Personal Driver : คนขับ(รัก)ส่วนบุคคล | นิยาย Y ตอนที่ 33 P.11 @29/06/63
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Personal Driver : คนขับ(รัก)ส่วนบุคคล | นิยาย Y ตอนที่ 33 P.11 @29/06/63  (อ่าน 14598 ครั้ง)

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3737
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ BitterCucumber

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 144
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
โอ้โหหหหหหหหหหห ไม่แคล้วว่าจะต้องตกร่องปล่องชิ้นเป็นของเจ้านาย5555555555

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5514
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
    • GIFFARINE ORDER สั่งง่าย ส่งฟรี
อีกไม่นานหรอกนะพี่เอก :hao6:

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2529
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +256/-4
คาดว่าไม่น่าเมาขนาดนั้น น่าจะแอบเนียนมากกว่า

ออฟไลน์ จากต้นจนอวสาน

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-2
    • จากต้นจนอวสาน
Personal Driver : คนขับ(รัก)ส่วนบุคคล


ตอนที่ 7 คิดจะแก้เผ็ด แต่สุดท้ายตัวเองก็ลำบากที่สุด

             ตื่นมา.... เจ้านายผมก็ทำตัวปกติ แถมทำท่าเหมือนไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรกับผมไว้บ้าง ผมนี่ต้องนอนขดอยู่ด้านล่างโซฟาโดยมีเจ้านายหนุ่มนอนถอดเสื้อทิ้งไว้ทั้งคืน สมน้ำหน้า มาทำใครไม่ทำ นี่ไอ้เอก ลูกแม่อ่อนนะโว้ย จะมาจูบกันฟรีๆมันไม่ได้....เจ้านายต้องรับผิดชอบ!

ไม่ใช่ละ

             ผมแค่ปล่อยให้นอนไปแบบนั้นเลย เป็นการแก้เผ็ด แถมเปิดแอร์เย็นจนฉ่ำ คิดว่าจะเอาคืนให้สาสมกับที่มาแกล้งลูกน้องสุดหล่ออย่างผม

“ฮัดเช้ยยยย” นั่นไง ตอนนี้กลายเป็นผมที่ต้องใส่หน้ากากอนามัยขับรถพาเจ้านายกลับมาจากโรงพยาบาล

“ใจลอยไปไหน” ขนาดไม่สบาย ยังส่งเสียงอู้อี้มาถาม ผมได้แต่ลอบส่ายหัว

“เปล่าครับ คุณต่อจะซื้ออะไรเข้าไปทานมั้ยครับ จะได้กินยา”

“ไม่หิว ปวดหัว อยากนอน” คนป่วยในชุดลำลองตอบ ใบหน้าหล่อถูกปิดด้วยหน้ากากอนามัยเหมือนกับผม ใช่แล้วครับ พอตื่นมา เจ้านายผมเป็นหวัด และมีไข้ ส่วนผมน่ะเหรอ ไม่เป็นอะไรสักอย่าง นอกจากหน้า ก็กะโหลกผมนี่แหละที่อย่างหนา

“ได้ครับ” ผมเลี้ยวรถเข้าบ้าน ตอนนี้ผมมีรีโมตของบ้านนี้แล้ว สามารถเข้าออกได้ตามใจชอบ

             อ้อ...ผมลืมเล่า ตอนนี้แม่ผมกลับไปอยู่บ้านแล้ว ค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดก็สองแสนกว่าบาท แต่ส่วนนั้นไม่ต้องจ่าย เพราะใช้สิทธิ์บัตรทอง แต่ที่เกินมาห้าหมื่นกว่าจากค่าห้องพิเศษ เจ้านายหนุ่มของผมจ่ายให้หมด จะตื้นตันก็ทำได้ไม่เต็มที่ เพราะยังเคืองที่มาจูบผมอยู่ไม่หาย ไม่ใช่จูบธรรมดานะ ควานลิ้นจนตัวอ่อนไปหมด

“ส่ายหน้าทำไม รีบจอดรถ” นั่นไง เผลอหน่อยเป็นไม่ได้ รู้ตลอด

             เจ้านายผมเดินฉับฉับไปที่ห้องนอนโดยไม่สนใจใยดีตัวผม ... ชินละครับ ทำอะไรก็ไม่ถูกใจ ยังดีหน่อยที่เงินเดือนได้ครบ แถมได้มือถือใหม่ ได้ค่าหมอแม่ ใครคิดจะไล่ออกล่ะก็ ไอ้เอกบอกไว้ตรงนี้เลย กูไม่ออก...

“คุณต่อครับ ทานยาก่อนนะครับ” ผมนี่ใช้ศัพท์สุภาพไม่ค่อยถูกเท่าไหร่ ปกติไม่เคยจะต้องมาดูแลใคร นอกจากแม่แค่นั้นแหละ แต่ตอนนี้ดีหน่อยที่ไอ้โทมันยอมมาอยู่บ้านชั่วคราวเพื่อดูแลแม่ ถึงแม้กิจกรรมของพวกปีหนึ่งจะหนัก แต่มันก็ไม่บ่นสักคำ

“ไม่กิน ไปไหนก็ไป” นั่น โดนอีกละ ไล่จัง เอะอะไล่ตลอด คอยดูละกัน ขาดฉันไปแล้ว....แล้ว...คนที่จะรู้สึกคือไอ้เอกนี่หว่า

“นะครับคุณต่อ ป้าหยุดทำข้าวต้มไว้แล้ว ลุกมาทานก่อนนะครับ หมอกำชับให้กินยาด้วยจะได้รีบหาย”

“อื้อออ อย่ายุ่ง” โอยยยย ทำไมพูดยากพูดเย็นขนาดนี้วะ พ่อก็ไม่ใช่ ลูกก็ไม่ใช่ เดี๋ยวโบก เดี๋ยวโบก

“นะครับ นี่เลยกำลังอุ่นๆ” ผมยกชามข้าวต้มมาใกล้ๆ แต่คนไข้กลับสะบัดมือจนข้าวต้มในช้อนกระเด็นโดนมือ

“โอ๊ย” ผมร้องเสียงเบา เพราะไม่อยากรบกวน ทีแรกนึกว่าแค่อุ่น แต่นี่ร้อนจัดเลยครับ จะเป็นแผลมั้ยเนี่ย

“เป็นอะไรมั้ย” เจ้านายผมผุดลุกมาเลยครับ น้ำเสียงกังวลจนเห็นได้ชัด มืออุ่นๆรีบยกชามข้าวต้มไปวางที่หัวเตียงก่อนหยิบกระดาษชำระมาเช็ดข้าวต้มให้

“ไม่เป็นไรครับ แค่นี้เอง สบาย” ผมตอบเอาใจ ทั้งที่ไอร้อนมันลวกจนแสบผิว เจ้านายหนุ่มหันมาสบตาผมอย่างจัง เมื่อกี้ยังนอนคว่ำไม่สนใจโลกอยู่เลย

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ทีหลังระวังด้วยสิ” อ้าว...กรรม กลายเป็นผมซะแล้วที่ประมาท

“ขอโทษครับคุณต่อ” ได้แต่ตอบคอตกไป

“เอามา”

“หะ”

“ข้าวต้มน่ะ เอามาสิ”

“ดะ ได้ครับ” อารมณ์ไหนวะเนี่ย ตามไม่ทันจริงๆ

“ให้กินยังไงเนี่ย ป่วยอยู่ มือไม้ไม่มีแรง” เช็ดดดดดด ทีแรงบ่นกร่นด่าน่ะ มันมาจากไหนครับเจ้านาย เมื่อกี้ยังดึงมือไอ้เอกสุดแรงอยู่เลย ผ่านไปไม่ถึงนาทีง่อยรับประทานซะละ

“งั้นเอาหลอดมั้ย”

“หลอด...” เจ้านายผมมองหน้า แววตาดุขมึงทึงจนผมเลิกพูด คิดจะเอาหลอดมาวางให้เจ้านายดูดข้าวต้มกินจริงๆนะครับเมื่อกี้

“มะ ไม่ใช่ครับ เดี๋ยวผมไปหยิบช้อนก่อนแล้วจะมาป้อนนะครับ”

“เร็วสิ หิวแล้ว” โว้ยยยย กวนอารมณ์แต่หัววันเลยโว้ย รู้งี้ไม่ปล่อยให้นอนตากแอร์ก็ดีหรอก ลำบากแล้วลำบากอีก เมื่อไหร่จะหมดเวรหมดกรรมวะไอ้เอกเอ๊ย

             ผมล่ะตามอารมณ์เจ้านายหนุ่มของตัวเองไม่ทันจริงๆครับ อาการผีเข้าผีออกเนี่ย น่าจะพบเจอได้จากพวกคนมีเงินที่โดนตามใจจนเคยตัว บทจะดีก็ดี บทจะโวยวายก็ด่าแหลก เมื่อกี้ยังบอกไม่กิน ตอนนี้กลับมางับข้าวต้มในช้อนที่ผมตักป้อนไม่ขาดปาก ในใจผมนี่สั่นระริกเลยครับ อยากเอามือเพ่นกบาลสักสามสี่ป้าบ จะได้เลิกเป็นคนเอาแต่ใจแบบนี้

“อิ่มแล้ว”

“อีกนิดนะครับคุณต่อ จะได้กินยา”

“ก็บอกว่าอิ่มแล้วไง ลุงฟังไม่รู้เรื่องเหรอ” ห๊ะ เรียกผมว่าอะไรนะ

“...”

“เอายามาสิ เงียบทำไม” ทีแรกเรียกนายๆ ตอนนี้เรียกลุง อายุห่างกันแค่ 5 ปีเองนะเว้ย เตะปี๊บยังดัง...ผมเถียงในใจโดยที่มือก็แกะยามาให้เจ้านายยิกๆ

“ไปไหนก็ไป จะนอน” พอหมดประโยชน์ก็ไล่ซะงั้น

   แล้วผมจะไปไหนล่ะ จะกลับบ้านรึก็ยังเช้าอยู่มาก แล้วตรงนี้ก็ไม่มีคนคอยดูแล ป้าสายหยุดก็กลับไปบ้านใหญ่ฝั่งตรงข้ามแล้ว ไอ้ครั้นจะโทรไปตาม ผมก็เกรงใจเหมือนกัน

เอาวะ...อยู่เฝ้าสักวันจะเป็นไร



“นาย นายเอก” ผมสะลึมสะลือตื่นตามเสียงเรียก

“ลุงเอก” แม่ง เอ๊ย ช้านิดช้าหน่อยเรียกซะแก่

“ครับคุณต่อ”

“หิวน้ำ” ผมมองแก้วน้ำบนหัวเตียงอย่างระอา แต่ก็เข้าไปหยิบให้คนง่อย



“ลุงเอก” ลุงพ่อง เพิ่งจะจัดการมื้อเที่ยงเสร็จก็เรียกเลยครับ

“ครับคุณต่อ”

“อยากดูทีวี”

“ไม่ได้นะครับ หมอให้พักผ่อนเยอะๆ”

“ลุงเป็นหมอรึไง” ชิชะ ย้อนคำ อยากตบปากจังโว้ยยยยย

“คุณต่ออย่าดื้อสิครับ ถ้าไม่หายไปทำงานไม่ได้หลายวันนี่บริษัทจะแย่เอานา” ผมลองเกลี้ยกล่อม

“หึหึ ช่างมันเถอะ ผมจะเป็นตายร้ายดียังไงบริษัทก็ไม่เป็นไรหรอก” เอ๊า! ดราม่าซะงั้น

             ผมพอรู้มาบ้างว่าคุณต่อพงษ์อยากทำงานด้านอื่น (แต่ผมก็ไม่รู้นะว่าด้านไหน) แต่ด้วยความที่พ่อหัวโบราณ ไม่ยอมให้พี่สาวเข้ามาบริหาร น้องชายก็เพิ่งเข้าเรียนชั้นปี 1 ก็เหลือแต่เจ้านายผมนี่แหละที่ต้องมารับหน้าที่นี้แทนอย่างเลี่ยงไม่ได้ นี่คงเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เจ้านายหนุ่มย้ายมาอยู่คนเดียวแหละ ถึงแม้ว่าบ้านใหญ่จะอยู่ตรงข้ามนี้ก็ตาม แต่ผมก็ไม่เคยเห็นท่านประธานกับคุณนายมาที่นี่สักครั้ง ส่วนเจ้านายผมน่ะเหรอ รายนี้ก็ไม่เคยย่างกรายไปที่บ้านใหญ่เช่นกัน

“ใจลอยไปไหนเนี่ย”

“ครับ” ผมสะดุ้ง นี่ขนาดไม่ได้ขับรถนะ

“ผมเหนียวตัว อยากอาบน้ำ”

“แต่คุณต่อยังมีไข้อยู่นะครับ อาบน้ำตอนนี้เดี๋ยวไข้ขึ้น” ผมแย้ง

“โว้ย ก็คนมันร้อนนี่ งั้นไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้ผมด้วย” นั่นไง กูอีกละ

             ถ้าผมมีจิตใจอกุศลอีกหน่อยผมคงคิดเลยเถิดไปแล้วว่าเจ้านายหนุ่มของผมกำลังอ่อย แต่เปล่าเลย ผมไม่ได้พิศวาสเรือนร่างกำยำนี้หรอก ใบหน้าหล่อเรียวยาวได้รูป ดวงตาชั้นเดียวคมกริบส่งด้วยคิ้วที่หนาเรียงตัวเหมือนจับวาง จมูกโด่งเป็นสันผิดกับพี่สาวลิบลับ กรามเหลี่ยมลงตัวกับใบหน้าจนน่าอิจฉา คอแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเรียวยาว ไหล่หนากว้างที่เป็นผลจากการออกกำลังกายผึ่งผาย อกกลมกลึงเป็นเนื้อแน่นนูนเด่น หน้าท้องเต็มไปด้วยลอนกล้ามกระเพื่อมตามจังหวะการหายใจ... ทั้งหมดทั้งมวลนี้ผมก็มองตอนเช็ดตัวให้นี่แหละครับ

เพราะเจ้านายผมแม่ง...นอนถอดเสื้อรออยู่แล้วนี่นา

ดีเท่าไหร่แล้วที่ไม่ต้องเช็ดช่วงล่าง ไม่งั้นคงสยองพิลึก

“เดี๋ยว” ผมหันขวับ แค่จะลุกเอาชามใส่น้ำไปเก็บ

“ครับ”

“ยังเช็ดไม่ทั่วตัวเลย” โอยยยยยยยยย อุตส่าห์ดีใจแล้วเชียว

“ตะ ตรงไหนอีกครับ”

“ก็ช่วงล่างไง” นี่เจ้านายกำลังกวนตีนผมใช่มั้ยครับ เมื่อกี้เช็ดท่อนบนก็ถอดเสื้อรอ แล้วท่อนล่างล่ะ...

“จะแน่นิ่งอีกนานมั้ย ไปเปลี่ยนน้ำในชามสิ” นั่นไง โดนดุอีกละ ผมได้แต่กลืนน้ำลายทำตามคำสั่ง ตอนที่เดินมาในห้อง กางเกงขาวยาวที่ใส่นอนก็กองอยู่กับพื้นแล้ว แถมช่วงล่างนั้นก็ถูกคลุมด้วยผ้าห่มมิดชิด

“รีบเช็ดสิ ง่วงแล้ว จะนอน”

“คะ ครับ” เชี่ย มือสั่น ผมว่าเจ้านายหนุ่มคิดจะแกล้งกันชัดๆ ถอดกางเกงไว้ซะขนาดนี้ไม่คิดรึไงว่าผมไม่ปลื้ม ไม่อยากจะคิดภาพเลยว่าถ้าเปิดผ้าห่มมาแล้วจะเจอกับอะไร แค่ท่อนบนผมยังคิดเลยว่านี่อ่อยกันใช่มะ...แต่การถอดท่อนล่างเช่นนี้ ใจคอผมไม่ดีเอาซะเลย

“จะยืนสั่นอีกนานมั้ยลุง ไข้ขึ้นเหรอ” โวะ ทำอะไรก็ขัดตาสินะ

“ครับๆ เช็ดเดี๋ยวนี้แหละครับ” ผมวางชามไว้กับพื้น มือใหญ่สั่นระริกเอื้อมไปจับผ้าห่มเพื่อจะดึงมันออก ตอนนี้หลับตาเลยครับไม่อยากจะเห็นภาพที่ไม่น่าดูเท่าไหร่ ไม่อยากมองจริงๆนะครับ ใครบอกว่าผู้ชายเหมือนกันเห็นของกันไม่แปลกหรอก บ้าเหรอ มันก็แค่ตามสถานะการณ์ที่เลี่ยงไม่ได้มั้ย เช่นไปยืนฉี่ตามห้องน้ำ หรือไม่ก็ตอนอาบน้ำในค่ายทหาร แต่ไม่ใช่กับตอนนี้ที่เหมือนจะแกล้งให้ผมอึดอัดใจเล่น

หมับ

“เห้ย” ผมอุทานลั่น เพราะมือใหญ่คว้าข้อมือผมไว้

“วันนี้จะได้เช็ดมั้ย จะหลับตาทำไม เร็วสิ” โอย นี่ก็เร่งจัง ไม่ให้โอกาสผมทำใจเลยเรอะ!

เอาวะ เป็นไงเป็นกัน

ผมลืมตาแล้วตอนนี้ มือหนาก็ดึงผ้าห่มออก

พรึ่บ!

ตะลึงสิครับผม อึ้งไปเลย

“อะไร ไม่เคยเห็นรึไง” ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลอาบตรงขมับ

“คะ เคยครับ” เจ้านายผมนอนไขว่ห้าง ขนหน้าแข้งยาวเรียงเป็นแพตัดกับความขาวชนิดพิเศษของสีผิวเลยครับ ผมทรุดตัวลงไปนั่งข้างๆ พยายามตั้งใจเช็ด ตอนนี้โล่งใจไม่หยอก

แอบไปใส่บ็อกเซอร์ตั้งแต่ตอนไหนวะ...

หืมมมม ยิ้มเหรอ แว้บหนึ่งผมเห็น เจ้านายผมแอบยิ้มแล้วก็ทำหน้าบึ้งต่อ

หมายความว่าอะไรวะ

หรือนี่จะเป็นการแกล้งปั่นหัวผมเล่น

ไอ้เด็กนี่...ฝากไว้ก่อนเถอะ





#ทีมต่อพงษ์

ออฟไลน์ JanTi

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 144
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5514
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
    • GIFFARINE ORDER สั่งง่าย ส่งฟรี
คุณต่อก็นะ ไปแกล้งพี่เอกเขาได้ :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3998
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +329/-6
ตามอ่าน สนุกมากคับ ..

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ลุงเอก........เค้าเรียกกัน

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2529
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +256/-4
ดูแลขนาดนี้ คนป่วยคงไม่อยากหายแน่ ๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3400
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +95/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

แหม่   เจ้านายขี้อ่อยนาจา

ออฟไลน์ BitterCucumber

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 144
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
เด็กมันเย้อะะะะะะะนะ เดี๋ยวจะเอานั่นเดี๋ยวไม่เอานี่ อยากเห็นพี่เอกหัวหมุนเพราะเรื่องของตัวเองอ่ะดิ แอบมองตัลหลอดดดดดด ใจลอยตอนไหนรู้หมด หมั่นไส้มาก พี่เอกกูก็ไม่ทันคนเลย เป็นซื่อๆ เอ็นดู55555

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3406
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3737
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2589
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-5
น้องต่อ ได้เคลมพี่เอก ในบทคนเมา คุ้มจริงๆ

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2313
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-6
คุณต่ออย่ารุนแรงไปนะ เดี๋ยวลุงเอกตกใจหนีไปก่อน 5555

ออฟไลน์ จากต้นจนอวสาน

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-2
    • จากต้นจนอวสาน
Personal Driver : คนขับ(รัก)ส่วนบุคคล


ตอนที่ 8 ประชุมนอกสถานที่

             ผมเหงื่อแตกเลยครับ ไอ้ความมั่นใจที่เคยมีหายไปหมดหลังจากขับวนแถวพัทยาเป็นรอบที่สาม คิดแล้วอยากตบปากตัวเองชะมัดที่ไม่ยอมเปิดระบบนำทางบนมือถือ มั่นใจไงครับว่าไม่หลงแน่นอน อย่างน้อยๆก็เคยมีผู้โดยสารเหมาตั้งแต่กรุงเทพมาที่นี่ ให้ตายสิ...ไม่ได้มาแค่ไม่กี่ปี พัทยาเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเรอะ!

“วันนี้จะถึงมั้ยลุง” ตั้งแต่ครั้งนั้น เจ้านายผมก็แทนคำเรียกผมว่าลุงไปแล้ว เจ็บใจโว้ย ยังไม่แก่ซะหน่อย

“ถึงครับ ถึง”

“ทีหลังไม่ชินทางก็อย่าอวดเก่ง” นั่นไง คำด่าประจำวันหลุดมาอีกละ

“ขอโทษครับ” จ๋อยสิผมน่ะ หยิบมือถือมาค้นหาโรงแรมที่จะไปพักกันก่อนดีกว่า...

             ครับ วันเสาร์และอาทิตย์นี้ทางบริษัทของคุณต่อมีงานสัมนานอกสถานที่ที่พัทยา เป็นโรงแรมขนาดสี่ดาวที่สามารถจุคนทั้งออฟฟิศร่วมร้อยชีวิตได้ ผมมองบรรยากาศโรงแรมด้วยความตื่นเต้น เจ้านายผมดูลงทุนไปกับงานนี้ไม่น้อย แถมพนักงานก็มากันครบหน้าสลอน กะคร่าวๆคือ ถ้านอนห้องละ 2 คน ก็ต้องจองตั้ง 50 ห้อง หรือมากกว่านั้น ไหนจะห้องจัดเลี้ยงอีก...

“ใจลอย” ผมสะดุ้งวาบ “จอดตรงนี้แหละ”

“คุณต่อไม่ให้...”

“ไม่” ยังถามไม่จบประโยคเลยว่าจะไม่ให้ผมเอารถไปจอดที่ซองวีไอพีก่อนเหรอ “เสร็จแล้วขนของตามมานะ”

“ครับ” เห้อ....ชีวิตนายเอก สรุปว่าเป็นคนขับรถหรือเบ๊ส่วนตัวกันแน่นะ

             หลังจากที่ผมจอดรถก็เปิดฝากระโปรงเพื่อขนสัมภาระของเจ้านายหนุ่ม รายนี้เนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่ข้าวของที่เอามามีแค่กระเป๋าลากใบจิ๋วเท่านั้น

“ขับไปจอดถึงดวงจันทร์มาเหรอ” จึก! ถ้าไม่ติดว่ารูปร่างเท่ายักษ์ ผมคงคิดว่าคำพูดเมื่อกี้หลุดมาจากผู้หญิงวัยทองล่ะ

“ตามมา ทางนี้” ผมเกาหัวแกรก แต่ก็เดินตามต้อยๆขึ้นลิฟต์ไปอย่างไม่พูดจา

แต่ก็อดไม่ได้แฮะ “คุณต่อจะให้ผมขับกลับกรุงเทพก่อนมั้ยครับ พรุ่งนี้เที่ยงผมค่อยกลับมารับ”

“จะขับไปมาทำไม เปลืองน้ำมัน”

“คือ...” จะถามดีมั้ยว่าผมต้องไปพักที่ไหน ต้องสำรวจหาสถานที่ซะแล้ว ราคาต้องไม่แพง ระยะเดินมาถึงที่นี่ต้องไม่เหนื่อย เพราะยังไงต้องจอดรถทิ้งไว้

ติ๊ง!

             เสียงลิฟต์ดังก่อนประตูเปิดออก พวกเราอยู่ชั้นสูงเกือบสุดของโรงแรม มีห้องแค่สี่หรือห้าห้องเท่านั้น ทำไมมันดูน้อยจนน่าแปลกใจนักนะ ผมก็ได้แต่คิดเท่านั้นแหละครับ ไม่ถามอะไรหรอก เจ้านายหนุ่มจ้ำพรวดๆไปที่หน้าห้องๆหนึ่งที่อยู่ด้านในสุด พอเปิดเข้าไปเท่านั้นแหละ

             ผมแทบอุทานด้วยความแปลกใจ ภายในห้องคือกว้างมาก การตกแต่งโล่ง โปร่ง ไม่มีผนังทึบมากั้น แต่พอแยกได้ว่าโซนไหนคือห้องรับแขก ห้องครัว และห้องนอน ความหรูหราขนาดนี้ผมนึกว่ามีแต่ในโรงแรมระดับห้าดาว

“เช็ดน้ำลายหน่อย” ผมหุบปาก เช็ดตามที่เจ้านายสั่ง

“ไม่มีน้ำลายนี่ครับ”

“ก็ใช่น่ะสิ” อ้าว แกล้งอีกละ ไม่รู้เป็นไร ถ้าไม่ด่าก็แกล้ง เอาใจไม่ถูกจริงๆ

“วางของในตู้เสื้อผ้า แล้วก็พักผ่อนซะ”

“หะ พักผ่อน...” ผมคิดตามไม่ทัน

“ใช่” มือเรียวยาวชี้ไปที่ประตูห้องอีกฝั่งหนึ่ง “โน่น ห้องลุง”

“อะไรนะครับ” ผมกำลังอึ้ง อึ้งจริงๆนะ

“ถามซ้ำซากทำไมเนี่ย พูดครั้งเดียวไม่เข้าใจรึไง” คือ...ประโยคที่ตอบมาผมว่ามันยาวกว่าคำตอบที่ผมควรได้จากคำถามที่ถามไปซะอีกนะ...

             ผมนั่งที่เตียงนุ่มของห้องเล็กตรงข้ามกับห้องนอนของเจ้านายหนุ่ม ด้านหนึ่งของห้องเป็นประตูกระจกบานเลื่อนที่มีระเบียง วิวทะเลสุดลูกหูลูกตาสวยตะลึงจนผมนั่งไม่ติด นึกอยากจะไปแช่น้ำเค็มเล่นแต่ก็เกรงใจเจ้านายหนุ่มที่อารมณ์ไม่คงที่ กลัวว่าจะโทรตามจะไปโน่นมานี่ตอนที่ไปแช่น้ำนี่แหละ

RRRRRRRR

             เสียงโทรศัพท์ในห้องดังปลุกภวังค์ ผมรีบรับ เพราะรู้ดีว่าไม่มีใครหรอกที่โทรมา ผมสะบัดหัว ป่วยการที่จะคิดหาเหตุผลว่าทำไมเจ้านายหนุ่มถึงให้ผมพักห้องเดียวกัน ปกติเจ้านายระดับนี้จะต้องเว้นระยะห่างกับลูกน้องเทียบเท่ากับความกว้างของทะเล แต่เจ้านายหนุ่มกลับ...จะเรียกว่าไม่ถือตัว ก็ไม่ใช่ หลายครั้งที่ผมโดนดุเรื่องไม่เป็นเรื่อง จนกลายเป็นชิน

[เปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำแล้วตามมา]

แกรก! อะไรวะ แล้วจะเปลี่ยนยังไง ไม่มีโว้ย ที่เอามาก็แค่เป้ใบเดียวเที่ยวรอบโลก มีกางเกงในกับกางเกงขาสั้นใส่นอนเท่านั้น

“เร็วสิ” เสียงตะโกนลั่นบ่งบอกว่ารออยู่หน้าห้องผมแล้ว ผมรีบถอดเสื้อผ้าแล้วหยิบกางเกงบอลขาสั้นมาสวมและเปิดประตู

             ภาพที่เห็นคือเจ้านายน้อยสวมเสื้อคลุมอาบน้ำปกปิดรูปร่างอย่างมิดชิด ผมก้มมองสภาพตัวเองที่ดูยังไงก็เหมือนกรรมกรแบกหาม สายตาของเจ้านายหนุ่มที่มองหุ่นผมอย่างไม่ละสายตาชวนให้อึดอัด ริมฝีปากเผยอพาลให้คิดถึงเรื่องวันนั้น...

จูบ...รสจูบที่ดุดัน

โว้ยยยย ผมสลัดภาพนั้นออกจากหัว

“จะไปสภาพนี้จริงๆเหรอ”

“คะ ครับ”

“มีกางเกงในมั้ย”

“มีครับ”

“ไปหยิบมา” โธ่คุณต่อออออออ ผมมีแค่ตัวเดียวนะ “เอาเสื้อคลุมมาด้วย”

“คร้าบ” ผมลากเสียง ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องพาผมไปด้วย ให้ผมพักเถอะ ขอร้อง นะครับ นะ...

             สุดท้ายพวกเราก็เดินขึ้นไปชั้นบนสุดของโรงแรม พื้นที่โล่งกว้างแต่กลับไม่มีคนมาใช้บริการแม้แต่น้อย สระว่ายน้ำสีฟ้าส่องประกายระยิบระยับสะท้อนแสงอาทิตย์ เวลานี้บ่ายแก่ๆแล้ว แต่ไอร้อนก็ยังมีมาก สระว่ายน้ำแบบเปิดดูเหมือนมีไอพุ่งออกมาอีกด้วย เจ้านายผมจะมาไม้ไหนเนี่ย พามาว่ายน้ำตอนนี้เนี่ยนะ ... ที่อยากน่ะ อยากไปว่ายน้ำที่ทะเลโว้ย

“ไปเปลี่ยนกางเกง ใส่แต่กางเกงในพอนะ ที่นี่เขาไม่ให้ใส่ขาสั้น”

“คะ ครับ” ผมสะดุ้ง ทำไมวะ ทำไมไม่รู้จักขัดเจ้านายซะบ้าง บอกไปเลยสิว่าไม่อยากว่ายน้ำในสระ อยากเล่นน้ำทะเล

“ตอนนี้มีแต่คนในบริษัทไปเล่นน้ำที่ทะเล ผมไม่สะดวกไป ว่ายตรงนี้ไปก่อนน”

อื้อหือ...เจ้านายหรือหมอดู?

             ผมเลยจำใจไปเปลี่ยนกางเกงในห้องน้ำที่เรียงราย มองวิวของชั้นดาดฟ้าที่ตกแต่งริมสระด้วยต้นไม้ ร่มชายหาดและม้านั่งปรับเอนนอนได้ ตรงบาร์เปิดเพลงคลอแต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น เมื่อเดินออกมากลับพบว่ามีแก้วเครื่องดื่มสีสวยวางอยู่

“สักแก้วมั้ย” เจ้านายผมเป็นฝ่ายยื่นมาให้ ผมรับมาถือพลางดมกลิ่น หืออ หอมจัง

“บลูฮาวาย” อ้ออออ เคยได้ยินชื่อนะ แต่ไม่เคยกินเลย ต้องลอง

อึก... หวาน อร่อย ซดเลยละกัน

หมดแก้วครับ

“เบาๆ เดี๋ยวเมา แดดยังร้อนอยู่”

“ครับ” ผมรับคำ แต่ไม่นานแก้วที่สองก็เอามาตั้ง ก่อนที่บริกรจะเดินหายไปจากสายตา

“ขอนอนแป๊บนะ นายจะว่ายน้ำก็ว่ายไปก่อน” โอ้โห ไม่นอนเปล่านะครับ เจ้านายผมเลือกเตียงที่แดดเผาที่สุด เสื้อคลุมถูกวางที่หัวเตียง ร่างสูงในชุดว่ายน้ำที่เว้าเหมือนกางเกงในอวดหุ่นงามนอนนิ่งอย่างไม่แคร์บางอย่างที่มันนูนเด่น บนหน้ามีแค่แว่นตากันแดดราคาแพงเท่านั้น

“ลุง”

“ครับ” เรียกทำไมเนี่ย ว่าจะนอนเหมือนกัน

“ทาครีมกันแดดให้หน่อย” เชี่ยยยยยยยยยยยย ลากเสียงยาวๆ อะไรกันเนี่ย คุณเจ้านายครับ ขาวจั๊วะขนาดนี้อยากอาบแดดก็ไม่ต้องกลัวรังสีแล้วมั้ง นี่สี่โมงนะ แดดยิ่งร้อนๆอยู่ แล้วนี่อะไร กูผู้ชายนะเว้ย ชายแท้ แมนทั้งแท่ง ทำไมจะต้องใช้ให้มาทำอะไรแบบนี้ด้วย

“เร็วสิ”

“ครับ ครับ”

             ครีมกันแดดที่เจ้านายพกมาด้วยวางอยู่ข้างๆโดยมีผมกำลังชะโลมเนื้อครีมข้นหนืดลงบนแผ่นหลังที่แน่นราวกับหินอ่อน แต่กลับสวยได้รูปจนน่าอิจฉา อยู่ด้วยกันมาทุกวันยังไม่เห็นเจ้านายไปหยุดไปยิมเลย(ลากผมไปด้วยอีก) แถมยังออกไปวิ่งหน้าหมู่บ้านตอนเช้าด้วย ไม่แปลกที่หุ่นจะดีมากจนต้องอิจฉา นี่ล่ะมั้งพลังงานวัยหนุ่ม ของผมนี่แค่หายใจยังแทบอ้วนเลย

             เนื้อน่องของเจ้านายขาวละเอียด ไรขนที่เกาะกุมไม่สามารถกลบรัศมีความขาวได้เลย ผมพยายามลูบบริเวณนี้ให้ดีที่สุด เพราะเนื้อครีมมันเกี่ยวขนติดเป็นก้อนขาวๆไปทั่ว

“เบาๆสิ เนื้อคนนะ” นั่นไง โดนจนได้

             แล้วเจ้านายก็พลิกตัว อื้อหือ ผมนั่งผิดระนาบจริงๆด้วย ที่อื่นมีตั้งเยอะ หัวท้าย แต่ทำไมต้องมานั่งตรงกลางลำตัวด้วยวะไอ้เอก ทีนี้ล่ะ อะไรไม่รู้นูนๆใต้ร่มผ้าก็ชี้หน้าอยู่น่ะสิ แม่ง...คนอะไรจะมีดีได้ขนาดนี้ คิดแล้วเจ็บใจตัวเองชะมัด แพ้เด็ก!

             กว่าจะทาครีมกันแดดเสร็จก็เกือบครึ่งชั่วโมงแล้วครับ ทั้งที่เจ้านายผมก็มีพื้นที่ไม่มากกว่าคนอื่นเท่าไหร่ แต่เป็นเพราะผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้มากกว่า เลยเก้ๆกังๆ แถมตอนที่ทาช่วงขาหนีบใกล้กับช่วงนั้นผมนี่แทบจะหลับตาทาด้วยซ้ำ ไอ้เจ้านายหนุ่มมันจงใจแกล้งผมแน่นอน ไม่อย่างนั้นจะใช้ผมทาให้ทำไม เรียกสาวๆในออฟฟิศสักคนสองคนมาทาให้ยังได้เลย

             ผมไปล้างมือและกลับมานั่ง ความร้อนทำให้ผมยกเครื่องดื่มรสชาติถูกลิ้นมาดื่มอึกใหญ่ ลอบมองเจ้านายที่นอนนิ่งเป็นระยะก่อนลงไปแช่ตัวในสระตื้นที่น่าจะเป็นสระเด็ก แค่นี้ก็ดีแล้ว ผมยืดขาจนสุด หลังชิดสระ พักแขนตรงขอบเงยหน้ามองฟ้า ยังดีที่ต้นไม้ยังพอบังแดดได้บ้างเลยไม่ต้องกลัวร้อน แล้วเครื่องดื่มแก้วที่สามก็ตามมา

             นี่ผมเลิกนับแล้วว่าดื่มไปเป็นแก้วที่เท่าไหร่ รู้แต่ว่าโลกมันไม่เหมือนเดิมแล้วครับ ยิ่งแช่น้ำก็ยิ่งร้อนกว่าเดิม เจ้านายหนุ่มของผมยังนอนนิ่ง เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ แต่แก้วในมือหมดอีกแล้ว

             ผมยกมือส่งสัญญาณว่าพอแล้ว ขืนดื่มมากกว่านี้คงได้เมาเละแน่ ใช้หัวพิงขอบสระมองผืนฟ้าสำน้ำเงินกว้างใหญ่ เมฆขาวก้อนกลมเป็นรูปร่างแตกต่างกันลอยเอื่อย เปลือกตาหนักย่นจนไม่อาจขัดขืน ตัวค่อยๆลอยออกไปอย่างใจต้องการ

“อื้อ” ผมดิ้นขลุกขลิก รู้สึกแปลบปลาบทั่วตัวเหมือนมีไฟฟ้าช้อต แต่เปลือกตาที่หนักอึ้งกลับทรยศไม่อาจลืมตาตื่นมาได้ ความหวานวาบหวามจู่โจมในช่องปากก่อนจะเลื้อยไล้ไปที่ทรวงอก นี่ผมกำลังฝันใช่มั้ย เพราะร่างผมมันแอ่นตามแรงดูดเฟ้นอย่างว่าง่าย ช่วงล่างเย็นวาบเหมือนไม่ได้สวมใส่อะไรเลยกลับอุ่นและเสียวซ่านจนต้องบิดร่าง

“อื้ออออ อื้อออ” ในฝันผมหอบหายใจหนักหน่วง แรงดูดกลืนเร่งจังหวะหนักหน่วงขึ้น บั้นท้ายผมบิดร่อนอย่างห้ามไม่ได้ ทำไมฝันมันเหมือนจริงขนาดนี้วะ เหมือนจริงจนเสียวไปหมด

“อื้อ จะออกแล้ว อื้อ” ผมว่าเสียงครางผมดังมากเลยนะ แต่เพราะเป็นแค่ความฝันผมจึงไม่สนใจอะไร



             ผมสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงแล้ว ด้านนอกนั้นมืดสนิทบอกเวลากลางคืน ผมตบขมับเบาๆเพื่อบรรเทาอาการปวดหัว มองเสื้อผ้าที่สวมใส่แล้วสะดุ้งเฮือก!

ใครพาผมกลับมา

ใครแต่งตัวให้ผม (กางเกงในก็ไม่ใส่)

ผมพยายามควานหาสวิตช์ไฟ แต่กลับสะดุ้งโหยงเมื่อชนกับอะไรบางอย่างที่คร่อมตัวผมอยู่ ผมจำได้ว่าตัวเองเมา แล้วฝัน

พรึ่บ!

พลันสายตาก็เหลือบไปมองที่กางเกงในที่ใส่ลงว่ายน้ำตรงมุมห้อง...คราบขาวเกาะแห้งกรัง เชี่ยยยยยยยย ไม่ได้ฝัน

 “คุณต่อ” ผมร้องเสียงหลง

“อื้อ” น้ำเสียงงัวเงียนั้นขานรับ “ตื่นแล้วเหรอ ปวดหัวมั้ย”

“ครับ วะ ว่าแต่ ทำไมคุณต่อถึงมาอยู่ในห้องผมได้ล่ะครับ” ทำงานกับเจ้านายหนุ่มมาสามเดือนยังมีเรื่องให้ประหลาดใจได้ทุกวันสิน่า

“ดูดีๆ นี่ห้องผม”

“ห๊ะ” นี่ห้องใหญ่กว่าห้องนอนผมอย่างเห็นได้ชัด ห้องเจ้านายจริงๆด้วย... ผมผุดลุก แต่ร่างใหญ่กระชากลงมาในอ้อมกอด

“อย่าเพิ่งไปสิ กำลังอุ่นเลย” เอาหน้ามาเบียดทำไม ออกป๊ายยยยยยยยย

“คุณต่อ ทำอะไร ปล่อยผมมมมม”

“ผมไม่ปล่อย”

“ผมเป็นผู้ชายนะครับคุณต่อ เนื้อตัวก็แข็งปั๋ง กอดไม่ฟินเท่าเนื้อสาวๆหรอกครับ”

“หุบปาก” นั่นไง เสียงดุมาอีกแล้ว ผมล่ะต้องนิ่ง “แล้วอยู่ให้ผมกอดซะดีๆ”

“อื้อออ ไม่เอาครับ ปล่อยผมเถอะนะ”

“จะให้ปล่อยงั้นเหรอ”

“ครับ”

“งั้นจูบผมก่อนสิ เหมือนวันนั้นน่ะ”

“ห๊ะ” ผมถึงขั้นพลิกตัวไปสบตาคู่นั้นเลยครับ นี่เจ้านายผมรู้ตัวมาตลอดเลยเหรอเนี่ย ที่ผ่านมานี่คืออะไร ไอ้เอกงงไปหมดแล้ว

             ดวงตาคู่คมจับจ้องมาทางผมจนรู้สึกประหม่า ภาพและเสียงของวันนั้นกลับมาฉายซ้ำโดยอัตโนมัติ ผมต้องหายใจหอบถี่เลยครับเพื่อพยายามสลัดมันทิ้ง แต่ไอ้คนที่นอนจ้องตาผมอยู่ กลับส่งยิ้มให้จนใจอ่อนยวบ ความหวิวไหวนี่มันมาจากไหนวะ ผู้ชายอกสามศอกอย่างผมรู้สึกแปลกๆกับแววตาคู่นี้จนต้องหลบ

             มันต้องมาตั้งแต่วันนั้น วันที่เจ้านายไปงานแต่งงานเพื่อนในชุดสูทสีน้ำเงิน วันที่ผมทำกาแฟหกใส่เสื้อเชิ้ตราคาแพงแต่เขากลับไม่ด่าสักคำ วันที่เจ้านายหนุ่มเมาปลิ้นจนผมต้องลากเข้าบ้านอย่างทุลักทุเล วันที่ผมถูกคนเมาดึงตัวเข้าไปจูบอย่างเร่าร้อน สัมผัสอ่อนหวานดุดันยังวนเวียนในหัว ราวกับมันเพิ่งเกิดมาเมื่อวาน

             หรือเป็นเพราะตอนที่เจ้านายหนุ่มเป็นคนขับรถพาผมบึ่งไปหาแม่ที่โรงพยาบาลเมื่ออาทิตย์แรกของการทำงาน วันนั้นผมสติหลุดจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ก็ได้เขานี่แหละคอยช่วย หรือตอนที่ผมมืดแปดด้านเรื่องค่ารักษาของแม่ คุณต่อพงษ์ก็ยื่นมือมาช่วย แถมยังโดนพี่เขยโทรมาบ่นอีกต่างหาก

             มันเกิดขึ้นตอนไหนกันแน่นะ...ความหวั่นไหวแบบนี้



#ใครที่อ่านถึงตรงนี้แล้วฝากเม้นต์ด้วยนะครับ ไรต์จะได้รู้ว่ามีคนติดตามหรือเปล่า
อย่าลืมกดติดตามเพจไรต์นะครับ >>> https://web.facebook.com/Begintillanend
หรือเสิร์ชหาจากใน FB ว่า Begintillanend หรือ จากต้นจนอวสาน นะครับ จะได้ไม่พลาดเรื่องอื่นๆของไรต์ (อ้อนๆ)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-01-2020 00:13:17 โดย จากต้นจนอวสาน »

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3400
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +95/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

โถ.....นายเอกถูกเจ้านายกินแบบเบาะ ๆ ไปซะแระ

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2529
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +256/-4
เจอคุณต่อแอบชิมแล้วซิ ลุงเอก  :z1:

ออฟไลน์ BitterCucumber

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 144
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
เหย้ดดดดดดดดดด เจ้าแผนการ!! เจ้าแผนการมากๆ  แต่ละอย่างคือคิดมาหมดแล้วนะ อื้อหือออออ คุณต่อร้ายกาจมาก!! จริงๆแล้วที่สระไม่มีคนเลยเพราะเเอบไปเหมามาป่าวเนี่ย ไม่งั้นก็ต้องมีคนมาเห็นตอนจูบ+ตอนชักแตงให้พี่เอกแล้ววววววว กรี้ดดดด เอามานอนที่ห้องงี้ คำพูดที่รู้ตัวว่าตอนเมา(?)แล้วจูบพี่เอกงี้ ค่อนข้างเปิดเปลือยเจตนาแล้วนะ พี่เอกจะทำไงล่ะทีนี้ :hao7: :hao7:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5514
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
    • GIFFARINE ORDER สั่งง่าย ส่งฟรี
ตอนนี้สงสารพี่เอกแล้วเนี่ย :m20: ไม่รอดมือคุณต่อแล้วแหละครับ ยอมเขาเถอะ :oo1:

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3998
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +329/-6
นึกถึงตามรูปแล้วฟิน ..
(กระทิง)

ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
จิกหมอน    จิกที่นอน    จิกผ้าห่ม

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2589
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-5
อ้ายๆๆ โดนน้องต่อเขมือบ นุ้งเอก ซะแล้นนน

ออฟไลน์ จากต้นจนอวสาน

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-2
    • จากต้นจนอวสาน


เข้ามาอ่านคอมเม้นต์นะครับ ขอบคุณทุกคนที่ชื่นชอบครับ
ไรต์มีกำลังใจขึ้นอีกเยอะเลย อิอิ

 :katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4:

ออฟไลน์ จากต้นจนอวสาน

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-2
    • จากต้นจนอวสาน
Personal Driver : คนขับ(รัก)ส่วนบุคคล

ตอนที่ 9 เจ้านายครับ อย่าแกล้งผมแบบนี้เลย ขอร้องงงงงง
             อื้อ ผมขยับไปไหนไม่ได้แล้วครับ เรี่ยวแรงที่เคยมีก็หายไปหมด สงสัยเพราะความเมาจากบลูฮาวายนับสิบแก้วนั่นแน่ๆ ปกติกินเหล้าขาวเป็นกลมๆยังไม่เมาปลิ้นขนาดนี้ แถมยังฝันว่ามีคนช่วยให้ผมผ่อนคลายอีก ตอนนี้ก็ถูกเจ้านายหนุ่มหน้าหล่อ กล้ามแน่นตัวสูงโย่งเท่ายักษ์กอดแนบแน่นแถมส่งสายตาหวานฉ่ำมาให้อีก

“คุณต่อ จะ จะ ทำอะไรน่ะครับ” ตอนนี้ผมหวาดผวาสุดๆ

“ชู่” นอกจากไม่ตอบ ใบหน้าหล่อเหลาก็ค่อยๆขยับมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นลมหายใจหอมกรุ่นคืบคลานอย่างเชื่องช้าแต่ผมกลับไม่มีทีท่าจะหลบเลี่ยง เบือนหน้าหนีสิวะ เร็วๆ ไอ้เอก เร้ว!

“อื้อออออ” สุดท้ายแล้วริมฝีปากคู่งานก็ประทับที่กลีบปากของผมอย่างแผ่วเบา มือใหญ่ไล้ลูบใต้เสื้อผมไปมาพลางเขี่ยที่จุดแข็งสีเข้มบนหน้าอกจนตื่นตัวเผลออ้าปาก ลิ้นใหญ่กระหวัดชอนไชในโพรงอุ่น ลิ้นเจ้ากรรมของผมก็ดันไปตอบสนองเกี่ยวรัดปล่อยให้เขาดูดเฟ้น ลมหายใจขาดห้วงคล้ายกับอากาศในห้องหายไปหมด

“แฮ่กๆ” เมื่อริมฝีปากได้รูปนั้นผละออก ลมหายใจของพวกเราก็ประสานกันเป็นจังหวะถี่ๆ ผมเกลียดสายตาเจ้าชู้ที่เจ้านายหนุ่มส่งมาให้เสียจัง มันทำให้ผมสับสน ยิ่งรสจูบที่หวานหยดเมื่อครู่ก็ยิ่งทำให้ใจสั่น ผมเป็นผู้ชายนะเว้ย...ผู้ชายแท้ๆ ชอบผู้หญิง แต่ตอนนี้กลับถูกร่างใหญ่ยักษ์ตระกองกอดราวกับหญิงสาว มือแกร่งไล้ที่ราวนมปลุกระดมความต้องการให้ตื่นขยาย

             ใบหน้าของชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายซุกไซร้ที่ใบหูจนผมสะดุ้งวาบ ลิ้นลื่นฉกวาบเข้าไปโพรงด้านในจนเสียวสะท้าน ริมฝีปากที่เคยบดเบียดกับดูดเฟ้นที่ซอกคอแน่นของผมอย่างชำนาญ เล่นเอาตัวอ่อนระทวย ลิ้นยาวเลียโลมตั้งแต่ไหปลาร้าลงไปที่ทรวงอกก่อนที่จะดูดเฟ้นที่หัวนมสีช็อกโกแล็ตที่ถูกยั่วยุมาก่อนหน้านี้อย่างบ้าคลั่ง

             ผมปล่อยใจให้หลงระเริงไปกับการเล้าโลม แต่จิตใต้สำนึกของผมยังทำงานอย่างดีเยี่ยม สติของผมกลับเข้าที่ก่อนที่อะไรๆมันจะเลยเถิดไปกว่านี้ ผมมั่นใจเลยว่าครั้งนี้เจ้านายหนุ่มของผมไม่ได้ล้อเล่น เพราะบางอย่างที่แข็งราวหินผาเสียดสีหน้าแข้งผมอยู่

“คุณต่อ อื้อ ไม่เอาครับ” ผมดันตัวของเจ้านายหนุ่มสุดแรงจนหยุดการกระทำทั้งหมด เมื่อเผลอ ผมก็รีบขยับตัวออกจากเตียง

“ทำไมล่ะ แฮ่กๆ” ถามมาได้ว่าทำไม

“คือ ผมไม่ชอบแบบนี้”

“แต่ผมชอบ” โว้ยยยยยยย นี่ผมคุยกับผนังอยู่รึไง

“แล้วผมจะไม่หยุดแค่นี้แน่ พี่เอกเป็นของผม”

เช็ด! อยู่ๆก็ถูกตีตราจอง โดยเจ้านายของตัวเอง

“คุณต่ออย่าล้อเล่นสิครับ”

“ผมไม่ได้ล้อเล่น” อื้อออออออ พูดยากจังวะ นี่ก็ใกล้เทอมใหม่ของน้องชายแล้ว ยังไม่อยากลาออกโว้ย งานสบาย โดนด่านิดหน่อยแต่เงินดีแบบนี้ใครจะอยากลาออก แต่ถ้าจะต้องมาเจอเจ้านายลวนลามแบบนี้...คิดหนักจริงๆ

“โธ่ คุณต่อ ผมเป็นผู้ชายนะครับ แถมยังเตี้ย ตัวตัน แก่อีกต่างหาก”

“ผมไม่ถือ” แสยะยิ้มทำไมวะ

“...” หมดคำสิเว่า

“คืนนี้นอนห้องนี้นะ”

“มะ ไม่ดีกว่าครับ ผมไปนอนห้องผมดีกว่า”

“อื้ม ตามใจ อย่าลืมเอากางเกงในไปซักด้วยนะ” ผมลนลานตะปบกางเกงในตัวจิ๋ว คราบที่เห็นลางๆแจ่มชัด นี่ผมถึงจุดสุดยอดรดกางเกงในหรือเนี่ย...ที่ไหน ใช่ความฝันมั้ย ถ้าไม่ใช่แล้วกับใคร...

ภาพเจ้านายหนุ่มที่เลียริมฝีปากทำให้ผมได้คำตอบ....

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

             เสียงกริ่งหน้าห้องเหมือนสัญญาณช่วยชีวิต ผมแทบจะพุ่งตัวไปเปิด แต่สำรวจสภาพแล้วคงไม่เหมาะเป็นแน่จึงได้แต่มองหน้าเจ้านายหนุ่มอีกครั้งเพื่อหาคำตอบ

“อยู่ในนี้ ไม่ต้องออกไปไหน เข้าใจปะ”

“ครับ” เห้อ...จะมีใครมาอีกเนี่ย ผมล่ะเพลียใจจริงๆ แต่ก็นั่งลงบนเตียงนุ่มอย่างปวดหัวเมื่อร่างสูงจัดแจงเสื้อคลุมที่หลุดรุ่ยให้เรียบร้อยและเดินออกไปหาห้อง

“ทำอะไรอยู่วะ กว่าจะเปิด” ร่างสูงหน้าประตูถาม ทำท่าจะเดินเข้าห้องแต่ถูกดันไว้ เสียงคุ้นเคยนั้นเป็นของคุณพัน พี่เขยเจ้านายแน่ๆ

“พี่จะทำอะไร” คุณต่อถามเสียงเรียบ

“อ้าว ก็เข้าห้องพักไง อุตส่าห์หนีเมียมาได้ทั้งที”

“พี่ก็ไปห้องพี่สิ”

“อะไรของเอ็งเนี่ยไอ้ต่อ ตามแผนพี่ต้องพักกับเอ็งไม่ใช่เหรอ”

“ไม่รู้ แต่ห้องไม่ว่าง”

“นี่มันห้องสวีตนะเว้ย มี 2 ห้องนอนจะไม่ว่างได้ไงวะ” พี่เขยถามอย่างงุนงง

“ใช่ แต่ตอนนี้ไม่ว่างแล้ว พี่ไปเปิดห้องใหม่นะ”

“ไอ้ต่อ..”

โครม!

             อื้อหือ ผมได้ยินชัดเลยครับ แม้ว่านั่นคือคุณพันธุ พี่เขยของเจ้านาย แต่ความอินดี้ของเจ้านายหนุ่มชนะขาดลอยเมื่อเป็นฝ่ายต้อนพี่เขยให้ออกไปได้

...นี่กูจะยิ้มทำไมวะไอ้เอก

“ยังไม่ไปอีกเหรอ” เสียงเข้มถาม ผมสะดุ้งยืดตัวเต็มที่

“จะไปแล้วครับๆๆๆ” ใครจะกล้าอยู่ต่อล่ะ

“ไปแต่งตัว เดี๋ยวมีงานเลี้ยงบริษัท”

“ห๊ะ”

“อะไรอีก” เจ้านายถามเสียงดุ นี่คนหรือทะเล ปรวนแปรเกินคาดเดา เมื่อกี้ยังกับจะจับเรากิน ตอนนี้ทำเสียงดุใส่

“คือ...ผมไม่มีชุดใส่แล้วอะครับ” สารภาพไปก็ได้วะ ไม่รู้นี่หว่าว่าจะต้องค้างร่วมห้องกับเจ้านาย แถมยังไปว่ายน้ำด้วยกางเกงในสำรองตัวเดียว และ...ต้องไปงานเลี้ยงของบริษัทอีก

ประหม่าไปหมด....

“งั้นไปแต่งตัวเท่าที่มี” ร่างสูงไล่ “แล้วไปเจอที่รถภายใน 10 นาที” อื้อหือ ผมต้องใส่ตัวเดิมแล้วล่ะ ลุย!

             ตอนนี้ผมกำลังเดินตามเจ้านายหนุ่มต้อยๆกลางห้างเซ็นทรัล ร่างสูงเดินไปมาด้วยออร่าของความหล่อ สายตาของสาวๆจับจ้องอย่างออกนอกหน้า นี่ยังไม่นับรวมเพศชายใจหญิงที่มองแล้วยิ้มให้อย่างยั่วยวนอีกนะ ช่างผิดกับผมที่เกิดมาตัวดำเป็นถ่าน แต่งตัวปอนๆเดินตามหลังอย่างกับเป็นทาสในเรือนเบี้ยอย่างงั้นแหละ

“เอ้านี่ ลองใส่ซิ” เจ้านายหนุ่มยื่นเสื้อโปโลสีแดงเลือดนกมาให้ ผมดูป้ายราคาแล้วแทบเป็นลม

“ทำไมครับ”

“บอกให้ไปลอง ไม่ใช่ให้มาถาม” อื้ออออ ดุเก่ง ดุจัง แม่ง! ถือว่าเป็นเจ้านายเหรอวะถึงได้ใช้กำลังข่มขู่กันอยู่เรื่อย

“พอดีมั้ย” ผมเดินออกมาจากห้องลองชุดของร้านเสื้อผ้ายี่ห้อดัง ไซส์แอล (L) มันพอดีตัวไปหมด ปกติผมจะใส่เสื้อผ้าหลวมๆหน่อย มันคล่องตัวกว่า นี่อีกนิดจะรัดนมผมแล้ว

“มันแน่นไปหน่อยครับ”

“งั้นเอาตัวนี้แหละ” อ้าว...แล้วจะถามทำไมเนี่ย

“เอานี่ไปลอง” อะไรอี๊ก...ผมไม่ได้ถามหรอก แต่ก็รับกางเกงยีนส์สีดำมาลองสวมอย่างว่าง่าย นี่ละนึกแปลกใจว่าทำไมเจ้านายถึงได้รู้ขนาดผมดีจังวะ

แล้วภาพความฝันตอนที่อยู่สระน้ำก็ผุดมาในหัว....

แม่ง! ทำไมหน้าร้อนผ่าวขนาดนี้นะ

“อืม เอาชุดนี้แหละ นี่เข็มขัด” โอ๊ย โยนมาขนาดนี้ไม่ฟาดหน้าผมเลยล่ะ

“ยืนบื้อทำไม ไปถอดออก จะได้จ่ายเงิน”

“แต่คุณต่อครับ คือผม....” ไม่มีเงิน ทั้งหมดนี่ก็ห้าพันได้มั้ง

“ไป ถอด ออก” เน้นเสียงทีละคำแบบนี้ ผมจะเถียงอะไรได้ เอาวะ จะซื้ออะไรให้ก็ตามใจละกัน



ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3737
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0
 :z1:อูยยย  อ่านแล้วปลื้มปริ่ม....อิอิ



 :กอด1: :pig4: :pig4: :pig4: :กอด1:






ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3400
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +95/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

ไงหล่ะ  เจอป๋าต่อเปย์แล้ว  อิอิ

ออฟไลน์ snoopyme

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
หวุดหวิดหลายรอบแล้วนะพี่เอก อิอิอิอิ

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
พี่เอกโดนคุณต่อตั้มแน่ๆ

คุณพี่เขยนี่ยังไงมีแผนอะไร

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด