#โอมกินเตอร์ ตอนที่ 14 / 50% [05/05/2021]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: #โอมกินเตอร์ ตอนที่ 14 / 50% [05/05/2021]  (อ่าน 2093 ครั้ง)

ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 375
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-5
Re: #โอมกินเตอร์ ตอนที่ 12 / 50% [1/04/2021]
«ตอบ #30 เมื่อ01-04-2021 20:00:56 »

ตอนที่ 12

เด็กอนามัยอย่างคุงโอมนั้นรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนเกือบแปดโมงเช้า จัดว่าตื่นไวเอาเรื่องเมื่อคิดถึงว่าวันนี้เป็นวันหยุด  และคงไม่มีเพื่อนคนใดของเขาตื่นมาในเวลานี้แน่ๆ สิ่งแรกที่คุงโอมทำเมื่อลืมตาก็คือจับมือถือมาเช็คดูว่าน้องเตอร์ของเขานั้นยังอยู่ในสายหรือเปล่าด้วยการเข้าไปดูและเอาหูมาเสียบหูไปพร้อมกัน

เสียงลมหายใจเบาๆ ที่เป่ารดไมค์ฝั่งตรงข้ามทำให้คุงโอมรับรู้ว่าเตอร์ยังคงอยู่กับตนไม่ได้หายไปไหน หนำซ้ำยังไม่ตื่นอีกตามเคย เขาไม่แปลกใจหรอก เพราะเตอร์เองก็คงนอนดึก เลยตื่นสายเป็นเรื่องธรรมดา แต่ว่า...การตื่นมาแล้วรู้สึกว่าคนที่ตัวเองชอบนั้นอยู่ใกล้ๆ มันก็รู้สึกดีแบบชิบหายเลยเนอะ

คุงโอมยิ้มแย้มอารมณ์ดีอยู่กับตัวเองได้พักหนึ่งก็ลุกจากที่นอน เขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะเอาหูฟังมาเสียบพร้อมทำอย่างอื่นไปด้วย ต่อให้ในหูฟังนั้นจะมีแค่เสียงหายใจแผ่วเบาของน้องเตอร์ แต่เขาก็จะฟัง เพราะเขารู้สึกว่ามันคือการอยู่กับเตอร์ตลอดเวลา

คุงโอมนั่งลงที่หน้าโต๊ะคอมพ์พร้อมกับอาหารเช้าอย่างง่ายๆ ที่มีประโยชน์และไขมันต่ำ เรียกว่าเป็นอาหารคลีนทำเองก็ไม่ผิดนัก จากนั้นเปิดคอม ฯ เตรียมตัวทบทวนงานระหว่างกินข้าวเช้า แต่จะว่าก็ว่าเถอะ โอมอดไม่ได้ที่จะเข้าโซเชี่ยลเพื่อเช็คดูความเคลื่อนไหวต่างๆ ของสังคมและกลุ่มแคลนที่ตนอยู่

(งื้อออออคุงโอม) เพราะเสียงจานที่วางกระทบกับโต๊ะทำให้เตอร์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

“อ่าวตื่นแล้วเหรอครับ มอนิ่งนะ”

(คุงโอมทำเตอร์ตื่น) เตอร์งอแงเบาๆ

“โอ๋ ขอโทษ พี่ทำอะไรๆ เสียงดังไปเหรอครับ” แอบรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่อีกใจก็แอบรู้สึกดีที่ได้คุยกับเตอร์

(ไม่หรอกคุงโอม เตอร์ลืมเอาหูฟังออกอะ เสียงมันเลยชัดเจนไปหมดเลย หาววววววว) น้องเตอร์ของคุงโอมหาวยาว

“เผลอหลับตอนดึกเหรอครับ ถึงได้ลืมถอดหูฟังแบบนั้นน่ะ จริงๆ มันไม่ดีเลยรู้มั้ย ถ้าเกิดมันพันคอขึ้นมาพี่ก็ไม่ได้คุยกับเตอร์อีกสิ”

(นี่ๆ มันไม่พันคอเตอร์ตายหรอกหน่า คุงโอมอะพูดเวอร์เกินไป แล้วก็...ไม่ได้นอนดึกมากหรอก จริงๆ นะ)

“งั้นกี่โมงครับ”

(ง่า...ไม่รู้อะ ลืม)

“แอบเลี่ยงไม่บอกพี่ละสิหืม” ระหว่างที่พูดกับเตอร์อยู่โอมก็กดเข้าเฟซบุ๊ก

หน้าฟีดข่าววันนี้ดูแปลกประหลาดไปนิดหน่อย แต่สิ่งที่แปลกตายิ่งกกว่าก็คือแชตกลุ่มแอดมินที่มันมีข้อความเป็นจำนวนมากกว่าทุกวันอย่างเห็นได้ชัด ปกติกลุ่มผู้ชายอย่างพวกเขามันไม่ค่อยได้คุยอะไร อย่างมากก็สิบกว่าข้อความ นี่เล่นเป็นร้อย โอมรีบคลิกเข้าไปดูเนื้อหาด้านใน

“เมื่อคืนนี้มีปัญหาอะไรเหรอน้องเตอร์” โอมถามทั้งที่ยังไล่อ่านข้อความต่างๆ ในหน้าเมสเสจ

(คุงโอมเห็นแล้วเหรอ...) เสียงของเตอร์ดูมีความหวั่นๆ อยู่

“พี่เห็นแชตเฟซ...” พูดไม่ทันจบโอมก็พอจะเข้าใจในเนื้อหา เขารีบเปิดแอพพลิเคชั่นดิสคอร์ดเพื่อดูด้านในนั้น
แล้วคุงโอมก็ได้เห็นข้อความของเมลที่เต็มหน้าแชตดิส โอมรีบเลื่อนไปยังบนๆ เพื่อหาข้อความแรกที่เมลได้แทร็กเขามา จากนั้นก็ไล่อ่าน ทั้งคำด่าทอ คำต่อว่าสารพัด จากที่ดูเหมือนงอนก็เริ่มเป็นโกรธและด่าเขาหยาบคาย โอมไม่เคยเจออะไรแบบนี้ นี่ทำให้เขารู้สึกหน้าชาไปไม่น้อย

(คุงโอม...) เตอร์เรียกเพราะได้ยินแต่เสียงเม้าท์คลิกๆ ยกเว้นโอมที่เงียบไป

“นี่น้องเมลสร้างปัญหาขนาดนี้เลยเหรอ น้องเตอร์รู้เรื่องนี้ตอนไหน” จะบอกว่าเตอร์ไม่รู้ก็คงไม่ได้ เพราะในนั้นมีเตอร์พิมพ์ตอบโต้ด้วย

จากการที่เตอร์บอกให้เมลหยุดเพราะสร้างความรำคาญ เมลก็ต่อว่าและด่าว่าเตอร์น่ะแย่งคุงโอมไป คิดว่าตนไม่รู้เหรอว่าเตอร์แรดเงียบ ทำเหมือนตัวเองเป็นผู้ชายแต่ที่จริงแล้วก็แค่ตุ๊ดกะโปกที่อยากได้ผู้ชายของตนจนตัวสั่น เตอร์ไม่ได้ตอบโต้อะไรลงไป ปล่อยให้เมลพิมพ์ด่าตนเสียๆ หายๆ อยู่อย่างนั้น

ว่าก็ว่าเถอะ...พอเห็นเตอร์โดนด่าแบบนั้นแล้วโอมก็อารมณ์เสียอย่างบอกไม่ถูก ไม่พอใจที่เขาไม่รับรักก็ควรจะด่าเขาคนเดียว และทางที่ดีก็ควรด่าในพื้นที่ส่วนตัวไม่ใช่พื้นที่สาธารณะอย่างนี้ ขนาดวัตที่เป็นเจ้าของแคลนพูดแบบนั้นแล้วแต่เมลก็ไม่คิดจะฟัง ยังหาว่าปกป้องโอมอีก

(คุงโอมอย่าเงียบแบบนี้สิ) เสียงอ้อนๆ ของเตอร์เรียกสติโอมให้กลับมา

“ขอโทษครับ พี่มัวแต่อ่านอยู่เลยไม่ได้ฟัง เตอร์รู้เรื่องตั้งนานแล้วสินะ ทำไมไม่บอกพี่ล่ะ พี่จะได้มาเคลียร์กับเขาให้มันจบ จะได้ไม่ลามบานปลายแบบนี้ นี่น้องเตอร์ต้องมาโดนด่าเพราะพี่ มันไม่ควรเป็นอย่างนี้เลยนะครับ” โอมแอบดุเตอร์ไม่ได้ เขาไม่อยากให้เตอร์มาโดนแทนเขา

(ถ้าบอกคุงโอมก็จะไม่ได้นอนอะสิ เตอร์ไม่เป็นไรสักหน่อย ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่พานด่าคนอื่นเพราะตัวเองโดนเมิน)

“ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่พี่ก็ควรออกมาเคลียร์ นี่เขาเล่นด่าคนอื่นไปทั่วเลยนะ”

(ก็ใช่พี่ แต่ทุกคนก็รอพี่แหละ พวกเราตัดสินใจกันว่าจะแบนเธอออกจากดิส แต่...ก็อยากถามพี่ก่อนว่าโอเคมั้ย) เตอร์มีน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจ

“ไม่ต้องถามพี่หรอกนะเอาจริงๆ เตอร์เห็นว่าควรเอาออกก็เอาออกไปเลย คนแบบนี้พี่ก็ไม่ไหวเหมือนกัน”

(งั้น...เตอร์ประกาศนะ)

“ครับ” พอสิ้นเสียงของโอมก็ขึ้นคำว่า HRxTher กำลังพิมพ์...

HRxTher

@everyone ทางเหล่าแอดมินได้ประชุมกันแล้วนะครับว่าสิ่งที่คุณ @ไอ้โอมคนเหี้ย ได้กระทำลงไปนั้นเป็นการสร้างความร้าวฉานในดิส ทั้งยังใช้คำหยาบคายด่าผู้อื่นในดิสโดยไม่มีเหตุผลอันสมควร ทางเราจึงจะทำการแบนเธอออกจากดิสเป็นการลงโทษ ในกรณีที่เธออยากเคลียร์ปัญหากับแอดมินของเรา ก็แนะนำให้ทักไปเคลียร์กันเป็นการส่วนตัว การทะเลาะเบาะแว้งของบุคคลบางคนก็ไม่ควรนำมาโวยวายในที่สาธารณะเช่นนี้ ทั้งนี้ทั้งนั้นทางเราเหล่าแอดมินต้องขอโทษสมาชิคคนอื่นๆ ด้วยนะครับ สำหรับความวุ่นวายในครั้งนี้

ไอ้โอมคนเหี้ย

เลือกแบนฉันเนี่ยนะ นี่เหรอสิ่งที่แอดมินแคลนใหญ่เขาทำกัน แบบนี้เหมือนหนีปัญหามากกว่าการแก้ปัญหา อย่างว่าแหละ...แย่งแฟนคนอื่นเขาแล้วก็คงไม่มีหน้าที่จะมาเผชิญหน้าหรอก ก็หน้าตัวเมียกันทั้งทีมงาน กูเป็นผู้หญิงยังแมนกว่ามึงเลย

HRxTher

เขาเป็นแฟนคุณตอนไหนครับ?

ไอ้โอมคนเหี้ย
เขาเป็นแฟนกูมานานละอีตุ๊ด
HRxTher
ไม่เห็นมีใครเขารู้เรื่องนี้เลยนะ คุณเพิ่งจะประกาศบอกรักเมื่อวานแล้วเขาก็ไม่ได้ตอบอะไรคุณ คุณยังมีหน้ามาบอกว่าเขาเป็นแฟนอีก ใครกันแน่ครับที่หน้าด้าน?
ไอ้โอมคนเหี้ย
มึงเป็นคนนอกมึงไม่รู้อะไรไง กูกับโอมเขาคุยกันกระหนุงกระหนิงตลอด ที่เขาไม่มาตอบกูก็เพราะมึงนั่นแหละ
HRxTher
คุณเนี่ยแถจริงๆ เลยนะ ยังไม่ได้เป็นอะไรกับเขาแล้วยังมาติต่างว่าเขาเป็นแฟนคุณอีก เพื่อนๆ คุณโอมกเขาก็รู้กันหมดแหละว่าที่เขาอยู่กับคุณทุกวันนี้ก็เพราะเป็นหน้าที่ของแอดมินที่ต้องดูแลลูกแคลน ลองไม่มีหน้าที่นั้นคุณโอมเขาก็ไม่ยุ่งกับคนแบบคุณหรอก
ไอ้โอมคนเหี้ย
นั่นเป็นความเหี้ยของแฟนฉันไง!!!
HRxTher
เหรอครับ จริงเหรอครับ อ่อเหรอครับ ฮ่าๆ ตลกจังเลยครับ
ไอ้โอมคนเหี้ย
ถ้าแค่คนอย่างมึงไม่มายุ่งกับคู่ของกู เรื่องมันก็ไม่เป็นแบบนี้หรอก พวกมึงมันเสือกอีแอดมิน ปกป้องอีตุ๊ดนี่เข้าไป ทั้งๆ ที่รู้ว่าอีนี่มันแย่งแฟนชาวบ้านเขาแท้ๆ
HRxTher
คุณเป็นโรคจิตเวชเหรอครับ ถึงมาอ้างว่าคนอื่นเขาเป็นแฟนคุณ ทั้งที่เขาไม่ได้เป็นอย่างที่คุณกล่าวมาเลย แม้แต่เฉียดคำว่าแฟนก็ไม่มี จริงๆ ผมว่าคุณหน้าหนาไปเสียหน่อยนะ ผู้ชายเขาเมินคุณแบบนี้ก็ชัดเจนแล้วว่าเขาไม่เอาผู้หญิงแบบนี้ ควรเก็บหน้าแตกๆ นั่นกลับไปอยู่ในที่ของตัวเองได้แล้วมั้งครับ
ไอ้โอมคนเหี้ย
คนที่แย่งแฟนคนอื่นอย่างมึงน่ะแหละที่ควรเก็บหน้าด้านๆ ไปให้พ้นสายตากูซะ
HRxCookkie
@ไอ้โอมคนเหี้ย ขออนุญาตแบนนะครับ
พิมพ์จบโอมก็กดที่ชื่อของเธอแล้วแบนออกจากดิสทันที ไม่มีโอกาสให้เธอได้พิมพ์อะไรตอบโต้กลับมาได้ เพราะว่าสิ่งที่เธอพิมพ์ๆ มาไม่ได้มีสาระแล้วก็วนไปวนมาอยู่ในอ่าง หาว่าเขาเป็นแฟนงั้นงี้ เตอร์แย่งเขาไปงั้นงี้

(คุงโอมโอเคหรือเปล่า) เสียงเตอร์ถามมาดูหวาดๆ เล็กน้อย

“พี่จะไม่โอเคเรื่องอะไรล่ะครับ อ่อไม่สิ ถ้าจะไม่โอเคก็ตรงที่เขาใช้คำหยาบคายแล้วด่าคนอื่นแบบไม่มีเหตุผลอย่างนี้ นี่ถ้าพี่เข้ามาเคลียร์กับเขาตั้งแต่ตอนแรกมันคงไม่เป็นแบบนี้ คนอื่นก็จะได้ไม่เดือดร้อนในเรื่องส่วนตัวของพี่ด้วย” ว่าจบโอมก็ถอนหายใจยาว

ในหน้าแชตหลักของดิสคอร์ดผู้คนเริ่มเข้ามาพิมพ์วิจานณ์ผู้หญิงคนนั้น พวกเขารู้และเห็นอยู่แล้วว่าเธอสร้างเรื่องสร้างราวให้โอมดูเป็นผู้เสียหาย แต่ในขณะเดียวกันหลายคนก็เชื่อไปแล้วว่าเมลเป็นแฟนของโอมเพราะเมลชอบมาอยู่กับโอมสองต่อสองในดิสประจำ

- 50% -

ช่วงนี้ไรท์ยังคงวุ่นวายกับการจัดรูปเล่มนิยายอยู่เหมือนเคยค่ะ ฮา
มีใครเคยอ่าน 'รักร้าย ๆ ของนายซาตาน' ไหมคะ
ไรท์กำลังจัดรูปเล่มกับพิสูจน์อักษรเรื่องนี้อยู่ค่ะ
คาดว่าเร็ว ๆ นี้คงได้ลงรูปเล่มอีบุ๊กแล้วค่า ฝากผลงานด้วยน้า > <

ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 375
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-5
Re: #โอมกินเตอร์ ตอนที่ 12 / 100% [3/04/2021]
«ตอบ #31 เมื่อ04-04-2021 20:05:17 »

ตอนที่ 12 [100%]

   (มันไม่ใช่ความผิดของคุงโอมหรอก แล้วต่อให้คุงโอมมาตอบ เธอก็จะงอแงใส่คุงโอม หรือไม่ก็โวยวายใส่คุงโอมเรื่องเมินเธออยู่ดี คุงโอมอย่าคิดมากเลยนะ ไม่เป็นอะไรหรอก ทุกคนเขาเข้าใจพี่ ส่วนคนที่ไม่เข้าใจเดี๋ยวพวกเราก็ช่วยกันทำให้เขาเข้าใจดีมั้ยครับ) เตอร์พูดแบบนี้เพราะว่าบางคนก็เริ่มแทร็กโอมแล้วว่าคนนั้นไม่ใช่แฟนโอมจริงเหรอ เห็นอยู่ด้วยกันบ่อยๆ

   “ก็คงเป็นแบบนั้น...แต่ช่างเถอะเนอะ น้องเตอร์ลุกจากที่นอนไปอาบน้ำดีกว่า” โอมตอบแชตของคนเหล่านั้น คลายข้อสงสัยทุกข้อโดยไม่อิดออด

   (ก็ได้ๆ ย้ายไปดิสกันพี่ ไม่มีใครกวนแล้ว)

   “คร้าบ” ว่าจบโอมก็ตัดสายจากไลน์ย้ายเข้าดิส ซึ่งเขาเข้าห้องสังสรรค์เพื่อจะได้พูดคุยกับคนอื่นที่สงสัย

   เตอร์ย้ายเข้ามาในดิสตามแต่เจ้าตัวปิดไมค์เพื่อไปทำธุระส่วนตัว โอมนั้นพิมพ์ประกาศไปว่าสงสัยอะไรให้เข้ามาถามเขาได้ เขาจะอธิบายให้ฟังเท่าที่เขารู้ มีคนตามเข้ามาในห้องตั้งแต่โอมยังไม่ได้พิมพ์ประกาศเลยด้วยซ้ำ พวกนี้ก็อยากรู้ บางคนก็อยากเคลียร์ให้รู้เรื่องไปเลยว่าโอมนั้นเล่นกับความรู้สึกฝ่ายหญิงจริงไหม

   แทบจะกลายเป็นการประชุมแคลนขนาดย่อมๆ เมื่อคนเข้ามาในห้องเป็นสิบๆ คน โอมมองหน้าดิส ไล่นับจำนวนแล้วก็ต้องงงงวยว่าอะไรจะสนใจเรื่องของเขาเยอะขนาดนี้ แล้วพอเยอะแบบนี้ก็เริ่มประหม่าหน่อยๆ ปกติเขาซ้อมทีมกับน้องๆ ก็ไม่ได้มีคนเยอะเป็นสิบ

   “อรุณสวัสดิ์ครับทุกคน รอคนอื่นๆ ก่อนมั้ยแล้วค่อยอธิบายกันยาวๆ” โอมเอ่ยถามคนในดิส มีเสียงตอบรับ บ้างก็พิมพ์บอกเอา

   (เตอร์มาแล้วววววว) เสียงของเตอร์สดใส (ว้าวววว คนเยอะจัง อยากรู้อยากเห็นละเซ่)

   (แฮะๆ นิดหนึ่งพี่เตอร์ นี่เป็นทอร์กออฟเดอะดิสเลยนะพี่) ใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา

   “ขนาดนั้นเลยเหรอ นี่พี่ชักเกร็งแล้วนะ พี่เองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรด้วย ว่าแต่...คนมาเยอะยัง เอาหรือยัง”

   (พูดเลยก็ได้คุงโอม เดี๋ยวน้องๆ ก็เอาไปเล่าต่อเอาก็ได้ ไม่งั้นก็เดี๋ยวเตอร์พิมพ์ลงหน้าแชตหลักเอง)

   “โอเค...”

   โอมเริ่มอธิบายเรื่องราวตั้งแต่ตอนที่เมลเข้าหาเขาแรกๆ ทั้งเรื่องที่เข้ามาขอให้เขาสอนเล่นหรือชวนคุยนู้นนี่นั่น เขารู้ว่าเมลนั้นชอบพอเขาอยู่ แล้วเพื่อนๆ เองก็เชียร์ด้วยให้โอมนั้นลองคบกับเมล โอมนั้นโสดก็จริง เพียงแต่เขามีคนที่แอบชอบอยู่แล้ว เขาอยากสานสัมพันธ์กับคนที่เขาแอบชอบมากกว่า โอมพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า ตอนที่เมลเข้ามารุกนั้นเขามีความสัมพันธ์กับคนที่แอบชอบไม่ดีเลย จากที่ค่อยๆ คืบหน้าแล้วก็ห่างเหินกันไปอีก เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไง เมลไม่ได้บอกกับเขาตรงๆ แต่รุกให้เขาอึดอัดเสียมากกว่า เรื่องที่ไม่เข้ามาตอบเมื่อวานก็เพราะไม่รู้จะตอบยังไง ถ้าปฏิเสธต่อหน้าคนเยอะๆ ก็สงสารน้องจะอาย อีกอย่างงานเขาเยอะและเพลียด้วยเลยพักผ่อนก่อน และมาเจอเรื่องราวก็ตอนเช้านี่เอง

   น้องๆ ยังคงถามจี้โอมอีกหลายคำถาม แต่โอมก็ไม่บ่ายเบี่ยงที่จะไม่ตอบ เขาตั้งใจตอบพอๆ กับเตอร์ที่ตั้งใจพิมพ์คำอธิบายเป็นข้อๆ ในกรณีที่เกิดขึ้น ในระหว่างนี้น้องที่ไม่เปิดไมค์ก็พิมพ์สนทนากันในกลุ่มดิส บทสนทนาส่วนใหญ่ก็เป็นเชิงติดลบเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น

   กว่าจะเคลียร์เรื่องราวทุกอย่างจบก็เป็นชั่วโมงๆ เมื่อน้องไม่มีไรจะถามแล้วเตอร์ก็ชวนทุกคนเล่นสร้างห้องตีกันเอง ทุกคนดูเฮฮามากและพร้อมจะบวกกับคนในแคลนสุดๆ ยกเว้นโอมที่ขอตัวทำงานก่อน

   ถึงจะทำงานแต่ก็...อยู่ดิส

   โอมฟังเสียงเตอร์เล่นกับน้องๆ เสียงดังโวยวายจนน่าปวดหัว เขาเลยอดไม่ได้ที่จะเบาเสียงทุกคนยกเว้นเตอร์ที่ยังคงความดังเอาไว้เท่าเดิม ระหว่างที่เตอร์เล่นโอมก็มีหยอกมีแซวไปตามประสา พูดคุยกันจนคนอื่นรู้สึกว่า หรือนี่คือคนที่โอมแอบชอบ?

   (พี่โอมชอบพี่เตอร์ใช่มั้ยเนี่ยยยยยย) มีน้องคนหนึ่งแซวขึ้นมา เป็นเสียงเบาๆ แว่วๆ แต่โอมได้ยินอยู่

   “ใครบอก” โอมทำเสียงเข้ม

   (อ่าวไม่ใช่เหรอ)

   (บ้า จะใช่ได้ไงล่ะ พี่เขาเป็นผู้ชายทั้งคู่นะ)

   (แต่พี่เตอร์เหมือนเคะน้อยๆ มากเลยนะ)

   (มึงอะเลิกจิ้นดิ้)

   (ใช่ๆ เลิกจิ้นๆ คุงอมเป็นของฉันย่ะ)

   “ฮ่าๆ ไม่ต้องเถียงกานนนนน” โอมรีบแบรกเหล่าลูกแคลน

   (งั้นพี่ก็ให้คำตอบสิจะได้เลิกเถียงกันไง) น้องคนหนึ่งถาม

   “อืม...ก็ไม่ได้ชอบ” โอมตอบเสียงนิ่ง

   (เห็นมั้ยๆ พวกแกอะมั่ว) เสียงใครสักคนที่ไม่ใช่เตอร์ และโอมก็พอจะรู้ว่าถึงไม่ได้ยินเสียงเตอร์ในตอนนี้แต่เตอร์ตั้งใจฟังแน่

   “แต่รักเลยต่างหากล่ะ”

   (กรี๊ดดดดดดดดดดด) เสียงหวีดของใครสักคนดังขึ้นมา ดีนะลดเสียงคนอื่นนอกจากเตอร์เอาไว้แล้วอะ ไม่งั้นหูแตกแน่

   (จริงปะเนี่ย จริงๆ ใช่มั้ย ไม่นะ พี่จะหักอกหนูอีกคนไม่ได้นะ กระซิกๆ) เสียงอ้อนแอ้นของน้องผู้ชายงอแงขึ้น

   (ไม่อยากจะเชื่อ​ โอ้วมายก๊อชชช)

   (คุงโอมหยอกน้อง) เสียงเตอร์นิ่งๆ แต่รู้เลยว่ายิ้มอยู่

   “ใช่ พี่หยอกน้องเตอร์อยู่ แล้วเมื่อไหร่น้องเตอร์จะหยอกพี่โอมบ้าง” เขาพยายามเนียนหัวเราะ ทำเหมือนแกล้งเตอร์แต่ที่จริงมันคือเรื่องจริงทั้งหมดเลย

   เฮ้อ...ถ้าเขาพูดได้โดยไม่ต้องหัวเราะกลบเกลื่อนคงดี

   (คืนนี้ห้องผมว่าง พี่ล่ะ...ว่างมามั้ย)

   “แค่กๆ....” โอมถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองเมื่อเจอเตอร์พูดแบบนี้ นี่ไม่รวมเสียงกรี๊ดของเหล่าลูกแคลนในดิสอีกนะ

   (ฮ่าๆ ผมหยอกบ้างแล้วสำลักอากาศเลยเหรอ...ว้ายๆ กิ้วๆ)

   “อย่าน่าฟัดเยอะครับ” โอมพยายามกลั้นยิ้ม และไม่อยากยอมรับว่าตัวเองคิดไปไกลเกินไป

   (น่ารักเหอะ)

   “น่าฟัดแหละถูกแล้ว”

   (ตรงไหน)

   “ตรงที่มันมากว่าน่ารักไง”

   คาดว่าคนที่ฟังอยู่ไม่ว่าจะเป็นเตอร์หรือลูกแคลนทั้งหลายแหล่กำลังจะตายกับการหยอกแรงไม่บันยะบันยังของคุงโอม แม้แต่คนพูดเองยังเขินเองเลยในตอนนี้ สุดท้ายเมื่อมีคนเสียอาการไปหลายคน เตอร์ก็ต้องกระแอมแล้วเรียกสติคนอื่นมาเล่นเกมต่อให้ได้ แม้ว่าตัวเองจะยังไม่หายเสียอาการก็ตามที

   ลูกแคลนตั้งสติเล่นเกมต่อได้ แต่ก็ไม่วายส่งเสียงหยอกแซวคู่โอมและเตอร์ โอมคิดว่าแบบนี้มันก็ดีนะ มันน่ารักแล้วก็สนุก การมีกองเชียร์อยู่ด้วยทำให้ความฮึกเฮิมเพิ่มพูนขึ้นเป็นอย่างมาก น้องๆ ก็น่ารัก ชงให้เขาแล้วชงให้เขาอีก นี่ถ้าเป็นเหล้านะ โอมน่าจะเมาตายไปแล้ว

   พวกเขาเล่นเกมกันอย่างสนุกสนาน กินเวลาจากตั้งแต่เช้ายันบ่ายกว่า กระทั่งตอนแรงก์ก็ยังอยู่เป็นกองเชียร์ให้คนสองคนนี้เขินกันเล่น โอมรู้สึกดีนะ เป็นช่วงเวลาดีๆ ที่นานๆ ทีจะมีกับคนในแคลน หัวเราะกันแบบทำงานแทบไม่รู้เรื่อง แถมทุกนาทีจะมีแต่เรื่องชวนขำทั้งนั้นเลย

   “น่าเซฟเวลาเหล่านี้ไว้จัง...” จู่ๆ โอมก็พูดขึ้นมา ตอนนี้น้องๆ หลายคนแยกย้ายกันไปทำอย่างอื่น ทิ้งเขากับเตอร์เอาไว้ตามลำพัง มีการบอกอีกว่าสองคนจะได้สวีทกันนนน

   (นั่นสิคุงโอม สนุกดีเนอะ)

   “ใช่มะๆ เสียดายที่ไม่รู้จะเก็บช่วงเวลาเหล่านี้เอาไว้ยังไงดี”

   (อืมมมม มีสิคุงโอม เราก็แค่สตรีมเกมไง เวลาที่น้องๆ มารวมตัวเล่นกันแบบวันนี้ เราก็สตรีมเกมเอาไว้ เราก็จะเซฟช่วงเวลาดีๆ แบบนี้เก็บไว้ดูย้อนหลังได้แล้ว) ความคิดของเตอร์บันเจิดมาก แต่...ทำยังไง

   “พี่ทำไม่เป็นอะสิ”

   (เดี๋ยวเรามาทำด้วยกัน เตอร์เป็นอยู่ เดี๋ยวเตอร์สอนคุงโอมสตรีมเองงงง ดีมั้ยๆ)

   “ดี เวลาพี่ลงแรงก์กับเตอร์ พี่ก็จะสตรีมเอาไว้”

   (ทำไมล่ะ)

   “ก็...มันเป็นช่วงเวลาดีๆ ของพี่ไง”

   (อ่า...เตอร์ก็ด้วย) ทั้งคู่จมลงไปกับเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นระรัว



tbc.

วันนี้ฝนตกด้วยแหละค่ะ! ไรท์ค่อนข้างชอบเวลาฝนตกมากเลย

ถึงอากาศจะน่าง่วงนอน แต่กลับกันรู้สึกร่าเริงเป็นพิเศษเลยล่ะค่ะ

ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 375
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-5
Re: #โอมกินเตอร์ ตอนที่ 13 / 50% [9/04/2021]
«ตอบ #32 เมื่อ09-04-2021 18:00:13 »

ตอนที่ 13 [50%]

(งื้อออออ หิว) เตอร์งอแงออกมาหลังจากตาสุดท้ายของแรงก์วันนี้จบลง

(เฮ้ยๆ สวีทกันทั้งวันเลยเว้ยเฮ้ย) แต่ก่อนที่โอมจะได้ตอบอะไร แจ็กก็เข้ามาโวยวายในห้อง

(ไม่มีมั้งเลยอิจฉาว่างั้น) อันนี้เสียงมอสโอมจำได้ แล้วไหงเข้ามาที่ห้องเขาเต็มเลยล่ะ ปกตินี่ไม่ค่อยเข้ามายุ่งแท้ๆ

(ใครว่ากูไม่มี กูอะนะ อยากได้กี่คนก็แค่กระดิกนิ้วเรียก สาวๆ ก็กรูกันเข้ามาหากูแล้ว)

(สาวหรือหมาวะ) วัตว่าเพื่อนเสียงนิ่ง

(รวมตัวกันหรือไงพี่) เตอร์ว่าขำๆ

(ก็เพิ่งแรงก์เสร็จ เออ พวกมึงมัวแต่สวีทกันคงไม่เห็นข่าวในกลุ่มเกมไอเดน)

“ข่าวไรวะมอส” โอมถามพลางเก็บคอม วันนี้งานคืบหน้าไม่มากเท่าไหร่ ค่อยโหมทำพรุ่งนี้น่าจะได้อยู่

(น้องเมลสุดที่รักของมึงไง มันเอาเรื่องพวกมึงไปประจาน ว่าแอดมินแคลนนี้แย่งแฟนนางไป แล้วก็พิมพ์ยาวเล่าเป็นนิยายเลยห่าน) มอสดูหัวเสีย

(อ่า...เพราะเตอร์สินะ)

“ไม่เห็นเกี่ยวกับเตอร์เลย เขาอยากจะด่าอยากจะว่า เขาก็หาเรื่องจนได้แหละ” โอมไม่ยอมให้เตอร์รับผิดในเรื่องที่ไม่ผิด

(พวกกูก็ไม่อะไรหรอก คนเชื่อเมลก็มี คนไม่เชื่อแล้วถามๆ จนโดนด่าก็เยอะ ซึ่งเอาจริงๆ กูก็เห็นคนด่ามากกว่าคนชมนะ เพราะคนในแคลนที่รู้เรื่องเองก็ไม่ใช่น้อย อีกอย่างมันโป๊ะเพราะนางก็เที่ยวด่าคนที่ไม่เชื่อนางด้วยคำหยาบอะ เพื่อนๆ นางก็ร่วมด่าด้วย เฮ้อ...พวกผู้หญิงนี่อะไรก็ไม่รู้) วัตร่ายยาว ถึงจะดูเฉยชาแต่ก็มีความไม่พอใจ คนเป็นเพื่อนสนิทกันมันรู้ดี

(ไอ้โอมมีแฟนซะก็จบละ) มอสว่า

(เออ ถ้ามึงมีแฟนก็ตัดปัญหาเรื่องหญิงสาวขาดแคลน กูก็จะได้เป็นสุดหล่อของพวกเธอ)

“ตลอดอะมึง” โอมว่าแจ็ก “แต่เรื่องนั้นช่างมันเหอะ น้องเตอร์ไปกินข้าวกันไหม”

(เอ๊ะ...? เตอร์เหรอ)

“ใช่ครับ เมื่อกี้บ่นหิวหนิ ไปหาไรกินกัน เดี๋ยวพี่ไปรับก็ได้”

(แฮ่ม พวกกูก็อยู่นะเพื่อน) แจ็กนี่ไม่ยอมบทน้อยเลยเนอะ

“แต่กูชวนเตอร์ไง”

(ฮ่าๆ สมน้ำหน้าไอ้แจ็ก) มอสขำเป็นบ้าเป็นหลัง

(คุงโอมไม่ต้องมารับเตอร์ก็ได้ เดี๋ยว...คุงโอมจะกินร้านไหนอะ ไปเจอกันที่นั่นก็ได้) แม้จะยังขำๆ กับการที่ฟังรุ่นพี่ตีกันแต่เตอร์ก็ตอบคำถามของโอม

“อืม งั้นน้องเตอร์อยากกินไรอะ”

(อะไรก็ได้)

“งั้น...กินพี่ปะ”

(แฮ่มมมมมมม แฮ่มๆๆๆๆ)

“ตีนติดคอตายแล้ว” โอมว่าแล้วก็นั่งขำ

(พอๆ ไม่เอาไม่เล่นแล้ว เตอร์หิว...กินร้านไหนก็ได้ ร้านอิ่มจังมึงก็ได้นะคุงโอม อร่อย ฮ่า...แค่คิดถึงก็น้ำยายใหย)

(มึงเขินอะเตอร์) วัตฟาดเข้าให้หนึ่งที

(เขินไรพี่ โอ้ย ไม่คุยด้วยแล้ว เจอกันที่ร้านนะคุงโอม เตอร์แต่งตัวดีกว่า ไม่คุยกับคนกาก)

(เดี๋ยวเตอร์ กากที่สุดในนี้ก็ไอ้โอมนะ) มอสแย้ง

(คนพิเศษไม่นับ!)

ครับ...ผมคนพิเศษครับ!!!

โอ้ยยยย ไอ้โอมคนนี้ละอยากจะกรี๊ดให้ลั่นห้อง ให้มันรู้กันไปเลยว่าข้านี่แหละคือคนพิเศษของเตอร์ยังไงล่า ใจหนอใจ สั่นไหวขนาดนี้เกิดแผ่นดินไหวข้างในอย่างนั้นหรือ แต่เอาเถอะ คำพูดของเตอร์มันก็ดาเมจแรงพอจะให้หัวใจของเขาละลายได้

“กูอยากกินเตอร์วะ”

(มึง เตอร์ยังอยู่) มอส...มึงบอกเร็วๆ ก็ได้ไอ้แสด

(ผมไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น) เตอร์บอกหล่กๆ แล้วกดออกดิสไปเลย

(กูว่ามีหวังวะ)

(หวังเหี้ยไร นี่มันได้ชัวร์ๆ อยู่แล้ว) วัตตอบมอส

(ไม่นะ น้องเตอร์ของพี่) แจ็กทำเสียงเหมือนเสียใจนักหนาที่รุ่นน้องจะต้องเป็นตกเป็นของโอม

“ของกูไอ้สัส” โอมหมั่นไส้แจ็ก ด่าเสร็จก็ไม่อยู่ให้มันสวนด้วยนะ กดออกดิสแม่งเลย

โอมแต่งตัวง่ายๆ ที่ไม่ง่าย ทั้งที่มันก็แค่ออกไปกินข้าวไม่ไกลจากคอนโดของตัวเองแต่คุณโอมเล่นพิถีพิถันราวกับกำลังจะไปออกเดต เขายืนจ้องหน้ากระจก ดูผมเพ้าของตัวเองเล็กน้อย ลังเลอยู่ว่าควรจะใส่แว็กส์เซทผมหน่อยไหม แต่คิดไปคิดมาก็ไม่เอา กลัวมันจะดูเนี้ยบเกินกว่าไปกินข้าวใกล้ๆ นี้ หมุนซ้ายหมุนขวาจนพอใจแล้วก็คว้าเอากระเป๋าเงินกับโทรศัพท์ เดินออกจากห้องไปด้วยอาการลั้นลา

อะไรจะสุขใจเท่าได้กินข้าวกับคนที่ตัวเองชอบล่ะคร้าบ!

โอมใช้เวลาเดินทางแค่สิบห้านาทีก็มาถึงร้านอาหาร ร้านนี้ชื่อเท่เกินบรรยาย อิ่ม.จัง.มึง สำเนียงแบบเกาหลีๆ หน่อย ส่วนอาหารก็เป็นแบบฟิวชั่นที่ผสมผสานอาหารไทยเกาหลีนั่นแหละ เอกลักษณ์นอกจากรสชาติแล้วก็การจัดจานบวกปริมาณที่เยอะจนดูคุ้มค่า อย่างว่าขายให้นักศึกษาเป็นหลัก

มาถึงโอมก็ยืนรออยู่หน้าร้านอีกพักหนึ่ง ประมาณห้านาทีกว่าๆ เขาก็เห็นเตอร์เดินมาจากปากทาง เตอร์ใส่เสื้อยืดสีดำง่ายๆ กับกางเกงขาสั้นธรรมดา ใช่...มันธรรมดา แต่มันก็น่ารักอยู่ดีในสายตาโอม ทั้งที่เขาไม่ได้เจอหน้าเตอร์แค่วันสองวัน แต่เขากลับรู้สึกเหมือนไม่ได้เจอนาน คิดถึงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เรื่องการคาสายไม่นับ ไม่ได้เห็นหน้าอะคับผม

“คุงโอมมานานยังอะ” พอเตอร์เห็นเขายืนรออยู่แล้วก็รีบเดินฉับๆ มาหา

“ไม่นานครับ เพิ่งถึงได้สักพักนี่เอง”

“เตอร์ก็รีบออกมาแล้วน้า ทำไมช้ากว่าคุงโอมได้เนี่ย” เตอร์เดินขนาบข้างกับโอม ใกล้อีกนิดคือไหล่ชนไหล่ หนำซ้ำยังมีการมาเงยหน้ามองพร้อมเบะปากนิดๆ ใส่อีก

อ่า...น้องงอแงน่าฟัดจังครับ

“เพราะพี่เก่งกว่าน้องเตอร์ยังไงล่ะ”

“เรื่องนี้นับเป็นความเก่งได้ด้วยเหรอคุงโอม เตอร์ว่ามันไม่ได้น้า...”

“ได้ดิ ก็พี่จะนับอะ”

“ถ้ายอมให้เก่งกว่าจะเลี้ยงข้าวปะ”

“ฮ่าๆ ไม่ยอมก็เลี้ยงครับ” ทั้งคู่นั่งในมุมร้านที่เงียบสงบ

“ล้อเล่น เตอร์จะช่วยออก ไม่ต้องดื้อเลยด้วย ไม่งั้นเตอร์จะงอน”

“เอ้า เมื่อกี้ยังร้องให้เลี้ยงอยู่เลย”

“ล้อเล่นมั้ยเล่า ตีเลยคุงโอม” เตอร์หน้างอใส่แล้วหยิบเมนูมาดู

ระหว่างที่เตอร์งุ้งงิ้งกับการเลือกหาอาหารที่ตัวเองอยากกิน ไม่ใช่ว่ามันเลือกยากอะไรหรอกนะ เพียงแค่เตอร์หิวมากเห็นอะไรก็อยากสั่งเต็มไปหมด ก็เลยต้องมานั่งชั่งใจว่าจะกินอะไรดี แล้วจะกินหมดไหม ตอนนี้นี่เองที่โอมแอบเอามือถือขึ้นมากดถ่ายคลิปเตอร์ไว้สั้นๆ เป็นสตอร์รี่เล็กๆ ของเขา พอเตอร์เงยหน้าขึ้นมองเหมือนถามว่าทำไมเขาไม่สั่ง โอมก็ทำเป็นกดๆ อะไรแล้วเก็บมือถือ ของแบบนี้มันต้องเนียนหน่อย

“พี่ไม่รู้จะกินไรอะ เตอร์แนะนำพี่หน่อยสิ” โอมเท้าคางมองหน้าเตอร์

“งั้น...พี่กินอันนี้เลย” เตอร์หันไปสั่งสิ่งที่อยากกินแต่กลัวกินไม่หมดมาให้คุงโอม

“มันอร่อยมั้ย”

“อร่อยสิพี่ เตอร์ชอบกิน”

“แล้วทำไมเตอร์ไม่สั่งอันนั้นให้เตอร์เองด้วยล่ะ”

“เตอร์ก็อยากกินอันที่เตอร์สั่งไปแล้วด้วยอะ” เตอร์ยิ้มอ้อน

“คืออยากกินสองอย่างเลย แต่กินไม่หมดใช่มั้ย”

“อย่ามารู้ทัน”

“ฮ่าๆ โอเคๆ แบ่งกันกินก็ได้ จะได้กินได้หลายๆ อย่างอะเนอะ”

“ถูกต้องคุงโอม นั้นคือวิธีการที่ดี” เตอร์หันไปคอนเฟิร์มเมนูกับพนักงานแล้วหันมายิ้มแป้นแล้นใส่คุงโอม

เพื่อนเตอร์อย่างโจ้กอยู่คงได้ด่าว่าคิดว่าน่ารักมากมั้ง เพราะเตอร์ชอบโดนเพื่อนด่าคำนี้บ่อยๆ และมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เตอร์ทำใส่โอมแล้วโจ้กด่า คุงโอมนี่ตอบกลับอย่างไวเลยว่าน่ารักมากครับ คิดแล้วก็เขินแปลกๆ เตอร์เลยเผลอเกาปลายจมูกตัวเองเบาๆ แก้เก้อแต่ก็ยังหุบยิ้มไม่ได้อยู่ดี



- 50% -



ห่างหายกันไปนาน (?) ในที่สุดไรท์ก็กลับมาแล้วค่ะ!

ช่วงนี้ไรท์ลองฝึกวาดรูปดูด้วยนะคะ ไปได้สวยเลยค่ะ

รู้สึกสนุกจนลืมอัพนิยายไปเลยล่ะค่ะ ฮา




ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 375
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-5
Re: #โอมกินเตอร์ ตอนที่ 13 / 100% [21/04/2021]
«ตอบ #33 เมื่อ21-04-2021 22:59:11 »

ระหว่างรออาหารเตอร์ก็ถามโอมว่างานวันนี้ไปได้ด้วยดีมั้ย คืบหน้าตามที่กำหนดหรือเปล่า ทั้งที่อยู่ในดิสด้วยกันทั้งวัน คาสายมาด้วยกันก็ทั้งคืน แต่เตอร์ไม่ได้ถามเรื่องนี้เลยเพราะมัวแต่เล่นเกมแล้วก็คุยกับน้องๆ ในดิสไปด้วย โอมสาภาพไปตามตรงว่างานวันนี้ไม่ได้คืบหน้าอย่างที่ควรจะเป็นเท่าไหร่ เตอร์เกือบดุแล้ว แต่พอคิดอีกทีมันก็คงต้องเป็นแบบนั้นแหละเพราะคุงโอมคุยเล่นด้วยไม่หายไปไหนเลยนี่นา

“เตอร์ทำให้คุงโอมทำงานช้าเลยอะ”

“ไม่หรอก พี่ช้าเอง เดี๋ยวพี่สปีดเอาคืนนี้ก็ได้ งานมันไม่ได้รีบขนาดนั้น ทำเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เสร็จตามกำหนดได้”

“ให้เตอร์ช่วยไหมคุงโอม” ก็อยากให้ช่วย...ช่วยมานั่งตักพี่ตอนทำงานหน่อย อุ๊บส์...เก็บคำพวกนี้ลงไปเลย

“ช่วยนั่งอยู่เป็นเพื่อนก็พอ”

“เป็นเพื่อนหรืออะไร...” เตอร์พูดไม่เต็มเสียงนัก

“อ่า...” แค่คำพูดเบาๆ นั้นโอมก็หน้าแดงขึ้นมาเฉย แล้วพอโอมเขิน คนพูดอย่างเตอร์ก็พลอยเขินไปด้วยเลย

บรรยากาศเก้อเขินถูกทำลายด้วยพนักงานเสิร์ฟ หญิงสาวหน้าตาบอกบุญไม่รับค่อยๆ วางอาหารลงตรงหน้าของทั้งคู่ มีอาหารชุดสองแบบกับของทานเล่นสองอย่างที่เตอร์สั่งมาเพราะความอยากกินล้วนๆ และเมื่อกลิ่อาหารตรงหน้าลอยขึ้นมากระแทกจมูก น้ำลายก็สอ ตาเตอร์เป็นประกายซึ่งอดทำให้โอมขำไม่ได้

ทั้งคู่ลงมือทานอาหารมื้อค่ำด้วยกัน พร้อมกันนั่งคุยไปเรื่อยเปื่อย ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นเรื่องส่วนตัวในตอนเด็กๆ คุยกันไปก็หยอกกันไป มันก็เป็นการหยอกเชิงน่าหมั่นไส้มากกว่า เตอร์นี่ค้อนคุงโอมไปหลายดอก ไอ้หน้างอนๆ นั่นน่ะน่ารักน่าฟัดซะไม่มี คุงโอมมองสีหน้า ท่าทางของเตอร์ราวกับว่าเขากำลังอยู่ในภวังก์มากกว่าร้านอาหาร

สายตาที่สื่อความหมายยามมองมานั้นเตอร์รับรู้มันได้เต็มๆ เพราะว่าเขานั่งอยู่ตรงข้ามกับโอม กั้นด้วยโต๊ะกินข้าวขนาดไม่ใหญ่ ดีนะ ยังมีอะไรกั้น ถ้าไม่มีเตอร์ต้องหหน้าร้อนมากไปกว่านี้แน่ๆ เอาจริง...ตอนที่เขาไม่รู้ เขาก็คิดว่าโอมเป็นแบบนี้กับทุกคน สิ่งที่โอมทำกับเขามันก็คือทำให้ทุกคนเหมือนกัน แต่พอได้รู้เรื่องเมื่อวานนี้หัวใจของเตอร์มันก็ไม่ค่อยรักดีเสียเท่าไหร่ เล่นเต้นแรงจนแทบจะเจ็บหน้าอกตลอดตอนที่เจอกับสายตาสื่อความหมายของโอม

ก็จะไม่ให้ใจเต้นแรงได้ไง ในเมื่อตัวเตอร์เองก็รู้สึกไม่ได้ต่างอะไรจากคุงโอมเลย ความใกล้ชิดนี่มันน่ากลัวจริงๆ เลยนะ ทั้งที่ตอนแรกเตอร์ก็ไม่คิดอะไร แต่พออยู่ใกล้ ได้รับการดูแลเทคแคร์มากเข้า ความรู้สึกของเขามันก็กลายเป็นแบบนี้ไปตอนไหนก็ไม่รู้

มื้ออาหารจบลงตอนสามทุ่มกว่า โอมและเตอร์ช่วยกันออกค่าอาหารคนละครึ่งตามที่เตอร์ได้ขอเอาไว้ในตอนแรก โอมเสียดายเวลาที่ต้องหมดลงนี้ ถึงกลับไปจะได้คาสายกันอีกก็เถอะ แต่มันไม่เหมือนตอนได้อยู่กันต่อหน้านี่นา

“พี่ไปส่งนะ”

“ก็ได้ครับ” เตอร์ตอบทันทีด้วยรอยยิ้ม ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองเท่าไหร่แต่ก็คิดอยู่ดี

ทั้งคู่เดินออกมาจากร้าน พ้นตัวร้านไปหน่อยรอบข้างก็เริ่มมืด เสาร์ไฟข้างทางไม่ได้สว่างไสวอะไรสักเท่าไหร่ โอมเดินแทบจะเบียดเตอร์อยู่รอมร่อ เขาดันให้เตอร์เดินชิดด้านในเพราะกลัวรถจะมาคาบไปกิน

ท่ามกลางเสียงรบกวนด้านนอกและไฟที่ริบหรี่ โอมเผลอฉวยมือของเตอร์ขึ้นมาจับเอาไว้อย่างเงียบเชียบ ในใจก็ลุ้นละทึกไม่น้อยเลยล่ะว่าเตอร์จะดึงมือออกไหม ที่จริงโอมก็หลอกจับมือเตอร์บ่อย แต่มันไม่ได้โจ่งแจ้งแบบนี้

เหตุการณ์เรื่องเมลในรอบนี้ทำให้โอมคิดเข้าข้างตัวเองหนักมากกว่าที่เคย มันมีความมั่นใจอะไรบางอย่างว่าเตอร์เองก็น่าจะรู้สึกไม่ต่างอะไรกับเขา เตอร์ไม่ได้พูดออกมาหรอก มันเป็นแค่สัญชาตญาณเท่านั้นที่ทำให้โอมกล้ากับเตอร์มากขึ้นไปอีกขั้น
ซึ่งเตอร์ก็ไม่ได้ดึงมือตัวเองออก หนำซ้ำยังขยับเข้ามาเดินไหล่ชิดไหล่กับโอมด้วย...

ภายใต้ความวุ่นวายของรอบข้าง ความรู้สึกของพวกเขากลับพุ่งทะยานขึ้นจนมันชัดเจน สำหรับโอมน่ะมันชัดเจนมานานมากแล้ว แต่กับเตอร์เนี่ย...มันแจ่มชัดมากกว่าครั้งไหนๆ

“ทำไม...ตอนนั้นถึงหลบหน้าพี่เหรอ” โอมถามขึ้นมาเบาๆ หันหน้าไปมองเตอร์เพื่อรอคำตอบแม้ว่าสองขาจะยังคงก้าวเดิน

“ต้องตอบเหรอ” เตอร์เงยหน้าถาม ไม่รู้ว่าสายตาแย่ไปหรือเปล่าถึงได้เห็นว่าแก้มของเตอร์นั้นขึ้นสีจางๆ

“ไม่ได้เหรอ”

“ก็...” เตอร์หลบตา ในใจมันมีคำตอบอยู่แล้วแหละแต่มันไม่ค่อยกล้าเท่าไหร่ที่จะพูดออกไป

“พี่อึดอัดมากเลยนะตอนนั้นน่ะ ต้องฝืนทำหน้าที่แอดมินแล้วอยู่กับเมล มันคงจะไม่มากจนแทบทนไม่ได้ถ้าเตอร์อยู่ด้วย แต่พอเตอร์เริ่มหลบหน้าพี่ เริ่มห่างเหินจากพี่ มันก็...แย่มากเลย” ในเมื่อเตอร์ไม่ยอมบอกเขา โอมก็เลือกจะเป็นฝ่ายลองกล้าพูดความรู้สึกโดยไม่หยอกเล่นเหมือนก่อน น้ำเสียงที่จริงจังนั้นหวังเพียงเตอร์จะรับรู้ความรู้สึกของเขา

“พี่กลัวว่าเตอร์จะห่างออกไปเหมือนเมื่อก่อนที่พี่ไม่ได้เล่นเกมกับเตอร์ ตอนนั้นถึงจะเห็นเตอร์แทบทุกวันแต่ก็ไม่ได้พูดไม่ได้คุย ทั้งที่พยายามจะเล่นเกมด้วย อยากจะเข้าใกล้เตอร์มากกว่านี้ แต่มันก็ไม่สำเร็จ ก็...พี่เล่นกากมากเลยนี่นะ เพื่อนไล่ตลอดเลย”

โอมขำเบาๆ มันไม่ได้ฝืดฝืนหรอก เพราะเอาเข้าจริงการฝืนเล่นเกมที่ตัวเองไม่ชอบมันก็อึดอัดอยู่

“แต่ตอนนี้คุงโอมก็เล่นเก่งแล้วนี่”

“เพราะใครล่ะ”

“เพราะเตอร์ไง” เตอร์ยิ้มโดยที่สายตามองออกไปข้างหน้า

“ใช่ เพราะเตอร์...เพราะเตอร์อยู่ข้างๆ พี่แล้ว พี่ไม่อยากให้ข้างๆ พี่ไม่มีเตอร์อีก” ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะสารภาพอะไรกับเตอร์ แต่ว่าพอบรรยากาศมันพาไป คำพูดคำจา หรือความในใจมันก็หลุดรอดออกไปจนได้

“เหมือนกัน...” เตอร์พูดเบาๆ เบาจนโอมไม่ได้ยินคำพูดนั้น

“หืม เมื่อกี้น้องเตอร์ว่าอะไรนะ” โอมต้องก้มหน้าลงมาหน่อย พร้อมหยุดเท้าเพื่อจะได้ฟังสิ่งที่เตอร์พูด ดีที่ถนนทางเดินตรงนี้ไม่มีใครเลยนอกจากรถราที่วิ่งไปมานิดหน่ออย

“เตอร์ก็เหมือนกัน” เตอร์สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วเงยหน้ามาสบตากับโอมทั้งที่แก้มขึ้นสีแดงเจือจาง

“เตอร์ไม่อยากให้ใครมาอยู่ข้างคุงโอมแบบที่เมลมาอยู่ เตอร์ไม่ชอบเลย เตอร์...หงุดหงิด เตอร์รู้สึกว่าตรงนั้นมันควรเป็นของเตอร์ไม่ใช่ของใครทั้งนั้น แต่ว่าตอนนั้นที่เตอร์หลบหน้าก็เพราะคิดว่าคุงโอมก็คงให้ความสำคัญกับทุกคน เตอร์ก็เป็นแค่คนหนึ่งในนั้น”

“ไม่ใช่นะ”

“เตอร์รู้แล้ว...วันนั้นที่ร้านนม”

“อ่า...” โอมหน้าแดงหนักกว่าเดิมเพราะหัวใจเขากำลังเต้นระรัว

“เตอร์ได้ยิน”

“แล้ว...”

“ก็...เตอร์ก็เหมือนกัน”

“เหมือนกันยังไง”

“เหมือนที่คุงโอมรู้สึกกับเตอร์” เตอร์จ้องหน้าโอมนิ่ง แก้มแดงจัดแต่แววตากลับมั่นคงเพื่อสื่อความหมาย

“งั้นคบกับพี่นะ” เสียงโอมสั่นมาก สั่นจนน่าอาย แต่ว่าโอกาสมาแล้ว นี่คือสิ่งที่เขาเฝ้าฝัน

“ครับคุงโอมของเตอร์” รอยยิ้มกว้างๆ จนตาปิดกับคำตอบมัน...เหมือนฝันเลย

- TBC -

ขออภัยที่หายไปนานนะคะ ในที่สุดก็กลับมาแล้วค่ะ!
ไรท์หายไปไหนมา? เอ่อ...ติดธุระนิดหน่อยในช่วงวันสงกรานต์ค่ะ
พอหลุดช่วงนั้นไป(ช่วงที่ไม่มีอินเตอร์เน็ต) ก็รีบกลับมาอัพทันทีเลยค่ะ!

ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 375
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-5
Re: #โอมกินเตอร์ ตอนที่ 14 / 50% [28/04/2021]
«ตอบ #34 เมื่อ28-04-2021 17:30:21 »

ตอนที่ 14 [50%]


“พวกมึงยังไม่เบื่อขี้หน้ากันอีกเหรอ ดิสก็อยู่ด้วยกัน ข้าวก็ออกไปกินด้วยกัน นี่มามอมึงยังมานั่งตัวติดกันแต่เช้าอีก เป็นกูนะ กูเบื่อขี้หน้าไอ้โอมไปนานแล้ว” มาถึงแจ็กก็บ่นใส่โอมกับเตอร์แต่เช้า แค่แฟนมานั่งกินข้าวเช้าด้วยกันนี่มันจะอะไรนักหนา

“มึงเบื่อหน้ากูเพราะมึงหล่อสู้กูไม่ได้ล่ะสิ” โอมว่าพลางยักคิ้วใส่

“เฮ้ยๆ หลงตัวเองให้มันน้อยๆ หน่อยนะบางที มึงก็ไม่ได้หล่ออะไรขนาดนั้น แถมยังเล่นเกมกากอีกต่างหาก เตอร์มึงก็เลิกแบกไอ้โอมได้แล้ว แบกไปก็เหนื่อยเปล่า” ดูเพื่อนกันมันพูดสิ น่ากระโดดเตะปากจริงๆ เลยให้ตาย

“พี่แจ็กไม่มีคนแบกล่ะซี่ ถึงมาว่าพี่โอมแบบนั้นน่ะ” โจ้ก เพื่อนเตอร์ว่าเข้าให้ ถึงจะมาทีหลัง แต่เมื่อมีจังหวะว่ารุ่นพี่ก็เอาซะหน่อย

“กูเก่ง กูแบกตัวเองได้ไม่เหมือนโอมเหอะ”

“อ่อเหรอ...เหรออ่อเหรอ” โจ้กทำหน้าทำตามล้อเลียนจนโดนแจ็กไล่เตะจนได้

คนอื่นๆ เริ่มทยอยมาที่โต๊ะประจำเพื่อหาอาหารเช้าใส่ท้อง ทุกอย่างดูปกติมาก แม้ว่าโอมและเตอร์จะนั่งไหล่ชนกันก็ยังเป็นเรื่องปกติในสายตาพวกเขาทั้งหมด ก็เพราะพวกนี้มันตัวติดกันมาได้ระยะใหญ่ เห็นชินตาไม่ตกใจอะไรทั้งนั้นแล้วล่ะ ที่สำคัญ พอมันสองคนคุยกันคนอื่นก็ไร้ตัวตนอยู่ดี

“เตอร์เติมเงินซื้อสกินใหม่ดีมั้ยอะคุงโอม เนี่ย...สกินนี้สวยมากเลยนะ” เตอร์เอารูปสกินตัวละครในเกมที่มีประกาศวางขายในอาทิตย์นี้ให้โอมดู ถามว่าสวยมั้ยก็สวย เพราะตัวเกมต้องการให้คนซื้อยังไงล่ะ

“มันไม่แพงไปหน่อยเหรอ พี่ว่าเก็บเพชรม่วงซื้อดีเปล่า”

“ไม่พออะสิคุงโอม มันแพงง่ะ” เตอร์เงยหน้าอ้อน

“ไม่ต้องอ้อนเลยครับ อ้อนไปพี่ก็ไม่เห็นด้วยอยู่ดี”

“ทำไมเล่า เตอร์ไม่ค่อยได้เติมเลยนะ ปกติเตอร์เติมแค่สามสิบบาทซื้อเต๋าสามสิบวันเอง น้า...ให้เตอร์เติมนะครับ”

“น้องเตอร์ดื้อเหรอ”

“ง่า...”

“เงินไอ้เตอร์มึงนี่ก็เสือกจริง” แจ็กสอดปากหาเท้าอีกแล้ว คราวนี้เพื่อนมอสตบกะโหลกไปหนึ่งที

“มึงต่างหากที่เสือกไอแจ็ก”

“เอ้าไอ้นี่ ตบกูแล้วด่ากูอีก มึงต้องด่าเพื่อนมึงนู้นที่เสือกเรื่องการเติมเกมของเตอร์” แจ็กนี่ก็โง่แล้วโง่อีก คนทั้งโต๊ะแทบจะรู้หมดแล้วว่าสองคนนี้น่าจะไม่ใช่แค่พี่น้องเหมือนเมื่อก่อน

“มึงโง่หรือมึงโง่อะแจ็ก” วัตถามแค่สั้นๆ ง่ายๆ แต่เจ็บจึ้กไปถึงใจ

“คำถามมึงเหมือนมีตัวเลือกให้กูเลยเนอะ”

“ฮ่าๆ พวกพี่นี่ตีกันได้ตีกันดีจริงๆ” เตอร์ละความสนใจจากคุงโอมไปที่รุ่นพี่ตีกัน

“แต่ถ้าเราแอบเติมไม่บอกก็จะโดนพี่ตีนะ”

“อะไรเล่า...” เตอร์หันขวับมามองค้อนคุงโอมทันที

อย่าคิดนะว่าโอมคนนี้ไม่รู้ว่าเตอร์น่ะเติมเกมเก่งขนาดไหน ที่บอกว่าเติมแค่ลูกเต๋าสามสิบวันน่ะมันก็ใช่ แต่เตอร์ไม่ได้บอกทั้งหมด สกินบางอันน่ะมันต้องใช้เงินจริงในการซื้อ เตอร์ก็แอบไปกดซื้อมาโดยไม่บอกเขา ตอนนั้นน่ะมันว่าอะไรไม่ได้เพราะน้องคือน้อง ตอนนี้น้องคือแฟน ต้องว่าได้บ้าง โอมรู้ว่าเตอร์ชอบเล่นและอยากได้ของในเกม เป็นเรื่องธรรมดามาก แต่ถ้ามันมากเกินไปมันก็ไม่ดี สิ้นเปลืองเกินไป ยิ่งสกินทองนี่ใช้เงินจริงเป็นพัน

“เดือนนี้เติมไปเท่าไหร่แล้วล่ะ” โอมจำได้ว่าต้นเดือนเตอร์ซื้อสกินทองไปหนึ่งชุด เป็นสกินที่บ่นแล้วบ่นอีกว่าอยากได้จนเก็บเงินเพื่อซื้อเลย

“พันสี่เอง” คำว่าพันสี่เองนี่หลบตาอย่างไวเลยนะ

“ใช่ แค่พันสี่เองมึง กูนี่ล่อไปสองพันล่ะ” แจ็กยิ้มระรื่น

“นั่นมันมึงมั้ยล่ะ ใช้เงินอย่างกับเบี้ย”

“ค้าบ พ่อคนดี พ่อคนใช้เงินเป็น เตอร์มึงอย่าเอามันทำพันธุ์นะ ปวดหัวตายห่า” เอ้าไอ้แจ็กนี่ปากหาเรื่องจริงๆ

“พูดเหมือนเคยเป็นแฟนกูนะ”

“มึงมันขี้งก”

“เขาเรียกใช้เงินเป็น”

“เหรอ ใช้เงินเป็นหรือเรียกว่าไม่ได้ใช้เลย นอกจากซื้อกินก็ไม่เห็นมึงใช้จ่ายกับอะไรสักอย่าง ถามจริง มีอะไรที่มึงชอบบ้าง”

“เตอร์ไง” เพียงสองพยางก์ง่ายๆ ก็ทำให้ทั้งโต๊ะอยู่ในความสงบได้ แม้แต่เตอร์ก็ยังก้มหน้าหลบสายตาคนอื่นเพราะว่าเขิน

“เอ่อ...อันนั้นกูรู้ล่ะ ถ้าชอบมากนะ เตอร์! มึงอ้อนให้มันซื้อให้เลย”

“ไม่เอาพี่ เงินคนอื่น”

“คนอื่น...” คำว่าคนอื่นทำให้โอมหันหน้ามามอง เตอร์แม่มปากแน่นก่อนจะกอดแขนคุงโอม

“ขอโทษค้าบ ไม่ซื้อก็ได้” การกระทำที่ชัดเจนนี้เล่นเอาทั้งกลุ่มรู้โดยทั่วกันแบบไม่ต้องป่าวประกาศเลยว่าทั้งสองคนนี้เป็นอะไรกันแล้ว

“แล้วเงินเดือนนี้อะเหลือเท่าไหร่ถึงคิดจะเติมน่ะ” พอเตอร์หงอคุงโอมก็ใจอ่อนยวบลงมาอย่าง่ายดาย

“ก็...สองสามพัน” สองสามพันที่กินทั้งเดือน

“พอกินถึงสิ้นเดือนใช่มั้ยครับ”

“พอสิ”

“เติมเท่าไหร่”

“ก็...พันสาม”

“แล้วจะพอกิน?”

“อ่า...ไม่เติมแล้วไงค้าบ” โดนจี้แบบนี้ก็ต้องยอมจำนนต่อการไม่มีเงินกินจนได้

“ดีแล้วครับ เอาไว้ถ้าเดือนหน้ามันยังขายอยู่ค่อยซื้อ น้องเตอร์ก็เก็บเงินหยอดกระปุกเอาไว้ ไม่พอจะได้มีของเดือนหน้าสมทบแล้วก็ไม่ลำบากที่จะต้องเอาไว้กินไว้ใช้ด้วย โอเคมั้ยแบบนี้” โอมจัดแจงคิดให้เสร็จสรรพ ทั้งที่ควรจะห้ามน้องเด็ดขาดว่าไม่ให้ซื้อของสิ้นเปลือง แต่ก็...นี่น้องเตอร์เลยนะ น้องเตอร์ของเขาเลยนะ เขาใจแข็งไม่ได้จริงๆ

“จริงนะ” เตอร์เงยหน้ามามองตาเป็นประกาย

“จริงครับ”

“โอเค ตกลงตามนี้ คุงโอมให้เตอร์ซื้อแล้วนะ ห้ามดุน้องเตอร์ด้วย” เตอร์ใช้น้ำเสียงอ้อนโดยไม่รู้ตัว และไม่ได้สนใจเลยว่าคนอื่นรอบโต๊ะจะมองแปลกๆ

คบกันแค่แป็บเดียวนี่อ้อนออกหน้าแบบนี้เลยเหรอ? หรือว่าจริงๆ เตอร์ก็อ้อนอยู่แล้วเวลาอยู่กับโอมสองต่อสอง พอคบกันก็เลยไม่ต้องเก็บอาการที่จะอ้อน นั่นแหละ มันเป็นอย่างที่ทุกคนคิด นอกจากเตอร์อ้อนโอมแล้วโอมเองก็ไม่น้อยหน้าเตอร์หรอกเวลาเล่นเกมน่ะ มันแค่สลับบทอ้อนกันในบริบทที่แตกต่างกันเท่านั้นเอง

เหล่ารุ่นพี่รุ่นน้องร่วมแคลนพากันกินข้าวและคุยเรื่องไร้สาระจนกระทั่งได้เวลาแยกย้ายกันเข้าคลาสเรียน ก่อนจะไปก็ต้องมาเหม็นเบื่อคู่รักที่ไม่ได้ประกาศตนเองอ้อนกันก่อนอีก พวกเขาละเซ็งจริงๆ รู้สึกเป็นส่วนเกินอยู่ได้ทุกวี่ทุกวันสิหน่า

บ่ายสามสี่สิบกลุ่มของโอมเดินบ่นกระปอดกระแปดออกมาจากคลาสเรียน เนื่องจากอาจารย์ปล่อยเรทไปสิบนาที แค่สิบนาทีก็มากพอให้เด็กขี้เกียจเรียนหัวเสียกันได้ ยกเว้นโอมที่เฉยชากับเรื่องปล่อยช้า เพราะว่าน้องเตอร์ของโอมนั้นเลิกช้ากว่ายังไงล่ะ

“มึงจะกลับเลยปะ” มอสหันมาถามตามประสาคนรู้ทัน

“ยังอะ พวกมึงกลับกันก่อนเลย”

“รอเตอร์อะดิ” วัตพูดสั้นๆ แล้วโบกมือลา

“งั้นพวกกูกลับก่อน” มอสบอกพลางกอดคอแจ็กเดินไปด้วยกัน ซึ่งแจ็กแค่โบกมือให้เพราะสายตากำลังไล่อ่านข้อความที่สาวส่งมาให้

โอมเดินไปยังศาลาที่ประจำ ที่เขามักจะนัดเตอร์มาเจอหลังเลิกเรียน อากาศร้อนดีที่มีลมคอยพัดทำให้ไม่รู้สึกร้อนจนเกินไป โอมเอามือถือตัวเองออกมากดดูนั่นดูนี่ไปเรื่อยเปื่อย โดยเฉพาะเฟซของเตอร์เนี่ยส่องจนเฟซจะพรุนเป็นรูอยู่แล้ว ทั้งที่ในนั้นมันก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษนอกจากสกินเกมไอเดนที่เตอร์แชร์เอาไว้ โอมมองมันอย่างพินิจพิเคราะห์ สกินสวยมาก ยิ่งเป็นตัวละครที่เตอร์ชอบด้วยแล้ว เข้าใจเลยว่าทำไมเตอร์ถึงอยากได้นักอยากได้หนา แต่ก็นะ แพงเกินไป

ระหว่างที่ดูเฟซไปเรื่อยเปื่อยก็ไปเห็นโพสต์ในกลุ่มเกมไอเดน เป็นโพสต์ประจารณ์ใครสักคน โอมอ่านมันผ่านๆ แล้วมาสะดุดตรงรูปดิสคอร์ดที่เอามาลงในคอมเมนต์ ทำให้โอมรู้ว่าคนที่กำลังโดนด่าออกสื่ออยู่นั้นก็คือน้องเมล คนที่เพิ่งก่อเรื่องไปเมื่อวานนี้นี่เอง โอมแอบรู้สึกสงสารเมลเบาๆ แต่ละคนที่ด่าก็ใช่ว่าจะด่าเบาเสียด้วย อย่างว่า ถ้าไม่สร้างเรื่องให้คนอื่นเกลียดก็คงไม่โดนแบบนี้หรอก

แล้วดูท่าคนโดนด่าอย่างเมลเองก็ไม่ได้สำนึก หนำซ้ำยังด่ากราดคนที่โพสต์อีก หาว่าทางนั้นน่ะใส่ร้ายตัวเอง โยงมายันแคลนของโอมว่าทางนี้แหละไปเป่าหูคนอื่นจนคนอื่นมาด่าตน โอมเห็นเพื่อนเตอร์ที่ชื่อโจ้กไปคอมเมนต์ในข้อความนั้นอยู่ ว่ามาใส่ร้ายแคลนเขาเดี๋ยวเรื่องก็ไม่จบหรอก ที่จริงโอมว่าการที่โจ้กไปต่อปากต่อคำก็อาจจะไม่จบนะ

“คุงโอม....” เตอร์เดินไวๆ มาที่ศาลา เหงื่อซึมตาใบหน้าและไรผม แถมแก้มยังแดงระเรื่อเพราะอากาศร้อนอีก



- 50% -

ขออภัยที่มาช้าค่ะ แต่ก็มาแล้วนะคะ > <

ช่วงนี้ฝนตกบ่อยอย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะคะ

ด้วยความเป็นห่วงจากไรท์เองค่า




ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1939
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-1
Re: #โอมกินเตอร์ ตอนที่ 14 / 50% [28/04/2021]
«ตอบ #35 เมื่อ29-04-2021 21:40:41 »

 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 375
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-5
Re: #โอมกินเตอร์ ตอนที่ 14 / 50% [05/05/2021]
«ตอบ #36 เมื่อ05-05-2021 18:00:56 »

ตอนที่ 14 [100%]

โหย น่ากินไปไหนครับ!

“รีบเหรอ” โอมถามเตอร์พยักหน้า “รีบทำไมเล่า พี่รอได้ ดูซิ ร้อนจนหน้าแดงหมดแล้วเนี่ย”

“โทษอากาศเลยคุงโอม มันร้อนจนเตอร์หน้าแดงแบบนี้เพราะอากาศเลยนะ ไม่ผิดที่เตอร์เลย”

“คร้าบ ไม่ผิดครับ” โอมดึงเตอร์มานั่งข้างๆ พลางยิ้มขำกับการพาลใส่อากาศเมืองไทย

“นั่นคุงโอมดูอะไรอยู่เหรอ” เตอร์อดชะโงกหน้ามามองหน้าจอมือถือในมือโอมไม่ได้ ก็ไม่ได้อยากสู่รู้หรอกแค่โพสต์มันคุ้นตา

“โพสต์ในกลุ่มไอเดนอะ” โอมขยับมือถือให้เตอร์มองได้ง่ายขึ้น

“โพสต์เกี่ยวกับพี่เมลที่ไปสร้างปัญหาให้กับคนในแคลนอื่นใช่มะ เตอร์เห็นโจ้กไปนัวอยู่ แล้วมันก็บ่นๆ ว่าเมลน่ะไปอยู่ที่ไหนก็สร้างปัญหาที่นั่น ไปปั่นหัวให้แคลนอื่นเขามาเกลียดแคลนเรา พอทางนั้นเขาไม่โอเคกับสิ่งที่เมลบอก เมลก็ไปด่าเขา ว่าเขาว่าเข้าข้างแคลนเฮียร์ อะไรของพี่เมลเขาก็ไม่รู้” เตอร์เล่าพลางเลื่อนหน้าจอดูแชตในโพสต์นั้น เตอร์จะรู้ตัวไหมว่าสิ่งที่เตอร์เล่าน่ะมันก็เข้าหัวหรอกนะ แต่ตัวของเตอร์ที่แทบจะเกยมาบนตัวของโอมเพื่อดูมือถือเนี่ย...มันน่าสนใจกว่าเยอะเลย

แฮ่กๆ อยากกินน้องจังครับ!

“คุงโอม...คุงโอม”

“ฮะ!” เพราะมัวแต่ตื่นเต้นกับการใกล้ชิด โอมเลยเผลอเหม่อไปนิด นิดเดียวเองจริงจริ๊งงงง

“คุงโอมสนใจเรื่องพี่เมลเหรอ” เตอร์ขยับนั่งตรงๆ แบบปกติ ไม่ได้เท้าแขนกับขาเขาเพื่อดูมือถือแบบเมื่อกี้

“อ่อ เปล่าอะ”

“ใช่เหรอ”

“ครับ พี่แค่เลื่อนมาเจอก็เลยแวะอ่านดูว่าดราม่าอะไรกัน” โอมอธิบายไปตามตรง เพราะเจ้าหนูเตอร์เล่นหรี่ตาปากคว่ำแล้ว

“โกหกเปล่า”

“โกหกเรื่องไรอะครับ”

“ก็...คุงโอมอาจจะสงสารพี่เมลอะไรเงี้ย” จริงๆ เตอร์รู้แหละว่าโอมไม่ได้อะไรกับเมล แค่แกล้งเฉยๆ ดูสีหน้าคนเอ๋อแล้วมันชื่นใจ

“ก็สงสารนะ”

“น่ะเห็นมั้ย คุงโอมสนใจเรื่องพี่เมล”

“เปล่า ก็...ก็หมายถึงว่าพออ่านแล้วก็สงสาร แต่ก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรเลย เพราะเมลเขาก็ทำตัวเอง พี่ไม่ได้อยากเข้าไปยุ่งสักหน่อย” พอเห็นคนเอ๋อลนลานอธิบายเตอร์ก็สนุกใหญ่ ทำเป็นเชิดหน้าหนี แกล้งงอนอย่างกับไม่เชื่อใส่โอม

“อืม”

“อะไรอ่า...น้องเตอร์หึงเหรอ”

“ใครหึง”

“น้องเตอร์ไง หึงพี่เหรอครับ พี่ปิดโพสต์ก็ได้ นี่ไงๆ ปิดแล้ว...” โอมปิดเฟซทิ้งเลย เตอร์หรี่ตามมองมาแล้วก็ยิ้มกว้างมากกกก

“คุงโอมน่ารัก” น่ารักได้ไม่เข้ากับตัวใหญ่ๆ ของเจ้าตัวเลย

“อ่า...”

“โอ๋ เอ๋อเลยเหรอ ฮ่าๆ น้องเตอร์แกล้งเฉยๆ น้องเตอร์รู้ว่าคุงโอมไม่ได้สนใจพี่เมลหรอกครับ น้องเตอร์เชื่อที่คุงโอมอธิบาย จริงๆ นะ” เตอร์เคลื่อนใบหน้าที่ประดับรอยยิ้มซุกซนเข้าใกล้

เนี่ย...ทำตัวน่าฟัดแบบนี้ใครจะงอนลง!

“แล้วหึงไหม” โอมถาม ใบหน้าและแววตาไม่ได้มีความงอนหรือนอยอะไร มีแต่ความอยากรู้ เตอร์เม้มปากนิดหน่อยก่อนจะกอดแขนคุงโอมเอาไว้

“หึงครับ” สั้นๆ ง่ายๆ แต่เอาใจคุงโอมไปเลยค้าบบบบ

“อย่าน่าฟัดเยอะสิครับ”

“งื้ออออ น้องเตอร์เปล่านะ” พูดคำว่าเปล่าตาใสเชียวนะ

“คร้าบๆ หาไรกินกันมั้ย หิวหรือยัง”

“กินคุงโอม” ก็รู้นะว่าพูดเล่นน่ะ แต่อย่ามาพูดเล่นหน้าซื่อตาใสแบบนี้ ใจไม่ดี รู้มั้ย รู้บ้างมั้ยยยยย

“งั่มมมมม” ขณะที่โอมกำลังใจเต้นแรงอยู่ หนูเตอร์ของคุงโอมก็กักไหล่เข้าให้เต็มๆ

“โอ้ย เจ็บนะครับ”

“ฮ่าๆ คุงโอมไม่อร่อยเลย”

“ยังไม่ได้กินพี่ทั้งตัวจะบอกว่าไม่อร่อยได้ไง”

“เตอร์อยากกินก๋วยเตี๋ยว” แล้วดู พอเขาเอาบ้างก็เฉไฉไปเรื่องอื่น มันน่านัก...เจ้าหนูตัวนี้เนี่ยยยย

“ไม่กินพี่แล้วหรือไง”

“งืมมมม น้องเตอร์หิวเตี๋ยว น้องเตอร์อยากกินก๋วยเตี๋ยวแล้วครับคุงโอม พาน้องเตอร์ไปกินนะ” เตอร์เขย่าแขนคุงโอมเบาๆ พลางยิ้มออดอ้อนเต็มที่ คุงโอมก็ใจอ่อนยวบไปหมดนั่นแหละถึงได้นั่งนิ่งให้เตอร์อ้อนต่อ

“แล้วพี่อะ ตอบไม่ตรงคำถามพี่เลยหนิ”

“ง่ะ อันนั้นมันกินไม่ได้นี่ครับคุงโอม”

“ได้สิ”

“ไม่ได้ ตรงนี้ไม่ได้...” เตอร์ว่าเขินๆ ริมฝีปากสีพีชเม้มกันแน่นพร้อมกับที่แก้มนวลขึ้นสีแดงระเรื่อ

แต่ก็นั่นแหละ...ไม่ใช่เตอร์คนเดียวที่หน้าแดง

โอมจำต้องลุกขึ้นยืนโดยมีเตอร์เปลี่ยนมาจับมือหนาของเขาแทนกอดแขน สีหน้าเลิ่กลักที่เขินแล้วเขินอีกของทั้งคู่ต่างก็มองไปนอกศาลาเพื่อเบี่ยงเบนความรู้สึกตื้อในอก ก็ใจเต้นแรงมากขนาดที่ว่ามันอึดอัดไปหมดเลยน่ะสิ

หลังเดินไปได้สักพักเตอร์ก็บอกร้านก๋วยเตี๋ยวที่ตนอยากกินให้โอมพาไป ทั้งคู่จึงก้าวเดินจับมือกันไปแบบไม่แคร์สายตาของนักศึกษาคนอื่นที่มองมา บ้างก็หันไปซุบซิบกัน ในคณะมีน้อยมากที่จะไม่รู้จักโอมและกลุ่มรุ่นน้อง การที่เห็นโอมเดินจับมือถือแขนรุ่นน้องในกลุ่มแบบนี้มันคงเดาเป็นอย่างอื่นไปได้ยาก นี่สินะ เหตุผลที่สาวๆ ในคณะและต่างคณะอกหักไปตามๆ กัน

“แปลกๆ เนอะ คนมองเต็มเลยอะ” เตอร์กระชับมือโอมแน่นขึ้นเพราะรู้สึกแปลกกับ สายตาที่จับจ้อง ปกติเตอร์เป็นเด็กหนุ่มที่ไม่ได้มีอะไรโดดเด่น ถึงจะโดนมองบ่อยตอนที่เดินกับรุ่นพี่อย่างโอม มอส แจ็ก แต่นี่มันแตกต่างออกไป

“อายหรือเปล่าครับ” โอมหันไปถามเจ้าหนูเตอร์

“ก็...นิดหนึ่ง กลัวแฟนคลับคุงโอมมาตบเตอร์มากกว่านะ” เตอร์คิ้วขมวด โอมเอานิ้วจิ้มหว่างคิ้วให้คลายออกแบบไม่แคร์สายตาใคร ณ จุดๆ นี้ โอมสนแค่น้องเตอร์ของเขาคนเดียวเท่านั้นแหละ!

“ไม่มีใครทำอะไรน้องเตอร์ของพี่หรอก เชื่อใจพี่สิ”

“หวานเก่งงงงง” เตอร์หัวเราะออกมาพร้อมกับที่เอนหัวพิงไหล่คุงโอมเบาๆ เป็นการบอกว่าเขาโอเคแล้ว

โอมยีหัวเตอร์เล่นเพื่อให้เตอร์ได้คลายความกังวลในใจลง เอาจริงๆ เขาไม่แคร์เลยด้วยซ้ำว่าใครจะมองเขายังไง หรือพูดถึงเขายังไง ที่ผ่านมาเขาเองไม่เคยรับรักใคร ไม่ได้ทำร้ายความรู้สึกใครด้วยการหลอกลวงด้วย โอมเชื่อว่าเขาปฏิบัติตัวเองดีแล้ว และความดีตรงนั้นคงได้รับการตอบแทนที่ดีเช่นกัน



- tbc -

ช่วงนี้ไรท์มรสุมงานทับถมมากๆ เลยค่ะ

อาการออฟฟิศซินโดรมกลับมาอีกแล้ว TwT

อย่าลืมดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ




ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1939
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-1
Re: #โอมกินเตอร์ ตอนที่ 14 / 50% [05/05/2021]
«ตอบ #37 เมื่อ09-05-2021 10:38:19 »

 :pig4:
 o13

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด