เกมเมอร์มือวางอันดับกาก ตอนที่ 03 / 100% [20/01/2021]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เกมเมอร์มือวางอันดับกาก ตอนที่ 03 / 100% [20/01/2021]  (อ่าน 561 ครั้ง)

ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +170/-5
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ   ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0 
ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่ http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0 
ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่ 
 
 1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่ 
 
 2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
 หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
 หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
 และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
 ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   
 
 เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ 
 3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ 
 4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ 
 5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว 
 6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน 
 7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
       7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
       7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
       7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
             - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ 
 8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง). 
 9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ 
 10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวปhttp://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป 
 11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว
 
 บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
 นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป 
 12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด 
 13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ 
 14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ 
 15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
 (1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
 (2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง ....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
 - ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
   (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
 - ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
 - ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
 - ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
 - ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail   
 16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข  17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
  เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ admin thaiboyslove.com.......................................                                                             
 วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7 วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย 
 
 
เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรงข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-01-2021 20:54:18 โดย GukakST »

ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +170/-5
เกมคือหนทางเดียวที่จะทำให้เข้าใกล้น้องเตอร์ คุงโอมคนกากจำต้องต้องพยายามอย่างหนักในการลากตัวเองเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของทีมเตอร์ แต่ดูท่าคุงโอมจะเป็นได้แค่ตัวถ่วงทีมนะ!

คุงโอม...หรือโอมรูปหล่อ พ่อรวย เรียนดีกีฬาไม่เลิศแต่เฟรนลี่เป็นที่หนึ่งดันตกหลุมรักรุ่นน้องในคณะของตัวเอง คุณสมบัติของเขานั้นน่าจะเป็นพระเอกของเรื่องได้อย่างง่ายดาย แต่ว่าถ้ามันง่ายคุงโอมคงไม่ต้องรักข้างเดียวมาร่วมปีหรอก ทำไมน่ะเหรอ คำตอบมันง่ายมาก เพราะเขาน่ะเพอร์เฟ็กแต่กากไง กากทั้งความกล้าและการเล่นเกม!

น้องเตอร์...หรือเตอร์ รุ่นน้องที่แสนจะจืดชืด เรื่องเรียนจัดว่าอยู่ในเกณฑ์ดี ขยัน ตั้งใจ แต่ไม่เก่ง เจ้าหนูเตอร์ไม่มีอะไรโดดเด่นเลยแม้แต่นิดเมื่อเห็นเพียงครั้งแรก หรือต่อให้หลายครั้งก็สามารถหลงลืมเด็กหนุ่มคนนี้ได้อย่างง่ายดาย แต่...อย่าเข้ามาในโลกของเกมนะ เตอร์น่ะไม่เป็นรองใครหรอก!

เมื่อรุ่นพี่ที่เล่นเกมกากมาตกหลุมรักรุ่นน้องที่เล่นเกมเก่ง งานนี้สงสัยต้องตั้งใจเล่นเกมมากกว่าเรียนแล้วล่ะ

สวัสดีค่ะ กูกากคนเดิมเพิ่มเติมคือไม่มีจะกิน ก็เลยต้องมาขยันขันแข็งในการเขียนนิยายอีกครั้ง ว่าไปนั่น ฮ่าๆ ที่จริงแล้วที่หายไปก็เพราะว่าติดเกมหนักมากค่ะ นอกจากเกมแล้วก็ยังมีปัจจัยอื่นๆ ที่ทำให้ตัวเองจมอยู่กับเกมมากกว่านิยาย คล้ายว่าเล่นแก้เครียด เล่นไปเล่นมาติดเลยค่ะ ติดจนหายหน้าหายตากันไปนาน หวังว่านักอ่านที่น่ารักยังคงให้โอกาสนิยายเราอีกครั้งนะคะ

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายรักใสๆ อ่านเรื่อยๆ พอฆ่าเวลาได้ค่ะ ลองดูนะคะ...หวังว่ามันจะสนุกสำหรับผู้อ่าน

ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +170/-5
นี่คือหน้าแชตเกม... I dentity V

HRxCookkie : ส่งข้อความเสียง 6 วิ (รักเตอร์คนเดียวนะครับ ฮ่าๆ ...บ้าจริง เขิน)

HRxTher : ส่งข้อความเสียง 3วิ (เขินไรเมื่อคืนก็พูดตั้งเยอะ)

จังกึม : อร๊ายยยย ไม่ได้พี่อมต้องเป็นของฉาน

แสนซน : พี่อมเป็นของกูเถอะอีลอก

สาววายหมายเลข1 : กรี๊ด สาววายนิพพานแล้วค่า

บ้าบอที่สุด : เฮียคุกกี้หลายใจ!

HRxCookkie : ส่งข้อความเสียง 5วิ (อะไรที่เป็นเตอร์ก็เขินหมดอะ)

จังกึม : ไม่เขินน้องบ้างเหรอคะ เสียใจ

แสนซน : เขาจะเขินมึงทำไมอีบ้า

HRxTher : ส่งข้อความเสียง 4วิ (ให้มันจริงเถอะครับพี่โอม)

HRxCookkie : ส่งข้อความเสียง 5วิ (ไม่เชื่อเตอร์ก็มาดูพี่เขินที่ห้องพี่สิครับ)

มิลาน : โอ้ยยยย เต๊าะกันเกรงใจคนโสดด้วยค่ะ

HRxMos : ส่วนตัวกันเถอะพวกมึง

HRxWTF : เล่นจนพวกกูคิดจริงละ

HRxCookkie : ฮ่าๆ กูก็คิดจริงนะมึงไม่รู้เหรอ

[AH] Ning : เฮียมารวมตัวกันเยอะจัง

HRxMOs : หวัดดีหนิง

Gujack : แก๊งเฮียกาก

HRxJack : กากบนหัวมึ.งเหรอ

HRxTher : เอ่อใจเย็นๆ พี่แจ็ก

HRxDream : เออ กากบนหัวมึ.งเหรอ

นี่คือหลังจอมือถือ...

โอมนั่งอ่านข้อความที่กำลังดุเดือดขึ้นเพราะมีเด็กเกรียนบางคนส่งข้อความมาด่าแคลนที่เขาอาศัยอยู่ สัญลักษณ์ HRx เป็นอักษรย่อของคำว่า HERE บางคนอื่นก็เอามาผวนเสียงแบบหอหีบไม้โท

แต่ในขณะที่ทุกคนในแคลนกำลังเดือดดานโมโหไอ้คนที่มาว่าแคลนตัวเองอยู่ ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของนามว่าโอมนี้กำลังนั่งยิ้มกริ่ม กดฟังเสียงเตอร์ที่ส่งเป็นข้อความเสียงมาให้วนไปวนมา และเพื่อให้เสียงนี้ยังคงอยู่กับเขาได้นานๆ เขาก็เลยตัดสินใจอัดเก็บไว้มันซะเลย!

เพื่อนอยากด่ากันเหรอ? เออ ด่ากันไปเลย โอมผู้นี้ไม่สนใจใครหน้าไหนแล้วทั้งนั้น เซฟเสียงเตอร์เสร็จก็นั่งอ่านข้อความเตอร์ที่คอยห้ามทัพรุ่นพี่และเพื่อนตัวเองไม่ให้รุมด่าไอ้เด็กเกรียนนั้น แต่ไม่รู้นะ ห้ามไปห้ามมาอีท่าไหนถึงได้ลงไปด่ากับเขาเฉยเลย

เอาเถอะ….เตอร์เป็นไงโอมก็ร้ากกกกกก

ต้องกล่าวกันก่อนว่าโอมกับเตอร์นั้นไม่ได้เป็นอะไรกัน จริงจริ๊ง เขาเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องที่อยู่คณะเดียวกันเท่านั้น แต่โอมมันอยากกินน้องเตอร์ ติดที่ไม่กล้าพอจะจับน้องกินนั่นเอง

โอมคนเก่ง (ประชด) ได้แต่เฝ้ามองน้องเตอร์ตาหวานมานานร่วมหนึ่งปีเต็ม ตั้งแต่น้องเข้าเรียนปีหนึ่ง เป็นน้องรหัสของเพื่อนสนิทนามว่ามอส ตอนแรกคิดว่าเออ น้องน่ารัก ก็เลยชอบมอง ดูเป็นเด็กเรียนเรียบร้อย ตากลมขนตางอน โอ้ย...สเป็ก มองไปมองมาสักพักเริ่มกลายเป็นแฟนคลับแบบเงียบๆ หลงรักเขา ชอบเขา แต่เก่งไง...เลยแต่แอบชอบอยู่ร่ำไป

ทั้งที่กลุ่มโอมและกลุ่มของเตอร์นั้นสนิทกัน โดยเฉพาะแจ็กเพื่อนโอมนั้นซี้กับดรีมที่เป็นเพื่อนเตอร์ เวลาว่างๆ จับกลุ่มนั่งเล่นเกมด้วยกันตลอด ตีปงตีป้อมเนี่ยงานประจำ งั้นก็น่าสงสัยใช่ไหมว่าทำไมใกล้ชิดกันแต่ไม่ได้พัฒนาความสัมพันธ์

ก็…จะไปพัฒนาอะไร โอมเล่นเกมเก่งจนเพื่อนเนรเทศทุกรอบอะ โฮ้ก...แค่คิดโอมก็เศร้าแล้ว

ไม่เข้าใจอะว่าทำไมถึงเล่นเกมไม่เก่งเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาสักที ก็เล่นมันทุกเกมที่เพื่อนเล่น พอเกมใหม่ออกแล้วน่าสนใจ เพื่อนๆ ก็จะกรูกันไปเล่นเกมนั้น เขาก็ตามไปเล่นด้วย เล่นไปเล่นมาโดนถีบหัวส่งเฉยเลย

ทุกวันนี้ก็ยังอยู่นอกวงโคจรของเพื่อนๆ ทุกคน พวกนัดเล่นเกมกันก็ไม่เคยนัดโอมเลยสักครั้ง ได้ปล่อยโอมเอาไว้อย่างโดดเดี่ยวและเดียวดาย มันเศร้า ชีวิตคุงโอมที่แสนจะหล่อเหลาและเพอร์เฟ็กคนนี้มันเศร้ายิ่งกว่านิยายเรื่องไหนๆ

ว่าแล้วก็ไปหัดเล่นเกมแป็บ...นี่ชีวิตต้องมาโฟกัสเรื่องเกมขนาดนี้ไหม?

เอาเถอะ ขอโฟกัสที่เกมจริงจังสักครั้งเพื่อหัวใจก็แล้วกัน เมื่อก่อนเพื่อนเล่นเกมก็แค่เล่นๆ ไม่ได้จริงจังอะไรกัน ตอนนี้ถึงขนาดตั้งแก๊งตั้งแคลนอะไรก็ไม่รู้ อารมณ์เหมือนกิลล์ เขาเองก็ได้รับการเชื้อเชิญให้เข้ามาอยู่ อืม...เพื่อนเชิญเหรอ?

เปล่า เชิญตัวเอง ตึ๊งโป๊ะ!

ปาดน้ำตาแป็บ เอาเป็นว่าโอมอันเชิญตัวเองเข้ามาอยู่ในกิลล์นี้กับเพื่อนๆ เพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับน้องเตอร์ที่เขาหมายปอง และเพื่อจะเข้าไปอยู่ในวงโคจรของเหล่าคนเล่นเกมเก่งทั้งหลายให้ได้ ก็ต้องฝึกฝนและพยายามเล่นเกมให้เก่งๆ เหมือนคนอื่นเขา

โอมกดเริ่มเกม...

หนึ่งนาทีต่อมา…โอมตาย!

____100%____

เพิ่งกลับมาอัพ เปิดด้วยบทนำเบาๆ นะคะ ฝากเป็นกำลังใจให้ข้าน้อยด้วยยย ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่า
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-12-2020 16:22:13 โดย GukakST »

ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +170/-5
ตอนที่ 1

ใครๆ ก็บอกว่าเขาหล่อ อ่านะ...เขินจัง โอมไม่สามารถปฏิเสธข้อเท็จจริงว่าเขาสูงยาวเข่าดี หล่อล่ำและมีเสน่ห์มากอย่างที่ใครๆ เขาว่ากัน ก็มันเป็นเรื่องจริงจะต้องปฏิเสธอะไรล่ะใช่ไหม ถึงแม้ว่ามันจะแอบเขินๆ หน่อยที่ต้องยอมรับข้อเท็จจริงนั้นต่อหน้าสาวๆ ที่เข้ามาขายขนมจีบก็เถอะ

โอมปฏิเสธหญิงสาวรุ่นน้องปีหนึ่งตรงหน้าที่เข้ามาขอจีบเขาแบบตรงไปตรงมา คนสมัยนี้นี่ใจถึงจนเขาเองยังแอบตกใจ ฝ่ายหญิงรุกจีบผู้ชายเองจนเป็นเรื่องปกติ แต่ไม่ว่ารายไหนต่อรายไหนก็ต้องกินแห้วไปตามๆ กัน

เพราะว่า...โอมไม่ได้ชอบผู้หญิง

ทำไมผู้ชายหล่อๆ ต้องเป็นเกย์กันหมด!

อันนี้โอมไม่สามารถตอบคำถามได้ เขานั้นครองโสดมาจะสองปีได้แล้วเพราะยังไม่เจอคนที่หัวใจเรียกร้องจนกระทั่งมาเจอเด็กคนหนึ่งเข้าเมื่อปีที่แล้ว เรียกว่ารักแรกพบก็คงไม่ผิดอะไร อืม..แค่เลี่ยนหน่อยๆ เท่านั้นเอง

เขาไม่ใช่คนโรแมนติดอะไรนะ แล้วก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นแบบนั้นได้ด้วยซ้ำ แต่เขารู้สึกกับเด็กคนนี้แบบวิ้งวับจริงๆ มันคืออะไรนะไอ้วิ้งวับเนี่ย ช่างมันเถอะ ปล่อยให้ความไร้สาระนั้นได้ไหลผ่านไปเพื่อเข้าเรื่องสำคัญเลยดีกว่า

ทำไมสุดหล่ออย่างโอมถึงไม่ได้คนที่หมายปอง?

คำตอบอยู่ที่....ตรงนี้ไง

“เฮ้ย! มึงจะยืนค้างเป็นรูปปั้นอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมเพื่อน” มอสตะโกนทักทายเขาเสียงดัง ขณะที่เพื่อนทุกคนกำลังนิ่งกินข้าวและเขาเองถือจานข้าวเอาไว้

คือ...ข้างเพื่อนซี้เขามันคือคนที่เขาชอบยังไงล่ะ!

ใจเต้นแรงเกินไปแล้วพี่น้องเอ้ย!

“พี่โอมไม่มานั่งเหรอครับ” เตอร์ทักทายรุ่นพี่ยิ้มๆ

จุ้ๆ นะ โอมมักแปลกไปตอนเจอหน้าเตอร์ทุกทีเลยล่ะ!

“เอ่อ...นั่ง...นั่งครับนั่ง” โอมละลำละลั่กบอก

“จะนั่งก็เข้ามาสิ มึงจะยืนค้างเติ่งเพื่ออะไรวะ” วัตเพื่อนอีกคนของโอมบ่นขึ้น สีหน้าเครียดขมึงเพราะกำลังจดจ่ออยู่กับเกม

โอมเดินเข้าไปนั่งตรงที่ว่าง โต๊ะของเขารายล้อมไปด้วยเพื่อนสามคนและรุ่นน้องอีกสาม รวมเขาแล้วเท่ากับเจ็ด เป็นไง เขาคิดเลขเก่งอะดิ เขาเก่งทุกวิชานะไม่อยากบอก ที่ไม่เก่งมีอยู่อย่างเดียว...เก่งกับเตอร์ไง

ไม่แน่ใจว่าจะมีคนเข้าใจเขาไหม โอมสามารถระริกระรี้กับรุ่นน้องและคนอื่นๆ ได้หมดโดยไม่เกร็งไม่ประหม่าอะไรเลย แต่พออยู่ต่อหน้าคนที่ตัวเองชอบดันประหม่าขึ้นมาเสียอย่างนั้น เขาละเซ็งตัวเองจริงๆ

กลุ่มเพื่อนของโอมและเตอร์นั้นค่อนข้างจะสนิทกัน เนื่องจากมอสเพื่อนสนิทของโอมนั้นเป็นพี่รหัสของเตอร์ อีกทั้งแจ็กเพื่อนโอมอีกคนก็อยู่หอเดียวกับดรีมที่เป็นซี้ของเตอร์เช่นกัน และนอกเหนือสายสัมพันอันสนิทกันไปมานี้ก็ยังมีเรื่องของเกมเข้ามาเกี่ยว

เรียกได้ว่าทุกคนในที่นี้บ้าเกมเหมือนกันนั่นเอง และที่เหมือนกันมากไปกว่านั้นคือ...เล่นเกมเก่งกว่าเรียนหนังสือครับผม ควรภูมิใจไหม อ้อ ไม่เป็นไร โอมสามารถภูมิใจได้เพราะโอมไม่ได้เหมือนคนอื่นๆ เขา

ก็ทุกคนเล่นเกมเก่งน่ะ...ยกเว้นโอม

“งี้เราก็เป็นเซอร์เหมือนกันหมดไม่ได้อะดิพี่” โจ้กเพื่อนคนหนึ่งของเตอร์เอ่ยขึ้นมา สายตาของเด็กคนนั้นยังคงจับจ้องหน้าจอแล้วเล่นเกมอย่างจริงจัง

“ใช่ พวกมึงก็แบ่งๆ กันดิว่าใครจะเล่นเซอร์หรือฮัน ลองเล่นก่อนก็ได้ว่าชอบแบบไหน” มอสวางมือถือ ตักข้าวเข้าปาก โอมได้มองซ้ายมองขวาด้วยความสงสัยสุดหัวใจ เขาคุยเรื่องอะไรกันน้า

“เกมใหม่เหรอ” พอโอมถามวัตก็เงยหน้ามองโอมทันที

“ใช่ เกมใหม่ แต่กูว่าไม่เหมาะกับมึงหรอก” วัตว่า

“ทำไมอะ กูอยากเล่นมั้งอะ เล่นด้วยดิ” โอมกดออกเกมทำฟาร์มที่เล่นค้างเอาไว้แล้วเข้าเพลสโตร์

“หายนะแล้วมึง ใครแบกไอ้โอมได้นี่กูว่าชิงแชมป์โลกได้เลยอะ” วัตส่ายหัวเบาๆ บอกแล้ว...โอมเล่นเก่งจนเพื่อนๆ ต้องการตัวทั้งน้าน

“ฮ่าๆ พี่วัตว่าพี่โอมแรงไปนะ พี่โอมแค่เล่นพับจีไม่เก่ง อาร์โอวีก็ไม่ถนัดแค่นั้นเอง เร็คนาร็อคพี่โอมก็เล่นได้นะ” ที่เตอร์ว่ามานั้นคือเหล่าเกมที่โอมกระโจนลงไปเล่นกับเพื่อนๆ

“พี่ว่าน้องเตอร์ก็ว่าพี่ตอนนี้” โอมว่าบ้าง แต่เขาหัวเราะและก็ยิ้มกว้างจนน่าหมั่นไส้

ทำไม...เตอร์จะน่ารักทุกอิริยาบถในสายตาโอมมันผิดตรงไหนเหรอ!

“โอ๋ๆ ผมหยอกเฉยๆ มาลองเล่นกันดูก็ได้ครับพี่โอม มันชื่อเกม I dentity V พี่ลองหาในเพลสโตร์ดูนะ” เห็นมั้ย น้องเตอร์น่ารักที่สุดอะ นอกจากน่ารัก เล่นเกมเก่ง ยิ้มสวยโลกละลายเพราะไอร้อนแล้วเตอร์ยังใจดีมากอีกต่างหาก

ไม่รักได้ไง บ้าจริง!

โอมรีบหาเกมนั้นตามที่เตอร์บอกในทันที ระหว่างที่โหลดเกมเข้ามาในเครื่องอยู่เขาก็รีบซัดข้าวในจานจนมันเกลี้ยง ตามด้วยน้ำอึกใหญ่ๆ เสียงพูดคุยของเพื่อนเขาและเพื่อนเตอร์ดังคลออยู่ตลอด ก็เพราะพวกนั้นเล่นเกมกันอยู่ ที่พูดๆ กันนี่โอมไม่รู้เรื่องเลยสักเรื่องเดียว

ด้วยความที่แพทเกมมันค่อนข้างจะใหญ่ ถึงเน็ตแรงก็ยังต้องใช้เวลาอยู่อีกพอสมควร โอมก็เลยใช้เวลานี้ในการนั่งเท้าคางมองเตอร์เล่นเกม เตอร์จริงจังมาก แต่ก็ยังมีรอยยิ้มน้อยๆ ประดับอยู่บนใบหน้าไม่หายไปไหน เพื่อนโอมต่างหากที่ดูจะเครียดๆ กับตัวเกมจนบางทีก็ได้ยินเสียงสบถคำหยาบคายออกมา

“เกมมันเล่นไงนะ” พอเข้าเกม สมัคไอดีเรียบร้อยโอมก็เอ่ยถามขึ้นมาอีก เพื่อนและรุ่นน้องนี่ก้มหน้ามองจอกันหมดไม่มีใครสนใจใยดีเขาเลย ร้องไห้แป็บ...โอเคหายละ

“พี่ต้องรอแนะนำการเล่นก่อน จากนั้นพี่ก็เล่นบทแนะนำของมันให้หมดอะพี่” เตอร์ผู้ใจดีได้เอ่ยแนะนำเขาอีกแล้ว

“อ๋อๆ โอเค...” โอมก็เล่นตามที่เตอร์บอก

ทีนี้สภาพของคนทั้งโต๊ะมันกลายเป็นนั่งก้มหน้าก้มตาเล่นเกมใหม่ล่าสุดกันอย่างจริงจัง จานข้าวว่างเปล่าถูกวางเอาไว้ไม่ได้รับการเหลียวแล แม้แต่โอมที่อยากแอบมองเตอร์ยังจริงจังกับการสอนเล่นของตัวเกมเลย

ก็ถ้าเล่นเป็นแล้วเขาจะได้ไปเล่นกับเตอร์ไง!

“โอ๊ะ ไอ้เชี่ยเตอร์จะเข้าเรียนแล้วมึง” เดี๋ยวววว จะรีบเข้าเรียนไปไหนง่ะ โอมรีบเงยหน้าขึ้นมองเตอร์ทันทีเพราะเขายังเล่นแบบฝึกหัดไม่จบเลย

“เออวะ เดี๋ยวพวกผมไปก่อนนะพี่” เตอร์รีบบอก

“เจอกันในดิสก็แล้วกันนะพี่” ดรีมซี้เตอร์บอกกับพี่ๆ จากนั้นรุ่นน้องทั้งสามก็ยกมือไหว้ก่อนรีบจากไป

“ดิสคืออะไรวะ?” โอมผู้ยังงงงวยกับระบบและเตอร์ที่ไปเอ่ยถามขึ้นมา

“ดิสคอร์ดไง มึงไม่รู้จักหรอกเพราะพวกกูเพิ่งจะสร้างกันเอง” มอสบอก ทั้งยังหันหน้าจอให้โอมดูแอพพลิเคชั่นในมือถือ

“มึงจะเล่นเกมนี้จริงเหรอวะโอม มึงรู้ไหมว่ามันเล่นยังไง”

โอมมองหน้าวัต “เหมือนดบดลไง ใช่มะ กูลองเล่นอยู่เนี่ย กูว่าเหมือนเลยนะ แต่กูก็ไม่เคยเล่นดบดลน่ะ”

“เออหน่าไอวัต มึงก็อย่าอะไรกับคนกากอย่างไอโอมมากนักเลย สงสารมันเถอะ ทุกวันนี้มีเพื่อนก็เหมือนไม่มี เล่นเกมกับเพื่อนไม่ได้สักกะเกมหนึ่ง ให้มันเล่นๆ ไปเหอะ ฝึกเยอะหน่อยก็เก่งแล้ว ส่วนดิสถ้ามึงจะเข้ามึงต้องตั้งชื่อตัวละครของตัวเองโดยมี HRx นำหน้าชื่อมึงด้วย ดูของกูเนี่ย” แจ็กยื่มือถือให้โอมดู

ถึงเพื่อนๆ จะชอบว่าชอบแซะที่โอมเล่นเกมไม่เก่งสักแค่ไหน แต่เพื่อนก็คือเพื่อน ทั้งสามยังคงช่วยโอมเล่นเกม แนะนำเกี่ยวกับตัวเกมต่างๆ ให้ ทั้งยังส่งลิงก์ดิสคอร์ดที่เพิ่งก่อตั้งกันสดๆ ร้อนๆ ให้กับโอมด้วย

โอมเพิ่งมารู้ว่าเกมนี้มันเข้ามาได้สักสามสี่วันแล้ว และก็เป็นที่สนใจของคอเกมมือถือเป็นอย่างมาก เขาไม่รู้หนิ เขาเล่นมันแต่เกมทำฟาร์มกับเกมเลี้ยงสัตว์อะไรก็ไม่รู้ รู้แค่มันพอจะฆ่าเวลาไปได้บ้างเวลารอเพื่อนเล่นเกม ส่วนดิสคอร์ดที่สร้างขึ้นมาก็เพราะว่าเล่นเกมกับรุ่นน้องบ่อยมาก อยากจะสร้างแคลนที่สามารถเข้ามาพูดคุยเรื่องเกมกันโดยเฉพาะ รวมถึงเอาไว้คอลหากันตอนเล่นเกมด้วยกัน

อธิบายดิสคอร์ดและตัวเกมให้โอมฟังจบก็หมดเวลาพักกันพอดี พวกเขาต้องเข้าเรียนในคาบต่อไป และกว่าจะเลิกเรียนก็ล่อไปห้าโมงครึ่งเข้าไปแล้ว ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้าน ดูเหมือนเพลียอยากพักผ่อนอะไรงี้?

หึ...ไม่ใช่อะ กลับไปเล่นเกมต่างหาก!

โอมรู้มาจากเพื่อนว่าเตอร์เลิกเรียนตั้งแต่บ่ายสอง ฝ่ายนั้นคงกลับบ้านไปแล้วเรียบร้อย พอโอมลองเข้าไปดูในดิสคอร์ดแคลนตัวเองก็พบว่าเตอร์และเพื่อนอีกสองคนคอลกันอยู่ในปาร์ตี้หนึ่ง เขาอยากเข้าไปเสือกมาก ติดที่เรียนอยู่ เพราะงั้นทางที่ดีที่สุดคือกลับบ้านไปเล่นเกม ทีนี้ก็จะได้เข้าดิสคอร์ดได้โดยมีข้ออ้างในการเล่นเป็นใบเบิกทางเสือกแล้ว!

“สวัสดีคร้าบ....” โอมกดเข้าห้องที่มีเตอร์และเพื่อนๆ อยู่ จากนั้นคอนเน็คเรียบร้อยก็ส่งเสียงเข้าไปทักทาย

(สวัสดีครับ นั่นใครเอ่ย...พูดเพราะแบบนี้นี่ต้องเดาหน่อยแล้วล่ะ) โอมไม่แน่ใจว่าใครพูดประโยคนี้ขึ้นมา

(พี่โอม พี่เลิกเรียนแล้วเหรอ) แต่อันนี้เสียงเตอร์ โอมจำได้!

“ครับ พี่เลิกเรียนแล้ว แล้วก็หัดเล่นเกมแล้วเรียบร้อย พี่แจมด้วยได้ไหม” ปากถามแต่มือแอบสั่น คือได้คุยกันนุ้งเตอร์เลยนะเว้ย เขาตื่นเต้นจัง

(พี่โอมเหรอ ว้าว เตอร์เดาถูกเว้ยเฮ้ย เข้ามาดิพี่ เอาไอดีมา พวกผมเล่นเซอร์นะ) ใครคนหนึ่งบอกเขา คุ้นๆ ว่าน่าจะเป็นดรีมเพื่อนซี้ของเตอร์นะ

“พี่ก็เล่นเซอร์ แต่เล่นไม่เก่งนะ”

(ข้อนั้นผมรู้ ฮ่า) เตอร์ตอบกลับมาก่อนหัวเราะเสียงสดใส เอาเลย...หนูเตอร์จะหัวเราะเยาะพี่ยังไงก็ได้ พี่ยอมหมดเลยจ้า

จากนั้นโอมก็เอาไอดีเกมของตัวเองให้เตอร์แอดมาดึงเขาเข้าปาร์ตี้ ฝ่ายเซอร์จะมีด้วยกันทั้งหมดสี่คน และสามารถรวมตี้สี่เข้าสู่เกมไปเผชิญหน้ากับเหล่าฮันเตอร์ได้ โดยเกมนี้จะแบ่งผู้เล่นเป็นสองฝั่ง

คือฮันเตอร์ ผู้ล่า ที่จะต้องคอยตามล่าและฆ่าผู้รอดชีวิตให้ได้ก่อนที่ประตูจะออก หน้าที่ของฮันมีอย่างเดียวคือฆ่าให้ได้มากที่สุดก่อนประตูเปิด ฆ่าสามขึ้นไปเท่ากับชนะ ฆ่าได้สองเท่ากับเสมอ แต่ถ้าฆ่าได้แค่คนเดียวก็แพ้ไป ส่วนสกิวของฮันเตอร์นั้นจะมีทั้งหมดสองถึงสามสกิวขึ้นอยู่กับตัวละคร และวิธีใช้ก็ต่างกัน

ส่วนเซอร์ไวเวอร์นั้นคือผู้รอดชีวิต ที่ต้องทำในเกมคือหนีผู้ล่าให้ได้และอย่าถูกจับนั่งเก้าอี้ แล้วก็ต้องทำการถอดรหัสเครื่องที่อยู่ตามจุดต่างๆ ให้ได้ห้าเครื่องจึงจะสามารถเปิดประตูออกไปได้ หนีรอดมากกว่าสามคือชนะ สองเท่ากับเสมอและรอดคนเดียวหรือไม่รอดเลยก็แพ้ และการนั่งเก้าอี้ของเซอร์ไวเวอร์นั้นมีจุดสำคัญของมันอยู่คือ เมื่อถูกจับนั่งจะมีพื้นหลังสีเหลืองๆ เกิดขึ้นอยู่ในไอคอนของผู้เล่น หากเพื่อนเข้ามาช่วยทันก่อนแถบสีเหลืองนั้นจะเลยครึ่ง เมื่อโดนจับนั่งอีกครั้งก็จะยังไม่ตาย มีโอกาสเข้ามาช่วยใหม่ได้ แต่ถ้าหากช่วยไม่ได้ทันครึ่ง โดนนั่งอีกครั้งก็คือตาย ว่าง่ายๆ การจะนั่งได้ครั้งเดียวหรือสองครั้งนั้นขึ้นอยู่กับเพื่อนร่วมทีมเข้ามาช่วยทันครึ่งแรกหรือไม่

ดีเทลของเกมยังมีส่วนของเลเวลและเปิร์ค ซึ่งเป็นเหมือนสกิวติดตัวต่างๆ ทั้งฝั่งเซอร์และฮันต่างก็มีเปิร์กที่แตกต่างกันไป และตัวเปิร์กเองไม่นับเป็นสกิวติดตัว เพราะสกิวติดตัวนั้นจะแตกต่างกันไปตามแต่ละอาชีพ

อารมณ์ของเกมจะคล้ายๆ การวิ่งไล่จับ ซึ่งถ้าจะไล่ให้เก่งหรือหนีให้ได้นั้นก็ต้อง...ฝึกครับผม!

โอมพยายามเล่นโดยจำวิธีการเล่นมากจากนักแคสเกมคนหนึ่ง เกมนั้นจะเป็นเกมในคอมแต่มันก็สามารถนำมาประยุคร่วมกันได้ แต่ถึงอย่างนั้น การควบคุมตัวละครให้หนีได้อย่างลื่นไหลโดยใช้แค่นิ้วโป้งควบคุมมันก็ยากนะ

“โอ้ยติดๆ” โอมบ่นออกมาขณะที่เขานำตัวละครที่ชื่อว่า สตีฟ อาชีพโจรวิ่งติดแผงไม้จนโดนตีเข้าไปหนึ่งจึ้ก ในเวลาไม่ถึงห้าวินาที

(พี่โอมพับไม้ๆ) เตอร์ส่งเสียงบอกและโอมก็ทำตาม แต่เขาดันพับไม้ผิดฝั่ง แทนที่จะวิ่งเลยไปก่อนแล้วค่อยพับเพื่อกันไม่ให้ฮันเตอร์เข้ามาตีตนเอง เขากลับพับฝั่งเดียวกับตัวเอง กลายเป็นขังตัวเองให้อยู่กับฮันและโดนฮันตีล้มไปในที่สุด

“ขอโทษ...ง่า พับยังไงนะ”

(พี่ต้องวิ่งเลยไม้ไปหน่อยหนึ่ง ให้ฮันเตอร์มันอยู่หลังพี่อะแล้วค่อยพับ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมเข้าไปช่วยเอง) เตอร์บอกกับโอมอย่างใจเย็น

“ครับ ขอโทษนะ ถ่วงทีมเลย”

(ไม่เป็นไรพี่ หัดเล่นก็แบบนี้แหละ) เพื่อนเตอร์คนหนึ่งบอกกับเขา

(เดี๋ยวผมดึงพี่เสร็จพี่วิ่งออกไปทางขวานะ เดี๋ยวผมกันให้หนึ่งที พี่รีบเข้ากำแพงเลย โดดข้ามตรงที่เว้าๆ ไว้อะ)

“ครับๆ” โอมรีบขานรับน้องเตอร์ของตัวเอง

เตอร์เล่นตัวพยาบาลซึ่งมันสามารถรักษาตัวเองได้ ในขณะที่คนอื่นต้องวิ่งเปิดกล่องเพื่อหาเข็มฉีดยามารักษาตัวเอง เมื่อเตอร์วิ่งเข้ามาดึงโอมจากเก้าอี้ก่อนเฟตแรกได้ โอมก็วิ่งไปตามที่เตอร์บอก เขาบังคับให้ตัวละครเลี้ยวไปทางขวา จากนั้นกระโดดข้ามกำแพง ส่วนเตอร์โดนฮันเตอร์ตีไปหนึ่งทีก่อนวิ่งฉีกไปอีกทาง

(พี่โอมๆ มันตามพี่โอมไปนะ มันไม่เอาผมอะ) อยากบอกว่ามันไม่เอาน้องแต่พี่จะเอา ไม่ได้...พี่ตอบแบบนั้นไม่ได้!

“ครับๆ พี่จะหนีให้ได้นะ”

(ฮ่าๆ พี่โอมงุ้งงิ้งวะ) เพื่อนเตอร์แซว แล้วโอมก็อยากบอก ถ้างุ้งงิ้งแล้วเตอร์รัก พี่จะงุ้งงิ้งทั้งวันเลยน้องเอ้ย!

โอมพยายามจดจำสิ่งที่เกมมันสอนให้เล่นตอนแรก แล้วนำมาประยุคใช้ให้ได้มากที่สุด แต่ความยากของเกมคือการควบคุมตัวละครให้เดินไปในทิศทางที่ต้องการ เขาไม่ชำนาญเป็นอย่างมาก ตาก็เซ่อ เล่นก็กาก ขนาดพับจียังต้องวิ่งเข้าไปหาศรัตรูเพื่อยิงในระยะประชิดเพราะไม่สามารถบังคับให้เป้าตรงกับศรัตรูได้เลย สิบวินาทีต่อมาฮันเตอร์ก็สามารถตีโอมล้มได้อีกครั้ง

ตานั้นโอมตายเป็นคนแรก...

มันเล่นยากมาก ไม่เหมือนกับที่ตัวเองคิด ตัวเองน่ะคิดไปนู้นนี่นั่นแล้ว แต่ตัวละครที่ควบคุมยากมันไม่ได้ไปในทิศทางเดียวกันเลย น้องๆ ปลอบใจโอมเพื่อไม่ให้โอมคิดมากกับการหัดเล่นในครั้งแรก และพวกเขายังใจเย็นมากพอที่จะสอนให้โอมค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป

ถ้าเป็นเพื่อนเขาน่ะเหรอ...มันเตะออกตี้ไปแล้ว!

ประมาณสามทุ่มเพื่อนทั้งสองของเตอร์ก็ขอตัวไปกินข้าวและทำการบ้านให้เรียบร้อยก่อน ส่วนเตอร์ยังคงอยู่ในห้องนั้นไม่ได้ไปไหน แต่ก็ไม่ได้เล่นเกมแล้ว โอมยังคงหัดเล่นอยู่โดยสิงดิสคอร์ดห้องเดียวกับเตอร์

นี่เป็นโอกาสที่ได้คุยกับเตอร์สองต่อสองเลยน้า

“ทำไมพี่เล่นไม่เก่งเหมือนเราเลยอะ” โอมบ่นเซ็งๆ เขายังพยายามหัดหนีฮันเตอร์อยู่

(พี่โอมต้องใจเย็นๆ เกมแบบนี้มันต้องฝึกฝนอะพี่ พวกผมเล่นเดดบายเดย์ไลท์มาก่อนก็เลยเอามาปรับได้ ส่วนพี่ยังใหม่กับเกมแบบนี้อยู่ ก็ไม่แปลกที่พี่จะเล่นไม่คล่องล่ะนะ พี่โอมอย่าคิดมากล่ะ เล่นไม่เก่งเดี๋ยวผมสอนเองเนอะ) เตอร์บอกมาอย่างอารมณ์ดี ดูไม่ได้หัวร้อนหัวเสียอะไรกับความกากของเขาที่ทำให้น้องๆ ไม่สามารถเอาชนะฮันเตอร์ได้ ไม่สิ...เรียกว่าเขาตายอยู่คนเดียวมากกว่า

“ถ้าเล่นเก่งแล้วจะเลิกสอนหรือเปล่า...” โอมถามออกไปเบาๆ

(ถ้าเล่นเก่งแล้วพี่อาจไม่ต้องการผมก็ได้นะ)

“ไม่จริงอะ ต้องการตลอดแหละ” โอมเผลอหลุดปากออกไป

(อ่า...หยอดเก่งนะพี่อะ)

“ไม่เก่งหรอก ถ้าเก่งก็มีแฟนไปแล้วดิ”

(อย่ามา พี่มอสบอกสาวๆ ขายขนมจีบพี่ทุกวันแต่พี่ปฏิเสธหมด เอ...ปฏิเสธหมดหรือแอบเอาไปกินโดยไม่บอกเพื่อนกันน้า) เตอร์หยอกกลับตามประสารุ่นพี่รุ่นน้อง แต่คนคิดไม่ซื่อกลับรีบตอบอย่างร้อนรน

“บ้า ไม่มี...ไม่มีจริงๆ พี่มีเตอร์คนเดียว” และความร้อนรนของเขาก็ทำให้ทุกอย่างนิ่งงัน....

อืม...เหมือนได้ยินเสียงยุงบินผ่าน

…………100%…………

สวัสดีค่า นุ้งไก่เอง หายไปนานเกินอาทิตย์/ก้ยังไงกัน แงง ขอโทษนะคะ งานเยอะมากๆ เลยล่ะค่ะ ช่วงนี้นุ้งไก่จะมาอาทิตย์ละตอนนะคะ ไว้แต่งได้เยอะจะมาถี่กว่านี้ ห่างหายกับการเขียนไปนาน ไม่มั่นใจตัวเองจัดๆ เลยค่ะ หากเขียนได้ไม่ดีก็ออภัยด้วยนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า

ปล.ลืมเลยด้วยว่าอัพนิยายในนี้ต้องทำยังไง แฮ่ๆ

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +52/-0

ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +170/-5
....ตอนที่ 2 [100%]....

หลังจากโอมเผลอหลุดพูดออกไปแบบนั้นทั้งสองต่างก็เงียบไป เรียกว่าหาคำพูดตัวเองต่อจากนี้ไม่ถูก โชคยังดีที่โอมรู้จักใช้เสียงหัวเราะอันฝืดฝืนของตัวเองผ่านพ้นความเงียบงันนั้นมาได้ แต่ว่ากันตามตรง หลังจากแยกย้ายกันไปนอน โอมก็นอนตาค้างมันทั้งคืน

และนี่คือสภาพของคนอดนอน...

“มึงเดินดีๆ หน่อยโอม หิ้วปีกมึงนี่ก็หนักพอแล้ว ยังจะมาเดินไปหลับไปอีก” มอสที่รับหน้าที่แบกหามคนอดนอนอย่างโอมอดบ่นไม่ได้ เขาต้องให้โอมใช้ไหล่ของตนเป็นที่ประครองร่างใหญ่ๆ ของมันเนี่ย

“ก็กูง่วง”

“ใครใช้ให้มึงอดนอน หรือว่าเกมมันสนุกมากจนเล่นแม่งทั้งคืนเลย” แจ็กสุดหล่อถามทั้งที่ยังมองภาพของสาวน้อยในชุดนอนไม่ได้นอนในเฟซ

“กูเห็นมันอยู่ในดิสกับเตอร์” หลังจากวัตบอกแบบนั้น สายตาของเพื่อนอีกสองคนก็มองไปที่โอมอย่างไว

แหม...พร้อมเพรียงเหมือนตอนจะซ้ำเติมอะไรกูสักอย่างเลยนะ!

“ถามจริง...” มอสมองแบบมีเลศนัย เพราะมอสพอรู้อยู่ว่าโอมไม่ได้ชอบผู้หญิง ถึงลุ๊คจะดูเจ้าชู้เจ้าสำราญและหว่านเสน่ห์ไปทั่ว แต่ดูได้เลยมันไม่เอาสาวๆ ที่ไหนมาทำเมียสักคน

“ไม่ได้อยู่ดึกขนาดนั้น กูนอนไม่หลับเองแหละ คิดๆ ไรนิดหน่อย”

“คนอนามัยสุดอย่างมึงนี่คิดอะไรได้ดึกดื่นปานนั้นวะ ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายของใครสักคน” โอมอยากบอกแจ็กละเกินว่ามันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายของตนเองนี่แหละ แต่เอาเถอะ....ไม่พูดดีกว่าเดี๋ยวเพื่อนจะช่วยเขาตอกย้ำและซ้ำเติม

โอมไม่ตอบคำถามของเพื่อนอีกนอกจากเดินหาวไปตลอดทางจนขึ้นอาคารเรียน ซึ่งระหว่างทางเขาก็ส่งยิ้มง่วงๆ ให้คนที่เข้ามาทักทาย ไม่ว่าจะรุ่นน้องรุ่นพี่หรือเพื่อนๆ กันที่เป็นผู้หญิงเสียส่วนใหญ่ โอมผู้นี้แจกจ่ายความเป็นมิตรให้ทุกคนเสมอจนชิน ใครทักใครหยอดใครแซวนี่โอมไม่พลาดที่จะตอบโต้เลยแม้แต่คนเดียว

แค่วันนี้ตอบโต้ได้เชื่องช้าหน่อยเท่านั้นเองอ่านะ

HRxTher
พวกพี่เลิกเรียนกันกี่โมงหนิ @everyone

ประมาณสิบเอ็ดโมงครึ่งมีแจ้งเตือนจากดิสคอร์ด โดยเตอร์ที่เป็นคนแท็กหา โอมกดเข้าไปดูทั้งที่ตอนแรกแค่เลื่อนแถบบนจอมาดูเฉยๆ ว่าเตือนอะไร แต่พอเห็นชื่อเตอร์เท่านั้นเขาก็รีบเข้าดิสคอร์ดอย่างไวเพื่อจะไปตอบข้อความให้เตอร์ทั้งที่ตัวเองเรียนหนังสืออยู่

ทว่ามีคนไวกว่าโอม นั่นคือแจ็กเพื่อนของเขาที่ได้ตอบเตอร์ไปแล้วเรียบร้อยว่าเลิกบ่ายสาม ส่วนโอมที่ทำได้แค่นั่งอ่านก็รับรู้ว่าเตอร์นั้นเลิกเรียนแล้วเป็นที่เรียบร้อย พวกน้องๆ จะกลับหอพักกันเลยแล้วค่อยให้เจอกันตอนลงแรงก์เย็นนี้ ไม่ก็ถ้าพวกรุ่นพี่ว่างค่อยมาเล่นกัน

สรุป....คนเก่งอย่างโอมไม่ได้คุยเลยแม้แต่ประโยคเดียว!

โคตรเศร้า โอมอยากป้องปากตะโกนว่าเศร้าเว้ย แต่ทำไม่ได้ ถ้าทำอาจารย์น่าจะไล่ให้ออกไปให้พ้นๆ จากคาบของแก ซึ่งโอมไม่สามารถขาดชั่วโมงเรียนได้ ไม่ใช่ขาดบ่อยจนหมดแล้วหรอกนะ แค่ไม่อยากให้ประวัติการเรียนอันดีงามของตนเองนั้นด่างพร้อยเท่านั้น

นี่พระเอกเรื่องนี้เนิร์ดไปปะนะ?

หรือพระเอกเรื่องนี้มันเคะน้อยๆ กันแน่?

ไม่รู้ โอมไม่สนใจ นอกจากจะรีบไปหาข้าวกินแล้วเขายังต้องมานั่งเล่นเกมอีกด้วยนะ ไม่ต้องถามว่าใครเชิญเล่น เช่นเคย...โอมเชิญตัวเอง คือเพื่อนสามคนนี่จับตี้กันลงแรงก์ไปแล้ว มันน่าจะได้อีกหนึ่งที่ถูกมะ แต่เพื่อนไม่ยอมให้เขาลงเพราะคิดว่าถ้าเขาลงจะกลายเป็นตัวถ่วงทีมเสียเปล่าๆ โอมจึงเล่นคนเดียว ตายคนเดียว และแต้มแรงก์ไม่ขึ้นอยู่คนเดียว

HRxCookkie
ทำไมเกมบ้านี่มันเล่นยากจังโง้ยยยยยยย

โอมไม่ได้แท็กใคร แค่อยากระบายในดิสคอร์ดแทนอาการหัวร้อนจากการเป็นเครื่องสังเวยให้เพื่อนๆ ในปาร์ตี้ที่เขาไปสุ่มเล่น ไม่รู้ทำไม ฮันเตอร์ไล่เขาคนแรกตลอด แถมยังไล่เขาทั้งเกมอีกต่างหาก คนอื่นๆ นี่ฮันเตอร์ไม่สนใจใยดีบ้างเลยงั้นเหรอ ไอ้โอมเองก็หนีฮันได้ไม่เกินสิบวิ เอะอะล้ม เอะอะล้ม อนาถใจ

HRxTher
@HRxCookkie พี่โอมใจเย็นๆ ถ้าหัวร้อนผมแนะนำว่าควรพักก่อนนะ

แต่ไม่ถึงสิบวิที่โอมบ่นในดิสคอร์ด เตอร์ก็รีบแท็กเข้ามาตอบเขาอย่างไวจนโอมนี่แอบตกใจ เพื่อนเขากำลังเล่นเกมอย่างตั้งใจส่วนโอมเหรอ ตาโตวาวพร้อมยังยิ้มแก้มบานให้กับเตอร์ที่ใส่ใจเขาอีก

HRxCookkie
พี่พยายามใจเย็นแล้วน้า พยายามเล่นแบบที่เตอร์บอกแล้วด้วย แต่พี่ชอบวิ่งติดไม้ ติดกำแพงติดต้นไม้อะไรก็ไม่รู้อะ แถมยังโดนฮันไล่คนเดียวทั้งเกมอีก

HRxTher
ฮันเตอร์มันไล่คนแรกตลอดแหละพี่ ไล่จนกว่าจะตายอะ นอกจากพี่จะจู๊คจนหลุดได้เอง

HRxCookkie
งั้นก็ไม่รอดต่อไป

HRxCookkie
T_T

HRxTher
เข้าตี้ 4 มาพี่ เล่นกับผมมา

โอมรีบกดหาห้องที่สี่อย่างไว ในนั้นมีแค่เตอร์คนเดียวที่ปิดไมค์อยู่ เขาเข้าไปในห้อง ส่งเสียงทักทาย อีกฝ่ายก็เลยเปิดไมค์มาคุยด้วย ทว่าเสียงรอบด้านของโอมค่อนข้างดัง เจ้าตัวยังอยู่ในโรงอาหารของมหา’ลัยอยู่ โอมตัดสินใจเดินออกไปจากกลุ่มโดยบอกเพื่อนเอาไว้ว่าจะไปนั่งเล่นที่อื่น แต่เพื่อนผู้แสนดีทั้งสามก็หาได้สนใจโอมไม่ ก็ตั้งใจเล่นเกมอยู่อะไม่มีเวลามาใส่ใจ

(พี่เล่นได้แป๊บเดียวใช่ปะ เข้าอีกทีกี่โมงอะ) เตอร์ส่งเสียงถามโอม

“อีกครึ่งชั่วโมงน่ะ”

(ได้สักสี่ห้าตามั้ง มาๆ เล่นกับผมดีกว่า เดี๋ยวผมแบกพี่เองน้า) เสียงของเตอร์ทำให้โอมหุบยิ้มไมได้เลย

“คร้าบ เข้าเกมอยู่น้า”

ตอนแรกก็หัวร้อนจนไม่อยากจะเล่นแล้วล่ะ แต่พอเตอร์ชวนมา ใจมันก็เข้าไปเล่นเกมด้วยแล้ว ดังนั้นกายหยาบก็ต้องตามหัวใจไปอย่างช่วยไม่ได้ เตอร์ทำให้การเล่นเกมยากๆ อย่างนี้สนุกสนานมากขึ้น เวลาที่โอมล้มเร็วเตอร์ก็จะหัวเราะเบาๆ แล้วบอกว่าตนกำลังวิ่งงงงง มีการลากเสียงยาวๆ ให้โอมได้รู้สึกว่าตนไม่ได้ถูกทอดทิ้ง นี่เกมหรือชีวิตจริงนะ?

เตอร์คอยไกด์ไลน์ให้โอมตลอดระยะเวลาที่เล่นด้วยกัน เริ่มเกมมาให้โอมย่อตัวเอาไว้ แล้วก็คอยบอกว่าต้องเล่นยังไง วิ่งไปทางไหนหรือว่าถอดรหัสตรงไหนยังไง พอโอมเล่นกับเตอร์แล้ว เขาก็ไม่ได้ตายเป็นคนแรกๆ โอมหนีฮันไม่เก่งแต่ก็เริ่มที่จะซ่อนตัวจากฮันเตอร์ได้ดีขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยเขาก็เริ่มตายเป็นคนที่สองหรือสามแทน

“เดี๋ยวพี่ต้องเข้าเรียนแล้ว เตอร์จะอยู่ในดิสต่อปะ?” โอมกดออกจากเกมมาแล้วเพราะว่าได้เวลาเข้าเรียน

(อยู่พี่ ผมนั่งเล่นเกมไปฟังเพลงไปนี่แหละ พี่ไปเรียนเถอะ เลิกเรียนแล้วมาลงแรงก์กับผมก็ได้ เดี๋ยวผมแบกพี่ให้แรงก์สูงๆ เลยดีมะ พี่จะได้เอาไปขิงใส่พี่วัตได้บ้าง) โอมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวขณะที่ฟังเตอร์พูด

“อืม...แบกเก่งนะเรา”

(ไม่เก่งหรอก แต่ถ้าเทียบกับพี่ผมก็เก่งอยู่น้า)

“หมั่นไส้อะ”

(ฮ่าๆ หมั่นไส้ผมเดี๋ยวผมไม่แบกนะพี่ พี่ต้องเอ็นดูผมเยอะๆ แล้วก็เลี้ยงหนมผมด้วยรู้เปล่า)

“เลี้ยงวันนี้เลยกินมะ”

(ไม่เอาอะ ผมขี้เกียจออกจากหอแล้ว ไว้พรุ่งนี้ดิ พรุ่งนี้ถ้าผมจำไม่ผิดพวกพี่น่าจะเลิกเวลาใกล้ๆ ผมนะ)

“เราเลิกกี่โมง”

(ผมเลิกบ่ายสองอะพรุ่งนี้)

“พรุ่งนี้พี่ก็เลิกบ่ายสอง งั้น....ต้องตอบแทนอาจารย์เตอร์สินะ”

(แน่นอนครับคุงโอม ฮ่าๆ เรียกแบบนี้โดนตีปะเนี่ย) ใครมันจะกล้าตี โอมได้แค่คิดในใจพร้อมรอยยิ้มกว้างจนเต็มแก้ม

“ตีไม่ลงหรอก” แต่ฟัดลงแน่ๆ ข้อนี้ก็ได้แค่เก็บไว้ในใจเช่นกัน

(ดีแล้ว อย่าตีผมเลย ผมออกจะบอบบางอะเนอะ ส่วนพี่เข้าเรียนได้แล้วครับ)

“ฟังเพลงด้วยละกันนะ เดี๋ยวพี่ปิดไมค์เอา”

(เค~)

“ไปไหนมาวะมึง” มาถึงห้องเรียนมอสก็เอ่ยถาม โอมกำลังเก็บหูฟังให้ดูเรียบร้อยไม่เด่นจนอาจารย์หันมาเห็นแล้วด่าเอา

“ไปเล่นเกมมา”

“จริงจังปะ?” แจ็กเงยหน้ามองงงๆ

“ไปให้ไอ้เตอร์แบกมาอะดิ กูเห็นอยู่ในดิส” วัตเสือกรู้ดีขึ้นมาซะงั้น

“มึงนี่เล่นเกมยังว่างไปส่องดิสอีกนะ” โอมผลักหัวเพื่อนเบาๆ ด้วยความรักและหมั่นไส้

“ก็ต้องดูแลดิสปะวะ ว่างก็เข้าๆ ไปดู เนี่ย มึงยังสิงดิสอยู่ในห้องเดียวกับเตอร์อยู่เลย” วัตมีการเปิดหน้าจอให้เพื่อนดูอีก มอสอมยิ้ม ส่งสายตาล้อเลียนโอมอยู่ในทีจนโอมต้องถลึงตามอง

“ก็ฟังเพลง” โอมทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เขานั่งลง ตั้งหน้าตั้งตาเรียนหนังสือเหมือนทุกๆ คาบที่เขาทำ

ระหว่างนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเตอร์ตั้งใจหรือว่าเผลอตัว เพราะเตอร์กำลังร้องเพลงตามเพลงที่เปิดเอาไว้ฟังเล่นๆ ตอนแรกโอมก็ไม่สนใจจะฟังเพลงที่เตอร์เปิดสักเท่าไหร่หรอก เรื่องเรียนมันสำคัญที่สุด แต่พอเตอร์ร้องเพลงแบบนี้ บอกตรงๆ...เมื่อกี้จารย์ว่าไรนะ?

เอาแล้ว บทเรียนลอยออกจากหัวของโอมแล้วเป็นที่เรียบร้อย สายตาจับจ้องไวท์บอร์ดทว่าในหัวกำลังลอยล่องด้วยเสียงร้องเพลงของเตอร์ มันเป็นเรื่องแปลกนะ เวลาที่ชอบใครสักคนน่ะ ต่อให้คนคนนั้นทำอะไรก็อยากจะดูอยากจะเห็นอยากจะได้ยินมันไปเสียหมด แล้ว...มันก็ดีต่อใจไปทุกอย่างเลย

กว่าจะดึงสติมาตั้งใจเรียนและฟังเสียงเตอร์ไปด้วยกันได้เขาก็แทบจะตามบทเรียนไม่ทัน นี่ถ้ามอสไม่สะกิดโอมก็ยังคงนั่งฟังเสียงเตอร์เพลินไม่ตั้งใจเรียนอยู่ดี ช่วยไม่ได้นะ แอบชอบมาตั้งนานแล้วนี่นา เพิ่งจะได้มาใกล้ชิดกันแบบนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ใกล้เตอร์มากขึ้นไปอีก

ช่วงท้ายชั่วโมงอาจารย์สั่งงานอย่างกับมีเวลาให้ทำทั้งชาติ ทั้งที่เวลาทำมีไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์ด้วยซ้ำ โชคยังดีได้ทำงานร่วมกันเป็นกลุ่ม แถมอาจารย์ยังให้รวมกลุ่มกันเองโดยไม่มีการสุ่มจับฉลากอะไร

แต่ว่า...เพื่อนโอมแต่ละคนดูหน่วยก้านดีจ๊าดดดดด

สงสัยงานกลุ่มทำคนเดียวอีกแหงแซะ!

“รอบนี้กูไม่ทำคนเดียวแน่ๆ” โอมรีบพูดทันทีที่อาจารย์เดินออกจากห้องเรียนไป

“เรื่องงานแล้วมึงรีบออกปากเลยนะ งั้นมึงก็แจงงานมาจะให้พวกกูทำไรก็บอก” มอสว่ายิ้มๆ ส่วนในมือนั้นกำลังกดเข้าดิสคอร์ดเพื่ออ่านข้อความต่างๆ

“เดี๋ยวกูส่งให้ในไลน์แล้วกัน แล้วพวกมึงก็ต้องทำงานให้ทันด้วยนะเว้ย”

“คร้าบคุณโอม” แจ็กพูดทั้งที่ตายังไม่ละออกจากหน้าจอมือถือ มองแต่โตนม สงสัยมันอยากจะมีอย่างนั้นบ้างแต่แม่ไม่ได้ให้มา!

“โหลๆ น้องเตอร์ร้องเพลงเพลินเลยนะ” โอมหันไปมองมอสทันที เล่นเข้ามาในตี้แล้วทักเตอร์แบบนี้ได้ไง เขาฟังเตอร์ร้องเพลงอยู่นะเว้ยเนี่ย!

(อ่าว เชร้ดดดดดผมลืมปิดไมค์ พี่โอมอยู่ปะเนี่ย โอย....มุดดินหนีแป็บ) ดูท่าคนฝั่งนั้นจะลืมปิดไมค์จริงๆ

“หนีไม เพราะออก ฟังเพลินเลยเนี่ย” คราวนี้มอสหันมามองหน้าโอมบ้าง โอมก็ทำหน้าแบบว่าอะไร...ทำไมมีไร

“ที่มึงเหม่อตอนนั้นนี่....”

“แฮ่มๆ แค่ก...ลมติดคอ” โอมส่งเสียงกระแอบเสียเวอร์เพื่อห้ามเพื่อน

“ลมหรือตีนนะโทษที” วัตถามได้หน้านิ่งมาก

“คนนี้น่าวะมึง สอยมาดีมะ” ส่วนไอ้แจ็กก็ม่อไม่ดูเวลาเล้ย

“เฮ้อ....กูกลับบ้านละ เบื่อพวกใช้หัวล่างในการใช้ชีวิตวะ”

“มึงไม่เคยได้ใช้หัวล่างมึงอะดิไอ้โอม หรือว่า...มึงมันล่มปากอ่าววะ แน่เลย มึงเลยไม่มีใครสักที เอางี้กูพามึงไปเก็บเกี่ยวประสบกามเอาปะ กูมีที่ดีๆ รับรองเลยว่ามึงจะต้องได้ขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดแน่นอน” แจ็กร่ายมาเป็นชุด จนโอมนี้ปั้นหน้าไม่ถูกเลย แต่ที่ทำถูกคือการเอาหลังเท้าปะทะเข้าไปที่ก้นของไอ้แจ็กตัวดี

“ไปคนเดียวเหอะ กูจะอยู่กับเตอร์”

“โอม...”

“ไรวะ”

“มึงไม่ได้ปิดไมค์” สิ้นคำมอสเท่านั้นแหละ โอมและมอสก็มองหน้ากันนิ่งๆ แจ็กนิ่งตามส่วนวัตมองทุกคนสลับกัน

“กูกลับบ้านล่ะ” ไม่อยู่ละโว้ยยยยยย ปิดไมค์ด้วย แม่ม...ชีวิตกูช่างอนาถจริงๆ เลย

เมื่อคืนก็เผลอ วันนี้ก็เผลอ นี่ถ้าคุยกันมากกว่านี้จะเผลอมากกว่านี้หรือเปล่า ไม่มั่นใจในตัวเองเท่าไหร่เลย แล้ว...เตอร์จะขยาดเขาไหมนะ การที่เตอร์มารู้ว่ารุ่นพี่คนนี้คิดไม่ซื่อมันจะทำให้เตอร์ถอยห่างออกไปหรือเปล่า

ในสายของทั้งสองยังคงมีเสียงเพลงดังคลออยู่เบาๆ ไม่จางหาย จากเพลงนี้ไปเพลงนั้น จากเพลงนั้นก็เปลี่ยนไปอีก ทว่านอกจากเสียงเพลงแล้วก็ไม่มีเสียงสนทนาอะไรหลังมอสบอกว่าพวกเขาจะกลับกันก่อน เตอร์ตอบแค่ครับ

โอมเห็นว่าเตอร์ยังอยู่ในดิส เห็นด้วยว่าเตอร์ปิดไมค์ไม่ต่างจากเขา แต่โอมก็ไม่รู้จะชวนคุยอะไรดี เขายังใจเต้นแรงกับการเผลอหลุดปากบอกเพื่อนไปทั้งที่ไม่ได้ปิดไมค์แบบนั้น ถ้าเตอร์คิดว่านี่คือการหยอกเล่นมันก็คงดีอย่างที่เตอร์จะไม่อึดอัดแล้วหนีไป ข้อเสียมันก็แค่...มีความเป็นไปได้ยากมากขึ้นกับการขยับความสัมพันธ์

ระหว่างนั่งรถกลับคอนโด โอมกดเข้าไปในเกมแล้วเลื่อนดูหน้าแชตของเกม มันเต็มไปด้วยข้อความเชิงหาแฟน หาตี้หรืออะไรที่โคตรจะไร้สาระ โอมเล่นแต่เกมทำฟาร์มเลยไม่คุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้เท่านั้น แต่นั่นไม่ได้สำคัญหรอก...

หน้าแชตเกม

HRxCookkie : คิดถึงเสียงเตอร์จัง

(คิดถึงผมก็บอกกับผมตรงๆ สิ ไม่เห็นต้องพิมพ์แชตในเกมเลย...) ยังไม่ทันได้หายใจให้ทั่วท้องหลังส่งข้อความเข้าสู่แชตเกม เตอร์ที่ปิดไมค์อยู่ก็ดัน...พูดกับโอมแบบนี้

HRxCookkie : ใจสั่นหมดแล้ว!

และรู้ทั้งรู้ว่าเตอร์จะเห็น แต่...ยั้งมือยั้งใจในการพิมพ์ไม่ทันเลย

....100%....

สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังนักอ่านที่น่าร้ากกกทุกคนค่า ขอให้ปีนี้ดีกว่าปีที่ผ่านมานะคะ เพราะไก่ก็หวังเช่นนั้นเหมือนกัน ขออภัยด้วยที่อาทิตย์ที่ผ่านมาไม่ได้มาอัปนิยายเลย เพราะมัวแต่ปาร์ตี้ยาวๆ ช่วงวันหยุด บอกตามตรง การก๊งติดต่อกันเกือบอาทิตย์นี่กินพลังงานไม่น้อยเลยทีเดียว แฮ่ๆ ดูขี้เมาเลย

หวังว่าตอนนี้จะทำให้นักอ่านยิ้มมุมปากกับความน่ารักของคู่นี้ได้บ้างนะคะ แล้วไว้ว่างๆ จะเอาเสียงคุณโอมบอกรักเตอร์มาฝาก ติดได้ที่เพจ Gukak นะคะ ^^

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +52/-0

ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +170/-5
....ตอนที่ 3 [40%].....

“เล่นเกมกับเตอร์ทั้งคืนนี้พัฒนาขึ้นไหม” วัตถามในตอนเช้าที่พวกเขาเจอหน้ากัน โอมมองหน้าเพื่อนตัวเองด้วยสายตาที่...ลุกลี้ลุกลนสุดๆ ไอ้นี่มันว่างมานั่งส่องดิสหรือไง ไหนว่าติดเกม แล้วไมไม่เล่นแต่เกมวะ

“แน่นอนอยู่แล้ว” โอมก็พูดไปงั้น เตอร์ยังคงแบกโอมลงแรงก์อยู่ร่ำไป แม้จะเล่นด้วยกัน ฝึกด้วยกันแค่ไหนเขาก็พัฒนาขึ้นได้ช้ามากๆ ดีหน่อยที่ตอนนี้วิ่งไม่ติดอะไรแล้ว แต่ยังวิ่งมองหลังไม่ได้

เตอร์บอกว่าเกมนี้สำคัญคือการวิ่งแล้วมองหลังดูฮันที่ตามมาไปด้วย จะได้หลบการตีของฮันเตอร์ได้ถูก เวลาโอมตาย โอมก็คอยไปดูเตอร์เล่นต่อเพื่อจะได้เอามาปรับใช้กับตัวเอง แต่เขาก็ยังทำไม่ได้ เอาเป็นว่าวิ่งไม่ให้ติดไม้ติดหินได้ก็พอแล้วในตอนนี้

แล้วนอกจากลงแรงก์กับเตอร์จนถึงสองทุ่ม เล่นโหมดธรรมดาต่อจนถึงสี่ทุ่ม โอมก็ยังคงสิงดิสเพื่อฟังเพลงกับเตอร์ขณะที่ตัวเองต้องแจกแจงรายงานให้เพื่อนๆ ได้ทำ เรื่องเรียนโอมมักจะไว สามารถเคลียร์หน้าที่ให้เพื่อนๆ ได้โดยใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ผิดกับเวลาเล่นเกมอย่างกับคนละคน แล้วพอเคลียร์งานแล้วเขาก็สิงดิสกับเตอร์ต่อจนกระทั่งต่างฝ่ายต่างก็หลับกันไป ตื่นเช้ามาทั้งโอมและเตอร์ยังคงอยู่ในห้องนั้นไม่หายไปไหน

“แล้วไอ้ดรีมกับโจ้กมันไม่เล่นเซอร์กับเตอร์อ๋อวะ โอมมันถึงไปสิงอยู่กับเตอร์แค่สองคน” แจ็กตั้งคำถามทั้งที่ตัวเองมองสาวนักศึกษาเดินผ่านหน้าไปแบบเหลียวหลัง

“ช่วงนี้ดรีมกับโจ้กมันเล่นฮันเตอร์น่ะ เห็นว่าช่วงเปิดเกมแบบนี้เซอร์ยังไม่เก่งก็อยากไต่ฮันเตอร์ก่อน เดี๋ยวเซอร์เริ่มดุเมื่อไหร่ค่อยย้ายฝั่ง” วัตอธิบายยาวยืด เขาเป็นคนที่ค่อนข้างจะรู้ความเป็นไปของเด็กในดิสดีที่สุด ดียิ่งกว่ามอสที่เป็นคนก่อตั้งเฮียร์ขึ้นมาเสียอีก

“เหมือนมันเป็นหัวดิสอะ” โอมหยอก

“เออ ให้มันเป็นไปเถอะ” มอสกลับไหวไหล่ไม่ยี่ระ
“ไรวะ มึงจะพูดแบบนี้ไม่ได้ หัวดิสที่แท้จริงอย่างมึงยังไงก็ต้องดูแล นี่กูว่าจะให้ตั้งกลุ่มเกมขึ้นมาด้วย เพจด้วย แล้วก็จะได้หาคนเข้าดิส ไอ้โอมเนี่ยมันหล่อก็ให้มันน่ะถ่ายรูปตัวเองพร้อมถือป้ายของกิลล์เราไปโพสต์ กูว่าลากสาวๆ เข้ามาได้เยอะ ยิ่งได้คลิปสั้นๆ มีเสียงเชิญชวนเข้าหน่อยนะ ตั้งรับกับคลื่นของสาวๆ ได้เลย” ความคิดของวัตนั้นดีมากจนมอสต้องยกนิ้วให้

“สาวๆ จะเข้ามาเหรอวะ เฮ้ยดีเลย...มึงทำเลยดิ นะนะนะนะ” ส่วนแจ็กนั้นก็ยังคงกระตือรือร้นกับคำว่าสาวๆ อยู่ดี เพื่อนแต่ละคนงี้ส่ายหน้าให้กับความหน้าม่อของเพื่อนตัวดีอย่างพร้อมเพรียงกัน

“หน้าอย่างมึงก็ไม่ได้ขี้เหร่นะ ทำไมมึงดูอดอยากจังวะ” โอมถามจริงจัง แต่มันเป็นการจริงจังที่แอบด่าไปในตัว

“กูอะกินเท่าไหร่ไม่พอ คนล่มปากอ่าวอย่างมึงไม่เก็ตฟิวหรอก” แจ็กก็ตอบหน้าระรื่นขึ้นมาเชียว

ไม่มีใครอยากเถียงแจ็ก ยิ่งโอมยิ่งไม่อยากยื่นปากเข้าไปยุ่งเพราะเขาเองก็ไม่เคยควงสาวๆ คนไหนเลย ว่าง่ายๆ จะเถียงจะแก้ตัว แต่หลักฐานมันไม่มีไง ในใจนี่แบบ....ถ้ากูได้กินเตอร์กูว่ากูก็ไม่พอในรอบเดียว หรือไม่กูจะพิสูจน์กับเตอร์ให้ดูว่ากูไม่ได้ล่มปากอ่าว ความคิดโอมนั้นมันออกมาทางแววตาแต่ออกมาทางวาจาไม่ได้

กลุ่มโอมเข้าเรียนกันในทันทีไม่มีการแวะกินมื้อเช้ากันก่อน เพราะพวกเขาต้องเข้าเช้ามาก มาถึงก็ได้เวลาเข้าเรียนในทันที โอมน่ะเป็นคนเตรียมตัวมาก่อนเสมอ เขาจะหาอะไรกินตั้งแต่เช้าไม่คาดหวังว่าจะต้องมากินที่โรงอาหารของคณะ แต่เพื่อนๆ ของโอมกลับไม่ใช่แบบนั้น พวกนี้ไม่หาอะไรกินรองท้องมาก่อน ดังนั้นพอเวลาร่วงเลยไปเรื่อยๆ พวกมันต่างก็บ่นหิวโหยกันใหญ่

ดิสคอร์ดกลายเป็นที่ที่พวกนี้โอดครวญถึงความอยากกินข้าว เด็กๆ ที่อยู่ในดิสจึงส่งรูปอาหารมายั่วน้ำลายของรุ่นพี่ นั่นทำเอามอสเกือบจะแบนพวกเด็กนี้ออกด้วยความรักเลยทีเดียว รู้ไหม การเห็นของกินตอนหิวนี่มันจะยิ่งทำให้หิวนะเฟ้ย โอมได้ยินมอสบ่นแง้วๆ อยู่ข้างหูเพราะนั่งใกล้กัน

จนแล้วจนรอดอาจารย์ก็ปล่อยนักศึกษาผู้หิวโหยให้ไปหาอะไรใส่ท้องตนเองเสียที มอสเดินคล้องคอโอมไปยังโรงอาหาร ท่าทางหมดแรงจนยากจะลากขาไป วัตและแจ็กก็มีอาการใกล้กัน แจ็กคล้องคอโอมอีกฝั่ง แล้ววัตก็คล้องคอแจ็กอีกทีจนกลายเป็นว่าโอมนั้นต้องแบกเพื่อนอีกสามคนด้วยความยากลำบาก

“พวกมึงคิดบ้างไหมว่ากูจะเหนื่อย”

“ไม่” ทั้งสามประสานเสียงตอบอย่างแข็งขัน โอมนี่ส่ายหน้าหวืดเลย

“มึงดูมีเรี่ยวมีแรงสุดแล้วอะ ทั้งที่เข้าเรียนพร้อมกัน ข้าวก็ไม่ได้กิน” มอสบ่นอุบ

“กูกินแล้ว ซื้อหน้าคอนโดกินมาระหว่างทาง พวกมึงอะไม่เตรียมตัวกันเองก็เลยมีสภาพแบบนี้นี่ไง” ได้ทีโอมก็ว่าพวกมันบ้าง เรื่องเกมน่ะโอมอาจจะสู้ไม่ได้ แต่นอกจากเกมแล้วพวกมันก็สู้โอมไม่ได้สักอย่างเดียวเลยจ้า

“เอ่อ...ฮ่าๆ” จู่ๆ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นเบื้องหน้า โอมละสายตาจากเพื่อนทั้งสามที่ตอนนี้ทำตัวเหมือนปลิงไปมอง เตอร์ยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับเพื่อนอีกสองคน กำลังมองมาทางเขาเหมือนที่เขามองรอยยิ้มของเตอร์

บอกตรงๆ ความเหนื่อยหายไปเลยอะ!

“แทนที่จะขำอะเข้ามาช่วยพี่ได้ไหม” โอมบอกเตอร์ยิ้มๆ

“เออ พวกมึงมาช่วยกูเลย ไม่ดิ...ไปซื้อข้าวให้กูดีกว่า” แจ็กบอกกับรุ่นน้อง

“มาถึงก็ใช้น้องเลยไอ้เลว มีมือมีเท้าก็ต้องซื้อเองสิวะ” ไม่ได้ จะมาใช้เตอร์ของโอมไม่ได้ โอมต้องปกป้องน้องเตอร์เว้ย

“กูมีมือมีเท้าแต่ยังเอาตัวเองไม่รอด” วัตยอมรับสภาพตัวเอง

“พวกมึงแค่หิวไม่ได้กำลังจะตายปะวะ ไปๆ แยกย้ายไปซื้อข้าวเลย” โอมทำท่าสะบัดตัวออก มอสเป็นคนที่ยอมปล่อยไปแต่โดยดี ตามด้วยวัตแต่แจ็กกลับไม่ยอม

“มึงซื้อร้านไหนกูขอเกาะไปด้วย”

“เตอร์กินข้าวยัง” แต่โอมเมินเพื่อนเพื่อจะใส่ใจน้องเตอร์แทน

“ผมกำลังจะไปซื้อข้าวเลยล่ะครับ พี่โอมกับพี่แจ็กจะกินอะไร ผมซื้อให้ก็ได้นะ”

“ไม่ได้ เป็นรุ่นน้องไม่ได้เป็นเบ๊ น้องเตอร์อยากกินไรล่ะ นำพี่ไปเลยก็ได้เดี๋ยวพี่กินอย่างเดียวกับเตอร์ พอดี...ขี้เกียจคิด” โอมยิ้มบางๆ ให้ ซึ่งเตอร์ก็ยิ้มให้เขาพร้อมทำหน้าครุ่นคิด

“ข้าวมันไก่ไหมพี่”

“ดีๆ กูกินด้วยขี้เกียจคิดเหมือนกัน” แจ็กแทรกขึ้นมากลางปล้อง แต่ทุกคนก็ไม่ได้ว่าอะไร

มอสกับวัตไปร้านข้าวราดแกงเพื่อซื้อข้างราดแกงแบบพูนๆ ส่วนที่เหลือก็ไปสุมหัวอยู่ที่ร้านข้าวมันไก่ โดยสั่งข้าวมันไก่แบบพิเศษเพิ่มข้าวเพิ่มไก่จนพูนจานไม่ต่างอะไรกับข้าวราดแกงของอีกสองคนที่นั่งประจำที่แล้ว

โอมขยับที่ข้างกายเพื่อให้เตอร์ได้นั่งด้วย พวกเขานั่งเคียงกันโดยไม่ต้องพูดเลยว่ามานั่งกับพี่หรือมานั่งกับผมอะไรอย่างนั้น เตอร์มองไปรอบๆ มองรุ่นพี่กินข้าวด้วยความหิวโซแล้วก็นั่งขำเบาๆ เพื่อนเตอร์นี่บ่นรุ่นพี่ทั้งสามไปแล้วว่าจะรีบกินอะไรขนาดนั้นเดี๋ยวก็ข้าวติดคอตายกันพอดี แต่ไม่มีใครว่างมานั่งฟังเพราะหิวกันเกินไป

“พี่โอมดูไม่เหมือนพี่ๆ เขาเลย พี่ไม่หิวขนาดนั้นเหรอ” เตอร์เอียงคอถามคนข้างกาย โอมน่ะนั่งกินข้าวชิวๆ ไม่รีบเร่งโซ้ยเอาๆ เหมือนเพื่อน

“พี่กินมื้อเช้ามาแล้ว พวกมันอะไม่ได้กินอะไรมาก็เลยหิวขนาดนั้น แล้วเตอร์ล่ะ...หิวมากเปล่า” สีหน้าโอมเป็นห่วงเตอร์จริงๆ จนเห็นได้ชัด เตอร์ยิ้มหวาน หวานยิ่งกว่าน้ำชาเขียวที่โอมชอบเสียอีก

“ผมไม่ค่อยหรอกพี่ เมื่อเช้าผมก็กินข้าวมาแล้วเหมือนกันมื้อเช้าสำคัญยังไงก็ต้องกินอะเนอะ”

“ใช่ เตอร์สำคัญยังไงก็ต้องกินเตอร์” คำพูดของโอมราวกับนาฬิกาหยุดเวลา เพราะทุกคนบนโต๊ะนิ่งสนิทเมื่อได้ยิน

….40%....

แหม...เอะอะก็จะกินเตอร์ท่าเดียวนะคะคุงโอมมมม ไหนว่าไม่กล้า นี่หรือคนไม่กล้า หยอดได้หยอดดี หยอดไม่ดูสถานการณ์เลยน้า

วันนี้เอามาฝากเบาๆ ฝากทั้งนิยายและแอดมินใหม่ด้วยค่า พอดีงานเยอะจัดต้องหาคนช่วยอัปนิยายแหล่ว แฮ่ๆ


ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +170/-5
….ตอนที่ 3 [100%]….

“อะไร? กูพูดไรผิด ก็บอกข้าวมันสำคัญไง” โอมมองหน้าทุกคนด้วยความแปลกใจ แล้วเขาก็เห็นว่า...หน้าคนข้างตัวเขามันแดงๆ เนอะ

“ไม่ๆ เมื่อกี้มึงไม่ได้พูดว่าข้าวอะโอม มึงพูดว่าเตอร์....มึงพูดว่ามึงจะกินเตอร์” ครับ...นั่นแหละครับ มอสเหมือนเอาความจริงมาฟาดหน้าจนโอมนี่ชาวาบไปทั้งร่างกายเลย

“อะ...อะเอ่อ...” โอมหันไปมองหน้าเตอร์ที่ยังคงยิ้มบางๆ เขาปั้นหน้าไม่ถูก รู้แค่ว่าตัวเองเหวอมาก แล้วก็ร้อนผ่าวไปทั้งหน้า เขาพูดผิดอะ เขาดันพูดคำที่อยู่ในใจตัวเอง บ้าเอ้ย อายุเท่าไหร่แล้วยังมาเปิ่นกับเรื่องแบบนี้อีก!

“พี่โอมแค่หยอกเหอะพี่ กินๆ ไปเลยข้าวอะ” เตอร์แก้ต่างให้แบบขำๆ ทั้งยังมีการมามองหน้าคนที่ไปต่อไม่ถูกอีก

“อื้อ ใช่ๆ พี่หยอกเล่น” แล้วไง มารูปนี้ก็ต้องไหลไปตามนี้แหละ ไม่งั้นคงหนีไปจากสถานการณ์แบบนี้ได้ยากมากโคตร

เมื่อคลี่คลายประโยคหยุดเวลานั้นไปได้ทุกคนก็หันมาสนใจกับอาหารตรงหน้าอีกครั้ง โดยครั้งนี้ประเด็นหลักเป็นเรื่องของเกมที่พวกเขาตั้งใจเล่นกันอยู่อย่างไอเด็นติตี้ไฟวท์ ถึงแต่ละคนจะแยกกันลงคนละหมวด แต่ด้วยความที่มันเล่นเกมเดียวกันก็เลยคุยกันรู้เรื่อง ไม่มีใครไม่มีบทพูดและถ้าจะต้องใส่บทพูดทั้งหมดลงไปมันคงเปลืองหน้ากระดาษอย่างไม่น่าเชื่อ

คนอื่นเป็นเพียงตัวประกอบที่บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องมีบทบาทโดยเฉพาะในเวลาที่เตอร์กำลังนั่งพิงไหล่ของโอมเพื่อดูหน้าจอเกม เสียงนุ่มของเตอร์แว่วอยู่ข้างหูเพื่อบอกให้โอมบังคับทิศทางอย่างนี้อย่างนั้น เสียงหัวเราะดังออกมาเบาๆ เมื่อโอมหน้าหงิกที่ไม่สามารถหนีฮันเตอร์ได้อย่างที่เตอร์บอก แต่เตอร์ก็ยังคอยบอกโอมอยู่ดี ต่อให้โอมพัฒนาขึ้นช้าหรือเล่นไม่เก่งขึ้นนัก

รอยยิ้มและน้ำเสียงเย้าหยอกของเด็กหนุ่มข้างกายนี่แหละที่ทำให้ไม่เหลือใครอยู่ในสายตาของโอมทั้งนั้นนอกจากเตอร์ มันโคตรเลี่ยนและดูเสี่ยวมากหากพูดออกไป แต่ยังไงซะ ก็โกหกตัวเองไม่ได้อยู่ดีว่าในตอนนี้ทั้งหู สายตา ร่างกายและความรู้สึกมันมีแค่เตอร์เลยล่ะ

ช่วงเวลาพักเที่ยงผ่านไปพร้อมกับคำบ่นอันหนาหูของรุ่นพี่และรุ่นน้อง พวกเขาต่างก็เล่นเกมแล้วพ่ายแพ้ให้กับฮันเตอร์ ถึงจะได้รับชัยชนะมากกว่าแต่ก็อดไม่ได้ที่จะบ่นเพื่อนที่เล่นไม่ดีเท่าไหร่ โอมมองเตอร์ส่วนเตอร์กำลังขำรุ่นพี่และเพื่อนที่หัวร้อน แง้วๆ ใส่กันเป็นเด็กน้อย

“วันนี้พี่โอมนัดอะไรเตอร์ไว้น้า...” ก่อนจะแยกย้าย เตอร์เปรยขึ้นมาเบาๆ ให้ได้ยินกันสองคน โดยที่เตอร์ยังเดินไหล่เคียงไหล่กับโอมไม่ห่าง

“วันนี้พี่นัดเตอร์ไว้เหรอ” โอมทำตาตื่น เตอร์หน้าหงิก

“เปล่า”

“โอ๋ๆ หยอกนะ จำได้สิ ต้องเลี้ยงหนมอาจารย์เตอร์หน่อย เหนื่อยแบกพี่ตลอดเลยนี่เนอะ ยังไงถ้าเตอร์เลิกก่อนก็ทักมานะ ถ้าพี่เลิกก่อนก็จะทักไป โอเคไหมครับ” โอมอธิบายยิ้มๆ เพราะเตอร์เปลี่ยนจากหงิกเป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเจ้าเล่ อารมณ์แบบอยากจะฟาดขนมจนเขากระเป๋าฟีบ

“ได้เลยครับพี่ งั้นผมไปเรียนก่อนนะ อย่าแอบเล่นมือถือล่ะ”

“ใครจะแอบเถอะ” เตอร์ส่งสายตาประมาณว่าพี่มากกว่าที่จะทำแบบนั้น แต่โอมก็ยังคงยิ้มเหนือใส่ราวกับจะบอกเป็นนัยๆ ว่าพี่ไม่มีทางทำแบบนั้น

นี่มันช่วงเวลาแห่งการโทรจิตสิน้า...

ทั้งหมดเข้าประจำที่ก่อนอาจารย์จะเข้าสอนห้านาที ระหว่างที่รอนี้โอมก็เตรียมสมุดปากกามาเพื่อจดเลคเชอร์ตามหน้าที่ของตนไม่มีขาดตกบกพร่อง ขณะที่เพื่อนที่แสนดีของโอมแต่ละคนกลับนั่งหาววอดๆ ซ้ำยังเอาแต่คุยกันไม่สนใจเตรียมความพร้อมในการเรียนอีก

มันก็เป็นของมันแบบนี้แหละ จะตั้งใจเรียนได้ต่อเมื่ออาจารย์จี้เป็นรายบุคคล โอมไม่สนใจนัก เรื่องแบบนี้ต้องเอาตัวรอดกันเอง เขาแค่สนว่าเมื่อไหร่เขาถึงจะเลิกเรียนเสียที นี่อาจเป็นครั้งแรกๆ ในการเรียนของโอมด้วยซ้ำที่เขาเอาแต่คิดถึงเวลาหมดคาบสุดท้าย และก่อนหมดคาบครึ่งชั่วโมงอาจารย์ก็ให้งานไปทำมาส่ง มีการบอกว่าถ้าสั่งงานเสร็จเร็วก็ปล่อยเร็ว ทว่าเอาเข้าจริงอาจารย์ดันสั่งงานจนเลยเวลาเลิกคาบมาตั้งสิบห้านาที

“ไปร้านพี่ตุ้นกันปะ” แจ็กเปิดประเด็นหลังอาจารย์เดินออกไป โอมได้ยินแต่ไม่ได้ตอบเพราะมัวแต่ตอบข้อความของเตอร์ที่ส่งมาในดิสคอร์ด

“ไปดิ” มอสตอบแบบไม่ลังเล

“ก็ดีนะ พรุ่งนี้เข้าบ่ายด้วย” วัตโอเคตามเพื่อน แล้วเมื่อทุกเสียงพร้อมไปเมากันก็เหลือโอมคนเดียว

“กูไม่ไปนะ” แต่โอมดันดับฝันเพื่อน วัตมองหน้าโอมแว้บหนึ่งและเข้าไปในดิสคอร์ดเพื่อดูความเป็นไป เรื่องโอมไม่ไปดื่มเนี่ยเดี๋ยวให้มอสกับแจ็กมันจัดการประมาณนั้น

“ไมวะ นานๆ ไปดื่มทีเองนะมึง ไปเหอะอย่าอนามัยเยอะ” แจ็กกอดคอโอมเพื่อลากไปด้วย

“กูมีธุระ”

“ธุระที่ว่าคือไปกินหนมกับเตอร์?” วัตดันโพล่งขึ้นมาเสียอย่างนั้น แล้วสายตาเพื่อนก็ส่งคำถามเดียวกันมาให้โอมในทันที

“แปลกๆ ปะวะ ไปกินหนมเนี่ยนะเพื่อน? พูดจริง นี่กูหูฝาดไปหรือว่ามึงพูดผิดเหมือนตอนพูดว่าจะกินเตอร์วะเพื่อน” แจ็กถาม

“เอาเตอร์ไปกินด้วยสิ เนี่ยเดี๋ยวกูชวนเลย” วัตเสนอ

“อย่าเลย เราไปกันเองนี่แหละ มึงก็ไปเหอะ” มอสที่รู้ใจคุงโอมกลับบอกปัดทุกคนให้ เข้าข้างกันแบบนี้สงสัยต้องเปย์เพื่อนคืนบ้าง โอมยิ้มแล้วตบบ่าเพื่อนรักเบาๆ แล้วขอตัวก่อน

โอมเดินไปหาเตอร์ตรงศาลาที่ได้นัดกันเอาไว้ในดิสคอร์ด ซึ่งหลายๆ คนก็เห็นว่าสองคนนี้เขานัดกันไปเที่ยวแต่ไม่ได้มีใครสงสัยอะไรเท่าไหร่ นอกจากเพื่อนๆ ในกลุ่มเท่านั้นที่รู้สึกว่ามันแปลก แต่บอกตรงๆ ว่าโอมนั้นหาได้แคร์จุดจุดนี้ไม่

แต่เอ่อ...

ภาพที่เตอร์นั่งปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาจนเกือบครึ่งตัว ซ้ำยังจับสาบเสื้อเพื่อกระพือให้ลมมันพัดเข้าหาตัวนี้มันเป็นภาพที่เหนือกว่าการคาดหมายเกินไปไกล ให้ตาย...รู้ไหมว่าความโอโม่นี้มันแทงลูกตา!

อิโมชั่นในหัวโอมตอนนี้คือมันสำลักเลือดกำเดานอนกระแด่วๆ ใกล้ตายเต็มทีแล้วโง้ย!

“อ่าวพี่โอม” เตอร์หยุดกระพือเสื้อแล้วนั่งหลังตรง สีหน้ายิ้มแย้มทั้งที่แก้มออกแดงเพราะอากาศมันร้อน

“อากาศโคตรร้อนเลยเนอะว่าปะ” ร้อนรุ่มไปทั้งตัวและหัวใจเลยน้องเตอร์คร้าบ โอมอยากตะโกนแบบนนี้แหละ แต่ต้องคีพลุ๊ค

“มากพี่ ผมนี่แทบจะแก้ผ้าแล้วอะ ตอนเรียนมันก็ดีหรอกนะเรียนในห้องแอร์ พอออกมานี่ผมจะกลายเป็นน้องเตอร์แดดเดียวอยู่แล้วอะคร้าบคุณพี่ ว่าแล้วก็ไปเถอะ...ผมร้อนอะ” ไม่ว่าเปล่าเตอร์เดินเข้ามาจับที่แขนของโอมแล้วลากให้เดินตาม

เสื้ออะเสื้อ ติดกระดุมเสื้อก๊อนนนนน

“พี่ชอบกินบิงซูปะ อากาศร้อนๆ แบบนี้นะต้องร้านบิงซูเท่านั้นพี่โอม สตอร์เบอร์รี่กับเมล่อนเย็นๆ โอย...แค่คิดก็น้ำลายไหลแล้ว” เตอร์ยิ้มตาแทบปิด ราวกับตรงหน้ามันเป็นบิงซูอย่างที่เตอร์กำลังจินตนาการอยู่ทั้งที่ตรงหน้าเขานี้มีแต่แดดร้อนๆ และรถราเต็มท้องถนน

ห้างสรพสินค้าที่เตอร์จะพาไปนั้นต้องนั่งรถสองแถวต่อไปอีกสักหน่อย ถ้าเดินกลางแดดกลัวว่าโอมกับเตอร์นั้นจะกลายเป็นคนแดดเดียวอย่างที่เตอร์ได้บ่นเอาไว้จริงๆ ระหว่างที่ยืนรอนั้นเตอร์ก็ยังกระพือสาบเสื้อของตัวเองไม่หยุด อาจเพราะร้อนมาก หรือว่าคนที่ป้ายรถเมลล์มันไม่เยอะเท่าไหร่ก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ โอมแทบเห็นทั้งตัวแล้วน้องเตอร์จ๋า

“อดทนหน่อยสิ” โอมพูดทั้งที่ตัวเองทนไม่ได้ ต้องไปยืนตรงหน้าเตอร์แล้วดึงมือขาวๆ นั้นออกจากสาบเสื้อนักศึกษา โอมไม่สบสายตากับเตอร์ที่มองอย่างสงสัยใคร่รู้ เขามองแค่กระดุมแล้วติดมันจนมันกลับมาอยู่ในจุดที่ควรจะอยู่

โอมพลาด...โอมไม่เห็นรอยยิ้มน่ารักนั้น

รถสองแถวที่พวกเขาต้องการนั้นมาจอดเทียบป้ายหลังโอมติดกระดุมเสร็จไม่ถึงห้าวินาที ทั้งคู่ก้าวขึ้นไปบนรถ ที่นั่งทั้งสองฝั่งอัดแน่นไปด้วยผู้คน เมื่อไม่มีที่นั่งก็ต้องยืนไปตามระเบียบ โอมดันให้เตอร์เข้าไปยืนด้านในแล้วตนก็ยืนประกบเตอร์อีกทีหนึ่ง

“พวกพี่ๆ เขาไปร้านพี่ตุ้นกันนี่พี่โอม พี่โอมไม่ไปกับพวกเขาเหรอ” เตอร์อ่านข้อความในดิสคอร์ดแก้เก้อ แล้วก็เจอกับความความชักชวนให้ไปดื่มด้วยกันของแจ็ก

“พี่อยากกินหนม”

“อยากกินหนมหรืออยากกินผมนะเอาดีๆ” เตอร์หยอกกลับ โอมก้มมองหน้าเตอร์ยิ้มๆ

“กินได้ปะล่ะคนนี้?”

“บ้า กินไม่ได้ดิพี่! คนนะไม่ใช่ขนม” เตอร์ก้มหน้าไปดูหน้าจออีกครั้งเพื่อหลบสายตาจริงจังนั้น

“ก็ไม่ได้มองว่าเตอร์เป็นขนมสักหน่อย” โอมบ่นลอยๆ สายตาก็มองออกไปยังนอกรถ
น่าแปลก...ความเงียบทำให้พวกเขาเขินได้เสียอย่างนั้น

ร่างใหญ่อย่างกับหมีที่เพื่อนชอบว่าของโอมเคลื่อนเข้าชิดกับเตอร์มากยิ่งขึ้น ทั้งคู่ต่างก็รับรู้ถึงความใกล้จนไหล่ติดกันนั้น แต่กลับไม่มีใครคิดจะถอย โอมน่ะไม่ต้องพูดเลยเพราะตั้งใจขยับเข้าไป แล้วเตอร์ล่ะ...ไม่ถอยเพราะอะไร?

….จบตอน….

เอ…หรือว่านุ้งเตอร์เค้าก็มีใจ ไม่หรอกๆ นุ้งเตอร์ใสๆ มีจงมีใจอะไรกันบ้าบอ เนอะๆ
ปล.ขออภัยในการอัพช้านะคะ ฝากเป็นกำใจให้ด้วยน้าาาาา

ออฟไลน์ mister

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 171
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
    • https://www.facebook.com/JJSonkFanclub
ฮือ เขิลลลลล :ling3: :ling3: :ling1: :ling1:


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด