Maralyn ดวงดาวของทะเล [Mpreg] UP!! บทที่ 11 (5/07/2020)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Maralyn ดวงดาวของทะเล [Mpreg] UP!! บทที่ 11 (5/07/2020)  (อ่าน 957 ครั้ง)

ออฟไลน์ Mmsweety

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************







Talk: เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เราแต่งนะคะ เป็นเรื่องที่เราฝันพอตื่นมาจำได้ลางๆเลยอยากจะแต่งต่อให้จบแนวแฟนตาซีมีท้องได้ด้วยนะคะ อ่านแล้วติชมกันได้นะคะมือใหม่มากๆ
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-07-2020 12:47:44 โดย Mmsweety »


ออฟไลน์ Mmsweety

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: Maralyn ดวงดาวของทะเล [Mpreg]
«ตอบ #2 เมื่อ24-05-2020 15:01:42 »

ข้าจะเป็นดวงดาวแห่งท้องทะเลให้ท่านเอง..ท้องทะเลของข้า..
-Maralyn-

 
 
 
 
 
 
 
 
เจ้าคือแสงสว่าง เป็นดั่งดวงดาวของข้า
-Kai-

 
 
 
 
 
 

ออฟไลน์ Mmsweety

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
Re: Maralyn ดวงดาวของทะเล [Mpreg]
«ตอบ #3 เมื่อ24-05-2020 15:04:58 »

บทนำ
'มาลารินแปลว่าดวงดาวแห่งท้องทะเล'

'แล้วมาริโน่ละฮะ'

'แปลว่าของทะเล เป็นคนของทะเล'

'โหหหหห ได้เลยฮะมาร์จะเป็นทั้งดวงดาวและเป็นคนของทะเลเอง'
.
.
.
.
ท่ามกลางไอแดดที่บางตาในตอนเย็น ชายหนุ่มที่ว่ายน้ำอยู่กลางทะเลกำลังนึกถึงคำที่คุยกับแม่ของเขาในวัยเด็ก เขาสงสัยมาตลอดว่าทำไมเขาถึงต้องมี 2 ชื่อที่ไม่เคยถามแม่ออกไปสักที แต่ไม่ว่าจะชื่อไหนเขาก็จะเป็นของทะเลอยู่ดี มาร์ปล่อยให้ตัวเองนอนอยู่กลางทะเลทำเหมือนเขากำลังนอนอยู่บนเตียงที่เขาคุ้นชิน ใช่กลางทะเล...

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-05-2020 16:04:33 โดย Mmsweety »

ออฟไลน์ Mmsweety

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
บทที่ 1 ดวงดาวของทะเล
“มาร์”

“มาร์!”

“มาร์!!”

“มา ริ โน่!!!” เสียงตะโกนเรียกดังขึ้นเมื่อเพื่อนไม่สนใจคนที่เรียก

“มีอะไรวิน ทำไมต้องตะโกนเรียกเสียงดังขนาดนี้” มาริโน่ขานตอบพร้อมค่อยๆ ว่ายน้ำกลับขึ้นมาบนฝั่ง

“ก็เรียกแกตั้งหลายรอบแล้วไม่ขานรับสักที นึกว่านอนตายกลางทะเลไปละ” เทวินตอบกลับอย่างฉุนเฉียว

“ก็วินเรียกติดๆ กันแบบนั้นเราจะเอาช่องว่างตรงไหนไปตอบล่ะ อะๆ แล้วตกลงเรียกเราทำไม”เทวินส่ายหัวโคลงไปมาพร้อมทั้งถอนหายใจ

“ก็แกเล่นมานอนกลางทะเลตั้งแต่เช้าไม่ยอมกินข้าว คุณป้าเขากลัวแกจะเป็นลงเลยให้ฉันมาตาม” มาริโน่คิดตามคำพูดของเทวิน แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่เช้าแล้ว พอคิดได้ก็ลูบท้องตัวเองเพราะเริ่มแสบๆ ท้องด้วยเหมือนกัน

“แหะๆ จริงด้วย ถ้าวินไม่มาตามเราคงได้กินอีกที่ตอนเย็นแน่เลย” มาริโน่ตอบพร้อมหันไปยิ้มตาหยี๋ให้กับวินอย่างสำนึก

“สมควรทั้งตัวเนี่ยมีดีแค่สูง เป็นแบบนี้บ่อย ๆ คงไม่ได้คงไม่ได้เป็นหรอกแชมป์เล่นเซิร์ฟตายก่อนมากกว่า”

“เอ้าไปๆ กลับบ้านไปกินข้าวได้แล้ว”

ทั้งคู่ค่อยๆ เดินเลียบชายหาดมายังบ้านที่อยู่ใกล้ๆ เดินไปสักพักก็เห็นบ้านหลังหนึ่งตั้งอยู่ บ้านของมาริโน่เป็นบ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่เพราะอยู่กันแค่ 2 คนแม่ลูก แต่ก็จะมีเทวินเพื่อนสนิทที่มักไปมาหาสู่กันเสมอ


เมื่อมาถึงบ้านมาริโน่ก็ค่อยๆ ย่องไปหาแม่ที่อยู่ในครัวหวังที่จะทำให้ตกใจเป็นการทักทายแม่ของวันนี้เพราะว่าตอนเช้าที่เขาออกจากบ้านไปว่ายน้ำที่ทะเลมันเป็นช่วงเวลาที่แม่ของเขายังหลับอยู่เลย

“แบร่!!”

แม่ของเขาสะดุ้งพร้อมกับหันมาต่อว่า

“เล่นอะไรไม่รู้เรื่องเลยนะ ถ้าแม่ถือมีดอยู่ทำยังไง ห้ะ”

“โหแม่ ก็ทักทายไง วันนี้มาร์ยังไม่ได้ทักทายแม่เลยนะ งั่มๆ” มาริโน่พูดพลางหยิบไส้กรอกที่แม่เพิ่งทอดเสร็จใส่ปาก

“จ้ะๆ แต่ว่ายังไม่ได้ล้างมือไม่ใช่หรอแล้วมาหยิบไส้กรอกกินได้ยังไงหื้ม”

“แหะๆ ไปล้างแล้วคร้าบ”

เทวินมองมาริโน่ที่รีบวิ่งไปห้องน้ำเพื่อล้างมือ

“ตอนไปตามนี่เจอนอนอยู่กลางทะเลอีกแล้วป้าลิซ” ได้ทีแล้วเทวินก็ขอฟ้องสักหน่อย

“ตามเคยเลยวินมีอะไรก็ไปทะเลตลอด”

“แหนะ ๆ นินทาอะไรเราอีกล่ะวิน” มาริโน่ที่ล้างมือเสร็จก็เข้ามาได้ยินพอดี

“ใครว่าฟ้อง เล่าให้ป้าลิซฟังต่างหาก เนอะป้าเนอะ”

“ใช่จ้ะ แต่เราเนี่ยก็ชอบจังเลยนะทะเลเนี่ย อีกหน่อยคงนอนกลางทะเลไม่กลับมาหาแม่ที่บ้านแล้วมั้งเนี่ยมาร์” ลิซเอ่ยตอบเทวินพร้อมทั้งหันมาบ่นอุบอิบเขาแทน

ตั้งแต่เล็ก ๆ ถ้าเกิดว่ามาริโน่หายไปจากบ้านแม่ของเขาแทบไม่ต้องคิดเยอะเลยเพราะสามารถไปตามมาร์ได้ที่ทะเลเสมอ แม่ของเขาก็เคยถามว่าทำไมชอบทะเลขนาดนั้นซึ่งเขาก็ตอบไม่ได้ เขาแค่รู้สึกว่าเวลาอยู่ในทะเลแล้วสงบเหมือนมันเป็นบ้านของเขา

“ก็เตรียมตัวให้ชินกับทะเลไงแม่ เวลามาร์มีแข่งจะได้ชนะแบบง่ายๆ”

“พอๆ เลิกคิดเรื่องแข่งก่อนตอนนี้กินข้าวกันดีกว่า มาร์กับวินตักข้าวมากินได้แล้วลูก”

มาริโน่เดินไปตักข้าวพร้อมกับเปิดทีวีก่อนจะกลับมานั่งที่โต๊ะแล้วลงมากินข้าวมื้อนี้

‘คุณพอลคะ อีก 3 เดือนข้างหน้าจะมีการจัดการแข่งขันการเล่นเซิร์ฟขึ้นแล้วค่ะ เราจะได้ดูการถ่ายทอดสนผ่านทีวีกันอีกด้วยนะคะรอบนี้’

‘น่าสนใจทีเดียวนะครับ การแข่งขันเซิร์ฟไม่ได้จะมีกันบ่อย ๆ ด้วย ว่าแต่รอบนี้จัดขึ้นไหนหรือครับคุณซาร่า’
‘ที่เกาะอคราเดีย Arcadia ทางตอนใต้นี่เองค่ะ’

มาริโน่ที่กำลังกินข้าวชะงักเมื่อได้ยินข่าวที่ออกในทีวี

“แม่ วิน มาร์จะได้ไปแข่งแล้วๆ ได้แข่งสักทีรอมานานมาก” เขาดีใจมากเพราะรอการแข่งครั้งนี้มานาน ปกติเขาจะได้แข่งแต่ในกลุ่มเล็ก ๆ แต่ครั้งนี้แหละที่เขาจะได้มีโอกาสเป็นแชมป์การเล่นเซิร์ฟ

“ไปแข่งอย่างนี้ก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมล่ะ มีแต่คนเก่งๆ ทั้งนั้นแต่แม่ก็จะเอาใจช่วยมาร์นะลูก สนับสนุนเต็มที่สู้ๆ ลูก”

“เอาสิ แกก็อยากแข่งมานานแล้วหนิ ไว้เขาเปิดรับสมัครเมื่อไหร่เดี๋ยวฉันพาไปสมัครเอง”

ทั้งแม่และเทวินก็สนับสนุนมาร์เต็มที่เพราะรู้ว่ามาริโน่รอการแข่งครั้งนี้มานานขนาดไหน

“ได้เลยแม่ เดี๋ยวกินเสร็จมาร์จะไปออกกำลังการฟิตหุ่นละ ไม่ได้ออกตั้งนานตัวย้วยหมดแล้ว” มาริโน่พูดพลางดึงเนื้อที่พุงและแขนโชว์

“กล้าพูดนะแกน่ะ ตัวก็บางซะขนาดนี้เอาที่ไหนมาย้วย” ใช่มาริโน่เป็นผู้ชายตัวสูงโปร่งแต่ตัวบางที่บางครั้งก็ดูนุ่มนิ่มไปสักหน่อย

“ไม่ย้วยก็ได้ๆ ก็ถือว่าออกให้หุ่นดูเฟิร์มขึ้นหน่อยไงวิน เอาแบบข่มผู้แข่งขันคนอื่นงี้ ฮะๆ” มาริโน่พลางขำ พร้อมเรียกเสียงหัวเราะจากคนอื่นบนโต๊ะอาหาร

“จ้าๆ ข่มผู้แข่งขันก็ข่มผู้แข่งขัน งั้นต้องกินข้าวเยอะๆ ให้ตัวหน้าขึ้นแล้วมั้งลูก”

“ไม่เอาหรอกแม่แค่นี้ก็จะอ้วกแล้ว มาร์จะข่มคนอื่นด้วยหุ่นแบบนี้เนี่ยแหละ ให้เขารู้ว่าผู้ชายร่างบางก็เอาชนะคนอื่นได้เหมือนกัน!!” ตอบพร้อมความโกรธ เพราะตอนเด็ก ๆ มาริโน่มักโดนเพื่อนล้อว่าตัวแค่นี้ทำอะไรไม่สำเร็จหรอก แต่ก็มีเทวิน คอยช่วยเขาอยู่ตลอด

“จ้าๆๆ แต่ตอนนี้กินข้าวกันก่อนเนอะ” ลิซพูดพลางยิ้มให้กับความแน่วแน่ของลูกชายตนเอง





มาริโน่กลับมาที่ทะเลพร้อมเทวินเพื่อที่จะคำนวณเวลาฝึกซ้อมของตัวเองเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนการแข่ง โดยมีเทวินพูดพร้อมจดใส่กระดาษเพื่อที่จะทำตารางฝึกให้กับมาริโน่

“ที่แกต้องฝึกก็มีโยคะเพื่อคลายกล้ามเนื้อเวลามาตึงๆ ต้องออกกำลังกายเพิ่มมากขึ้นกว่าเก่า พวก HIIT กับ Weight training แบบเฉพาะส่วน ต้องมีการทำสถิติการเล่นด้วยว่าเป็นแบบไหนบ้าง การวักน้ำ การทรงตัว บลาๆ ๆ” เทวินพูดได้สักพักก็รู้สึกได้ว่าไม่มีเสียงตอบรับอะไรเหมือนเขากำลังพูดอยู่คนเดียว เทวินเลยเงยหน้าขึ้น

!!!!

“โว้ย! จะรีบลงทะเลทำไมวะ กลับมาฟังฉันบอกตารางก่อนนนน”

มาริโน่ที่ไม่รอฟังตารางฝึกที่เทวินพูด พอถึงทะเลเข้าก็กระโดดลงทะเลพร้อมกระดานเซิร์ฟไปรอคลื่นลูกใหม่กลางทะเล มาริโน่เปรียบเซิร์ฟเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว ส่วนกระดานเซิร์ฟก็เหมือนเป็นอวัยวะหนึ่งของเขาที่บังคับได้อย่างแม่นยำ ทุกทีที่มีการฝึกเพิ่มเขาก็แค่ทำตามเพื่อให้เทวินสบายใจเท่านั้นแหละ!!

“เดี๋ยวเรากลับไปฟัง!! ขอบอกกับทะเลก่อนว่าเราจะได้ไปแข่งแล้วให้เอาใจช่วยเราด้วย” ทะเลที่ว่าก็คือน้ำทะเลนั่นแหละ มาริโน่เชื่อว่าเขาสามารถสื่อสารกับทะเลได้ เขาเคยรู้สึกเศร้าพอมาคุยกับทะเลก็เหมือนทะเลกำลังปลอบเขาอยู่ มันก็เหมือนการคุยเวลาเหงากับทะเลนั่นแหละ

“รีบๆ กลับมาเลยนะโว้ยย เดี๋ยวฉันต้องไปดูตารางสมัครให้แกอีก”

มาริโน่ยกมือขึ้นเป็นสัญลักษณ์ว่าตกลง แล้วก็เล่นทะเลต่ออีกสักพักค่อยขึ้นมาบนฝั่งเพื่อฟังตารางฝึกของเทวิน






“ขึ้นมาได้สักที หักห้ามใจตัวเองไม่ให้โดดลงทะเลไม่เป็นหรอห้ะ ทำตัวเหมือนหมาเวลาเห็นน้ำตอนหน้าร้อนเลย”
“หยุดเอาเราไปเปรียบกับหมาเลย แล้วบอกตารางกับรายละเอียดให้เราฟังได้แล้ว”

“ก็เหมือนหนิหว่า” เทวินพึมพำกับตัวเอง

“ไม่หยุดเดี๋ยวเราจะหาโค้ชใหม่ คอยดูเถอะ”

“โอเคๆ หยุดละๆ คือว่าเดี๋ยวอาทิตย์หน้าเขาจะเปิดให้สมัครแล้ว เราค่อยสมัครผ่านออนไลน์กัน เหมือนว่าเข้าจะเอาหลักฐานการแข่งเก่าๆ ด้วย ดีนะที่แกเคยแข่งมาบ้างแล้วไม่งั้นครั้งนี้อด” เทวินพูดพลางดูรายละเอียดการเปิดรับสมัครของการแข่งครั้งนี้ในเว็บไซต์

เขาพยักหน้าเห็นเห็นด้วยพลางออกความคิดเห็น “เขาคงกลัวมันเป็นอันตรายกับมือใหม่แหละ เห็นว่าคลื่นแถวเกาะนั้นอันตรายมาก เคยมีนักเล่นเซิร์ฟไปตายที่นั่นเยอะ”

“ก็จริงแต่แกแข่งได้อยู่แล้วเพราะแต่ละที่ที่แกเคยไปมาก็ธรรมดาซะที่ได้ ยังคว้าที่ 1 มาได้เลย”

“เพราะเราเก่งไง วินก็รู้หนิ”

“รู้จ้ะ แกเก่งจ้ะเก่งมาก แต่ก็ต้องฝึกแกไม่ควรเหลิงไปกับรางวัลแล้วไม่ฝึกอะไรเลย รู้ใช่ไหม” ปากบอกประชดไปเล็กน้อยแล้วก็กลับมาจริงจังเพื่อย้ำเตือนเพราะการเล่นโต้คลื่นที่คลื่นซัดแรงๆ แบบที่เกาะนั้นก็อันตรายอยู่เหมือนกัน

“เรารู้นา เขียนตารางมาเลย เดี๋ยวเราจะเริ่มฝึกพรุ่งนี้ไปเลย” ตอบไปอย่างกระตือรือร้นเพราะว่าเวลาฝึกส่วนใหญ่ก็อยู่ในน้ำ เป็นสิ่งที่มาริโน่ชอบเป็นที่สุด เขาตอบพร้อมกับนั่งรอให้เทวินร่างตารางฝึกให้เสร็จ

“โอเค รอสักครู่นะครับคุณมาริโน่ กระผมจะรีบร่างตารางให้เสร็จเองครับคุณชาย” เทวินพูดพลางก้มหัว หวังแซวมาริโน่

“ไม่ต้องมาประชดเลย ก็วินถือเป็นโค้ชส่วนตัวเราไงๆๆๆ”








ลึกลงไปใต้มหาสมุทร

“เป็นไงวันนี้ได้เจอเบาะแสอะไรบ้างไหม”

“ข้าว่าท่านมาลารินที่ชอบการแข่งขันและแอบขึ้นไปเล่นโต้คลื่นข้างบนอยู่บ่อย ๆ ไม่มีทางพลาดการแข่งโต้คลื่นแน่นอน” ซีลรายงานพร้อมออกความคิดเห็น

“พวกข้างบนเขาเรียกกันว่าแข่งเซิร์ฟนะเจ้า”

“นั่นแหละแล้วเจ้าจะมาขัดข้าทำไมเห็นไหมว่าข้ารายงานท่านไคอยู่”

“อะเชิญท่านต่อเลย”

“ข้าไปได้ยินข่าวมาว่า อีก 3 เดือนจะมีการแข่งโต้คลื่นที่เกาะอคราเดีย”

“แต่เราตามหาท่านมาลารินทุกครั้งที่มีการแข่งขับเซิร์ฟมานับไม่ถ้วนแล้วไหม ถ้าจะเจอคงเจอนานแล้วไหมซีล” ซานเอ่ยตอบ

“เจ้าจะขัดอะไรข้าหนักหนา แล้วก็ลองดูก็ไม่เสียหายไหมข้าว่า ถ้าโชคดีเราก็ได้เจอท่านมาลาริน”

“แต่ข้าว่..”

“หยุด! พวกเจ้าหยุดเถียงกันได้แล้ว ข้าต้องการหาตัวมาลารินให้พบ ไม่ว่านานแค่ไหนข้าก็จะตามหา พวกเจ้าเข้าใจใช่ไหม” ไคราชาแห่งใต้ท้องทะเลพูดด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียวที่เห็นทหารคนสนิททั้ง 2 คนเอาแต่เถียงกัน

“ข้าทราบแล้วนายท่าน” ซีลและซานเอ่ยตอบ

“ดี การแข่งครั้งนี้ข้าจะขึ้นไปหาด้วยตัวเองเตรียมการให้พร้อม”

“ตามบัญชานายท่าน” 2 ทหารคนสนิทกล่าวตอบพลางโคลงหัวแล้วออกจากห้องไป

.

.

.

.

.

.

.

.



“ซีล เจ้าว่าครั้งนี้เราจะเจอท่านมาลารินไหม”

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่าท่านไคสัมผัสได้ว่าท่านมาลารินยังอยู่ ข้าว่าสักวันเราก็ต้องเจอท่านมาลารินนั่นแหละ”

“ข้านะเห็นใจท่านไคเหลือเกิน ทำไมอยู่ดีๆ ท่านมาลารินที่ก็รักกันดีกับท่านไคถึงได้หายไปก็ไม่รู้”

“เรื่องนี้ก็ต้องรอจนกว่าจะตามหาท่านมาลารินเจอแล้วถามคำถามนี้กับท่านนั่นแหละ”

“เห้อ”

ทั้งสองคนครุ่นคิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน เรื่องนี้มันเกินกว่าพวกเขาจะทำอะไรได้ ก็ทำได้แต่ช่วยตามหาท่านมาลารินให้เจอโดยเร็วเท่านั้นแหละ ท่านไคของพวกเขาถึงจะกลับมามีความสุขเหมือนเดิม ตอนนี้ท่านก็นิ่งและเย็นชาเหลือเกินจบแทบจะทำให้ที่นี่กลายเป็นน้ำแข็งอยู่แล้ว









ทางด้านของไคเมื่อได้อยู่เพียงลำพังเข้าก็ได้แต่นึกถึงวัยเยาว์ที่เขามีความสุขกับคนรักของเขาในทุกวัน แต่อยู่ดีๆ มาลารินก็หายตัวไป แต่ไคไม่คิดว่ามาลารินจะตายจากเขาไปแล้วเพราะว่าเขายังสัมผัสถึงจิตวิญญาณของมาลาลินได้อยู่เพียงแต่ไม่สามารถบอกได้ว่าดวงจิตนี้อยู่ที่ใด ทั้งยังไม่รู้ว่าร่างของมาลารินยังอยู่หรือไม่



“เจ้าหายไปไหนนะมาลาริน ข้าตามหาเจ้ามานานเหลือเกิน กลับมาหาข้าเถอะดวงดาวของข้า”















..............................................
* การเล่นเซิร์ฟหรือการเล่นโต้คลื่นนั้น มีที่มาจากประเพณีโบราณดั้งเดิมของชาวพื้นเมืองของเกาะฮาวายและเกาะตาฮิติ

*ไค Kai พระเอกของเราชื่อเขาในฮาวายแปลว่า ทะเล นะคะ
..............................................
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-05-2020 16:47:34 โดย Mmsweety »

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-1
Re: Maralyn ดวงดาวของทะเล [Mpreg] (24/05/2020)
«ตอบ #5 เมื่อ24-05-2020 20:55:01 »

เดี๋ยวก็เจอ ใจเย็นๆนะ

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
Re: Maralyn ดวงดาวของทะเล [Mpreg] (24/05/2020)
«ตอบ #6 เมื่อ25-05-2020 00:14:05 »

 :3123:
ขอให้ตามหากันเจอน๊า

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 259
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0
Re: Maralyn ดวงดาวของทะเล [Mpreg] (24/05/2020)
«ตอบ #7 เมื่อ25-05-2020 00:17:41 »

 :L2:

ออฟไลน์ Mmsweety

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
บทที่ 2
ดวงดาวกับความฝัน
     “โอ้ย วันนี้วินเขียนตารางซ้อมให้เราหนักไปไหมหรือเปล่า ปวดตัวไปหมดแล้วเนี่ย” ชายหนุ่มบีบขาและแขนของตนพลางบ่นพึมพำให้โค้ชกิตติมศักดิ์ของเขาฟัง

   เทวินส่ายหัวไปมาเมื่อได้ยินคำบ่นของเพื่อนก่อนจะบอกเหตุผลออกไป “นี่ยังน้อยนะแก ฉันเห็นนักโต้คลื่นคนอื่นฝึกเยอะกว่านี้อีก แกต้องสู้ดิวะอยากได้ที่ 1 ไม่ใช่หรอ”

   “ก็ใช่ แต่ว่านะเราน่ะตายแน่ ตายแน่ ๆ เราต้องตายก่อนจะได้ไปแข่งแน่ ๆเลย ฮือ ๆ ๆ”

   “หยุด หยุดเลย” เทวินรีบยกมือห้ามก่อนที่หูจะชาเพราะคำบ่นของมาริโน่

   “แกฟังชั้นนะ ฝึกไปเรื่อย ๆมันจะดีขึ้น วันนี้มันเป็นวันแรกไม่ก็แกวอร์มไม่ดีเองมากกว่า”

   หลังฟังคำของเทวิน มาริโน่ก็จำยอมที่จะต้องฝึกต่อไปเพื่อให้เพื่อนตัวเองเชื่อใจเขาว่าเขามีความสามารถพอที่จะไปโต้คลื่นที่เกาะแสนน่ากลัวนั่น พร้อมกับคิดว่าถ้าเขาฝึกแค่นี้ยังไม่ได้ ก็ไม่มีรางวัลที่ 1 ให้เขาคว้ามาได้หรอก

   “ก็ได้ๆ แต่ว่าวันนี้เราขอพักเลยละกันเนอะ” กล่าวตอบออกไปพร้อมรอยยิ้มอย่างเด็ก ๆ

   “ฉันเห็นว่าเป็นวันแรกหรอกนะ” โค้ชจำเป็นพยักหน้าให้กับลูกศิษย์ แต่ไม่ถึง 1 นาทีลูกศิษย์ตัวดีที่บ่นว่าการฝึกมันหนักเกินไปก็คว้ากระดาษเซิร์ฟพร้อมกลับไปอยู่ในทะเลเป็นที่เรียบร้อย

   “มาริโน่! แล้วเมื่อกี้มาบอกว่าตารางฝึกของฉันหนักแต่นี่แกยังมีแรงเหลือไปเล่นต่ออีกหรอห้ะ!!” เทวินตะโกนออกไปด้วยความฉุนเฉียว

   “คลายเครียดไงคลายเครียดวินกลับไปรอที่บ้านเลยก็ได้ เดี๋ยวเราตามกลับไปกินข้าวเย็น ฝากแบกของไปด้วยนะ!”

   มาริโน่รีบตอบกลับหาเทวินอย่างรวดเร็วพร้อมกับนอนบนกระดานโต้คลื่นแล้วค่อย ๆ ใช้มือวักน้ำเพื่อดันตัวเองไปข้างหน้าต่อไป แต่เทวินจะไม่ยอมกลับบ้านพร้อมกับถือของทั้งหมดนี้เพียงคนเดียวแน่ ๆ เพราะของในการฝึกให้กับมาริโน่แต่ละครั้งมีเยอะมาก แล้วเทวินก็นึกถึงตัวล่อสำคัญที่มาริโน่ได้ยินแล้วต้องรีบกลับบ้านเป็นแน่

   “รีบกลับล่ะ ได้ยินว่าวันนี้ป้าลิซจะทำไก่ทอดในตำนาน กลับช้าฉันแย่งแกกินหมดแน่ ๆ” หลังจากปิ๊งไอเดียในการใช้ตัวล่อนี้ได้ เทวินก็รีบตะโกนบอกมาริโน่ พร้อมกับทำท่าทางกำลังจะวิ่งไปทางบ้านที่มีป้าลิซรอกินข้าวอยู่

   !!

   “เอ้ะ ห้ามนะๆ มันของโปรดเราเลยนะ หยุดด้วยอย่าวิ่งหนีนะเรากำลังรีบตามไป” ชายหนุ่มตัวสูงตะโกนบอกเพื่อนพร้อมกับรีบว่ายขึ้นฝั่งพร้อมกระดานโต้คลื่น ถึงจะอยากอยู่ในทะเลต่อขนาดไหนแต่เขาก็จะไม่ยอมให้ไก่ทอดในตำนานของเขาโดนแย่งไปเป็นแน่! เพราะไก่ทอดในตำนาน คือเมนูที่อร่อยที่สุดที่แม่ของเขาทำ มันเป็นเมนูที่พวกเขาตั้งชื่อมันขึ้นมา เป็นไก่ทอดสูตรของแม่ที่ทอดไก่มาจนเหลืองกรอบแล้วก็นำไก่เหล่านั้นมาคลุกกับน้ำซอสที่ปรุงไว้ก่อนหน้า หน้าตาของมันก็เป็นไก่ทอดที่มีความใสจากน้ำซอสเคลือบไก่ ที่เวลามาริโน่ชอบมากเวลาที่รู้ว่าแม่จะทำเวลาอยากจะเป็นกำลังใจให้เขานั่นเอง

   “แน่จริงก็วิ่งให้ทันสิ แฮ่ก ๆ” วิ่งไปเท่าไหร่เทวินก็เริ่มเหนื่อยหอบพร้อมด้วยการหายใจทางปากเป็นการช่วย

   “หยุดเลยนะ เราเสียเปรียบนะครั้งนี้ เมื่อกี้เราอยู่กลางทะเลนะเว้ย” มาริโน่วิ่งโดนที่ยังไม่เหนื่อยเพราะเขาเองวิ่งจากบ้านเพื่อมาที่ทะเลเป็นประจำ

   “ยังไม่เหนื่อยหนิ งั้นดีเลยเอานี่ไปช่วยถือด้วย” เทวินที่เพิ่งนึกได้ว่าตนจะไม่ยอมแบกของกลับเพียงคนเดียวก็โยนของไปข้างหลังในขณะที่วิ่งอยู่

   ตุ้บ

   เมื่อสิ้นเสียงของเทวินของหลายๆอย่างที่ใช้ในการฝึกก็ลอยมาอยู่ใกล้ๆ หน้ามาริโน่โดยทันที พร้อมด้วยสีหน้าสิ้นหวังที่จะวิ่งไปแย่งชิงไก่ทอดของมาริโน่

   “วิ่งธรรมดาเราก็จะไม่ทันวินอยู่แล้วนี่ต้องมาถือของด้วยอีกไม่ทันแน่ๆๆๆ” หลังจากน้ำเสียงกระวนกระวายของมาริโน่จบลง มาริโน่ก็ได้ตัดสินใจแล้วที่เขาจะพลีกายให้ไก่ทอดโดยการไม่สนใจของเหล่านั้นแล้วรีบเร่งสปีดเพื่อให้ทันกับเทวิน

   “แฮ่ก ๆ แกขี้โกงมาก วิ่งกลับไปเอาของที่ทิ้งไว้มาเลยนะ”

   “ไว้เรากลับไปเก็บให้ละกันนะ แต่ตอนนี้ขอไปหาไก่ทอดก่อนนนนน” สิ้นเสียงตอบร่างของมาริโน่ก็ได้วิ่งแซงเทวินมุ่งหน้าไปยังบ้านเป็นที่เรียบร้อย

   เทวินที่เริ่มวิ่งช้าลงก็ได้หันหลังแล้ววิ่งไปเก็บของที่มาริโน่ทิ้งไว้พลางพึมพำ

      “เจ้าบ้าทำเป็นหวงของกินไปได้ ฉันไม่มีทางแย่งของโปรดแกหรอก ไม่เคยแย่งไม่คิดจะแย่งมาตั้งนานแล้ว”


      เมื่อตามมาถึงที่บ้านหลังจากเก็บของเสร็จแล้ว เทวินปิดประตูออกก็ได้ยินเสียงดังรอดมาทางประตู

      “วินแพ้เรารอบนี้ แต่ไม่เป็นไรนี่เราจะแบ่งไก่ให้วิน 1 น่องไปเลย” น้ำใจนักกีฬาที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นหลังจากมาริโน่ที่วิ่งเข้ามาถึงเส้นชัยเป็นคนแรกเห็นเทวินวิ่งกลับไปเก็บของมาได้แล้ว ใจจริงเขาก็อยากกลับไปช่วยนะแต่ไก่ทอดสำคัญที่สุด!

         “ขอบใจ แต่ว่าไม่เป็นไรหรอก ฉันเป็นนึกขึ้นได้ว่าช่วงนี้ฉันงดกินไก่น่ะ”

         “อ่าวหรอ งั้นวินก็อดกินของอร่อยเลย แต่ไม่ต้องเสียใจไปเพราะเราจะกินแทนวินเอง ฮ่าๆ” มาริโน่พูดอย่างดีใจเนื่องจากจะได้กินไก่ทั้งหมดเพียงคนเดียว ไม่สิเดี๋ยวแบ่งแม่กินสักนิดด้วย

         “เอ้าๆ ไม่ต้องคุยกันเยอะทั้งสองคนรีบมากินข้าวได้แล้ว” ลิซกล่าวขึ้นหลังจากที่เห็นลูกชายและเพื่อนสนิทคุยกันไม่จบสักที

   หลังจากทุกคนพร้อมหน้าที่โต๊ะกินข้าว ลิซก็เอ่ยปากถามลูกชายถึงเรื่องการฝึกก็ได้คำตอบเป็นเสียงโอดครวญกลับมาพร้อมกับเสียงบ่นของเทวินที่ หลังจากได้เห็นภาพการเถียงกันเธอก็ยิ้มให้กับภาพตรงหน้าที่ลูกชายของเธอดูมีความสุขจากการเตรียมตัวไปแข่งถึงจะมีบ่นสักเล็กน้อยก็เถอะ





   เวลาเริ่มค่ำเทวินก็ขอตัวกลับบ้านของตัวเองไป จริง ๆแล้วถึงเขากับเทวินจะเป็นเพื่อนสนิทกันแต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยได้เห็นบ้านของหรือพ่อแม่ของเทวินเลยสักครั้ง เขาคิดเพียงว่าเทวินอาจจะมีความลับอะไรก็เป็นได้ แต่เขาก็ไม่อยากที่จะเป็นไอ้หนูยอดนักสืบที่ตามสืบเรื่องของเพื่อนตัวเองหรอกนะ ถึงเขาจะอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านก็เถอะ สุดท้ายก็ได้แต่คิดว่าเมื่อพร้อมเทวินคงบอกเองแหละ

   “แม่ วันนี้มาร์ขอตัวไปนอนเร็วหน่อยนะ เหนื่อยมากกก” เมื่อบอกกับแม่เรียบร้อยมาริโน่ก็หันหลังเดินเข้าไปอาบน้ำทันที

   ระหว่างที่อาบน้ำมาริโน่ก็คิดเกี่ยวกับการแข่งขันโต้คลื่นที่จะเกิดขึ้นได้แต่คิดไปพร้อมรอยยิ้มของคิดที่มีความสุข พร้อมกับพูดกับตัวเอง ‘ความฝันของเราจะได้เป็นจริงแล้ว’พูดไปพลางจินตนาการภาพที่เขาได้รับรางวัลที่ 1 ต่อหน้าผู้คนมากมาย

   “แต่ว่ารีบอาบรีบไปนอนดีกว่า พรุ่งนี้จะได้ไปซ้อมต่อ” ว่าจบมาริโน่ก็รีบอาบน้ำแล้วก็เข้านอน

.
.
.
.
.
.
.
.
.
   ‘อึกๆ ฮึกก’ ทำไมเหมือนเรากำลังอยู่ในน้ำเลย คิดได้ดังนั้นมาริโน่ก็ลืมตาขึ้นก็พบว่าเขากำลังอยู่ในปราสาทที่มีน้ำเต็มไปหมด สถานที่แห่งนี้ดูคุ้นเคยเหมือนเขาเคยอยู่ที่นี่มาก่อน

   ‘เอ้ะ แต่เราหายใจได้นี่นา คงเป็นเพราะว่าอยู่ในความฝันเราถึงหายใจได้แหละมั้ง’ หลังจากให้คำตอบกับตัวเองได้แล้วมาริโน่ก็เริ่มเดินสำรวจปราสาทแห่งนี้ดู

        หลังจากเดินไปได้สักพักเขาก็ได้ยินเสียงเด็กเล่นกันจึงเดินตามทางไปยังต้นเสียง เมื่อเดินไปถึงเขาก็พบกับเด็กผู้ชายสองคนกำลังเล่นกันอยู่ดูท่าจะสนิทกันมาก เด็กผู้ชายที่หน้าตาน่ารักที่เมื่อมองแล้วเขารู้สึกเหมือนได้เห็นตัวเองอยู่ตรงนั้น ส่วนอีกคนเขาบอกไม่เห็นหน้าไม่ใช่ว่าเด็กนั่นนั่งหันหลังอะไรอย่างนั้นนะแต่ว่าเหมือนไม่มีหน้าเลยมากกว่า เห็นแบบนั้นใจหนึ่งก็คิดกลัวแต่อีกใจก็อยากจะทักแต่ถึงอย่างไรมันก็แค่ความฝันเขาคิด ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจที่จะเอ่ยคำทักทายออกไป

        ‘ไอ้หนู’

        ‘เฮ้ เจ้าหนู!’ หลังจากการเรียกครั้งแรกดูเหมือนจะเบาไปเพราะเด็กทั้งสองดูไม่ได้ยินเสียงเรียกของเขาเลย มาริโน่จึงเพิ่มเสียงแต่ก็ไม่มีใครหันมาสนใจ

        ‘เฮ้ยๆ ไอ้หนู!’ มาริโน่ตะโกนสุดเสียงพร้อมยกมือโบกไปมา จนมาถึงตอนนี้มาริโน่เริ่มรู้แล้วว่าไม่มีใครได้ยินเสียงของเขา มาริโน่เลยลองเดินเข้าไปหาเด็กทั้งสองจนแทบจะนั่งอยู่ข้างเด็ก ๆ ถึงตอนนี้เขาก็รับรู้อีกอย่างว่านอกจากจะไม่มีใครได้ยินเสียงเขาแล้วทุกคนก็ยังมองไม่เห็นเขาอีกด้วย

       ‘เฮ้อ ไม่มีใครเห็นเราเลย งั้นก็เดินดูรอบ ๆ ต่อไปละกัน’ พูดจบชายร่างโปร่งก็เดินออกจากที่ตรงนั้น




        ระหว่างทางที่มาริโน่เดินผ่านเขาก็ได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่ตลอดทางจนมาสะดุดกับเสียงเหมือนเด็กวัยรุ่นคุยกัน เขาเลยได้แต่เงี่ยหูฟังเพราะยังหาต้นเสียงไม่เจอ

        ‘ข้าชอบเจ้า ชอบมาก ชอบมานานแล้วเจ้ารู้หรือไม่’ อุ๊ย นี่ในฝันเรามีการสารภาพรักด้วยหรอวะเนี่ย ไหน ๆแล้วขอฟังคำตอบหน่อยละกัน

        ‘ข้ารู้ไค ข้ารู้ว่าเจ้าชอบข้า’ คนที่สารภาพเมื่อกี้ชื่อไคนั่นเอง แต่คนที่โดนสรภาพรักก็รู้หนิว่าฝ่ายนั้นชอบแล้วแบบงี้จะมีใจให้ไหมนะ คิดไปได้ไม่เท่าไหร่ทางฝั่งไคก็ถามต่อ

        ‘แล้วเจ้าหละชอบข้าบ้างไหม มาลาริน...’ เอ๊ะ มาลารินเหมือนชื่อเราอีกชื่อเลยหนิหว่า ครั้งนี้มาริโน่ไม่รอฟังคำตอบแล้วรีบเดินหาต้นเสียง เพื่อไปดูใบหน้าของมาลารินว่าจะหน้าเหมือนเขาไหม แต่เดินไปไม่กี่ก้าวภาพทุกอย่างก็ค่อย ๆ เป็นสีขาวแล้วหายไป

        เฮือก!!

        เขาสะดุ้งตื่นเมื่อหันไปมองนาฬิกาก็พบว่ามันใกล้จะเช้าแล้ว

        “ฝันอะไรของเราวะเนี้ยเป็นตุเป็นตะชะมัดยาด” มาริโน่ได้แต่พึมพำกับตนเองเกี่ยวกับความฝันของเขา

        “เห้อ คิดเยอะก็ปวดหัว ไปทะเลเลยดีกว่าไหน ๆ แล้วค่อยกลับมากินข้าวก็จะเช้าแล้ว” ตัดสินใจได้ก็กระโดดออกจากเตียงไปล้างตัวแล้วมุ่งหน้าไปที่ทะเล
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
         “วันนี้ก็ไปทะเลตั้งแต่เช้าอีกแล้วนะมาร์เครียดอะไรหรือเปล่าลูก” หลังจากกลับมาจากทะเลลิซก็ถามลูกชายที่ตื่นมาตอนเช้าแล้วหาไม่พบในบ้านแต่มาเจอลูกชายที่เพิ่งเข้ามาในบ้านเมื่อใกล้เวลาอาหารเช้า

         “เปล่าหรอกแม่ แค่ฝันแปลก ๆ แล้วสะดุ้งตื่นน่ะ” มาริโน่บอกเหตุผลไปตามจริง

         “แน่ใจนะ ถ้าเครียดไรมาคุยกับแม่ได้นะ”

         “ไว้มีเรื่องเครียดจริง ๆ มาร์ค่อยมาปรึกษาแม่ละกันแต่ครั้งนี้แค่ฝันแปลกๆจริง ๆ”

         “จ้ะ แล้ววันนี้มีฝึกกี่โมงเนี่ยวินเขาจะมาหาที่บ้านก่อนหรือเปล่า หรือไปเจอกันที่ทะเลเลยล่ะ”

         “น่าจะเจอกันที่นู่นเลยแหละแม่ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วมาร์ว่าจะไปเลย

         “งั้นก็ไปๆกินข้าวแล้วก็ทำธุระของตัวเองให้เรียบร้อยไป” ว่าจบมาริโน่ก็รีบทำทุกอย่างให้เสร็จแล้วก็ไปฝึกซ้อม
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ในยามค่ำคืน

          ‘เอ้ะ ทำไมมีเสียงคนคุยกันอีกแล้ว’ นี่เขาฝันอีกแล้วหรอ มาริโน่ลืมตาขึ้นแล้วก็พบว่าเขามาในความฝันที่คล้ายกับเมื่อวานอีกแล้ว

           เบื้องหน้าของมาริโน่มีผู้ชายสองคนที่ยังดูวัยรุ่นอยู่กำลังหยอกล้อกันดูแล้วก็รู้เลยว่าทั้งสองคนนั้นเป็นคนรักกันเป็นแน่ แต่ดูๆไปแล้วผู้ชายคนหนึ่งในนั้นหน้าตาเหมือนเด็กผู้ชายที่เขาเห็นในฝันครั้งก่อนเลยเด็กผู้ชายน่ารักคนนั้น เมื่อหันไปมองอีกคนก็ทำให้มาริโน่รู้ว่าทั้งสองคนคือคนที่เขาเห็นในฝันครั้งก่อนทำไมน่ะหรอ เพราะอีกคนไม่มีหน้าอีกแล้วไง!!

   ‘ใกล้ถึงวันแต่งงานของเราแล้วนะมาลาริน’ มาริโน่ชะงักเมื่อได้ยินชื่อเรียก พร้อมกับนึกว่าทำไมเจอชื่อนี้อีกแล้ว

   ‘รู้แล้วไค ข้าจำได้ขึ้นใจเลยแหละ’ เอาแล้วไงมันก็คู่เดียวกับที่เขาได้ยินในฝันครั้งที่แล้วเหือนกันดูท่าทั้งคู่จะรักกันอยู่แล้วแหละ

   ‘ข้ารักเจ้านะดวงดาวของข้า’

   ‘ข้าก็รักเจ้านะ’

        มาริโน่เกิดความหมั่นไส้หลังจากได้ยินบทสนทนาการบอกรักที่แสนเลี่ยนของคนทั้งคู่ เขาไม่ได้รู้สึกแปลกอะไรกับการที่ผู้ชายจะรักกันเนื่องจากที่บ้านของเขามองเรื่องนี้ว่ามันเป็นเรื่องปกติเหมือนกับการที่ผู้หญิงกับผู้ชายรักกันนั่นแหละ

        ‘ข้ามีของจะให้เจ้าด้วย รอข้าตรงนี้สักพักนะ มาลาริน’

        ‘ได้เลย ข้าจะรอ’

         จะให้ของอะไรกันหรอมาริโน่เองก็อยากจะดูด้วย แต่หลังจากชายคนที่เดินไปเอาของจากไปฝันของเขาก็จบลงอีกแล้ว
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
        “แกเป็นอะไรวะวันนี้ดูไม่มีสมาธิในการซ้อมเลยนะ” เทวินถามด้วยความเป็นห่วงหลังจากเห็นความผิดปกติจากเพื่อน

       “ก็เราฝันแปลกๆติดกันหลายคืนแล้วน่ะวิน” ใช่หลายคืน หลังจากเค้าฝันได้ 2 คืนหลังจากนั้นเขาก็ฝันคล้ายๆเดิมเป็นอยู่หลายคืนมาก ในฝันก็เป็นเรื่องของคนคู่เดิมที่คนหนึ่งน่ารักส่วนอีกคนหนึ่งเขาไม่เคยได้เห็นหน้าเลย เรื่องราวก็เป็นแต่ละช่วงอายุของคนทั้งคู่วนไปวนมา

       “ตื่นเต้นที่จะได้ไปแข่งเลยคิดเยอะหรือเปล่า” เทวินช่วยออกความคิดเห็น

       “อาจจะเป็นไปได้งั้นเราไปซ้อมต่อดีกว่า ไปละ” มาริโน่ว่าจบก็กระโดดลงน้ำไป

        เทวินได้แต่มองตามหลังเพื่อนรักของเขาอย่างเป็นห่วง เพื่อนรักหรือเพื่อนที่เขาแอบรักมานานก็เท่านั้นเอง...









#ดวงดาวของทะเล

******************************************************************
Talk: ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านมากเลยนะคะ พอเห็นมีคนเข้ามาอ่านหลายคนก็อยากรีบเขียนตอนใหม่เร็วขึ้นเยอะเลยถึงสมองจะไม่แล่นก็เถอะ555555 เดี๋ยวตอนหน้าจะเป็นตอนสั้นๆพาทของเทวินโค้ชกิตติมศักดิ์ของเรานั่นเองค่า

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
 :3123:
 :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Mmsweety

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
บทที่ 3
ถึงบทนี้เทวินจะขอกล่าว
[เทวิน]

“ทั้งชีวิตข้าขอมอบให้เจ้า
ข้ายอมทำทุกอย่างเพื่อช่วยเหลือเจ้า
ข้ากับเจ้าเราต้องได้อยู่ด้วยกัน
หากไม่ได้ข้าก็จะแย่งมา
ทุกวิธีแค่ได้เจ้ามาครองข้าก็จักยอมทำ”
เสียงพึมพำที่ไม่มีใครได้ยิน



**********************************************************



‘ข้ามีอะไรให้เจ้าดูตามข้ามาสิ’

‘เป็นสิ่งที่เจ้าไม่คาดฝันเลยแหละ’

‘ตามข้ามาเถอะเจ้าจักได้ตาสว่าง’

‘เชื่อข้าไหมล่ะ’



ชีวิตรักหากไม่เชื่อใจกันแล้วมันก็พังลงได้ง่ายๆ เลยแหละ ว่าไหมล่ะ?

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“เฮ้ย! ขึ้นได้แล้วมั้งมาริโน่ วันนี้เล่นนานไปแล้วนะ” หลังจากเหม่ออยู่นาน เทวินก็ได้ตัดสินใจเรียกเพื่อนขึ้นฝั่ง

“อีก 5 นาทีๆ เดี๋ยวเราขึ้นเลย” ด้านมาริโน่ก็ยอมแต่โดยดีเนื่องจากรู้สึกเหมือนกันว่าวันนี้เขาเล่นน้ำนานไปแล้ว

เมื่อเพื่อนบอกมาอย่างนี้แล้วเขาก็มีหน้าที่แค่รอจนกว่าเพื่อนจะขึ้นเท่านั้นแหละจะไปทำอะไรได้ล่ะ รายนี้นอกจากไก่ก็ไม่มีอะไรล่อให้ขึ้นมาได้แล้ว เทวินเลยเลือกนั่งรอที่หาดทรายต่อก็เหม่อมองไปทางทะเลที่มีร่างของเพื่อนสนิทเล่นน้ำอยู่ มาริโน่เป็นเพื่อนสนิทของเขามานานมาก นานมากจนใครหลายคนคาดไม่ถึงเลยล่ะ คิดแล้วก็นึกถึงตอนที่เจอกันตอนเป็นเด็กนั่นแหละ

ตอนนั้นเขาเจอกับมาริโน่ตอนอนุบาล มาริโน่หน้าไม่ได้คล้ายผู้หญิงแต่ติดที่ร่างบางก็มักจะโดนเพื่อนแกล้งอยู่ตลอดก็มีเขาเนี่ยแหละที่คอยช่วย ช่วงที่เขาเข้าไปเหมือนจะเป็นช่วงที่ใกล้งานกีฬาสีพอดี ทั้งห้องเลยหาตัวแทนไปแข่งแล้วรู้สึกเหมือนมาริโน่ก็อยากจะแข่งวิ่งด้วยแต่ก็ถูกเพื่อนขัดซะก่อน

‘พวกแกดูนะ มาริโน่น่ะ ตัวบางอย่างกับผู้หญิง’ หลังจากมีคนหนึ่งเปิดประเด็นคนอื่น ๆ ก็เริ่มตามมาทับถม

‘ใช่ๆ มาริโน่เป็นผู้หญิงๆๆๆ ฮ่าๆ’

‘ตัวบางแบบนี้จะไปทำอะไรได้ แข่งอะไรก็แพ้คนอื่นหมดแหละ’

‘อย่ามาดูถูกเรานะ เราแข็งแรงเราแข่งได้’ มาริโน่แย่ง

‘ไม่เอาหรอกไปแข่งขายหน้าเขาเปล่าๆ เดี๋ยวห้องเราก็แพ้มาจะทำไง’

‘แต่เราอยากแข่งไง เราจะแข่ง’ เมื่อมาริโน่ไม่ยอมล้มเลิกความคิดที่จะแข่งเพื่อนบางกลุ่มก็เริ่มเข้ามาหาเรื่อง แต่เขาก็เข้าไปช่วยได้ก่อนมาริโน่จะโดนแกล้งไปมากกว่านี้

‘พวกนายน่ะกลัวแพ้มาริโน่มากกว่า ถึงไม่ยอมให้เขาแข่ง’

‘แกเป็นใครมายุ่งทำไม’ หัวโจกในกลุ่มนั้นถามเขา

‘เป็นเด็กไหมแต่ว่ายืนฟังมานานแล้วไม่ยุติธรรมไปหน่อยหรอ ไม่ยอมให้เพื่อนแข่งเนี่ย’

‘แล้วทำไมต้องยอมห้องแพ้มาจะทำยังไง’

‘ฉันท้าพวกนานเลยถ้าให้มาริโน่แข่งแล้วแพ้ฉันจะยอมเป็นคนใช้ให้พวกนาน 1 เทอม’ ในเมื่อไม่ยอมกันตอนนั้นเขาเลยต้องงัดคำท้าขึ้นมา พวกเด็กเวลาได้ยินคำท้าก็ชอบทั้งนั้นแหละ

‘ได้พวกฉันยอมก็ได้ แต่แกอย่าลืมที่บอกไว้ล่ะ’

‘แน่นอน’ หลังจากได้ข้อตกลงกลุ่มนั้นก็เดินจากไปเหลือแต่เขากับมาริโน่

‘ขอบใจนายมากนะที่ช่วยเรา’

‘ไม่เป็นไรหรอกฉันเต็มใจช่วย’

‘อื้ม ว่าแต่นายชื่ออะไรหรอ เพิ่งมาใหม่หนินา’

‘ใช่ ฉันชื่อ เทวิน’

‘หวัดดีเทวิ เรามาร์นะ มาริโน่ มาเป็นเพื่อนกันเถอะ’

‘อืม ได้สิมาริโน่’

หลังจากนั้นพวกเขาก็เป็นเพื่อนกัน พอถามว่าทำไมอยากแข่งมาริโน่ก็บอกว่า ‘ไม่รู้เหมือนกันแต่ว่ามีความรู้สึกว่าชอบการแข่งขัน’ เมื่องานกีฬาสีมาถึงมาริโน่ก็ได้ลงแข่งสมใจอยาก ผลสรุปก็คือมาริโน่คว้าที่ 1 มาให้ห้องได้ ทุกคนในห้องมาร่วมยินดีกับมาริโน่กันหมด หลังจากนั้นเวลากลุ่มนั้นจะเข้ามาแกล้งอะไรอีกก็มีเขาที่ช่วยกันคนพวกนั้นออกไปให้ห่างจากมารอโน่สุดท้ายคนพวกนั้นก็หายไป

.

.

.

“วิน”

“วิน!”

“ห้ะๆ เรียกทำไม” เขาที่ตกใจกับเสียงเรียกก็ได้ถามออกไป

“ก็วินอะแหละนั่งเหม่ออะไรเนี่ย เราเรียกตั้งนานแล้ว”

“คิดเรื่องที่เราเจอกันตอนเด็กๆ นั่นแหละ คิดแล้วตลกดี ตอนนั้นแกโดนแกล้งเยอะมากดีนะที่ฉันช่วยไว้”

“ก็ใช่น่ะสิไม่เข้าใจว่าทำไมต้องแกล้งกันด้วยก็ไม่รู้” พูดจบก็ทำหน้าบึ้งตึง

“ฮ่าๆๆ ตอนนี้ก็ไม่มีใครมาแกล้งแล้วหนิ เลิกทำหน้าบึ้งได้แล้ว”

“ก็วินจะพูดถึงทำไมล่ะ” มาริโน่บ่นเสียงเบา แต่เข้าก็ยังได้ยินอยู่ดี

“อ่ะๆ ฉันผิดเองก็ได้ แต่ตอนนี้มาคุยเรื่องการแข่งเซิร์ฟดีกว่า” เพื่อไม่ให้เพื่อนหน้าบึ้งไปมากกว่านี้เขาต้องเปลี่ยนเรื่องให้เร็วที่สุด

“เออใช่ เกือบลืมไปแล้วนะเนี่ย ว่าแต่เขาเป็นวันไหนนะ”

“เหมือนว่าจะเปิดพรุ่งนี้แหละแต่เดี๋ยวฉันช่วยดูเองแกแค่เอาเอกสารมาให้ฉันก็พอพวกรางวัลเก่าๆ น่ะ ต้องแนบหลักฐานไปให้เขาด้วย”

“ได้ๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราเอามาให้นะ วินใจดีจังเลยทำให้เราทุกอย่างเลย”

“นี่อ้อนฉันเพื่อใช้งานอะไรหรือเปล่าเนี่ย”

“บ้าหรอวินอะคิดมากกก เรารู้สึกขอบคุณวินเฉยๆ”

“เชื่อจ้ะเชื่อ”

“จริง ๆ นะวินทำให้เราทุกอย่างเลย เราขอบคุณมากนะรักวินที่สุดเลยยยยย” สิ้นเสียงพูดมาริโน่ก็กระโจนเข้ามากอดเขาอย่างรวดเร็ว อยากจะดีใจหรอกนะที่คนที่ชอบมากอดแบบนี้แต่ว่าถ้าปล่อยให้กอดนานกว่านี้เขาจะคิดดีไม่ได้ซะก่อนน่ะสิ

“หยุดๆ ออกไปเลยนะแก ตัวแกเปียกน้ำขนาดนี้ยังมากอดฉันอีกเสื้อฉันเลอะไปๆ”

“แหะๆ โอเคแยกย้ายกันกลับบ้านดีกว่า”

















Talk: เทวินเป็นคนมีความลับแหละดูออก ตอนนี้เขียนสั้นๆ ให้ดูความคิดเทวินบ้างนะคะ บทหน้าเราก็จะได้เห็นพระเอกบ้างแล้ว
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-05-2020 16:51:09 โดย Mmsweety »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
 :3123:
 :katai2-1:

ออฟไลน์ Mmsweety

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
บทที่ 4
ดวงดาวกับการสบตา

และแล้วก็วันแข่งขันก็เข้ามาใกล้เสียแล้ว วันนี้ทั้งมาริโน่และเทวินจะต้องออกเดินทางไปยังเกาะอคราเดียสถานที่จัดการแข่งขัน โดยที่เทวินมานอนที่บ้านเขาตั้งแต่เมื่อวานจะได้ง่ายต่อการเดินทางไม่ต้องมีใครมานั่งคอยอีกคน

“เตรียมของกันครบแล้วใช่ไหม”

“เรียบร้อยแล้วแม่”

“ผมก็เตรียมเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน” ทั้งเทวินแล้วมาริโน่ต่างก็ตอบคำถามของลิซ

“ไปที่นู่นก็ช่วยกันดูแลตัวเองนะ ต่างถิ่นทำอะไรไม่เป็นก็ดูๆ คนอื่นด้วยว่าเขาทำกันยังไงรู้ไหม”

ทั้งเขาแล้วก็เทวินต่างก็พยักหน้าขึ้นลงเป็นคำตอบให้ลิซ

“แกอยู่กับป้าลิซไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปทำเรื่องลงทะเบียนขึ้นเรื่องทางด้านนู้นก่อน” เทวินบอกพลางชี้นิ้วไปทางที่ตัวเองจะไปให้ลิซและมาริโน่มองแล้วก็เดินจากไป

“ดูแลตัวเองดี ๆนะ ไม่ต้องหวังชนะมากถ้ารู้สึกว่ามันเสี่ยงหรืออันตรายก็ให้พอเข้าใจไหม” ลิซย้ำเตือนลูกชายอีกครั้ง

“รู้แล้วแม่ มาร์ประเมินตัวเองได้ว่าตรงไหนควรพอ”

“ให้จริงเถอะ”

“จริงแน่นอนอยู่แล้ว แต่แม่ก็รอดูรางวัลมาร์ได้เลย”

“เดี๋ยวแม่จะรอดูแต่ตอนนี้ไปขึ้นเรือได้แล้ว เทวินเขาโบกมือเรียกเราอยู่นู่น” ลิซพูดพร้อมกับยกมือชี้ให้มาริโน่มองไปทาเทวิน

“มาร์! ขึ้นเรือได้แล้ว ผมไปแล้วนะป้าลิซ!” หลังลิซพูดจบเสียงของเทวินก็ดังขึ้น

“มาร์ไปแล้วนะแม่แล้วจะรีบกลับมา” พูดจบเขาก็เดินไปกอดแม่ของเขา ก่อนจะเดินขึ้นเรือตามเสียงเรียกของเทวิน

เมื่อขึ้นมาบนเรือมาริโน่ก็กวาดสายตามองรอบข้างก่อนจะพูดขึ้น

“คนไปเยอะเหมือนกันนะเนี่ย แต่ส่วนใหญ่ก็หน้าเดิม ๆ เหมือนที่เคยเจอตอนแข่งรอบล่าสุดเลย”

“จริงทุกคนก็อยากจะได้รางวัลในการแข่งครั้งนี้ทั้งนั้นแหละ” มาริโน่พยักหน้าให้เทวินรู้ว่าเขาเห็นด้วย

“แต่ว่าตอนนี้ไปหาอะไรกินดีกว่าเราหิวแล้วอะ” เขาพูดพร้อมกับลูบท้องตัวเองสองสามที

ทั้งสองก็ได้เดินไปทางโซนอาหารแล้วก็ลงมือจัดการอาหารเหล่านั้นท่ามกลางสายตาของคนภายในเรือที่มองอย่าตะลึงมายังชายหนุ่มสองคนที่ดูจากหุ่นแล้วไม่น่าจะกินได้เยอะขนาดนี้น่ะสิ หลังการอิ่มแล้วทั้งคู่ก็ไปพักผ่อนรอเวลาที่เรือจะเดินทางถึงเกาะอคราเดีย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เกาะอคราเดีย

“หาววว ถึงสักที” มาริโน่พึมพำพลางยืนบิดไปมาเพื่อยืดเส้นยืดสายจากการเดินทางนานหลายชั่วโมงกว่าที่พวกเขาจะมาถึงที่นี่ก็เป็นช่วงบ่ายที่เกือบจะเย็นเสียแล้ว

“เดี๋ยววันนี้เราก็ไปพักที่บ้านพักกันเลยวันนี้เขาให้พักก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยลงทะเบียนแล้วก็ตรวจเช็คร่างกาย” เมวินมองซ้ายมองขวาแล้วก็พูดขึ้น

แล้วชายหนุ่มทั้งสองคนก็เดินมุ่งหน้าไปยังบ้านพักพร้อมกับผู้แข่งขันคนอื่นที่เดินทางมาพร้อมกับพวกเขา ทางผู้จัดการแข่งขันในครั้งนี้จัดให้ผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนพักคนละบ้านเลยก็ได้ถึงความเป็นส่วนตัว แต่ถ้าใครที่มาเป็นคณะอย่างเช่น มาจากสถาบันเดียวกันก็สามารถของอยู่ด้วยกันได้

“โห บ้านใหญ่ใช้ได้นะเนี่ย ไม่เหมือนตอนก่อนที่เคยไปแข่งเลยได้อยู่แต่ห้องเล็ก ๆ” มาริโน่ที่กำลังตื่นเต้นกับบ้านพักที่พวกเขาได้ก็พูดขึ้น

“ก็จริงผู้จัดรอบนี้คงเงินหนาน่าดู” เทวินแสดงความเห็นบ้าง

“เราไปเก็บของกันดีกว่าแล้วเดี๋ยวไปเดินสำรวจรอบ ๆ กับทิศทางของทะเลดู”

“โอเค” มาริโน่ได้ยินดังนั้นก็ตอบตกลงพร้อมพยักหน้าเพราะเขาก็ต้องการจะไปสำรวจทะเลที่นี่อยู่เหมือนกัน



























หลังจากเก็บของเสร็จทั้งคู่ก็ค่อยๆ เดินเลียบบ้านพักมายังทะเลที่อยู่ใกล้

“อื้อฮือ คลื่นแรงใช้ได้นะเนี่ยแกคิดว่าไง”

“เราก็ว่าแรงแต่ว่านะ คลื่นแค่นี้ทำอะไรเราไม่ได้หรอก” มาริโน่ตอบอย่างมั่นใจเพราะเขาน่ะโตมากับทะเลเชียวนะ

“อย่างประมาทไป คลื่นทะเลแต่ละรอบไม่มีใครคาดการได้หรอกนะ คนที่พลาดตอนแข่งมีเยอะแยะ”

“เรารู้น่า”

ทั้งคู่ก็ยืนทอดสายตาไปกับทะเลอยู่สักพัก มาริโน่ก็รู้สึกแปลกๆ จึงหันมองไปมาจนไปเจอกับคนคนหนึ่งที่กำลังเดินอยู่ที่ทางเดินทางด้านหลังของพวกเขา ผู้ชายร่างสูงใหญ่ดูแข็งแรงสีผิวน้ำผึ้ง ชายคนนี้มีผมสีบลอนด์ที่ยาวเกือบถึงกลางหลัง ‘เป็นผู้เข้าแข่งขันเหมือนกันหรอ’ มาริโน่ได้แต่คิดในใจ แต่คนคนนี้ก็ทำให้มาริโน่รู้สึกแปลกอย่างบอกไม่ถูกราวกับคุ้นเคยทั้งยังให้ความรู้สึกน่าเกรงขามในบางมุมอีกด้วยแต่ยังไม่ได้มองหน้าของอีกฝ่ายให้ชัดๆ ชายคนนี้ก็เดินผ่านไปแล้วพร้อมกับเสียงของเทวินที่ดังขึ้น

“มาร์! เหม่อไรเนี่ยจะแข่งอยู่พรุ่งนี้แล้วมาเหม่อแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย”

“ตอนแข่งไม่เหม่อหรอกน่า เมื่อกี้แค่เห็นคนคนหนึ่งเขาดูน่ากลัว ถ้าเขาเป็นคนมาแข่งเหมือนกันคงเป็นคู่แข่งที่อันตรายน่าดู”

“อะไรกัน ความมั่นใจที่จะชนะก่อนหน้านี้หายไปไหนหมดแล้ว”

“มั่นใจเหมือนเดิมแหละน่า แค่บอกว่าเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวเฉยๆ ไหมล่ะ”

“แล้วนี่แกจะกลับห้องเลยไหมหรือว่ายังไง” เทวินที่คิดว่าออกมาสำรวจพื้นที่พอแล้วได้เอ่ยปากถาม

“เราว่าจะอยู่ที่นี่อีกสักพัก วินกลับไปก่อนก็ได้นะ”

“ฉันว่าจะไปถามข้อมูลสิ่งที่เราต้องทำวันพรุ่งนี้เพิ่มสักหน่อย ไว้เจอกันที่ห้องเลยแล้วแล้วกันไปละ” แล้วเทวินก็เดินหายไป

มาริโน่ที่ตอนนี้เปลี่ยนจากยืนมาเป็นนั่งมองทะเลแล้วเขาต้องการซึมซับกับบรรยากาศทะเลของที่นี่อีกสักหน่อย แต่ถ้าถามว่าทำไมเขาไปลงไปสร้างความคุ้นเคยในทะเลแล้วละก็เพราะว่าเขาต้องการเก็บแรงไว้ใช้ในการแข่งในวันพรุ่งนี้มากกว่าน่ะสิ การแข่งขันที่จะเกิดขึ้นมีอยู่ 2 รอบ รอบแรงก็คือวันพรุ่งนี้ที่จะเป็นการแข่งเพื่อคัดตัวไปแข่งต่อในวันถัดไปนั่นเอง เมื่อคิดว่าดื่มด่ำกับบรรยากาศพอแล้วเทวินก็ลุกขึ้นยืนแล้วก็เดินกลับไปยังที่พักของเขาเอง



















“เดี๋ยวแกต้องเข้าไปคัดตัวแล้วนะ รอบนี้น่าจะชิล ๆ ไม่มีอะไรมากแต่ก็ทำให้เต็มที่ล่ะ” เทวินบอกกำหนดการในการคัดตัวให้เขาฟัง

“ในที่สุดก็จะได้ลงทะเลสักที” มาริโน่พูดอย่างดีใจแล้วจึงเดินไปรอประกาศชื่อให้ลงทะเลไปโชว์ฝีมือเพื่อคัดตัวอยู่ที่หน้าชายหาดทันที ซึ่งรอได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงประกาศเรียกขึ้น

ใกล้แล้ว

เขาใกล้จะได้แสดงท่าที่เขาซุ่มฝึกมานานโดยที่เทวินโค้ชของเขาไม่เคยรู้



‘ต่อไปเชิญคุณมาริโน่ หมายเลข 2005 ไปยืนประจำที่ที่หน้าหาดแล้วรอเสียงสัญญาณให้ลงทะเลได้เลยค่ะ’

สิ้นเสียงประกาศมาริโน่ก็ขยับตัวเพื่อเป็นการยืดเส้นยืดสายก่อนจะเดินไปหยิบกระดานโต้คลื่นของตัวเองที่ได้ทำการทาแว็กซ์และใช้หวีของตัวเองทำให้เกิดรอยบนกระดานโต้คลื่นเพื่อไม่ให้กระดานลื่นจนเกินไปไว้อยู่แล้ว จากนั้นก็เดินไปยืนรอหน้าหาดตามคำประกาศเพื่อรอสัญญาณ เมื่อมาหยุดอยู่ที่หน้าหาดแล้วเขาก็ทำการใส่ลีซหรือก็คือสิ่งที่จะยึดข้อเท้าของเขาไว้กับกระดานโต้คลื่นไว้ที่ขาตัวเองเพื่อเพิ่มความปลอดภัยให้กับตัวเองทันที



ปี๊ด!!

มาริโน่ลงทะเลไปแล้วตอนนี้เขาอยู่ในท่าแพดเดิลเอาต์หรือก็คือการนอนราบบนแผ่นกระดานแล้วก็ใช้แขนของตัวเองวักน้ำเป็นแรงส่งให้กระดานโต้คลื่นที่ไปยังจุดไลน์อัพเพื่อรอคลื่นลูกใหม่ที่กำลังจะเกิด รอได้สักพักเขาก็ตัดสินใจเลือกคลื่นลูกข้างหน้าของตนที่มีขนาดกำลังดีไม่ใหญ่หรือว่าเล็กเกินไป หลังจากการเลือกคลื่นได้แล้วใช้มือวักน้ำให้เร็วขึ้นจนเหมือนเขาใช้แขนเป็นการพายกระดานให้เร็วขึ้นเพื่อให้กระดานของเขาจับกับคลื่นได้หรือเรียกว่าการเทคออฟ เมื่อตอนนี้ที่คลื่นใกล้จะถึงแล้วเขาคือยืนขึ้นบนแล้วทรงตัวอยู่บนกระดาน สุดท้ายคลื่นที่เริ่มสูงขึ้นจนกำลังจะถึงจุดพีคสุดของความสูงของคลื่นลูกนี้ เขาก็ได้จังหวะแล้วก็ทำการตีลังกาไปพร้อมไม้กระดานแล้วกลับลงมาทรงตัวบนคลื่นได้สำเร็จ

เยี่ยม! เขาทำสำเร็จ

เท่านี้แหละการโชว์โต้คลื่นที่เขาต้องการโชว์เพื่อเป็นการคัดตัวได้จบแล้ว เมื่อคลื่นหมดเขาก็ทำการแพดเดิลเอาต์อีกรอบเพื่อกลับเขาฝั่ง

เสียงตะโกนเชียร์ของผู้คนบนฝั่งก็ดังขึ้นหลังจากเขาโชว์เสร็จ เนื่องจากทุกคนคาดไม่ถึงว่าจะมีคนเล่นท่านี้ในรอบคัดเลือกที่ยังไม่ต้องโชว์อะไรมากก็ได้ มันแสดงให้เห็นว่าการแข่งรอบหน้ามาริโน่จะต้องมีอะไรมาแสดงให้พวกเขาดูมากกว่านี้แน่นอน

เมื่อมาถึงฝั่งก็เจอกับเทวินที่ยืนรออยู่แล้ว

“ไอ้ท่าตีลังกานี่คืออะไรห้ะ ฉันไม่ได้บอกให้แกทำไม่ใช่หรอ”

“ฮ่าๆๆ ท่าสวยใช่ไหมล่ะ เราฝึกตั้งนานนะนั้น”

“แต่มันอันตรายไง พลาดขึ้นมาทำไง”

“ให้เราแสดงฝีมือบ้างไง”

“นี่มันแค่รอบคัดเลือกไงแกจะไปจริงจังทำไมล่ะ”

“เอาน่าๆ ไม่ทำแล้วโอเคไหม”

หลังจากฟังคำต่อว่าของเทวินจบเขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วก็พบกับคนคนหนึ่ง ผู้ชายผมบลอนด์ด้วยความที่ผม สีผิว ทั้งยังรูปร่างเป็นเอกลักษณ์ทำให้เขาจำได้ทันที คนเมื่อวานวันนี้มาด้วยเสื้อกล้ามสีขาวทำให้ปรากฏว่ามีรอยสักที่อยู่ตรงแขนด้านซ้ายแต่ก็ยังมองไม่ออกว่าเป็นลายอะไรเพราะเขาเห็นจากที่ไกลกันพอสมควร



ผู้ชายคนนั้นจ้องมา





เราสบตากัน



เหมือนมีมนต์สะกดเขาให้อยากมองดวงตาคู่นั้นต่อ



แต่ก็การจ้องตาก็ต้องเป็นอันสิ้นสุดลงเพราะเสียงประกาศชื่อที่ดังขึ้น

‘ขอเชิญคุณมาริโน่ หมายเลข 2005 ที่โต๊ะประกาศผลด้วยค่ะ’

สิ้นคำประกาศมาริโน่ก็หันไปทางทิศที่ชายคนนั้นอยู่อีกทีก็ไม่พบชายคนนั้นแล้ว เขาส่ายหัวไปมาแล้วก็เดินไปเพื่อฟังผลการคัดตัวพร้อมกับเทวินที่เดินนำเขาไปแล้ว

“นี่นะคะ บัตรเข้าแข่งรอบถัดไป เป็นการแข่งชิงรางวัลในวันพรุ่งนี้นะคะ” เธอพูดพลางยื่นบัตรมาให้เขาแล้วพูดต่อว่า

“เมื่อกี้ทำท่าได้สวยมากเลยนะคะ สำหรับวันนี้ไปพักได้เลยค่ะ” เธอยิ้มให้เขา

“ขอบคุณครับ” ทั้งเทวินและมาริโน่ก็เดินออกมา

“ฮันแหน่ มีสาวยิ้มให้ด้วย” เดินออกมาไม่กี่ก้าว เสียงเทวินที่แซวเขาก็ดังขึ้น

“เขาก็ยิ้มให้ตามมารยาทไหมล่ะ” มาริโน่พูดพลางส่ายหัว แล้วเขาก็เอาแต่นึกถึงดวงตาคู่นั้น...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“ในที่สุดข้าก็ได้เจอเจ้าแล้ว มาลาริน”













****************************************************************

Talk: เจอแล้วค่ะ พวกเขาเจอกันแล้วค่า รอดูตอนต่อไปได้เลยยยยยยยย

ออฟไลน์ Mmsweety

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
บทที่ 5
ดวงดาวกับการแข่งขันที่ไม่รู้ผล

ช่วงเวลาดินเนอร์ที่ผู้จัดงานได้เตรียมไว้ให้ผู้เข้าแข่งขันและผู้ติดตาม อาหารก็มีหลากหลายให้เราได้เลือกแต่เราต้องบริการตัวเองโดยการไปหยิบสิ่งที่เราต้องการแล้วนำกลับมาที่โต๊ะ อาหารส่วนใหญ่จะเน้นที่อาหารทะเลเพราะที่นี่เป็นเกาะและจับสัตว์ทะเลได้เยอะเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

“ว่าแต่วันนี้แกยังจะไปเดินที่ชายหาดอีกไหมเนี่ย”

“ไม่ล่ะ เราว่าจะพักน่ะวิน รู้สึกอยากเก็บพลังงานเอาไว้เยอะๆ”

“แล้วพรุ่งนี้แกจะโชว์อะไรอีกในเมื่อวันนี้จะโชว์ตีลังกาซะอลังการไปแล้ว” เทวินพูดในขณะที่ปากก็ยังกินไม่หยุด

“เออน่าเดี๋ยววินรอดูเลย เราเตรียมไว้อย่างดีเลยแหละ”

“อย่าให้มันผาดโผนไปล่ะ ฉันยังไม่อยากกลับไปหาป้าลิซเดี๋ยวบอกว่าแกเกิดอุบัติเหตุหรอกนะ”

“รู้แล้วน่า รีบๆ กินแล้วไปนอนดีกว่า”

ในใจเทวินก็รู้สึกไม่ค่อยจะเชื่อใจเพื่อนตัวเองซะเท่าไหร่เพราะมาริโน่ชอบจะโชว์อะไรที่มันเกินตัวและอันตรายไปเสียหน่อยคงไปแต่ภาวนาว่าจะให้มันเกิดอุบัติเหตุเลย







เกือบรุ่งเช้ามาริโน่ที่กำลังหลับอยู่บนเตียงของตัวเอง

‘.ข้า.....เจ้า... ....ริน’

มาลารินที่เหมือนได้ยินเสียงคนกระซิบข้างหู้แต่ก็ยังไม่รู้ว่า ประโยคนั้นคืออะไร ก็ตั้งใจฟังอีกรอบ

‘ข้ารักเจ้า’

เขาได้แต่นอนคิ้วขมวดงุนงงให้กับประโยคที่เขาได้ยิน แล้วเขาก็หลับต่อโดยไม่สนใจอะไร

จนได้ยินเสียงดังขึ้นข้างหู

‘ข้าตามหาเจ้าพบแล้ว มาลาริน’

เฮือก

เขาเหลือบตาไปดูนาฬิกา

ตี 3 ให้ตายเถอะ

“เมื่อกี้ฝันหรอ แล้วประโยคในฝันก็แปลกๆ ด้วย” มาริโน่ได้แต่พูดกับตัวเองด้วยเสียงเบาเพราะกลัวว่าเพื่อนจะตื่นมาด้วย

คิดได้สักพักก็เผลอหลับไป













‘เอาละค่ะ วันนี้เป็นวันสุดท้ายในการแข่งขันแล้ว ผู้เข้าแข่งขันทุกคนพร้อมนะคะ’

‘เดี๋ยวขอเชิญผู้เข้าแข่งขันทุกคนแสตนบายรอที่ซุ้มใกล้ๆ กับที่ประกาศผลได้เลยค่ะ’

เสียงประกาศจบลงพร้อมผู้เข้าแข่งขันหลายคนที่เดินไปยังซุ้มที่ประกาศ

ในวันนี้การแข่งขันจะตัดสิ้นได้เลยว่าเขาจะได้รางวัลไหม วันนี้เป็นการแข่งที่จัดกลุ่มคนไว้เป็นแต่ละประเภท ทั้งแบบที่ต้องทำท่าตามที่กำหนดแล้วก็อิสระ ส่วนเขาอยู่ในประเภทอิสระที่จะโชว์อะไรก็ได้

“พร้อมใช่ไหมวะมาร์”

“พร้อมดิ เราเตรียมมานานมากต้องพร้อมอยู่แล้ว”

ผ่านมาได้สักชั่วโมงหนึ่งก็มีคนสลับสับเปลี่ยนลงไปทำการแสดงแต่ก็ยังไม่ถึงคิวของมาริโน่ เขาได้แต่นั่งรอแล้ววางแผนการโชว์

‘ลำดับต่อไปเชิญคุณมาริโน่ 2005 รอทำการแสดงที่จุดที่กำหนดไว้ได้เลยค่ะ’

ถึงเวลาที่เขาจะได้โชว์สักที

เขาเตรียมตัวตามลำดับเฉกเช่นเมื่อวานและตอนนี้เขาก็มาอยู่กลางทะเลเป็นที่เรียบร้อย

ตอนนี้มีคลื่นกำลังมาซึ่งมันกว้างมากแต่มีขนาดไม่ค่อยสูงซึ่งปกติเราต้องรออีกสักพักให้คลื่นมีความสูงมากกว่านี้ก่อนแต่ตอนนี้เขาได้เทคออฟทำการจับคลื่นและยืนขึ้นบนกระดานเป็นที่เรียบร้อย ท่ามกลางเสียงตะโกนของคนที่อยู่บนฝั่งเพราะการทำแบบนี้มันบ้ามาก

ทันได้นั้นคลื่นก็ม้วนลงมา

ผ่านไปสักแปป

เขายังที่ยังไม่โผล่ออกมาจากคลื่น

เสียงตะโกนดังขึ้นอีกครั้ง

‘คุณมาริโน่ 2005 ยังปลอดภัยไหมคะ’

‘ไลฟ์การ์ดเตรียมพร้อมเพื่อช่วยเหลือ’

‘เอ๊ะนั่นเขา’

มาริโน่ที่ทำการโชว์โดยการโต้คลื่นผ่านใต้คลื่นที่ม้วนกลับลงมาเป็นอุโมงค์ตามความยาวของคลื่น ซึ่งเมื่อสุดทางของอุโมงค์แล้วเขาก็ได้เจอกับคลื่นอีกลูกแล้วได้ทำการทรงตัวบนกระดานบังคับให้มันไปทางที่เขาต้องการ ตอนนี้เขาจึงมาถึงจุดที่สูงสุดของคลื่นแล้วก็บังคับกระดานต่อไปจนคลื่นหายไป

‘เฮ้!!’

ทุกคนต่างทรงเสียงตะโกนให้กับการแสดงของเขา เนื่องจากไม่เคยมีใครทำแบบนี้มาก่อนเลย

เมื่อเขามาถึงฝั่งก็ไม่ต้องเดาเลยตอนนี้เขากำลังโดนเทวินบ่นจนหูชาไปแล้ว

“ขอโทษนะคะ ฉันมาจากนิตยสารกีฬาขอถ่ายภาพคุณหน่อยได้ไหมคะ การแสดงเมื่อสักครู่มันสวยมากเลยค่ะ”

“ได้ครับ”

มาริโน่ก็ได้จัดท่าทางให้หญิงสาวได้ถ่ายภาพของเขา

“ขอบคุณนะคะ แล้วก็ขอให้ได้รับรางวัลค่ะ” เขายิ้มส่งหญิงสาว

เมื่อหันหน้ากลับมาก็พบกับใบหน้าบึ้งตึงของเทวิน

“แกแย่มากทำให้ฉันเป็นห่วงอย่างงี้ได้ยังไงห้ะ”

“ยกโทษให้เราเถอะนะๆ วิน เราเตรียมมานานมาก”

“แต่เรื่องนี้ถึงหูป้าลิซแน่” ลิซไม่เคยรับรู้ว่าการแสดงที่มาริโน่ได้ทำน่ากลัวขนาดไหนเพราะเขาไม่เคยบอก เขาไม่อยากให้แม่เป็นห่วง แต่ครั้งนี้คงต้องยอมเพราะดูท่าทางเทวินแล้วคงโกรธเขามาก

เขาได้แต่พยักหน้าอย่างยอมจำนนแล้วเดินตามหลังของเทวินเพื่อกลับที่พักไปพักผ่อน

ผลของการแข่งขันพวกเขาต้องรอประกาศและรับรางวัลในวันพรุ่งนี้ เนื่องจากการแข่งครั้งนี้มีผู้เข้าแข่งขันเยอะจนผู้จัดไม่สามารถประกาศผลในวันนี้ได้













เมื่อมาถึงบ้านพักเทวินก็เอ่ยปากถามขึ้น

“แล้วแกจะไปเดินเล่นที่ไหนอีกไหมเนี่ยหรือว่าจะอาบน้ำเลย”

“เราว่าจะนั่งพักอีกสักพักแล้วค่อยอาบน้ำก่อน”

"แล้วก็เดี๋ยวค่อยไปกินข้าวเย็นๆ หน่อยโอเคไหม"

เขาพยักหน้าขึ้นลงให้เทวิน

“งั้นเดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อนแล้วกันวันนี้ร้อนกว่าเมื่อวานอีกฉันเดี๋ยวตัวไปหมด”

“ได้ๆ” เขาก็นั่งพักด้วยการนั่งฟังเพลงแล้วหลับตาเพื่อพักสายตาสักครู่











ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

มาริโน่จึงค่อยๆ ลืมตาแล้วมองหาเทวินหวังจะให้เพื่อนไปเปิดประตูให้ แต่ก็พบว่าเทวินยังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำอยู่ เห็นดังนั้นเขาก็เดินไปที่ประตูเพื่อเปิด

แอ็ด

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” เอ่ยปากถามออกไปก่อนที่จะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

!!

ข้างหน้าเขาคือผู้ชายผมบลอนด์คนนั้นที่ข้างหลังเต็มไปด้วยผู้ชายที่ดูเหมือนบริการ์ดเต็มไปหมด

‘เป็นมาเฟียหรอ แล้วมีอะไรกับเขา’ มาริโน่ได้แต่คิดในใจ

“จำข้าได้ไหม มาลาริน”

“ห้ะ คุณเป็นใคร เรารู้จักกันหรอ”

“รู้จักสิ รู้จักดีเสียด้วย และเจ้าต้องกลับไปพร้อมข้า”

เขาพูดพลางหันหน้าไปสั่งลูกน้องทางด้านหลัง

“ซีล ซานจัดการซะ”

ในขณะที่เขายังงุนงงกับคำพูดของร่างสูงอยู่ผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหลังก็มาจับตัวเขา พร้อมกับที่เขาได้กลิ่นบางอย่างจากนั้นก็สลบไป

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ทางด้านเทวินที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จออกมาก็พบว่ามาริโน่หายตัวไปแล้ว









**************************************************

Talk: ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามเราอยู่นะคะ ตอนนี้อาจจะสั้นแล้วดูห้วนไปหน่อย แต่พี่ไคแกไม่ได้อยู่กับมนุษย์แกเลยอาจจะห้วน ๆ ไปบ้าง อย่าว่าแกเลยนะคะ แกอายุเป็นร้อยแล้วเห็นใจคนแก่หน่อยยยยยยย
Enjoy reading ka

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-0
เอ้าโดนลักพาตัวไปแล้ว ไม่ผิดคนใช่ไหมไค 5555 เออสนุกดีอ่ะ น่าติดตามๆ ทำไมคนรักถึงหายไป มีอะไรไม่ชอบมาพากลป่าว รอหาคำตอบในตอนต่อๆไปเลย  :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Mmsweety

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
บทที่ 6
ดวงดาวกับเมืองใต้สมุทร

จากที่สลบไปตรงหน้าบ้านพักบัดนี้มาริโน่ก็ได้รู้ตัวแล้วว่าเขาโดน ลัก พา ตัว!! แต่แล้วความคิดก็เปลี่ยนไปหลังจากได้ลืมตาขึ้น

‘ที่นี่คือที่ไหน’

เขาตื่นขึ้นมาเขาก็พบว่าเขาได้อยู่ในน้ำเสียแล้ว และที่นี่ยังเป็นเหมือนห้องนอนที่มีทุกอย่างเหมือนห้องนอนปกติอีกด้วย เสียอย่างเดียวเตียงแข็งชะมัด ว่าแล้วมาริโน่ก็หันมองเตียงว่าทำไมถึงได้แข็งนักเขาก็พบว่าเตียงนี่มันทำจากเปลือกหอยที่มีสีเหมือนไข่มุกมีความเหลือบสีชมพูแล้วฟ้าอ่อนๆ

‘บ้า บ้าไปแล้วที่แบบนี้มันมีจริงที่ไหนกัน หรือตอนหลับไปสมองเขากระทบกระเทือน หรือเขาตายไปแล้ว’

สติแตกไปสักพักเข้าก็รู้สึกคุ้นชินขึ้นมาเสียอย่างนั้น ทั้งที่ที่เขาอยู่ในตอนนี้ยังเหมือนกับในความฝันเสียอีก

‘ที่นี่มันมีอยู่จริงด้วยหรอ’ แต่ความสงสัยก็ยังไม่หมดไป

‘หรือเรายังฝันอยู่’

มาริโน่ไม่ได้เสียเวลากับความคิดนั้นนานคิ้วของเขาก็ขมวดขึ้นเนื่องจากมีผู้ชาย 2 คนเดินเข้ามาหาเขา มัน 2 คนที่เดินมาหาเขาที่หน้าบ้านพักเลยนั่นแหละ

“ท่านมาลารินฟื้นแล้ว รู้สึกอย่างไรบ้างท่าน” ผู้ชายคนแรกกล่าว

เขาไม่ได้ตอบคำถามแต่ก็ยังทำหน้างุนงงทั้งยังมองทั้ง 2 คนไปมา ได้แต่คิดในใจว่า ‘2 คนนี้พูดเรื่องอะไรกัน ทั้งยังสรรพนามข้าข้าเจ้าเจ้านั่นอีก เหมือนผู้ชายผมบรอนด์คนนั้นเลย’ ที่มาริโน่ไม่ได้สงสัยสรรพนามแปลกๆ ที่เกิดขึ้นหน้าบ้านพัก เพราะในตอนแรกเพราะยังตกใจอยู่ว่าคนเรานี้บุกมาหาเขาทำไม

“เจ้านี่ก็ไม่มีมารยาทเลยนะเราควรจะแนะนำตัวก่อนสิ อย่าลืมจำอะไรไม่ได้”

“ข้าก็ลืมไป โปรดอภัยให้ข้าด้วย ข้ามีนามว่าซาน” ซานพูดพร้อมกับโค้งหัวให้

“และข้าคือซีล” ว่าจบก็โค้งหัวลงเช่นเดียวกับซาน

“พวกคุณเป็นใคร จับเรามาทำไม แล้วที่นี่คือที่ไหน หรือเราตายไปแล้วที่นี่คือสวรรค์หรอ ตายใช่ตายแล้ว ข้าตายแล้วหรอ ฮืออ ข้าจะตายได้ยังไงข้ายังไม่รู้ผลการแข่งเลย ข้ายังอยากได้รางวัลที่ 1 อยู่เลยนะ” หลังจากพรั่งพรูความในใจออกมาหมดพร้อมกับน้ำตาที่กำลังไหล

ซีลและซานก็ตกใจไม่คิดว่าเขาจะสติแตกได้ขนาดนี้

“ใจเย็นก่อนท่าน ท่านยังไม่ได้ ที่นี่คือใต้สมุทร”

“ฮะ ฮึก ใต้สมุทรหรอ อย่ามาหลอกเรามันจะมีจริงได้ยังไง ฮึก”

“ท่านตั้งสติก่อนนะท่านมาลาริน”

“แล้วนี่อีกรู้จักอีกชื่อหนึ่งของเราได้ยังไงกันชื่อนี้มีแต่แม่ของเราเท่านั้นที่รู้นะ”

“เรื่องนี้มันอธิบายยากแต่เอาเป็นว่าพวกข้ารู้แล้วกัน”

“พวกข้าจะค่อยๆ ตอบคำถามที่ท่านถามละกัน”

“อย่างแรกคือพวกเราเป็นองครักษ์ของท่านไค”

“ท่านไคนี่เป็นใคร”

“เป็นราชาของใต้สมุทรแห่งนี้”

เขาพยักหน้า

“อย่างที่สองคือท่านยังไม่ตาย” ซีลกล่าว

“อย่างสุดท้ายคือท่านไม่ต้องเสียใจเรื่องรางวัลเพราะข้าในคนไปสืบท่านได้รางวัลที่ 1 ซึ่งเพื่อนของท่านเป็นคนไปรับรางวัลมาแล้ว”

“เราได้ที่ 1 หรอ เย้ๆ” มาริโน่ถามขึ้นพร้อมกับที่ซีลและซานต่างพยักหน้า

“แล้วพาเรามาที่นี่ทำไม”

“คือท่านเป็นคนรักของท่านไค”

“ห้ะ เดี๋ยวก่อนนะ คนรักตอนไหนเราไม่เห็นรู้เลย”

“ท่านเป็นคนรักของท่านไคก่อนหน้าตอนที่ท่านใครยังอยู่ในช่วงวัยรุ่น แต่พอเมื่อ 50 กว่าปีที่แล้ว ท่านหายตัวไป”

“เดี๋ยวๆๆๆ 50 ปี ฮ่าๆ พวกคุณเล่นตลกหรอ เราเพิ่งอายุ 25แล้ว 80ปี ที่แล้วแสดงว่าท่านไคอะไรนั่นไม่กลายเป็นตาลุง หรือคุณตาแก่ๆ แล้วหรอ”

“ชาวเราที่ใต้สมุทรจะมีช่วงอายุที่ไม่เหมือนคนบนบกสักเท่าไหร่นัก เราเข้าสู่วัยรุ่นตอนอายุ 30 และวัยผู้ใหญ่ตอนอายุ 70 ส่วนวัยชราเราก็ตอนอายุเข้าปีที่ 100 ซึ่งถ้าเทียบกับคนบนตอนนี้ท่านไคคงจะเพิ่งอายุ 35 เพียงเท่านั้น”

“โอเค เราเข้าใจอายุของพวกคุณแต่ที่เราไม่เข้าใจคือมันจะเป็นไปได้ยังไงเราเพิ่ง 25 คุณเข้าใจไหม”

“เรื่องนี้เดี๋ยวท่านไคคงจะมาคุยกับท่านเอง แต่ตอนนี้เชิญท่านเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อนเถอะ” ซานพูดพร้อมกับหันไปหาซีล

“นี่คือชุดของท่าน” ซีลจึงยื่นชุดมาให้กับเข้า

เขาที่เปิดชุดออกมามอง

“แน่ใจนะว่าเอามาถูกชุด นี่มันชุดผู้หญิงไม่ใช่หรอ”

“มันเป็นชุดของท่านเอง”

มาริโน่ทำหน้าไม่เชื่อ

จะให้เชื่อได้ยังไง ชุดนี้เป็นชุดที่มีแขนยาวขายาวสีขาวประกาย แต่มันเป็นชุดที่โชว์หน้าท้องไงล่ะ ถึงเขาจะไม่มีซิกแพคแล้วก็หน้าท้องแบบเหมือนผู้หญิงแต่เขายังเป็นผู้ชายจะให้มาใส่แบบนี้ได้ยังไง

“ใส่ชุดนี้เถอะท่านถ้าไม่พอใจเดี๋ยวข้ามีผ้าคลุมให้” ซีลพูดขึ้นก่อนที่เขาจะบ่นไปมากกว่านี้

“เดี๋ยวพวกข้าไปรอด้านนอกท่านเปลี่ยนเสร็จแล้วก็เดินออกไปหาพวกข้าแล้วกัน พวกข้าจะพาไปหาท่านไค”

ได้ยินดังนั้นเขาก็ยอมจำนน เดินไปเปลี่ยนชุดพอออกมาก็เห็นมีผ้าคลุมว่าอยู่บนเตียงเรียบร้อย เขาจึงไปหยิบมันมาใส่แล้วก็พบว่ามันเป็นผ้าคลุมที่ด้านหน้าไม่มีกระดุมหรืออะไรที่จะยึดผ้าทั้งสองข้างได้เล่น เท่ากับว่ายังไงคนอื่นก็จะมองเห็นท้องของเขาอยู่ดี

“ใส่ๆ ไปก็ได้ ก็ยังดีมีคลุมหน่อยเดี๋ยวค่อยๆ คอยปิดเอาแล้วกัน” มาริโน่ได้แต่บ่นกับตัวเองแล้วก็เดินไปทางประตู

“เชิญด้านนี้เลยท่าน ท่านไครอท่านอยู่แล้ว”

เมื่อเขาเข้ามายังห้องที่ ทั้งสองคนพามาเขาก็พบกับแท่นที่เหมือนเป็นบัลลังก์ตั้งอยู่ด้านหน้า พร้อมกับผู้ชายผมบลอนด์ที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่สักพักเหมือนคนคนนั้นจะรู้แล้วค่อยๆ หันหน้ามาหาเขา

“เอ่อ คุณคือ” มาริโน่เว้นจังหวะให้อีกฝ่ายตอบ

“ข้าคือไค” อ่อท่านไคอะไรนั่น ยังดีที่ยังไม่แก

“แล้วจับเรามาทำไม เห็น 2 คนนั้นบอกว่าให้มาถามท่าน”

“เพราะว่าเจ้าคือคนรักของเราไงมาลาริน”

“คุณรู้ได้ไงว่าเรากับคนรักของคุณเป็นคนเดียวกัน”

“สัญชาตญาณน่ะ ใต้สมุทรแห่งนี้ถ้าได้ผูกพันกันแล้วคนทั้งคู่จะมีจิตสัมผัสถึงวิญญาณอีกฝ่ายได้ แล้วข้าก็สัมผัสได้ว่ามาลารินคือเจ้า”

“ผูกพัน ผูกพันแบบไหน คงไม่ใช่..”

“ผูกพันก็ทำรักกันนั่นแหละ” มาริโน่ได้แต่อึ้งตาโต

“ละ ละ แล้วทำไมเราถึงจำไม่ได้ล่ะ อย่ามาอำเราไปหน่อยเลย”

“ข้าก็หาคำตอบเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน”

“แล้วเราต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนานเท่าไหร่”

“เอาเป็นว่าอยู่กับข้าสักพัก ถ้าเจ้ายังจำอะไรไม่ได้ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป” ไคที่ยอมจำนนเพราะถ้าสุดท้ายมาลารินของเขาจำอะไรไม่ได้เลยเขาก็ไม่อยากที่จะกักขังไว้

มาริโน่เห็นสายตาที่ดูเศร้าของไคก็เกิดรู้สึกเจ็บอย่างไม่รู้สาเหตุ

“เจ้าคงจะหิว เดี๋ยวข้าให้ซีลพาเจ้าไปหาอะไรกิน”

เหมือนมีพลังจิตเพราะไม่กี่วิที่ไคเพิ่งจะพูดจบประโยคซีลก็เดินเข้ามาพร้อมพามาริโน่ไปยังห้องอาหาร

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

[ไค]

ตัวเขาได้แต่ทอดสายตาไปยังมาลารินคนรักของเขาที่กำลังเดินออกไป

ตลอดเวลาที่มาลารินหายไป เขาก็เอาแต่คิดถึงแต่เรื่องเก่าๆ ที่ ทั้งเขาและมาลาริน

‘ข้ารักเจ้าไค ข้าจะแต่งงานกับเจ้าเอง’

‘เจ้าอยากมีลูกกี่คนข้าน่ะอยากมีสัก 3 คน ข้าชอบเด็ก ๆ ที่สุดเลย’

‘วันนี้ข้าทำของโปรดมาให้เจ้า เจ้าลองชิมดูสิว่ารสชาติเหมือนท่านแม่ของเจ้าทำหรือไม่’

บทสนทนาที่มาลารินชอบมาชวนเขาคุยเวลาที่เขาเครียด เขาจำมันได้ขึ้นใจเสมอมา

มาลารินหายไปก่อนวันที่พวกเขาจะได้แต่งกัน เขาได้แต่แปลกใจที่เป็นแบบนั้นเพราะทั้งเขาและมาลารินต่างก็รอการแต่งงานนั้นมานานหลายปี ในวันนั้นเขาต้องไปออกตรวจตามแนวปะการังเพราะตอนนั้นยังไม่ได้ขึ้นเป็นราชาแต่พอกลับมาก็พบว่ามาลารินหายไปแล้ว ช่วงแรกของการจากไปเขาแทบไม่เป็นอันทำอะไรจนสักพักถึงได้ดีขึ้น

“มันต้องมีวิธีที่ทำให้เจ้าจำข้าได้สิ” ไคได้แต่นั่งเครียด จากปกติที่เครียดเนื่องจากหามาลารินไม่พบ ครั้งนี้เขาต้องมานั่งเครียดที่จะหาวิธีใดให้คนรักจำเขาได้สักที

เครียดได้ไม่นานไคก็ได้แผนการใหม่ที่จะใช้กับคนรักของเขา

“ก่อนจะหมดเวลาที่ข้ากำหนดข้าขอลองสักครั้ง ลองทำให้เจ้ารักข้าเหมือนครั้งก่อน ถ้ามันยังไม่เป็นอย่างที่ข้าหวังวันนั้นข้าก็จะปล่อยเจ้าไปเอง”

เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็รีบเดินตามไปยังห้องอาหารทันที

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เมื่อมาถึงห้องอาหารซีลก็พาไปนั่งยังโต๊ะอาหารด้านหนึ่งพร้อมกับอาหารที่วางไว้แล้ว

“มีแต่ของชอบเราทั้งนั้นเลย นายรู้ได้ไง” ในขณะที่ซีลกำลังจะตอบไคก็เปิดประตูเขามา

“เจ้าเป็นคนรักของข้า ข้าก็ต้องรู้อยู่แล้วสิ”

มาริโน่ที่รู้สึกหน้าร้อนขึ้น จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง

“เรากินได้เลยใช่ไหม”

มาริโน่ที่ได้คำตอบเป็นการพยักหน้า ก็ลงมือจัดการกับอาหารบนโต๊ะจนหมด ก่อนจะนึกได้ว่าปกติเขาชอบกินผลไม้ตามหลังด้วยจึงหันอยากจะหันไปถามไค แต่เขาก็ต้องชะงัก

“กินข้าวเสร็จแล้วเจ้าต้องกินผลไม้ใช่ไหมล่ะ ข้ามีลูกพีชมาให้เจ้าด้วย” พูดพร้อมหยิบลูกพีชที่เตรียมมายื่นมาให้เขา

เขาได้แต่หยิบมันมาแล้วนั่งกินเงียบๆ แต่อยู่ดี ๆ ไคก็พูดขึ้น

“มาลารินเจ้าจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรข้าจะทำให้เจ้ารักข้าอีกครั้งเอง

“…”

“…”

ทั้งมาริโน่และซีลได้แต่ทำตาโตกับคำพูดที่ออกมาจากปากไค

“แล้วเจ้าน่ะไปทำงานของเจ้าไป ซีลเดี๋ยวข้าดูเขาเอง” ได้ทีไคก็ไล่ลูกน้องออกไป

ท่ามกลางสายตาอ้อนวอนของมาริโน่เพราะเขาไม่อยากอยู่กับไคแค่ 2 คน เขาต้องโดนหยอดอีกหลายรอบแน่นอน

.

.

.

.

.

.

.

ด้านของซีลที่เดินออกจากห้องอาหารด้วยอาการล่องลอย

“เฮ้ ซีลนี่เจ้าเป็นอะไรเนี่ย”

“เมื่อกี้ท่านไคบอกว่าจะจีบท่านมาริโน่”

“ห้ะ!”

ซีลหันไปพยักหน้าให้กับซาน

วันนี้ทั้งวันผู้คนตามทางเดินต่างพบเห็นชาย 2 คนเดินอย่างล่องลอยคล้ายมีแต่วิญญาณ

ไม่ให้ตกใจได้ยังไงก่อนหน้าที่ท่านไคไม่เคยจีบใครเลยน่ะสิ ที่ตอนนั้นมารักกับท่านมาลารินด้วยก็แพราะท่านมาลารินชอบท่านไคอยู่แล้วนั่นแหละ ท่านไคของพวกเขาน่ะอย่างกับท่อนไม้ ที่อยู่ดี ๆ วันหนึ่งก็เดินไปบอกว่ารักท่านมาลารินเลยแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย หลังจากเป็นแฟนกันก็ไม่เคยเห็นทำอะไรหวานๆ ให้กับท่านมาลารินเลยเนี่ยสิ แล้วอย่างนี้เจ้านายของพวกเขาจะจีบท่านมาลารินคนนี้ติดหรอ









#ตี๋ของเฮีย

************************************

เค้าจะรุกจีบแล้วนะคะ ตอนหน้าอาจจะรวบรัดไปหน่อยรอติดตามกันได้เลย

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามเรานะคะ

ENJOY READING :)

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-0
จำไม่ได้ กลับชาติมาเกิด หรือผิดคน เอาดีๆนะไค 5555555 จะจีบติดไหมหนอ เอาใจช่วยนะ  :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Mmsweety

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
บทที่ 7
ดวงดาวกับการโดนจับกิน

หลังจากมาริโน่อยู่ที่นี่ได้เกือบ 2 อาทิตย์เขาก็เริ่มชินกับสรรพนามข้าข้าเจ้าเจ้าจนพูดบ้างเสียแล้ว

แต่สิ่งที่ไม่คุ้นชินน่ะหรอก็ไคไง ทุกวันนี้ตอนเช้าเขาต้องนั่งเครียดว่าวันนี้จะเจอกับไครูปแบบไหน

แบบแรก ก็มาอ้อนเขาเหมือนลูกหมา ตามเกาะติดเขาทั้งวันไม่ปล่อย เวลาเขาทำหน้าโมโหใส่ก็ตีหน้าเศร้า ทำหูหางลู่ลงเหมือนหมา แต่ตอนไหนที่เขาอารมณ์ดีกับสิ่งที่เจ้าตัวทำให้ ไคก็ดีใจจนเหมือนหมาส่ายหางวิ่งรอบ ๆ เขาเลยน่ะสิ นี่ยังไม่รวมที่อ้อนมานอนตักเขาแล้วให้ลูกหัวให้หรอกนะ เหมือนหมาที่อยากให้เจ้านายลูบหัวเลยแหละ

ส่วนแบบต่อมานะ มาแนวสายเปย์ ตามหาของที่เขาอยากได้มาซะหมด ทั้งอาหาร ทั้งผลไม้ ของทุกอย่างที่เขาอยากจะได้ แล้วมีวันหนึ่งเอาดอกไม้มาให้เขาพร้อมกับเสียงบ่นของคนในปราสาทตามมาว่าใครตัดดอกไม้ในสวนซะเกลี้ยงหมด แล้วก็ได้คำตอบจากสายเปย์ว่า ก็ตัดเสร็จแล้วกำกิ่งแรงไปหน่อยกิ่งเลยงอเลยทำให้ต้นไม้ไม่สวยเจ้าตัวเลยต้องตัดจนหมดสวนถึงจะได้มา พร้อมกับมือที่เป็นแผลเต็มไปหมดลำบากเขาต้องมานั่งทำแผลให้เพราะเจ้าตัวไม่ยอมให้คนอื่นทำ

ล่าสุดมีมาให้เข้าเรียกตัวเองว่า ท่านพี่ อีกมาอ้างว่าตอนนี้ตนอายุมากกว่าเขาหลายสิบปี สุดท้ายเขาจะทำอะไรได้ก็ต้องเรียกไปนั่นแหละไม่งั้นก็วุ่นวายไม่จบ

แล้วยังมีอีกหลายแบบที่เขาต้องเจอเลยแหละ ถ้าถามว่าคิดยังไงกับที่ไคทำ ชอบไหมเขาก็ชอบแหละ แต่บางครั้งมันก็เยอะเกินไปเท่านั้นเอง แล้วเขายังกลัวว่าถ้าทำมากกว่านี้เขาอาจจะใจอ่านเร็วขึ้นก็เท่านั้น

“เจ้าแต่งตัวเสร็จหรือยัง วันนี้ข้ามารับเจ้าไปดูบ่อไฟ”

“เสร็จแล้วว่าแต่ใต้น้ำแบบนี้มีบ่อไฟด้วยหรอ”

“มี มันเอาไว้สร้างสมดุลใต้ทะเลเนี่ยแหละ”

“งั้นท่านพี่ก็นำข้าไปเถอะ”















เมื่อเขาเดินมาถึงด้านหน้าก็มีแต่ไฟเต็มไปหมดแต่เขาไม่ได้รู้สึกถึงไอความร้อนเลย แต่ไคก็บอกกับเขาว่าถึงมันชื่อบ่อไฟก็ไม่ได้ร้อนเหมือนไฟหรอก แค่ตั้งชื่อตามรูปร่างแค่นั้น

“เวลาเจ้าอยู่ที่นี่ห้ามเดินมาที่นี่คนเดียวเป็นอันขาด”

“ทำไมล่ะ”

“ก็ถ้าตกลงไปในบ่อไฟคนคนนั้นก็จะตายไม่เหลือแม้กระทั่งสัญญาณน่ะสิ”

“ได้ข้าจะจำไว้” ตอบตกลงไปแล้วเขาก็ยืนมองที่บ่อไฟที่ไม่มีความร้อนแต่มีพลังทำลายสูงทีเดียว อยู่ดีเขาก็มีความคิดหนึ่งขึ้นมาในหัว ‘คงเหมือนกับบางคนที่ดูไม่มีพิษภัยแต่ความจริงนั้นร้ายสุด’

เขาที่กำลังคิ้วขมวดให้กับความคิดแต่ความงุนงงก็หายไปกลายเป็นว่าตอนนี้เขาหน้าแดงขึ้นมาแทนเพราะอะไรน่ะหรอ ก็ไคน่ะสิอยู่ดีๆ ก็มาหอมแก้มเขา

“เจ้าทำหน้าเครียดข้าเลยนึกว่าเจ้าอยากให้ข้าหอมเจ้า”

“คะ คะ ใครเขาหอมให้หายเครียดกันเจ้านี่”

“แล้วนี่ทำไมเจ้าถึงหน้าแดงล่ะบ่อไฟนี่ก็ไม่ได้ร้อนนี่”

ท่านนี่ยังแซวข้าไม่หยุดอีก

“ขะ ขะ ข้าคงไม่สบายน่ะขอตัวกลับห้องก่อน” พูดจบเขาก็ชิงเดินหนี้ออกมาทันที

เหลือแต่ไคที่ยืนมองตามร่างบางแล้วก็ได้แต่อมยิ้ม





















“ซาน วันนี้ท่านพี่ยังทำงานมาเสร็จอีกหรอข้ารอกินข้าวอยู่นะ”

“อาจจะมีงานด่วน ให้ข้าไปตามให้เอาไหม หรือท่านจะลงมือกินก่อน”

“เดี๋ยวข้าไปตามเองดีกว่า” แล้วมาริโน่ก็เดินไปยังห้องทำงานซึ่งก็คือห้องที่มีบัลลังก์บลอนด์ที่เขาพบไคในวันแรกที่มานั่นแหละ

เมื่อเดินมาถึงเขาก็พบว่าประตูเปิดแง้มอยู่ เขาจึงเกิดความคิด ‘เอ๊ะ ประตูเปิดอยู่ด้วย ข้าแอบดูดีกว่า’ แต่เมื่อเดินไปใกล้ประตูมากขึ้นเขาก็ได้ยินเสียงเล็กๆ เหมือนผู้หญิงอยู่ในห้องดูก่อนที่เขาจะมองลอดช่องประตูไปพบกับไคที่มีหญิงสาวยืนอยู่ข้างๆ

‘ข้าคิดถึงท่านจังเลย’

‘ท่านพี่ชิมนี่สิ’ พร้อมทั้งหยิบขนมป้อนไค

‘วันนี้ข้าอยู่กินข้าวกับท่านนะ’

แล้วยังมีอีกหลายคำพูดที่ดูคุยกันอย่างสนิทสนม ในใจของเขาก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา

แต่!! เขาจะไม่ยอมเดินจากไปเหมือนนางเอกในละครที่แม่ของเขาดูหรอก เขาต้องไปเคลีย

มาริโน่ตัดสินใจเปิดประตูแล้วเดินมุ่งหน้าไปทางไค

“ไหนท่านพี่บอกเฝ้ารอก่อนกลับมาของข้าไง”

“ไหนบอกว่านานเท่าไหนก็จะรอให้ข้าจำท่านได้ไง”

“ไหนบอกว่าถึงข้าจำไม่ได้ก็จะจีบข้าไง ฮึก”

“ถะ ถะ ถ้าท่านมีคนรักอยู่แล้วท่านมาเล่นกับความรู้สึกข้าทำไม ฮึก หรือว่าท่านแค่รู้สึกผิดเลยตามหาข้าเท่านั้น” น้ำตาก็ค่อยๆ ไหลรินออกมา ถึงเขาจะยังจำอะไรไม่ได้แต่ว่า อีกฝ่ายประกาศแล้วว่าจะจีบเขา เขาก็ไม่ยอมให้มาเล่นกับความรู้สึกของเขาหรอก

ไคที่รีบลุกขึ้นจากแท่นพลักหญิงสาวคนนั้นออกแล้วเดินมาหาเขา

“ข้าไม่ได้มีความรัก นางแค่เป็นญาติห่างๆ ของข้าเพียงเท่านั้น”

“ข้าไล่นางไปไม่ได้เพราะข้าเห็นแค่หน้าท่านแม่”

“ข้ารักเจ้า”

“ข้ามีเพียงเจ้ามีเพียงเจ้ามาตลอด” พูดจบก็เดินมากอดเขาพร้อมกับโน้มตัวมายังหัวของเขาเพื่อประทับริมฝีปากลงมา

“ฮือ ฮึก ท่านโกหกข้าหรือเปล่า ไม่รู้ทำไมแค่ข้าเห็นท่านอยู่กับหญิงอื่นใจข้าก็เจ็บ เจ็บไปหมด” เขาผละหน้าตัวเองออกมาจากอกของไคเพื่อเอ่ยปากถาม

“จริงสิ ข้ารักเจ้าเพียงผู้เดียว” ไคพูดจบพร้อมกับเอามือมาเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้กับเขา พร้อมกับเขาก็ซบลงไปที่อกของไคต่อพร้อมกับความรู้สึกโหยหา

ไคชะงักและเงยหน้าขึ้นพร้อมกับตาที่โต และเขาที่หน้าเริ่มแดงขึ้นอย่างหนัก

“เจ้าเริ่มรักข้าแล้วใช่ไหม”

“ท่านรู้ได้ยังไงกัน”

“ก็ที่ใต้สมุทรนี้ถ้าได้ผูกพันกันแล้วเวลาที่ฝ่ายให้กำเนิดก็คือเจ้าเกิดความรู้สึกรักขึ้นมาจะหน้าแดงพร้อมที่จะทำการผูกพันกันอีก”

ตอนนี้มาริโน่ไม่มีสติที่จะฟังอะไรแล้ว พร้อมกับหน้าที่แดงและความร้อนในร่างกายที่เพอ่มขึ้นได้แต่บิดร่างไปมา

“ท่าน พะ พี่ ช่วย ข้าด้วย” เสียกระท่อนกระแท่นที่เปร่งออกมา

ไคที่เห็นภาพนั่นก็ทำได้แต่รีบอุ้มมาลารินของเขาไปยังห้องนอน



















แต่พวกเขาลืมใครคนหนึ่งไป

ใครคนนั้นที่กำลังมองมายังพวกเข้าที่กำลังเดินจากไปด้วยสายตาเคียดแค้น











“ฮึก ทะ ท่านพี่” เสียงกระท่อนกระแท่นที่เปล่งออกมาจากปากของมาริโน่พร้อมกับนิ้วมือที่จิกลงบนแขนของตัวเอง

“อย่าใช้มือจิกแขนตัวเอง หากเจ้าทรมารจิกแขนข้าแทนเถอะ” ไคได้แต่กัดฟันพูดพร้อมทั้งรีบเดินเพื่อให้ถึงที่หมายเร็วยิ่งขึ้น

ใช้เวลาไม่นานพวกเขาก็มาถึงยังห้องนอนของไค ไคค่อยๆ วางมาริโน่ลงบนเตียงของเขาอย่างเบามือพร้อมกับที่มาริโน่ที่ยังบิดกายไปมา

“ท่านพี่ ดะ ได้โปรด ฮึก ช่วย ขะ ข้าเทิอด” มาริโน่พูดพลางส่งสายตาออดอ้อนมายังไค

“เจ้าขอข้าเองนะ กลับเป็นปกติเมื่อไหร่อย่าโวยวายว่าข้าฉวยโอกาสแล้วกัน” พูดจบก็กระโจนใส่มาริโน่อย่างรวดเร็ว

ปากของมาริโน่ถูกประกบเข้าอย่างสัตว์ป่าที่กำลังกระหายเหยื่อตัวน้อยของมัน ร่างสูงกดริมฝีปากย้ำลงไปหลายทีจนมาริโน่เริ่มเผยอริมฝีปากออกและน้อย ก่อนที่ไคจะค่อย ๆ สอดแทรกลิ้นเข้าได้สัมผัสกับลิ้นเล็ก ๆ ของอีกฝ่าย เมื่อลิ้มรสริมฝีปากอย่างพอใจไคก็ก้มหัวลงกระซิบที่ข้างหูของมาริโน่

“ข้ารักเจ้ามาลาริน” เสียงที่แหบแห้งของไคถือเป็นตัวกระตุ้นชั้นดีเมื่อมาริโน่เริ่มรู้สึกมากขึ้นแล้วก็เป็นฝ่ายพลิกตัวของไคให้ลงมานอนจนตอนนี้กลายเป็นเขาเองที่นั่งคล่อมร่างสูงของราชาใต้สมุทรอยู่ มาริโน่โน้มตัวลงเพื่อแนบริมฝีปากของร่างสูง ไคใช้มือบีบเคล้นไปตามร่างกายของคนรัก มาริโน่ที่ตอนนี้เริ่มทนไม่ไหวกับความทรมารที่กำลังเกิดขึ้นกับแก่นกายของตัวเองผละริมฝีปากออกเพื่อกล่าวบางอย่าง

“ทะ ท่านพี่ ช่วยข้าสักทีเถอะ ขะ ข้าทรมารเหลือก่อน”

ไคที่ได้ยินดังนั้นก็ยกยิ้มให้กับมาริโน่ก่อนจะพลิกมาริโน่ให้กลับมานอนลงบนเตียง และเริ่มลงมือถอดเสื้อผ้าของมาริโน่เมื่อถอดเสื้อออกเขาก้มตัวลงเชยชิมกับยอดอกของร่างเล็ก ดูดดื่มสลับกับขบกัดทางซ้ายทีขวาทีพร้อมกันบีบเค้นมันไปพร้อม ๆ กัน

“อื้อ อาห์ ท่าน พะ พี่”

ไคที่เริ่มทนความน่ารักของอีกฝ่ายไม่ไหวก็ใช้ปากงับลงกับหน้าท้องแบนราบของมาริโน่

“อื้อ ทะ ท่านพี่ อย่ากัดข้า”

“เจ้าน่ารักเหลือเกิน ข้าจะช่วยเจ้าเอง” ไคพูดพลางลูกหัวของมาริโน่

กางเกงของมาริโน่หลุดออกไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เหลือเพียงชั้นในที่เขาใส่อยู่เท่านั้นที่เป็นปราการด้านสุดท้ายก่อนที่ไคจะได้เชยชมร่างกายของเขา

“อื้อ ทะ ท่าน”

มือหนาสัมผัสลงบนแก่นกายที่มีผ้าบางกันอยู่ก่อนอารมณ์ที่พุงพล่านจะเกิดขึ้นจากเสียงสั่นเครือของมาริโน่ทำให้ปราการสุดท้ายหลุดออกไปในที่สุด นิ้วมือเริ่มบีบเคล้นกับบั้นท้ายก้มมนจนผิวของมาริโน่กลายเป็นสีแดง พร้อมกับริมฝีปากที่ก้มลงเชยชิมลิ้มรสของแก่นกายร่างเล็กที่กำลังมีน้ำใสอยู่บนยอด

“อื้ม ตัวเจ้าหวานยิ่งนัก”

“ทะ ท่านพี่ อ๊ะห์” ไคที่ใช้ปากครอบลงไปกับกลางกายของมาริโน่ พร้อมขยับปากเข้าออกช้าเร็วสลับกันไปมา

“ข้า จะ ข้า จะ สะ เสร็จ” จบคำพูดได้ไม่นานน้ำสีขาวขุ่นก็พุ่งเข้าสู่โพรงปากของร่างสูง

“ขะ ข้า ขอโทษ” ร่างเล็กรีบพูดอย่าละล้าละลังพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มแดงขึ้นอีกรอบ

“ข้าไม่รังเกียจตัวของเจ้าหรอก”

นิ้วมือของร่างสูงเริ่มถูวนกับช่องทางหลังไปมาให้คลายตัว เมื่อทางเข้าเริ่มอ่อนแล้วจึงค่อยๆ ดันนิ้วเข้าไปทีละนิ้ว จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม จนครบ แช่มือไว้สักพักก็เริ่มขยับเข้าออกจนไปสัมผัสกับบางจุดที่ทำให้ร่างเล็กบิดไปมาพร้อมเปล่งเสียงครางออกมา

“อื้อ ขะ ข้า จะ มะ ฮึก ไหวแล้ว”

ร่างสูงได้ยินจึงค่อยๆ นำนิ้วทั้งสามออกมาจากช่องทางด้านหลังก่อนจะส่งสิ่งที่มีขนาดใหญ่กว่านิ้วเข้าไปแทน เริ่มจากส่วนหัว

“ขะ ข้า เจ็บ ฮึก ท่านพี่” มาริโน่เริ่มพูดพร้อมกับหยาดน้ำใสที่คลออยู่ที่ตา

“ทนหน่อยนะข้าจะค่อยๆ ทำ” พูดปลอบพร้อมลูกหัวของคนรักไปมา ก่อนจะค่อยๆ ดันแก่นกายเข้าไปจนสุดแล้วแช่ไว้สักพัก จนร่างเล็กประท้อวงขึ้น

“ทะ ท่านพี่ ขะ ขยับเถอะ ข้า มะ ไม่ไหว อีก ตะ ต่อไปแล้ว อ๊ะ”

ตัวของมาริโน่โยกไปตามแรงส่งของใส่ที่กระแทกกระทั้นแก่นกายเข้าออกไปมาทั้งเร่งและผ่อนจังหวะสลับไปมาหลายที่ ท่ามกลางเสียงครางของมาริโน่ที่ดังไม่หยุดหย่อน

“ขะ ข้า จะเสร็จแล้ว”

“ข้าด้วย ฮึก”

เพียงขยับเข้าออกอีกไม่กี่ครั้งร่างสูงก็ฉีดพ่นน้ำขาวขุ่นเข้าไปในจนหน้าท้องของมาริโน่นูนขึ้นและน้อย พร้อมกับร่างเล็กที่หลังจากกระตุกพร้อมพ่นน้ำสีขาวขุ่นออกมาเช่นก็เห็นแสงขาววาบขึ้นมาก่อนจะสลบไป













#ดวงดาวของทะเล

Twitter: @Srikorn_mm

**********************************************************

Ncแต่งยากมากค่ะ แต่อยากในทุกคนได้อ่านนะคะ แม้อาจจะไม่ดีเท่าที่ควรแต่แต่งครั้งแรกนะคะ 
หลังจากนี้เราเปิดเรียนแล้วขอมาลงอาทิตย์ละครั้งนะคะ ทุกวันศุกร์มาเจอกันค่า

Enjoy reading นะคะทุกคน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-0
 :oo1: :m25: :pighaun: :o8: :-[ ได้กลิ่นอายนางร้ายจะตามมารังควาน 555  :pig4:  :pig4:

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 259
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0

ออฟไลน์ Mmsweety

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
บทที่ 8
ดวงดาวกับความทรงจำ
ปวดหัว ความรู้สึกแรกที่รู้สึกหลังลืมตาพร้อมกับภาพต่าง ๆ ที่แล่นเข้ามาในหัวของมาริโน่ ความรู้สึกเดิมพร้อมทั้งความทรงจำหลั่งไหลมาไม่หยุด

‘ข้ามีอะไรจะให้เจ้าดูตามข้ามาสิเป็นสิ่งที่เข้าไม่คาดฝันเลยแหละ เจ้าจักได้ตาสว่าง เชื่อข้าไหมล่ะ’ คนที่พูดไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นเทวินยังไงล่ะ

เขาทำหน้างุนงง พร้อมกับเดินตามไป

ภาพเบื้องหน้าที่เขาได้เห็นคือไคคนรักของเขากำลังร่วมรักกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ เขารู้สึกรับไม่ได้ปวดหนึบในใจ พรุ่งนี้ก็เป็นวันแต่งงานของพวกเขาแล้วแต่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น คิดว่ามันไม่จริงเขาต้องรอคุยกับไคให้แน่ชัด แต่ตอนนี้เขาไม่ไหว เขาวิ่งออกไปแล้วได้พบกับหญิงคนหนึ่งที่เห็นหน้าได้ไม่ชัดนัก นางมาพร้อมกับชายหลายคน มาจับลากเขาไปทางบ่อไฟ เขารู้แล้ว รู้ชะตาชีวิตตัวเองต่อไป แต่เหตุใดต้องมาทำเขาแบบนี้ นางบอกเพราะไคไงล่ะแล้วข้าเป็นคนที่ขัดขวางทุกอย่าง เขาผิดหรอ เขาผิดอะไร เพียงแค่เขาและไคที่รักกันแค่นั้นหรอ สุดท้ายก็เป็นอย่างที่คิดเขาถูกโยนลงบ่อไฟไร้ความรู้สึกไร้สิ้นทุกอย่าง แต่ดวงวิญาณกลับรอดล่องลอยจนไปหาร่างใหม่ได้

ภาพทุกอย่างดับลงพร้อมกับความรู้สึกที่ยังเหลืออยู่อัดแน่นอยู่เต็มอก

“ฮึก ฮือ” ความเศร้า ความผิดหวัง ความกลัวทุกอย่างที่เกิดขึ้นทำให้เขาร้องไห้ออกมา

ร่างสูงที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำได้ยินเสียงร้องจนสะดุ้งรีบวิ่งมาหาพร้อมกับถามคนข้างกาย

“เจ้าร้องไห้อะไร เกิดอะไรขึ้น” รีบตั้งคำถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“ฮึก ข้าจำได้ จำได้หมดแล้ว ตัวข้ามาลารินยังไงล่ะ และเป็นท่านที่นอกกายข้า ฮึก เป็นท่านนั้นแหละ เป็นทำให้ข้าเจ็บปวดถึงเพียงนี้”

“เจ้าพูดถึงเรื่องใด ข้านอกกายอะไรเจ้า”

“วันนั้นก่อนงานแต่ง ฮึก เจ้านอกกายข้าไปนอนกับหญิงอื่น”

“เจ้าบ้าไปแล้วข้าไม่เคยนอนกับหญิงอื่น แล้วข้าก็จำได้ดีว่าก่อนงานแต่งของเราวันนั้นทั้งวันข้าไม่ได้อยู่ที่ปราสาทนี้ ข้าไปทำสำรวจแถวปะการังทางใต้”

“ข้าเห็น อึก ข้าเห็นท่านด้วยตัวข้าเองเลย” ไคที่ไม่รู้จะทำอย่างไรเลยรีบนำผ้ามาคลุมร่างเล็กที่เปลือยอยู่หลังจากเพิ่งเสร็จจากร่วมรักพร้อมตะโกนเรียกซีลและซานเข้ามา

“เอ่อ ท่านไคมีอะไรให้พวกเรารับใช้หรือ” หลังจากเข้ามาเห็นภาพที่ท่านมาลารินร้องไห้อยู่บนเตียงทั้งสองต่างชะงัก จนซีลตัดสินใจเอ่ยปากถามขึ้น

“วันนั้นก่อนที่ข้าจะแต่งงานพวกเจ้าจำได้ไหม ว่าข้าอยู่ที่ไหน”

“พวกข้าจำได้อยู่แล้วก็วันนั้นท่านน่ะไปทำภารกิจทางตอนใต้ไง”

“ใช่ ท่านออกไปช่วยปรับปรุงปะการังที่นั่นจนตอนนี้ที่นั่นสวยงามคนผู้คนใต้สมุทรต่างก็ชอบไปเที่ยวเล่นที่นั่น”

มาลารินที่หยุดร้องไห้ไปแล้วมองไปมองมาอย่างไม่เข้าใจ

“แล้วที่ข้าเห็นเป็นใครกัน!”

“ข้าก็สงสัยเช่นเดียวกับเจ้า แล้วเจ้าเห็นเพียงภาพนั้นไม่คิดจะมาหาอะไรข้าก่อนหรอถึงได้หายจากข้าไป” ไคเอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ

“ข้าก็คิดจะรอถามเจ้า แต่ข้าโดนลากไปโยนที่บ่อไฟ ข้าก็ไม่รู้ทำไมข้าไม่ตายไปมีเพียงร่างข้าที่สลายเหลือเพียงวิญญาณกับความทรงจำที่หายไปจนข้าลอยไปจนเจอร่างใหม่เนี่ยแหละ”

!!

“ใครมันบังอาจมาทำเจ้าเช่นนี้!!” เสียงตวาดของไคดังขึ้นจนแทบสะเทือนไปทั้งปราสาท

“นางเป็นผู้หญิงแต่ในความจำข้าเห็นนางไม่ชัดนัก”

“ไม่เป็นไรข้าจะสืบเอง แค่เพียงเจ้าจำได้ข้าก็มีความสุขแล้ว” ทั้งคู่ถาโถมเขากอดกัน จนตอนนี้สององครักษ์รู้สึกถึงความเป็นส่วนเกินจึงรีบออกไป

“ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินมาลาริน” ไคพูดพร้อมกดริมฝีปากไปยังหน้าผากของร่างเล็ก

“ข้ากลับมาแล้ว”

“ข้ารักเจ้าเหลือเกิน”

“ข้าก็รักท่าน รักทั้งแบบที่มาลารินและมาริโน่รักท่านเลย” พูดพลางน้ำตาไหลเวลาที่จากกันมันเป็นเวลานานเหลือเกิน

“เจ้ากลับมาแล้วดวงดาวของข้า”

“ใช่แล้ว ข้ากลับมาส่องแสงสว่างให้ท่านแล้วทะเลของข้า” มาลารินได้แต่หัวเราะทั้งน้ำตา

“เดี๋ยวข้าไปหาอะไรมาให้เจ้ากิน เจ้าพักก่อนเถอะเมื่อวานเจ้าน่าจะเหนื่อย” สิ้นประโยคนั้นมาลารินก็หน้าขึ้นสีพร้อมกันไคที่ยกยิ้ม ก้าวเดินไปยังประตูห้อง

ไม่วายหันหลังกลับมาพูดกับเขา

“ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าจะจำได้ถ้าผูกพันกันข้าคงทำไปนานแล้ว ฮ่าๆๆ”

จบประโยคของใช้ข้างเตียงต่างก็ถูกปามาทางส่งเสียงดังประตูพร้อมกับคำตะโกนว่าของมาลาริน ทำให้ทหารที่อยู่บริเวรใกล้เคียงรีบวิ่งมาดูกลัวจะเกิดอะไรกับราชากับว่าที่ราชินีของพวกเขา แต่พวกเขาก็ต่างตัวแข็งถทอเพราะภาพที่เห็นคือพบท่านไคที่เดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ



















ช่วงสายของวันมาลารินที่หายปวดเมื่อยตัวแล้วก็มานั่งเล่นที่สวนเพื่อพักผ่อน แต่ก็เหลือบสายตาไปเห็นใครคนหนึ่งกำลังเดินมา

“ไงเทวิน”

“นี่เจ้าจำเรื่องราวได้หมดแล้วหรือสหายข้า”

“หึ ข้าต้องถามมากกว่าวันนั้นที่พาข้าไปเห็นภาพนั้นเจ้าคิดอะไรอยู่!!”

สิ้นเสียงคำถามเทวินที่นิ่งไปนานก็ตอบขึ้น

“ข้าขอโทษ เป็นข้าเองที่ผิดต่อเจ้า ข้าแค่เดินผ่านไปเจอภาพนั้นแล้วคิดว่าถ้าเจ้าเห็นเหมือนภาพนั้นจะทำให้เจ้าเลิกยุ่งกับท่านไค”

เทวินรู้สึกเหนื่อยพอแล้วที่จะต้องตามไล่หาความรักจากมาลารินที่ไม่เคยหันมามองเขาเลย หลังจากวันที่มาลารินหาไปจากบ้านพัก เส้นสายของเขามาบอกถึงได้รู้ว่ามาลารินลงมาที่ใต้สมุทรแล้ว เขาจึงรีบตามลงมาแล้วสังเกตสิ่งต่างๆ แต่เทวินก็เห็นแค่เพียงมาริโน่ที่มีความสุขเหมือนตอนที่ยังเป็นมาลาริน เขาจึงได้รู้แล้วว่าเขาไม่มีทางไปแทรกกลางทั้งสองคนได้หรอก

“แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามาริโน่คือข้า”

“วันนั้นข้าเดินตามเจ้าไปแล้วแต่ได้ยินเสียงเจ้าตะโกนเถียงกับใครสักคนสักพักก็เห็นดวงวิญญาณลอยอยู่ข้าเลยรู้แน่ชัดว่านั้นเป็นเจ้าแน่นอน ข้าเลยรีบตามเจ้าขึ้นมาบนปกแล้วก็เล่นละครเป็นเพื่อนเจ้านั่นแหละ”

“แล้วเจ้าเห็นหน้าคนคนนั้นหรือไม่”

“ข้าไม่เห็น”

มาลารินได้แต่ถอนหายใจ เข้าหมดหนทางที่จะหาหญิงชั่วช้าคนนั้นเสียแล้ว

“ข้าขอโทษ ข้าขอโทษจริง ๆ” เทวินเอาแต่พูดขอโทษพร้อมกับก้มหัวเพื่อเป็นการขอโทษ

“ช่างมันเถอะ ยังไงเจ้าก็เป็นสหายของข้า แล้วตอนนี้ข้าก็กลับมาแล้วด้วย”

“ขอบคุณ ขอบคุณจริง ๆ มาลารินที่ยังเห็นข้าเป็นเพื่อนอยู่อีก”

“ไม่เป็นไรแต่ตอนนี้ข้าขออยู่คนเดียวได้หรือไม่”

“ได้ๆ ข้าไม่กวนเจ้าแล้ว ขอตัว”

มาลารินก็ได้กลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง ถ้าถามว่าทำไมยกโทษให้เทวินง่ายจริง ก็คงต้องบอกว่าความเป็นสหายล่ะมั้งแล้วเข้าก็รู้ตั้งแต่เริ่มรักกับไคใหม่ๆ แล้ว ทั้งยังรู้อยู่แล้วด้วยว่าเทวินแอบชอบตนเอง แต่ถึงยังนั้นเวลาเขามีปัญหาอะไรในตอนที่รักกับไค ทั้งคนที่ไม่ยอมรับหรือปัญหาต่าง ๆ ก็มีเทวินที่คอยช่วยคอยปลอบให้สู่เนี่ยแหละ แต่ตอนนี้ก็ได้แต่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแล้วการที่เขากลับมาได้แบบนี้หญิงคนนั้นจะคิดแผนมากำจัดเข้าอีกหรือไม่ เขาเดาอะไรไม่ได้เลย

























หลายวันมานี้ไคที่ทำงานอย่างอารมณ์ดีมาตลอดจนเหล่าลูกน้องต่างก็ขนลุกกันไปเป็นแถบที่เห็นภาพท่านไคของพวกเขาทำงานไปฮัมเพลงไปด้วยแถมยิ้มแทบจะตลอดเวลาอีกด้วย

“ซีล ซาน เตรียมจัดงานแต่งงานให้ข้าด้วยครั้งที่แล้วมาลารินหายไปก่อนที่จะได้แต่งกัน”

“เอาเป็นวันไหนดีนายท่านข้าจะได้รีบไปแจ้งกับทุกฝ่าย”

“อีก 5 วัน เป็นวันเดิมกับที่ข้าจะแต่งงานในรอบที่แล้ว ข้าจะจัดงานวันเดิม”

“ได้ งั้นพวกข้าขอตัวไปแจ้งทุกฝ่ายให้ทราบ” องครักษ์ทั้งสองเดินจากไปเพื่อเตรียมงานแต่งตามประสงค์ของนายของพวกเขา

ไคที่เตรียมตัวจะเก็บงานที่เขาทำอยู่ทั้งหมดเพื่อไปแจ้งเรื่องการจัดงานแต่งกับมาลาริน ในขณะที่เดินเอาของไอเก็บยังที่เก็บของเขาก็มองเห็นกล่อง ๆหนึ่งมันเป็นกล่องของสะสมของมาลาริน เขาจำได้ว่าในนั้นมาลารินเคยเก็บสร้อยที่เขาให้ไว้เป็นของแทนใจเวลาที่เขาต้องไปทำงาน เขาจึงคิดว่าตอนนี้มาลารินก็จำทุกอย่างได้แล้วเขาจะนำกล่องนี้ไปมอบให้มาลารินอีกด้วย

ระหว่างทางโถงทางเดินจากห้องทำงานไปยังห้องน้ำของมาลารินไคที่เดินมาพร้อมกล่องของสะสมในมือกำลังเดินพลางชมวิวจากกระจกด้านข้างแต่ก็ต้องชะงัก







เพล้ง!!

ตุ้บ!







เสียง เสียงนั้นมาจากห้องนอนของมาลาริน เกิดอะไรขึ้น!!

















#ดวงดาวของทะเล

twitter:srikorn_mm

****************************************

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ มาเอาใจช่วยกันดีกว่าว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับมาลารินอีกทั้งที่เพิ่งจะจำเรื่องราวได้เองนะ

Enjoy reading :)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-06-2020 10:48:29 โดย Mmsweety »

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-0
เกิดอะไรขึ้นอี๊กกก อย่าบอกนะว่างานแต่งจะล้มอีก 5555 เรื่องราวมันก็เข้าใจผิดกันนี่เองแถมยังไม่มีเวลาให้ถามไถ่ความจริงก็โดนจับลงบ่อแล้ว คนทำช่างกล้าจริงๆ ไม่ตายดีแน่ ท่านไคจัดการมันซะ เมียข้าใครอย่าแตะว้อยยย 5555 ดีใจด้วยนะที่ความจำกลับมาสักที รอตอนหน้าจ้า  :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Mmsweety

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
บทที่ 9
ดวงดาวที่หลับใหล

“ใครกันสำคัญไฉนถึงทำให้เจ้ารีบให้คนไปตามข้ามาถึงเพียงนี้” ธีโอได้กล่าวทักทายเพื่อนสนิทที่ไม่ได้พบกันมานานพร้อมกับรอบยิ้มที่ต้องการจะหยอกล้อ

“เจ้าอย่าเพิ่งเล่นลิ้นรีบไปดูนางให้ข้าเสียก่อน ว่าเหตุใดนางถึงสลบไป” ไคว่าจบหมอหนุ่มก็พยักหน้าแล้วเดินไปยังเตียงที่มีชายหนุ่มร่างบางนอนอยู่

ไคได้แต่ทอดสายตาไปยังเตียงที่เพื่อนเก่าของเขากำลังตรวจมาลารินอยู่

เขาได้แต่นึกย้อนไปหลังจากที่เขาได้ยินเสียงดังเกิดขึ้นในห้องของมาลารินเขาก็รีบวิ่งไปหา ในใจเขาคิดเพียงว่ามาลารินอาจจะทำอะไรตกแตกและเขาก็กลัวคนรักของตนเหยียบหรือหยิบโดนเศษแก้วเพียงเท่านั้น แต่ภาพที่เขาเห็นกลับเป็นภาพที่ร่างบางนอนสลบอยู่ที่พื้นพร้อมเศษแก้วที่แตกกระจายไปทั่ว เห็นดังนั้นเขาเลยรีบอุ้มร่างของคนรักมาวางไว้บนเตียง พร้อมกับตามคนดูแลให้มาทำความสะอาดซีลให้ไปตามธีโอมาเพื่อดูอาการของมาลาริน

ธีโอคือเพื่อนเก่าของเขา เป็นชายหนุ่มที่มีรูปร่างใหญ่พอๆ กับไค กับผมที่ยาวประบ่าที่ดำสนิท ครอบครัวของธีโอเป็นหมอทั้งตระกูลเป็นเหมือนพลังตกทอดรุ่นสู่รุ่น เป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่จนทุกคนรวมทั้งราชาใต้สมุทรทุกรุ่นเกรงใจเสมอ ทุกคนที่ใต้สมุทรเวลาเจ็บป่วยล้วนแต่ต้องมาให้คนตระกูลนี้รักษาทั้งสิ้น

“จากการตรวจของข้า ข้าคิดว่านางน่าจะโดนยาพิษที่ยังไม่รู้ว่าพิษชนิดไหนแต่ก็ดูร้ายแรงอยู่เหมือนกัน แต่ยังดีที่เจ้าตามข้ามาได้ทันเวลาพิษยังไม่ลามไปทั่วร่างข้ายังพอมีวิธีรักษาถึงจะช้าหน่อยเพราะเราไม่รู้พิษของมัน” หมอหนุ่มเอ่ยถึงอาการของคนที่นอนอยู่

“ต้องพึ่งเจ้าแล้ว เจ้าต้องรักษานางให้ได้”

“ข้าขอไปเตรียมยาก่อน” ธีโอว่าจบก็หันหลังเดินออกจากห้องไป

ไคที่ค่อยๆ เดินไปนั่งข้างกับร่างที่กำลังหลับใหลอยู่ เขาก้มลงฝากริมฝีปากไว้กับหน้าผากของร่างบาง

“ข้าจะจับคนผิดมาลงโทษให้ได้ เจ้ารีบตื่นมาหาข้าเถอะ อย่าหลับนานเกินไปเลย” เขาว่าจบก่อนจะยกมือลูบไปยังเส้นผมของคนรัก

ไคที่กำลังเดินออกจากห้องมาลารินก็ได้หันไปสั่งกับทหารและผู้ดูแล

“ดูแลให้ดี หากนางเป็นอะไรไปอีกพวกเจ้าคงรู้ว่าจะได้เจอกับอะไร” ประโยคขู่ที่ผู้คนที่ได้ยินต่างรู้ว่าท่านไคไม่ได้ขู่ต่างรีบรับคำและเข้าไปดูความปลอดภัยด้านในห้อง

ร่างสูงที่บัดนี้ได้เดินมายังลานกว้างด้านหน้าปราสาทเป็นที่เรียบร้อยพร้อมกับความโกรธที่ค่อยๆ ปะทุขึ้น

“เรียกทุกคนมาพบข้าที่นี่เดี๋ยวนี้!!”









ทุกคนที่ได้รับคำสั่งต่างรู้ว่าต้องมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นเป็นแน่ ท่านไคไม่เคยสั่งให้ทุกคนไปรวมตัวกับแบบนี้

ทหารทุกนายต่างมารวมตัวที่ลานได้แล้วก็ต่างก้มหน้า

ความพิโรธของราชาใต้สมุทรได้ถือบังเกิดขึ้นเสียแล้ว ความน่ากลัวที่กำลังแผ่กระจายไปทั่วบริเวร ทหารรวมไปถึงผู้คนรอบข้างรู้สึกได้ถึงต่างรู้สึกถึงความหวาดกลัวไม่มีใครกล้าที่จะเงยหน้ามามองราชาของตน

“พวกเจ้าทุกคนไปตามหาคนที่กระทำการเช่นนี้มาให้ข้าเดี๋ยวนี้!!!” เสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยพลังดังขึ้น

คนทุกคนต่างรีบแยกย้ายไปทำงานที่ได้รับมอบหมายของตน และความภักดีที่เกิดขึ้นพวกเขาทุกคนต้องตามหาคนทำผิดเพื่อมารับการลงโทษที่บังอาจมาทำว่าที่ราชินีของพวกเขา

ใช้เพียงเวลาไม่นานทหารก็นำตัวผู้ต้องสงสัยมาที่ลานกวางที่ตอนนี้กลายเป็นที่สอบสวนไปแล้ว มีไคที่นั่งอยู่บัลลังก์ที่ด้านหนึ่งของลานกว้าง

ผู้ตกสงสัยคนนี้โดนจับให้นั่งคุกเข่าพร้อมกับมือที่ถูกโซ่พันธนาการอยู่

“ข้าไปตามสืบมาพบว่าคนผู้นี้อยู่กับท่านมาลารินคนสุดท้ายนายท่าน”

ไคเปรยตาไปยังผู้ต้องสงสัย

“หึหึ แค่เพราะนางไม่รับรักเจ้า เจ้าต้องทำกับนางยังนี้เลยหรือเทวิน”

ดวงตาของผู้ต้องสงสัยเบิกกว่ารีบถามคำถามกลับไป

“มาลาริน นางเป็นอะไรอย่างนั้นหรอ” เทวินถามออกมาด้วยความงุนงง

“ถามตัวเองดีกว่าไหมเจ้า! ทำไมต้องวางยาพิษนาง”

“ข้าไม่ได้ทำ ข้าเพียงแต่ไปคุยกับนางเพียงเท่านั้น!” เทวินตะโกนตอบออกไป

“คิดว่าจะเชื่อคนอย่างเจ้าหรือ! ข้ากลับคิดว่าเจ้าที่โดนนางปฏิเสธก็เกิดความแค้นอยากจะทำร้ายนาง”

“ท่านจะบ้าหรือ ข้าไม่เคยอยากทำร้ายนาง”

“เพราะความแค้นเจ้า อาจจะทำอย่างนั้นก็ได้เพราะทั้งปราสาทนี้ก็มีเพียงเจ้าที่ดูจะโกรธแค้นนางที่สุด! .

“ทรมารมัน ให้มันสารภาพออกมาว่ามันเอายาพิษอะไรใส่ให้นางกิน!!”

การทรมารใต้สมุทรนั้นมีหลายอย่างทั้งการทรมารทางร่างกายและทรามารทางจิตใจอย่างการสะกดจิตให้เห็นถึงจุดที่ดำมืดที่สุดของชีวิตที่ไม่มีใครอยากสัมผัส มันทรมารสุดหัวใจ

ในของเทวินเริ่มแรกด้วยการทรมารทางร่างกายทั้งเทวินจะถูกซ้อม ถึงขนาดโดนถอดเล็กออกมาทีละเล็บ

ร่างของเทวินที่โดนลากออกไปทำการทรมารพร้อมกับเสียงตะโกนที่ดังกลับมา

“ข้าบอกว่าไม่ได้ทำอย่างไงล่ะ อักก”



















ด้านธีโอที่วุ่นวายกับการปรุงยาเนื่องจากไม่รู้ว่าพิษที่โดนเป็นพิษอะไรเลยได้แต่ดูถึงอาการของมาลาริน แต่ด้านมาลารินนั้นไม่แสดงอาการอะไรออกมาเลย ส่วนใหญ่คนที่โดนพิษมักจะมีอาการนิ้วมือเริ่มม่วง อะไรเช่นนี้

“หรือจะเป็นพิษอันนั้น”

หัวใจทะเล

ชื่อพิษที่ไม่มีคนได้พบเจอมานานแล้วเพราะมันตามหาได้ยาก หัวใจทะเลเป็นปะการังที่โตขึ้นที่จุดต่ำสุดของท้องทะเล ใครอยากได้มันต้องเสี่ยงชีวิตลงไปเอาน้อยคนที่จะรอดออกมาพร้อมกับนำมันติดมือมาด้วย

ธีโอที่เคยอ่านในตำราถึงพิษต่าง ๆ ที่จะมีพิษชนิดหนึ่งที่คนโดนพิษจะไม่แสดงอาการอะไรออกมาให้เห็น ส่วนใหญ่คนที่โดนมักจะตายเพราะไม่มีใครรู้เวลารักษา

นึกได้ดังนั้นก็รีบปรุงมันอย่างรวดเร็ว



หลังจากปรุงได้สำเร็จเขาก็รีบนำมันมาป้อนให้กลับมาลารินที่กำลังนอนอยู่โดยใช้เครื่องมือทีช่วยในการป้อนยาของคนที่ไม่สามารถดื่มยาเองได้ เมื่อป้อนเสร็จที่เหลือก็ทำได้แค่รอเวลา ธีโอจึงตัดสินใจไปเดินเล่นเสียหน่อยเพราะเขาไม่ได้มาที่นี่นานแล้วตั้งแต่ตอนเด็ก ๆ ที่มาเที่ยวเล่นที่นี่ตอนนั้นมาลารินเพิ่งจะปิ๊งรักกับไคเพียงเท่านั้น นึกได้ดังนั้นก็ได้แต่ยิ้มออกมา เขายิ้มให้กลับเรื่องราวตอนนั้นเข้าชอบมาที่นี่เพียงเพื่อมามองคนคนหนึ่งก็เท่านั้น คนที่เขาพร้อมจะยกใจให้หากคนคนนั้นรับรักจากเขา

เดินไปไม่เท่าไหร่เขาก็สะดุดกับเสียงคนดูแลที่คุยกัน

“เนี่ยข้านะสงสาร ท่านไคไม่สืบให้ดีก่อนเลย”

“ข้าก็ว่าอย่างนั้น”

“ข้าได้ยินในครัวพูดกันว่าเป็นท่านไลลาที่นำน้ำไปวางในห้องของท่านมาลาริน”

“เชื่อได้แน่หรือ”

“แน่สิข้าได้ยินว่าที่ไม่มีใครกล้าบอกเพราะกลัวท่านไลลาจะตามมาจัดการ” ผู้ดูแลทุกคนที่นี่ต่างรู้ว่าเมื่อใดที่ไลลามาที่นี่ หากมีใครทำอะไรไม่ถูกใจนางล้วนโดนจัดการทั้งสิ้น

“ว่าแต่รอบนี้ท่านไคทรมารอยู่ที่ใด”

“ลานกว้างน่ะสิ”

“โห ลานนั้นไม่ได้ใช้ในการทรมารนานแล้วนะ”

“ใช่ข้าถึงบอกว่าน่าสงสารยังไงล่ะ”

“อย่างนี้ยิ่งน่าสงสารท่านเทวินเสียจริง”

หลังจากจบประโยคสนทนาลงก็ต่างแยกย้ายกันไปทำงานของตน

เหลือเพียงธีโอที่ยืนนิ่งหลังจากฟังจำพูดเหล่านั้น เมื่อได้สติเขารีบวิ่งไปยังลานกว้าที่ว่าท่านที

ขอเถอะ

เจ้าอย่าเพิ่งเป็นอะไร













“ข้า ไม่ ได้ ทำ!!! อ้ากกก!!” เทวินที่บัดนี้โดนถอดเล็บไปแล้วเกือบครบ 5 นิ้ว

“พอก่อน” เสียงตะโกนของไคดังขึ้น เหล่าทหารจึงหยุดมือ

“ตกลงเจ้าจะบอกข้าได้หรือยัง”

“ข้าไม่ได้ทะ”

“ปลุกมัน แล้วสะกดจิตมัน”

ทหารที่เข้าไปปลุกเทวินจนฟื้นขึ้นมาอีกรอบ ขณะที่ทหารกำลังเดินมายังเบื้องหน้าของเทวินเพื่อทำการสะกดจิต ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น



“หยุด!!!”



เสียตะโกนดังขึ้นพร้อมกับธีโอที่ปรี่เข้าไปยืนข้างเทวินแล้วแกะโซ่ออกทั้งหมด ก่อนจะมองดูบาดแผลของเทวิน

“ไหนเจ้าเคยสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเขาแล้วยังไงเล่าไค!!”

“ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรมันตอนข้ารู้ว่ามันชอบมาลารินของข้า แต่นี่มันคนละเรื่องมันทำร้ายมาลารินของข้า!”

“เจ้าควรสืบให้ดีกว่านี้ไหม”

“คนของข้าสืบแล้วว่ามันอยู่กับมาลารินเป็นคนสุดท้าย”

“เจ้าเป็นถึงราชาก็อย่าโง่ไปหน่อยเลย”

“เจ้าไปรู้อะไรมา บอกข้ามา!”

“คนของเจ้าคุยกันอย่างไรเล่า ว่าไลลาต่างหากที่เป็นคนอยู่กับมาลารินเป็นคนสุดท้าย นางเป็นคนนำน้ำไปให้มาลาริน”

“ว่าไงนะ!”

“ไลลาไง ญาติผู้หญิงที่จ้องจะจับเจ้าคนนั้นไง!!”

พูดจบธีโอไม่รอให้ไคกล่าวอะไรออกมาก็อุ้มเทวินที่ตอนนี้สลบไปอีกรอบแล้วขึ้นมา ก่อนจะกล่าวบางอย่างขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่น่าเกรงขาม

“หากเทวินของข้าเป็นอะไรไรไปเราจะได้เห็นดีกัน ไค” ธีโอว่าจบก็เดินออกจากลานนี้ไป





“ไปจับตัวไลลามาให้ข้า!!!!!” เสียงตะโกนของไคดังขึ้นพร้อมกันความโกรธที่ทวีมากขึ้น





















ด้านธีโอพาเทวินมายังห้องรับรองของปราสาทเป็นห้องที่เขามาพักทุกครั้งที่มาที่นี่

เขาที่วางร่างของเทวินลงพร้อมกับเริ่มทำแผลให้กับเทวิน พร้อมกับปรุงยาเพื่อมาให้เทวินดื่มเนื่องจากเสียเลือดไปเยอะ จนบัดนี้ร่างของเทวินที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลที่พันอยู่ที่มือด้านซ้ายบริเวรที่เล็บถูกถอดออกไป

เทวินที่ตื่นขึ้นมามองไปมองมาเพื่อปรับสายตา

“เจ้าตื่นแล้วหรือ” ธีโอที่เพิ่งที่เดินออกมาจะจุดที่เขาต้มยา

“เจ้าเลิกชอบข้าอีกหรือ” เทวินกล่าวถาม

“เหมือนที่เจ้าไม่เลิกชอบมาลารินอย่างไรล่ะ” ธีโอตอบพร้อมยิ้มให้กับเทวิน

“ขะ ข้าจะเลิกชอบนางแล้วแหละ ข้าเพียงแต่เป็นห่วงเท่านั้นยังไงนางก็เป็นเพื่อนของข้า” เทวินตอบพร้อมก้มหน้า

“เจ้าอย่าเศร้าเลยยังไงเจ้าก็มีข้าอยู่ แล้วก็นางปลอดภัยเหลือเพียงรอแค่ฟื้นเท่านั้นแหละ” คำปลอบดังขึ้นพร้อมกับเทวินที่กำลังร้องไห้

ธีโอตรงเข้ามาแล้วกอดปลอบพร้อมกับที่เทวินที่ก็กอดตอบเขา

“ขะ ข้าเจ็บ ฮึก”

“เจ้าจะไม่เจ็บอีกแล้วเชื่อข้าสิ” เสียงสะอื้นที่เบาลง

“มาเจ้ามาดื่มยา เดี๋ยวจะเย็นไปเสียก่อน”

ธีโอที่หยิบถ้วยยาออกมาแต่ไม่ได้ส่งให้กับเทวิน เขากลับยกมันขึ้นแล้วดื่มเข้าปากตัวเอง

“จะ เจ้าดื่มยาขะ อึก” เทวินยังพูดไม่จบประโยคก็ต้องหยุดพูดเนื่องจากธีโอที่นำปากมาประกบพร้อมกับค่อยๆ ป้อนยาจากปากตัวเองเข้ามาให้ปากของเทวิน เมื่อป้อนเสร็จก็ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกมา เหลือเพียงเทวินที่นั่งหน้าขึ้นสีอยู่พร้อมกับเอามือขึ้นมาจับริมฝีปากของตัวเอง

“ถึงตอนนี้ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปอีกแล้ว” ธีโอพูดพร้อมกับยกมือขึ้นลูบแก้มของเทวิน


#ดวงดาวของทะเล

Twitter: @srikorn_mm



***********************************************

ที่เราให้แทนตัวมาลารินเป็น “นาง”ไม่ต้องงงน้าา เราอยากให้อารมณ์เหมือนแบบไอ้น้องไรงี้น้าา

ส่วนด้านเทวินไม่ใช่ว่าเราเขียนให้ใจง่ายนะคะ เทวินเองคิดเรื่องเลิกชอบน้องมาสักพักแล้ว ส่วนความรู้สึกกับธีโอเองเทวินก็ไม่ได้รังเกียจอะไรแล้วก็รู้ว่าธีโอชอบตัวเองตั้งแต่ตอนรู้จักกันตั้งแต่ไคสารภาพรักกับมาลารินเลยค่า

Enjoy reading:)



**ถ้ามีตรงไหนไม่โอเคแนะนำหรือเตือนเราได้นะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-06-2020 21:37:20 โดย Mmsweety »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-0
เอ้อ!!ธีโอด่าท่านไคสักทีเถอะ ถ้าทรมานจนตายไปโดยไม่ผิดจะรับผิดชอบยังไงไหวห๊ะ  :angry2: ไปจัดการแม่นางไลลาซะนะ หึหึ  :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Mmsweety

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 26
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
บทที่ 10
ดวงดาวกับความจริง

“พวกเจ้าอย่าบังอาจมาแตะตัวข้านะ” เสียงของไลลาที่ดังมาตลอดทาง

“โอ๊ยพวกเจ้าผลักข้าทำไมเนี่ย เรื่องนี้ต้องรู้ถึงหูไคพวกเจ้าไม่รอดแน่” ตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม

“ใช่ไม่รอดแน่”

“เห็นไหมรีบ ไคเจ้าต้องลงโทษพวกนี้ให้ข้านะ” ไลลาที่พูดพร้อมกับค่อยๆ ยืนขึ้น

“เจ้านั่นแหละที่จะไม่รอดอย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าทำอะไร”

“จะ จะ เจ้าพูดถึงอะไรข้าไม่เข้าใจ”

“เจ้าเป็นคนวางยามาลารินใช่หรือไม่!” เสียงตวาดดังขึ้นจนหญิงสาวข้างหน้าสะดุ้ง เพราะไม่เคยเห็นไคที่โกรธจัดขนาดนี้

“ขะ ข้าเปล่านะ ใครมันเป็นคนใส่ร้ายข้ากัน”

“เหอะ ใส่ร้ายหรือ ข้าให้คนไปตรวจห้องนอนของเจ้าแล้วข้าก็พบกับยานี้เจ้ายังบอกว่าโดนใส่ร้ายอีกหรือ!” ไคพูดพร้อมกับยกห่อยาที่ทหารเข้าไปค้นเจอออกมา ไลลาที่หน้าซีดไม่ตอบอะไร

“เจ้าทำแบบนี้ทำไมห้ะ! ตอบข้า!!”

ไลลาที่อยู่ดีๆ ก็หัวเราะขึ้น

“ฮ่าๆๆ ทำไมน่ะหรอข้าอยากให้มันตายไปอย่างไรเล่า ฮ่าๆ”

“นี่เจ้า!”

“เพราะท่านนั่นแหละไม่สนใจข้า มันเป็นมารหัวใจของข้า ถ้าไม่มีมันท่านก็จะรักข้า ข้านะอุตส่าห์ทำให้มันหายไปรอบหนึ่งแล้วแต่มันก็ยังดิ้นรนกลับมาเป็นหนามยอกในอกข้าได้อีก”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ” ไคที่เค้นเสียงเยือกเย็นออกมา

“ก็ข้าไงล่ะ ที่พาตัวของมันไปโยนลงในบ่อไฟคิดว่ามันจะหายไปตลอดแต่มันยังหน้าด้านกลับมาได้อีก”

ความจริงจากปากไลลาทำให้ไคโกรธขึ้นเป็นเท่าตัวเดินจนเดินไปบีบปากของนาง

“โอ้ย”

“ช่างกล้า กล้าที่จะทำร้ายคนรักของข้าถึงสองครั้งสองคราเจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม! แล้วเจ้าคิดหรอว่าหากไม่มีนางข้าจะมารักเจ้า

ไลลาที่กำลังถูกมือหน้าบีบบริเวรปากเริ่มตัวสั่นพร้อมกับมีน้ำตาลที่ไหลจากคำพูดของชายเบื้องหน้า



“ข้านะหรือก็อยากจะไล่เจ้าออกไปจากปราสาทของข้ามานานแล้วติดแค่ว่าเจ้าเป็นญาติของข้า แต่บัดนี้คงไม่เหลือเหตุผลให้ไว้หน้าเจ้าแล้ว ทหาร! ลากตัวมันไปทรมารให้มันรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดทุกอย่าง!!”

สิ้นคำสั่งทหารก็มาลากตัวของไลลาไปยังลานที่ใช้ทรมารพร้อมกับเสียงกรีดร้อง

“กรี๊ดดด! ไม่นะม่าย!!!”



“นี่ลูกทำอะไรกับนาง นางเป็นญาติเรานะ” ระหว่างที่ร่างของไลลาถูกลากไปยังลานทรมารเสียงของซารีฟราชาคนก่อนก็ดังขึ้นพร้อมกับมาเรียผู้เป็นแม่ของไคยืนอยู่ข้างกาย ทั้งคู่รีบกลับมาจากการไปท่องเที่ยวหลังได้ข่าวว่าลูกชายของตนพบเจอกับคนรักแล้ว

“ท่านพ่อและท่านแม่ไม่ต้องมาห้ามลูก”

“นางทำอะไรหรือ” คราวนี้เป็นแม่ของเขาถามบ้าง

“นางเป็นคนทำให้มาลารินหายไปโดยโยนลงไปในบ่อไฟ ไม่พอคราวนี้ยังมาวางยาพิษนางอีก ตอนนี้นางยังนอนไม่ฟื้นเลย”

!!

ชายหญิงทั้งคู่เบิกตากว่าไม่คิดว่าญาติของพวกเขาจะกล้าทำขนาดนี้

“งั้นพวกข้าจะไม่ห้ามเจ้าแต่ตอนนี้เจ้าควรกลับไปดูแลคนรักของเจ้าก่อนหรือไม่ แล้วพวกข้าก็อยากจะไปดูนางด้วย”

พวกเขาจะไม่ห้ามเนื่องจากครั้งนี้ไลลาทำเกินไปมาก มาลารินถึงเป็นวาที่ราชินีนางทำขนาดนี้ก็เหมือนกับการทำร้ายไคผู้เป็นราชาของที่นี่เช่นกัน

ไคได้ยินก็คิดได้ว่าเขาควรจะไปดูแลคนรักแล้วเหมือนกันจึงตัดสินใจเดินตามท่านพ่อท่านแม่ไปยังห้องที่มาลารินนอนอยู่















ทั้งสามเข้ามาพบกับร่างของมาลารินที่ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียง ที่ด้านข้างเตียงมีธีโอผู้เป็นหมอนั่งอยู่

“ข้าให้นางดื่มยาไปแล้วอีกไม่นานนางน่าจะฟื้น” ธีโอพูดขึ้น

“เจ้าไปดูคนของเจ้าได้แล้ว เดี๋ยวข้าดูแลนางเองแล้วก็ขอโทษท่านด้วยท่าข้าทำร้ายคนของเจ้าไว้มาลารินฟื้นข้าจะไปขอโทษเขาด้วยตัวเอง” ไคเอ่ยขึ้นอยากจะขอโทษเพื่อนที่เขาไม่ตรวจสอบให้ดีก่อนแล้วทำร้ายคนในใจของธีโอไป

“ก็ยังดีที่ท่านรู้ตัว ข้าขอตัวล่ะ”

“นางใช่มาลารินแน่หรือเจ้า” ซารีฟเอ่ยถาม

“ใช่สิ ข้าสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณของนางแต่ก็ไม่รู้ทำไมร่างกายนางถึงไม่เหมือนเดิม”

“เหลือเชื่อ เหลือเชื่อจริงๆ” ซารีฟที่ทำท่าทางเหมือนเกิดเรื่องเหลือเชื่อขึ้น

“อะไรเหลือเชื่อหรือท่านพ่อ” ไคที่ยังสงสัยกับท่าทีของพ่อ

“อย่างนี้แสดงว่าตำนานนั่นเป็นเรื่องจริง” ซารีฟที่ไม่ตอบคำถามของไคแต่พูดถึงสิ่งอื่นขึ้นมาแทน

“ท่านพ่อพูดถึงอะไรอย่างนั้นหรือ”

“เรื่องบ่อไฟนั่นหรือท่านพี่” เป็นมาเรียของเขาเอ่ยถามท่านพ่อบ้าง

“ใช่ ตำนานที่ว่าผู้ได้ที่มีความรักและผูกจิตกับสายเลือดของราชาเมื่อไหร่ คนผู้นั้นเมื่อตกลงไปในบ่อไฟก็จะยังไม่ตายจะมีเพียงร่างกายที่สลายเท่านั้น”

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือท่านพ่อ ข้าไม่เคยรู้เลย”

“ข้าไม่นึกว่ามันจะเป็นเรื่องจริงมันก็แค่ตำนานนั้น”

แค่ก ๆ

ทุกคนมองไปยังต้นเสียงมาลารินที่นอนนิ่งบัดนี้ได้ลืมตาขึ้นแล้ว

“มาลารินเจ้าฟื้นแล้ว” ไคพูดด้วยน้ำเสียงยินดีพร้อมทั้งรีบเดินไปทรุดตัวลงข้างเตียงแล้วจับมือของคนรักไว้

“ทะ ท่านร้องไห้ทำไมกัน” มาลารินกล่าวถามด้วยน้ำเสียงยานคาง พร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ไค

“ขะ ข้ากลัวเจ้าจะจากข้าไปอีก”

“ไหนได้ในเมื่อหัวใจของข้าอยู่ตรงนี้”

พูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่หัวใจของไค

“ฮ่าๆ จริงสิข้ามีของมาให้เจ้าด้วยนะ”

ไคที่หยิบกล่องออกมาจากภายในเสื้อคลุมพร้อมกับหน้ามาลารินที่ทำหน้างุนงง แต่ก็ยื่นมือไปรับก่อนจะค่อยๆเปิดฝากล่องแล้วก็พบกับสร้อยคอ

“สร้อยเส้นนี้” มาลารินเอ่ยถามเพราะเขาจำได้ว่าสร้อยเส้นนี้ไคมอบให้เขาในวันที่ขอแต่งงาน

“เจ้าจะแต่งงานกับข้าได้หรือไม่” สิ้นคำถามนัยน์ตาของมาลารินก็เริ่มมีน้ำตาขึ้นมาคลออยู่

“ฮึก แต่งสิ ข้าจะแต่งกับเจ้า” ทั้งคู่กอดกันท่ามกลางสายตาของซารีฟและมาเรีย

“ไหนมาให้ข้าดูหน้าตาหน่อย มาลารินเด็กซนของข้าหน้าตาเป็นอย่างไรบ้าง” มาเรียพูดขึ้นก่อนที่ลูกชายของเขาจะแสดงความรักโดยที่ลืมไปแล้วว่าทั้งพ่อและแม่ยังอยู่ในห้องด้วย

“ทะ ท่านป้า ฮือ ข้าคิดถึงท่าน” แต่ก่อนเขาชอบมาอยู่กับแม่ของไคอย่างมาก จนแทบเป็นลูกชายแทนไคแล้ว

“ข้าก็คิดถึงเจ้าเด็กซนของข้า” มาเรียที่น้ำตาคลอแล้วเหมือนกันเพราะเธอก็เอ็นดูมาลารินอย่างมาก

“อะๆ เจ้าพอได้แล้วให้มาลารินได้พักกับไคก่อนเถอะ”

“ก็ได้ท่านพี่ งั้นแม่ไปก่อนนะ”

“ไว้ข้าจะไปเยี่ยมท่านนะท่านป้า”

“ข้าจะรอจ้ะ” ทั้งซารีฟและมาเรียก็ได้เดินออกจากห้องไป

“ทีนี้ก็เหลือเพียงข้ากับเจ้าแล้วนะ” ไคที่ตอนนี้ขยับมานั่งบนเตียงข้างๆ มาลารินแล้วพร้อมกับกอดร่างของคนรักเอาไว้

“ข้าลืมถามท่านไปเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าจำได้ว่าข้าดื่มน้ำเข้าไปแล้วทุกอย่างก็มืดไปหมด”

“เจ้าโดนคนวางยาพิษและนางเป็นคนเดียวกับที่โยนเจ้าลงไปในบ่อไฟแต่ข้าได้จัดการนางไปแล้วเจ้าไม่ต้องห่วง”

“ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเจ้าอีกแล้ว ข้าให้สัญญา” ไคพูดด้วยเสียงแข็งเพื่อยืนยันว่าจริงจังพร้อมกับกอดมาลารินส่วนมืออีกข้างก็ลูกหัวของนางไว้

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เทวินที่ตอนนี้นั่งอยู่บนเตียงพร้อมด้วยธีโอที่นั่งอยู่ข้างๆ คอยป้อนข้าวให้เขาอยู่

“เจ้าคิดมากอยู่หรอ” ธีโอที่เห็นเทวินเอาแต่เงียบรอเขาป้อนข้าวอยู่จึงถามขึ้น

เทวินก็พยักหน้ารับคำถาม

“กินเสร็จแล้วเจ้าอยากไปเดินเล่นหรือไม่เดี๋ยวข้าพาไป”

เทวินพยักหน้าขึ้นลง

“ข้าได้ยินมาว่ามาลารินนางฟื้นแล้วนะ เจ้าไม่ต้องห่วง” ธีโอเล่าเรื่องที่ได้ยินมาให้กับเทวินฟัง เทวินก็ทำเพียงแค่พยักหน้าให้กับธีโอ

ธีโอที่เห็นเทวินเอาแต่พยักหน้าให้เขาจึงอยากจะแกล้งขึ้นมาบ้าง

“เจ้าจะรักข้าได้หรือยัง”

เทวินก็พยักหน้าอีก

“เจ้าเข้าใจคำถามที่ข้าถามไหมเนี้ย ข้าถามว่าเจ้าจะรักข้าได้หรือยังนะ” ธีโอที่เห็นคนป่วยพยักหน้ารับคำถามที่เขาแกล้ง จึงถามอีกรอบให้เทวินรู้สึกตัว

“ก็ข้าพยักหน้ายังไงเล่า” เทวินที่เปิดปากพูดหลังจากไม่พูดมาสักพัก

“เดี๋ยวๆๆ เจ้าจะรักข้าหรอแล้วหรอ” ธีโอที่ตกใจกับคำพูดของเทวินถามย้ำขึ้นอีกหน

“เจ้าจะถามอะไรข้าเยอะแยกก็ข้าพยักหน้าก็คือจะเริ่มรอรักท่านดูแล้วงะ อื้อ”

เทวินที่ยังพูดไม่จบประโยคก็โดนร่างสูงประกบริมฝีปากเข้ามาที่ปากของตน ก่อนที่ธีโอจะผละตัวออกแล้วกอดร่างเทวินเอาไว้

“ท่านจะมองว่าข้าแย่หรือเปล่าที่พอเพื่อนปฏิเสธเลยมาสนใจท่านแทน ตะ แต่ข้าไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นเลยนะ ตัวข้าคิดเรื่องจะปล่อยมาลารินมานานแล้วเหมือนกัน ขะ ข้าอยากจะเปิดใจที่จะเริ่มรักท่านจริงๆ นะ อื้อ”

เทวินที่พูดอธิบายด้วยความเร็วจนมีบางคำที่เขาดูเหมือนจะพูดติดอ่างแทน แต่หลังจากพูดจบก็โดนอีกคนก้มหน้าลงมากดจูบอีกครา

“ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเปิดใจให้ข้า”

“อือ ข้าก็ขอโทษที่ทำให้ท่านรอมาเสียนาน” พูดจบเขาก็ซุกหน้าลงกับอกของร่างสูง













#ดวงดาวของทะเล

***************************************

สุดท้ายก็รู้ที่มาที่ไปทุกอย่างแล้วนะ เชิญสาปแช่งไลลาไปเลยค่า ขอใบ้หน่อยว่าตอนหน้าจะขึ้นบกแล้วนะคะรอติดตามกันได้เลยเป็นMpregหนิ แล้วน้องจะท้องตอนไหนน้า

ละก็คือว่าช่วงนี้เรียนออนไลน์แล้วอาจารย์สั่งงานเยอะมากๆๆ อาจจะลงตอนต่อไปช้าหน่อยน้า

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาติดตามอีกครั้งนะคะ มาเม้นหวีดน้องกันได้นะคะ

ENJOY READING :)

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-0
เปิดใจรักแล้วจะได้พบกับความสุขไปแข่งหวานกับอีกคู่นะเทวิน  :-[ ไคให้เขาพักผ่อนก่อนนะเพิ่งฟื้นก็ขอแต่งงานเลย แหมม  :o8: ripไลลา คิดร้ายกับคนอื่นขนาดเอาตายอย่าอยู่เลย หึหึ หวังว่างานแต่งจะไม่ล่มอีกนะ 555 ขอบคุณนะคะที่มาต่อ  :pig4: :pig4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด