พอใจ สำหรับผมแล้วมองยังไงก็ยังน่ารัก

"ก็แล้วพี่เบียร์จะอยากคุยเรื่องอะไรครับ" ผมเชยคางน้องให้หันหน้าสบตากัน สบตาผมแปปเดียวน้องก็ชอบหลบตา ไม่รู้ว่าเขินหรือกลัวผม

"ก็เรื่องที่น้องหนูบอกว่าจะเลิกรักพี่แล้ว เรื่องนั้นน่ะเราไม่ต้องทำอย่างนั้นก็ได้นะ จะชอบจะรักพี่อย่างเดิมก็ได้เดี๋ยวพี่ขยับไปทำความรู้จักเราเอง" อย่างน้อยก็ต้องลองดู ผมก็อยากเข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมไม่ยอมปล่อยเด็กคนนี้ไปหากเป็นคนอื่นมาสารภาพรักแล้วบอกจะขอเลิกรักผมก็คงเฉย ๆ ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอเป็นน้องพูดแล้วมันทำให้ผมรู้สึกแปลก ผมยังอยากอยู่ในสายตาน้องเหมือนที่ผ่านมา

"ล้อเล่นกันอยู่ใช่ไหมครับเนี่ย" น้องดูจะไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูด ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ผมเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง แค่รู้สึกว่าถ้าเป็นคนนี้แล้วผมจะลองให้โอกาสตัวเองได้ทำความรู้จักกับน้องมากขึ้น 

"เกี่ยวกับความรักพี่จริงจังครับ" เพราะถ้าน้องคือความรักที่ผมกำลังตามหา ผมก็ไม่อยากปล่อยน้องให้จากไปไกล เราสองคนคงต้องเรียนรู้และทำความรู้จักกันมากขึ้น ผมบอกความรู้สึกออกไปให้รับรู้แล้วหวังว่าน้องจะตอบรับความรู้สึกของผม

"พี่เบียร์ชอบรักหรือครับ" น้องถามได้ตรงประเด็นดี ผมหลุบตาลงเพื่อหาคำอธิบาย ในตอนนี้ผมยังไม่มีความรู้สึกรักให้น้องหรอกมันมีเพียงความรู้สึกดี อยู่ใกล้แล้วผมมีความสุขนะ ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

"ตอนนี้ยังครับแต่พี่สนใจและอยากทำความรู้จักกับเรามากกว่าครับ" บอกไปแล้วน้องก็นิ่งงัน กะพริบตาถี่ ผมตอบตามความรู้สึกของตัวเองไปแล้วน้องจะเข้าใจที่ผมสื่อออกไปไหม 

"รักอยากกลับคอนโดแล้วครับ ใกล้จะเข้าเรียนวิชาที่สองด้วย" ผมเข้าใจว่าน้องมีเรียนดังนั้นเรื่องของเราก็เอาไว้คุยหลังจากนี้ก็ได้ ผมจะรอคำตอบจากน้อง อยากรู้ว่าเจ้าตัวจะให้โอกาสผมได้ทำความรู้จักไหม

"ครับ เดี๋ยวพี่ไปส่งนะ" ผมขออนุญาตระหว่างที่หยิบกุญแจเพื่อไขให้กุญแจมือของเราออกจากกัน ต้องขอบคุณของขวัญวันเกิดจากไอ้เพื่อนที่มันซื้อให้ ผมไม่เคยได้ใช้สักครั้งเลย เมื่อคืนก็ตกใจที่น้องเอามาใส่มือเราสองคนแต่พอเป็นแบบนี้แล้ว ผมว่าผมควรขอบคุณไอ้เพื่อนซะแล้ว

"ขอบคุณครับ" 



"นี่คอนโดเราเหรอครับ" ผมยังตื่นเต้นและทำตัวไม่ถูกเพราะคำพูดของพี่เบียร์ที่พูดไว้ก่อนหน้าที่พวกเราจะออกมา พี่เบียร์ขับไปยังที่จอดรถและจอดลงอย่างนิ่มนวล ผมไม่กล้าสบตากับพี่เบียร์อีก เรื่องที่พี่เบียร์บอกมันคือเรื่องจริงใช่ไหม ผมไม่ได้ฝันอยู่ใช่ไหม

"ครับ พี่เบียร์รอข้างล่างก่อนนะครับรักขอเวลาสิบนาทีแล้วจะรีบลงมา" ผมอยากหายตัวไปเหลือเกิน เพราะพี่เบียร์ไม่มีคาบเรียนเลยอาสาจะไปส่งผมถึงมหาลัย ตัวผมก็ไม่กล้าปฏิเสธด้วย

"ตั้งสิบนาทีพี่ขอเข้าไปรอที่ห้องเราไม่ดีกว่าเหรอครับ" พี่เบียร์พูดอย่างนั้นผมลังเลเล็กน้อยแต่ให้รอตั้งสิบนาที ก็คงรบกวนเวลาของพี่เบียร์ 

"พี่นี่เรื่องมากจังเลยครับ" ผมแกล้งพูดกลบเกลื่อนความเขิน "จะไปก็รีบออกมาเลยครับ" พี่เบียร์ยิ้มกว้างทันที ผมลงจากรถแล้วรอร่างสูงลงจากรถเพื่อเดินขึ้นไปยังห้องของผม เหงื่อเริ่มเต็มบนฝ่ามือเพราะความตื่นเต้น ผมคิดต่าง ๆ นานาว่าห้องผมรกแค่ไหนเพราะไม่ได้ทำความสะอาดตั้งแต่วันก่อน ขึ้นลิฟต์มาด้วยกันพี่เบียร์ก็ชวนคุยผมก็ตอบบ้าง ผมยืนตื่นเต้นอยู่หน้าประตูห้องตัวเองเป็นครั้งแรก 

"เชิญครับ" เปิดประตูให้พี่เบียร์ได้เข้ามาในห้องก่อนจะปิดประตูผมมองไปยังห้องรอบข้าง โชคดีที่เพื่อนรักทั้งสองไม่ได้ออกมาหากันไม่อย่างนั้นผมก็ไม่รู้จะตอบคำถามเพื่อนยังไง 

"ห้องกว้างใช้ได้" คนตัวสูงเอ่ยชมระหว่างที่กำลังสำรวจห้องผม 

"เชิญสำรวจได้ตามสบายเลยครับรักขออาบน้ำแต่งตัวก่อน" ระหว่างผมกำลังรีบอาบน้ำ พี่เบียร์ก็นั่งเล่นมือถือที่นอกระเบียง ผมออกมาแล้วแต่งตัวอย่างไว ปากก็คุยกับพี่เบียร์ตลอด พี่เบียร์สั่งให้ผมอย่าลืมอุปกรณ์การเรียนใส่ไว้ในกระเป๋าให้ครบอย่ารีบร้อนจนเมื่อพร้อมสำหรับไปเรียนผมจึงได้ชวนพี่เบียร์ให้รีบไปส่ง

เพราะความรีบมากแล้วเกือบจะเดินหกล้มตลอด พี่เบียร์ถึงบอกให้ผมช้าลงหน่อย ยังไงก็ได้เข้าคาบบ่ายอยู่ดี รีบไปตอนนี้ก็แค่เรียนคาบสุดท้ายได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง พี่เบียร์มาส่งผมถึงตึกเรียนอย่างปลอดภัยและเอ่ยขอบคุณแล้วรีบไปยังห้องเรียน อย่างน้อยมาสายก็ดีกว่าขาดเรียน เพ้นส์จองที่ให้ผมไว้แล้วเมื่อรู้ว่าพี่เบียร์มาส่งเพื่อนก็ล้อทางสายตา ผมตั้งสมาธิและตั่งใจเรียนจนหมดคาบ

"มีข่าวดีเหรอรัก"

"ไม่ต้องมาแซว เลกเชอร์คาบเช้าขอยืมมาลอกหน่อยรักจะเขียนให้เสร็จก่อนคาบบ่าย" เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง ระหว่างที่เพ้นส์สั่งอาหารผมก็นั่งลอกเลกเชอร์เพื่อนอย่างตั้งใจ โชคดีที่เพ้นส์อัดวิดีโอตอนอาจารย์สอนมาให้ด้วยผมสามารถเปิดเรียนทบทวนด้วยตนเองได้อีกด้วย เพื่อนคนนี้รอบคอบที่สุด

"แล้วเมื่อคืนถึงไหนแล้วรัก" เพ้นส์ยังคงถามอีก ผมเลี่ยงไม่ตอบ

"ถึงไหน อะไรเล่า รักไม่มีสมาธิจะจดแล้ว" เพื่อนหัวเราะแล้วขอตัวเดินไปสั่งน้ำปั่น ผมยังคงมีสมาธิจดเลทเชอร์เพ้นส์ก็เดินกลับมา ซ้ำยังแซวผมอีก เพื่อนคนนี้ก็แซวเก่ง

"ไม่ใช่ว่าเมื่อคืนกุ๊กกิ๊กกันจนขี้เกียจมาเรียนเช้าหรือเปล่าครับคุณรสิน" เพ้นส์ถามด้วยสีหน้าขี้เล่น ผมเอาปากกาในมือเคาะหน้าผากเพื่อนอย่างเบามือ

"คุณพัทธนันท์ก็ช่างจินตนาการจังเลยนะครับ เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง รักขอจดวิชาอาจารย์เพียงดาวก่อน" ผมจำเป็นต้องหยุดความอยากรู้ของเพื่อน 

"ครับผม" เพ้นส์หยิบมือถือขึ้นมาระหว่างที่ต้องรอผมจด ผมเงยหน้ามองเพื่อนอีก กลัวเพ้นส์จะเหงาที่ตัวเองเอาแต่ก้มหน้าเขียน

"อดใจรออีกนิดเดียวนะครับจดใกล้หมดแล้ว เดี๋ยวเพื่อนเล่าครับ" เพ้นส์หัวเราะดัง ผมเงยหน้ามาหลังจากที่เขียนเลทเชอร์เสร็จก็พบว่าอาหารเที่ยงพร้อมสำหรับการกินที่บริการโดยเพื่อนแสนใจดีอย่างเพ้นส์ 

"เสร็จละ คาบเช้าทำไมอาจารย์ดาวให้จดเยอะจัง" ผมบ่นระหว่างหยิบสมุดใส่กระเป๋า เพ้นส์ก็หยิบสมุดเลทเชอร์คืนใส่กระเป๋าตัวเองเหมือนกัน เสียงข้อความจากมือถือของผมดัง ผมเลยอดไม่ได้ที่จะเปิดดู 



รักไปนอนห้องพี่เบียร์อีกแล้วเหรอ

มันเกิดอะไรขึ้น

แชร์วิดีโอ

แล้ววิดีโอนี่มันแปลว่าอะไร

วันนี้แพร์มีเรียนเช้า ตอนบ่ายว่างไหมมาเจอกันหน่อย



ไอ้รัก สรุปมึงกับพี่เบียร์คบกันหรือไง

ทำไมออกสื่อโดยไม่บอกกูสักคำวะ



ผมสับสนงงงวยไม่เข้าใจในสิ่งที่เพื่อนรักทั้งสองบอก พอกดวิดีโอที่ลูกแพร์แชร์เข้ามาถึงได้รู้ว่าเป็นวิดีโอตอนที่ผมกำลังทำาหารเช้าในห้องพี่เบียร์ แต่ทำไมพี่เบียร์ถึงได้โพสต์ลงในเฟสบุ๊คแถมยังลงเป็นสาธารณะด้วย แบบนี้ผมก็ตายน่ะซิเพื่อนรักทั้งสองได้เค้นปากผมแน่ 

"รัก พี่เบียร์โพสต์ขนาดนี้ คือตกลงคบหากันแล้วเหรอ" ผมเงยหน้ามองเพ้นส์ที่โชว์วิดีโอเดียวกับที่ผมดู จะให้ผมตอบเพื่อนยังไงก็เรายังไม่ได้คบกันด้วยซ้ำนะ แล้วไอ้พี่เบียร์ทำอะไรทำไมไม่บอกกันบ้างเลย

ผมจะร้องไห้แล้วนะไอ้พี่เบียร์บ้า 






ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
Re: แฟนเด็กพี่ภาคิน
«ตอบ #33 เมื่อ24-09-2021 14:08:12 »

 o18

ออฟไลน์ Oncloud69_

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: แฟนเด็กพี่ภาคิน ตอน 15
«ตอบ #34 เมื่อ24-09-2021 17:58:35 »


EPISODE : 15 ผมมันคนเสียอาการ





'เย็นนี้ว่างไปกินข้าวด้วยกันมั้ยครับน้องหนู'





ผมมองข้อความที่ถูกส่งโดยคนตัวดีที่สร้างเรื่องไว้จนผมต้องลำบากเพราะถูกเพื่อนรักทั้งสองลากมาจากห้องเรียนหลังจากเรียนหมดคาบ เพ้นส์ก็ใจดีอาสาเก็บกระเป๋าผมแล้วตามมาด้วย ทำงานกันเป็นทีมมาก

ผมนั่งตัวหลีบไม่กล้าจะตอบข้อความส่งกลับไป เพื่อนรักทั้งสองมองหน้าผมราวกับจะเอาเรื่อง เพ้นส์ขอตัวไปซื้อขนมมาให้กินผมอยากยื้อเพื่อนให้มานั่งด้วยแต่ก็ไม่ทัน

"สรุปเรื่องมึงกับไอ้พี่เบียร์มันยังไงห๊ะไอ้รัก" นายโนทุบโต๊ะถามด้วยความอยากรู้ ผมนั่งคอตกเพราะไม่รู้จะตอบเพื่อนยังไง

"ว่าไงรัก สรุปคบกับพี่เบียร์แล้วเหรอ" ลูกแพร์ถามอีกคน ผมกัดปากตัวเอง เรื่องนี้มันเป็นความผิดของพี่เบียร์ชัด ๆ ทำไมผมต้องโดนเพื่อนสอบสวนคนเดียวด้วย

"ไม่รู้" ผมบอกเพื่อนเสียงค่อยจนแทบไม่ได้ยินเสียง ก็มันไม่รู้จริง ๆ ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยแต่ก็ไม่เข้าใจว่าพี่เบียร์จะโพสต์แบบนั้นไปทำไม มันกลายเป็นเรื่องใหญ่จนเขาโดนเพื่อนสงสัยแล้ว

"ไม่รู้ หมายความว่าอะไร"

"ก็..."

"หรือว่าเมื่อคืนมึงมีอะไรกับพี่เขาแล้ว" ผมตกใจที่ได้ยินนายโนถามขึ้นอย่างนั้น

"จะบ้าเหรอ รักไม่ได้ง่ายขนาดนั้นไหม ก็เมื่อคืนรักเมาไงพี่เบียร์เลยพากลับ เพราะใครบางคนไม่ยอมมารับรักกลับสักที" ผมว่าเพื่อนที่ไม่ยอมมารับ เมื่อคืนผมรอเพื่อนตั้งนานแต่นายโนก็ไม่มา นายโนก็เพิ่งจะนึกได้ว่าตัวเองลืมมารับผม

"จริงด้วย กูลืมไปรับมึงเลย"

"นี่โนลืมไปรับรักจริงเหรอ" ผมพยักหน้าทันที นายโนโดนแน่ กล้าที่จะลืมไปรับผม ลูกแพร์ไม่ชอบเวลาใครไม่รักษาสัญญา ขนาดผิดเวลานัดกันนิดเดียว ผมเคยไปสายไปห้านาทียังโดนบ่น

"เออกูง่วงนอนเลยเผลอหลับ แต่มึงก็ผิด" เพื่อนโบ๊ยเรื่องมาหาผมอีก "มึงเมาหรือตั้งใจเมาเพื่อให้พี่เบียร์พากลับกันแน่" ผมปฏิเสธทันควัน ผมไม่ได้คิดเรื่องนั้นมาก่อนด้วยซ้ำ ตอนอยู่กับกลุ่มพี่เบียร์สมองผมโล่งแทบไม่ได้ยินแต่เสียงเพลงในร้านด้วยซ้ำว่าเปิดเพลงอะไรทั้งคืน

ลูกแพร์หันไปดุนายโนที่ไม่ได้ไปรับผมตามสัญญา พอเพื่อนหันมาจะพูด คงจะบ่นนั่นแหละผมรีบแทรกทันที

"รักเมาจริง ๆ นะ" ผมส่งสายตาอ้อนให้เพื่อน "แล้วเรื่องที่เกิดในวิดีโอนั่นคือรักกับพี่เบียร์แข่งกันทำข้าวเช้า รักชนะด้วยแหละได้ตั๋วพิเศษจากพี่เบียร์ด้วย" เพื่อนทั้งสองมองผมด้วยสายตาสงสัย



"แต่มีเรื่องนึงที่พี่เบียร์พูดแล้วรักยังสงสัยอยู่"

"เรื่องอะไรของมึง" นายโนถามขึ้น

"พี่เบียร์บอกว่าตอนนี้กำลังสนใจรักอยู่" พูดเองผมก็ยังตื่นเต้นไม่หาย ตั้งแต่รู้ว่าพี่เบียร์สนใจผมก็ทำตัวไม่ถูก ตื่นเต้นกับปฏิกิริยาของเพื่อนด้วยอยากรู้ว่าเพื่อนจะคิดยังไง แต่พอเห็นหน้านิ่ง ๆ ของเพื่อนทั้งสองผมก็ขมวดคิ้วไม่เข้าใจ

"มึงมโนคนเดียวไปอีกหรือเปล่า" นายโนดีดหน้าผากผม มันเกินไปแล้วที่มาหาว่าผมมโน ผมไม่ได้มโนอะไรทั้งนั้นมันคือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า

"อ้าว รักพูดเรื่องจริงนะ" ผมยังยืนยันกับเพื่อน จังหวะนั้นเพ้นส์เดินมาพร้อมกับขนมในมือและนั่งลงข้างกายผม

"กูไม่เชื่ออะ" นายโนยังคงไม่เชื่ออีก แล้วผมต้องทำยังไงเพื่อนถึงจะเชื่อ เพ้นส์มองพวกเรา คงกำลังสงสัยนั่นแหละว่าพวกเรากำลังคุยกันเรื่องอะไรทำไมถึงได้เครียดกัน

"จริง ๆ นะ รักพูดเรื่องจริง!" ผมมองเพื่อนทั้งสองด้วยแววตาเสียใจ ทำไมไม่เชื่อที่ผมพูด

"รัก เราว่ารักต้องยอมรับความจริงนะ รักบอกเองว่าจะเลิกรักพี่เบียร์อยู่แล้วอย่าโกหกตัวเองแบบนี้เลยนะ ถึงพี่เบียร์ไม่รักพวกเราก็รักรักอยู่นะ" ผมถอนหายใจดังเฮือกใหญ่ ขนาดเพื่อนที่ดีที่สุดอย่างลูกแพร์ก็ไม่เชื่อ ทำไมมันเป็นแบบนี้ไปได้ ผมหันมองเพ้นส์ก็เห็นเพ้นส์ทำหน้าตาสงสัยไม่เลิกแต่ผมไม่มีเวลาอธิบาย

"รักพูดเรื่องจริงนะ พี่เบียร์บอกกำลังสนใจรักอยู่จริง ๆ รักไม่ได้หูฝาดแล้วก็ไม่ได้มโนเหมือนที่ผ่านมา" ผมยืนยันคำพูดของตัวเอง เพ้นส์ตาลุกวาวตกใจที่เห็นใครบางคนมายืนอยู่ข้างหลังเพื่อนทั้งสองของผม

พะพี่เบียร์!!!

"สวัสดีครับ น้องหนูเรียนเสร็จแล้วใช่ไหมครับ อยากกินอะไรไหมครับเดี๋ยวพี่พาไป" ผมตกใจไม่ต่างจากเพ้นส์ ลูกแพร์กับนายโนเอียงคอไปมอง พี่เบียร์มาพร้อมกับเพื่อนสองคน คือพี่ธีร์และพี่กันต์

"ครับ รักเรียนเสร็จแล้ว พี่เบียร์ครับนี่เพื่อนรัก ลูกแพร์ ยูโนแล้วก็เพ้นส์ครับ" ผมรีบแนะนำเพื่อนให้พี่เบียร์รู้ พี่ธีร์คนร่าเริงแนะนำตัวเองและพี่กันต์ให้เพื่อนผมได้รู้จักอย่างเป็นทางการด้วย พี่เบียร์ยิ้มเป็นมิตร ผมเขินสายยตาที่มองมาหาผม

"อะไรวะเนี่ย นี่พี่จะจีบเพื่อนผมจริงเหรอ" ผมลุกขึ้นตีแขนนายโน ใจจริงก็อยากปิดปากเพื่อนแต่เอื้อมไม่ถึง ไปถามพี่เบียร์อย่างนั้นผมอายหนะซิ คนตัวโตพยักหน้าทันทีทำเอาผมยืนสตั้น

"ตอนแรกก็ยังไม่คิดจะจีบหรอกครับเพราะพี่แค่สนใจเพื่อนเราเฉย ๆ แต่ตอนนี้กำลังคิดแล้วว่าถ้าจะจีบเพื่อนเราจะอนุญาตหรือเปล่า"

"อนุญาตครับ รักโสดมาก ๆ พี่เบียร์จีบได้ครับ" ผมดีใจจนเผลอโพล่งปากบอกออกไปอย่างนั้น

"จีบไม่ได้!" ทั้งนายโนและลูกแพร์พูดขัดมาพร้อมกัน ผมมองเพื่อนที่พูดอย่างนั้น "ถ้าพี่เห็นรักมันเป็นแค่ของเล่นที่สนใจชั่วคราวพวกเราไม่อนุญาตครับ"

"ใช่พี่ ถ้าเห็นมันเป็นแค่เรื่องสนุก ผมไม่ยอมเด็ดขาด มันเป็นเพื่อนผมและผมไม่ยอมให้พี่มาเล่น ๆ กับมัน!!"

"มีเพื่อนดีนี่น่าน้อง" พี่กันต์เอ่ยชม ผมก็ได้แต่หน้างอ อีกใจอยากให้พี่เบียร์จีบ อยากเป็นแฟนพี่เบียร์แต่อีกใจก็ไม่อยากเป็นแค่ของเล่นของพี่เบียร์อย่างที่เพื่อนบอก มันก็จริงที่พี่เบียร์บอกสนใจผมอยู่แต่พี่เขาอาจจะแค่เล่นสนุกกับผมแค่ชั่วคราว พอหมดสนุกก็ทิ้งไปแบบนั้นผมยิ่งเสียใจหนักกว่าเดิม



ผมเข้าใจว่าเพื่อนทั้งสองรักผมมาก ผมไม่โกรธเพื่อนจริง ๆ แถมยังรักโนกับแพร์มากขึ้นอีก

ร่างสูงมองผมตลอดพร้อมเดินมาจับมือผมไว้แน่นเล่นเอาผมใจเต้น เพราะเป็นครั้งแรกที่พี่เบียร์จับมือผมต่อหน้าเพื่อน

"ถ้าอย่างนั้นพี่ขอเวลาสามเดือนเพื่อเป็นการพิสูจน์ได้ไหม ถ้าสามเดือนนี้พี่ยังไม่มีใคร ยังไม่ได้รักใครพี่ขอจีบน้องหนูได้ไหมครับ พี่เองก็อยากรู้เหมือนกันว่าภายในเวลาสามเดือนพี่จะเลิกสนใจน้องหนูหรือเปล่า" ผมพยักหน้าเออออไปหมดไม่ว่าพี่เบียร์จะพูดอะไร ถึงต่อให้พี่เบียร์จะเป็นคนแบบไหนผมก็ไม่เกี่ยง

พอหันไปมองเพื่อนรักทั้งสอง เพื่อนก็พูดขึ้นทันทีหลังจากปรึกษากัน

"สามเดือนก็ได้ครับเราสองคนจะได้แน่ใจว่าพี่จริงจังกับเพื่อนของเรา" ลูกแพร์ยอมรับคำเจรจาของพี่เบียร์ ผมอยากกอดเพื่อนที่สุด ที่เหลือก็แค่รอเวลาให้พี่เบียร์พิสูจน์ใจตัวเองก่อน อย่างน้อยภายในสามเดือนผมก็จะได้ตัดสินใจได้ว่าควรจะรักพี่เบียร์ต่อหรือจะยอมแพ้เลิกรักพี่เบียร์แบบจริงจังสักที

"แต่ว่าในระหว่างนี้พี่จะแตะต้องเพื่อนผมไม่ได้นะ ห้ามจูบ ห้ามมีเซ็กส์ ผมอนุญาตให้กอดกับจับมือเท่านั้น" นายโนเสนอ ผมถลึงตามองเพื่อน มาตั้งข้อห้ามแบบนั้นได้ไง ผมจะทรมานเอานะ เพ้นส์หัวเราะแต่ก็เห็นด้วยกับนายโน พี่เบียร์ครุ่นคิดครู่เดียว

"แต่ออรัลได้ใช่ไหม พี่ว่าถ้าอยู่กับน้องหนูทุกวันพี่คงจะทำตามข้อห้ามนั้นไม่ได้นะครับ" ผมหันไปมองพี่เบียร์แล้วอยากเอามือออกจากการถูกมือใหญ่กุมมือทันที พี่ธีร์กับพี่กันต์มองหน้าผมเหมือนจะบอกนัย ๆ ว่าให้ผมระวังพี่เบียร์ให้มาก ๆ ผมกัดปากตัวเอง ในใจก็เต้นตุบตับ ทำไมผมรู้สึกร้อน



ฮึบไว้นะรัก อย่าเสียอาการออกไปให้คนอื่นรู้เดี๋ยวจะโดนล้อไปทั้งปี

"ออรัลเหรอพี่ ถ้าไอ้รักมันยอมผมจะไปห้ามอะไรได้" นายโนยังไม่เลิกอีกนะผมเขินอายจะแย่แล้ว ใบหน้าผมร้อนผ่าวขึ้นจนพี่เบียร์เช็ดเหงื่อที่แก้มอย่างเบามือ



อาการร้อนแหละ สงสัยวันนี้อากาศจะร้อนมากกว่าทุกวัน










ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 575
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
Re: แฟนเด็กพี่ภาคิน
«ตอบ #35 เมื่อ24-09-2021 21:38:14 »

 :hao3:

ออฟไลน์ Oncloud69_

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: แฟนเด็กพี่ภาคิน ตอน 16
«ตอบ #36 เมื่อ27-09-2021 16:51:59 »

EPISODE : 16 น้องหนูน่าเอ็นดู



19.00 น.

ค่ำคืนที่สว่างด้วยแสงประดับรอบทิศ เสียงดนตรียังคงดังชวนเต้น เหล่านักศึกษาจากทุกคณะมากมายต่างมารวมตัวกันโดยไม่ได้นัดหมาย รู้แค่เพียงว่าหากว่าพลาดงานนี้ก็จะเสียดาย เพราะตัวท็อปของวงดนตรีประจำมหาลัยทั้งสองวงนัดกันดวลฝีมือ ได้ยินมาว่าตอนแรกสองวงก็แค่คุยกันเล่น ๆ ว่าจะแข่งเพื่อหาวงที่ได้รับความนิยมกว่า แต่ไหงกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ก็ไม่รู้

เพราะเรื่องกลับบานปลายกลายเป็นเรื่องใหญ่ในเพจของมหาลัย ผลโหวตสถานที่ที่จัดการประลองที่ดีที่สุดมาณ.คืนนี้คือร้านน้ำเมาของพี่โซดานั่นเอง เพราะสถานที่รองรับคนได้มากดังนั้นคืนนี้ร้านจึงครึกครื้นกว่าปกติ เจ้าของร้านอายุน้อยคอยดูแลหน้าร้านและจัดแจงเรื่องหลังร้านเพื่อรองรับลูกค้าทุกคนไม่ให้ขาดตกบกพร่อง

"คืนนี้แม่งเหมือนศูนย์รวมเทวดาและเทพธิดาทั้งหลายเลยว่ะ มอ.เรานี่ยังมีคนหน้าตาดีกว่ากูอีกเหรอ พึ่งรู้เลย" คนมั่นหน้าอย่างนายโนบอกเพ้นส์ วันนี้เพ้นส์ตระเวนไปไหนทั้งวันกับผมและเพื่อน ผมมองหน้าเพ้นส์ สีหน้าบ่งบอกชัดเลยว่าเอือมระอากับความมั่นหน้าของคนข้างกาย

"มีสิ กูไงคนหนึ่ง" ผมไม่อยากเชื่อว่าเพ้นส์จะมีความมั่นใจเหมือนอย่างนายโน

"โอ้ย มึงนะเด็กน้อยเว้ย กูหล่อกว่ามึงอีก" ผมไม่สนใจสองคนนั้นแล้วเพราะมัวแต่จิ้มโทรศัพท์หาพี่เบียร์ นัดแนะกันว่าทุ่มตรงจะมาเจอกันที่นี่แต่คนเยอะมากจนผมมองหาพี่เบียร์ไม่เจอ

"รัก ยืนดี ๆ เดี๋ยวก็หลงกันหรอก" เพราะคนพลุกพล่านเดินไปมาเยอะ ลูกแพร์กลัวเพื่อนอย่างผมจะพลัดหลงเพราะมัวแต่ก้มหน้ามองมือถือ

"อือ" ผมขานรับแต่ก็ยังสนใจโทรศัพท์ลูกแพร์คล้องแขนผมไว้ป้องกันเพื่อนจะหาย ผมเงยหน้ามามองพร้อมรอยยิ้ม เพื่อนคนนี้น่ารักมาตั้งแต่เด็กจนโต

"ทำตัวน่าเป็นห่วงนะรัก แล้วแบบนี้พี่เบียร์ไม่ห่วงหรือไง" เพื่อนถามเรื่องที่มันยังไม่เกิดขึ้น ผมก็คาดหวังว่าพี่เบียร์จะเป็นห่วงผมเหมือนกัน แต่เรายังไม่ได้ขยับความสัมพันธ์กันมาก ให้เวลาเป็นเรื่องพิสูจน์ก็แล้วกัน

"ไม่รู้เหมือนกัน ไว้เจอพี่เบียร์แล้วรักจะถามนะ"

"ไม่ต้อง เราแค่ถามรักเฉย ๆ ไม่ได้อยากได้คำตอบจริง ๆ" ลูกแพร์ส่ายหน้าน้อย ๆ ผมมองเพื่อนอีกสองคน นายโนกับเพ้นส์ยังไม่เลิกเถียงเรื่องใครหน้าตาดีกันอีก เพื่อนผมทั้งสองก็หน้าตาดีกันทั้งคู่

"โอะโอ มานู้นแล้วคุณสามีของคุณหนูเจ้ารัก กูพูดให้ดูดีนะ จริง ๆ จะบอกว่าว่าที่ผัวมันมาแล้ว" ผมยกมือตีนายโน พูดแฟนพูดผัวล้อผมตลอด รอให้สถานะชัดเจนก่อนผมจะไม่เกี่ยงงอนเลย ร่างสูงของพี่เบียร์เดินมาพร้อมกับเพื่อน

เมื่อเดินมาถึงพี่เบียร์ก็เอื้อมมือไปเช็ดเหงื่อให้ผม มาทำน่ารักแบบนี้ผมจะละลายตายเอาได้ พวกผมปีหนึ่งยกมือไหว้ทักทายรุ่นพี่ ตัวผมยืนอยู่ใกล้พี่เบียร์มากเลยรู้สึกตื่นเต้นไปหมด

"อยู่ข้างนอกมันร้อน ไปเข้าข้างในกันดีกว่านะครับ" พี่เบียร์ชวน ความจริงพวกเราก็อยากเข้าไปข้างในแต่คืนนี้เป็นวันหยุดงานผมและเพื่อนทั้งสองจึงไม่ได้มาช่วย และการที่พี่โซดาไม่โทรมาตามแสดงว่าที่ร้านมีคนช่วยแล้ว

"ข้างในไหนครับ คืนนี้คนเยอะโต๊ะน่าจะเต็มแล้ว" ผมมองมือตัวเองที่พี่เบียร์กุมไว้ ยอมรับว่าเขินสายตาที่เพื่อนและเพื่อนพี่เบียร์มองแต่ก็ไม่อยากผลักมือที่จับกันให้ออกห่าง ผมเองก็ชอบสัมผัสพี่เบียร์เช่นกัน

"สำหรับพี่น้องของเฮียมันต้องมีที่ให้อยู่แล้ว ไปกันเถอะ" พี่กันต์เป็นคนบอก พวกผมต่างดีใจเพราะจะได้ไม่ต้องยืนดูการแสดงข้างนอกร้านแถมยังมองเห็นเวทีด้วย

"ไปกันครับ อ้อ ถ้าไม่รบกวนมากไปมีใครสนใจรับจ้างชั่วคราวสักคืนไหม พอดีตอนนี้ที่ร้านพนักงานทำงานล้นมือมากแล้ว" พี่เบียร์ถามความสมัครใจของพวกเรา ผมยังไงก็ได้อยู่แล้วยิ่งมีพี่เบียร์ทำงานด้วยผมก็ทำงานได้สบาย

"ได้ครับ รักช่วยได้"

"พวกเราได้แหละครับ" ลูกแพร์ใจดีเสมอ ผมชอบที่เพื่อนเต็มใจช่วยพี่เบียร์และพี่เทคของผม พี่เบียร์เอ่ยขอบคุณเพื่อนผมด้วย

"แต่ถ้าได้ค่าจ้างจะขยันขึ้นมาเลย" นายโนพูดกวนตามนิสัย "มึงทำไหมเพ้นส์" ไม่รอคำตอบก็หันไปถามเพ้นส์ต่อ ผมก็อยากชวนเพ้นส์ให้ทำงานด้วยแต่ก็เข้าใจว่าเรื่องแบบนี้ต้องอยู่ที่ความสมัครใจของแต่ละคน

"ไม่ละ อยากดูเขาแข่งมากกว่า" เพ้นส์เคยบอกว่าไม่ค่อยชอบงานบริการเท่าไหร่ ผมก็ไม่เซ้าซี้เพื่อนมาก

"ตามใจ" ผมเริ่มได้ยินเสียงผู้คนคุยกันดังจนฟังเพื่อนพูดไม่ได้ยินแล้ว พวกเราทั้งหกคนเดินเบียดผ่านผู้คนมาเข้าข้างในจนได้ พี่เบียร์จูงมือผมตลอดทาง พอเข้ามาทางหลังร้านก็เจอพี่เทคของผมกำลังวุ่นวายเพราะคนครึกครื้นเกิน

"น้องเทคของพี่มึงมาด้วยงั้นเหรอ กูนึกว่ามึงไม่มีน้ำใจมาช่วยกูแล้ว" ผมยู่ปากใส่เฮีย ผมเต็มใจมาช่วยเพราะพี่เบียร์หรอกน่า ไม่เกี่ยวกับเฮียสักนิด

"ก็รักนึกว่าเฮียจะจัดการได้ แล้วที่มาช่วยเพราะพี่เบียร์บอกว่าพี่กำลังต้องการเด็กเสิร์ฟเพิ่ม รักกับเพื่อนเลยมาช่วยครับ" อีกอย่างก็ไม่ใช่คนอื่นไกล เรื่องแค่นี้ผมกับเพื่อนทำได้

"ดีเลย แล้วทำหมดนี่เลยใช่ไหมเดี๋ยวกูจ้าง ไม่ได้ให้ฟรีเหมือนพวกไอ้เบียร์หรอก" ผมเข้าใจว่าพวกพี่เขาสนิทกันจนไม่รับเงินค่าจ้าง ถ้าไอ้พี่เทคมันจะจ่ายผมก็รับไว้ได้ อย่างน้อยเพื่อนผมก็ควรได้ค่าแรงตรงนี้ส่วนของผมค่อยบอกพี่มันตอนหลังก็ได้ว่าไม่ต้องการ

"ฝั่งน้องหนูมีสามคน ส่วนพวกกูก็อย่างที่เห็น ขาดไอ้เพื่อนมันบอกจะไปรับแฟนมันมาช่วยอีกแรง" พี่เบียร์บอกลูกพี่ลูกน้องตัวเองให้รู้ ผมมองดูบนเวทีด้วยความตื่นเต้น ได้เห็นนักร้องวงดังของมหาลัยแบบเต็มตาก็คืนนี้แหละ อยากร่วมแจมด้วยคนจัง

"ส่วนวอร์มมันมาไม่ได้ ทะเลาะกับหลานรหัสมันอยู่" พี่กันต์บอก ผมเห็นพี่ธีร์กับพี่ริทกำลังเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้าโต๊ะข้างหน้าเวทีด้วย

"เออ ๆ แค่นี้ก็ช่วยได้เยอะแล้ว ไปทำงานกันเถอะพวกมึง ถ้างานคืนนี้เสร็จไปด้วยดีกูจะจัดทริปพาพวกมึงไปเที่ยวสองวันหนึ่งคืนไปเลย" ผมและเพื่อนตาลุกวาว เพ้นส์รีบขออนุญาตไปด้วยพี่โซดาก็ให้ไปเพราะยังไงก็เป็นรุ่นน้องในสาขาอยู่ดี

ระหว่างที่เริ่มทำงาน การแข่งของวงดนตรีสุดฮิตก็เริ่มต้น ผมตื่นเต้นมากด้วยความที่หลงรักเสียงดนตรีอยู่แล้วจึงใช้โอกาสมาแอบอู้แบบเนียน ๆ มาเป็นผู้ชมบ้าง พี่เบียร์เห็นก็ไม่ได้ว่าอะไร สักพักร่างสูงก็เดินมายืนข้างกายเพื่อดูการแสดงด้วยกัน ผมยิ้มจนปากจะฉีก ได้ฟังดนตรีที่ชอบและอยู่กับคนที่แอบรัก ทุกอย่างล้วนทำให้ผมมีความสุข

"พี่เบียร์ชอบดนตรีบ้างไหมครับ" ผมกระซิบถามเพราะอยากรู้ว่าพี่เบียร์มีรสนิยมแบบไหน เราเริ่มจะใกล้ชิดกันผมก็อยากรู้จักพี่เบียร์ให้มาก ร่างสูงเห็นผู้ชายข้างผมโยกจนโดนตัวผม มือหนาก็โอบแขนผมอย่างสุภาพแล้วให้ผมขยับห่างออกมานิดเพื่อจะได้ไม่โดนคนอื่นเต้นแรงใส่ ผมโคตรชอบผู้ชายแสนดีอย่างพี่เบียร์

"ชอบครับ แต่ส่วนใหญ่พี่ฟังแนวคลาสสิกมากกว่า" พี่เบียร์ก้มลงกระซิบข้างหูผม แล้วเอียงคอเพื่อฟังผมพูดอีก

"ว้าว แล้วเพลงป๊อปล่ะครับชอบฟังบ้างไหมครับ" คนตัวโตยิ้ม

"ชอบครับ"

"รักก็ชอบครับ ชอบพี่เบียร์ด้วย" ผมเผลอพูดออกไปจนต้องรีบเอามือปิดปากตัวเอง พี่เบียร์ยิ้มกว้างไม่รู้จะโกรธไหมที่ผมพูดออกไปอย่างนั้น มือหนาหยิกแก้มผมแล้วกระซิบใกล้ข้างหู

"น่ารักว่ะน้องหนู น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้พี่คงชอบเราเข้าสักวัน" ผมอมยิ้มกับคำพูดของพี่เบียร์ ผมก็หวังว่าวันนั้นจะมาถึงไว ๆ เราสองคนมองตากันแล้วยิ้ม เรื่องความรักให้เวลาทำหน้าที่ของมันไปก็แล้วกัน ผมกวักมือให้พี่เบียร์ก้มลงเพื่อกระซิบอีกครั้ง

"รีบ ๆ ชอบนะครับ รักรออยู่" บอกแล้วก็เขิน ผมรีบวิ่งไปช่วยเพื่อน ๆ ทำงาน จะว่าไปแล้วดนตรีคืนนี้เพราะที่สุดเท่าที่เคยฟังมาเลยละ




ออฟไลน์ Oncloud69_

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: แฟนเด็กพี่ภาคิน ตอน 17
«ตอบ #37 เมื่อ29-09-2021 20:11:41 »


 EPISODE : 17 ทริปเที่ยวกับพี่เบียร์

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์หลังจากคืนนั้น ในที่สุดพี่เทคของผมก็สร้างกลุ่มไลน์กลุ่มใหญ่โดยมีกลุ่มผมและกลุ่มพี่เบียร์อยู่กันครบทุกคนจนเพื่อนัดแนะวันเวลาที่จะออกเดินทาง

ผมตื่นเต้นมากเพราะวันนี้พวกเรากำลังจะไปทริปเที่ยวพักผ่อนโดยมีผู้ใหญ่ใจดีอย่างเฮียโซดาเป็นคนออกค่าทริปทั้งหมด ถือว่าการช่วยงานในคืนนั้นเป็นเรื่องที่ดีที่สุด ผมกับเพื่อนมายืนรอที่หน้าคณะของผมเพราะนัดให้ทุกคนมาเจอกันที่นี่เพื่อออกเดินทางกันแต่เช้า

จากตอนแรกเฮียบอกว่าเป็นทริปหนึ่งคืนสองวันแต่เพราะเป็นทริปที่ออกเดินทางไปต่างจังหวัดถึงกลายเป็นทริปสองคืนสองวันแทน ผมและเพื่อนทั้งสองต่างก็รีบทำการบ้านทุกวิชาที่อาจารย์สั่งให้เสร็จก่อนจะออกไปเที่ยวสนุกกัน

เมื่อคืนพี่เบียร์ก็โทรมาคุยกับผมจนเผลอหลับ พอตกเช้าผมจึงได้โทรปลุกพี่เบียร์เพราะกลัวพี่เบียร์จะตื่นสาย

"ตกลงพี่พีชไปเที่ยวด้วยเหรอแพร์" พี่ลูกพีชคือพี่ชายแท้ ๆ ของเพื่อนผมเรื่องที่พี่ลูกพีชได้ไปทริปนี้ด้วยคิดว่าเพราะสนิทกับพี่เพื่อนและคืนนั้นพี่ลูกพีชก็มาช่วยงานด้วยเหมือนกัน แต่ถ้าพี่ลูกพีชไปด้วยก็คงสนุกดี พี่ลูกพีชถ่ายรูปสวยมากผมชอบและอยากให้พี่ลูกพีชถ่ายรูปตอนผมเที่ยวด้วย จะได้มีรูปสวย ๆ อัปเดทโซเชียลกับเขาบ้าง

"ไม่รู้สิ แต่ไม่อยากให้ไปด้วยเราไม่ชอบเห็นพี่พีชอยู่กับพี่เพื่อนเท่าไหร่" ผมไม่เข้าใจเพื่อนคนนี้พี่ลูกพีชกับพี่เพื่อนเป็นเพื่อนกัน อยู่ด้วยก็ไม่เห็นแปลก นายโนวิ่งออกมาจากคณะผมหลังจากไปวิ่งเข้าห้องน้ำเสร็จ

"พวกมึงยังไม่มีใครมาอีกเหรอวะ" นายโนถาม เหมือนเพื่อนจะเป็นหวัดตั้งแต่เมื่อคืนแต่ก็ยังอยากมา ผมกับลูกแพร์ก็เป็นห่วงเพื่อน แต่ไม่เป็นไรพวกเราเพื่อนกันดูแลกันอยู่แล้ว

"ก็มีแค่พวกเราเนี่ย" ลูกแพร์ลุกขึ้นยืนเมื่อทนรอไม่ไหว ผมเองก็เบื่อกับการรอเหมือนกัน

"เรามาเช้าเกินหรือพวกพี่มันมาสายวะ" ผมไหวไหล่พอมองดูนาฬิกาก็พบว่าไม่เกินครึ่งชั่วโมงที่รถจะออกจากมหาลัยตามกำหนดเวลาที่เฮียแจ้งไว้ในกลุ่ม ลูกแพร์หยิบเสื้อหนาวให้นายโนได้ใส่ ป่วยแล้วยังจะใส่แค่เสื้อยืดบาง ๆ

"กินยาดักไข้แล้วใช่ไหมโน"

"เรียบร้อย" ผมก้มมองมือถือกะว่าจะทักหาพี่เบียร์ก็มีรถสองคันขับมาจอดเป็น ในที่สุดกลุ่มของพี่เบียร์ที่มากันสักที ผมตื่นเต้นเพราะจะได้เจอพี่เบียร์แต่เช้าของวัน เมื่อคืนมีการอัปเดทในกลุ่มว่ามีลูกพี่ลูกน้องฝาแฝดของพี่เบียร์มาด้วย ผมไม่คิดว่าจะได้เจอสองเดือนในทริปนี้จริง ๆ

"ไอ้พี่เหล้ามันจะมาด้วยทำไมว่ะเนี่ย รำคาญหน้าพี่มัน" เข้าใจอยู่หรอกว่าเพื่อนไม่ชอบหน้าพี่เหล้า แต่งานนี้ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าพี่สองเดือนจะไปด้วย พี่เบียร์โบกมือมาหาผมเลยยกมือโบกมือตาม ทริปเที่ยวครั้งนี้ผมก็ได้เจอญาติพี่เบียร์ครบทุกคนแล้วสิ ผมเห็นเพ้นส์วิ่งหน้าตาตื่นมาหาด้วยท่าทีร้อนรน

"หวัดดีรัก หวัดดีพวกมึง"

"หวัดดี" ลูกแพร์ทักทาย ผมช่วยเอากระเป๋าเพ้นส์เพื่อวางกองกับกระเป๋าของเราสามคน พอมีกันหลายคนก็มีเสียงดังเกิดขึ้นกลุ่มพี่เบียร์เอะอะโววยวายกันใหญ่ไม่รู้ว่าคุยหรือถกเถียงอะไรกัน

"สองเดือนก็ไปด้วยเหรอ" เพ้นส์ถามขึ้นผมก็เพิ่งจะรู้เหมือนกัน พี่เบียร์หันมองผมเป็นระยะขณะกำลังขนกระเป๋าออกจากรถระหว่างนั้นผมเห็นพี่เพื่อนขับบิ๊กไบค์มาโดยมีพี่ลูกพีชซ้อนท้าย เพื่อนผมเดินจ้ำอ้าวไปหาพี่ชาย ผมว่าลูกแพร์น่ะเป็นพวกหวงพี่ชาย ไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้พี่ลูกพีช

เราต่างมากันครบ พี่เบียร์เดินมานั่งคุยกับผมโดยมีพี่ริทโทรตามเฮียโซดา รถบัสหนึ่งคันขับมาจอดพวกเราต่างกันตื่นเต้น พี่เทคของผมมาพร้อมกับรถคันนี้แล้วทุกคนเริ่มทยอยกันขนกระเป๋าเดินทางแล้วพากันขึ้นรถ ผมแอบตื่นเต้นเผลอคิดว่าตัวเองอยากนั่งข้างพี่เบียร์สักครั้ง รถมารับตามเวลาที่นัดหมายแปะ การจัดทริปครั้งนี้ไม่ได้ไปในนามมหาลัยหรือโครงการใดแต่มันคือการเที่ยวจริง ๆ

"เฮียมาช้าจัง" ระหว่างทางเดินขึ้นมาบนรถผมบ่นใส่พี่เทคตัวเอง มาก็สาย ติดต่อก็ยาก แล้วทำไมถึงได้นัดเวลาเช้าก็ไม่รู้ เฮียโซดายกมือมายีหัวผมจนยุ่งพลางหลีกทางให้ผมได้ขึ้นบนรถ

"พูดมากนะมึง กูไม่ทิ้งพวกมึงก็ดีมากแล้ว"

"ชิ"

"ไปนั่งได้แล้วรถจะออกแล้ว"

"รู้แล้วน่า" ผมแลบลิ้นและก็เจอพี่เบียร์ยืนขำอยู่เพราะรอเดินตามหลังผม นายโนกวักมือเรียกให้ผมไปนั่งข้างหลังเพราะจองที่นั่งให้พร้อม หลังจัดเก็บสัมภาระของตัวเองพร้อมนั่งลงตอนแรกที่นั่งข้างกายผมก็เป็นลูกแพร์ แต่เพราะเพื่อนห่วงพี่ลูกพีชเลยลุกไปนั่งใกล้ ผมทำตัวไม่ถูกเมื่อพี่เบียร์มาขอนั่งด้วย

"ถ้าที่นั่งว่างอยู่พี่ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ" พี่เบียร์ขออนุญาต ผมเอากระเป๋าเพื่อนไปวางข้างล่างใต้เบาะแทนเพื่อให้พี่เบียร์ได้นั่งลง

"ครับ ว่างครับ แพร์ก็ไม่นั่งที่ด้วย" พี่เบียร์เอ่ยขอบคุณและนั่งลง ได้อยู่ข้างกายพี่เบียร์ขนาดนี้ผมหายง่วงนอนแล้ว ได้ยินเสียงเฮียโซดาประกาศผ่านไมค์อีกครั้งเมื่อทุกคนพร้อม รถก็ออกเดินทาง ผมหันไปมองวิวข้าง ๆ เพื่อแก้เขิน ตื่นเต้นจนไม่กล้าสบตาพี่เบียร์

"ถ้าน้องหนูง่วงก็นอนพิงไหล่พี่ได้นะครับ"

"ไม่ครับรักตื่นเต้นมากกว่า แต่รักไม่คิดว่าพี่ไวน์กับพี่เหล้าจะมาด้วย"

"อ้อ พวกนั้นขอตามมาครับเฮียก็ให้มาแต่ต้องแลกด้วยการที่สองคนนั้นต้องกลับมาทำงานที่ร้านหนึ่งคืน" ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่เทคถึงได้ยอมให้มาง่าย ๆ เพราะมีข้อแลกเปลี่ยนกันนี่เอง

"อ้อ เข้าใจแล้วครับ เฮียนี่สุดยอดจริง ๆ" วันนี้ผมดีใจมากกว่าที่ได้เจอญาติพี่เบียร์ครบทุกคน รถออกเดินทางไปเรื่อย นายโนที่นั่งกับเพ้นส์ข้างหน้าผมเริ่มแกะขนมกิน เพื่อนแสนรักไม่วายลุกขึ้นมายื่นขนมให้ผมด้วย พี่เบียร์ก็คุยกับเพื่อนบ้างปล่อยให้ผมได้คุยกับเพื่อนตัวเอง ผมเห็นลูกแพร์นั่งกับพี่ลูกพีชเหมือนแม่ที่นั่งคุมลูกยังไงอย่างนั้น

"ไอ้แพร์กินขนมไหมมึง" พอนายโนชวนเท่านั้นเพื่อนผมก็ลุกเดินมากินขนมแล้วยืนคุยกับพวกผม ส่วนพี่เพื่อนก็ลุกมานั่งแทนที่เพื่อนผมทันที สงสัยพี่เพื่อนกับพี่ลูกพีชจะเป็นเพื่อนที่สนิทกันเหมือนพวกผมแน่เลย เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงก็เข้าสู่ต่างจังหวัด ผมตื่นหลังจากเผลอหลับซบไหล่พี่เบียร์

ทำไมผมถึงได้เผลอหลับไปได้

"ตื่นแล้วเหรอครับ"

"พี่เบียร์ รักขอโทษครับรักไม่ได้ตั้งใจจะนอน" ผมรีบเช็ดไหล่พี่เบียร์ กลัวตัวเองจะเผลอหลับจนน้ำลายยืดใส่ ผมคงไม่ได้ทำตัวอย่างนั้นใช่ไหม พี่เบียร์จับมือผมไว้เพื่อห้าม

"นอนได้ครับพี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร" ผมเผลอกัดปากตัวเอง อยากกรี๊ดให้เพื่อนได้รู้ว่าพี่เบียร์ของผมนิสัยดีแค่ไหน ผมหันมองทุกคนก็พบว่าส่วนใหญ่ก็ต่างกันหลับมีเพียงเพลงในรถที่ยังคงเปิดดัง มีบางคนที่ยังไม่ได้นอนเพราะเอาแต่เล่นมือถือ

"ถึงไหนแล้วครับเนี่ย"

"ก็ใกล้จะถึงแล้วนะครับ" พี่เบียร์บอกให้ผมรู้ ผมมองธรรมชาติรอบทางแล้วรู้สึกอิ่มเอมใจ นานมากแล้วที่ผมไม่ได้เดินทางออกไปต่างจังหวัด จนเมื่อถึงที่หมาย เฮียก็ปลุกพวกเราทุกคนให้ตื่น 

"ไปครับ" ผมมองมือพี่เบียร์ที่ยื่นมา นาทีนี้แล้วผมไม่คิดเล่นตัวใด ๆ ส่งมือตัวเองให้พี่เบียร์ได้กุมมืออีก ถือเป็นการเริ่มต้นการรู้จักกันและกันที่ดี

จริง ๆ ผมมีเป้าหมายของการออกทริปครั้งนี้ด้วยนะนั่นก็คือ การอ่อยให้พี่เบียร์หลงรักผมหัวปักหัวปำ แต่ดูจากการกระทำของพี่เบียร์ที่ผ่านมาแล้วผมว่าแค่อ่อยหนึ่งท่าสองท่าพี่เบียร์ก็หลงรักผมแล้ว คอยดูสิครับ






ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2076
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1
Re: แฟนเด็กพี่ภาคิน
«ตอบ #38 เมื่อ01-10-2021 07:35:39 »

 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ Oncloud69_

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: แฟนเด็กพี่ภาคิน ตอน 18
«ตอบ #39 เมื่อ11-10-2021 18:09:38 »


EPISODE : 18 ถ่ายรูปคู่ครั้งแรก 

"ตกลงไอ้แพร์มันจะตามพี่พีชไปถึงไหน" นายโนมาหาผมระหว่างที่รอกระเป๋าของตัวเอง ผมแอบเขินที่มือตัวเองยังคงถูกพี่เบียร์จับมือไม่ปล่อย มันอาจดูแปลกแต่ผมไม่อยากหนีความรู้สึกตัวเองได้จับมือกับพี่เบียร์อย่างนี้มันยิ่งกว่าฝัน

"ไม่รู้หมือนกัน ไปแยกมาเถอะรักสงสารพี่ลูกพีชแล้ว มาเที่ยวแล้วเหมือนโดนคุมเลย" ผมเสนอแนะ กลัวพี่ลูกพีชจะหมดสนุกทั้งที่เพิ่งจะมีโอกาสได้เที่ยวทั้งที นายโนมองหน้าผมพลางพยักหน้าเห็นด้วย

"เออ ไปกัน มึงก็ตามมาด้วยไอ้รัก ตัวติดพี่เบียร์ไม่ต่างกับไอ้แพร์นั่นแหละ" เพื่อนควงแขนผม พี่เบียร์ก็เหมือนจะแอบขำที่เพื่อนผมว่าอย่างนั้น นายโนจะมาหาว่าผมติดพี่เบียร์เหมือนอย่างลูกแพร์ได้ไงเล่า พี่เบียร์ต่างหากที่ตามติดผมไม่ยอมห่าง

"ก็.."

"ครับ เชิญตามสบาย" พี่เบียร์บอกเอง มือเราค่อย ๆ ปล่อยมือจากกัน ผมแอบโบกมือลาพี่เบียร์ นายโนก็ลากผมออกห่าง ว่าแต่ลูกแพร์หมอนี่เองก็เป็นพวกหวงเพื่อนกันนั่นแหละ หวงเก่ง ผมเพิ่งจะได้จับมือกับพี่เบียร์เอง 

"เดี๋ยวเจอกันนะครับ" ผมหันหน้ามาพูดเสียงเบาพลางยิ้มหวาน พี่เบียร์โบกมือตามรอยยิ้มยังคงเปื้อนอยู่บนหน้า

"ครับน้องหนู" ผมหันหน้าแล้วเดินไปพร้อมกับเพื่อนด้วยใจเต็มสุข ได้ยินนายโนแซวนั่นแหละว่ายิ้มจนแก้มจะแตกแล้วแต่ใครจะสน เราเดินมาหาลูกแพร์ก็เห็นพี่ลูกพีชทำหน้าจะร้องไห้แล้ว ผมยิ้มทักทายพี่ลูกพีชกันเพราะเหมือนเราเพิ่งจะได้เจอกันทั้งที่ขึ้นรถมาด้วยกันแท้ ๆ 

"ไอ้แพร์มึงจะตามพี่มึงไปถึงไหน นี่มาเที่ยวนะเว้ย มาเที่ยว" เพื่อนแสนเท่ของผมเปิดประเด็นทันที ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับนายโน ลูกแพร์ก็หวงพี่ชายเกิน

"เราจะนอนกับพี่พีชนะ" ได้ยินเพื่อนพูดทั้งผม นายโนก็ตกใจ พี่ลูกพีชดูจะไม่พอใจที่น้องชายจะตามไปนอนด้วย 

"พี่จะนอนกับเพื่อนพี่" พี่ลูกพีชเถียงทันที เป็นผมก็เถียงมาเที่ยวแต่เหมือนไม่ได้เที่ยว มันก็ไม่สนุกนะซิ ผมสะกิดให้นายโนช่วยพูดก่อน ตอนลูกแพร์โกรธหรือโมโหมันน่ากลัว แต่แปลกที่นายโนไม่เคยจะกลัวอะไร

"ได้ไงวะมึง พี่พีชก็อยากมีเวลาส่วนตัวกับเพื่อน ๆ เขาบ้างสิว่ะ"

"นั่นสิ แพร์จะไม่นอนด้วยกันเหรอ ปล่อยให้พี่ลูกพีชได้อยู่กับเพื่อนดีกว่านะ" ผมรีบเสริมแล้วอ้อนวอนกอดแขนเพื่อนรัก สีหน้าลูกแพร์ยังคงติดความไม่พอใจอีก 

"ไม่เอา เราเป็นห่วง" พี่ลูกพีชถอนหายใจอีกครั้ง คิดว่าพี่น้องคู่นี้คงทะเลาะกันมาแล้วแน่ 

"พี่มึงอายุมากกว่าสองปีไหมไอ้แพร์ ตั้งสติหน่อย" นายโนช่วยพี่ลูกพีชสุดฤทธิ์ พลางบอกให้พี่ลูกพีชไปรับกระเป๋าก่อนเพราะพี่เพื่อนตะโกนบอกให้มารับ เพื่อนผมจะตามไปด้วยแต่เราสองคนขวางไว้ก่อน ลูกแพร์หน้าบึ้งไม่หายเมื่อเห็นพี่ชายเดินไปรับกระเป๋าแล้วยิ้มหวานให้พี่เพื่อน

"ก็ไม่อยากให้พี่พีชอยู่กับพี่เพื่อน" ผมกับนายโนมองหน้ากัน เข้าใจที่เพื่อนจะหวงพี่ชายแต่ก็ไม่คิดว่าจะหวงแม้กระทั่งเพื่อนของพี่ชาย ผมกอดเพื่อนเพื่อให้กำลังใจ อยากโอ๋อยู่หรอกแต่กลัวโดนผลักใส่ 

"ก็เพื่อนเขาไหม มึงเป็นอะไรก่อน โรคหวงพี่เหรอ" 

"ไม่" ผมหลุดขำ ลูกแพร์ปากไม่ตรงกับใจอยู่แล้ว ไอ้โรคห่วงพี่ชายเราสองคนก็พอดูออกแต่เมื่อถาม ลูกแพร์ก็จะปฏิเสธตลอด เห็นเพื่อนมองด้วยสายตาที่แผงไปด้วยอำนาจร้ายกาจผมเลยต้องเม้มปากแล้วแกล้งจริงจังบ้าง

"แพร์ เรามาเที่ยวทั้งทีก็ให้พี่ลูกพีชได้สนุกกับเพื่อน ๆ ดีกว่านะ อีกอย่างพวกเราก็ได้สนุกด้วยกันด้วย" เมื่อเพื่อนอารมณ์ร้อนอยู่ผมจะเป็นน้ำเย็นชื่นฉ่ำให้เพื่อนเอง ลูกแพร์ชักสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย ผมหันไปยักคิ้วให้นายโนระหว่างที่กอดแขนลูกแพร์

"เออ มึงก็เตือนตัวเองด้วยไม่ใช่ว่าคืนนี้หายไปนอนกับพี่เบียร์อีกคน" ไหงเพื่อนมาว่าผมได้ ผมไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นด้วยซ้ำ

"บ้าเหรอ รักจะทำแบบไหนได้ไงเล่า ไปเลือกห้องกันเถอะนะอยากนอนด้วยกันมากกว่า" ผมชวนเพื่อนไปเลือกห้องเพื่อเลี่ยงโดนเพื่อนหาเรื่องล้อผมกับพี่เบียร์ อย่างน้อยก็ช่วยทำให้พี่ลูกพีชได้มีเวลาส่วนตัวกับเพื่อนและเที่ยวอย่างสนุกก็ดีมากแล้ว นายโนยังคงมองผมราวกับคาดโทษไว้ก่อนเพราะกลัวผมจะหนีไปนอนกับพี่เบียร์

เราสามคนเดินมาหาเฮียโซดาเมื่อหันไปเห็นว่ากระเป๋าของพวกผมถูกลากเข้าไปข้างในกันหมด ถ้ามัวแต่ยืนคุยกันมีหวังไม่ได้ห้องนอนแน่คืนนี้ ผมเห็นกลุ่มพี่เบียร์เถียงกันอยู่ คิดว่าคงไม่พ้นเรื่องห้องนอนนั่นแหละ

"เฮีย เลือกห้องกันหมดแล้วเหรอ" ผมวิ่งมาถามพี่เทคฯตัวเองด้วยความอยากรู้ มือทั้งสองก็แบขอกุญแจห้องบ้าง

"มาช้า ไม่มีห้องให้เลือกแล้ว"

"อ้าว" ผมร้องทันทีที่เฮียบอกอย่างนั้น ไม่มีห้องแปลว่าพวกเราสามคนต้องนอนในเต็นท์หรือไง เพ้นส์เดินมาหาพร้อมกับกุญแจในมือ ผมยิ้มกว้างเมื่อเพื่อนใจดีเลือกห้องไว้ให้แล้ว

"เราเลือกห้องรวมเล็กนอนกันสี่คนได้ ทุกคนโอเคใช่ไหม" เพ้นส์ถามขึ้น ผมพยักหน้างึกให้เพื่อน รักเพื่อนที่สุดในโลกเลย ผมกอดแขนเพ้นส์แล้วมองไปยังเฮียที่แสนใจร้าย 

"ได้/ขอบคุณครับ" เพื่อนผมทั้งสองขอบคุณเพ้นส์

"เห็นไหม เพ้นส์ใจดี๊ ใจดี ไม่เหมือนพี่เทคใจร้ายไม่เหลือห้องนอนไว้ให้น้องเทคตัวเอง" เฮียส่ายหน้าคงรู้นั่นแหละว่าผมกำลังเหน็บแนม ร่างสูงใหญ่เดินมายีหัวผมจนยุ่ง ผมมันน่าหมั่นไส้มากขนาดนั้นหรือยังไง

"เออกูใจร้าย แต่ทั้งทริปนี้กูจ่ายไหม"

"อุ๊ย ลืมตัวไปนิดเดียวเองครับ" ผมแกล้งปิดปากตัวเอง กับพี่เทคคนนี้ผมสนิทและเล่นได้ตลอดเวลา มันรู้สึกว่าเฮียจะเอ็นดูผมมาก มากขนาดที่ว่าผมพูดอะไรเฮียก็เออออหมด เป็นแบบนี้ตั้งแต่เทอมก่อนแล้ว เคยสงสัยว่าเฮียชอบผมมากเหรอแต่ไม่ถามดีกว่า 

"งั้นเราก็นอนด้วยกันนี่แหละเฮีย" นายโนสรุปให้เฮียได้รู้ ผมกอดแขนเพ้นส์และลูกแพร์เอาไว้ทั้งสองข้าง อยู่ด้วยกันกับเพื่อนต้องเป็นทริปที่สนุกแน่นอน

"เออ" เมื่อตกลงกันเรียบร้อย เฮียก็ปรบมือเรียกทุกคนเพื่อแจ้งกำหนดการ "เดี๋ยวไปเก็บของกันก่อนได้เลยนะ ทุ่มตรงจะถึงเวลาอาหารเย็น ส่วนใครจะทำอะไรก็ตามสบายได้เลย แต่อย่าลืมดูแลกันด้วยนะเว้ย"

"ครับ" เราทุกคนต่างขานรับทราบ ผมมองพี่เบียร์ตลอดก็เห็นร่างสูงมองผมอยู่เหมือนกัน สถานที่ที่เรามาเที่ยวมีทั้งน้ำตกที่ไหลผ่านใสสะอาดตา และมีที่ถ่ายรูปอีกมากมาย ผมไม่ได้ฟังตอนที่เฮียอธิบายบนรถนักหรอกเลยยังไม่คิดวางแผน ตอนนี้แค่ได้ไปเปลี่ยนชุดเพื่อเตรียมอาบน้ำก่อนก็แล้วกัน อากาศมันอบอ้าวจนผมรู้สึกร้อน

"ไหน ๆ ก็ถึงที่หมายแล้ว เฮียถ่ายรูปหมู่กันหน่อยสิ" เสียงใครสักคนพูดเพราะอยากถ่ายรูปหมู่กันสักรูป ทุกคนแอบโวยวายเพราะอยากรีบกันไปห้องตัวเองแต่เมื่อเฮียโซดาไล่ให้ไปถ่ายหน้าบ้านพัก เราก็เดินกันไปเป็นขบวน ทริปเที่ยวครั้งนี้คำพูดของเฮียมีอิทธิพลจริง ๆ ระหว่างจัดเตรียมแถวเพื่อถ่ายรูปนั้น ผมก็มองหาพี่เบียร์แต่กลับหาไม่เจอ มารู้ตัวก็ตอนที่พี่เบียร์จับมือกันนี่แหละ

"มองหาพี่อยู่เหรอครับ" ผมเผลอฉีกยิ้มกว้างทันทีที่เห็นหน้าพี่เบียร์ เราเลือกจะยืนแถวหลังเพื่อให้คนอื่นได้นั่งและยืนในตำแหน่งของตัวเอง เจ้าของบ้านแสนใจดีอาสามาถ่ายรูปให้ จนเมื่อทุกคนพร้อมแล้วเริ่มนับถอยหลัง ภาพถ่ายรูปหมู่ครั้งแรกถูกบันทึก

แชะ ผมเอียงคอมองพี่เบียร์ ไม่คิดว่าพี่เบียร์ก็หันมาเอียงคอมองผมเหมือนกัน 

นับเป็นการถ่ายรูปแรกของเราสองคนเลยก็ว่าได้นะ 

"พี่ครับ ๆ ถ่ายอีกรูปนะครับ แล้วคู่นั้นน่ะหยุดจีบก่อน ถ่ายรูปหมู่ไม่ใช่ถ่ายรูปคู่เว้ย" 

บ้าจริง ดูออกขนาดนั้นเลยเหรอ 

เมื่อได้รูปที่พอใจ ทุกคนก็แยกย้ายกันเข้าไปยังห้องของตัวเอง ผมถูกเพ้นส์ลากมาเมื่อยังเอื่อยเฉื่อยโบกมือลาพี่เบียร์ทั้งที่ห้องนอนเราก็อยู่ตรงข้ามกัน เราสองคนเดินไปสำรวจบ้านกันก่อนเมื่อเพ้นส์อยากไปเดิน

บ้านพักหลังใหญ่มีสามชั้น มีห้าห้องนอน สามห้องน้ำ ชั้นบนสุดจะเป็นห้องนอนเดี่ยวสามห้อง ชั้นสองจะเป็นห้องรวมมีสองห้องคือห้องพวกผมและพี่เบียร์ แยกไปอีกฝั่งของชั้นสองจะเป็นห้องนั่งเล่นที่มีทั้งตู้เกมให้เล่นและคาราโอเกะให้ร้องได้ตลอดเวลา ผมกับเพ้นส์ยืนชมวิวจากเรือนกระจกที่มองเห็นวิวรอบข้างพร้อมกับถ่ายรูปกันเพื่อเก็บเป็นที่ระลึก

"บ้านกว้างมาก ราคาต่อคืนเท่าไหร่นะ" เพ้นส์ถามขึ้นมาระหว่างที่ผมเดินไปจับไมโครโฟนแล้วเลือกเพลงที่จะร้อง "คงแพงแน่ ๆ"

"แพงนั่นแหละแต่เราไม่ต้องจ่าย" ผมบอกเพื่อนด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เพ้นส์ส่ายหน้าน้อย ๆ ไม่รู้เรื่องราคาต่อคืนหรอกแต่ถ้าเฮียพามาได้แสดงว่าเฮียใจป๋าของจริง ซึ่งปกติก็ใจดีกับผมอยู่แล้ว

"ร้องเพลงกันไหมเพ้นส์ มาร้องคู่กัน" ผมยื่นไมโครโฟนอีกอันให้เพื่อน เพ้นส์วิ่งมารับทันทีระหว่างนั้นก็มีสองเดือนคนหนึ่งเดินมานั่งเล่นเกมคนเดียวเงียบ ๆ ผมรู้ว่าแฝดคนที่มานั่งเล่นเกมต้องเป็นพี่ไวน์แน่เพราะหากเป็นพี่เหล้าก็คงหันมายิ้มทักทายผมแล้ว

"พี่ไวน์มาร้องเพลงด้วยกันไหมครับ" ผมตกใจที่เพ้นส์เล่นถามพี่ไวน์เอาดื้อ ๆ เคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่าทำไมพี่ไวน์ถึงได้หันมายิ้มให้เพื่อนผมด้วย ได้ยินมาว่าพี่ไวน์ค่อนข้างจะเข้าถึงยากกว่าพี่เหล้า

"ไม่เป็นไรครับน้องเพ้นส์ พี่นั่งฟังดีกว่าให้ร้องเพลงเดี๋ยวคนอื่นได้ตามมาด่า" ผมเห็นเพื่อนขำด้วย อาการแบบนี้รู้จักกับพี่ไวน์แน่เลย ในบรรดาญาติของพี่เบียร์ก็มีพี่ไวน์นี่แหละที่ผมยังเข้าไปสนิทด้วยไม่ได้

"งั้นก็ได้ครับ" เพ้นส์หุบยิ้มลงเมื่อหันหน้ามาเจอผม อาการชัดมากเพื่อน เอาไว้พี่ไวน์ไม่อยู่ผมจะรีบถามเพื่อนทันที ไปใช้เคล็ดลับยังไงพี่ไวน์ถึงได้ยอมคุยด้วย

เราสองคนเริ่มกันร้องเพลง ผมแปลกใจที่เพ้นส์ร้องเพลงได้ดี ปกติเจ้าตัวจะปฏิเสธบ่อย ๆ ว่าไม่เก่ง ตอนเพื่อนฮัมเพลงผมก็คิดแล้วว่าเพื่อนต้องร้องเพลงเป็น ถ้าเพื่อนเอาดีด้านดนตรีผมก็ว่ารุ่งนะ พอสนุกกันอยู่สองคนโดยมีพี่ไวน์สนใจตู้เกมนั้นก็เริ่มมีพี่ ๆ สองสามคนเดินเข้ามาร่วมร้องเพลงตาม ผมหันหลังไปมองก็พบว่าพี่เบียร์ก็มานั่งอยู่บนโซฟาข้างหลังด้วย

"เพราะครับน้องรัก น้องเพ้นส์" พี่ริทตะโกนให้กำลังใจ ทั้งผมและเพ้นส์ก็โค้งขอบคุณแล้วยังคงร้องต่อ พี่เบียร์ยกมือถือมาคิดว่าคงกำลังถ่ายรูปนั่นแหละแต่ผมแกล้งไม่สนใจแล้วหันไปสนุกกับเพื่อน นายโนลากลูกแพร์มาผมเลยยื่นไมโครโฟนให้เพื่อนร้องด้วย เราสนุกกันมากจริง ๆ ยิ่งได้รับแรงเชียร์ข้างหลังเรายิ่งสนุก ผมหันไปมองพี่เบียร์ก็พบว่าเจ้าตัวมองอยู่ มันเขินอยู่นะ

พอมองลงไปยังชั้นล่างก็พบว่าบริเวณสนามหญ้ามีพี่เหล้า เฮียและพี่อีกสองคนกำลังเล่นฟุตบอลกัน ผมโบกมือให้พี่เหล้าที่เงยหน้ามองมา

แฝดคู่นี้มีกิจกรรมที่แตกต่างกันจริง

"ห๊ะ" ผมไม่เข้าใจเพราะอ่านปากพี่เหล้าที่ตะโกนไม่ออก เลยโบกมือว่าไม่ได้ยินพี่เหล้าก็หัวเราะ อะไรของพี่เขาก็ไม่รู้ นายโนเดินมาหาผมพร้อมชูนิ้วกลางให้ พี่เหล้าก็ชูมือเป็นรูปหัวใจกลับมา นี่พี่เหล้าจีบเพื่อนผมอยู่เหรอ

"ไปร้องเพลงเลยมึง" เพื่อนตัวใหญ่กอดคอผมแล้วลากมาร้องเพลงพอผมหันไปก็พบว่าบริเวณโซฟาไม่มีพี่เบียร์แล้ว พี่เบียร์หายไปไหน ถึงอย่างนั้นผมก็สนใจเพื่อนก่อน ร้องเพลงได้สองเพลงผมก็ขอตัวไปจัดกระเป๋าและอยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ด้วย

"เพ้นส์ไปไหม" ผมถามเพื่อนที่ตอนนี้กำลังจริงจังแข่งกันเล่นเกมกับพี่ไวน์

"ไม่ ๆ รักไปก่อนได้เลย" ก็ไม่รู้ว่าเพื่อนจะรู้ไหมว่าสีหน้าตัวเองจริงจังแค่ไหน ผมหยิบมือถือตัวเองเพราะอยากถ่ายวิดีโอสั้นลงสตอรี่ในไอจีแต่กลับต้องประหลาดใจเพราะพี่เบียร์ลงสตอรี่และแท็กผมมาก่อนหน้านี้ เป็นตอนนั้นที่ผมกับเพ้นส์กำลังร้องเพลง พี่เบียร์ถ่ายผมจริง ๆ ด้วย

'คนอะไรน่ารักแล้วยังร้องเพลงเพราะอีก'

ผมอ่านข้อความเล็ก ๆ นั้นแล้วอมยิ้มชอบใจ พี่เบียร์ก็ช่างขยันทำให้ผมชอบพี่เขามากขึ้น ผมกดข้อความพิมพ์ส่งส่วนตัวหาพี่เบียร์ทันที

'อยู่ไหนครับพี่เบียร์'


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: แฟนเด็กพี่ภาคิน ตอน 18
« ตอบ #39 เมื่อ: 11-10-2021 18:09:38 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Oncloud69_

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: แฟนเด็กพี่ภาคิน ตอน 19
«ตอบ #40 เมื่อ14-10-2021 17:45:28 »

EPISODE : 19 นอนดูดาวด้วยกันไหม


'อยู่ไหนครับพี่เบียร์'

พอกดส่งไปแล้วก็ไม่มีการตอบรับอะไรจากพี่เบียร์ ปกติพี่เบียร์จะตอบเร็วมาก ผมเดินมาถึงห้อง พี่เบียร์ก็ยังไม่เปิดอ่านข้อความ 

ไปอยู่ที่ไหนกันแน่นะพี่เบียร์ 

ก้าวเดินเข้ามาในห้อง ก็พบว่าเพื่อนทั้งสองจองที่นอนกันแล้ว แถมยังวางกระเป๋าผมกับเพ้นส์ให้รู้ว่าเราต้องนอนกันเตียงไหน เพื่อนจัดการครอบครองตู้เสื้อผ้าไปแล้วผมจึงได้จัดเสื้อผ้าตัวเองเข้าตู้บ้าง ผมอยากอาบน้ำแต่ว่าก่อนจะเข้ามาในห้องผมเหลือบไปเห็นว่าห้องน้ำมีคนใช้งานอยู่ มีเสียงข้อความส่งเข้ามา ผมรีบเปิดดูทันทีเพราะหวังว่าจะเป็นพี่เบียร์ 

'อยู่ห้องครัวครับ เพื่อนพี่มันอยากกินปิ้งย่างครับ' 

ผมโล่งอกทันทีที่ได้รู้ว่าพี่เบียร์อยู่ส่วนไหนของบ้านหลังใหญ่ 

'แล้วน้องหนูทำอะไรอยู่ครับ'

'รักกำลังรอคิวอาบน้ำครับ ห้องน้ำยังมีคนเข้าใช้งานอยู่' 

'ไปอาบชั้นสามก็ได้ครับ จะได้ไม่ต้องรอ' 

'จริงด้วยครับ รักก็ลืมไปเลย ขอบคุณครับพี่เบียร์' 

'555 ยินดีครับ' 

'น้องหนูครับ' 

'ครับ' 

'คืนนี้เราขึ้นไปนอนดูดาวที่ชั้นดาดฟ้ากันไหมครับ' 

ผมตื่นเต้นเมื่ออ่านข้อความที่พี่เบียร์ส่งมา นอนดูดาวด้วยกันบนชั้นดาดฟ้าด้วย โคตรโรแมนติก มือมันสั่น ๆ แต่ผมก็รีบพิมพ์ส่งไปเพราะไม่อยากให้พี่เบียร์รอคำตอบนาน 

'ได้สิครับ' 

ตอบไปแล้วก็ได้รับสติ้กเกอร์กลับมา พี่เบียร์รับทราบแล้วขอตัวไปปิ้งย่างกันต่อ จากตอนแรกว่าจะรออาบน้ำแต่ผมเปลี่ยนใจขึ้นไปชั้นสามเพื่ออาบน้ำทันที 

เดินย่างผ่านหน้าห้องเดี่ยวด้วยแต่กลับมีเพื่อนพี่เบียร์สองคนยืนคุยโดยที่ประตูยังเปิดกว้าง พี่กันต์กับพี่ธีร์นี่ตัวติดกันตลอดเวลาเหมือนที่พี่ ๆ คนอื่นบอก 

"มาอาบน้ำเหรอครับน้องรัก" เสียงพี่ธีร์ถาม ห้องนอนมีตั้งสามห้องคิดว่าพี่กันต์กับพี่ธีร์คงนอนกันคนละห้อง ส่วนอีกห้องคงเป็นของเฮีย 

"ครับ ห้องน้ำชั้นสองมีคนเข้ารักเลยขึ้นมาอาบชั้นนี่นะครับ พวกพี่ยังไม่ใช้ห้องน้ำใช่ไหมครับ" ผมรีบถามก่อนเพราะกลัวพวกพี่ ๆ จะใช้ห้องน้ำ 

พี่กันต์ส่ายหน้าทั้งที่ตัวเองอยู่ในชุดเตรียมอาบน้ำแล้ว ผมคงไม่ได้มาแย่งห้องน้ำใช่ไหม 

"เชิญเลย เดี๋ยวพี่ค่อยอาบ จะรออาบพร้อมธีร์น่ะ" พี่กันต์โดนพี่ธีร์ตีทันที เมื่อกี้ผมคงไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม พี่กันต์บอกจะอาบน้ำพร้อมพี่ธีร์แต่เพื่อนกันอาบด้วยกันได้ละมั้งนะ ผมยิ้มเห่ย ๆ ส่งไป รีบอาบก่อนจะโดนพี่ธีร์ดุด้วยดีกว่า 

"งั้นรักไปอาบก่อนนะครับ" ปล่อยให้พี่สองคนคุยกันแล้วเดินผ่านไปยังห้องน้ำ ห้องกว้างน่าอาบมาก มีอ่างกุชชี่แช่ตัวด้วย ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่กันต์จะชวนพี่ธีร์มาอาบด้วย ก็ช่วยกันถูหลังได้นี่น่า 

พอลองเลื่อนเปิดม่านเท่านั้นผมก็อึ้งอ้าปากค้างทันที ได้อาบน้ำชมวิวเห็นภูเขาข้างนอกด้วย ข้างล่างมีลำธารใสเล็กผ่าน เพราะยังอยู่ในช่วงเย็นผมกลัวคนจะมองเห็นเลยเลือกปิดม่านแทน

"ถ้ามาอาบตอนดึก เปิดม่านละก็คงโรแมนติกน่าดู" ผมหัวเราะกับความคิดตัวเอง ได้แช่น้ำมองดูดาวกับคนรักคงเขินจนหน้าแดงแน่เลย 

หลังสลัดความคิดและใช้เวลาร่วมยี่สิบนาทีกับการอาบน้ำ มันช่วยให้ผ่อนคลายและสดชื่นมาก ไม่รู้ว่าป่านนี้ทุกคนจะทำอะไรกันอยู่ ผมเช็ดผมตัวให้แห้งมาด ๆ อยากใช้ไดร์เป่าผมอยู่หรอกแต่กลัวพี่กันต์จะรออาบผมจึงคิดจะไปใช่ไดร์ของตัวเองที่ห้องแทน พอเดินออกมาห้องของพี่กันต์กลับปิดประตู ผมแอบรู้สึกผิดเล็กน้อย เพราะผมอาบนานแน่พี่กันต์เลยไม่ได้อาบสักที สองเท้าเดินลงบันไดมาขั้นเดียวผมก็เจอกับเฮียโซดาที่กำลังเดินขึ้นมาพอดี

"อาบน้ำเร็วนะมึง เดี๋ยวก็ได้อาบอีกรอบหรอก พวกนี้มันทำปิ้งย่างกันควันได้ติดตัวมึงแน่" เฮียขู่แต่ผมรู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว แต่คนมันเหนียวตัวจะอาบน้ำก็ไม่แปลกไหม 

"เดี๋ยวรักอาบใหม่ก็ได้"

"เออ" เฮียเออออคงไม่อยากเถียงผมนั่นแหละ "อ้าว แพร์จะมาอาบน้ำด้วยเหรอ" เพราะเห็นเพื่อนเดินขึ้นมาผมเลยถามขึ้น 

"เปล่า เรามาตามพี่พีชน่ะ พี่พีชอยู่ห้องเดี่ยวอะ" 

"เหรอ" ผมปล่อยให้เพื่อนเดินขึ้นไป เฮียก็ขึ้นไปด้วย แปลกจังเลยแหะ ไม่ใช่ว่าพี่กันต์กับพี่ธีร์นอนชั้นบนกับเฮียหรือไง แต่ช่างเถอะรีบแต่งตัวแล้วลงไปหาพี่เบียร์ดีกว่า แต่แอบตื่นเต้นไม่หายเลยนะคืนนี้จะได้นอนดูดาวกับพี่เบียร์แล้ว 

พอเดินลงมายังชั้นสองก็ได้ยินเสียงร้องเพลงเพราะเลยแวะไปดูถึงได้เห็นว่าเป็นพี่ธีร์ที่กำลังนั่งร้องเพลง โดยมีพี่กันต์นั่งข้างกายแล้วเอามือพาดไหล่พี่ธีร์

เหมือนแฟนกันเลยแต่ผมคงคิดมากไปเอง ผมย่องเบากลับห้องตัวเองและเห็นว่าเพ้นส์เอาผ้าห่มม้วนตัวอยู่

"เพ้นส์เป็นอะไร" เพื่อนรีบเด้งลุกขึ้นมานั่งทันที เห็นเพื่อนหน้าแดงก็คงไม่พ้นเรื่องแฟนของเพื่อนนั่นแหละ " คุยกับแฟนเหรอ"

"เปล๊า แฟนอะไร ใครมีแฟนล่ะ" ผมเชื่อก็ได้ ก็ช่วงนี้เพ้นส์ดูแปลกตาขึ้น ดูสดใส ร่าเริงมาก แถมยังชอบมองมือถือบ่อยเหมือนรอใครทักมา จะไม่ให้เรียกแฟนแล้วจะให้เรียกอะไร

"รักนอนนี่นะเดี๋ยวเรานอนริมเอง" เตียงกว้างสองเตียงถูกชิดใกล้ ผมรู้ว่าอีกเตียงนายโนกับลูกแพร์นอน เพ้นส์ที่ไม่คุ้นเคยกับสองคนของผทอีกก็ต้องให้ผมนอนใกล้ชิดกับเพื่อนตัวเอง แต่คืนนี้ผมจะไปนอนดูดาวกับพี่เบียร์แล้วผมจะเอาเวลาไหนลุกหนีไปถ้าต้องนอนตรงกลาง

"รักขอนอนริมได้ไหมเพ้นส์ นะ ๆ" ผมใช้มุกอ้อนและเว้าวอน "พลีสสส~" เพ้นส์เห็นผมทำท่าทีอ้อนก็รีบยกที่นอนให้โดยไม่คิดมากอะไร

"ได้สิ เรานอนตรงไหนก็ได้" เย่ ผมขอบคุณเพื่อนแสนรัก ภารกิจหนีไปนอนดูดาวกับพี่เบียร์คืนนี้ผ่านฉลุยแล้ว ที่เหลือก็แค่หวังว่าตอนลุกออกมาเพื่อน ๆ จะไม่สงสัยก็เท่านั้น

"แล้วเพ้นส์ไม่อาบน้ำเหรอ รักไปอาบชั้นสามมาห้องน้ำกว้างมาก มีม่านเปิดดูวิวได้ด้วย พอแช่ตัวแล้วหายเมื่อยเลยละ" ผมเริ่มไดร์ผมและเกิดเสียงดังจนไม่ได้ยินเพื่อนพูดเท่าไหร่

"แพร์ แล้วพี่ลูกพีชล่ะ" พอปิดเสียงไดร์ลูกแพร์ก็เข้ามาในห้องนอนด้วยสีหน้าบึ้งตึง

"พี่พีชลงไปข้างล่างกับพี่เพื่อนแล้ว ทีน้องไปตามไม่ยอมไปพอพี่เพื่อนตามพี่พีชลุกไปเลย มันน่าโมโห" เพ้นส์มองพวกเรา ผมขำท่าทีของเพื่อนเลยเดินเข้าไปโอ๋ให้ลูกแพร์ใจเย็น

"โอ๋ ๆ นะแพร์ ไม่งอนนะครับ แพร์ยังมีรักนะเดี๋ยวเราลงไปข้างล่างกันแต่รักขอแต่งตัวแป๊ปเดียว"

"ไม่ต้องมาเนียนโอ๋เราเลย เราก็เห็นว่ารักอยู่กับพี่เบียร์ทั้งวัน"

"ก็แพร์ลุกไปไง ที่นั่งมันว๊าวว่าง พี่เบียร์เขาขอมานั่งเอง รักไม่ได้เชิญพี่เบียร์เลยนะ" ผมรีบแก้ตัวให้ตัวเอง โทษพี่เบียร์ไว้ก่อนเพื่อนผมไม่กล้าว่าพี่เบียร์แน่

"ก็ถ้ารักปฏิเสธไป บอกว่าที่เราพี่เบียร์จะกล้านั่งไหม" ผมไม่กล้าเถียงเพื่อน ก็ในเมื่อมันเป็นอย่างที่เพื่อนบอก เพ้นส์แอบหัวเราะอยู่คนเดียวไม่รู้ว่ากำลังคุยอะไรกับคนในมือถือ ผมเดินเลี่ยงไปไดร์ผมต่อจนผมแห้งสนิท ลูกแพร์นอนเล่นมือถืออย่างเบื่อ ๆ คิดว่าทริปนี้ลูกแพร์จะยิ้มออกกับคนอื่นเขาไหม

"แพร์ไปข้างล่างกัน รักหิวแล้ว" ผมชวนเพื่อนเมื่อแต่งตัวเสร็จ อยากไปเจอพี่เบียร์มากกว่า คิดว่าป่านนี้แล้วพี่เบียร์น่าจะเล่นอยู่ข้างล่างกับเพื่อน ๆ นั่นแหละ

"ไป"

"เพ้นส์ไปกัน" จะปล่อยให้เพ้นส์อยู่ในห้องคนเดียวก็แปลก ๆ อยู่ นายโนก็หายหน้าไปนานหรือจะลงไปหาอะไรรองท้องกินแล้ว เพ้นส์เงยหน้าละสายตาจากหน้าจอมือถือมาคุยด้วย เพื่อนผมก็ช่างติดคนในแชทเหลือเกิน เพ้นส์ลุกขึ้นจากเตียงทันที

"ไปดิ ไปกันครับ" เราสามคนเดินออกมาจากห้อง ผมควงแขนเพื่อนทั้งสองคน ระหว่างทางเดินลงบันไดไปชั้นล่าง ผมเห็นพี่เหล้าแตะบอลแข่งกัน อยากไปเล่นด้วยแต่คงต้องรอไว้เล่นกับเพื่อนดีกว่า ให้เล่นกับรุ่นพี่ที่เก่งด้านกีฬาคงไม่เอาดีกว่า

พี่เบียร์หันมาส่งยิ้มให้ผมทันทีที่เห็นหน้า ผมก็ส่งยิ้มกลับไป พวกพี่เบียร์ที่ยืนอยู่หน้าเตาต่างมอมเมมกัน เชื่อแล้วว่าอยากกินปิ้งย่างกันจริง ๆ

"ออกอาการมากเพื่อน"

"เพ้นส์ก็ ว่ารักเหรอ" ผมหันไปหาเพื่อนกลบเกลื่อนความเขินเอาไว้

"จริง ออกอาการมาก"

"แพร์ รักไม่พูดกับทั้งสองคนแล้ว" ผมหนีจากการแซวของเพื่อนทั้งสอง เวลาเกือบหนึ่งทุ่มแล้วทุกคนเริ่มทยอยกันมาเพื่อทานอาหารมื้อแรกของที่นี่ พี่เบียร์เดินมาเสิร์ฟอาหารให้ ผมเอ่ยขอบคุณพร้อมนั่งลง ไม่คิดว่าพี่เบียร์จะจองที่นั่งไว้ให้ผมด้วย เพื่อน ๆ ของผมนั่งอยู่ใกล้ ๆ นายโนตัวดีวิ่งมาจากไหนก็ไม่รู้มาแย่งบาร์บีคิวในมือผมไปซะงั้น

"โนแย่งของรักนะ แพร์ดูดิ" ผมฟ้องเพื่อนรักเมื่อโดนนายโน ลูกแพร์กำลังเคี้ยวอาหารในปากเงยหน้าทำตาดุใส่ เพื่อนตัวดีกอดคอผมแล้วยีหัวผมอีก ผมเพิ่งจะเซ็ตผมมาเองนะ

"กูหิวนี่หว๋า อีกอย่างกูก็ไม่มีคนคอยเอาใจด้วยเลยต้องแย่งของมึง" ผมรีบป้อนน้ำซุปเนื้อให้เพื่อนกินจะได้ไม่ต้องพูดมาก พี่เบียร์อยู่ข้าง ๆ เพื่อนจะพูดให้ผมเขินทำไม "ไอ้เพ้นส์เว้นที่ให้กูด้วย"

"อือ" พอกวนผมเสร็จก็หันไปกวนเพ้นส์ต่อ ได้ยินเสียงเฮียพูดผ่านไมโครโฟนของคาราโอเกะข้างขอบสนาม บอกให้คนที่อยู่ในบ้านได้ออกมาทานมื้อเย็น ผมตักกับข้าวใส่จานพี่เบียร์บ้างเพื่อเอาใจ

"ขอบคุณครับ"

"ครับ" เรานั่งทานมื้อเย็นกัน เรียกว่าเสียงดังกันมากเมื่ออยู่รวมกันหลายคน ผมสังเกตว่ามีเพื่อนเฮียมาด้วย แต่เพราะไม่ได้สนิทด้วยผมเลยไม่รู้จะทักทายยังไง

"กินกุ้งไหมครับ เดี๋ยวพี่แกะให้" พี่เบียร์กระซิบถาม ผมพยักหน้าทันที

"กินได้ครับ รักไม่แพ้อาหารทะเล" ระหว่างที่พี่เบียร์แกะกุ้งให้ผมก็หยิบมือถือมาถ่ายวิดีโอสั้น ๆ ลงสตอรี่ไอจีตัวเองแล้วแท็กเจ้าตัว พี่เบียร์ที่ยังมือเลอะจากการแกะกุ้งอยู่ชะเง้อมองบนหน้าจอมือถือตัวเอง

"รักแท็กเองครับ" ผมรีบบอก ไม่ได้คิดเซอร์ไพรส์อะไร คนที่หันไปมองหน้าจอเผลอหันหน้ามาจนเหมือนเราสองคนกำลังจะจูบกัน และนั่นก็ได้รับเสียงโห่แซวจากคนรอบกาย ผมขยับมานั่งชิดเก้าอี้ตัวเอง รู้สึกว่าหน้าร้อนเหมือนมีไฟออกมาผมก้มหน้าไม่กล้ามองหน้าพี่ ๆ คนอื่น

"คู่นี้จะจีบกันทุกที่เลยเหรอครับ" ผมกินกุ้งที่พี่เบียร์ป้อนแม้จะเขินอายกับคำแซวต่าง ๆ พี่เบียร์หันไปว่าเพื่อนตัวเองให้หยุดแซวได้แล้ว ผมอยากจะหนีจากตรงนี้เหลือเกิน ภาพเมื่อกี้ถูกเพื่อนถ่ายพร้อมลงโซเชียลแท็กผมกับพี่เบียร์เรียบร้อย นายโนจะแกล้งกันแบบนี้ไม่ได้นะ ผมหันไปมองเพื่อนตาเขียว แกล้ง ๆ ดุไปหรอกครับเพราะจริง ๆ แล้วก็แอบเขินกลบเกลื่อน

เริ่มกลับมาสู่ภาวะปกติเมื่อพวกพี่เขาเลิกแซวแล้วมีเรื่องคุยกัน ผมกินอิ่มท้องและอิ่มเอมใจมาก หลังกินข้าวเสร็จเพื่อนผมก็ต่างไปทำธุระของตัวเอง ผมแอบชิ่งหนีช่วงที่ไม่มีใครอยู่ในห้องเพื่อไปรอพี่เบียร์ตามสถานที่ที่เรานัดกันไว้

ยืนรอไม่นาน เมื่อทักบอกพี่เบียร์ว่าผมมาถึงที่หมายแล้วพี่เบียร์ก็บอกกำลังรีบไปทันที ผมกลัวคนอื่นจะเห็นมากจึงได้ปิดแสงมือถือแล้วรอพี่เบียร์ เมื่อได้ยินเสียงพี่เบียร์เรียกผมก็รีบลุกขึ้นยืนแล้วเปิดแสงไฟในมือถือให้พี่เบียร์รู้

"รอนานไหมครับ พี่แวะไปเอาผ้าห่มเลยออกมาช้านะครับ" พี่เบียร์ถามผม ในมือก็ถือผ้าห่มอย่างที่บอกไว้ ผมรีบปิดแสงไฟ ขืนเปิดนานมีหวังคนอื่นได้เห็น

"ไม่นานเลยครับ ว่าแต่เราต้องไปทางไหนครับ" ผมกระซิบถามแล้วได้ยินเสียงพี่เบียร์ขำ

"ด้านหลังน้องหนูเลยครับ มันมีห้องใต้หลังคาเอาไว้ขึ้นไปบนดาดฟ้าครับ" พี่เบียร์ชี้ไปยังประตูห้องที่ผมไม่กล้าเปิดเข้าไป

"จริงเหรอครับ" ผมตื่นเต้นมากเมื่อได้ยินอย่างนั้น กลไกเหมือนกับบ้านผมเลย บ้านผมก็มีห้องใต้หลังคาแล้วมีประตูเล็กเอาไว้ขึ้นไปเล่นบนดาดฟ้า เมื่อก่อนตอนยังเด็กผมกับพี่หมอและเจ้าขาชอบไปเล่นอยู่บ่อย ๆ

"ครับ พี่แอบไปขึ้นมาแล้ว บนดาดฟ้ามีที่นั่งชมวิวด้วย หรือจะนอนดูดดาวที่ห้องใต้หลังคาก็ได้นะครับ เจ้าของบ้านเขาอนุญาตให้นอนเล่นได้ พี่ไปถามมาให้แล้วครับ"

"ได้ทั้งนั้นเลยครับ ขอแค่มีพี่เบียร์อยู่ด้วย ดาวคืนนี้คงสวยมากที่สุดเท่าที่รักเคยดูมา" ผมยืนสตั้นไปเมื่อพี่เบียร์ลูบกลุ่มผมของผมอย่างเบามือ ทำไมพี่เบียร์ถึงได้ทำตัวให้ผมหลงได้ทุกวินาที มือหนาเลื่อนลงมาจับมือผมแล้วดันประตูให้เปิดออกเพื่อเข้าไปข้างในด้วยกัน จากตอนแรกตั้งใจว่าจะปีนไปดูดาวบนดาดฟ้าแต่กลับมีคนนอนอยู่ก่อนหน้านี้แล้วเราเลยเลือกจะนอนดูดาวที่ห้องใต้หลังคาแทน

"มานอนมุมนี้ดีกว่าครับ ถ้าพวกนั้นลงมาจะได้ไม่เห็นเรา" พี่เบียร์บอกพร้อมเลื่อนฟูกมานอนบริเวณที่ปลอดสายตาคนเดินผ่านไปมา ผมก็ช่วยเลื่อนพร้อมเดินไปหยิบหมอนบนเตียงมาหนุนสองใบ พี่เบียร์เอ่ยขอบคุณเมื่อจัดที่นอนเรียบร้อยผมก็ล้มตัวนอนบ้าง ได้ใกล้ชิดกันสองคนอย่างนี้ก็ตื่นเต้นไม่น้อย พี่เบียร์ลุกขึ้นไปเปิดไฟดวงกลมจนมองเห็นดวงดาวหลากหลายรอบเพดาน

"เปิดไฟแบบนี้จะมองเห็นดาวจริง ๆ เหรอครับ" ผมถามเมื่อพี่เบียร์เดินมานั่งใกล้

"มองเห็นครับ คืนนี้ฟ้าเปิดด้วยนอนดูดาวได้สบายเลยครับ" ผมล้มตัวนอนตามพี่เบียร์และทอดมองท้องฟ้าผ่านหลังคาใส คิดว่าเจ้าของบ้านคงออกแบบมาให้คนที่นอนห้องนี้ได้ดูดาวโดยเฉพาะ "แต่เสียดายเราไม่ได้ขึ้นไปดูบนดาดฟ้า"

"นั่นสิครับ ไม่คิดว่าจะมีคนที่มาเร็วกว่าเรา" เราต่างหัวเราะกันเบา ๆ พี่เบียร์ชวนคุยกันหลายเรื่อง นอนชมวิว เปิดเพลงคลอเบา ๆ เครื่องปรับอากาศในห้องก็ทำงานได้ดี ผมเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวตอนแรกก็นอนกันคนละหมอนแต่เมื่อลืมตาตื่นผมก็พบว่าตัวเองกับพี่เบียร์นอนหมอนใบเดียว ผมแทบไม่กล้าหายใจเมื่อพี่เบียร์อยู่ใกล้แค่คืบ มือเลื่อนหามือถือตัวเองก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาช่วงตีสองของวันใหม่แล้ว แถมมีข้อความจากเพื่อนหลายข้อความ ก็รู้สึกผิดแต่เวลาได้ใกล้ชิดพี่เบียร์มันไม่ได้มีกันง่าย ๆ ผมปิดมือถือลงพร้อมนอนจ้องมองหน้าพี่เบียร์ แพขนตายาวน่ามองยามหลับไหลเรียกร้องให้ผมค่อย ๆ ขยับหน้าแล้วบรรจบจูบบริเวณโหนกแก้มของพี่เบียร์

"ฝันดีครับพี่เบียร์" บอกพร้อมล้มตัวนอนข้าง ๆ แต่ไม่คิดว่ามือหนาจะขยับมากอดเอวผม ใบหน้าที่หลับตาอยู่นั้นยกยิ้มมาเหมือนรู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลา

ให้ตายสิ พี่เบียร์แกล้งหลับใช่ไหม อาย ผมอายมากแล้วก็เลือกจะปิดตาหนีพราะกลัวพี่เบียร์ลืมตาตื่น 

"ฝันดีเช่นกันครับน้องหนู"




 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด